[[เรื่องสั้น]] ปิดตาข้างเดียว จบ+แถมท้าย 28-4-62
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [[เรื่องสั้น]] ปิดตาข้างเดียว จบ+แถมท้าย 28-4-62  (อ่าน 532 ครั้ง)

ออฟไลน์ ความฝันของดอกไม้

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ



***********************************************





Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-04-2019 23:26:10 โดย ความฝันของดอกไม้ »

ออฟไลน์ ความฝันของดอกไม้

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ขีดจำกัดความอดทนของคนมีแค่ไหน

ต้องมีเท่าไหร่ ถึงคิดว่าควรพอสักที

ผมนั่งอยู่บนโต๊ะขนาดกะทัดรัดสี่เหลี่ยมจตุรัต สามารถนั่งได้ประมาณสี่คน พร้อมกับข้าวมากมายหลายอย่างและตั้งใจทำเป็นอย่างดี อาหารทิ้งไว้นานจนเย็นชืด ผมไม่ค่อยสนใจตรงจุดนั้นเท่าไหร่ แววตาเอาแต่มองข้อความบนกล่องแชท

พิมพ์มาเหมือนเดิม

เฉพาะวันที่ 25 ของทุกเดือน

'ที่รัก วันนี้ผมทำโอจนถึงเช้า กินข้าวได้เลยนะไม่ต้องรอ รัก♥'

และผมมักจะตอบไปเหมือนเดิมอีกเช่นกัน

'ตั้งใจทำงานนะ รักมากกว่า♥'

ทำบ่อยจนกลายเป็นสูตรสำเร็จ ผมรู้ว่าเขาต้องพูดแบบนี้ ผมจึงตอบไปแบบนั้น โดยความรู้สึกผม..

กับคำว่ารักที่มีให้เขา

จริง ๆ คงมีให้ดั่งเดิม แต่ในความหมายที่แตกต่างออกไป รักสิ ตอนนี้ก็ยังรัก ทว่าอาจมีความชินชา เฉยชา หมดศรัทธาเข้าแทรกแซง

เขาว่ากันว่า

รักเจ็ดปี คือเลขอาถรรพ์ ไอ้ผมก็ไม่ใช่คนเชื่ออะไรงมงายพรรค์นั้น ผมกับเขารักกันมาห้าปี และแต่งงานมาได้สองปี

เอาง่าย ๆ ปีนี้ เป็นปีที่เจ็ดพอดี

เพราะผมไม่เชื่อ จึงพยายามประคับประคองความรักของเราให้เข้าสู่ปีที่แปดอีกไม่กี่เดือน หรือถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้ยาวนานถึงตลอดไป

ผมมีเขาเป็นคนรัก คนแรก

และเขาคือคนสุดท้ายที่ผมคิดจะรัก

กว่าจะแต่งงาน กว่าจะได้มาอยู่ด้วยกัน ฝ่าฟันอุปสรรคร่วมกันมาขนาดไหน กว่าเขาจะเอาชนะใจผม กว่าเราจะเอาชนะความห่างไกล กว่าพ่อแม่จะยอมรับทั้งสองฝ่าย กว่าจะเอาชนะสายตาดูถูก เหยียดหยาม

มันยากเย็นแสนเข็ญ หลายอย่างที่เขาทำให้เห็น ความทุ่มเทพยายามอยากได้ผมไปครอบครอง ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ยังดื้อด้านที่จะรักกับผม อยากจะให้ผมเป็นคู่ชีวิต จนมันทำให้หลงปักใจเชื่อว่ารักนี้จะกลายเป็นรักนิรันดร์

เมื่อตื่นมาพบกับความจริง

ซึ่งจริง ๆ แล้วมันไม่ใช่

เหมือนความพยายามที่ผ่านมา กลายเป็นแค่เกม เกมหนึ่งที่เขาพยายามเอาชนะให้ได้ เมื่อชนะแล้วเป็นไง หลงได้ปลื้มชั่วครั้งชั่วคราว

สุดท้ายก็เบื่อ..เพราะมันไม่มีอะไรให้ค้นหาอีกแล้ว เขาจึงกลับไปมองหาอะไรที่มันตื่นเต้นและเร้าใจเหมือนเดิม กลับไปเป็นเขาคนเดิม คนที่แสนเจ้าชู้ ควงไม่ซ้ำหน้า ก็แค่นั้น

ต้มจืด มันจะไปอร่อยแซ่บเหมือนต้มยำได้ยังไง สุดท้ายเมื่อเขารู้ว่าในต้มจืด ไม่มีอะไรนอกจากความจืดจะกลับไปมองหาสิ่งใหม่มันก็ไม่แปลก

กับข้าวตรงหน้าผม คงเหลือทิ้งดั่งเคย ขาก้าวเข้าห้องนอนพร้อมกอดเก็บความเจ็บปวดไว้กับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง

ทั้งที่วันนี้ครบรอบวันแรกที่เราคบกัน

ทั้งที่ส่วนใหญ่ จะเป็นเขาจัดเซอร์ไพรส์ให้ก่อน

ทั้งที่เมื่อก่อนผมจะเป็นคนลืมและไม่ให้ความสำคัญ

น่าขำดี เมื่อทุกวันนี้ผมกลายเป็นฝ่ายต้องรอเสียเอง

นี่สินะ ที่เขาเรียกว่ารักหมดโปร

ผมเคยบอกแล้ว ถ้านอกใจ นอกกาย ไม่ว่าจะกรณีใด ๆ จุดจบทางรักระหว่างเราก็คือเลิกทันที

ตอนนั้นที่เขาได้ยินคำว่าเลิก ถึงกับตาเบิกกว้าง หน้าซีดเป็นไก่ต้ม พูดเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่ทำแน่นอน ดึงตัวผมไปกอดแน่น ก่อนเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่าอย่าพูดคำว่าเลิกอีกได้ไหม ใจคอไม่ดี ผมได้แค่ยิ้มและปลอบว่าหากไม่ทำ คำนั้นไม่มีวันหลุดจากปาก

แต่ดูตอนนี้สิ เขาทำจนโจ่งแจ้ง หรือเขาคิดว่าผมโง่ ผมไม่เคยออกไปไหน แล้วจะไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร

คิดผิดแล้วล่ะ

ต่อให้ผมไม่ได้ออกไปไหน สิ่งผิดปกติที่เขาเป็นทำให้เดาได้อย่างไม่ยากเย็น

ประจวบกับถ้าไม่ได้ไปเห็นด้วยตาตัวเอง ผมคงตามเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวของเขาไม่ทัน เพราะเขาเวลาอยู่ด้วยกัน ยังดูแลผมอย่างดีมาตลอด ดีเสียจนตายใจ จนผมคิดว่าเขาต้องไม่คนอื่นแน่ ๆ

เขาปฏิบัติกับผมเหมือนเดิมทุกวัน มีแค่ 25 ของทุกเดือนที่เขาเลิกเอาใจผม เปลี่ยนไปดูแลคนอื่นแทน

บอกว่าทำงาน ผมก็เชื่อว่าเขาทำงาน

ตอนนี้ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างกับของเล่นหรือของตาย อยากจะเอาคืนให้หนัก ก็ไม่ใช่นิสัย แต่ไม่รู้จะทำยังไง

นอกเสียจาก..อดทนจนกว่าที่ตัวเองจะทำใจได้ จนกว่าตัวเองจะเลิกร้องไห้กับเรื่องเดิม ๆ

จนกว่าตัวเองจะมีความเข้มแข็งมากพอ

มากพอจะมีความกล้าพูดกับเขาตรง ๆ

เขาไม่มีผม ก็อยู่ได้ เขาหน้าตาจัดไปในทางที่ดีมาก ต่อให้ไม่มีผมก็ยังจะมีคนรอคิวกันเป็นแถว ถึงไม่มีผมก็ยังมีคนอื่นรักอีกมากมาย

ผิดกับผม ถ้าไม่เขา ผมเหมือนไม่เหลือใคร

รักเสียจนถลำลึก จะให้ถอนตัวกลับใจคงไม่ทัน

จอมือถือที่วางไว้บนหัวที่นอนจากดำมืด อยู่ดี ๆ กลายเป็นสว่างจ้า จึงเอื้อมไปหยิบขึ้นมาดู พบว่ามีคนส่งข้อความมาในแชทเฟส

เรื่องปกติ

ตั้งแต่เมื่อกลางปี

ทุกวันที่ 25

เรื่องเดิมเหมือนทุกครั้ง

เป็นรูปภาพหนึ่งรูปชาย-หญิงนอนเปลือยกาย มือใหญ่ที่แสนคุ้นเคยโอบกอดเอวคอดเอาไว้แน่น นอนหลับพริ้ม แถมใบหน้าเยาะเย้ยของหญิงสาวในภาพ ใช้มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์เพื่อกดถ่ายรูป อีกข้างใช้มือปิดปาก พร้อมกับข้อความเสียดแทงหัวใจ

อุ๊ยตาย! สามีใครมาหาเราอีกแล้ว ยังไงผู้ชายก็ต้องคู่กับผู้หญิง เรารักกันขนาดนี้ ยังจะอยู่เป็นก้างอีกเหรอคะ

ผู้หญิงสมัยนี้ก็หน้าด้านหน้าทน แย่งไปไม่พอ ทำลายครอบครัวคนอื่นไม่พอ ยังจะมาเยาะเย้ยเหมือนตัวเองเป็นผู้ชนะ ทั้งที่ความจริง ไม่ต่างอะไรกับประจานความร่านและมักง่ายของตัวเอง อยากจะได้ของคนอื่นจนเนื้อตัวสั่น

ผมไม่รู้จะตอบว่าอะไร ได้แต่กดให้มือถือจอดับไปเหมือนเดิม

พร้อมกับน้ำตาชุดใหญ่ไหลรินมาอีกรอบ

ตั้งแต่ต้นปีที่ผมร้องไห้กับเรื่องนี้ซ้ำ ๆ

สิบเดือนได้แล้วมั้ง นานเกินพอแล้วมั้ง พอได้หรือยัง เจ็บปวดพอแล้วหรือยัง ยังจะทนอีกไหม พอได้แล้วไหม

พอได้แล้วเนาะหัวใจ

พรุ่งนี้ผมจะเป็นคนใหม่

ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดผมทั้งที ควรพอได้แล้ว ให้ของขวัญตัวเอง โดยการออกไปจากชีวิตเขา จากชีวิตผู้ชายเฮงซวย จากผู้ชายพรรค์นี้ จากความรัก กับหัวใจที่แตกสลาย

เริ่มต้นใหม่ ถึงแม้จะเหลือแค่ตัวคนเดียว

นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย

ผมปล่อยโฮออกมา ร้องออกมาจนสุดเสียง เหมือนกันคนบ้า ร้องจนเสียงแหบ ร้องจนแทบไม่มีน้ำตา ปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจ ปลดปล่อยออกมาให้หมดสิ่งที่ผมเก็บไว้เพียงคนเดียว ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือครอบครัว

เพราะกลัวโดนซ้ำเติม

เพราะเตือนผมแล้ว แต่ผมไม่ฟัง

ก็สมควรแล้วล่ะ ที่จะโดนแบบนี้

ผมร้องไห้ทั้งคืน พร้อมกับค่อย ๆ เก็บของสำคัญ เอกสารสำคัญ แค่นั้นพอ ผมไม่อยากจะเอาอะไรที่เกี่ยวกับเราติดตัว ยิ่งเห็นยิ่งตอกย้ำ

แหวนแต่งงานที่ใส่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนที่สลักชื่อเขากับผม กำลังถูกถอดออกอย่างช้า ๆ นาฬิกาที่เราใส่คู่กันผมก็ถอดมันวางไว้ สร้อยคอที่เขาให้ในเดือนแรกที่เราคบกัน ผมยังใส่มันมาจนทุกวันนี้ ใส่จนชิน เหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ผมถอดมันและให้ทุกอย่างวางรวมกันที่โต๊ะอาหาร ที่เราช่วยกันเลือก

จานคู่

แก้วคู่

ทุกอย่างที่เรามีร่วมกันมันยากเกินทำใจ

ไม่ว่าจะมองไปทางภายในบ้าน ผมเห็นแต่ภาพของความสุขของเรา

ทะเลาะ โกรธกัน ง้องอนกัน

มันมีค่ามีความหมายกับผมโดยจะหาสิ่งไหนมาเปรียบเปรยไม่ได้

แต่ไม่มีค่าสำหรับเขาเลยเหรอ

ถึงทำลายง่ายดายขนาดนี้

ขาก้าวเข้าไปภายในห้องน้ำ คนหน้าโทรมปนคราบน้ำตาในกระจกนั่นใครกัน ใช่ตัวเราแน่เหรอ ใช่แน่เหรอ เราเคยเข้มแข็งกว่านี้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ผ่านมาได้ไม่ใช่หรือไง นิ้วเปิดก๊อก มือรองน้ำยกสาดเข้าใบหน้า

ตาสว่างสักที จะปล่อยให้ตัวเองดูเป็นคนไร้ค่าไปถึงไหน!!!

กับผู้ชายที่มักมากคนเดียว คุ้มไหม!

มันคุ้มไหมที่ปล่อยให้ตัวเองแทบจะกลายเป็นคนบ้าแบบนี้! ผมหยิบผ้าขนหนูพร้อมกับซุกลงไป สูดหายใจเข้าไปให้เต็มปอด เงยมองตัวเองบนกระจกอีกครั้ง ต่อหน้าเขาผมจะไม่ร้องไห้เด็ดขาด

ผมตัดสินใจแล้ว ว่าจะยุติเรื่องนี้ เพื่อที่เขาจะได้รักกันสมใจ!

แกล้งโง่ แกล้งรู้ไม่ทัน เพราะกลัวว่าจะเสียเขาไป แกล้งทำเป็นตาบอดมองไม่เห็นว่าเขาไปกับใคร

ทั้ง ๆ ที่ รู้อยู่แก่ใจ ก็ยังปล่อยให้ยืดเยื้อมาจนป่านนี้

เสียงเปิดประตูเดินเข้ามา ผมจึงเดินไปนั่งรอเขาที่โต๊ะอาหาร

“ว้าววว ลมอะไรหอบมาให้ที่รัก มานั่งรอผมตรงนี้ครับ กลัวผมจะเบี้ยวนัดไปเที่ยวขนาดนั้นเลยเหรอ ทำงานเหนื่อยมาก เดี๋ยวผมขอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแปบนะ ไปทานข้าวเช้าข้างนอกกัน”

เขาเดินเข้ามาเหมือนไม่มีเอาไรเกิดขึ้น เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับหอมหน้าผากผมเข้าไปฟอดใหญ่ เล่นทำเอาน้ำตาแทบคลอ

แต่จะไม่ร้องไห้เด็ดขาด

ตัดสินใจแล้ว

ผมจะต้องทำให้ได้

“วันเกิดที่รักของผมทั้งที จะไปกินอะไรดีน้า ที่รักอยากกินอะไร”

เขาพูดอย่างกระดี๊กระด๊า เหมือนเขาไม่ได้ทำผิด พูดจาปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง เดินไปพลางถอดเสื้อสูทพร้อมกับยิ้มไป

“ผมมีเรื่องจะพูดด้วย นั่งลงก่อนสิ”

การคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น เป็นอะไรที่ยากเย็น

“หืม มีอะไรเหรอ ทำท่าทางจริงจังเชียว”

เขาใช้มือคลายเนคไทพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“อย่าบอกนะ เกี่ยวกับของที่กองรวมกันอยู่ตรงนี้ ฮั่นแน่.. อยากได้ใหม่ใช่ไหม”

น้ำเสียงและสีหน้าที่หยอกล้อ เหมือนอยากจะทำให้ผมยิ้ม แต่ ณ เวลานี้หน้าผมไม่ได้แสดงออกอย่างนั้นแม้แต่น้อย

“คืน..”

ผมพูดคำเดียวสั้น ๆ

เขาอึ้ง

“มะ หมายความว่ายังไง”

และถามกลับด้วยท่าทางตกใจ

“อย่ามาล้อเล่นกันแบบนี้นะ”

สีหน้าที่ตื่นตระหนกของเขา เห็นแล้วตลกดี

“หมายความอย่างที่พูด”

สิ้นคำ ผมยื่นแชทที่ผู้หญิงคนนั้นส่งรูปมาให้ผมดู เขาไล่ดูอย่างหน้าเสีย

“รู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

เขาถามผม สีหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจน ใบหน้าของเขามีความสับสนมึนงงไปพร้อม ๆ กัน

“ตั้งแต่แรก.. ตั้งแต่วันแรกที่คุณบอกผมจะต้องทำโอ ผมก็แค่.. เป็นห่วง กลัวคุณ จะหิว จึงทำมื้อดึกไปให้ เห็นคุณเดินกอดกับผู้หญิงเข้าโรงแรมใกล้ ๆ บริษัทคุณแค่นั้น”

ประโยคบอกเล่าที่ผมร่ายยาวรวดเดียวจบ ทำให้สีหน้าเขายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่..อ้ำอึ้ง เหมือนอยากจะพูด แต่ไม่รู้จะพูดอะไร ในเมื่อหลักฐานมันชัดเจนขนาดนี้ ถึงจะแก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้น

“เข้าใจแล้วใช่ไหม”

เขาไม่ตอบอะไร ได้แต่มองหน้าผมอย่างนิ่งเงียบ และผมที่ทำหน้าเฉยชา พยายามปั้นหน้าเหมือนไม่รู้สึก เหมือนเอือมระอา หมดความรู้สึกกับเขาแล้ว ทั้งที่ความจริงนั้นมันตรงกันข้าม

ผมลุกออกจากเก้าอี้ พร้อมหยิบกระเป๋าที่ผมเก็บของเตรียมไว้ เดินก้าวเดินผ่านตัวเขาไปอย่างช้า ๆ เขาจ้องมองผม มองอย่างไม่ละสายตา พร้อมกับหยดน้ำใสไหลรินลงมาอาบแก้ม

ครั้งแรกที่ผมเห็นเขาร้องไห้ก็คือในคืนแต่งงานของเรา คืนที่ผมจะมอบทุกอย่างที่เป็นครั้งแรกของผมให้กับเขา

เขาในตอนนั้นกอดผม พร่ำบอกรัก และร้องไห้ด้วยความดีใจ

เป็นภาพที่ผมจำได้อย่างไม่เคยลืม เพราะมันทำเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเชื่อมั่นในตัวเขาจนหมดหัวใจ

เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ท่าทางอยากจะรั้งผมไว้ แต่ไม่รู้จะทำยังไง เพราะเขารู้ว่าผมเอาจริง จึงไม่ได้ปริปากพูดอะไรสักคำ

ผมเดินผ่านร่างเขาไปอย่างไม่หันกลับ

แรงดึงจากมือใหญ่ ทำให้ผมชะงัก

ก่อนจะโถมโอบกอดแน่นจากด้านหลัง แน่นมากจนผมอึดอัด ใบหน้าอันหล่อเหล่าซุกลงบนบ่า เสียงสะอื้นเล็ดลอด

แล้วมันยังไงล่ะ

มันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกผมดีขึ้นเลย

พอเถอะอย่าให้มันแย่ไปมากกว่านี้

ถึงเขาไม่ได้พูด แต่ผมก็รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังทำคือการพยายามรั้งผมไว้

“ปล่อย! ขยะแขยง! สกปรก! อย่าเอาแขนที่กอดคนอื่น มาใช้กอดผม”

ผมยื่นคำขาด อย่างไร้เยื่อใย ร่างใหญ่ที่สั่นเท่า พร้อมกับแรงกอดค่อย ๆ คลายลง และผมเดินออกจากบ้านโดยที่ไม่หันไปมองแม้แต่หางตา

มันจบแล้ว

จบแล้วจริง ๆ

ความเจ็บปวดที่ยาวนาน

ผมแหงนมองฟ้าครามสดใส ทั้งที่ตั้งใจจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว

บ้าชะมัด

ทำไมมันต้องจบลงแบบนี้

น้ำตาบดบังทัศนียภาพ แต่ถึงจะพร่ามัวแต่ผมพยายามก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ไม่จำเป็นต้องฝืนทนกับคนที่ไม่ได้รักจริง ถ้ารักเราจริง เขาจะไม่มีทางมองคนอื่นเด็ดขาด เหมือนผมที่รักเขามาก ๆ จนไม่เคยเห็นใครคนอื่นในสายตา จะไม่โทษความรัก จะไม่โทษใคร เป็นเพราะผมเลือกทางเดินนี้เอง คิดว่าเขาจะซื่อสัตย์อย่างที่ผมเป็น หลงระเริงหน้ามืดตามัว

จนกลายเป็นคนบ้าและโง่





ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
 :n1: ดีใจที่สุดท้ายก็เข้มแข็ง ถ้ารักแล้วทำไปทำไม ไม่รักก็บอกกันตรงๆ อีกคนที่เค้ารักและยังซื่อสัตย์อะเค้าเสียใจ เสียเวลา แม่ง!!! เฮงซวยเอ้ย!!! //อินมากค่ะ

ออฟไลน์ ความฝันของดอกไม้

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
วันหยุดสุดสัปดาห์ที่อากาศร้อนอบอ้าว

ผมยกนมสดน้ำผึ้งอวยอุ่นส่งกลิ่นอันหวานหอมขึ้นมาจิบ สายตาพลางมองผู้คนที่เดินขวักไขว่ด้านนอก เนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ผู้คนจึงเยอะกว่าปกติ ร้านกาแฟหน้าห้างร้านนี้ กลายเป็นร้านประจำของผมตั้งแต่เมื่อสองเดือนที่ผมเลิกกับเขา ไม่มีใครรู้ว่าผมหนีออกมาจากสภาพแวดล้อมเดิม หนีจากสถานที่แห่งความทรงจำซึ่งเคยมีความสุข มาอาศัยลี้ภัยอยู่ที่ไหน นอกเสียจากเพื่อนรักที่เพิ่งหักหลังผมไปหมาด ๆ คนเดียว

"เราฟังพี่อยู่ไหม"

สายตาละจากด้านนอกวางแก้วสีขาวลายแมวน่ารักลง ก่อนจะมองผู้ถามอย่างเอือมระอา

"ฟังอยู่ครับพี่หมอ"

ผมตอบอย่างขอไปที ไอ้สิ่งที่พี่หมอสาธยายมาทั้งหมด เอาตรง ๆ มันไม่ได้ไปกระทบกับประสาทการรับฟังของผมแม้แต่น้อย ถึงไม่ฟังผมก็รู้อยู่ดีว่าต้องการจะมาพูดเรื่องอะไร

คงจะมาหาข้อแก้ตัวให้น้องชายจอมงี่เง่าของเขาอีกล่ะสิ

ในสองเดือนมานี้ผมรับเบอร์แปลกมาไม่ต่ำกว่าวันละสิบครั้ง บล็อกเบอร์หนึ่ง เปลี่ยนมาอีกเบอร์หนึ่ง โทรมาไม่มีแม้แต่คำพูดใด ๆ มีเพียงสะอื้นอันแผ่วเบาของปลายสายเท่านั้น

และผมรู้ได้อย่างไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร

พอผมเลิกรับสายแปลก ก็จะเปลี่ยนเป็นเบอร์พี่หมอบ้าง เบอร์ไอ้เพื่อนบ้าของผมบ้าง เบอร์พ่อแม่ผมบ้าง เบอร์พ่อแม่เขาบ้าง จนตอนนี้โทรศัพท์ผม ได้ปิดเครื่องถาวรแล้วเข้าอยู่ส่วนลึกในตู้เก็บของเรียบร้อย

พูดอย่างไม่ถนอมน้ำใจคือผมรำคาญ

เลิกก็คือเลิก

เดินออกมาแล้ว ทำใจได้ ผมไม่คิดจะเดินกลับไป

ต่อให้พี่หมอจะเล่าเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ต่อให้ชักมหาสมุทรมาอธิบาย ผมไม่คิดจะคืนดี ไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม

ใจผมตอนนี้บอกว่าเลยว่าเย็นขึ้นมาก ทั้งที่ผมไม่ต้องมานั่งทนฟังเรื่องบ้าบอแบบนี้ก็ได้ ทั้งที่ผมเลือกจะไม่มาเจอ และหนีไปอีกก็ได้ แต่เห็นกับพี่หมอขอร้องมาผมถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้

ตามความจริงผมหวังว่าเหตุผลที่เขานอกใจผม มันจะฟังดูดีกว่านี้นะ

ไม่ใช่มาบอกว่า 'เมา' แล้วโดนผู้หญิงแบล็คเมล์ จนต้องจำยอมไปนอนกับเธอ เพื่อไม่ให้เธอเอาเรื่องมาบอกผม

แหม ฟังแล้ว ผมคงจะรู้สึกดีขึ้นเนาะ

"พูดจบยังครับพี่หมอ"

ผมพูดตัดบท

ในขณะที่พี่หมอกำลังเล่าชีวิตความเป็นอยู่ของเขาที่ไม่มีผม ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้อยากฟัง ทำไมต้องฟัง ทำไมถึงไม่ถามถึงความรู้สึกของผมบ้าง ทำไมคนที่โดนนอกใจอย่างผม ทำไมต้องทำเหมือนว่าผมเป็นคนผิดที่ทิ้งเขา

ทุกคนไม่ว่าใคร ผิดมากเลยใช่ไหม ที่ทิ้งคนที่นอกใจตัวเอง

ผมมองหน้าพี่หมอนิ่ง อย่างไม่แสดงว่ารู้สึกอะไร ไม่มีความเห็นใจหรือสงสาร

พี่หมอนิ่วหน้า พลางส่งสายตาอ้อนวอน

"พี่ขอล่ะ กลับไปหามันอีกสักครั้งนะ ตอนนี้สภาพมันย่ำแย่มากจริง ๆ มันโทรมลงไปมาก ไม่ยอมกินไม่ยอมนอน จนพี่ต้องหลอกว่าจะให้รูปเรา มันถึงจะยอมกิน"

"เดี๋ยวนะพี่หมอ รูปผม?? "

ผมถามขัด พี่หมอรีบยกมือขึ้นมาปิดปาก เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดบางอย่างที่เป็นความลับออกไป

"เอ่อออ"

อาการอ่ำอึ้งแบบนี้ ไม่บอกก็พอจะเดาความได้

"รูปแอบถ่ายผม? "

คำถามคาดคั้นอย่างต้องการเอาคำตอบ ทำให้พี่หมอพยักหน้าเล็กน้อยอย่างรับผิด

"พี่ขอโทษ ถ้าไม่ทำแบบนี้พี่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะสภาพมันแทบจะตายได้ทุกเมื่อ ถ้าไม่เอารูปให้มัน มันก็ไม่ยอมกิน บอกจะรอกินพร้อมเรา แล้วจะให้พี่ทำยังไง"

นัยน์ตาของพี่หมอเริ่มแดงก่ำ

"จะให้พี่ทำยังไง เพราะส่วนตัวเราก็ไม่มีทางจะกลับไปกินข้าวกับมันได้อยู่แล้ว พี่ก็ไม่อยากจะเห็นน้องชายตัวเองเป็นแบบนี้ อาการมันหนักขึ้น.."

พี่หมอน้ำตาคลอ

"มันบอกว่าเห็นเรา เดินอยู่ในบ้าน พร้อมตะโกนเรียกชื่อเราให้ออกมาทุกวัน"

"ตอนนี้มันแทบจะแยกความจริงกับความฝันไม่ออกแล้ว"

"สภาพมันเลวร้าย จนบางครั้งพี่ต้องให้ยากล่อมประสาท เพื่อให้มันสงบลง"

ผมได้แต่ฟังนิ่ง ๆ พร้อมยกนมสดขึ้นมาจิบเป็นบางครั้ง

"นะ พี่ขอนะ"

พี่หมอก้มหัวขอร้องทั้งน้ำตา

"ถ้าเราไม่ไป อีกไม่นานมันต้องเป็นบ้าแน่ โรคนี้ต่อให้พี่เป็นหมอก็รักษาให้หายไม่ได้"

เสียงที่กำลังกลั้นสะอื้นของคนตรงหน้า ว่ากันไปตามความจริงผมสงสารพี่หมอมากกว่า สงสารคนรอบข้างมากกว่าฃเจ้าตัวจะรู้ไหม ว่าทำให้คนรอบข้างทุกข์ใจกับสภาพนั้นแค่ไหน

"แล้วถ้าผมไปเพื่อให้มันเซ็นใบหย่าล่ะ"

ใบหน้าคมเงยขึ้นมองผมทันควัน

"พี่หมอจะให้ผมไปไหม"

ผมถามเสียงเรียบ ราวกับไม่รู้สึกรู้สากับอาการของเขาที่พี่หมอเพิ่งบรรยายจบ ราวกับว่าหมดเยื่อใย

ผมไม่ได้ใจเย็นขึ้นอย่างเดียว ผมรู้ตัวเองเลยว่าหัวใจผมก็เย็นชาขึ้นด้วย ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ไม่ได้สร้างความรู้สึกเห็นใจหรือสร้างความสงสาร ผมไม่ได้รู้สึกอะไร เหมือนกำลังฟังเรื่องของบุคคลที่ผมไม่รู้จัก เหมือนฟังผ่าน ๆ ไม่ได้อินอะไรกับมัน

"อะ เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้าเราต้องการ"

ผมเหนื่อยกับเรื่องนี้ ปัญหานี้เต็มที ปัญหาเรื้อรังยาวนานมาเกือบแปดปี

"ไปกันเลยไหม"

ผมถาม เพื่ออยากจะให้จบเรื่องให้ได้โดยเร็ว ชีวิตผมจะได้เป็นอิสระ ไม่ต้องมาคอยรับโทรศัพท์ ไม่ต้องมาคอยตอบคำถามต่าง ๆ นานา

"อะ อืม แต่พี่อยากจะบอกเราไว้อย่าง.."

พี่หมอปาดน้ำตา และมองผมด้วยสีหน้าจริงจัง

"ตั้งแต่วันแรกที่มันบอกว่าทำโอจนเช้า แต่ความจริงมันโดนประธานบริษัทหลอกให้ไปงานเลี้ยง โดนมอมจนเมา ถึงมันจะไปหาผู้หญิงคนนั้นในครั้งแรกและ ทุกวันที่ 25 แต่มันไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลย"

"มันกินเหล้าให้เมาจนมีอะไรกับใครไม่ได้ จนปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ถ้ามันเมา จะเป็นคนหลับลึกมากเลยใช่ไหมละ ที่มันไปเพราะอยากจะทำลายหลักฐานนั่น พี่ยืนยันได้ ว่ามันไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ตอนแรกที่มันตื่นมาแล้วอยู่ในโรงแรม มันไปให้พี่ตรวจเลยว่ามันได้มีอะไรกับใครหรือเปล่า"

"เชื่อพี่เถอะนะ ทั้งหัวใจ ยิ่งกว่าโลกทั้งใบ ยิ่งกว่าจักรวาลที่กว้างใหญ่มันยกให้เราคนเดียว มันยกเราให้เหนือกว่าทุกสิ่ง ความรู้สึกของมันที่มีต่อเรายิ่งกว่าคำว่ารักอีก"

"เพราะงั้น...ถ้าไม่มีเรา โลกของมันก็พังทลาย"

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

แล้วมันยังไงล่ะ

ไอ้ที่ได้ฟังผมไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย

ช่วยกันปกปิดความจริง มันทำให้ผมรู้สึกแย่ลงหนักกว่าเก่า

เหมือนผมเป็นไอ้โง่

"มีหลักฐานขนาดนั้นจะอมพะนำไว้ทำไม ถ้าบอกผมตั้งแต่แรก บางทีเรื่องมันคงจะไม่จบลงแบบนี้ก็ได้นะครับ"

ผมพูดอย่างเบื่อหน่าย

"หยุดพูดเถอะ หยุดพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้สักที ยิ่งพูด ความรู้สึกของผมไม่ได้ดีขึ้น ต่อให้รักผมมากมายแล้วมันยังไง ช่วยกันปกปิดความจริงมาเป็นสิบเดือน"

เหมือนความอดทนถึงขีดสุด

"ให้ผมเจ็บปวดมาเป็นสิบเดือน และไปทำลายหลักฐานกันอีท่าไหนล่ะครับ ถึงให้ผู้หญิงส่งข้อความมาเยาะเย้ยผมได้ เอาเวลาที่ไปทำลายหลักฐาน สู้เอามาบอกผมตั้งแต่แรกไม่ดีกว่าเหรอ"

ผมระเบิดอารมณ์ใส่อย่างควบคุมไม่อยู่

"คนที่เป็นเสือผู้หญิงอย่างพี่ อย่างมัน ทำไมถึงดูมารยาหญิงไม่ออก"

"ต่อให้สิ่งที่พี่หมอพูดมา เหตุผลน้ำเน่านั้นจะเป็นเรื่องจริง ผมก็เชื่อไม่ลง"

พูดจบผมลุกขึ้นทันที

"อย่าให้ผมรู้สึกแย่ไปมากว่านี้เลย ไปกันเถอะครับ มันจะได้จบสักที"

พี่หมอหน้าเสีย ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินตามผมไปติด ๆ

ผมต้องเสียความรู้สึกมากเท่าไหร่ถึงจะพอใจ

ทั้งที่ตลอดสองเดือนผมแทบจะไม่มีใครคอยปลอบใจอยู่เคียงข้าง

ทั้งที่ผมเป็นฝ่ายโดนนอกใจ

ทำไมถึงกลายเป็นผมที่ต้องอดทนสู้กับความเจ็บปวดอยู่เพียงลำพังด้วยตัวคนเดียว

หรือเพราะภายนอกผมดูเข้มแข็งมากเกินไป จนเหมือนคนที่เจ็บปวดไม่เป็น




TBC



ออฟไลน์ omgrung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
งื้อออ รอออออ

Sent from my MI MAX 2 using Tapatalk


ออฟไลน์ ความฝันของดอกไม้

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ผมถือกระเป๋าซึ่งมีเอกสารการหย่าอยู่ด้านในเดินนำลิ่วมาที่รถ อย่างไม่เหลียวหลังมองว่าพี่หมอจะเดินตามมาทันหรือเปล่า เดินอย่างไม่มองหรือสนใจคนรอบข้าง แดดเมืองไทยก็แรงจนแทบจะละลาย แต่ใจของผมในตอนนี้มันกลับร้อนเสียยิ่งกว่า คิดไม่ผิดเลยจริง ๆ ดีนะที่เตรียมมา ไม่อย่างนั้นต้องเสียเวลากลับไปเอาที่บ้าน

"นี่.."

"เฮ้.."

"คุณ.."

"เฮ้"

"คุณจะรีบไปไหน"

ข้อมือของผมถูกดึงให้ไปประจันหน้ากับเจ้าของเสียงที่ดังตามหลังผมมาได้สักพัก พบกับชายร่างสูงคุ้นตา ผมชอบเรียกเขาว่า 'ตัวเผือก' เพราะชอบเผือกไปทุกเรื่อง ชอบมาชวนผมคุยบ่อย ๆ และฉวยโอกาสมานั่งโต๊ะเดียวกับผมอยู่เป็นประจำ เขาเป็นคนคุยเก่ง ชอบเล่าเรื่องโน่นนี่ให้ผมขำอยู่ตลอด

ผมมองไปยังข้อมือของผมที่กำลังโดนกุมไว้

"อะ โทษที"

เหมือนจะรู้ตัว จึงรีบปล่อยทันควัน

"ก็เรียกตั้งนานไม่หันสักทีนี่นา จะรีบไปไหนเหรอ หน้าตาเคร่งเครียดเชียว"

รีบแก้ตัว พลางถามอย่างยิ้มแป้น

"ไปเคลียร์ปัญหาให้มันจบสักทีไง"

เมื่อได้ยินคำตอบของผม ตัวเผือกทำหน้าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง ทั้งที่ไอ้ความเป็นจริงผมไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ฟังนักหรอก แต่เพราะเขาเห็นสภาพผมในวันแรก มันย่ำแย่ถึงขนาดดูแวบเดียวก็รู้ว่าโดนทิ้งมาหรือเพิ่งเลิกกับใครมา

จนถือวิสาสะเลี้ยงนมสดใส่น้ำผึ้งให้ผม ด้วยเหตุผลที่ว่ากลิ่นอันหอมหวานจะช่วยเยียวยาหัวใจบอบช้ำได้

"ไปด้วยได้ไหม"

ผมมองหน้าเขาอย่างฉงน

"นั่นใครน่ะ"

พี่หมอที่วิ่งตามมาจนทัน เห็นบทสนทนากันอย่างสนิทสนมจึงมองหน้าตัวเผือก และหันมาถามอย่างหายใจเหนื่อยหอบ และเหงื่อโชกทั้งตัว

แหม อย่ามาทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย แอบถ่ายรูปผมได้ จะไม่รู้เลยเหรอว่าช่วงนี้ผมพูดคุยกับใครอะไรยังไงบ้าง แถมไอ้เจ้าตัวเผือกชอบตามติดผมอย่างกับอะไรดี เพราะกลัวว่าผมจะฆ่าตัวตาย ถึงผมจะบอกพันรอบแล้วว่าไม่คิดอะไรงี่เง่าอย่างนั้น ก็ยังไม่เชื่อ

"พี่หมอไม่รู้จักเขาจริงเหรอ"

ผมถามกลับอย่างเย็นชา

สุดท้ายผมหมอก็ได้แต่ทำหน้าอ้ำอึ้งเหมือนเดิม

"จะมาก็มาสิ"

ผมหันไปพูดกับตัวเผือก พอได้ยินคำนั้นก็ทำหน้าดีใจอย่างกับหมาที่เจ้าของกำลังจะพาออกไปเดินเล่น โดยไม่สนสายตาคั้นค้านของพี่หมอ และสายตาคัดค้านของไอ้เพื่อนบ้าที่นั่งหน้าสลอนเฝ้ามองเหตุการณ์ในรถ

ถ้าเป็นในเวลานี้ก็คงจะมีแต่ตัวเผือกล่ะมั้งที่เข้าข้างผม

รถเก๋งสีบลอนด์ ที่มีพี่หมอเป็นคนขับ และมีเพื่อนบ้าที่นั่งข้าง ส่วนตัวเผือกและผมนั่งเบาะหลัง ในรถตอนนี้บรรยากาศตึงเครียด ไม่มีการพูดสนทนาใด ๆ

ผมไม่ได้ถามเพื่อนรักว่าทำไมถึงหักหลัง ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงบอกที่อยู่ของผมให้พี่หมอรู้ ทั้งที่กว่าผมจะไว้ใจเวลาก็ผ่านมาเป็นเดือน และยอมบอกว่าอยู่ที่ไหนแท้ ๆ รับปากซะดิบดีว่าจะไม่บอกใคร สุดท้ายมันก็จบลงไม่ต่างกับที่คิดไว้เท่าไหร่

หลายคนคงสงสัย

ว่าทำไม..วันที่เห็นเขาเข้าโรงแรมกับผู้หญิงคนอื่นแล้วผมไม่โวยวาย

ขอยอมรับแบบง่าย ๆ

ผมกลัว..

กลัวจะพบกับความจริงว่าเขาจงใจไปกับผู้หญิงคนนั้น ความจริงที่เขาเบื่อผมแล้ว ถ้าหากมันคือความผิดพลาด

ผมภาวนาให้เขามาสารภาพ และจะให้อภัยโดยไม่คิดโกรธเคือง แต่เขาเลือกทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เลือกโกหก ตั้งใจปิดปกความจริง ไปกับผู้หญิงคนนั้นตลอดสิบเดือน

จนผมเชื่อไม่ลงว่าจะไม่มีอะไรกัน หัวใจเจ็บเกินที่จะทนรับไหว ต้องทำเป็นแกล้งไม่รู้ ต้องแกล้งทำเป็นยิ้ม ทั้งที่ข้างในอยากจะตะโกนร้องไห้ออกมาดัง ๆ

นอกใจ = เลิกทันที

คำพูดในตอนนั้นผมคิดว่าตัวเองจะทำง่าย คิดว่าตัวเองมีความเข้มแข็ง

เพิ่งจะรู้ตัวว่าไม่ต่างอะไรกับพูดจาอวดดี เปลือกนอกที่คิดว่าเข้มแข็ง เกราะปังตาที่คิดว่าไม่มีเขาก็อยู่ได้ บทสรุปผมก็แค่คนอ่อนแอคนหนึ่งที่ไม่ยอมรับตัวเอง

ก็คงจะนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนั้นส่งรูปมา ผมเริ่มพยายามทำใจ เริ่มพยายามอยู่คนเดียวให้ได้ หัวใจที่แหลกสลายไปพร้อมกับความคิดที่ว่าเขาคง...ต้องการจะเลิกกับผมแล้วจริง ๆ แต่ไม่กล้าพูดเพราะเสียดายวันเวลาที่มีร่วมกัน และคงรอให้ผมเป็นฝ่ายพูดก่อน เพื่อดูให้เขาไม่ใช่คนผิด และเป็นผมที่เป็นฝ่ายเลิกกับเขาเอง

เดือนแรกยิ่งกว่านรก ความทรมานที่ผมประสบ มันยากเกินจะเอ่ย

ผมไม่ชินกับการอยู่คนเดียว

การที่มีเขาคอยเอาใจ เคยมีเขาอยู่เคียงข้าง เคยมีเขาให้กอดเวลาที่หนาว เคยนอนพร้อมกับได้ยินเต้นของหัวใจ ความผูกพันตลอดเจ็ดปี มันมีอิทธิพลต่อผมมาก จนสามารถลบออกจากใจและในความทรงจำ

ผมไม่มีภูมิคุ้นกันในเรื่องความรัก

ที่คือการอกหักครั้งแรกในชีวิตของผม

กว่าจะเลิกร้องไห้ กว่าจะมาเป็นผมในตอนนี้ จะรู้กันบ้างไหมว่าผมต้องทรมานแค่ไหน

คำพูด เหตุผลของพี่หมอ ผมไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว เหตุผลแบบนั้น ผมไม่ได้กินหญ้าแทนข้าว ให้โอกาสเขาพูดความจริงในช่วงระยะเวลาที่ผมพยายามทำใจมาเป็นสิบเดือน

จะมาพูดในวันนี้ มันมีประโยชน์อะไร

นอกเสียตอกย้ำให้ความผิดที่เขาก่อมันชัดเจนยิ่งขึ้น

จากบ้านที่ผมอยู่ในปัจจุบัน กับบ้านที่เคยเป็นของเราห่างกัน ใช้เวลาในการเดินทาง 3 ชั่วโมง

ซอยข้างหน้าก็จะเป็นทางเข้าหมู่บ้านแล้ว

ก็ถึงเวลาจะได้จบกันจริง ๆ สักที

ตอนแต่งงานผมคิดว่าตัวเองโชคดีมาก ที่มาอยู่ในยุคที่มีกฎหมายที่ผู้ชายสามารถจดทะเบียนกันได้ ตอนนี้ผมก็คิดแบบเดิมอยู่ ขอบคุณทุกความทรงจำและความเจ็บปวดที่มอบให้

แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้

และถ้ารู้ว่ามันจะจบลงแบบนี้

สิ่งที่สร้างมาด้วยความรัก เมื่อเลิกกันกลับกลายเป็นจุดด่างพร้อยที่สุดในชีวิต

ผมไม่น่าจดทะเบียน เปลี่ยนนำสกุลแบบนี้เลย ไม่น่าเลย ไม่น่าเลยจริง ๆ

มือหนาฉวยโอกาสมากุมมือผม ตลอดระยะทางตัวเผือกมักจะหันมามองผมอยู่เป็นระยะ

"โอเคไหม"

คำถามทำลายความเงียบ พี่หมอเหลือบมองเหตุการณ์ผ่านกระจก ผมพยักหน้าแทนคำตอบ

ผมเคยคิดว่าเลิกกับเขาแล้ว ตัวเองจะไม่รักใครอีกตลอดชีวิต

แต่ ณ ขณะนี้ผมรู้แล้วว่ามันเป็นความคิดที่โง่มาก เพราะผมไม่ใช่นกเงือกที่ต้องรักคู่ครอง ถึงแม้คู่จะตายก็ต้องรักเพียงคนเดียวตลอดไป

ผมเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจ และมีอิสระที่จะรัก ถ้ามีคนที่ยอมรับอดีตของผมได้

ลำตัวค่อย ๆ เอนไปทางตัวเผือก จนศีรษะได้หนุนลงบนบ่า นิ้วมือสอดประสาน สายตามองไปยังกระจกพร้อมเหยียดยิ้ม

ถ้ามีคนโผล่เข้ามาทำให้ผมมีความสุขในวันที่ผมย่ำแย่ที่สุดในชีวิต

จะผิดหรือไงถ้าผมจะเลือกเริ่มต้นใหม่กับคนคนนั้นอีกครั้ง :)



TBC

ออฟไลน์ ความฝันของดอกไม้

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

มือเปิดประตู ก่อนขาจะก้าวลงมาจากรถ สายตาถอดยาวไปยังบ้านสองชั้นคุ้นตา หมู่บ้านจัดสรรใจกลางเมืองใกล้บริษัทที่เขาทำงานอยู่ ใกล้กับห้างสรรพสินค้า ตลาด และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ซึ่งแน่นอนว่าแพงมาก ด้วยเงินเก็บของผมและเขาตลอดห้าปีที่คบกัน จึงมาซื้อบ้านหลังนี้ได้ บ้านที่เราช่วยกันเลือกของตกแต่งอย่างพิถีพิถัน

บ้านที่เคยคิดว่าจะใช้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

ตอนนี้มันได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว เหลือเพียงความหลังซึ่งติดค้างอยู่ในความทรงจำ

ตัวเผือกยังคงจับมือผมไว้

โดยผมเองก็ยินยอมและไม่คิดว่าจะปล่อยเช่นกัน

รถจอดไว้หน้าบ้าน

พี่หมอและเพื่อนบ้า เดินนำไปไขประตูบ้านใหญ่ โดยมีผมและตัวเผือกเดินตามไม่ห่าง

เมื่อเข้ามา เดินผ่านสวนหย่อมเล็ก ๆ ด้านซ้ายเป็นมุมของผม ที่ชอบปลูกพวกพืชผักสวนครัวอย่างกะเพรา ใบโหระพา ตะไคร้ พริก และดอกดาวเรือง คุณนายตื่นสาย เอาไว้

ทั้งที่ผมไม่อยู่แต่กลับถูกดูแลเป็นอย่างดี ผิดกับส่วนขวาที่เป็นของเขาที่สร้างสระ และมีน้ำตกไหลลงมาเพื่อไว้สำหรับเลี้ยงปลาคราฟ แต่กลับไม่มีหลงเหลืออยู่ สภาพน้ำก็ถูกทิ้งให้เน่าและส่งกลิ่นเหม็น

พี่หมอไขประตูบ้าน โดยเหลือบมองมือของผม ส่งสายตาเหมือนอยากจะขอร้องว่าให้ปล่อยออกจากกันก่อนได้ไหม

แต่ผมไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยหรืออะไร พร้อมหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า เห็นดังนั้นพี่จึงจำยอมและเปิดประตูเข้าไปทันที

กลิ่นแรกที่ลอยเข้ามากระทบจมูก

คือกลิ่นปลาทอดน้ำปลาหอม ๆ ที่ผมชอบ ดูท่าพี่หมอคงจะบอกว่าผมจะมาล่ะมั้ง เขาถึงได้เตรียมทำของโปรดเอาไว้ให้ปกติแทบจะไม่เหยียบเข้าครัวเลยด้วยซ้ำ มีแต่อ้อนให้ทำในวันที่ 25 ของทุกเดือน

ภายในบ้านอยู่ในสภาพเหมือนเดินทุกอย่าง

รูปคู่แต่งงานยังอยู่ที่เดิม

ที่แตกต่างจากเดิมคือรูปผม ถูกประดับอยู่บนผนัง แทบทุกมุม

ไม่ใช่สิ เรียกว่าทุกมุมเลยมากกว่า ไม่มีที่ว่าง ไม่เห็นสีของผนัง มีรูปของผมอยู่ทุก ๆ อิริยาบถ ไม่ใช่แค่รูปตลอดสองเดือนที่ผมออกมา แต่มีรูปช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน รักกัน สมัยม.ปลาย มหาลัย

โดยส่วนตัวผมไม่ใช่คนที่จะชอบถ่ายรูปเท่าไหร่ รูปส่วนใหญ่จึงกลายเป็นแอบถ่ายทั้งนั้น

บางรูปก็มีคำอธิบายใต้ภาพ เขียนด้วยปากกาเมจิกสีแดง

ผมเหลือบไปเห็นรูปที่กำลังยิ้มตอนเล่นกับแมวช่วงที่อยู่มหาลัยปี.1 รูปนี้ยังเป็นตอนที่เราเพิ่งกำลังคบกันและมักจะไปหามุมแอบนั่งกินข้าวด้วยกันสองคน ใต้ร่มไม้ โต๊ะหินอ่อน หลังมหาลัย ไม่ค่อยมีคนมา ที่ประจำของเรา

ถัดมาก็เป็นรูปคู่ครั้งแรกของเรา โดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจถ่าย แถมโดนบังคับอีกต่างหาก

รูปที่ผมทำหน้าหงุดหงิดเพราะอากาศร้อน รูปที่ผมกำลังคีบลูกชิ้นเข้าปาก

และอีกนับพันรูป ผมกวาดตามองผ่าน ๆ จะให้สาธยายชาตินี้ก็คงไม่หมด ผมยังจำได้ดี ยังจำได้ไม่เคยลืม ทุกอย่าง ทุกความทรงจำ ทุกเรื่องราว มันจึงมากลายเป็นเราที่เป็นดั่งทุกวันนี้

คำอธิบายใต้ภายแต่ละภาพส่วนใหญ่จะใช้คำเดิม ๆ

อย่างพวก..

กลับมาได้ไหม

มายิ้มข้างกันอีกได้ไหม

ขอโอกาสสักครั้งได้ไหม

คิดถึง คิดถึง และคิดถึง

บางอันก็เหมือนมีรอยหยดน้ำบนตัวหนังสือเป็นดวง

ผมมองภาพเหล่านั้น ในความรู้สึกของผม กับความสัมพันธ์ของเราในตอนนี้ ไม่ต่างกับเส้นขนาน ต่อให้ผมหรือเขาจะรักกันอยู่หรือไม่ก็ตาม มันคงไม่มีทางจะบรรจบกันได้อีกครั้ง ด้วยความรู้สึกที่ผมมี ไม่ว่าเขาจะทำวิธีใด

หากเป็นในตอนนี้ผมไม่คิดจะกลับไปอีกแล้ว

โอกาสให้มันมามากพอแล้ว

ผมเดินไปตามเสียงที่ดังมาจากห้องครัวพร้อมตัวเผือก พี่หมอและไอ้เพื่อนบ้า สีหน้าทุกคน อยู่ในสภาวะที่คล้ายคลึงกัน ตึงเครียดพอกัน ทว่าผมกลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

สายตามองเอกสารในมือ

ในที่สุดผมหลุดจากบ่วงที่คล้องคอผมไว้สักที

หลุดพ้นจากเรื่องบ้า ๆ ที่เกาะกินหัวใจ บั่นทอนความรู้สึก

เพล้ง!

เสียงจานข้าวที่หล่นแตกดึงสติผมให้กลับมาอยู่ในปัจจุบัน

"แก! "

คอเสื้อของตัวเผือกถูกกระชากจากชายร่างผอม ขอบตาดำคล้ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวโกรธ

"ปล่อยมืออกจากเมียฉันเดี๋ยวนี้! "

และบริเวณแขนทั้งสอง มีรอยถลอกอยู่เต็มไปหมด ทั้งเก่าใหม่ ดูเหมือนน้ำหนักเขาจะลดประมาณสิบโลได้

มันใช่แน่เหรอ ใช่เขาแน่เหรอ สภาพไม่เหลือเคล้าโครงเดิม

"ปล่อยนะ คุณจะทำอะไร กับ! คน! ของ! ผม! "

ผมตะหวาดใส่ พลางเน้นย้ำให้เขาได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ และผลักเขาออกไป

สาบานว่าผมผลักไปเบา ๆ เท่านั้น แต่ตัวเขาเซออกไปอย่างกับจะล้มให้ได้ เหมือนคนที่แทบจะไม่มีแรง เอาตามจริง สภาพเขาตอนนี้แทบจะทรงตัวยืนไว้ไม่อยู่ด้วยซ้ำ

นั่นสิ..

ผมพอจะเข้าใจแล้ว ว่าทำไมว่าไอ้เพื่อนบ้าของผม หรือพี่หมอ หรือคนอื่นในครอบครัว ทำไมถึงวิ่งเต้นเรื่องเขา ทำไมถึงอยากจะให้ผมกลับมาหาเขาขนาดนั้น

ก็ดูสิ

ไม่ว่าใครที่เห็นเขาสภาพนี้ ก็ต้องใจอ่อนทั้งนั้น

แต่..

ไม่ใช่ผม!

"เจ็บไหม"

ผมหันถาม พร้อมกับจัดแจงคอเสื้อให้เรียบร้อยดังเดิม ตัวเผือกระบายยิ้ม

"ไม่เจ็บหรอกครับ แค่นี้ไกลหัวใจ"

ไม่พูดเปล่า พลางยกมือของผมที่กำลังกุมอยู่ ไปทาบไว้ที่อกของตนเอง ก่อนจะส่งสายตายิ้มเยาะอย่างผู้ที่มีสิทธิ์เหลือกว่า

"ผมบอกไปแล้ว ไม่ใช่หรือครับรุ่นพี่ ว่าถ้าดูแลไม่ดี ผมจะมาแย่งคืน ถึงคุณเองได้ครอบครองมาเจ็ดปี ผมก็รอของผมมาเจ็ดปีเหมือนกัน"

ได้ยินเช่นนั้น เขาเหมือนหมาบ้า ถลาจะเข้ามาชกตัวเผือก แต่ดีที่ว่าพี่หมอห้ามไว้ทัน สถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดีมากนัก ทั้งเขาและตัวเผือกแทบจะปะทะกันได้ทุกเมื่อ

อยากจะรีบจบ รีบกลับ

"นั่งลงดี ๆ ผมมาเพราะมีเรื่องสำคัญ"

เขามองเอกสารในมือผม..หมาบ้ากลายเป็นหมาหง่อยโดยพลันและนั่งลงตามคำบอก ผมกับเขานั่งตรงข้าม โต๊ะมันมีเก้าอี้สี่ตัว สี่มุม ด้านซ้ายของผมที่นั่งอยู่จะเป็นพี่หมอ ส่วนด้านขวาจะเป็นเพื่อนบ้าของผม ที่ตั้งแต่มาไม่แม้จะปริปากพูดอะไร

คงระลึกถึงความผิดที่ตัวเองก่อไว้อยู่ล่ะมั้ง

แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก ตัวมันเองก็คงจะอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก

ส่วนตัวเผือกยืนด้านหลังเก้าอี้ของผม และโน้มตัวโอบผมไว้อย่างหลวม ๆ เขามองผมอย่างน้ำตาคลอ ริมฝีปากกำลังสั่น จับจ้องมาทางผม  เหมือน ณ เวลานี้ มีเพียงเราสองคน

"ฟังผมก่อน.. ได้ไหม"

เขาพูดเสียงติดสะอื้น

"ก็ได้ ก็ว่ามาสิ"

ผมตอบอย่างเหยียบเย็น อยากจะพูดอะไรก็พูดมา เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายถือว่าผมใจดีสุดแล้ว

"ผะ ผมไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ นะ"

ผมเลิกคิ้วสูง บอกเป็นความนัยว่าจะให้เชื่อได้ยังไง ออกไปหาเป็นสิบเดือน สิบครั้ง แถมยังนอนเปลือยกายกอดกันกลมเกลียวขนาดนั้น

"ที่ผมออกไปเพื่อจะให้ทำลายหลักฐาน แต่ผมให้พี่หมอตรวจทุกครั้งติดกล้องไว้ด้วย ว่าผมไม่ได้มีอะไรจริง ๆ "

เขายื่นกล้องวีดีโอพร้อมใบตรวจร่างกายให้ผม ถึงแม้ผมจะรับมาก็จริง แต่ไม่คิดจะเปิดดู พร้อมวางมันข้างเอกสารที่เตรียมจะไปเซ็นใบหย่าที่อำเภอ ให้เขาเห็นว่าต่อให้พูดอะไรมา ผมรับฟัง ย้ำอีกครั้งว่าผมไม่กลับไปอีกแล้ว

หยดน้ำตาที่กำลังไหลรินของบุคคลที่ผมเคยรัก รักมาก รักเกินจะเผื่อใจ

ทว่าผมกลับรู้สึกเฉย ๆ จะให้สงสารเหรอ ไม่หรอก ผมสงสารตัวผมเองมากกว่า

"ผม..ไม่มี..อะไรกับ...เขานะ  ผมไม่..คิดว่าจะมีใคร...นอกจาก...คุณเลย  กว่าจะ..ได้รัก..กัน กว่าจะได้อยู่..ด้วยกัน..ก็ยาก..แทบตาย.."

เขาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อยากหักห้าม ไม่สนใจคนรอบข้าง ถึงแม้จะภาพที่น่าสังเวชก็ตาม

"มัน...ไม่..มี..ค่า.. สำหรับ..คุณ..เลย..เหรอ"

ปึง!

ด้วยความอดทนขาดสะบั้น

ผมทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ เสียงดังสนั่นถึงขนาดทุกพากันสะดุ้งไปหมด ตัวเผือกผงะ เขามองอย่างชะงักค้าง ผมกัดฟันกรอด พูดมาได้ยังไง พูดคำนั้นออกมาได้ยังไง

"มันไม่สำคัญกับใครกันแน่!! "

"กี่ครั้งแล้ว!!  ผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นคู่หมั้นที่พ่อคุณจัดมาหาให้ใช่ไหม ประธานบริษัทที่พาคุณไปมอมเหล้า นั่นใช่พ่อคุณไหม พากันหิ้วเข้าโรงแรม พอกลับมาถึงบ้านก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะให้ผมคิดยังไง!! สิบเดือน ถ้าไม่เรียกว่าจงใจ แล้วว่าอะไรหะ!! "

"ถ้าผมไม่บังเอิญรู้ตั้งแต่แรก ถ้าคุณทำสำเร็จ คุณคิดว่าเรื่องจะจบลงอย่างแฮปปีเหรอ คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่ระรานผมเลยหรือไง"

"สิบเดือนมานี้ เป็นไงบ้างล่ะ ลบได้บ้างไหม ไอ้หลักฐานบ้าบอที่ว่า..หรือเพิ่มหลักฐานกันแน่"

ความรู้สึกที่อัดอั้น ความรู้สึกที่ผมกอดเก็บไว้ ทุกคำพูด ทุกคำถาม ระเบิดออกมาจนหมด

"ผมบอกเลย ถ้าวันนั้นคุณพูดตั้งแต่แรก เรื่องไม่จบลงที่การหย่าแน่นอน"

ตอกย้ำความผิดของเขา ทำเพื่อความสะใจเล็ก ๆ

"ไปอาบน้ำแต่ตัวใหม่ซะ เราจะได้ไปอำเภอกันสักที!! "

ตัวเผือกลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังปลอบใจและให้ใจเย็นลง ก่อนที่ศีรษะของผมจะเอนไปซบกับอกอันผาดผึง พลางหลับตาเหมือนต้องการที่พักพิง

ภาพที่เห็น..

ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้ว เขาจึงเดินเข้าห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลย

ด้วยลางสังหรณ์

ผมจึงเดินตามไปและให้คนอื่นนั่งรอที่เดิม ตัวเผือกอยากจะตามมาให้ได้ เพราะกลัวว่าเขาจะขาดสติจนทำร้ายผมจนไร้ความยั้งคิด จะเป็นห่วงกันขนาดไหนล่ะเนี่ย ผมได้แต่ยิ้มและให้เหตุผลว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับเขาแค่สองคน จึงยอมแต่โดยดี

นิสัยเขา

มักจะเข้าห้องน้ำโดยไม่ล็อกประตูอยู่แล้ว สิ่งที่ผมมั่นใจคือเขาไม่มีทางทำร้ายร่างกายผมแน่นอน แต่สิ่งที่ผมไม่มั่นใจคือการที่เขาจะไม่ทำร้ายตัวเอง จากรอยถลอกตามร่างกาย ผมก็พอจะเดาได้ แค่คำพูดตามอารมณ์เมื่อวันนั้น ยังมีอิทธิพลขนาดนี้

ห้องน้ำไม่มีแม้แต่เสียงหยดน้ำ

ผมจึงเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเล

"หยุดอยู่แค่นั้นแหละ"

ไม่ผิดอย่างที่คิดไว้ ผมรีบจ้ำไปหาเขาที่กำลังจะใช้ใบมีดโกนกรีดข้อมือตัวเอง สายตามองผมด้วยความนิ่งอึ้ง สงสัยคงคาดไม่ถึงว่าจะตามมา กำปั้นหนักต่อยหน้าเขาไปฉากใหญ่ จนเลือดไหลออกมาจากมุมปาก ก่อนใช้มือทั้งสองกระชากคอเสื้อของเขา

"ขนาดตัวเองยังไม่รัก! แล้วจะมาดูแลผม รักผมได้ยังไง! "

เขามองผมอย่างน้ำตาเอ่อล้น พร้อมปล่อยโฮราวกับเด็กตัวเล็ก

"แค่...กอด"

"อีก..สัก..ครั้ง..ได้..ไหม ร่างกายผมไม่ได้สกปรกแล้วนะ"

รอยพวกนั้นเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เพราะคำด่าไปตามอารมณ์

บ้าจริง

ทั้งที่ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ หากปฏิเสธเกรงว่าเรื่องมันจะเลวร้ายกว่าเก่า ผมจึงระบายยิ้ม..

"ได้สิ"

ไม่ทันขาดคำ เขารวบกายผมไปกอดไว้แน่น ด้วยความรู้สึกที่โหยหา ความคิดถึง ความรักที่มีให้ส่งผ่านร่างกาย ผมไม่ได้ใจอ่อนลง จุดจบของเรายังคงเดิม

อีกอย่าง..เพราะนี่มันจะเป็นกอดอำลาครั้งสุดท้าย

ต่อให้ผมให้โอกาสเขาอีกครั้ง ผมก็เชื่อว่าจุดจบภายภาคหน้าก็คงจะไม่ต่างจากนี้

โอกาสผมให้มันมามากพอ เปิดโอกาสให้พูดตั้งสิบเดือน ตีเล่น ๆ ก็สามร้อยกว่าวัน เขาเป็นฝ่ายเลือกที่จะไม่พูดเอง ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยดำเนินมาถึงจุดที่ผมคิดว่า ควรพอสักที

ผมไม่อยากจะให้อภัยจนเราไม่เหลืออะไรให้จำ

ความสัมพันธ์ของเรา ยังยืนยันคำเดิมมันกลายเป็นเส้นขนานไปแล้ว ความรู้สึกที่ผมเสียไป มันไม่กลับมาอีกแล้ว เขาไม่ได้พูดขอโทษผมสักคำ เพราะรู้ว่าถึงแม้จะพูดไป ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นมา

"ไม่มีคุณ..แล้วผมจะอยู่ได้ยังไง"

"ถ้าจะทิ้งกันไป เอามีดมาแทงที่หัวใจผมยังจะดีเสียกว่า"

คำพูดปนเสียงสะอึกทำให้ผมแทบจะร้องไห้ตามไปด้วย

"อยู่ได้สิ.. อยู่แบบที่คุณเคยเป็นมาก็ได้ กลับไปอยู่ในช่วงชีวิตที่เคยไม่มีผม ที่เราไม่เคยเจอกัน"

เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ใบหน้าซุกลงมาบนบ่า ความอบอุ่น เสียงหัวใจของเขา ความคุ้นเคย ความผูกพัน จะให้ตัดกันให้ขาดมันยาก ผมยกมือขึ้นมากอดตอบ พร้อมลูบหลังเขาบางเบา

"ผม..จำมันไม่ได้แล้ว ชีวิตก่อนที่จะเจอคุณ"

ขืนอยู่ในสภาพนี้ไป ผมกลัวว่าผมจะใจอ่อนขึ้นมาจริง ๆ

"แต่ว่าผมคนใหม่แล้ว"

ไม่พูดเปล่า ผมดันตัวเองให้ออกห่าง มองไปยังสายตาที่กำลังอ้อนวอน สีหน้าราวกับว่าจะขาดใจ

ทุกอย่างมันสายไป เกินกว่าจะกลับไปแก้ไข

กว่าจะรักกันมันยาก

ผมรู้แล้ว สิ่งที่ยากกว่าการที่ได้รักกัน คือการรักษาความสัมพันธ์ให้คงอยู่ตลอดไป

ผมรู้แล้ว..ว่าความรักไม่ได้ขึ้นอยู่แค่คนสองคน แต่มีคนอื่นรวมด้วย ที่พยายามทำให้ความรักเราพังได้ตลอด

ถ้าเราผูกกันไม่แน่น มันก็ขาดได้ง่าย ๆ อย่างที่ผมเป็น

แค่รักอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีความซื่อสัตย์ ไม่ใช่ผมซื่อสัตย์อย่างเดียว เขาก็ต้องซื่อสัตย์ ถึงจะไปกันได้รอดตลอดรอดฝั่ง

ถ้าเขาบอกว่าไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเป็นเรื่องจริง ผมพอจะเข้าใจว่าทำไมถึงปิดบัง คงเพราะกลัวว่าจะทำให้ผมไม่สบายใจ และกลัวว่าผมจะไม่เชื่อมั่นในตัวเขาอีก

การที่เราไม่ได้เปิดอกพูดกันตรง ๆ

เพราะความกลัวของเราทั้งคู่

ถ้าผมไม่กลัวและกล้าที่จะรับความจริง ในวันแรกที่เห็นเขาไปกับใคร

หากเขาไม่กลัวและกล้าที่จะเข้ามาสารภาพกับผม

เรื่องราวของเรามันคงไม่จบลงแบบนี้

แววตาอันแน่วแน่ไม่ว่ายังไงก็อยากจะจบสัมพันธ์ของเราที่ไม่เคยมีใครเห็นด้วยกับมัน

แต่เขาดูเหมือนจะไม่ยอมจบง่าย ๆ พลางโน้นกลายลงมาเพื่อจะแนบริมฝีปากลงมา

ความห่างเพียงแค่คืบ

ด้วยความตกใจ ผมจึงผละออกแล้วต่อยหน้าเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง

"ผมจะจูบกับคนที่ผมรักเท่านั้น"

พลางโพล่งพูดออกไปอย่างไม่ทันคิด

"หึ..."

เขาแค่นขำในลำคอ

"ไม่คิดว่า..จะได้ยินคำนี้อีกครั้ง"

พร้อมยกมือเช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเอง

"ในวันแรกที่เราเจอกัน คุณก็พูดคำนี้กับผม..ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมมีความสุข จนแทบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว"

"ขอบคุณที่เตือนสตินะครับ"

"ผมโอเคแล้วครับ ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะครับ ผมยอมแล้วที่จะปล่อยคุณไป และผมจะไม่คิดสั้นแล้วด้วย ถ้าผมเป็นอะไรไป คุณคงจะไม่มีความสุข"

เขาพูดอย่างยอมจำนน

"ผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น สิ่งเดียวที่ผมทำได้ ผมอยากจะให้คุณมีความสุข อยากให้คุณยิ้ม ถึงแม้คนคนนั้นจะไม่ใช่ผมก็ตาม"

ถ้อยคำที่เอื้อยเอยพร้อมน้ำตากับรอยยิ้มที่พยายามจะยกขึ้นมาอย่างฝืดฝืน

"ผมจะอาบน้ำ คุณออกไปรอข้างนอกนะครับ"

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยความรู้สึกที่โหวงเหวงอย่างประหลาด เห็นตัวเผือกรออยู่ด้านนอก แขนที่กางออกของคนตรงหน้า

"ต้องการรับอ้อมแขนอุ่น ๆ สักที่ไหมครับ"

ขาเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล ซุกไปในอกอันอ่อนโยน ความผูกพัน ความรู้สึกที่มีต่อเขา มันฝั่งลึก เวลาแค่สองเดือนใช่ว่าจะลบมันออกได้ง่าย ขอบคุณที่มาด้วยกัน ถ้าไม่อย่างนั้นผมต้องใจอ่อนแน่

และอีกอย่างที่จงใจพาตัวเผือกมาด้วย ผมอยากจะให้เข้าใจความรู้สึกของผมบ้าง ว่าเวลาเห็นเขาไปกับคนอื่น ทั้งที่รู้ แต่แกล้งไม่รู้ มันรู้สึกยังไง

อยากให้เข้าใจ

ถึงแม้การกระทำครั้งนี้จะไม่เป็นผลดีต่อใครเลยก็ตาม

ในที่สุดเรื่องทุกอย่างกำลังจะจบลงโดยแท้จริง

รถเก๋งสีบลอนด์ได้ขับเคลื่อนออกจากหน้าบ้านในความทรงจำของเราสองคน ผมหันไปมองส่งท้าย ผมคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว

พี่หมอเป็นขับ โดยที่มีเพื่อนบ้านั่งข้างเหมือนเดิม

ส่วนเบาะหลังมีผมนั่งตรงกลางระหว่างเขาและตัวเผือก ผมกุมมือตัวเผือกอย่างไม่คิดที่จะปล่อย ส่วนเขาแทบจะไม่มองหรือแตะต้องอะไรผมอีกแม้แต่ปลายเล็บ นิ้วนางของเขายังสวมแหวนอยู่ ส่วนแหวนของผมและสร้อยที่เขาเคยซื้อให้ ห้อยไว้อยู่ที่คอ นาฬิกาคู่ของเรา

เขาก็ใส่มันทั้งสองเรือน

ถึงแม้นัยน์ตาจะยังคงแดงกร่ำ แต่เขาก็ไม่มีแม้จะร้องไห้ให้เห็น

จนมาถึงอำเภอที่เราเคยมาจดทะเบียนด้วยกัน

คนที่ลงมาจากรถมีแค่ผมและเขา แถมตกเป้าสายตาตั้งแต่ก้าวขาลง

ด้วยสีหน้าของเราทั้งคู่ พวกเขาคงเดาได้ไม่ยาก

ด้วยตอนที่เราจดทะเบียนดูเหมือนรักกันมาก จนแทบมองไม่เห็นอนาคตข้างหน้าว่าจะเลิกกันได้ยังไง

ด้วยความที่เราดันกลายเป็นคู่แรก ที่มาจดทะเบียนสมรสที่นี่ตั้งแต่มีกฎหมายว่าผู้ชายสามารถจดได้

จึงไม่แปลกเลยที่เราจะคู่จะตกเป็นเป้าสายตาแบบนี้

"พวกคุณแน่ใจแล้วเหรอครับ เพราะตอนนั้น..."

"ผมแน่ใจแล้วครับ"

ผมพูดตัดบท พลางหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อ และส่งให้เขา นัยน์ตาแดงกร่ำมองผมเล็กน้อยก่อนจะรับปากกาไป ทรัพย์สินทุกอย่างผมยกให้เขาทั้งหมด จริง ๆ เขาจะไม่รับไว้ แต่ผมบอกว่าจะไม่เอาอะไรที่เป็นความทรงจำเกี่ยวกับเรา

เขาจึงยอม

ผมบอกพี่หมอว่าไม่ต้องไปส่ง เดี๋ยวผมจะหาทางกลับเองกับตัวเผือก แทนที่จะมาส่งผม เขาควรจะไปดูแลน้องชายของตัวเองมากกว่า ส่วนไอ้เพื่อนบ้า ผมบอกเพียงว่าถ้าพร้อมแล้วจะติดต่อไปหาเอง ฝากบอกพ่อกับแม่ของผมด้วย

เราแยกจากกันที่หน้าอำเภอ

ผมเดินกุมมือไปกับตัวเผือก โดยไม่หันหลังกลับไป ถึงแม้จะรับรู้ถึงสายตาที่มองตามอย่างไม่ละสายตา

เรื่องทั้งหมดที่ดำเนินมาถึงจุดนี้ ผมเข้าใจดี เข้าใจถึงเหตุผล เข้าใจทุกอย่าง แววตาของคนรักเวลาพูดเรื่องโกหกกับเรื่องจริงมันแยกออกจากกันไม่ยากหรอก ผมรู้ดี..

เพียงแต่..กาลเวลาไม่อาจหวนคืนมาใหม่

เสียงพร่ำภาวนาในใจขอให้เขามีความสุข

ตอนนี้ผมไม่ได้โกรธหรือเคียดแค้นอะไรเขาแล้ว ไม่ได้เกลียด เพราะสิ่งที่ทำไปทั้งหมด..

เพื่อตัวเขา และตัวผม

เพื่อจะได้ก้าวไปข้างหน้าอย่างเต็มภาคภูมิ เขาจะได้ไปทำตามสิ่งที่ควรจะทำสักที โดยที่ไม่ต้องมาห่วงอะไรผมอีกแล้ว ที่ผ่านมาผมมีความสุขมาก มากพอที่จะใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีเขา

ความรู้สึกผมปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก เมฆฝนที่ปกคลุมหัวใจ ค่อย ๆ เลื่อนหายกลายเป็นฟ้าที่สดใส

หวังเพียงว่าถ้าหากในวันที่เราเจอกันอีกครั้ง เราจะสามารถยิ้มให้กันได้จากใจจริง

........

หลังจากวันนั้นเรื่องก็ผ่านมาได้สามเดือน

ผมได้ย้ายที่อยู่ โดยซื้อบ้านจัดสรรสร้างใหม่ซึ่งใกล้กับที่ทำงานของตัวเผือก

ตามจริงผมโดนล่อลวงมาซื้อที่นี่ แถมยังบ้านติดกันอีกต่างหาก

ตัวเผือกสารภาพกับผม ว่าเคยแอบชอบมาตั้งแต่ม.ปลาย ตามมาถึงมหาลัย รอจนกว่าจะเลิกกัน ทว่าเห็นผมแต่งงานจึงคิดว่าไม่มีสิทธิ์นั้น และคอยดูอยู่ห่าง ๆ มาตลอด

ถึงแม้ตอนนี้เราจะไปกันไม่ได้ในสถานะคนรัก

ต่อให้ความรู้สึกที่่มีต่อผมจะเปลี่ยนไป

แต่ผมก็ยังเป็นรักแรกและรุ่นพี่ที่เคารพสำหรับหมอนั่น จึงอยากจะดูแลอยู่ในฐานะเพื่อน ทั้งที่ผมก็บอกแล้วแท้ ๆ ว่าอยู่คนเดียวได้ ก็ยังไม่ยอมสถานเดียว มาตัวติดกับผม ยิ่งว่าแฟนตัวเองซะอีก

เดี๋ยวถ้าโดนแฟนทิ้ง พ่อจะสมน้ำหน้าให้

ส่วนเพื่อนบ้าของผม เราได้ปรับความเข้าใจกัน ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรมันสักหน่อย มีแต่มันตีโพยตีพายไปเอง ถึงจะอยู่ไกล แต่ก็ยังติดต่อ ไปมาหาสู่กันตลอด

มือถือผมกลับมาใช้เหมือนเดิม เบอร์เดิม แต่สิ่งที่แตกต่างออกไป คือไม่มีคนโทรหรือส่งข้อความมากวนใจผมแล้ว

ไม่มีอีกแล้ว

ข่าวสุดท้ายที่ได้ยินคือเขาได้ขายบ้านที่เคยเป็นของเรา.....

ถึงจะเป็นเรื่องที่น่าตกใจ

ทว่ามันช่วยไม่ได้ เพราะยกทุกอย่างให้เขาไปทั้งหมด จะต้มยำ ทำแกง จะขาย จะรื้อทิ้งก็เป็นสิทธิ์ของเขา เพราะต่อนี้อาจจะไม่มีอีกแล้วคำว่าเรา

ถ้าบ้านหลังนั้นมันไม่ได้สำคัญสำหรับเขา

ก็เอาที่เขาสบายใจ

ตามจริงมันก็ดีไปอีกแบบที่ผมไม่จำเป็นต้องห่วงอะไร และเก็บทุกอย่างไว้เป็นภาพอันสวยงามในความทรงจำ

ค่าขายบ้าน

พี่หมอนำเงินมาให้ผมครึ่งหนึ่ง และเชิญให้ผมไปงานแต่งของเขาและผู้หญิงคนนั้น ตามที่พ่อของเขาได้หวังให้เป็นตั้งแต่แรก จัดงานอย่างใหญ่โตเหมือนเลี้ยงทั้งตำบลต่างจากงานของเราที่เชิญแค่ญาติและคนสนิทไม่กี่คน ถ้ามองในแง่ดีก็คงชวนไปมารยาทล่ะมั้ง คิดว่าผมจะไปเหรอ

ส่วนเรื่องเงิน ใจจริงก็ไม่อยากจะรับไว้ พี่หมอก็คะยั้นคะยอให้เอา และเงินนี้ผมควรจะได้ครึ่งหนึ่งมันก็ถูก เพราะตอนซื้อก็มีเงินผมอยู่ด้วย

ถ้าไม่เอา เดี๋ยวเขาจะนำมันมาให้เอง

พี่หมอขู่

ผมจึงรีบรับไว้ทันที และตัวเผือกก็มาชวนซื้อบ้านหลังนี้ต่อ ช่างใจง่ายจริง ๆ

ตอนอยู่ด้วยกันเขาไม่อยากให้ผมทำงานอะไร อยากให้ผมได้พักบ้าง เนื่องจากกว่าจะทำงานเก็บเงินซื้ออดีตเรือนหอของเราได้เลือดตาแทบกระเด็น

แต่ตอนนี้ผมทำงานทางด้านแปลเอกสารที่บ้าน

ผมไม่เหมาะที่จะทำงานร่วมกับใคร จึงกลายเป็นแบบนี้

ดอกดาวเรืองเป็นดอกไม้ที่ผมชอบมากที่สุด มองครั้งใดมักจะทำให้สบายใจทุกที

มือจับสายฉีดรดน้ำดอกไม้พร้อมฮัมเพลงไปจังหวะอย่างอารมณ์ดี

วันนี้จะมีเค้กเมนูใหม่ที่ร้านของตัวเผือก เดี๋ยวเย็น ๆ ค่อยแวะไปดีกว่า

"สวัสดีครับ ดอกดาวเรืองสวยจังเลยนะครับ"

ผมมองไปตามเสียง ด้วยตกใจกับบุคคลที่เห็นตรงหน้าพาลทำให้สายฉีดแทบจะหลุดมือ

"อะ ขอโทษครับที่ถือวิสาสะเข้ามา พอดีเห็นประตูเปิดอยู่"

เขากล่าวขอโทษขอโพย ก่อนจะยื่นกล่องขนมคุกกี้ไส้ช็อกโกแลตที่ผมเคยชอบกินมาให้

"ผมเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านตรงนี้"

มือชี้ไปยังบ้านที่เขาอยู่ ผมมองตามไป มันติดกันเลยนี่หว่า ซ้ายบ้านตัวเผือก ขวาก็บ้านเขา

"ไม่รู้จะยังชอบขนมเหมือนเดิมหรือเปล่า แต่จากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ถ้ามีปัญหาอะไรหรือให้ช่วยบอกผมได้"

รูปร่างเขากลับสมส่วนเหมือนเดิม แววตาเขาไม่หลงเหลือความเศร้าให้เห็น เนื้อตัวไม่มีลอยถลอกจากการขัดแรง ๆ ตอนอาบน้ำอีกแล้ว

ใครหลายคนให้คำนิยามว่า การกลับไปคบกับแฟนเก่า ก็เหมือนกับอ่านหนังสือเล่มเก่า ไม่ว่าจะอ่านอีกสักกี่ร้อยรอบ สุดท้ายตอนจบมันก็เหมือนเดิม แต่ถ้าหากนำคนเก่า มาสร้างเป็นหนังสือเล่มใหม่ ตอนจบจะเป็นอย่างไรยังไม่มีใครล่วงรู้

สำหรับผมเลิกก็คือเลิก ต่อให้รักอยู่หรือไม่ก็ตาม บางทีความรักก็ไม่จำเป็นว่าเราต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ไม่จำต้องผูกมัดด้วยคำว่าแฟนหรือคำอื่น แค่ได้เห็นหน้ากัน และรู้ว่าเขายังสบายดีก็สุขใจ

ผมระบายยิ้มกว้างก่อนจะรับกล่องคุกกี้เอาไว้ เสียงลมที่พัดผ่านเราสองคน กับท้องฟ้าสีครามสดใส

เลิกกันในวันที่เรายังมีความรู้สึกดีต่อกัน ดีกว่าฝืนคบไปจนกลายเป็นทำลายภาพความทรงจำ

บางที...

สำหรับเราในตอนนี้ ผมว่าแบบนี้ก็โอเคแล้ว ไม่มีการผูกมัด แค่ดูแลกันไปเรื่อย ๆ อาจยาวนานยันแก่เฒ่า

"ขอบคุณครับ ทางนี้ก็เช่นกันนะครับ"

ในสานสัมพันธ์ใหม่ สถานะใหม่...

‘เพื่อนข้างบ้าน’



-END-
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-04-2019 12:12:43 โดย ความฝันของดอกไม้ »

ออฟไลน์ DarkCat_BK

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เป็นเรื่องที่รู้สึกว่าเทาๆแต่ก็สวยงามในแบบของมัน ฝืนต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆนะคะ :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ความฝันของดอกไม้

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
วันนี้เป็นอีกวันที่อากาศสดใส

เนื่องจากเข้าหน้าหนาวแล้ว บรรยากาศช่วงเช้าออกจะเย็นนิดหน่อย ผมมักจะออกมานั่งชิงช้าทุกวันเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ พลางจิบนมสดผสมน้ำผึ้งอวยอุ่น ส่งกลิ่นอันหอมหวาน ดอกดาวเรืองสว่างตาตัดกับใบหญ้าสีเขียว และท้องฟ้าสีคราม เสียงนกร้อง ไอแดดจาง ๆ

แค่ชีวิตประจำธรรมดา ก็ทำให้ผมมีความสุขได้อย่างไม่ยากเลย

สงสัยจะแก่แล้วมั้ง

"สวัสดีครับ"

ผมละสายตาจากดอกดาวเรือง หันไปมองตามเสียง เห็นเพื่อนข้างบ้านส่งยิ้มหวานมาให้ ใบหน้ามีรอยตีนกาบ้างประปราย เนื้อกายเหี่ยวย่น แต่ยังดูสมถะ เพื่อนข้างบ้านที่ชอบถือวิสาสะเข้ามาในบ้านผมทุกวัน

"เชิญนั่งครับ"

หลังจากได้ยินคำเชิญ ไม่รอช้าเขาเดินเข้ามาหย่อนกายด้านข้างทันที ผมมองไปยังของที่เขาถือมาด้วย

"วันนี้ผมทำพุดดิ้งนมผสมน้ำผึ้งมาให้ครับ อุ่นกำลังดีเลย ทีแรกว่่าจะแช่เย็นก่อน แต่อากาศหนาวแบบนี้ กินแบบอุ่นน่าจะอร่อยกว่า"

พูดไปพลางยิ้มไป  ผมวางแก้วนมสดลง ก่อนจะรับพุดดิ้งพร้อมตักเข้าปากไปหนึ่งคำ

"อร่อยไหม"

แววตาจับจ้อง อย่างอยากรู้คำตอบ ใบหน้าเขา ชอบทำให้หวั่นไหว อายุอานามก็เยอะ ยังจะมาใจเต้นเป็นสาวน้อยไปได้

"อยากรู้ก็กินเองสิ ส่วนของตัวเองก็นำมาด้วยใช่ไหมล่ะ"

ผมตอบ พลางเบี่ยงหลบสายตา ตั้งใจจะมานั่งกินด้วยกันอยู่แล้วนี่ ก็เป็นแบบนี้ทุกวัน

เขากลั้นขำพร้อมหยิบถ้วยทรงกระบอกลายดอกไม้ออกมา

"ทำหน้าอย่างนั้นเห็นรอยตีนกาหมด"

ผมตวัดสายตามองค้อน เขาขำออกมาเล็กน้อย เหมือนรู้สึกดีที่กวนประสาทผมได้ ขาของเราที่ไกวชิงช้าเป็นจังหวะ

คิดแล้วน่าโมโห

มีรอยตีนกาก็ไม่จะแปลกเลย ปีนี้อายุหกสิบกันแล้ว ถ้าหน้ายังเต่งตึงอยู่นี่สิแปลก ว่าแต่คนอื่น ตัวเองก็มีรอยตีนกาเหมือนกันแหละน่า

ผมเตรียมจะเถียงกลับ แต่เขาที่กำลังอมยิ้มอย่างมีความสุข ทำให้ด่าไม่ลง จนสุดท้ายต้องจำยอมกลืนคำนั้นลงคอไปโดยปริยาย และเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย สายตาเหม่อมองสิ่งต่าง ๆ ฟังเสียงทุกอย่างรอบกายที่กำลังเคลื่อนไหว

เขาและผม ภาระหน้าที่ของเราแตกต่างกันมากเกินไป เขาเป็นลูกชายคนเดียวของประธานบริษัทรับเหมาก่อสร้างจึงจำเป็นต้องแต่งงานเพื่อมีลูกสืบสกุล และต้องแต่งผู้หญิงชาติกระกูลดีเพราะฐานะหน้าตาทางสังคม ผมเข้าใจ

ส่วนพี่หมอเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องเท่านั้น

ผมเป็นลูกแม่ค้าธรรมดาแถมเป็นน้องสุดท้องอีกต่างหาก ในบรรดาพี่น้องสามคน ที่บ้านจึงไม่ซีเรียสกับเรื่องนี้เท่าไหร่ ถึงจะขัดค้านเรื่องที่ผมมาแต่งงานกับเขาก็เถอะ

แค่บังเอิญเราเรียนม.ปลายที่เดียวกัน

แค่บังเอิญว่าผมกลายไปเป็นคนแรกที่ปฏิเสธจูบจากเขา

แค่บังเอิญเขาเกิดสนใจผมขึ้นมา

หากไม่มีความบังเอิญที่ว่ามานี้ ชีวิตผมไม่ต้องมาพบเจอความวุ่นวายแบบนี้ก็ได้

"ถ้าโลกนี้มีแค่เราสองคนก็คงจะดีเนาะ"

เขาเอ่ยทำลายความเงียบ สายตาทอดยาวไปยังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ผมเข้าใจในความหมายที่เขาต้องการจะสื่อ ริมฝีปากระบายยิ้มอ่อน

"เป็นไปได้ที่ไหน"

ถ้าโลกนี้มีแค่เราสองคน บางทีอะไร ๆ คงจะง่ายกว่านี้

"ตอนนี้ลูกผม ก็โตหมดแล้ว พ่อแม่และภรรยาก็เสียหมดแล้ว"

"บริษัท สมบัติผมก็แบ่งให้ลูกแต่ละคนไปหมดแล้ว คนอื่นเขาก็มีความสุขไปหมดแล้ว เหลือแต่เรา"

"อายุตั้งขนาดนี้แล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้"

สีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง แววตาละจากสรรพสิ่งรอบกายและหันมามองผมที่ในขณะนี้ปากคาบช้อนอย่างทำตัวไม่ถูก

"คุณไม่ต้องกลัวอีกแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครขัดขวางเราได้อีกแล้ว"

"ความรู้สึกผมที่มี ตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมายังคงเดิม เรื่องนั้นคงรู้ดีอยู่แล้วใช่ไหม"

ก็เล่นสวมแหวนแต่งงานของเรามาตลอดแบบนี้ ใครไม่รู้ก็บ้าแล้ว แถมแหวนของผมก็ห้อยติดตัวไว้ตลอดอีกต่างหาก

"ในบั้นปลายชีวิต ช่วงสุดท้ายของชีวิต ผมอยากหายใจ.."

เขากลืนน้ำลายเข้าไปอึกใหญ่ มือสั่นอย่างเห็นได้ชัด

"อยากจะใช้ชีวิตดูแลคุณ เคียงข้างคุณ..."

เส้นขนานของเรา ถ้าเรายังเดินไปแนวทางเส้นตรงของตัวเอง มันก็ไม่มีทางบรรจบ

"แบบนั้นได้ไหม"

แววตาอ้อนวอน พลางน้ำตาคลอ ผมวางถ้วยพุดดิ้งลง

ก่อนจะยกมือข้างซ้ายขึ้นมา และยื่นไปตรงหน้าเขา

"สวมสิ"

ผมยังคงเดินไปตามเส้นขนานของตัวเอง แต่ที่แตกต่างจากเดิมคือ ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมาเขาพยายามจะเข้ามาเดินร่วมทางในเส้นขนานของผม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพยายามจะขอคืนดี

สามสิบกว่าปี ที่เขาพิสูจน์ให้เห็น  ในเมื่อเขาจัดการเรื่องครอบครัวเรียบร้อยแล้ว   มันก็ไม่มีเหตุผลอะไร  ที่ผมจะฝืนดึงดันต่อไป  เดิมทีเราก็ไม่ได้เลิกเพราะเกลียดกัน แต่เราเลิกเพราะความเข้าใจ ว่า ณ เวลานั้นเราไม่สามารถเดินร่วมทางกันต่อไปได้แล้วจริง ๆ

ผมไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจถึงเหตุผลอันแท้จริง ในวันที่ผมขอแยกทางออกมาหรือเปล่า ทำไมเราถึงฝ่าฟันท่ามกลางความกดดันมาได้ถึงเกือบแปดปี ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาแสดงความบริสุทธิ์ใจ ไม่ว่าพ่อเขาจะจับคู่ จะยัดเยียดยังไง เขาจะรีบมาบอกผมเป็นคนแรกเสมอ

แต่ครั้งนั้นมันไม่ใช่ เขาเลือกจะปิดบังและแก้ไขปัญหาเองด้วยตัวคนเดียว ทั้งที่เราเป็นคู่ชีวิตกัน

ทำไมความผิดครั้งแรก ผมถึงไม่ให้อภัย เพราะมันเป็นครั้งแรกยังไงล่ะ

เมื่อข้ามเส้นคำว่าครั้งแรกมาแล้ว ย่อมมีครั้งสอง ครั้งสามตามมา

พ่อของเขา..หากไม่ได้ดั่งต้องการคงไม่ยอมหยุดยั้ง

และผมรู้ดี..ที่ยอมให้เราแต่งงานกัน เพราะคิดว่าอีกไม่นานคงเลิก แต่เราดันรักกันมากเกินกว่าจะเลิกได้ง่าย ๆ จึงสรรหาวิธีมากมายให้ความรักของเราสั่นคลอน

ถ้ายังฝืนอดทนกันไป ให้อภัยกันไป

ผลสุดท้ายก็คงไม่หลงเหลือเรื่องราวอะไรให้จำ

คิดถึงทีไรเห็นเพียงกระทำแย่ ๆ ที่ยังคงติดค้าง

ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราจบลงแบบนั้น จึงเลือกที่จะถอยออกมา กลับมาอยู่ในจุดยืนของตัวเอง เลือกที่จะเก็บความทรงจำที่ดีนี้ไว้ โดยไม่ได้หวังว่าเขาจะก้าวเข้ามาหรือเปล่า เหมือนกับการเดิมพันและเป็นข้อพิสูจน์เล็ก ๆ

หากเขายังต้องการผมอยู่..ก็ให้พยายามก้าวเข้ามาในเส้นขนานของผมอีกครั้ง จะไม่หนี ไม่หาย และจะยืนรออยู่ตรงนั้น ถ้าใจเรายังมีความรู้สึกที่ตรงกัน สักวันเส้นขนาดของเราต้องบรรจบกันอีกครั้งอย่างแน่นอน

เพราะอย่างนั้น

ยอม..

ผมจึงยอมจบทุกอย่าง

ยอมให้เส้นทางชีวิตคู่ของเราให้จบลงตามแบบที่พวกเขาต้องการ

สามสิบปีที่ผ่านมา

เขารักษาความสัมพันธ์ในแบบของเขา

ผมรักษาความสัมพันธ์ไว้ในแบบของผม

อาจเป็นสิ่งที่ผมคิดไปเองคนเดียว ถ้าวันนั้นเราฝืนอยู่กันต่อไป

ความรู้สึกของเราอาจจะไม่สามารถดำเนินมาถึงจุดนี้ก็ได้

นิ้วเรียวอันเหี่ยวย่นสวมแหวนเข้านิ้วนางข้างซ้ายของผมอย่างสั่นไหว

"แก่ขนาดนี้แล้ว ยังจะร้องไห้อีกเหรอ"

ผมพูดปนขำ พลางยกมืออีกข้าง ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาบนใบหน้าของเขา

"อย่า..ล้อ..ได้ไหม"

แหวนที่ผมเคยสวม สร้อยที่ผมเคยใส่ จนแล้วจนรอดก็กลับมาหาผมอีกครั้งจนได้

"คราวนี้ ผมจูบคุณได้แล้วใช่ไหม"

ผมจะจูบกับคนที่ผมรักเท่านั้น

"ได้สิ"

ผมระบายยิ้มอ่อน พลางหย่อนเปลือกตาลง เขากุมมือผมไว้อย่างหลวม ๆ

ริมฝีปากที่แนบสัมผัสอย่างเบาบาง อบอวนไปด้วยความอบอุ่น

หลายคนคงสงสัย..

เลิกกันแล้วเป็นเพื่อนกันได้ไหม ?

สำหรับผม..มันขึ้นอยู่ที่ว่าเลิกกันแบบไหน

จะเลิกกันแบบ 'จบ' ความสัมพันธ์

หรือ..เลิกเพื่อ 'รักษา' ความรู้สึกและความทรงจำที่ดีเอาไว้

การที่ผมเลือกเส้นทางนี้ ไม่เคยนึกเสียใจ

เพราะ..จากนี้ก็คงจะมีเพียงความตายเท่านั้นที่จะทำให้เราแยกจากกัน...

จากนี้...จนลมหายใจสุดท้าย


END

























CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ความฝันของดอกไม้

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0




เราถอนจูบออกมาได้สักพัก ผมกำลังนั่งหน้าแดงราวกับสาวน้อยวัยแรกรุ่น ความรู้สึกเหมือนกลับไปสิบสี่อีกครั้ง ทั้งที่จริงแล้วอายุปาเข้าไปหกสิบ หัวใจเต้นแรงราวกับมีรักครั้งแรก ส่วนเขาวิ่งหายไปในห้องเก็บของในบ้านผมจะเป็นห้านาที

ถามถึงค้อนแล้วรีบเร่งออกไป

ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะคิดทำอะไรเช่นกัน จึงนั่งกินพุดดิ้งต่อรอไปพลาง ๆ

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ใช่ว่าผมปิดกั้นตัวเอง ถึงขนาดไม่รับใครเข้ามาในชีวิต ผมไม่อยากให้คนอื่นคิดว่า เพราะลืมเขาไม่ได้จึงไม่มีใครใหม่ เพราะเขาเองก็เดินทางไปในชีวิตใหม่ ครอบครัวใหม่ จึงไม่อยากจะให้มากังวล

อีกทั้งมันเป็นความอยากรู้ อยากลอง

ว่าถ้าไม่ใช่เขา..ผมจะรักได้หรือไม่

ถ้าไม่ใช่เขา แล้วมันจะให้ความรู้สึกอย่างไร

แต่ไม่ว่าจะลองคบใครสักกี่คน ก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์ถึงขั้นลึกซึ้ง แม้กระทั่งจูบหรือจับมือก็ไม่เคย เอาตามความจริงมันให้ความรู้สึกเหมือนได้เพื่อนใหม่มากกว่า

ผมไม่เคยคิดเลยเหมือนกัน ว่าตัวเองจะยึดมั่นเพียงเขาถึงขนาดนี้ ถึงอยากจะปฏิเสธ สำหรับผมถ้าไม่ใช่เขาก็คงไม่ได้  ทั้งที่ไม่ใช่นกเงือก แต่ร่างกายมันดันโกหกไม่ได้

เรื่องน่าอายแบบนี้ไม่มีทางเล่าให้ฟังเด็ดขาด

เขาเดินออกมาจากห้องเก็บของพลางหอบหายใจ ผมจึงหันไปมองอย่างงุนงง แต่ไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร เขาจูงมือให้ลุกขึ้นเดินตามไป โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวจึงเผลอถือถ้วยพุดดิ้งติดมือมาด้วย

“เดี๋ยว!! จะไปไหน แล้วจะเอาค้อนไปทำอะไร”

ผมมองค้อนสลับกับมองใบหน้าของเขาซึ่งกำลังยิ้มอย่างเลศนัย

“ทำลายกำแพง”

ไม่พูดเปล่า จูงมือพาผมเดินมาถึงกำแพงที่กั้นกลางระหว่างบ้านสองหลัง

“คุณก็จับด้วยสิ”

“หมายถึงจับค้อน ?”

ผมถามอย่างสงสัย เขาพยักหน้าพร้อมยิ้มแทนคำตอบ ให้จับ..ผมก็จับอย่างมึนงง เมื่อเห็นดังนั้นเขาออกแรงนำทุบเข้าไป เศษกำแพงหล่นล่วงมา แต่อายุอานามตั้งขนาดนี้ แค่ทีสองทีผมก็รู้สึกเหนื่อย

ส่วนอีกคนท่าทางไม่ใช่แบบนั้น ราวกับกำลังสนุกอยู่ก็ไม่ปาน เห็นเขาสนุกมันกลายเป็นว่าผมสนุกด้วยไปโดยปริยาย แม้นจะไม่เข้าใจในเหตุผล  เอาตามที่เขาสบายใจก็แล้วกัน

ออกกำลังกายตอนเช้า เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมา ซึ่งดูเหมือนจะหนักหน่วงเกินไปสำหรับเรา เศษปูนที่เกลื่อนกลาดพื้น จนในขณะนี้ กำแพงกลายเป็นรูขนาดเท่าคนเดินผ่านไปผ่านมาได้

ผมมองไปยังเขาที่กำลังทำหน้าเหมือนพอใจในผลงาน มือใหญ่ปล่อยจากค้อน ก่อนจะใช้แขนนั้น ล็อกคอดึงเข้าไปกอด ด้วยความตกใจถ้วยพุดดิ้งที่ยังคงถือไว้ดิ่งลงสู่พื้น โชคดีที่เป็นพื้นหญ้าลายน่ารักขนาดนี้แตกไปคงเสียดายแย่ เขากระชับกอดแน่นขึ้น ดึงความสนใจให้กลับไปในตัวเขาอีกครั้ง

“ในที่สุด..”

เสียงที่พูดออกมาพร้อมกับร่างกายอันสั่นเทา

“ในที่สุด...”

พาลทำผมเป็นกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า

“ก็ไม่มีกำแพงกั้นกลางระหว่างเราอีกแล้ว เท่านี้เราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

เขาพูดพลางกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ ทำลายกำแพงบ้านเพราะเหตุผลแบบนี้เองเหรอ

“คุณอาจจะไม่เชื่อก็ได้นะ ถึงผมจะมีลูก แต่ผมไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ใช้วิธีทำกิ๊ฟเอา พอคิดว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คุณ ไอ้นั่นมันก็ไม่ตั้งขึ้นมา”

หน้าซึ่งแดงระเรื่อของอีกฝ่าย นั่นก็เท่ากับว่าสามสิบที่ผ่านมาเขาไม่ได้มีอะไรกับใครเลยน่ะสิ จะเชื่อได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง..

ผมจะไม่มีทางพูดเด็ดขาดว่าผมก็เองเหมือนกัน



-FIN-



ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ poshbear

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
สวยงามมากเลย ขอบคุณสำหรับเรื่องสั้นดีๆ ครับ เขียนดีมากๆ

ออฟไลน์ Pittabird

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
เพราะพ่อแม่แท้ๆ ทำให้แยกกัน แต่ก็ยังดีที่สุดท้ายได้อยู่ด้วยกัน คู่นี้รักกันมากจริงๆ :3123:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด