Hydrangea [Omegaverse] #ไฮเดรนเยีย ตอนที่ 9 "อยู่ในฐานะอะไร" 18/05/2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Hydrangea [Omegaverse] #ไฮเดรนเยีย ตอนที่ 9 "อยู่ในฐานะอะไร" 18/05/2019  (อ่าน 1792 ครั้ง)

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************




Hydrangea

intro

 
            สายฝนเย็นฉ่ำตกลงมาไม่ขาดสาย บริเวณสุสานกำลังมีพิธีฝังศพของประมุขแห่งอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ กลุ่มชายสวมชุดดำต่างยืนสงบนิ่งกระจายกันทั่วบริเวณ บรรดาแขกที่มาร่วมไว้อาลัยต่อการจากไปเป็นครั้งสุดท้ายพากันสงบนิ่งเพื่อเป็นการเคารพต่อผู้วายชนม์เป็นครั้งสุดท้าย หน้าหลุมศพชายหนุ่มสามคนยืนเคียงข้างผู้เป็นภรรยาของประธานไล
 
คริส ผู้เป็นพี่ใหญ่สุดประคองคุณนายใหญ่ผู้เป็นแม่ไว้ไม่ห่างกาย เช่นเดียวกับจอห์นนี่ ที่ยืนเคียงข้างผู้เป็นแม่ของตน มีเพียงไล่กว้านหลินบุตรชายคนเล็กที่ปล่อยให้สายฝนร่วงหล่นใส่ร่างเท่านั้นที่ยืนเพียงลำพัง อัลฟ่าโตเต็มวัยทั้งสามสง่างาม ดูทรงพลัง รายล้อมด้วยบริวารที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดี ญาติๆและหุ้นส่วนคนอื่นๆทยอยเข้าไปวางดอกไม้ให้กับผู้วายชนม์ บ้างก็มีครอบครัวติดสอยห้อยตามกันมาด้วย แต่ว่า...
 
เขาไม่มีใคร...

 
พี่ชายทั้งสองมีแม่คอยเคียงข้างแต่ไล่กว้านหลินผู้เป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลมีเพียงพ่อเท่านั้นที่คอยดูแลและมอบวิชาความรู้มอบความรักและความไว้วางใจ ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำ แม่ของกว้านหลินตายตั้งแต่เขายังไม่ได้ขวบดีพ่อจึงเป็นคนเลี้ยงเขามาโดยมีแม่ใหญ่กับแม่รองช่วยดูแล แต่ใครๆก็รู้สตรีทั้งสองนั้นย่อมรักลูกในไส้มากกว่าบุตรชายนอกไส้ บ่อยครั้งที่เด็กชายอ้างว้าง มีแต่ความเหงา พ่อคือคนที่คอยเติมเต็มให้กับเขาเสมอมา แม้พี่ชายทั้งสองจะรักใคร่กลมเกลียวกับเขาดีมากแต่เมื่อเติบโตขึ้นทั้งคู่ก็ต้องแยกย้ายไปทำงานตามหน้าที่ที่ผู้เป็นพ่อมอบให้ เขาเพิ่งได้รับมอบหมายให้มาดูแลสาขาที่ไทยเมื่อสองปีที่แล้วหลังเรียนจบปริญญาโทจากสหรัฐอเมริกา หากเปรียบไล่กว้านหลินเป็นนก เขาก็คือลูกนกที่เพิ่งหัดบินพ่อยังคงไม่วางใจให้เขาดูแลธุรกิจด้วยตนเองยังคงไปๆมาๆระหว่างจีนและไทย โดยให้ความไว้วางใจภุชงค์เลขาคนสนิทให้คอยดูแลสอนงานเขาในช่วงที่พ่อกลับไปจีน นั่นจึงเป็นช่องว่างและช่องโหว่ให้คนที่คิดไม่ซื่อวางแผนจัดการกับตัวเขาเองและผู้เป็นพ่อ
 
และมันทำสำเร็จ...
 
ดังนั้นในวันนี้วันที่โลกทั้งใบของกว้านหลินหายไปหัวใจของชายหนุ่มจึงพังภินท์ เหมือนปราสาททรายที่เขากับพ่อร่วมกันสร้างมาจนสวยงามสุดท้ายคลื่นลูกใหญ่ก็มากลืนกินมันไป
 
คนทรยศคนนั้นมาพรากคนสำคัญที่สุดของเขาไป
 
คนทรยศคนนั้นมาพรากความไว้วางใจที่เคยมีไปจากเขา
 
ไล่กว้านหลินสัญญาต่อศพพ่อว่าเขา....จะไม่ปล่อยให้มันเสวยสุข
 
และเขา จะไม่ให้มันตายดี
 
ทุกสิ่งทุกอย่างที่คนทรยศเอาไปจากพ่อของเขา เขาจะเอาคืน
 
เอาคืนให้สาสม
 
และเอาคืนให้มากกว่า
 
เลือดล้างด้วยเลือด และชีวิตแลกด้วยชีวิต
 
เขาไม่สนใจว่าจะต้องฆ่าใครหรือจะต้องมีใครตาย
 
แต่ภุชงค์จะต้องตายด้วยน้ำมือของเขาอย่างแน่นอน
 
ครอบครัวโอเมก้าชั้นต่ำนั้นจะได้ลิ้มรสของความขมขื่นตราบชั่วชีวิตที่เหลืออยู่นี้
 
ตระกูลภัทรเวชานนท์ต้องชดใช้!!!
 
 


.......................................


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-05-2019 08:08:06 โดย thanatcha »

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1

 




Hydrangea 1




          ตระกุลไล่คือตระกุลเก่าแก่ตระกูลใหญ่ที่มีธุรกิจในมือหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือธุรกิจมืด ไล่หยวนช่างผู้สืบทอดตระกูล มีภรรยาสามคน อัลฟ่าสาวทั้งสามล้วนมาจากตระกูลผู้ดีเก่าโดยเฉพาะคุณนายใหญ่เดิมทีเป็นคุณหนูจากตระกูลอู๋อันร่ำรวย หญิงสาวถูกทาบทามสู่ขอมาแต่งกับคุณชายตระกูลไลเพราะฐานะทางสังคมที่เหมาะสมกับ อู๋อี้เฟยให้กำเนิดบุตรชายคนโตในต้นฤดูหนาว เมื่อให้กำเนิดบุตรชายฐานะคุณนายใหญ่ของหล่อนยิ่งมั่นคง  หยวนช่างให้เกียรติเธอดูแลเรื่องต่างๆภายในบ้าน และเชิดชูเธอออกหน้าออกตา บรรดาบริวารต่างให้ความเคารพคุณนายใหญ่ของบ้านรองจากนายท่าน หล่อนมีความสุขตามอัตภาพกับฐานะที่ได้
 
            ในระหว่างนั้นหยวนช่างก็แต่งภรรยาคนที่สองเข้าบ้านหวงซินหยูเป็นบุตรสาวคหบดีผู้กว้างขวางที่ถูกส่งมาจากเมืองตานตงมลฑลเหลียวหนิง ด้วยเพราะอาณาเขตของตระกูลหวงติดกับแม่น้ำยาลูซึ่งฝั่งตรงข้ามคือเกาหลีเหนือเอื้อต่อการทำการค้าอาวุธคุณนายรองจึงได้เข้ามาครอบครองเรือนปีกตะวันออก นิสัยของหวงซินหยูเป็นคนเด็ดขาด หล่อนเป็นภรรยาที่แสนโลดโผนและรักอิสระราวกันนกที่พร้อมจะโผบินไปท่องโลกได้ตลอดเวลา ทั้งคุณนายใหญ่และคุณนายรองต่างสามัคคีกันดี หนึ่งปีต่อมานางก็ให้กำเนิดลูกชาย จอห์นนี่ถือกำเนิดในฤดูหนาวเช่นเดียวกับคริส  คริสเกิดต้นเดือนพฤศจิกายนที่อากาศหนาวเริ่มมาเยือนและจอห์นนี่ก็เกิดปลายเดือนพฤศจิกายนที่หิมะเริ่มทิ้งตัวหนาเด็กทั้งคู่ถูกกำหนดบทบาทตั้งแต่เกิด แม้ว่าจอห์นนี่จะล่ำสันน่าเกรงขามเพียงใด ตำแหน่งของเขาคืออยู่หลังคริสเสมอ ด้วยหลักปฎิบัติของตระกูลอัลฟ่าที่เคร่งครัด อำนาจทุกอย่างผู้เป็นบุตรชายคนโตมักจะได้รับสิทธิ์รองจากผู้เป็นพ่อจากนั้นจึงลดหลั่นมายังลูกคนต่อๆไป จอห์นนี่ให้ความเคารพคริส ในขณะที่คริสเองก็รักน้องชายราวกับเกิดร่วมมารดาเดียวกันสายสัมพันธ์ของพี่น้องเข้มข้น มีคริสที่ไหนย่อมมีจอห์นนี่ที่นั่นเป็นดั่งเงาตามตัว
 
หากคริสเป็นแสงตะวัน จอห์นนี่ก็คือเงา
 
             สามปีหลังจากนั้น ไล่หยวนช่างก็พาคุณนายคนที่สามเข้ามาอยู่ในบ้านครองปีกด้านตะวันตก หญิงสาวเป็นอัลฟ่าตระกูลผู้ดีเก่าสืบเชื้อสายมาจากอัลฟ่าชั้นปกครองเป็นท่านหญิงจากตระกูลสูงที่เหลืออยู่ไม่มาก จางซือซือเป็นหญิงสาวที่สดสวยผุดผาดกริยามารยาทงดงามสมกับสายเลือดบริสุทธิ์ ช่างปรนนิบัติเอาใจ เอื้อเฟื้อให้กับบริวารและให้ความเคารพกับคุณนายใหญ่คุณนายรองโดยไม่สนชาติกำเนิดที่สูงส่งกว่าคนทั้งสอง  เรียกได้ว่าเป็นรักแท้และรักเดียวของไล่หยวนช่าง  ช่างโชคร้ายเมื่อสองงปีให้หลัง หลังจากกว้านหลินถือกำเนิดขึ้นมาหล่อนก็เจ็บป่วยและเสียชีวิตลงในที่สุดทิ้งบุตรชายวัยกำลังน่ารักให้หยวนช่างเลี้ยงดู ไล่กว้านหลินหรือเอ็ดเวิร์ดในวัยไม่เต็มสองขวบดีเกิดในฤดูใบไม้ร่วง  กลางดึกที่สายฝนกระหน่ำ ชื่อของเขาจึงแปลว่าฝน แม้จะเกิดห่างจากพี่ๆหลายปีแต่คริสและจอห์นนี่ก็ให้ความรักกับน้องชายคนเล็ก แม่ๆทั้งสอองช่วยผู้เป็นประมุขเลี้ยงเด็กน้อยที่ไร้แม่จนกระทั่งเข้ามัธยมต้น กว้านหลินถูกย้ายไปเรียนที่ประเทศไทย ในขณะที่คริสถูกส่งไปเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาและอยู่ดูแลกิจการทางนั้น หยวนช่างแบ่งงานให้ลูกๆโดยให้คริสดูแลกิจการที่ต้องติดต่อกับกลุ่มคู่ค้าทั้งอเมริกา รัสเซีย ซีเรีย ส่วนจอห์นนี่ถูกส่งไปประจำที่ปักกิ่ง ชายหนุ่มเดินทางไปตานตงบ่อยครั้งเพื่อติดต่อซื้อขายอาวุธกับเกาหลีเหนือ และกลุ่มตะวันออกกลาง  ส่วนกว้านหลินนั้นถูกมอบหมายงานที่เป็นธุรกิจถูกกฎหมายที่เป็นดังฉากหน้าของตระกูล สถานที่ๆหยวนช่างใช้ฟอกเงินจากธุรกิจผิดกฎหมายโดยมีคนสนิทเป็นเบต้าอาวุโสคอยให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิด หยวนช่างไว้ใจภุชงค์มากเพราะภุชงค์ทำงานเก่ง คล่องแคล่วละเอียดรอบคอบ งานที่เขาทำหมดจรดเรียบร้อย ชีวิตส่วนตัวของครอบครัวภุชงค์นั้นอยู่กันอย่างเรียบง่ายเพราะฐานะทางสังคม แม้ว่าชาติกำเนิดของเขาจะเป็นเบต้า เป็นกลุ่มคนที่จืดจางที่สุดในสังคมหากแต่ว่าภุชงค์แต่งงานกับโอเมก้าผู้ถือเป็นจุดต่ำสุดของสามเผ่าพันธุ์ลูกของภุชงค์ที่ถือกำเนิดมาจึงมีฐานะต่ำต้อยไปด้วย ณภัทรลูกชายคนโตถือกำเนิดมาพร้อมสายพันธุ์ที่ไม่มีใครอยากเป็น
 
ณภัทรเป็นโอเมก้า...เด็กน้อยร่างสูงโปร่งที่เคยวิ่งตามกว้านหลินที่แก่กว่า 7 ปี เป็นโอเมก้าที่น่าทะนุถนอม ภุชงค์รักและเป็นห่วงลูกคนนี้มากกว่าน้องๆอีกสองคนที่โชคดีกว่าคนพี่ ภีมและภัทรพลเป็นเบต้าเหมือนพ่อ
 
            “พี่กว้านหลิน...ภัทรเจ็บ”เด็กน้อยวัย 8 ขวบยื่นมือเล็กๆให้กว้านหลินที่นั่งอ่านหนังสือในสวนดู มือป้อมๆนั้นมีเลือดซิบรวมทั้งเข่าก็เกิดรอยแผล ดวงตากลมช้อนมองพี่กว้านหลินในวัย 15 ปีด้วยสายตาออดอ้อน
 
            “เดินยังไงให้ล้มล่ะภัทร”ทำเสียงราวกับไม่สนใจแต่ก็ยอมทิ้งหนังสือเรียนไว้กับโต๊ะแล้วลดตัวลงไปนั่งเสมอเด็กน้อยจับมือเล็กนั้นมาไว้ในมือก่อนจะเป่าลงไปเบาๆ
 
            “เพี้ยง หายเจ็บนะครับ”ลมอุ่นถูกเป่าออกจากปากก่อนจะส่งปากแผลนั้นชิดริมฝีปาก ดูดกลืนคราบโลหิตคาวคลุ้งนั้นอย่างไม่รังเกียจ
 
น้ำลายของอัลฟ่ามีสรรพคุณสมานแผล...ริมฝีปากสวยถอนออกจากปากแผล รอยแผลค่อยๆสมานติดกันจนปิดสนิท ภัทรส่งยิ้มอย่างดีใจ
 
            “หายเจ็บแล้วฮะ ภัทรหายเจ็บแล้วพี่กว้านหลินเก่งจังเลย”
 
            “คราวหลังภัทรก็ต้องเดินระวังๆนะครับ อีกหน่อยพี่ไม่อยู่ไม่มีใครมาคอยรักษาแผลให้แล้วนะ”ครั้งนั้นภัทรยังเด็กเกินไปที่จะรู้ความหมายของคำพูดนั้น
 
            “ไม่จริงหรอก พี่กว้านหลินก็มาช่วยภัทรทุกครั้งที่ภัทรมีอันตรายแหละ”เด็กน้อยเถียงพลางเอียงคออย่างน่ารัก
 
            “จริงมั้ยฮะ ถ้าภัทรมีอันตรายพี่กว้านหลินจะมาช่วยภัทรทุกครั้งใช่มั้ยฮะ”
 
            “ครับ ถ้าภัทรมีอันตรายพี่จะไปช่วย”กว้านหลินในวัย 15 ปีวางฝ่ามือลงบนกลุ่มผมนุ่มของเด็กน้อย รอยยิ้มของพี่ชายใจดีถูกมอบให้แบบที่ไม่มีใครเคยได้ โอเมก้าตัวน้อยถือว่านั่นคือคำสัญญา ไม่ว่าเขาจะล้มหรือจะเจ็บตัวอีกซักกี่รอบ ยังไงกว้านหลินก็จะเป็นคนดูแลคุ้มครองและรักษาเขาไปตลอดนั่นแหละ แล้วแบบนี้ภัทรจะต้องกลัวการล้มหรือการเจ็บตัวไปทำไม เพราะทุกครั้งที่มาคฤหาสน์ตระกูลไล่ กว้านหลินก็ยังคงเป็นเหมือนผู้พิทักษ์ให้กับเขาเสมอมา แม้ภายนอกกว้านหลินจะดูเป็นคนเฉยชา ใบหน้านิ่งเรียบนั้นดูดุและทรงอำนาจตั้งแต่อายุยังน้อยแต่สำหรับณภัทรแล้ว
 
            “พี่กว้านหลินใจดีที่สุดในโลกเลย” เด็กน้อยวัย 13 ปีกระโดดโลดเต้นยามกล่องของขวัญวันเกิดถูกยื่นให้กับเจ้าตัว  กว้านหลินไม่เคยลืมวันเกิดของเจ้าตัวเล็กเลยซักครั้ง ของขวัญเล็กๆน้อยๆที่อัลฟ่าหนุ่มวัย 20 ปีมอบให้ถูกเก็บไว้อย่างดีทุกชิ้นตั้งแต่เจ้าตัวอายุ 5 ขวบ
 
            “ตุ๊กตาหมีที่พี่กว้านหลินให้ผม ผมยังเก็บไว้อย่างดีเลยครับ”เจ้าตัวเอ่ยบอกอย่างเอาอกเอาใจกว้านหลินพยักหน้ารับร้องอืมในลำคอ บ้านของเขาคุ้นเคยกับภัทร แม้พี่กว้านหลินของภัทรจะโตขึ้น นิ่งขึ้นแต่สำหรับภัทรแล้วพี่กว้านหลินก็ยังคงใจดี สายลมเย็นพัดเอากลิ่นฝนเคล้ากลิ่นหญ้าและกลิ่นดินยามฝนตกใหม่ๆลอยมา ภัทรสูดกลิ่นนั้นเข้าปอด เด็กหนุ่มหลับตาพลางสูดกลิ่นนั้นอีกครั้ง กลิ่นหอมอ่อนๆเจือเคล้าความเย็นชุ่มฉ่ำ เด็กน้อยค่อยๆลุกขึ้นสูดกลิ่นไปตามลม ชาติพันธุ์ของพวกเขานั้นมีประสาทสัมผัสในการรับกลิ่นได้เร็ว
 
            “หอม...”เสียงเล็กๆดังขึ้นข้างหู กว้านหลินหันไปมองภัทรที่กำลังทำจมูกฟุดฟิดเข้ามาใกล้ซอกคอของเขาเรื่อยๆ พลันกลิ่นหอมจางๆของบางสิ่งบางอย่างก็ลอยมาผสมกับกลิ่นฝนจากที่ได้กลิ่นอ่อนๆ เป็นกลิ่นที่นุ่มนวลกลับเข้มขึ้นทีละนิด กลิ่นดอกไลเซนทัสค่อยๆเข้มและเย้ายวนจนปลุกสัญชาติญาณดิบตามธรรมชาติของอัลฟ่าวัยเจริญพันธุ์ ดวงตาของกว้านหลินแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มก่อนจะกลับมาเป็นปกติ ชายหนุ่มผลักภัทรให้ห่างออกจากเขา
 
เด็กคนนี้เป็นโอเมก้าและกำลังเกิดฮีทแรก ซึ่งค่อนข้างเร็วสำหรับเด็กอายุเพียงเท่านี้
 
            “โอ้ย...พี่กว้านหลิน อึก...”อยู่ๆความรู้สึกบางอย่างก็เข้าจู่โจมภายในกายของภัทร เด็กน้อยมองภาพคนตรงหน้าด้วยดวงตาพร่าเลือน เสียงของกว้านหลินร้องเรียกภุชงค์ผู้เป็นพ่อของภัทรดังลั่น เด็กน้อยตัวสั่นอย่างน่าสงสารยามที่พยายามไขว่คว้าหาคนตรงหน้า พ่อของภัทรเข้าใจเหตุการณ์ในทันทีชายวัยกลางคนรีบอุ้มลูกชายขึ้นรถแล้วขับออกไป
 
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ภัทรได้เข้ามาเล่นในบ้านหลังนี้  และเป็นครั้งสุดท้ายที่ภัทรได้เจอกับกว้านหลิน หนึ่งปีให้หลังกว้านหลินก็เดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกาอยู่ในความดูแลของคริสพี่ชายคนโต ชายหนุ่มขาดการติดต่อกับภัทรโดยสิ้นเชิง  แม้ทั้งคู่จะพยายามหาทางติดต่อกันผ่านภุชงค์แค่ไหน แต่คนเป็นพ่อก็วางเฉยเสีย
 
            “อัลฟ่ากับโอเมก้าไม่สมควรจะอยู่ใกล้กันมันไม่ปลอดภัยสำหรับภัทร” นั่นคือเหตุผลที่ภุชงค์ให้กับกว้านหลินก่อนที่จะเดินทางไปเรียนต่อ
 
หลังจากจบปริญญาโทกว้านหลินก็ถูกผู้เป็นพ่อเรียกตัวกลับมาไทยตามเดิมเพื่อมารับช่วงต่อ หยวนช่างอยากวางมือให้ลูกชายทั้งสามได้สานต่อกิจการต่างๆที่เขาเพียรสร้างจนมั่นคงแข็งแรงอย่างเต็มตัว ใช้เวลาไม่นานเขาก็สอนงานกว้านหลินจนหมดทุกสิ่งอย่าง ชายชราวัยใกล้ 70 ปีมีความหวังจะไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่บ้านเกิดโดยมีคุณนายใหญ่ละคุณนายรองเตรียมตัวจะไปดูแลรับใช้
 
แต่...
 
หยวนช่างไม่มีโอกาสนั้น
 
            “นายท่านครับ รถพร้อมแล้วครับ”หลังงานเลี้ยงเปิดบริษัทใหม่ของอัลฟ่าตระกูลใหญ่ของไทย กว้านหลินและผู้เป็นพ่อก็เตรียมตัวเดินทางกลับไปพักชายหนุ่มและบอดี้การ์ด 3 คนเดินไปส่งผู้เป็นพ่อที่รถ
 
            “เดี๋ยวพ่อกลับบ้านไปก่อนนะครับ ผมขอกลับไปเอาเอกสารที่คอนโดก่อน ผมมีบางอย่างให้พ่อดู”ชายหนุ่มบอกกับผู้เป็นพ่อ
 
            “เอกสารอะไรทำไมต้องไปเอาตอนนี้มันสำคัญมากเลยเหรอ?”
 
            “สำคัญครับ ผมกับอี้เฉินตรวจสอบพบการทุจริต แล้วคนทุจริตเป็นคนที่เราไว้ใจ”
 
            “ถ้างั้นก็รีบไปรีบมา พ่อจะไปรอที่บ้าน คืนนี้คงไม่ต้องนอนถ้าเรื่องมันสำคัญแบบนั้นหยวนช่างก้าวขึ้นรถ กว้านหลินโค้งให้กับผู้เป็นพ่อจากนั้นจึงเดินทางกลับไปที่คอนโดของตัวเอง  ชายหนุ่มไปได้เพียงครึ่งเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อี้เฉินที่นั่งด้านหน้าคู่กับบอดี้การ์ดพูดคุยกับปลายสายด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
 
            “คุณชายครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...รถของนายท่านเกิดอุบัติเหตุครับ”
 
 
            พิธีศพของนายใหญ่ตระกูลไล่เสร็จเสิ้นไปเป็นเดือนแล้ว ไล่กว้านหลินเข้ามาบริหารงานในบริษัทอย่างเต็มตัว ชายหนุ่มจากที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้สีหน้าไร้อารมณ์ยากที่จะเดาความรู้สึก ยามท่านประธานเข้าบริษัทเหล่าพนักงานบรรดาพนักงานต่างก็ให้ความเคารพ
 
กว้านหลินสานต่อธุรกิจของผู้เป็นพ่อได้เป็นอย่างดีโดยมีคริสและจอห์นนี่คอยเป็นที่ปรึกษาอยู่เบื้องหลัง เมื่อพี่ชายบินกลับไปกว้านหลินก็บริหารงานด้วยตัวเอง ฝ่ายบัญชีถูกเรียกมาตรวจสอบเงินที่ถูกภุชงค์ทุจริตไปนานนับสิบปี
 
            “แปดสิบล้าน”กว้านหลินตบโต๊ะประชุมจนเกิดเสียง ตัวเลขไม่ใช่น้อยๆที่ภุชงค์ทุจริตไป เบต้าแก่ลักกินขโมยกินรายได้ของบริษัทนานนับสิบปีอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครระแคะระคายเลยซักนิด มันเกิดขึ้นได้อย่างไรที่แม้แต่พ่อของเขาก็ไม่รู้ว่าบัญชีถูกดัดแปลงและรายได้ถูกแบ่งออกไป มันเป็นการยักยอกแบบค่อยๆดึงเงินไปทีละนิดดัดแปลงตัวเลขรายจ่ายของบริษัท เป็นเพราะรายได้ธุรกิจมืดมันมหาศาลพ่อของเขาจึงไม่สังเกตเลยหนำซ้ำภุชงค์ก็ค่อยๆกว้านซื้อหุ้นจากผู้ถือหุ้นทีละนิด หากเขาจะฮุบบริษัทนี้ ภุชงค์ต้องกำจัดคนที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุด
 
เขาจำเป็นต้องกำจัดหยวนช่างและกว้านหลินเมื่อขาดหัวเรือหลักผู้ถือหุ้นรายอื่นก็จะเทขาย ระหว่างนั้นเบต้าเจ้าเล่ห์ก็แอบเปิดบริษัทของตัวเองและแอบดึงลูกค้ารายเล็กและลูกค้าขนาดกลางของบริษัทไปอย่างแนบเนียน เขาอดทนที่จะอาศัยอยู่ในบ้านหลังเท่ารูหนูหลังเดิมแล้วแอบไปสร้างคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ออกไปทางชานเมืองนิดหน่อยเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ภุชงค์ส่งภัทรไปเรียนต่อที่อังกฤษโดยความดูแลของญาติที่แต่งงานกับผู้ชายที่นั่น เขาอยากมีและอยากได้ เขาทะเยอทะยานเพราะเขาไม่อยากให้ภัทรน้อยหน้าใคร ลูกที่เป็นโอเมก้าเพียงหนึ่งเดียวของเขาจะต้องมีคุณภาพชีวิตที่ดีเพื่อกลบปมด้อยเรื่องสายพันธุ์ของตัวเอง
 
ถ้ามีเงิน มีอำนาจ ปมด้อยก็จะถูกฝังกลบไปเอง ภัทรจะมีโอกาสได้แต่งงานกับอัลฟ่าที่มาจากชาติตระกูลดีๆซักคน
 
เดิมทีเขาหมายมั่นปั้นมือจะให้ภัทรกับกว้านหลินรักกันเขาจึงพาลูกไปเล่นที่บ้านกว้านหลินบ่อยๆเพื่อหวังให้เด็กๆสร้างสายสัมพันกันทีละนิด แต่หยวนช่างกลับบอกว่าเมื่อถึงเวลาอันควรเขาจะหาอัลฟ่าสาวจากตระกูลดีๆซักคนมาคู่กับกว้านหลินเพื่อสืบทอดสายเลือดบริสุทธิ์ต่อไป ดังนั้นภุชงค์จึงจำเป็นต้องพับแผนนั้นทิ้งและไม่ให้ภัทรติดต่อกับกว้านหลินอีก เขาคิดเพียงว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไปเด็กทั้งสองจะลืมกันไปได้เอง และในที่สุดภัทรก็ไม่ถามหากว้านหลินอีก
 
            “ภีม พล อย่าแอบหยิบอาหารในจานกินก่อนสิลูก รอพี่ภัทรลงมาก่อน”ภาวิณีเอ็ดลูกชายคนกลางและคนเล็กเมื่อเด็กหนุ่มวัย 15 ปีและ 12  ปีหยิบเอาไก่ทอดของโปรดของภัทรมากิน
 
ณภัทรวัย 18 ปี จบชั้นมัธยมปลายจากประเทศอังกฤษ โอเมก้าหนุ่มกลับมาเยี่ยมบ้านช่วงปิดเทอม กลับมาครั้งนี้บ้านหลังเล็กที่เคยอยู่ไม่มีอีกต่อไปแล้ว หลังจากผู้เป็นพ่อไปรับเขากลับจากสนามบินรถยนต์คันหรูก็มุ่งหน้าออกนอกเมือง ภัทรเพิ่งรู้ว่าฐานะทางบ้านเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน เด็กหนุ่มมองบริเวณบ้านที่กว้างพอๆกับคฤหาสน์ตระกูลไล่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย
 
คิดถึง...บรรยากาศของบ้านใหม่คล้ายกับสถานที่ๆเคยไปบ่อยๆ
 
แม้จะผ่านมานานถึง 5 ปีแล้วแต่ภัทรจำได้ไม่เคยลืม
 
กลิ่นฝนแรกนั้นยังคงชุ่มฉ่ำและติดตรึงคล้ายจะอวลอยู่ที่ปลายจมูกไม่เคยเลือนหายไปไหน ณภัทรในวัยนี้โตพอที่จะรู้จักป้องกันตัวเองแล้ว แม้จะเกิดอาการฮีทแต่โอเมก้าตัวน้อยก็กินยาระงับได้ทัน บางช่วงที่ต้องสอบอาจจะเผลอเรอลืมกินยาระงับเขาตัดสินใจใช้ยาฉีดที่มีประสิทธิภาพมากกว่ายากินและการสวมโชคเกอร์เป็นเครื่องป้องกันการถูกกัด  ณภัทรเดินลงมาร่วมโต๊ะอาหารกับพ่อแม่และน้องทั้งสอง คนรับใช้ที่ภุชงค์จ้างมาคอยเสิร์ฟอาหารไม่ได้ขาด สามพี่น้องแย่งกันพูดคุยหยอกเย้าบ้างก็แย่งอาหารในจานกันให้วุ่นเรียกเสียงหัวเราะจากผู้เป็นพ่อและเสียงเอ็ดจากผู้เป็นแม่ได้อย่างไม่ขาดสาย มื้ออาหารต้อนรับแสนอบอุ่นจบลงปิดท้ายคืนอันแสนเหนื่อยล้าจากการเดินทางด้วยรอยจูบบนหน้าผากที่แม่มอบให้ก่อนหลับตาลงนอน  ด้านนอกสายฝนตกลงมาไม่ขาดสาย สายฟ้าแลบแปลบปลาบที่ขอบฟ้าไกลออกไป
 
            “ฝันดีนะจ๊ะลูกรัก”ภาวิณีลูบศีรษะลูกอย่างแสนรักใคร่ ไม่ว่าภัทรจะโตมากแค่ไหนแล้วในสายตาของหล่อนลูกก็ยังคงเป็นโอเมก้าตัวน้อยที่ว่านอนสอนง่ายของเธอเสมอ ภัทรรั้งต้นคอของแม่เข้ามาหาแล้วหอมแก้มแม่คืน
 
            “ฝันดีฮะแม่”
 
            “แม่รักลูกนะ...”
 
            “ผมก็รักแม่ฮะ..แม่...”ภัทรเอ่ยเรียกแม่ อยู่ๆความรู้สึกบางอย่างก็ตีรวนเข้ามาทำให้เกิดความรู้สึกโหยหา ผู้เป็นแม่ที่กำลังจะปิดประตูห้องนอนให้ลูกหันมามองหน้าเป็นคำถาม
 
            “จ๊ะ?”ภัทรสลัดความรู้สึกแปลกนั้นทิ้งไปก่อนจะส่งยิ้มกว้างให้แม่แล้วส่ายหน้า
 
            “ไม่มีอะไรฮะ แค่ไม่ได้เจอแม่นาน ผมคิดถึง”
 
            “ไปอยู่เมืองนอกนานเขาสอนวิชาปากหวานด้วยเหรอลูก?”ภัทรย่นจมูกกับประโยคหยอกเย้าของผู้เป็นแม่ ภาวิณีส่งจูบให้ลูกชายอีกครั้งก่อนจะดับไฟดวงใหญ่ ทั้งห้องคงเหลือเพียงไฟสลัวที่หัวเตียง โอเมก้าตัวน้อยล้มตัวลงนอนดังเดิม จมูกสูดกลิ่นฝนที่ลอยเข้ามาจากนอกหน้าต่างที่แง้มไว้น้อยๆ
 
หอมกลิ่นฝน หอมเหลือเกิน หอมเหมือนใครคนนั้น
 
ภัทรชอบฤดูฝน เพราะกลิ่นฝนยามที่ตกกระทบผืนดินและผืนหญ้านั้นเหมือนกลิ่นกายประจำตัวอัลฟ่าคนสุดท้องของตระกูลไล่
 
เปลือกตาค่อยๆปิดลงจากความเหนื่อยล้าของการเดินทางนานนับสิบชั่วโมง
 
            “ภัทร ตื่นลูก ตื่นเร็ว!!!”เด็กน้อยสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกถึงแรงเขย่าที่ต้นแขน ณภัทรลุกขึ้นนั่งมองแม่ที่ปลุกเขาอย่างบ้าคลั่งด้วยสายตาไม่เข้าใจ
 
            “อะไร...เกิดอะไรขึ้นฮะแม่”เขาไม่เข้าใจท่าทีร้อนรนที่แม่มี น้องชายสองคนถูกปลุกมายืนงัวเงียหน้าตาตื่นอยู่ในห้องของเขา
 
            “อย่าเพิ่งถาม หนีก่อน ใส่เสื้อคลุมซะใส่ปลอกคอด้วยแม่จะพาออกประตูหลังบ้าน ไปเร็วภีม พล”ณภัทรทำตามที่แม่สั่งอย่างงงๆแม้จะไม่เข้าใจแต่ก็หยิบโชคเกอร์ที่วางบนหัวเตียงมาใส่ ผู้เป็นแม่ดึงลูกชายทั้งสามคนเพื่อให้วิ่งตามหล่อนลงไปด้านล่างสี่แม่ลูกค่อยๆซ่อนตัวในความมืด ณภัทรและน้องๆตกตะลึงกับภาพเบื้องล่างที่ได้เห็น บรรดาบอดี้การ์ดที่ผู้เป็นพ่อจ้างมานอนตายจมกองเลือด ไม่ห่างกันนักแม่บ้านและคนรับใช้ถูกจับมัดรวมกันกอง ในบ้านไม่มีคนร้ายอยู่มันอาจจะกำลังรอเล่นงานพวกเขาจากที่ใดที่หนึ่ง คนเป็นแม่กวาดสายตาสำรวจราวกับนางสิงห์ที่พร้อมปกป้องลูกน้อย
 
            “คุณคะ”ภาวิณีหันไปหาสามีเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องนอนปิด ในมือของภุชงค์มีปืนพกที่พร้อมใช้งาน
 
            “พาลูกหนีไปทางหลังบ้าน ทางนี้ผมจะจัดการเอง นี่เป็นเอกสารทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ผมมี เอาติดตัวไป เบอร์โทรติดต่อคนที่จะให้ความช่วยเหลืออยู่ในนี้แล้ว ถ้าภายในสองชั่วโมงผมไม่ตามไป...ดูแลลูกของเราให้ดีด้วย”
 
            “ไม่...คุณต้องตามเราไป อย่าทิ้งฉัน อย่าทิ้งลูก”ภาวิณีจับมือสามี คำพูดอ้อนวอนพรั่งพรู แม้ใจจะเป็นห่วงภุชงค์แค่ไหน แม้จะอยากอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่ซักเพียงใดแต่หล่อนมีหน้าที่ต้องพาลูกๆทั้งสามคนหนี
 
หล่อนรู้ว่านี่คือการมาเอาคืนของคุณชายตระกูลไล่
 
ระยะเวลาหนึ่งเดือนไล่กว้านหลินทำเหมือนไม่สนใจจะตามพวกเขา นั่นเป็นเพียงภาพลวงตาหญิงสาวสวมกอดผู้เป็นสามี ส่งสายตาสื่อความรักความอาลัยอาวรณ์ให้แก่กันแล้วจึงหันไปดึงลูกทั้งสามให้วิ่งหนีมาพร้อมตน
 
            “อยู่นั่นเจอตัวแล้ว”เมื่อออกมายังบริเวณสวนหลังบ้านชายชุดำที่ซุ่มอยู่ก็ตะโกนบอกกับพวกที่เดินวนเวียนอยู่หน้าบ้าน เสียงปืนดังออกมาจากตัวบ้านสองนัดทุกคนสะดุ้งหากแต่สัญชาติญาณของผู้เป็นแม่ที่ต้องปกป้องลูกทำให้ภาวิณีไม่มีเวลามาลังเลใดใด ภาวิณีรีบสาวเท้าก้าวตรงไปยังประตูเล็กก่อนจะดันพลและภีมออกไปก่อน
 
            “ภัทรมาลูก ภัทร เร็วเข้า”หล่อนร้องเรียกลูกชายคนโตที่ยืนมองเข้าไปในตัวบ้าน ณภัทรหันมามองแม่ ดวงตากลมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
 
            “แม่ไปก่อน ผมจะเข้าไปช่วยพ่อ”ภัทรดันร่างของแม่ออกไปนอกประตูก่อนจะปิดโดยไว เด็กน้อยวิ่งกลับเข้าไปในตัวบ้านอีกครั้ง โอเมก้าตัวน้อยใจเต้นระรัวดวงตากลมกวาดตามองหาผู้เป็นพ่อก็พบว่าภุชงค์กำลังแอบอยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้าน ภัทรค่อยๆย่องเข้าไปจนถึงตัวของภุชงค์
 
            “ภัทร กลับมาทำไม!!”ผู้เป็นพ่อกระซิบถามอย่างไม่พอใจ
 
เขายอมตายเพื่อจะรักษาชีวิตลูกและเมียแต่ทำไมณภัทรกลับมาหาเขาแบบนี้
 
ลูกน้อยของเขาช่างโง่เขลานัก การย้อนกลับมามีแต่ตายกับตายเท่านั้น
 
            “พ่อถูกยิงเหรอฮะ อดทนไว้นะเดี๋ยวผมจะพาออกไป”ภัทรจับแขนที่ชุ่มไปด้วยเลือดของพ่อให้พาดคอตนเองก่อนจะประคองออกไปเร้นกายตามเหลี่ยมมุมและเงามืด น่าแปลกที่เขาไม่พบพวกชายชุดดำพวกนั้นอีกแล้ว โอเมก้าตัวน้อยพาเบต้าผู้เป็นพ่อออกมาด้านนอกประตูรั้วได้สำเร็จ แม่และน้องๆยังคงรอพวกเขาอยู่ แต่ที่แปลกออกไปคือด้านหลัง รถยนต์สีดำสนิทปิดฟิล์มมืดจอดอยู่
 
            “แม่...ภีม พล”ภัทรร้องเรียกแม่และน้อง พลันประตูรถยนต์ก็เปิดออก หวังอี้เฉินเดินอ้อมมาด้านหลังคนขับก่อนจะเปิดให้ร่างสูงของไล่กว้านหลินได้ก้าวออกมา รองเท้าหนังเงาปลาบเหยียบย่ำลงบนพื้นคอนกรีตที่เปียกชุ่มด้วยหยาดฝน
 
กลิ่นหอมฝนแรกที่ได้กลิ่นก่อนหลับคือกลิ่นนี้ไม่ผิดแน่  ณภัทรส่งยิ้มให้กับบุคคลที่เห็นอย่างดีใจ
 
พี่กว้านหลินมาช่วยเขาใช่มั้ย...
 
ณภัทรปล่อยผู้เป็นพ่อก่อนจะออกตัววิ่งไปหาไล่กว้านหลินด้วยความดีใจ สองมือยื่นเพื่อจับแขนของอัลฟ่าที่แสนใจดีคนนั้นอย่างมีความหวัง
 
 
ปัง!!!!
 
 
ร่างบางสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมเบิกกว้างสองขาชะงักก่อนจะหันกลับไปมองบ้านหลัง
 
ร่างของภุชงค์ค่อยๆร่วงหล่นลงไปนอนกับพื้น น้ำฝนที่ตกลงมาท่วมในแอ่งน้ำกระจายตัวยามที่ศีรษะของภุชงค์กระแทกลงไปเต็มแรง เลือดสีแดงสดค่อยๆทะลักออกมาจากปากแผลบนหน้าผากที่ทะลุเป็นรู กลิ่นดินปืนคละคลุ้งเสียงกรีดร้องของแม่และน้องๆดังเข้ามาในโสตประสาท ภัทรหันกลับมาทองด้านหลังอีกครั้ง พลันความเจ็บแปลบก็แล่นเข้ามาปะทะต้นคอแล้วโลกทั้งใบของณภัทรก็ดับลงในทันที...ก่อนที่ดวงตาพร่าเลือนจะปิดลง ใบหน้าของไล่กว้านหลินก็ปรากฏชัดในสายตา



          "สวัสดีณภัทร ยินดีต้อนรับ...สู่นรก"




TBC.

#ไฮเดรนเยีย


...................................


บางทีคนที่เป็นดังแสงสว่างตลอดมาอาจจะเป็นคนหยิบยื่นรัติกาลให้ตลอดไป...





ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1







Hydrangea 2


          เจ็บ...คือความรู้สึกแรกที่ณภัทรรู้สึกได้หลังจากได้สติ ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอก่อนที่จะถูกใครซักคนทำร้ายจนสลบ ภัทรลืมตาก็พบว่าทุกอย่างมืดสนิท เขาถูกผ้าสีดำปิดตาไว้ความเจ็บร้าวที่ต้นคอทำให้ร่างบางเลือกที่จะนอนนิ่งๆ ขอบตาร้อนผ่าวเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอ
 
ภาพของพ่อที่ถูกยิงจนล้มทั้งยืนทั้งๆที่เขาพยายามพาหนีออกมาแทบตายยังคงติดตา
 
หัวใจของเด็กน้อยบอบช้ำเหมือนดอกไม้ช่อสวยที่ถูกบดขยี้ด้วยรองเท้าราคาแพง
 
ไล่กว้านหลินเป็นคนลั่นกระสุนนัดนั้นใส่พ่อของเขา
 
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรอยู่ เป็นเรื่องจริงหรือว่าเขากำลังว่ายวนอยู่ในฝันร้าย
 
ถ้าอย่างนั้นรีบตื่นตอนนี้จะได้มั้ยนะ ฝันให้มันจบไปเสียทีตื่นเข้ามาภัทรจะยังคงพบกับคุณพ่อที่ใจดีกับลูกๆคุณแม่ที่ตื่นมาเตรียมอาหารแสนอร่อยให้ในมื้อเช้าและเจ้าน้องชายตัวแสบสองคนที่ชอบทะเลาะแย่งของกินกันไม่เว้นในแต่ละวัน
 
กลิ่นคาวเลือดยังเหมือนจะคละคลุ้งติดปลายจมูกมิรู้หาย
 
ไม่ใช่ความฝัน...หากไม่หลอกตัวเองแล้วอยู่กับความจริงณภัทรก็รู้ว่านั่นคือเรื่องจริง
 
ไล่กว้านหลินที่เคยบอกว่าจะคอยดูแลปกป้องเมื่อครั้งยังเยาว์วัยไม่มีอีกต่อไปแล้ว...
 
หยาดน้ำตาค่อยๆไหลออกมาทีละน้อยเมื่อได้รับรู้ความเป็นจริง เพียงแค่คืนเดียวที่เขาเดินทางกลับมาเมืองไทยเขาต้องเสียอะไรไปมากมาย
 
เสียทั้งพ่อ เสียทั้งคนที่เคยปักใจรัก ใจดวงน้อยสุดจะทานทนเมื่อนึกถึงแม่และน้องชายทั้งสอง ก้อนสะอื้นที่พยายามเก็บกักไว้ก็ทะลักออกมาเป็นทำนบน้ำตาที่พังทลาย ความโศกศัลย์อาดูรกัดกินใจดวงน้อยเหมือนมดฝูงใหญ่ที่รุมทึ้งผีเสื้อที่หลงเล่นระเริงกับแสงไฟจนเจียนขาดใจตาย
 
            “อ๊ะ!!”ร่างบางสะดุ้งเฮือกพลางยื่นมือไปจับต้นคอไว้ แรงกระตุกทำให้ร่างที่นอนอยู่กับพื้นเย็นๆถลาไปด้านหน้า เจ็บจนหายใจแทบไม่ออก ภัทรพยายามฝืนแรงรั้งที่ต้นคอไว้
 
โชคเกอร์ที่ใส่ไม่ใช่อันเดิมมันถูกเปลี่ยนไปตอนที่ภัทรสลบ ผิวสัมผัสของมันแข็งเหมือนทำจากหนังชั้นต่ำและคมจนบาดเข้าไปในผิวเนื้อจนรู้สึกเจ็บแสบ ภัทรกระชากผ้าที่ปิดตาไว้ออกดวงตากลมฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาปิดหนีแสงสว่างจากดวงไฟกลางห้องเมื่อลืมตาอีกครั้งณภัทรก็เห็นร่างคุ้นตานั่งอยู่บนโซฟาสีแดงเลือดนกตัดกับชุดสูทหรูสีดำที่เจ้าตัวสวมใส่อยู่ ไล่กว้านหลินนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายมือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ราคาแพงจ่อปลายมวนเข้าปากก่อนจะอัดควันขาวคลุ้งพ่นออกมาจนเหมือนม่านหมอกสีจาง มือข้างซ้ายถือโซ่เส้นยาวไล้สายตามองจุดสิ้นสุดก็พบว่ามันถูกล็อกเข้ากับปลอกคอที่เขาสวมอยู่ ภัทรมองภาพนั้นอย่างตื่นตระหนก
 
            “ฟื้นแล้วเหรอ?”น้ำเสียงทุ้มติดแหบเล็กน้อยเอ่ยถาม ไม่ใช่คำถามของความห่วงใยเลยซักนิดเมื่อดวงตาคมนั้นจ้องภัทรราวกับจะฆ่าให้ตายด้วยสายตาดุๆนั้น
 
กลัว...หัวใจของณภัทรกรีดร้องให้กับความน่ากลัวนั้น ไล่กว้านหลินในตอนนี้น่ากลัวราวกับไม่ใช่อัลฟ่าที่แสนใจดีเมื่อหลายปีก่อนเลย
 
คล้ายจะถูกซาตานกลืนกินจิตวิญญาณไปจนหมดสิ้นมือที่ถือโซ่กระชับวัตถุเส้นยาวเย็นเฉียบนั้นแน่นก่อนจะกระตุกอีกครั้งจนร่างของภัทรถลาลากมาแทบเท้า
 
            “โอ้ย...พี่ทำอะไรของพี่ ผมเจ็บนะ”ภัทรตะโกนใส่หน้าคนที่ก้มลงมาเหยียดยิ้มให้กับตน ดวงตากลมจ้องสบไม่หลบหนี ภายในใจกรุ่นโกรธราวกับลาวาร้อนแรงแดงฉานที่ใกล้จะประทุ แต่ท่าทางโกรธขึ้งนั้นไม่ได้น่ากลัวเลยซักนิดสำหรับไล่กว้านหลิน ปลายนิ้วที่คีบมวนบุหรี่ค่อยๆไล้ลงบนกรอบหน้าที่ขึ้นโครงชัดก่อนจะหลุบตามองต้นคอขาวที่บัดนี้เกิดปื้นแดงมีเลือดไหลออกมาซิบๆเพราะถูกคมของปลอกคอรั้ง
 
            “ก็เห็นว่าใส่ปลอกคอสวยดี เพิ่มโซ่ไว้จูงเล่นอีกซักเส้นจะเป็นอะไรไป”กว้านหลินจี้ปลายบุหรี่ร้อนลงบนต้นคอของภัทร ความร้อนทำให้ผิวเนื้อไหม้หนังกำพร้าด้านนอกกลายเป็นแผล เด็กน้อยผลักมือของกว้านหลินออกเจ็บจนร้องไห้ออกมาพยายามดันตัวเองหนีหากแต่ว่าโซ่เส้นยาวกลับกลายเป็นเครื่องพันธนาการชิ้นดี ณภัทรตวัดสายตามองคนใจร้าย น้ำตาหยดใสไหลร่วงจากดวงตาทั้งสองข้างอย่างน่าสงสารหากแต่คนที่เพิ่งจะทำร้ายเขากลับเหยียดยิ้มอย่างเลือดเย็น
 
เจ็บเหรอ...
 
แค่นี้ยังเจ็บได้ไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนล้านที่เขาและพ่อได้รับเลยด้วยซ้ำ
 
            “พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายผมแบบนี้นะ ผม ฮึก...ผมไปทำอะไรให้...ทำไมพี่ต้องมาทำกับผมแบบนี้ด้วย”ไล่กว้านหลินเงยหน้าหัวเราะราวคนบ้า ชานหนุ่มปล่อยปลายโซ่ยาวให้ภัทรถอยหนีก่อนจะค่อยๆสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ทีละนิด เสียงพื้นรองเท้าหนังมันปลาบกระทบพื้นหินอ่อนราคาแพงดังใกล้เข้ามาจนทำให้หัวใจเต้นเร็วอย่างสะท้าน กว้านหลินเร่งฝีเท้าเข้ามาจนเหมือนลูกธนูที่พุ่งออกจากสายกว่าจะทันตั้งตัวชายหนุ่มก็กระชากกลุ่มผมนิ่มของโอเมก้าที่ไร้ทางสู้ทั้งพละกำลังและสถานะจนร่างบางแทบจะลอยติดมือขึ้นมา


 
            “ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ล่ะ ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอเลยล่ะณภัทร ในฐานะที่พ่อชั่วๆของเธอเป็นหมาลอบกัดฆ่าพ่อของฉัน  ฉันจะเอาคืนทุกบาททุกสตางค์ทุกความรู้สึกที่ได้รับจากคนทรยศอย่างพ่อของเธอ!!!”


 
            “หยุดว่าพ่อของผมเดี๋ยวนี้นะ พี่เป็นบ้าอะไร ใครไปทรยศอะไรพี่”ณภัทรเอ่ยเถียงทั้งๆที่น้ำตายังเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้ามือเล็กปาดเช็ดมันอย่างลวกๆ จมูกแดงๆนั้นรั้นขึ้นอย่างไม่ชอบใจ
 
ไม่มีใครบอกเล่าหรืออธิบายอะไรให้เขาฟังเลยซักนิด เขาเพิ่งบินกลับมาถึงประเทศแม่เมื่อวานตอนบ่ายๆ พอตกดึกก็เจอเหตุการณ์น่ากลัวทั้งพ่อถูกคนตรงหน้าฆ่า ใจดวงน้อยสั่นไหวทุกครั้งเมื่อนึกถึงสายตาของพ่อก่อนตายที่มองมา
 
พ่อใครๆก็รักและณภัทรก็รักและเทิดทูนผู้เป็นพ่อมาก ดวงตากลมฉายแววดื้อรั้นและไม่พอใจอย่างชัดเจน ในนั้นมีทั้งแววโกรธและขัดเคืองใจหากแต่ลึกๆก็สะท้อนชัดถึงความหวาดกลัวที่กำลังเผชิญ
 
แม่และน้องชายทั้งสองจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ ณภัทรรู้สึกเหมือนตนเองถูกทิ้งไว้กลางทะเลที่ลึกจนยากจะหยั่ง เด็กน้อยจำเป็นต้องตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดเพื่อที่จะตามหาแม่และน้องๆ หากพลาดพลั้งหมดแรงก็มีแต่ร่วงลงจมดิ่งสู่ก้นมหานที
 
            “เคารพเทิดทูนพ่อตัวเองจนหน้ามืดตามัวไม่มองถึงความเลวทรามชั่วช้าที่มันทำเลยเหรอ หรือเพราะรู้เห็นเป็นใจกันทำเรื่องชั่วถึงได้มาทำหน้าใสซื่อโกหกตอแหลกันแบบนี้”กว้านหลินใช้ปลายนิ้วบีบลงบนคางของภัทรอย่างแรงก่อนจะสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดีว่าภัทรจะเจ็บมากแค่ไหน เขาแค่อยากให้เด็กที่ปั้นหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราวนี้ได้รู้ถึงความชั่วที่ผู้เป็นพ่อทำไว้กับครอบครัวของเขา
 
            “พี่พูดเรื่องบ้าอะไร ไม่มีใครบอกอะไรผมเลยซักคน ฮึก ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้นทำไม...ทำไมต้องกลับมาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้ด้วย ฆ่าพ่อของผมทำไม พี่ฆ่าพ่อผมทำไม ไอ้คนใจร้าย”ภัทรตัดความกลัวทิ้งไป ความคับแค้นใจที่พยายามกักเก็บไว้กลับล้นประทุกำปั้นเล็กทุบลงบนอกของคนใจร้ายตรงหน้า น้ำตาล้นทะลักพร้อมเสียงสะอื้นไห้อย่างน่าเวทนา หากแต่ความเจ็บช้ำของณภัทรไม่ได้ส่งตรงไปถึงหัวใจอันด้านชาของกว้านหลินเลยซักนิด การทำร้ายร่างกายของภัทรไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บ เขามองใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาด้วยดวงตาเรียบนิ่งริมฝีปากเหยียดยิ้มอย่างสมเพชก่อนจะรวบข้อมือเล็กนั้นไว้อย่างรรำคาญเต็มทน
 
            “มัวแต่เสวยสุขอยู่บนหอคอยงาช้างสินะถึงไม่รู้ว่าพ่อตัวเองทำเรื่องเลวๆไว้มากมายขนาดไหน”ไล่กว้านหลินค่อยๆโน้มตัวลงไปหาเด็กที่หยุดชะงักเพื่อฟังสิ่งที่เขาจะพูด
 
            “งั้นฉันจะแจกแจงบัญชีระหว่างเราให้เธอฟังตอนนี้เลยแล้วกัน”
 
            “โอ้ย!!!”ภัทรส่งเสียงร้องออกมาร่างบางกระเสือกกระสนเพราะถูกกว้านหลินดึงโซ่จนไหลตามแรงมหาศาลนั้นกลับไปที่โซฟาตัวเดิม
 
            “ปล่อยผมนะ ผมเจ็บ”ภัทรพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการนั้นแต่ยิ่งเด็กน้อยดิ้นมากเท่าไหร่ไล่กว้านหลินก็ดึงรั้งโซ่เส้นนั้นมากขึ้นเท่านั้น
 
            “มาเริ่มกันเลยดีกว่า”กว้านหลินไม่สนใจต่อเสียงตะคอกของภัทรเลยด้วยซ้ำ เขากลับไปนั่งลงตามเดิมยกขาขึ้นมาไขว่ห้างทำท่าทางราวกับกำลังผ่อนคลายเสียเต็มประดา
 
 แม้เขาจะร้องไห้ด้วยความเจ็บแต่คนตรงหน้าคล้ายจะไม่หลงเหลือความรู้สึกใดใดในหัวใจเลยซักนิดเดียว กว้านหลินมองใบหน้าของเด็กตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ต่างจากพี่กว้านหลินที่ภัทรรู้จักเมื่อกว่าสิบปีก่อน
 
ไม่มีอีกแล้วอัลฟ่าแสนใจดีที่ปัดเป่าความเจ็บแสบจากรอยแผลเหลือเพียงปีศาจที่พร้อมจะมอบรอยแผลเพิ่มให้กับภัทรได้ตลอดเวลา กว้านหลินกระตุกยิ้มยามเห็นโลหิตซิบอยู่บนปากแผลรอยใหม่ชายหนุ่มดึงรั้งให้ภัทรขยับเข้ามาหาตนเอง
 
น้ำเสียงเย็นเยียบดุจภูเขาน้ำแข็งลูกใหญ่เอ่ยกระซิบชิดใบหู แต่ภัทรรู้ดีว่าภายในใจของกว้านหลินตอนนี้เหมือนมีเพลิงกองใหญ่กำลังเผาทำลายอย่างช้าๆ
 
            “ภุชงค์ ไอ้สารเลวนั่นส่งคนมาตัดสายเบรกรถของฉัน มันจะฆ่าฉันกับพ่อแต่โชคไม่ดี มันทำสำเร็จครึ่งเดียว”
 
            “ไม่จริง พ่อของผมไม่ใช่คนแบบนั้น!!”ภัทรผลักอกของกว้านหลินออกอย่างโกรธเกรี้ยว คนๆนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง มากล่าวหาปรักปรำคุณพ่อที่แสนใจดีของเขาด้วยข้อหาร้ายแรงอย่างนั้นได้ยังไงกัน ทุเรศสิ้นดี ภัทรจ้องตาของกว้านหลินโดยไม่หลบเหมือนที่ผ่านมา
 
            “ใจดีเหรอ คนใจดีที่ไหนจะวางแผนกำจัดคนที่ให้งานให้เงินให้อาชีพตัวเองได้ คนใจดีที่ไหนจะยักยอกเงินของบริษัทมานานนับสิบปี คนใจดีที่ไหนถึงได้วางแผนกว้านซื้อหุ้นเพื่อจะตั้งตัวเองขึ้นมาเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่แทนพ่อของฉัน คนใจดีที่ไหนเขาทำกัน รู้มั้ยก่อนพ่อของฉันจะตายท่านทรมานแค่ไหน ทั้งๆที่ท่านตั้งใจจะวางมือจากธุรกิจแล้วแท้ๆ ท่านแค่อยากไปใช้บั้นปลายชีวิตอย่างสงบที่บ้านเกิด พ่อของเธอมาพรากทุกอย่างที่ท่านหวังไปรวมทั้งพรากชีวิตของท่านไปจากพวกฉันด้วย เพราะฉะนั้นมันต้องชดใช้ด้วยชีวิตก็เหมาะสมแล้ว ไม่แปลกใจบ้างเหรอเป็นแค่เลขาโง่ๆจะเอาทรัพย์สินเงินทองมากมายมาจากไหน มากจนส่งเธอไปเรียนถึงเมืองนอกได้ มากจนสร้างบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นได้ มากจนส่งน้องๆของเธอเรียนโรงเรียนนานาชาติที่ค่าเทอมแพงแสนแพงได้ทั้งๆที่เมื่อก่อนบ้านเก่าที่พวกเธอใช้คุ้มกะลาหัวพ่อของฉันยังเป็นคนช่วยจ่ายให้อยู่เลย”กว้านหลินผลักอกของภัทรจนเด็กน้อยกระเด็นไปด้านหลังด้วยแรงอารมณ์ที่ประทุขึ้นมาอีกครั้ง
 
วูบหนึ่งภัทรรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่แสนเศร้านั้น  เขาเข้าใจดีว่าคนที่ต้องสุญเสียพ่อไปอย่างกะทันหันนั้นจะต้องรู้สึกเช่นไร เขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งจากการกระทำของคนตรงหน้า ภัทรปล่อยน้ำตาให้ไหลอย่างเงียบๆเพราะเมื่อคิดตามที่กว้านหลินพูดแล้ว ครอบครัวของเขาก็มีฐานะดีขึ้นอย่างน่าประหลาดใจจริงๆ
 
ความผิดหวังฉายชัดในแววตาของโอเมก้าตัวน้อย พ่อที่เป็นต้นแบบให้กับเขามาโดยตลอดคือคนขี้โกงที่มีจิตใจโหดร้ายถึงขั้นฆ่าคนๆหนึ่งได้ลงคอ เบต้าท่าทางงกๆเงิ่นๆหาญกล้ากำจัดอัลฟ่า นั่นเป็นความผิดมหันต์ ในห่วงโซ่นี้ตั้งแต่รู้สถานะของตัวเองชัดเจนใครๆก็รู้ว่าอัลฟ่าคือผู้อยู่บนสุดของพีรามิดนี้ เบต้าไม่มีสิทธิ์ที่จะสร้างความระคายผิวหรือทำให้ขุ่นข้องไม่ว่าจะในเหตุการณ์ใดก็ตาม แต่นี่พ่อของเขาฆ่าคนตายทั้งคน  ร่างบางกอดเข่าตัวเองราวกับจะปกป้องตัวเองจากอันตรายรอบตัว รวมทั้งหวังจะปิดกั้นตัวเองจากความจริงที่เพิ่งได้รู้
 
            “ผมขอโทษ...”เด็กน้อยส่งเสียงเบาๆ น้ำเสียงสะอึกสะอื้นปริ่มจะขาดใจนั้นหากเป็นเมื่อสิบปีก่อนกว้านหลินคงจะใจอ่อนลงไปนั่งปลอบเจ้าตัวน้อยช่างอ้อน หากแต่ในตอนนี้ ณภัทรคือโอเมก้าจอมมารยาที่กำลังใช้น้ำตาเป็นเครื่องมือให้เขาใจอ่อน
 
            “จะร้องไห้อีกนานมั้ย ฉันรำคาญ”ภัทรที่กำลังสะอื้นฮักกับความผิดหวังที่มีในตัวของบิดาเกร็งตัวยามที่ปลายนิ้วเรียวของกว้านหลินดันปลายคงของตนให้เงยขึ้นมาสบตากัน
 
            “หนี้ชีวิตฉันได้เก็บไปด้วยชีวิตพ่อของเธอแล้ว ที่เหลือคือเงินที่โกงบริษัทไปเสวยสุขเป็นเงินของตัวเอง”
 
            “ผม...ฮึ่ก...ผมจะชดใช้ให้...”ภัทรพูดประโยคที่ทำให้กว้านหลินเงยหน้าขึ้นหัวเราะจนเสียงก้องไปทั้งห้อง
 
            "น้ำหน้าอย่างเธอจะมีปัญญามาชดใช้อะไรได้เหรอ”ชายหนุ่มเหยียดยิ้มอย่างดูถูก
 
            “ผม  ผมจะทำงานชดใช้ให้คุณเอง ทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อผมเอาไปจากพวกคุณ ขอแค่คุณปล่อยผมไปหาแม่กับน้องๆ ได้มั้ยครับ”ภัทรเอ่ยปากอ้อนวอน เปลือกตาที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักช้ำจนดูน่าสงสาร แต่ไม่ใช่สำหรับกว้านหลิน ชายหนุ่มทำเสียงเหอะเบาๆในลำคอราวกับขบขันกับสิ่งที่เด็กน้อยพูด เด็กผู้ชายที่เพิ่งจะเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ท่าทางบอบบางอ่อนแอแบบนี้น่ะเหรอจะไปมีปัญญาอะไรมาหาเงินเกือบร้อยล้านบาทเพื่อชดใช้เขาได้ ให้ไปเป็นกุลีแบกหามก็คงได้ตายคาแดดเสียตั้งแต่วันแรก ร่างบางๆตัวหอมๆแบบนี้น่ะออกแรงได้อย่างมากก็คงเป็นแค่นอนดิ้นแล้วร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างใช้เรือนกายแลกเงินก็เท่านั้นแหละ...
 
อยู่ๆความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว
 
โอเมก้าต่ำต้อยพวกนี้ก็คงมีแต่เรื่องแบบนี้แหละที่เหมาะสมคู่ควร เมื่อสองเดือนก่อนพ่อเริ่มพูดถึงเรื่องการมีคู่และมีทายาทสืบสกุลแต่กว้านหลินบ่ายเบี่ยงไปตลอดเพราะตัวเขาเองไม่พร้อมที่จะมีใคร อีกทั้งในใจของเขาแอบเก็บซ่อนความรู้สึกลึกๆกับใครบางคนมาเนิ่นนาน ถ้าการรับผิดชอบหนี้สินครั้งนี้จะต้องมีใครยอมเสียสละบ้างก็คงจะเป็นณภัทรนี่แหละที่เหมาะสมที่สุด คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวและดึงปลอกคอของภัทรมาใกล้ๆ

 
          “ตั้งท้องลูกให้ฉันก็แล้วกัน คงจะเป็นสิ่งเดียวที่พวกโอเมก้าชั้นต่ำอย่างเธอพอจะทำได้ มีลูกให้ฉันได้เมื่อไหร่ฉันจะปล่อยเธอ"
 
 


 
            เพียงขาดคำร่างของณภัทรก็ลอยหวือขึ้นจากพื้นแล้วถูกโยนลงบนโซฟาสีแดงเลือดนกก่อนที่ร่างสูงของกว้านหลินจะเข้ามาประกบทับ ภัทรตกใจกับพละกำลังอันมหาศาลและความเร็วที่กว้านหลินมี เด็กน้อยรีบยกมือขึ้นดันอกพยายามผลักไสคนที่ทำจาบจ้วงกับร่างกายตน ร่างบางต่อต้านคนที่เริ่มฉีกทึ้งเสื้อผ้าของตน กว้านหลินในเวลานี่เหมือนหมาป่าที่กระหายหิวกระดุมชุดนอนลายพรางสีฟ้าขาวที่เจ้าตัวใส่หลุดกระเด็นไปแบบไม่รู้ทิศรู้ทางเผยผิวเนียนละเอียดแม้จะไม่ได้ขาวเท่าคนใจร้ายหากแต่สวยเนียนตาไปทั้งตัว ยอดอกเม็ดเล็กที่ประดับอยู่บนอกไหวกระเพื่อมจากแรงหอบหายใจ ดวงตาของชายหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงปลอกคอที่ถูกสวมใส่ถูกปลดแล้วดึงออกเรียกความเจ็บแสบให้ภัทรได้อีกครั้ง
 
            “ปล่อย!!!...ปล่อยผม ผมไม่ยินยอม ผมไม่ยอม!!!”เด็กน้อยใต้ร่างที่กำลังถูกริมฝีปากขบเม้มลงบนผิวเนื้อต้นคอร้องประท้วงลั่น สองขาดีดไปมาเพื่อหวังให้กว้านหลินหยุดการกระทำหยาบคายจาบจ้วงกับตนสองมือผลักไหล่หนาแต่กลับไม่เป็นผลอะไรเลย การกระทำนั้นกลับยิ่งยั่วยุอารมณ์ให้คนบนร่างหงุดหงิดรำคาญใจจนทุบลงบนต้นขาขาวนั้นอย่างแรง ณภัทรเจ็บจนหมดแรงจะดิ้นปล่อยสองขาให้อ่อนแรงลงไปตามเดิมก่อนจะถูกแทรกมาด้วยร่างกายหนาใหญ่จนต้องชันเข่าขึ้น สองมือแสนเกะกะถูกรวบขึ้นไปไว้ด้านบนปล่อยให้กว้านหลินได้ดอมดมกลิ่นหอมของดอกไลเซนทัสได้ง่ายขึ้น อัลฟ่าหนุ่มส่งเสียงครางต่ำอย่างพึงพอใจกับเรือนร่างของณภัทร เด็กน้อยแม้จะอายุ 18 ปีแล้ว หากแต่บนร่างกายไม่ว่าจะเป็นแขน รักแร้ หรือตรงจุดอื่นๆที่ต่ำลงไปกลับไม่มีขนให้รกตา ผิวสีน้ำผึ้งอ่อนนั้นเรียบเนียนดุจแพรไหม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกรรมพันธุ์หรือเพราะฮอร์โมนที่ทำให้เป็นแบบนี้ ภัทรนิ่งลงไปแล้วทำเพียงปล่อยเสียงร้องไห้ทุกครั้งที่กว้านหลินดูดดึงผิวเนื้อของตน
 
แรงของโอเมก้าก็เหมือนมด ต่อให้สู้แค่ไหนก็ไม่มีทางสู้ได้อยู่ดี เด็กน้อยน้ำตาไหลพราก สิ่งที่หวาดกลัวมาตลอดตั้งแต่รู้ว่าตนเองนั้นถือกำเนิดมาในสถานะของโอเมก้าคือการถูกขืนใจและกัดที่หลังคอ ณภัทรร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความกลัว เป็นความกลัวคนละแบบกับที่ถูกทำร้ายร่างกาย ความกลัวที่กำลังเกิดขึ้นนี้หมายถึงพันธะสัญญาระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้าที่จะถูกผูกกันไปตราบสิ้นชีวิต
 
เขาไม่อยากถูกผูกพันธะกับคนใจร้ายที่ไม่ได้รักเขาเลยซักนิด
 
กว้านหลินเหมือนจะลงโทษเด็กที่นอนตัวสั่นใต้ร่างด้วยการฝังคมเขี้ยวลงบนไหล่สวยจนร่างบางสะดุ้งเฮือก เสียงร้องไห้ยิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิมทั้งกลัวทั้งเจ็บ หากแต่กว้านหลินกลับไม่สนใจ ชายหนุ่มฝังคมเขี้ยวไปทั่วทั้งต้นคอขาว แผงอกบาง ลาดไหล่สวย ก่อนจะจับเด็กน้อยคว่ำหน้าลงกับโซฟานุ่ม ไรผมที่ระต้นคอถูกเสยขึ้นก่อนจะใช้ปลายลิ้นเลียลงบนหลังคอราวกับกำลังชิมรสเพื่อประเมินรสชาติ ยิ่งสัมผัสต้นคอด้านหลังกลิ่นดอกไลเซนทัสที่โชยกลิ่นอ่อนกลับเข้มขึ้นจนจ้องฝังจมูกลงไปสูดดมให้เต็มปอด
 
ชอบ...กว้านหลินชอบกลิ่นนี้ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้กลิ่นของโอเมก้าตัวน้อยที่เกิดฮีทแรกเมื่อ 5 ปีก่อน ชอบจนเก็บไปจินตนาการหลายต่อหลายครั้งเวลาเกิดอาการรัท
 
กลิ่นหอมที่ไม่เคยจางหายจากใจของเขาเลยตลอดห้าปี ยิ่งสูดดมยิ่งมัวเมา ยิ่งได้ฝังปลายจมูกลงบนต้นคอก็ยิ่งอยากจะสัมผัสให้มากขึ้น ห้วงอารมณ์ของอัลฟ่าที่โตเต็มวัยจมดิ่งลงเรื่อยๆราวกับหลุดเข้าไปกลางวังน้ำวน
 
เขาไม่แม้แต่กระทั่งจะพยายามถีบตัวขึ้นมา กลับทิ้งสติของตัวเองให้จมดิ่งจนลึกลงไปเรื่อยๆ ชายหนุ่มประสานนิ้วมือกับเด็กใต้ร่างกักขังไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้ เขี้ยวแหลมค่อยๆยาวขึ้นเตรียมพร้อมสำหรับกัดตรงจุดต้องห้ามที่ปล่อยกลิ่นดอกไลเซนทัสมายั่วยุอารมณ์ดิบของเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ
 
            “อย่าทำผม อย่ากัดตรงนั้น ผมไม่ยินยอม พี่กว้านหลิน อย่าทำภัทรเลยนะครับ ฮือ...”หากแต่เสียงร้องไห้ที่ดังเพราะความหวาดกลัวกลับเรียกสติของกว้านหลินกลับมา ดวงตาสีแดงกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มแบบเดิม เขี้ยวแหลมแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นเขี้ยวแบบมนุษย์ปกติ ภัทรสะอื้นจนตัวโยนร่างกายสั่นอย่างรุนแรง เรือนกายขึ้นสีแดงจนทั่วเมื่อกวาดตามองสภาพของคนตัวเล็กก็พบว่าตอนนี้เด็กน้อยอยู่ในสภาพกึ่งเปลือย เหลือเพียงกางเกงนอนที่ร่นจนเห็นเนินบั้นท้ายกลมกลึงที่ถูกสร้างมาสำหรับโอเมก้า
 
อารมณืดิบภายในไม่ลดลงเลยซักนิด ความตื่นตัวจนส่วนกลางกายรู้สึกอึดอัดยังคงอยู่
 
และเขาจะไม่ยอมช่วยตัวเองเพื่อปลดปล่อย
 
ณภัทรจะต้องรับผิดชอบหน้าที่นี้
 
            “ลุกขึ้นมา”น้ำเสียงเรียบเอ่ยสั่งเด็กที่ยังคงร้องไห้อยู่ใต้ร่างของเขา กว้านหลินขยับตัวออกไปนั่งพิงพนักโซฟา ภัทรค่อยๆขยับตัวอย่างกลัวๆกล้าๆ เขาไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆกว้านหลินถึงหยุดในขณะที่คมเขี้ยวเกือบจะฝังลงบนหลังคอของเขาอยู่แล้ว แต่นั่นก็ทำให้เด็กน้อยหายใจหายคอได้โล่งขึ้น กว้านหลินมองใบหน้าหวานนั้นด้วยสายตาไม่บ่งบอกความรู้สึกอะไร เขาแค่รู้สึกรำคาญน้ำมูกน้ำตาของเด็กตรงหน้าเสียเหลือเกิน
 
            “เช็ดหน้าเช็ดตาของเธอซะแล้วลงไปนั่งคุกเข่าข้างล่าง”กว้านหลินปาผ้าเช็ดหน้าของตนใส่หน้าเด็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจนักแต่ก็ยอมเช็ดคราบน้ำตาอย่างว่าง่าย อย่างน้อยการที่กว้านหลินยอมปล่อยตนเองก็ยังดีกว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ เด็กน้อยเช็ดหน้าตาจนสะอาด ริมฝีปากบวมเจ่อและจมูกแดงๆนั้นดูน่าสงสารหากแต่คนที่มองกลับเหยียดยิ้มเมื่อจินตนาการถึงสิ่งที่กำลังจะให้ภัทรทำสติของเขาก็เริ่มจะกระเจิง
 
            “ลงมานั่งตรงนี้”กว้านหลินแยกขาของตนเองจนเกิดช่องว่าง ณภัทรเลื่อนตัวลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้ากว้านหลินแม้จะไม่เต็มใจนัก ดวงตากลมมองมือที่เอื้อมลงมาหยิบปลอกคอและโซ่ที่ตกอยู่ใกล้ๆ กว้านหลินหยิบมันขึ้นมาและสวมให้เขาตามเดิม
 
เหมือนเจ้าของที่ใส่ปลอกคอให้สัตว์เลี้ยงเพื่อที่จะจูงให้เดินไปไหนก็ได้ตามใจผู้เป็นเจ้าของ ฟันคมขบเม้มริมฝีปากของตัวเองจนขึ้นสี หากแต่กว้านหลินกลับส่งปลายนิ้วมาเกลี่ยเบาๆจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง
 
            “อย่ากัดปากของเธอสิ เพราะเดี๋ยวมันต้องใช้จ่ายดอกเบี้ยให้กับฉัน”ดวงตากลมช้อนขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจคำพูดนั้น หากแต่ว่าคำสั่งต่อมาทให้เด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำไม่รู้ด้วยอารมณ์โกรธหรือความกระดากอายกันแน่เมื่อกว้านหลินเบนสายตาตนเองไปที่จุดกลางกาย ความนูนหนาดุนดันเนื้อผ้ามากกว่าปกตินั้นทำให้ภัทรหน้าแทบจะไหม้ เขารู้ว่านั่นหมายถึงอะไร เด็กน้อยไม่ได้ใสซื่อจนดูโง่ เพราะถึงแม้จะเป็นโอเมก้าที่ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศดินแดนที่ฟรีเซ็กส์เขาก็ได้รู้ได้เห็นอะไรมาพอสมควรแม้จะไม่เคยคบและมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใคร แต่เวลาเขาฮีทมันก็มีบ้างที่เคยช่วยตัวเอง
 
            “เธอทำให้มันตื่นเพราะฉะนั้นเธอต้องทำให้มันสงบด้วยตัวเธอเอง”
 
            “ไม่!!”เอ่ยปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดอะไรเลยซักนิด เขาจะไม่ยอมทำอะไรน่าอายและน่ารังเกียจแบบนั้นกับคนตรงหน้าเด็ดขาด หากแต่เมื่อสิ้นเสียงปฏิเสธปลายนิ้วที่แข็งราวคีมเหล็กก็บีบขากรรไกรของเขาจนปวดร้าวไปทั้งซีกหน้า
 
            “จะทำตัวดีๆว่าง่ายๆหรือจะต้องให้ฉันสั่งให้อี้เฉินตัดนิ้วแม่กับน้องนายทีละนิ้วให้สมกับความดื้อด้านของเธอดีนะเด็กน้อย น้องชายคนไหนก่อนดี คนเล็กดีมั้ย เพิ่งจะ 12 เองนี่นา”ภัทรตวัดสายตามองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย
 
ความรักที่ฝังอยู่ในใจมาเนิ่นนานยังไม่จางไปไหนหากแต่ความรังเกียจก็ค่อยๆคืบคลานเข้ามากัดกินใจทีละนิด ไล่กว้านหลินคนนี้เจ้าเล่ห์เพทุบายซ้ำยังใจดำสนิทหาวิธีเอาเปรียบเขาได้อย่างหน้าด้านๆเด็กน้อยเม้มปากกำมือแน่นอย่างพยายามระงับโทสะที่เข้ามาแทนที่ความกลัวอย่างรวดเร็วกว้านหลินจับตามองสีหน้าของเด็กที่ไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่ามันแสดงออกมาจนหมดสิ้นเวลาที่เจ้าตัวอยู่ในอารมณ์ไหน ร่างสูงแสร้งหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ไกลมากดเบอร์ของเลขาคนสนิท รอเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับ



 
            “อี้เฉิน เตรียมตัดนิ้วเด็กที่ชื่อพล...อ่า...”ปลายเสียงขาดหายเพราะความรู้สึกอุ่นร้อนเข้าครอบครองแกนกายอย่างเก้กัง











((อ่านต่อด้านล่าง))

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1


“อี้เฉิน เตรียมตัดนิ้วเด็กที่ชื่อพล...อ่า...”ปลายเสียงขาดหายเพราะความรู้สึกอุ่นร้อนเข้าครอบครองแกนกายอย่างเก้กัง ทันทีที่กว้านหลินกรอกเสียงลงไปในสายภัทรก็กลั้นอกกลั้นใจถอดเข็มขัดและรูดซิปดึงกางเกงชั้นในที่ถูกความเป็นชายดุนดันออกและครอบปากลงไปแม้จะขยะแขยงและฝืนใจแค่ไหน แต่เขาจะปกป้องแม่และน้องชายให้ดีที่สุด อย่างน้อยตอนนี้ขอแค่ทั้งสามคนปลอดภัยภัทรก็ดีใจมากแล้วปลายลิ้นเล็กที่ไม่ประสาแนบลงส่วนปลายที่แดงก่ำจนคนที่แนบโทรศัพท์ชิดหูเกร็งตัว กว้านหลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะให้ความสนใจกับปลายสายอีกครั้ง จงใจพูดดังๆให้คนที่กำลังครอบครองแกนกายของตนเองด้วยโพรงปากอุ่นได้ยิน

“ยังไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ถ้ามีอะไรตุกติกฉันจะโทรกลับไปใหม่”กว้านหลินโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาก่อนจะสอดเรียวนิ้วเข้ากลับกลุ่มผมนุ่มที่ขยับอย่างงกๆเงิ่นๆ

“ไม่เคยทำให้ใครเลยหรือไง ไปอยู่เมืองนอกมาตั้งนานจะบอกว่าไม่เคยเลยงั้นสิ?”น้ำเสียงกึ่งเยาะพูดออกมาอย่างยั่วยุจนภัทรมองค้อนอย่างไม่พอใจ วูบหนึ่งคนตัวเล็กคิดอยากจะกัดให้ขาดคาปากออกมานักหากแต่ความคิดนั้นต้องพับลงในทันที่ที่คิดเสร็จเพราะเหมือนกว้านหลินจะอ่านใจของเขาออก

“แล้วอย่าคิดที่จะทำให้ฉันเจ็บเป็นอันขาดไม่งั้นฉันจะให้มันฮยอนยิงหัวแม่กับน้องของเธอทีละคนให้เธอดูต่อหน้า”

“สารเลว”ร่างบางเอ่ยด่าอย่างเหลืออดหากแต่คนถูกด่ากลับไม่สะทกสะท้าน

“ทำให้ฉันพอใจสิ เผื่อฉันจะลดหนี้ให้ซัก...ห้าพัน...ดีมั้ย?”

“คุณมันทุเรศที่สุด เลวที่สุด เลวแบบที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน ไล่กว้านหลินที่ผมเคยรู้จักเขาหายไปไหนแล้ว?”น้ำเสียงผิดหวังถูกถามออกมา ไม่ได้ต้องการคำตอบหรอกเพราะตอนนี้ไม่ว่าคนตรงหน้าจะเป็นไล่กว้านหลินคนเดิมหรือเป็นไล่กว้านหลินคนใหม่ คำว่าเกลียดก็ค่อยๆแทรกซึมเข้ามาในหัวใจ

รักมานานหลายปีกลับไม่มีค่าเลยเมื่อความผิดหวังเข้าควบคุมความร้ายกาจของคนตรงหน้ากลับทำให้ความรู้สึกใหม่มีอิทธิพลมากกว่าความรักที่เคยมีให้

รักครั้งแรกจบลงแล้ว...

“มันตายลงไปพร้อมกับพ่อของฉันนั่นแหละ”กว้านหลินกดหัวของคนตรงหน้าให้เข้าไปชิดแกนกายที่ตึงตัว

“เลียสิ เลียให้เหมือนหมาที่เจอเนื้อชิ้นใหญ่ ทำให้ฉันพอใจแล้วแม่กับน้องของนายจะปลอดภัย”ณภัทรจำใจต้องส่งปลายลิ้นออกมาเลียแท่งเนื้อร้อนนั้นอย่างเก้กัง เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่อาเจียนออกมา

มันน่าขยะแขยงกับการที่ผู้ชายคนหนึ่งต้องมาทำเรื่องพวกนี้ปลายหยักปรากฏน้ำใสเยิ้มออกมา

“กลืนมันเข้าไปห้ามถุยน้ำลายออกมาเด็ดขาด ถ้าเธอถุยฉันจะเพิ่มหนี้ให้เธอ”

“จะบ้าหรือไงมีสิทธิ์อะไร?”หลุดปากประท้วงแต่พอเห็นสายตาที่มองมาอย่างเอาเรื่องก็จำต้องเงียบ ภัทรรู้ว่าถ้าเขาทำอะไรขัดใจมือหนาที่ลูบลงบนโทรศัพท์นั้นจะยกขึ้นมาต่อสายถึงเลขาได้ทุกเมื่อ เด็กน้อยขยับเข้าไปใกล้หน้าขามากขึ้น

แค่กลั้นใจทำไปให้มันเสร็จ...เดี๋ยวก็จบแล้วนะภัทร เด็กน้อยร้องบอกตนเองในใจยอมบอกลาศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อแม่และน้องทั้งสอง ริมฝีปากอิ่มอ้าออกเพื่อครอบครองแกนกายนั้นอีกครั้ง
“ห่อปากอย่าให้ฟันของเธอครูด ใช้ลิ้นช่วย อืม...นั่นแหละ ดี...ส่วนที่อมเข้าไปไม่หมดใช้มือช่วย”อัลฟ่าหนุ่มเอนกายสูดปากด้วยความเสียว ภัทรทำตามคำสั่งอย่างงกๆเงิ่นๆหากแต่ความไม่ประสีประสานี้เองที่ทำให้เขาพอใจมาก

ก็แค่โอเมก้าที่เพิ่งโต ทุกอย่างยังใสและบริสุทธิ์หมดจรด สะอาดจนน่าทำให้แปดเปื้อนทีละนิดๆ ดวงตาคมปิดสนิทหัวคิ้วขมวดมุ่นจากความเสียวซ่าน บางช่วงที่เขาจิกผมของเด็กตรงหน้าบังคับให้ขยับเร็วขึ้นสร้างความเสียวซ่านจนต้องครางต่ำออกมา ไม่สนใจเลยซักนิดว่าแกนกายคับแน่นเต็มโพรงปากนั้นจะดุนดันจนภัทรแทบจะสำลัก คอหอยเหมือนถูกตำให้ทะลุทะลวง อยากจะไอบางช่วงระคายคอจนแทบอาเจียนแต่ก็ต้องอดทนเพราะกว้านหลินใจร้ายจนไม่ยอมให้เขาละริมฝีปากออกเลยซักนิด กลับขยับเอวสอบขยับแกนกายเข้าออกราวกับกำลังใช้มันกับช่องทางอ่อนนุ่มอีกแบบหนึ่ง ยิ่งนานยิ่งขยับเร็ว ยิ่งนานยิ่งแทงเข้าไปลึกจนกระทั่งเอวสอบขยับถี่น้ำเสียงทุ้มครางต่ำก่อนที่สายธารแห่งอารมณ์พุ่งกระฉูดเข้าไปในโพรงปากของภัทร เด็กน้อยสะดุ้งเมื่อกว้านหลินปลดปล่อยเข้ามาจนเต็มในอุ้งปากความคาวและเฝื่อนทำเอาภัทรพะอืดพะอมจะอาเจียนหากแต่ความลินกลับกดหัวของเขาไว้แน่นบังคับให้เด็กน้อยกลืนกินน้ำเหนียวหนืดนั้นลงคอไปจนหมด

“อื้อ...”โอเมก้าตัวน้อยร้องประท้วงก่อนจะสะบัดหน้าหนีจนแกนกายหลุดออกจากปาก กว้านหลินกดยิ้มอย่างผู้ชนะไม่สนร่างบางที่ไอโขลกอย่างน่าสงสารเลยซักนิด ชายหนุ่มชัดการรูดซิปกางเกงของตนให้เข้าที่ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินข้ามภัทรที่นั่งอยู่บนพื้นไปราวกับเด็กน้อยผู้ที่เพิ่งจะปรนเปรอความต้องการให้ตนเองนั้นไร้ตัวตน

จืดจางและไร้ค่า

ประตูห้องถูกปิดลงไปแล้วพร้อมร่างของคนใจร้ายหายลับไปจากสายตา ภัทรที่กลายเป็นคนไร้ค่าค่อยๆเอนกายนอนซบพื้นห้องเย็นเฉียบก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างไม่จำเป็นต้องกลั้นอีกต่อไป

ไร้ค่าเสียเหลือเกิน...ไร้ค่าจนแทบจะไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีของความเป็นคน
ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงในคณะละครสัตว์ที่พอเจ้าของฝึกเสร็จก็ไม่สนใจกันอีกต่อไป

ไม่มีอีกต่อไปแล้วอัศวินผู้พิทักษ์ที่แสนใจดี

เหลือเพียงสัตว์ป่าที่แสนใจร้าย

ใจร้ายเหลือเกิน...

............................................


ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
ตอนที่สัตว์เลี้ยงของอัลฟ่า

#ไฮเดรนเยีย


          Hydrangea 3
 
 
          ตั้งแต่ตอนเช้าหลังจากกว้านหลินออกไปจนถึงตอนนี้ณภัทรก็ไม่เจอคนใจร้ายอีก ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องดี โอเมก้าตัวน้อยนอนขดตัวบนโซฟาด้วยความหนาว
 
ไล่กว้านหลินกลั่นแกล้งเขาด้วยการเปิดแอร์ไว้เสียเย็นเฉียบ เด็กน้อยมีเพียงชุดนอนลายพรางที่สวมใส่มาตั้งแต่ถูกจับ แม่บ้านสาวแวะเวียนเปิดประตูเข้ามาดูเขาพลางเอาข้าวและน้ำมาให้แต่ภัทรก็ทิฐิมากพอที่จะไม่แตะต้อง
 
ยอมหิวตายเสียยังจะดีกว่ารับน้ำใจจากศัตรู
 
ณภัทรเสียใจ เสียใจที่เคยผูกใจรักคนใจร้ายคนนั้นถ้ารู้ล่วงหน้าว่ากว้านหลินจะเป็นคนใจร้ายใจดำเด็กน้อยจะไม่ปฏิเสธคนดีๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเลย
 
โง่งมนักปักใจรักเค้าทั้งๆที่ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้กลับมาเจอกันมั้ย
 
วินาทีแรกที่เห็นกว้านหลินก้าวลงมาจากรถเด็กน้อยดีใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนว่ากว้านหลินคือคนที่จะทำให้ตนเองและครอบครัวปลอดภัย คำสัญญาที่บอกจะคอยปกป้องดูแลเป็นเหมือนพันธะที่ผูกกันไว้
 
แต่พันธะนั้นถูกทำลายเสียป่นปี้เมื่อปลายกระบอกปืนสีดำจ่อแล้วยิงพ่อของเขามาอย่างไม่ลังเล
 
กว้านหลินเจ็บปวดจาการจากไปของพ่อตัวเองเท่าไร
 
เขาเองก็ไม่ต่างกัน
 
อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำเพราะภัทรเห็นพ่อถูกฆ่าตายต่อหน้าทั้งๆที่คิดว่าครอบครัวจะรอดแล้วแท้ๆ
 
คนที่ไว้ใจที่สุด คนที่บอกว่าจะปกป้องคือคนที่พรากทุกอย่างไปเพียงชั่วข้ามคืน
 
เกลียด ณภัทรเกลียดไล่กว้านหลินที่สุด เกลียดจนอยากจะฆ่าให้ตายๆไปซะวันนี้พรุ่งนี้เลย
 
 
            “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับพี่ใหญ่ ตอนนี้ผมให้ภาวิณีเซ็นโอนหุ้นทั้งหมดมาไว้ที่ผมแล้ว ส่วนพวกผู้ถือหุ้นที่ทรยศผมจะเก็บกวาดให้เรียบร้อยไม่เกินสามวัน  ส่วนไอ้ภุชงค์ผมส่งมันไปสารภาพบาปกับพ่อแล้ว”
 
             ‘อย่างนั้นก็ดี เก็บกวาดให้เรียบร้อยอย่าให้ใครสาวมาถึงครอบครัวเราได้ แล้วเงินที่มันยักยอกบริษัทไปจะเอายังไง’
 
          “เรื่องนั้น ผมให้อี้เฉินดูแลรับรองว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ส่วนเรื่องเงินที่มันยักยอกเอาไปตัวบ้านของมันผมให้เมียมันโอนขายให้ในราคาถูกส่วนเงินที่ขาดผมจะให้พวกมันชดใช้ทุกบาททุกสตางค์ ถ้ามันไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้ผมก็จะเก็บจากอย่างอื่นของมัน”
 
            ‘จะทำอะไรก็ระวังตัวระวังใจไว้ พลาดพลั้งขึ้นมาคนที่จะเจ็บจะเป็นแกเองนะเอ็ดเวิร์ด’คริสเอ่ยเตือนน้องชายด้วยความห่วงใย ไล่กว้านหลินเหยียดยิ้มให้กับคำพูดของพี่ชาย
 
            “มันจะไม่มีวันพลาดหรอกครับขอให้พี่ใหญ่วางใจ แค่นี้ก่อนนะครับผมถึงบ้านแล้ว”กว้านหลินกดตัดสายพี่ชายก่อนจะส่งเสื้อสูทให้คนรับใช้ไปถือ ชายหนุ่มมองไปที่หน้าต่างด้านบนที่ปิดสนิทที่ใช้ขังภัทรไว้
 
            “มันเป็นยังไงบ้าง?”
 
            “ไม่ทานข้าวเลยค่ะ เอาไปให้ก็นอนมองนิ่งๆไม่ลุกไปไหนเลย”สาวใช้เบต้ารายงานความเป็นไปตามที่กว้านหลินสั่งไว้ คิ้วเรียวได้รูปของชายหนุ่มขมวดมุ่นทันที
 
ณภัทรจะลองดีกับเขาอย่างนั้นเหรอ วันทั้งวันไม่ยอมกินข้าวกินปลาหวังจะท้าทายอวดเก่งสินะ
 
ก็ดี เดี๋ยวจะได้รู้ว่าอย่ามาหาญกล้าท้าทายคนอย่างเขา
 
            “เตรียมอาหารเย็นพร้อมหรือยัง?”
 
            “พร้อมแล้วค่ะ”
 
            “งั้นตั้งโต๊ะ อีกซักพักฉันจะพาหมามากินข้าว”อัลฟ่าหนุ่มสั่งเสียงเย็นก่อนจะก้าวยาวๆขึ้นไปยังชั้นบน เมื่อเปิดเข้ามาในห้องที่เขาเอาภัทรมาขังไว้ความเย็นเฉียบจากแอร์คอนดิชั่นก็พุ่งมาปะทะหากแต่ชายหนุ่มที่ชอบอากาศเย็นกลับไม่รู้สึกอะไร ร่างบางที่นอนขดอยู่บนโซฟากลับสะดุดตามากกว่า ใบหน้าของภัทรขาวซีดลงไปจากเมื่อเช้า ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าภัทรกำลังหลับสนิท ใบหน้าที่เคยใสสะอาดบัดนี้เปื้อนเปรอะไปด้วยคราบน้ำตาดูมอมแมม กายบางสั่นเป็นช่วงๆดูน่าสงสาร บอบบางจนน่าทะนุถนอมหากแต่สิ่งที่กว้านหลินทำก็คือ
 
แกร๊ง
 
            “โอ้ย!!”ภัทรรู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยอยู่บนฟ้าแล้วถูกดึงลงก้นเหว อาการเจ็บร้าวเล่นงานร่างกายด้านขวาจนน้ำตาเล็ด ปลอกคอที่ถูกล่ามโซ่ไว้ถูกดึงจนร่างบางครูดไปกับพื้นปาร์เก้จนเจ็บไปหมด
 
            “ปล่อย ฮึก...ปล่อยผมนะทำบ้าอะไรของคุณ”ภัทรพยายามดึงให้ปลอกคอห่างออกจากคอเพราะแรงรั้งทำให้เด็กน้อยหายใจไม่ออกซ้ำความแข็งยังบาดจนเจ็บไปหมด
 
            “นอนเป็นซากผักเน่าแบบนั้นไม่ทุเรศตัวเองบ้างหรือไง น้ำท่าทำไมไม่อาบหรือสกปรกโสโครกกันจนเป็นนิสัย ข้าวปลาไม่กินเธอกำลังท้าทายฉันอยู่เหรอภัทร คิดว่าวิเศษวิโสอะไรมาจากไหน “
 
            “ผมไม่อยากกินผมก็ไม่กินคุณจะทำไม”เด็กน้อยดิ้นพล่านยามมือแกร่งคว้าเข้าที่ลอคอขาวของเขา น้ำตาไหลเป็นสาย ทั้งเจ็บทั้งโมโหตัวเองที่สู้อะไรคนบ้าตรงหน้านี้ไม่ได้เลย
 
ไม่เคยรู้สึกโกรธชนชั้นของตนเองเท่าวันนี้มาก่อนเลย ไล่กว้านหลินลากภัทรเข้ามาในห้องน้ำ ร่างสูงกระชากเสื้อนอนของคนตัวเล็กด้วยความแรงจนกระดุมดีดตัวออกจากรังดุมกระเด็นไปคนละทิศละทาง ภัทรรีบตะครุบสาบเสื้อของตนเองไว้ได้ทันท่วงที ร่างบางส่งสีหน้าไม่ไว้วางใจไปให้ แวบหนึ่งเด็กน้อยเผลอคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเช้า กว้านหลินมองเด็กที่ส่งตาเขียวปั๊ดมาให้อย่างโมโห
 
ท้าทายเหลือเกิน!!!
 
ชายหนุ่มเปิดน้ำใส่อ่างจนสุดไม่สนเลยด้วยซ้ำว่าจะร้อนหรือเย็นเกิน ภัทรถอยกรูดเมื่อขายาวๆของคนใจร้ายย่างสามขุมเข้ามาหาเรื่อยๆ ชายหนุ่มปลดเข็มขัดหนังออกจากเอวของตนเองก่อนจะม้วนมันกับมือ
 
            “อย่าเข้ามานะ”เด็กน้อยยกมือตั้งการ์ดราวกับจะปกป้องตัวเอง กว้านหลินเหยียดยิ้มกับท่าทางน่าสมเพชนั้น
 
อวดดีที่หนึ่ง ชายหนุ่มแกล้งหวดเข็มขัดกับอากาศจนเกิดเสียงเด็กน้อยหลับตาปี๋อย่างหวาดกลัว
 
ถ้าตีลงมาที่ตัวเขาเนื้อต้องแตกแน่ๆ หากแต่เมื่อหลับตาค้างไว้หลายวิก็ไม่รู้สึกเจ็บอะไรจึงลองหรี่ตาขึ้นมองและนั่นทำให้ภัทรเห็นว่ากว้านหลินค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองทีละชิ้น
 
            “ค...คุณ จะบ้าเหรอ จะถอดเสื้อผ้าทำไม?”ภัทรรีบหันหนีไปทางอื่นแต่เหมือนว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดเพราะพอรู้ตัวหนังศีรษะของเด็กน้อยก็เจ็บไปหมด กว้านหลินจิกมือลงบนกลุ่มผมของโอเมก้าเด็กจากนั้นก็ลากร่างบางที่พยายามขืนตัวหนีเต็มที่เด็กน้อยร้องไห้อย่างโมโห และพอถึงอ่างน้ำที่น้ำเต็มพอดีกว้านหลินก็กดใบหน้าของคนเด็กลงไปในอ่างทันที
 
อึดอัด...อึดอัดจนเหมือนจะตาย
 
เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อใบหน้าถูกกดลงมาจนจมเด็กน้อยก็สูดเอาน้ำเข้าจมูกและปากไปมากโข ซอนโซหอบเอาอากาศเข้าปากยามที่กว้านหลินดึงตัวเขาขึ้นและเช่นเดิมศีรษะถูกกดลงน้ำไปอีกครั้งก่อนที่จะถูกเหวี่ยงลงกับพื้นจนศีรษะโขกกับขอบอ่างอาบน้ำจนเจ็บร้าวไปทั้งหัว เลือดสีแดงค่อยๆซึมออกจากปากแผลจนแดงฉานเป็นสายหากแต่ไล่กว้านหลินกลับไม่สนใจเลยซักนิด
 
            “อย่ามาลองดีกับฉันจำไว้ ลุกขึ้นมาถูหลังให้ฉัน”ชายหนุ่มก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำที่เพิ่งจับคนตัวเล็กกดน้ำไปเมื่อครู่ น้ำค่อนข้างร้อนแต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน ภัทรเจ็บจนน้ำตาร่วงเลือดยังคงไหลออกจากปากแผล เด็กหนุ่มนั่งนิ่งไม่ยอมขยับตามที่กว้านหลินบอก
 
ถือดีไม่เลิกสินะ...
 
            “จะทำดีๆหรือจะต้องให้ฉันสั่งฆ่าแม่กับน้องของเธอดี?”
 
            “สารเลว”โอเมก้าตัวน้อยตวัดสายตาขึ้นมองคนที่นั่งพิงขอบอ่างอาบน้ำอย่างไม่สะทกสะท้าน
 
            “ก็น้อยกว่าพ่อเธอแล้วกัน”คำตอบกลับแสนร้ายกาจทำให้ภัทรอยากจะเอาโซ่ฟาดปากนัก เด็กน้อยกัดฟันกลั้นอารมณ์ตัวเอง
 
เอาชีวิตแม่กับน้องมาขู่
 
ชั่วที่สุด
 
ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะนั่งลงบนขอบอ่างอย่างเก้ๆกังๆเมื่อปล่อยมือจากสาบเสื้อยอดอกสีน้ำตาลอ่อนนั้นก็ลอยเด่นตรงหน้าของอัลฟ่าหนุ่ม ภัทรที่จำใจต้องขัดแขนขัดตัวให้กว้านหลินไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่ามีสายตาโลมเลียตนอยู่
 
            ตูม...ณถัทรยกมือขึ้นลูบใบหน้ายามที่ถูกกว้านหลินดึงลงมาในอ่าง ร่างบางทับลงบนกายหนาพยายามจะหนีออกหากแต่แขนแกร่งกลับล็อคเอวบางไว้แน่น
 
            “ปล่อยผมนะ...อื้อ...”ภัทรผลักหัวของกว้านหลินออกหลังจากชายหนุ่มขบเม้มเข้าที่ยอดอกของเขา ความเจ็บแปลบเล่นงานยามที่ฟันคมกัดลงบนผิวเนื้อ
 
โรคจิต...ภัทรเกลียดการที่ถูกคนที่กำลังกระทำน่าเกลียดกับร่างกายของตน
 
เกลียดการคุกคามหน้าด้านๆนี้ สองมือทุบแผ่นหลังของอัลฟ่าหนุ่มแต่เขากลับไม่สะทกสะท้านเลยซักนิด กว้านหลินจับให้โอเมก้าตัวน้อยนั่งทับลงบนตักของตนเพื่อที่จะได้ลิ้มรสชิมกลิ่นกายหอมนั้นได้ง่ายขึ้น จู่ๆกลิ่นหอมเข้มของฝนแรกก็ลอยอวลขึ้นมาจนรู้สึกได้
 
แม้กลิ่นนั้นจะทำให้รู้สึกชื่นฉ่ำหากแต่การกระทำของกว้านหลินในยามนี้กลับตรงกันข้าม อัลฟ่าหนุ่มฝังคมเขี้ยวลงบนไหล่แคบจนภัทรส่งเสียงร้องอย่างขวัญเสีย
 
เขาแค่อยากจะแกล้งให้เด็กที่กร่นด่าเขาไม่ขาดปากได้รู้ว่าอย่าริขัดใจเขา และอย่ามายั่วกันต่อหน้าต่อตา ก้นกลมถูกขยำจนเด็กน้อยต้องเด้งตัวหนีหากแต่กว้านหลินกลับจับต้นคอของเด็กน้อยไว้ปลดปลอกคอและโซ่ออกเแล้วซุกไซร้ดอมดมดอกไลเซนทัสอันแสนเปราะบางนั้นอย่างแรง ริมฝีปากสวยครอบลงบนผิวเนื้อผ่องหอมกรุ่นที่ต้นคอก่อนจะดูดเม้มจนขึ้นรอยแดง
 
            “เจ็บ ผมเจ็บ”เด็กน้อยร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นอย่างขวัญเสีย หมดแรงจะดิ้นรนปล่อยให้กว้านหลินชิมผิวผ่องและประทับตราจนทั่วลำคอและแผงอก
 
            “ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าดื้อด้านกับฉัน อย่าลืมเธอน่ะ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด ทำตามที่ฉันบอก ว่าง่ายๆไม่แน่ไม่ถึงสิบปีเธอก็คงจะใช้หนี้แทนพ่อของเธอได้หมด”
 
            “ฆ่าผมเถอะ...ฆ่าผมให้ตายตามพ่อไป ผมไม่มีอะไรจะมาจ่ายให้คุณหรอก”
 
            “อย่างนั้นก็กลายเป็นหนี้สูญสิ ฉันไม่โง่หรอกนะณภัทร ตามที่ฉันบอกเธอเมื่อเช้า มีลูกให้ฉันแล้วฉันจะลดหนี้ให้เธอ ลูก 1 คน ปลดหนี้ให้ 20 ล้าน ดีมั้ย?”ไล่กว้านหลินเหยียดยิ้มใส่เด็กที่มีน้ำตาคลอหน่วยตรงหน้าอย่างคนที่เป็นต่อ
 
ณภัทรไม่ยอม เขารู้ดี โอเมก้าตัวน้อยเม้มปากแน่น
 
ถ้าหากมีลูกให้กับกว้านหลินเพื่อไถ่หนี้เท่ากับเขาต้องใช้ชีวิตภายใต้การปกครองของกว้านหลินไปอีกไม่รู้ว่านานเท่าไหร่
 
และการจะมีลูกได้คือเขาทั้งสองคนจะต้องมีอะไรกัน
 
ไล่กว้านหลินคงจะบ้าไปแล้วสินะ
 
เกลียดเขาจนแทบจะฆ่าให้ตาย ดูถูกเหยียดหยามถึงเพียงนี้แล้วจะมาทำเรื่องแบบนั้นกับเขาได้ยังไง
 
แล้วถ้าหากยอมมีลูกให้ เมื่อคลอดลูกออกมาไม่หมายถึงการที่เขาจะต้องถูกพรากจากลูกของตนเองหรือ
 
            “ไม่...”
 
            “ฉันไม่ได้ขอความเห็นของเธอหรอกนะภัทรสิ่งที่ฉันบอกมันคือคำสั่ง และฉันเกลียดการถูกปฏิเสธที่สุดรู้ไว้ซะ”
 
            “ผมเป็นคนไม่ใช่สัตว์ที่จะมาสมสู่เพื่อผลิตลูกออกมาให้คุณ”เด็กน้อยเถียงอย่างไม่ยอมแพ้
 
ถึงเขาจะเป็นหนี้คนตรงหน้าจริง
 
แต่เขาก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง
 
            “เธอเข้าใจผิดแล้ว เพราะตั้งแต่วินาทีที่ฉันยิงหัวพ่อของเธอ ฐานะของเธอก็คือสัตว์เลี้ยงของฉัน เธอจะต้องทำตามคำสั่งฉันไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม และอย่าคิดว่าจะตายหนีหนี้เพราะถ้าเธอฆ่าตัวตายฉันก็จะฆ่าแม่กับน้องเธอ และฉันสาบานเลยว่าจะทำให้สามคนนั่นตายอย่างทรมานที่สุดชนิดว่าไปถึงนรกก็ยังจำความรู้สึกก่อนตายได้ย่างรู้ลืม  ฉันสนุกพอแล้ว รีบล้างตัวให้ฉัน เร็วๆ ฉันหิวแล้วอย่าให้ต้องโมโหจนต้อง ‘กิน’ เธอแทนในนี้แล้วเธอจะไม่ได้นอนยั้นเช้าเพราะฉันน่ะ กินจุ”





            คุณชายสามแห่งตระกูลไล่จ้องมองโอเมก้าตัวน้อยที่ไม่ยอมขึ้นจากอ่างอาบน้ำซักที สายตาคมดุจ้องเขม็งอย่างไม่ชอบใจ
 
ณภัทรเป็นเด็กดื้อด้านอย่างไม่น่าเชื่อ เขาจำได้ว่าตอนที่โอเมก้าตรงหน้านี้ยังเด็กคนตัวเล็กว่านอนสอนง่ายกว่านี้
 
            “เมื่อไหร่จะขึ้นจากน้ำจะแช่ให้ตัวเปื่อยเลยหรือไง!!”ชายหนุ่มตะคอกถามเด็กที่นั่งหันหลังให้กับเขา ผิวเนียนโผล่พ้นน้ำสะดุ้งเฮือกจนน้ำกระเพื่อม กว้านหลินที่ท่อนล่างพันผ้าขนหนูอย่างหมิ่นเหม่เพียงผืนเดียวเสยผมอย่างระบายความหงุดหงิด
 
            “จะขึ้นจากน้ำดีๆหรือจะต้องให้ฉันจับเธอกดน้ำอีกรอบดี ห๊ะ!! ณภัทร”ในที่สุดคุณชายสามแห่งตระกูลไล่ก็หมดความอดทน ชายหนุ่มกระชากแขนเล็กด้วยความโมโหหากแต่ภัทรก็เหมือนแมวจรที่ปราดเปรียว เด็กน้อยพองขนแยกเขี้ยวหันมาข่วนมือเขาจนรู้สึกเจ็บพลางตะคอกสวนกลับมาราวกับไม่เกรงกลัว
 
            “ผมจะขึ้นได้ยังไงล่ะก็ผมไม่มีเสื้อผ้าจะเปลี่ยนแล้ว!!”กว้านหลินชะงักไปครู่หนึ่ง เขากวาดตามองผิวสีขาวที่ขึ้นสีแดงจ้ำทั่วลำคอ ลาดไหล่ และแผงอก ภัทรกอดอกอย่างปกป้องตัวเองตลอดเวลา
 
            “ลุกขึ้นมา!!”
 
            “ไม่!!”ในเมื่อไล่กว้านหลินไร้เหตุผลณภัทรก็จะไม่ยอมลงให้เด็ดขาด รู้ทั้งรู้ว่าเขามีเสื้อผ้าเพียงชุดเดียวยังมากระชากเสื้อเสียกลายสภาพเป็นผ้าขี้ริ้วแล้วยังจะดึงเขาลงไปในอ่างน้ำกระทำการลามกใส่เขา กางเกงนอนตัวเดียวที่ปกปิดเรือนกายบัดนี้เปียกโชกแถมผ้าก็เนื้อบาง หากเขาลุกขึ้นตอนนี้สรีระต่างๆก็จะอวดให้คนตรงหน้าได้มองเห็น
 
อันตราย...
 
            “ฉันว่าฉันบอกกับเธอไปชัดเจนแล้วนะว่าฉันไม่ชอบถูกปฏิเสธแล้ววันนี้เธอพูดคำว่าไม่กับฉันไปกี่รอบแล้วภัทร”ไล่กว้านหลินกระชากร่างของโอเมก้าเด็กให้ลุกขึ้นก่อนจะฉุดกระชากลากถูกออกมาจากห้องน้ำ อากาศเย็นปะทะจนกายสะท้านวูบ กว้านหลินก้าวอาดๆตรงไปยังประตูบานหนึ่งที่ภัทรไม่ได้สนใจจะลองเปิดดู เมื่อเปิดเข้าไปด้านในเป็นห้องนอนใหญ่ของกว้านหลิน ชายหนุ่มเหวี่ยงตัวเจ้าเด็กดื้อลงบนกลางพื้นห้องที่ปูพรมสีแดงสดชายหนุ่มไม่สนภัทรที่ร้องโอยเพราะความเจ็บเลยซักนิดเดินเข้าไปยังห้องแต่งตัวแล้วดึงเอาเสื้อยืดตัวหนึ่งออกมาพร้อมกางเกงนอนขายาวออกมาปาใส่หน้าเจ้าเด็กนั่น
 
รำคาญ แค่เห็นดวงตาที่คลอหน่วยไปด้วยน้ำตาของภัทรเขาก็รำคาญแล้ว
 
            “รีบแต่งตัวซะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน อย่าให้ฉันต้องลงไม้ลงมือกับเธออีกนะภัทรเพราะครั้งนี้คงไม่ใช่แค่หัวที่แตก”
 
            “ผม...ผมขอผ้าเช็ดตัวซักผืนได้มั้ย?...”เด็กน้อยเอ่ยถามอย่างกลัวๆ คำขู่ของกว้านหลินมีอานุภาพพอสมควรจนเด็กน้อยรู้ตัวว่าไม่ควรลองดีกับอัลฟ่าหนุ่มตอนนี้
 
ฟึ่บ!!!
 
            “เอาไปสิ”ณภัทรรีบดึงผ้าขนหนูผืนชื้นออกจากหัวพลันก็ต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แก้มใสขึ้นสีแดงจัดจนถึงใบหูเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือไล่กว้านหลินเดินโทงๆกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวอีกครั้ง
 
            “คุณจะบ้าหรือไงใครบอกให้คุณถอดผ้าขนหนูที่นุ่งมาให้ผมเนี่ย”
 
            “ทำเป็นไม่เคยเห็น อมก็อมมาแล้ว กินก็กินมาแล้ว อย่าพูดมากรีบแต่งตัวถ้าฉันออกมาเธอยังใส่เสื้อผ้าไม่เสร็จคืนนี้เธอคงไม่ต้องใส่ทั้งคืน”ณภัทรไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะต้องมาทนฟังคำพูดน่าเกลียดแบบนั้นจากคนๆนี้
 
หายไปไหนกันนะพี่กว้านหลินที่สุภาพและใจดี ที่เห็นตอนนี้คือหมาบ้าตัวหนึ่งที่กัดไม่เลิก แม้จะโมโหกับคำพูดของกว้านหลินแต่ภัทรก็จำต้องรีบแต่งตัวด้วยความเร็วแสง ขืนยังดื้อคงได้เจ็บตัวเพิ่มแน่ๆ เด็กน้อยสูดปากใช้ปลายนิ้วแตะลงเบาๆบนหน้าผากของตนเองที่เพิ่งจะแตกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
 
อย่าร้องไห้นะภัทร
 
พยายามบอกตัวเองเมื่อความอ่อนแอเริ่มกลับเข้ามาเกาะกินหัวใจ กางเกงนอนขายาวถูกสวมขึ้นมาทันพอดีก่อนที่กว้านหลินจะออกมาจากห้องแต่งตัว ชายหนุ่มใส่เสื้อยืดแขนยาวและกางเกงผ้าฝ้ายง่ายๆแต่กลับดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ ไล่กว้านหลินถกแขนเสื้อให้ร่นขึ้นมาอยู่ที่ข้อศอกมองเด็กน้อยที่อยู่ในเสื้อผ้าของเขาอย่างพอใจ
 
            “ตามฉันมา”ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบขายาวก้าวไปทางประตูห้องหากแต่ณภัทรกลับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนจนกว้านหลินสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างสะกดกลั้น
 
จะต้องให้พูดย้ำซ้ำซากทุกอย่างเลยใช่มั้ยณภัทร
 
ชายหนุ่มหันไปมองเด็กที่ยืนอยู่กลางห้องไม่ยอมเดินตามเขาอย่างที่สั่ง คิ้วสวยเลิกขึ้นสูงเป็นคำถาม
 
            “คือ..ผ้าเปียกจะให้เอาไปไว้ที่ไหน?”ภัทรที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่รีบเอ่ยปากถามก่อนที่จะโดนคนใจร้ายตี กว้านหลินมีท่าทีชะงักไปนิดหน่อย เขาคิดว่าภัทรจะดื้อใส่แบบที่ผ่านมาแต่เด็กน้อยทำเพียงยืนมองกางเกงนอนที่เปียกชุ่มด้วยท่าทางคิดหนัก
 
            “กองไว้ตรงนั้นแหละ แล้วตามฉันมาเร็วๆ"ภัทรเดินตามกว้านหลินลงมายังชั้นล่าง ชายหนุ่มเดินนำเข้ามาในห้องอาหารที่คนรับใช้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว กลิ่นอาหารหอมๆทำเอาณภัทรเสียจริตไปนิดหน่อย พอได้มาเห็นอาหารมากมายที่เกินกว่าคนๆเดียวจะกินหมดแล้วก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลาย
 
วันนี้ทั้งวันนอกจากน้ำแล้วภัทรก็ไม่ได้กินอะไรอีกเลย เด็กน้อยใช้ความดื้อเงียบต่อต้านกว้านหลินจนตอนนี้ท้องของเขาเริ่มร้องประท้วงจนเกรงว่าคนใจร้ายนั้นจะได้ยิน ถ้าตอนนี้ ณ เวลานี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องจริง ภัทรคงกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาน้องชายทั้งสองคนที่กำลังยื้อแย่งไก่ทอดชิ้นใหญ่ที่คุณแม่จะตั้งใจหมักและทอดจนกรอบพอดี พ่อจะนั่งมองพวกเราด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูบางครั้งก็พูดคุยเล่นหัวกับลูกๆอย่างไม่ถือตัว แม่จะค่อยๆยกอาหารที่ทำแต่ละอย่างออกมาวาง ต้มจืดร้อนๆ ผักสดที่แม่บรรจงล้างจนสะอาดทีละใบนำมาปรุงอาหารแสนอร่อยให้ลูกๆและสามีกิน ข้าวเมล็ดสวยที่ถูกหุงจนสุก ไก่ทอดแสนอร่อยจะถูกรุมตักโดยผู้ชายทั้งสี่คนทันทีที่วางลง แค่คิดเด็กหนุ่มก็เผลอยิ้มออกมาทั้งน้ำตา
 
คิดถึง...
 
คิดถึงพ่อแม่และน้องๆเหลือเกิน
 
อยากกลับไปหา
 
อยากกลับบ้าน
 
อยากให้แม่กอดปลอบแล้วเป่าลงบนแผลช้ำตามตัว ลูบหัวลูบหลังเขาเบาๆอย่างที่แม่ชอบทำ ให้แม่บอกกับเขาว่า ไม่เป็นไรแล้วนะลูกชาย แต่กลับทำไม่ได้
 
ภัทรในตอนนี้ทำอะไรอย่างที่ใจคิดไม่ได้เลยซักนิด
 
            “เสิร์ฟข้าวเลยมั้ยคะคุณชาย?”
 
            “ไม่ต้อง วางไว้ตรงนั้นแหละแล้วออกไปให้หมด ได้ยินอะไรก็ไม่ต้องเข้ามาถ้าฉันไม่เรียก ให้คนขึ้นไปทำความสะอาดข้างบนด้วย”สาวใช้วางโถข้าวก่อนจะค้อมตัวรับคำสั่ง กว้านหลินมองหน้าเด็กที่ยืนกัดปากกลั้นความหิวของตนเองก่อนจะออกคำสั่ง
 
            “ตักข้าวให้ฉัน”ภัทรหลุดจากภวังค์ของตัวเองพลางกระพริบตาปริบๆเพื่อไล่หยาดน้ำตา มือเรียวยกขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ ยอมเดินมาหยิบโถข้าวแต่โดยดี
 
เขาเหนื่อยเกินกว่าจะต่อต้านกว้านหลินในวันนี้แล้ว แผลที่หัวเริ่มปวดตุบๆ เด็กน้อยถือโถข้าวมาหยุดเยืนข้างๆกว้านหลิน มือข้างที่จับทัพพีสั่นจนห้ามไม่อยู่ ทั้งความเครียดและความหิวประเดประดังกันไปหมด กว้านหลินปรายตามองมือที่ตักข้าวใส่จานให้กับเขา รอยยิ้มร้ายผุดที่มุมปากก่อนจะเริ่มลงมือทานข้าว ชายหนุ่มตักอาหารบนโต๊ะกินแบบกินทิ้งกินขว้าง จานข้างตัวกลายเป็นที่วางอาหารที่เขากินเหลือกัดชิ้นละคำสองคำวางสุมไว้จนเต็มโดยมีภัทรยืนคอยรับคำสั่งอยู่ด้านหลังผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงมื้ออาหารแสนอ้อยอิ่งของไล่กว้านหลินก็จบลง ชายหนุ่มล้างปากด้วยผลไม้เพียงสองสามชิ้นแล้วก็เททั้งหมดที่เหลือลงในโถข้าว ทั้งเศษอาหารและผลไม้ถูกชายหนุ่มคนผสมกับเข้าจนเข้ากันจนคล้ายอาหารที่คลุกให้สุนัขจรจัดตามท้องถนนกิน
 
            “นั่งลง”น้ำเสียงทุ้มขรึมเอ่ยสั่งเด็กที่ยืนเงียบๆปล่อยสายตามองไปตรงอื่นให้มานั่งตรงที่ว่างด้านข้าง ภัทรมองนิ่ง สายตาเต็มไปด้วยคำถามจนกว้านหลินหงุดหงิด มือหนายื่นไปจับข้อมือเล็กแล้วกระชากจนร่างบางกระแทกนั่งลงบนเก้าอี้ โถข้าวที่คลุกเสร็จถูกวางไว้ตรงหน้าโอเมก้าตัวน้อย
 
            “ได้ข่าวว่าวันนี้แม่บ้านยกอาหารดีๆไปให้เธอกินทั้งสองมื้อ แต่เธอไม่กิน”
 
            “ผมไม่หิว”ภัทรตอบด้วยน้ำเสียงจองหองแสนระคายหู
 
             ทำไม ของแบบที่คนธรรมดากินกันเธอกินไม่ได้ใช่มั้ย? ก็ดี ในเมื่อให้กินของดีๆไม่ชอบ งั้นก็กินของเหลือๆแบบนี้ก็แล้วกัน กิน!!”กว้านหลินตบโต๊ะจนดังเปรี้ยงจานชามบนโต๊ะเกิดแรงสะเทือน ภัทรกลั้นหายใจด้วยความตกใจกลัวหากแต่ริมปากอิ่มกลับเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อกว้านหลินตักเศษอาหารจ่อแล้วบีบปากของเด็กน้อยอย่างแรง ในที่สุดภัทรก็พ่ายแพ้ เศษอาหารที่กว้านหลินกินเหลือถูกยัดเข้าปากของเด็กน้อยจนเต็ม
 
            “อย่าคิดคายออกมาเด็ดขาด เธอต้องกินจนกว่าฉันจะพอใจไม่งั้นฉันจะให้แม่ของเธอกินลูกปืนแทนข้าวมื้อเย็นแน่ๆ”คำขู่แสนน่ากลัวถูกเอ่ยออกมาอีกครั้ง
 
ณภัทรกำหมัดแน่นอย่างพยายามข่มอารมณ์ ดวงตากลมจ้องหน้าอัลฟ่าหนุ่มเขม็งส่งต่อความเกลียดชังไปให้อย่างไม่คิดจะซ่อนเร้น หยดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากสองตาด้วยความคับแค้นใจ ยอมหยิบช้อนขึ้นมาตักเศษอาหารเข้าปากทีละคำ ทีละคำ
 
แต่ละคำที่จำใจเคี้ยวและกลืนลงคอตอกตรึงฝังสลักความเกลียดแค้นและชิงชังคนตรงหน้าทีละนิด
 
ความรักฝังใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาเป็นดั่งละอองที่ล่องลอย  เพียงแค่เป่าลมลงไปเบาๆ
 
ละอองนั้นก็กระจายคลุ้งแล้วค่อยๆจางหายไป
 
เหมือนความรู้สึกของณภัทรที่มีต่อไล่กว้านหลินในตอนนี้
 
หัวใจที่เคยบันทึกแต่ความรู้สึกดีๆที่มีต่ออัลฟ่าตรงหน้าค่อยๆถูกลบแล้วบันทึกลงไปใหม่ด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม...


#ไฮเดรนเยีย
TBC.





..........................................

กักขังฉันเถิดกักขังไป ขังตัวอย่าขังหัวใจดีกว่า เอ้วววววววววววว

อยากเสียสละตัวเองให้คุณชายสามทำโทษ อยากโดนตบจูบแบบพิศาล เลือดกลบปากฉันชอบ

เอาน้ำตาเทียนมาสะบัดใส่ก็ได้ เอิ้ววววววววววว



ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
ไฮเดรนเยีย ตอนที่ 4

เมื่อสัตว์เลี้ยงป่วย



          Hydrangea 4
 
 
          ไล่กว้านหลินนอนมองณภัทรที่นั่งกอดเข่าหันหลังให้เขาอยู่บนพื้นห้อง หลังมื้ออาหารอันแสนพะอืดพะอมที่เขาลงโทษโอเมก้าเด็กจบลงกว้านหลินก็สั่งให้ภัทรเดินตามเขากลับเข้ามาในห้อง
 
อาจเป็นเพราะกลัวคำขู่เรื่องแม่กับน้องหรืออาจเป็นเพราะเด็กคนนี้เหนื่อยเกินจะสู้รบปรบมือกับเขาภัทรถึงเดินตามมาอย่างว่าง่ายเด็กน้อยตาปรือปรอยอย่างน่าสงสารหากแต่ไล่กว้านหลินกลับไม่สนใจ ชายหนุ่มเหยียดขาอย่างสบายอารมณ์ในขณะที่ภัทรได้แต่ยืนละล้าละลังไม่รู้ว่าตนเองควรอยู่ตรงจุดไหนในห้องนี้ ดวงตากลมหลุบต่ำมองเท้าตัวเองไม่กล้าแม้แต่จะสำรวจรายละเอียดในห้องด้วยซ้ำ
 
            “มานี่สิ”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกจนคนเด็กที่กำลังคิดอะไรอยู่เพลินๆสะดุ้ง เด็กน้อยช้อนตาขึ้นมองก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างว่าง่าย
 
ง่ายผิดปกติ ง่ายจนไม่น่าไว้วางใจ
 
            “ขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วนวดขาให้ฉันหน่อย วันนี้ฉันต้องวิ่งรอกตรวจงานที่พ่อของเธอทิ้งระเบิดไว้จนเมื่อยไปหมด”ณภัทรเม้มปากแน่นมองใบหน้าเรียบดุ แวบหนึ่งเขาเห็นความวูบไหวในสายตาของอัลฟ่าหนุ่มก่อนที่มันกลับมาเป็นความเรียบนิ่ง อึมครึม และนิ่งขรึมดุจดั่งฤดูฝนที่เป็นกลิ่นเฉพาะกายของเจ้าตัว ภัทรยอมที่จะก้าวขึ้นเตียงด้วยเข่าทั้งสองข้างแม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ยอมที่จะนวดให้ตามที่กว้านหลินบอกน้ำหนักมือที่พรมลงไปไม่สม่ำเสมอกันเลยซักนิด เหมือนทำๆไปให้มันเสร็จแบบส่งๆ ไล่กว้านหลินเองก็รู้แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ขอเพียงณภัทรทำตามที่เขาสั่งแบบไม่ต้องให้โมโหหรือเหนื่อยลงไม้ลงมือนั่นก็ถือว่าเขากำราบเด็กดื้อได้พอสมควรแล้ว เขามีงานที่จะต้องสะสางอีกมาก มากเกินกว่าจะเล่นกับเหยื่อตัวน้อยนี่ ภุชงค์ปรับแต่งตัวเลขในบัญชีเสียจนมันเละเทะไปหมด
 
            “บีบให้มันแรงๆสมกับที่เพิ่งจะกินข้าวมาหน่อยได้มั้ย”เอ่ยถามเสียงเรียบกับโอเมก้าที่เหมือนแค่แตะๆลงบนขาของเขาอย่างไม่ใส่ใจ ณภัทรในตอนนี้ตาปรือปรอยคล้ายจะหลับเต็มทน หลังงองุ้มจากการที่เจ้าตัวนั่ง ปากบางขมุบขมิบจับใจความไม่ได้ยามที่เขาขยับขาวางลงบนตักแต่ความรู้สึกคือด่าเขาแน่ๆ ภัทรถอนหายใจเฮือกใหญ่ประชดเขาก่อนจะจงใจบีบแรงลงมาแบบไม่ออมมือ
 
            “อืม ดี”นอกจากไม่สะทกสะท้านแล้วยังทำหน้าพอใจมากเสียอีกด้วย นี่ขาคนหรือขาควายกันนะภัทรทั้งบีบทั้งใช้ศอกช่วยจนคนที่เป็นฝ่ายเมื่อยกลายเป็นเขาเสียเองกว้านหลินก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะให้หยุดนวดจนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง ร่างสูงก็สะบัดขาออกจากตักของภัทรพลางใช้เท้าถีบโอเมก้าเด็กจนตกเตียงอย่างไม่ใยดี
 
            “โอ้ย!!”เด็กน้อยที่ไม่ทันตั้งตัวหล่นดังอั่กลงไปข้างเตียงดวงตากลมตวัดมองคนที่นอนไม่รู้ร้อนรู้หนาวบนเตียงอย่างโมโห
 
            “ทำบ้าอะไรของพี่..เอ่อ..คุณ ผมเจ็บนะ”ภัทรที่โมโหสุดขีดยกข้อศอกข้างที่กระแทกพื้นขึ้นมาดูแม้ว่าจะไม่เป็นแผลแต่ก็ปวดพอสมควร กว้านหลินปรายตาพลางเบัปากราวกับโอเมก้าตรงหน้าเป็นดังแมลงที่บินมากวนน่ารำคาญ
 
            “ฉันจะนอนแล้ว อย่ามานั่งเกะกะ”กว้านหลินถอดแว่นที่สวมอยู่เก็บใส่กล่องอย่างเป็นระเบียบแล้วก็เลื่อนตัวลงนอนด้วยท่าทางสบายๆ
 
            “ปิดไฟให้ฉันด้วยนะ แล้วก็ถ้าเธอง่วงก็นอนมันบนพื้นนั่นแหละ สัตว์เลี้ยงก็ต้องนอนบนพื้นเฝ้าเจ้านายนี่เนอะ”
 
            “ผมไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณนะ”ตวาดกลับเสียงดุอย่างไม่ชอบใจ มือเล็กกำแน่นอย่างโมโห ไล่กว้านหลินตวัดสายตาคมดุใส่คนเด็กกว่าที่บังอาจแหกปากใส่ตนอย่างไม่ชอบใจ
 
            “อยากเจ็บตัวก่อนนอนหรือไงถึงกล้ามาตะโกนใส่ฉัน”น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ฟังแล้วรู้สึกหนาวที่สันหลังทำให้ภัทรเม้มปากแน่น แค่นี้ก็เจ็บไปทั้งตัวแล้วถ้าไล่กว้านหลินตีเขาก่อนนอนอีกเขาต้องกระดูกหักแน่ๆ โอเมก้าตัวน้อยเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ได้แค่เพียงเดินไปปิดไฟแล้วหาที่นั่งท่ามกลางแสงสลัวจากไฟหัวเตียง กว้านหลินเมื่อเห็นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่สิ้นฤทธิ์หมดพยศแล้วก็ได้แต่ตวัดผ้าห่มมาคลุมกายแล้วนอนหลับอย่างสบายโดยไม่สนเลยซักนิดว่าภัทรจะหนาวจากเครื่องทำความเย็นที่ถูกปรับจนเหลือไม่ถึง 20 องศานั่นขนาดไหน
 
            “ฮึก...พ่อครับ...”ไล่กว้านหลินรู้สึกตัวตื่นเมื่อเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังขึ้นในยามดึก ร่างสูงถอนหายใจเบาๆอย่างคนหลับไม่เต็มตื่นดีนัก ความเย็นที่โอบล้อมทำให้ผิวกายนอกผ้ารู้สึกเย็น ร่างสูงขยับนั่งพิงหัวเตียงมองหาต้นเสียงที่ปลุกให้เขาตื่นจากนิทรา ณภัทรนอนอยู่ที่หน้าเตียงของเขา ร่างบางคุดคู้กอดตัวเองเพื่อคลายความหนาวขาทั้งสองข้างปัดป่ายกันร่างกายกระสับกระส่าย อยากจะหาอะไรเขวี้ยงหากแต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตานั้นมือที่ถือซิปโป้อยู่ก็ลดลงและวางมันไว้กับโต๊ะข้างเตียงตามเดิม กว้านหลินขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มย่อกายลงข้างๆเด็กน้อยใช้หลังมืออังที่ศีรษะเพียงแผ่วความร้อนจากผิวกายสั่นเทานั้นก็แล่นปะทะอย่างทันท่วงที
 
            “แม่ครับ ผมหนาว...”เด็กน้อยคว้าเอามือของอัลฟ่าหนุ่มไปแนบแก้มตัวเอง ยังคงจมอยู่กับความฝันของตัวเอง ในฝันภัทรวิ่งตามครอบครัวไปบนท้องถนนที่ปกคลุมไปด้วยน้ำฝนเฉอะแฉะ ภุชงค์ยืนมองลูกชายอยู่ที่ฝั่งหนึ่งของถนน ชายหนุ่มส่งยิ้มใจดีมาให้พลางกวักมือเรียกให้ภัทรก้าวข้ามไปหา หากแต่เมื่อเท้าเล็กกำลังจะก้าวลงไปบนถนนเสียงของแม่และน้องชายก็ร้องเรียกอยู่อีกทาง
 
ทำไมพ่อกับแม่และน้องๆไม่อยู่ด้วยกันนะ ภัทรละล้าละลังว่าตนควรจะไปหาใครก่อนดี บนถนนเงียบสงบไม่มีรถผ่านไปผ่านมาซักคัน เป็นเรื่องง่ายเสียเหลือเกินที่เขาจะก้าวข้ามไปหาทุกคน
 
            “ภัทรลูกรัก มาหาแม่กับน้องสิครับ”ภาวิณีส่งเสียงเรียกลูกชายที่ทำสีหน้าคิดไม่ตกว่าตนควรจะไปทางไหนดี มือเรียวยื่นจนสุดแขนอย่างร้องของ ภีมและพลกระโดดโลดเต้นร้องเรียกพี่ชายคนโตให้มาหาตน
 
ไม่อยากเลือกเลยซักนิด ครอบครัวเราควรไปด้วยกันสิ
 
ทำไมเขาต้องเลือกด้วย
 
เด็กน้อยหันกลับไปมองทางที่พ่อยืนก็พบว่าภุชงค์หันหลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ แม้ภัทรจะพยายามร้องเรียกแค่ไหนพ่อก็ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมา เด็กน้อยร้องเรียกจนสุดเสียงในที่สุดแผ่นหลังของพ่อก็ลับหายไปกลืนหายโดยเม็ดฝนหนาตา เด็กน้อยหันกลับไปมองที่แม่ แม่ยังคงรอเขาอยู่ ภัทรเช็ดน้ำตาแล้วเริ่มเดินมาหาแม่และน้องๆ ทันทีที่มาถึงตัวของแม่ภัทรก็คว้ามือเรียวของหญิงผู้ให้กำเนิดมาวางลงบนข้างแก้มอย่างแสนรัก
 
            “แม่ครับ ผมหนาว”ร่างบางเอ่ยบอกกับคนเป็นแม่ ร่างกายที่สั่นเทาราวกับลูกนกที่บินฝ่าพายุฝนทำให้ผู้เป็นแม่ค่อยๆดึงลูกชายคนโตเข้าไปกอด  ความอบอุ่นแผ่ซ่านเติมเต็มจนอดไม่ได้ที่จะกระชับอ้อมกอดนั้นให้มากขึ้นแม่ถอดเสื้อคลุมมาห่มกายให้กับลูกชายพลางลูบหลังของเขาเบาๆ
 
            “เจ็บไปหมดทั้งตัวเลยครับ”เด็กน้อยเอ่ยฟ้องคนเป็นแม่ ภาวิณีดันกายลูกออกห่างพลางแตะลงบนแผลที่หน้าผาก
 
            “ไม่เป็นไรนะลูกรัก อดทนไว้เดี๋ยวหนูก็หาย”หญิงสาวกดจูบลงบนแผลของลูกแผ่วเบานุ่มนวล คล้ายมีพรวิเศษเพียงแค่ริมฝีปากอุ่นของแม่ประทับลงไปความเจ็บปวดที่ได้รับพลันมลาย ภัทรสวมกอดแม่ไว้อีกครั้งอย่างโหยหา ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับจะขาดใจ
 
          “ให้คนป่วยได้พักซัก 2-3 วันนะฉันฉีดยาให้แล้ว  อย่าเพิ่งให้อาบน้ำหรือทำอะไรหนักๆส่วนยากิน ตัวนี้เป็นยาแก้ไข้ ส่วนนี่เป็นยาแก้อักเสบให้กินจนกว่ายาจะหมด รายละเอียดฉันเขียนไว้หน้าซองยาแล้ว ให้กินอาหารอ่อนๆไปก่อนแล้วก็ ให้คนไข้ได้พักผ่อนมากๆ หมั่นเช็ดตัวลดความร้อนเดี๋ยวก็หาย”คุณหมอนนท์อธิบายยาชนิดต่างๆให้อัลฟ่าหนุ่มที่โทรตามเขาตั้งแต่รุ่งเช้าให้มาดูอาการสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ ตอนแรกเขาอยากจะด่าอัลฟ่าหนุ่มที่เรียกหมอประจำบ้านอย่างเขามารักษาสัตว์ ก็เขาเป็นหมอคนแม้อัลฟ่าจะสืบเชื้อวงศ์มาจากหมาป่าแต่ก็เป็นหมาป่าที่วิวัฒนาการมานับร้อยนับล้านปีแล้ว แต่พอมาเห็นสัตว์เลี้ยงของกว้านหลินคุณหมอหนุ่มก็อดที่จะบ่นใส่ไม่ได้
 
            “เขาเป็นคนนะครับคุณกว้านหลิน แม้จะเป็นโอเมก้าแต่คุณค่าความเป็นมนุษย์ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเรา”อดไม่ได้ที่จะบ่นใส่ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตนหลายปี มองโอเมก้าที่นอนใบหน้าซีดเซียวบนเตียงแล้วก็ให้สงสาร รอยจ้ำเขียวๆม่วงๆตามตัวนั้นบอกให้รู้ว่ากว้านหลินฝึก “สัตว์เลี้ยง” ของเขา หนักหนาเพียงใด
 
            “ตรวจเสร็จแล้วใช่มั้ยพี่ ถ้าเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปผมจะนอนต่อ”กว้านหลินเอ่ยไล่คุณหมอหนุ่มที่สนิทสนมนับถือกับมาหลายปีโดยไม่มีความเกรงใจ อนลส่งค้อนให้กับเจ้าของบ้านอย่างเหลืออด
 
            “นายนี่นะ”คุณหมอหนุ่มอดจะบ่นเป็นหมีกินผึ้งใส่เจ้าของบ้านในขณะที่เก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าประจำตัวไม่ได้ เมื่อสั่งให้คนรับใช้ไปส่งอนลเรียบร้อยแล้วกว้านหลินก็เดินหน้ายุ่งกลับมาที่เตียง มองร่างบางที่หลับสนิทขดตัวกับผ้าห่มของเขาจนเป็นก้อนแล้วก็ให้หงุดหงิด
 
ก็รู้อยู่หรอกว่าพวกโอเมก้าน่ะอ่อนแอ แต่ไม่คิดว่าจะอ่อนแอขนาดนี้ แค่กดน้ำนิดๆหน่อยๆ ปล่อยให้นอนหนาวนิดเดียวถึงกับเจ็บไข้ได้ป่วยเดือดร้อนเขาต้องอุ้มขึ้นมานอนบนเตียงแล้วเรียกหมอมาดูโชคดีที่เขาฉลาดพอจะไม่ให้อนลบ่นไปได้มากไปกว่านี้ด้วยการเลียแผลบนหน้าผากจนมันสมานกันไม่งั้นคุณหมอหนุ่มคงบ่นจนหูชาแน่ๆ  ชายหนุ่มที่ยังคงง่วงจากการนอนไม่เต็มอิ่มทรุดตัวลงนอนบนพื้นที่ข้างๆ เรือนผมสีบลอนด์ถูกขยี้อย่างหงุดหงิดก่อนจะแทรกกายเข้าไปไว้ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับคนป่วยที่กระจายความร้อนจนทั่ว ภัทรพลิกตัวมาสวมกอดร่างสูงไว้โดยไม่รู้ตัว เด็กน้อยเพียงแค่เข้าหาสิ่งที่จะเติมเต็มความอบอุ่นให้ตัวเองได้ หากแต่กว้านหลินกลับนอนตัวแข็งทื่อมองใบหน้าของโอเมก้าลูกหนี้ที่ขยับเข้าซุกหาไออุ่นจากร่างกายของเขาที่สุดก็จำต้องปล่อยให้ภัทรนอนหนุนแขนซุกกายกับอกของเขาไปอย่างนั้นโดยไม่ได้ผลักออก
 
ที่ยอมก็เพราะยังไม่อยากให้ลูกหนี้ของเขาชิงตายไปซะก่อนหรอกนะ รอหายป่วยเมื่อไหร่เขาจะทบต้นทบดอกให้สมกับที่ต้องเสียเวลามาดูแลเลยทีเดียว





 
 
            ณภัทรลืมตาตื่นขึ้นในตอนสาย ความหนักอึ้งที่หัวทำให้เด็กน้อยนอนนิ่งๆหากแต่บางสิ่งบางอย่างทำให้รู้สึกแปลกไป ร่างกายของเขาอุ่น ไม่ใช่เพราะผ้าห่มผืนหนาที่คลุมจนถึงหน้าอกหากแต่เป็นมือแกร่งที่โอบไหล่ของโอเมก้าตัวน้อยไว้รวมทั้งแผงอกที่แสดงความแข็งแกร่งที่ตนเองซุกซบอยู่นั้นอุ่นเสียยิ่งกว่าผ้าห่มนับร้อยผืน ดวงตากลมที่ยังคงแสดงความอิดโรยค่อยๆเงยขึ้นมอง คางขาวรับกับริมฝีปากสีแดงโดยธรรมชาติรับที่มักจะกร่นด่าและเอ่ยคำพูดร้ายๆให้ได้เจ็บใจตลอดเวลาปลายจมูกโด่งรับกันสันจมูกจรดดวงตาที่เคยจ้องมองมายังภัทรด้วยความเกลียดชังปิดสนิท
 
คิดถึง...ภัทรคิดถึงพี่กว้านหลินมาตลอด 5 ปี
 
5 ปีที่คอยถามไถ่เรื่องราวของพี่กว้านหลินเสมอมากลับถูกเหตุการณ์ร้ายๆพลิกผันเราสองคนให้ยืนอยู่คนละฝั่ง
 
ถ้าหากไม่เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อนตอนนี้เราสองคนจะเป็นยังไงนะ
 
พี่กว้านหลินจะยังใจดีกับภัทรเหมือนเมื่อก่อนมั้ย เด็กน้อยทำใจกล้าใช้ปลายนิ้วแตะลงบนสันกรามของอัลฟ่าหนุ่ม สัมผัสเพียงแผ่วเบาเพราะกลัวว่ากว้านหลินจะตื่นขึ้นมาแล้วทำร้ายตนอีก เด็กน้อยไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าของคนใจร้าย ใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง ความรักฝังใจในวัยเด็กไม่เคยจางหายไปเลยแม้สองวันมานี้จะพร่ำบอกว่าตนเองนั้นเกลียดแสนเกลียดไล่กว้านหลินจากใจ แต่เพราะความรู้สึกคนเรานั้นไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนกันได้ภายในเวลาไม่กี่วัน
 
แม้จะรู้สึกเกลียดกว้านหลินแต่ความรู้สึกรักนั้นก็ยังคงอยู่ คล้ายเหล็กที่ถูกสนิมค่อยๆกัดกินทีละนิดก่อนความเกลียดชังจะถูกเติมเต็มความรักก็ยังคงมีมากกว่า
 
ณภัทรเกลียดตัวเองในตอนนี้นักอ่อนแอจนดูไร้ค่า แถมหัวใจกลับไม่รักดีแม้แต่ในฝันยังฝันว่าได้นอนอยู่ในอ้อมกอดของคนที่เคยบอกว่าจะเป็นผู้คุ้มภัย ใจดวงน้อยเต้นแรงแล้วบีบรัดจนปวดหน่วงไปหมด
 
            “ย้อนเวลาได้มั้ย?...”ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะบอกพ่อว่าอย่าทำกับพี่กับคุณท่านแบบนั้น”ภัทรเอ่ยถามคนที่หลับใหลด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แพขนตาหนากระพริบเพื่อไล่หยาดน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เด็กน้อยซุกใบหน้ากับอกแกร่งสูดดมกลิ่นฝนแรกจนเต็มปอด กระชับอ้อมกอดของตนเองกับเอวสอบให้แน่นขึ้น
 
ถ้าในความฝันทำอะไรก็ได้ณภัทรก็ขอทำตามใจตัวเอง
 
            “ผมรักพี่นะ พี่กว้านหลิน รักมาตั้งแต่แรกเลย”คำสารภาพแสนซื่อตรงถูกเปล่งออกไปเพียงแผ่วเบา
 
เบาราวขนนกแต่ทว่ากลับหนักแน่นประดุจขุนเขาใหญ่สลักลึกเข้าไปในใจของคนฟัง อ้อมกอดของอัลฟ่าหนุ่มกระชับขึ้นมือหนาประคองศีรษะทุยกดน้ำหนักลงไปจนร่างเล็กจมอก
 
            “ขอโทษ...ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่รู้ ฮึก...”เด็กน้อยซุกอกแกร่งใช้เสื้อนอนของกว้านหลินซับน้ำตาตัวเองสองมือกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่น กอดให้เหมือนกับว่าชาตินี้หากลืมตาตื่นนอนก็คงไม่มีโอกาสนี้อีกแล้ว ร้องไห้สะอึกสะอื้นใช้อกเสื้อของอีกฝ่ายเป็นที่ซับน้ำตาจนเผลอหลับไปอีกครั้ง
 
ไล่กว้านหลินค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ชายหนุ่มมองคนป่วยที่ซุกกายหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยสายตานิ่งสนิท นิ่งจนเดาความรู้สึกภายในใจไม่ได้ ชายหนุ่มเหมือนห้วงมหาสมุทรที่แสนลึก ลึกจนยากคะเน หวังอี้เฉินเคยพูดกับเขาเสมอว่านายน้อยเป็นคนเข้าใจยาก แต่หากเข้าใจก็จะรู้ว่าเจ้าของกลิ่นฝนนี้อยู่ในสภาวะอารมณ์แบบไหนและต้องรับมืออย่างไร
 
 
 
            “คุณภัทรคะ”ภัทรสะดุ้งตื่นยามที่มีผ้าอุ่นๆโปะลงมาบนหน้าผากของตนเอง เด็กน้อยกระพริบตาปรับโฟกัสจนกระทั่งชัดขึ้น แม่บ้านเบต้าคนเดิมจากเมื่อวานที่ยกข้าวมาให้เขากำลังเช็ดตัวให้เขาอยู่ด้วยน้ำหนักมือที่แผ่วเบา
 
            “ลุกไหวมั้ยคะ ทานข้าวทานยาก่อนแล้วค่อยนอนต่อ”ศลัยประคองคนป่วยที่ไร้เรี่ยวแรงให้ลุกขึ้นนั่ง ภัทรกวาดตามองรอบๆก็พบว่าตนเองนอนบนฟูกที่ปูไว้ข้างเตียงของกว้านหลิน โต๊ะหัวเตียงช่วยทำหน้าที่เป็นพนักพิงให้ เด็กน้อยยิ้มโรยๆให้กับตัวเอง นึกขำความฝันที่เหมือนจริงเหมือนกระทั่งได้กลิ่นฝนชุ่มฉ่ำจากเรือนกายของอัลฟ่าหนุ่ม
 
ฝันดีจังเลยนะ
 
            “รีบทานซะตั้งแต่ยังร้อนๆนะคะ”เบต้าวัยกลางคนเป่าข้าวต้มเบาๆให้หายร้อนก่อนจะป้อนให้คนป่วย ภัทรในตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านขัดขืนใดใดทั้งนั้น เด็กน้อยยอมรับเข้าต้มเข้าปาก รสชาติเป็นยังไงเขาก็ไม่รู้รสในปากมีแต่ความขมปร่า ไอร้อนพรั่งพรูออกมาตามลมหายใจจนอึดอัดไปหมด
 
            “ตอนนี้ทานรสจืดๆไปก่อนนะคะ ดิฉันใส่เห็ดหอมที่คุณชอบมาด้วยดีมั้ยคะ”ณภัทรชะงักกับประโยคบอกเล่านั้น แม่บ้านคนนี้รู้ได้ยังไงว่าเขาชอบกินเห็ดหอมที่ใส่มาในข้าวต้มและโจ้กมากที่สุด นอกจากแม่ก็มีเพียงกว้านหลินเท่านั้นที่รู้ ภาพในวัยเยาว์ผุดขึ้นมาในหัวภัทรจำได้ดีเช้าของวันอันทึมเทาพ่อพาภัทรในวัย 8 ขวบมาทิ้งไว้ที่คฤหาสน์ตระกูลไล่เพื่อออกไปดูงานกับหยวนช่างตั้งแต่เช้า จริงๆภัทรจะอยู่บ้านก็ได้แต่เด็กน้อยกลับร้องตามพ่อมาเพราะอยากมาเล่นกับพี่กว้านหลิน เมื่อมาถึงมื้อเช้าง่ายๆของเด็กหนุ่มวัย 15 ปีและเจ้าเด็กน้อยที่เดินตามเขาต้อยๆเอาแต่ร้องหาแต่พี่กว้านหลินไม่ได้หยุดปากจนเด็กหนุ่มต้องสั่งแม่บ้านให้ยกข้าวมากิน
 
อย่างน้อยเวลากินภัทรก็จะเงียบเสียงได้ช่วงเวลาสั้นๆ
 
            “พี่กว้านหลินทำไมชามของพี่กว้านหลินมีเห็ดหอมเยอะจังเลยฮะ ของภัทรมีนิดเดียว”
 
            “อย่าโลภมากจะได้มั้ยตัวก็แค่นี้จะกินอะไรเยอะแยะ”อัลฟ่าวัยรุ่นที่ดูโตเกินวัยเอ่ยดุเจ้าตัวเล็กที่ยู่ปากอย่างขัดใจ สงสัยเขาจะตามใจเจ้าตัวน้อยนี่มากไปพอรู้ว่าจะไม่ได้ตามที่ต้องการก็ชักสีหน้าใส่ทุกที
 
            “ภัทรอยากกินเยอะๆเพราะภัทรชอบก็เหมือนที่ภัทรอยากมาหาพี่กว้านหลินเพราะภัทรชอบอยู่กับพี่กว้านหลิน ภัทรผิดตรงไหน”
 
            “ไม่ต้องมาประจบ เลื่อนชามมาสิพี่จะแบ่งให้”ในที่สุดเห็ดหอมเกือบครึ่งของกว้านหลินก็มาอยู่ในชามของคนเด็กที่ยิ้มแป้นโชว์ฟันซี่เล็กแสนน่ารัก วันนั้นกว้านหลินจึงรู้ว่านอกจากไก่ทอดแล้ว อาหารที่ใส่เห็ดหอมทุกชนิดภัทรก็โปรดปรานด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นทุกครั้งที่ภัทรมาบ้านบนโต๊ะมักจะประกอบไปด้วยอาหารที่เจ้าเด็กน่ารักคนนั้นชื่นชอบอยู่เสมอ
 
            “คุณรู้ได้ยังไงครับว่าผมชอบกินเห็ดหอม”ภัทรเอ่ยถามหลังจากกินข้าวต้มไปได้ไม่กี่คำ ลำคอตีบตันจนอยากจะอาเจียนออกมา เขาไม่สามารถฝืนกินเข้าไปอีกได้แม้แต่คำเดียวแม้ว่าจะชอบมากแค่ไหน ศลัยกลอกตาเลิ่กลั่กก่อนจะตัดบทด้วยการยื่นยาให้กับโอเมก้าหนุ่มถือไว้
 
            “ฉันไม่รู้หรอกค่ะ แค่เดาๆเอา เอ้านี่ยา คุณกินซะนะจะได้หายไวๆ”ศลัยเก็บชามข้าวแล้วรีบออกจากห้องไปทันที หล่อนตบปากตัวเองเบาๆที่เผลอหลุดปากออกไป ถ้าภัทรรู้ว่าคุณชายสามเป็นคนสั่งทำข้าวต้มโดยกำชับให้ใส่เห็ดหอมเยอะๆหล่อนอาจถูกไล่ออกไม่ถ้าคุณชายอารมณ์ไม่ดีจัดๆคงได้ส่งให้ไปนอนคุยกับรากมะม่วง ทางด้านภัทรเองเมื่อได้อยู่คนเดียวอีกครั้งเด็กหนุ่มมองยาในมือด้วยดวงตาว่างเปล่า
 
จะกินไปทำไม? หายป่วยแล้วก็ต้องถูกทำร้ายร่างกายถูกทรมานทั้งการกระทำและคำพูด บางทีป่วยคราวนี้อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่จะปล่อยให้ตนเองทรุดหนัก
 
ตายจากโลกนี้ไปโดยไม่มีความผิด กว้านหลินก็จะมาเอาผิดกับแม่และน้องๆไม่ได้เพราะเขาป่วยตายไม่ได้ฆ่าตัวตาย เด็กน้อยปล่อยให้ยาเม็ดกลิ้งหล่นก่อนจะค่อยๆพาร่างกายที่อ่อนแรงไปในห้องน้ำอย่างยากลำบาก ณภัทรในตอนนี้ช่างน่าสมเพชนัก โอเมก้าเด็กไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะเดิน แค่ไม่กี่ก้าวก็ทรุดฮวบลงไปเพราะหน้ามืดหากแต่เด็กน้อยยังคงพยายามกัดฟันสะกดกลั้นความอ่อนแอไว้ ค่อยๆคลานเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะเปิดน้ำใส่อ่าง
 
แค่รอ...
 
รอเวลาให้น้ำเต็ม...
 
ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะจบสิ้น...
 
จบสิ้นตลอดกาล...
 
            ไล่กว้านหลินเกิดอาการกระวนกระวายใจแปลกๆ ชายหนุ่มยกนาฬิกาขึ้นมามองเป็นรอบที่ร้อย เขาออกมาบริษัทในตอนบ่ายเพื่อประชุม การประชุมย่อยนี้ใช้เวลาไม่นาน ความพะวักพะวงบางอย่างทำให้อัลฟ่าหนุ่มสั่งเลขาคนสนิทให้เตรียมรถกลับบ้านโดยยกเลิกนัดที่จะทานข้าวกับเพื่อนสาวที่บินกลับมาจากสหรัฐอเมริกาไปก่อน
 
            “ขับเร็วกว่านี้หน่อย”เอ่ยเสียงเรียบสั่งคนขับรถ โดยปกติกว้านหลินมักจะเอางานขึ้นมาทำระหว่างทาง แต่ตอนนี้ใจของเขาร้อนรุ่มจนไม่สามารถโฟกัสกับอะไรได้เลย
 
เป็นห่วง?...
 
อยู่ๆความรู้สึกนี้ก็เข้ามารบกวนในจิตใจ ชายหนุ่มรู้สึกสับสน วูบหนึ่งเขารู้สึกคล้ายคนสิ้นหวังที่มีความโศกเศร้าท่วมท้นหัวใจ เหมือนมีสายสัมพันธ์บางอย่างเชื่อมโยงใจของคนทั้งสองไว้ด้วยกัน
 
ความรู้สึกเหมือนว่าพร้อมจะลาจากโลกนี้ไปอย่างไม่เสียดายเลยซักนิด อัลฟ่าหนุ่มแทบจะนับเวลาเป็นวินาที ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าบ้านเขาก็ไม่รอช้าที่จะก้าวขายาวๆจนแทบวิ่งขึ้นไปบนห้อง ประตูถูกกระชากออกและปิดดังปังใหญ่กวาดตามองหาร่างของคนป่วยที่ควรจะนอนตรงที่ๆเขาจัดให้ก่อนออกจากบ้านหากแต่ข้างเตียงของเขากลับว่างเปล่า เม็ดยาแก้ไข้และยาแก้อักเสบหล่นอยู่บนฟูกนอนและผ้าห่มยับย่น เสียงน้ำไหลในห้องน้ำเรียกให้กว้านหลินหันความสนใจไปหา ร่างสูงก้าวยาวไปตามเสียงภาพที่เห็นทำเอาเลือดของอัลฟ่าหนุ่มเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง
 
น้ำไหลล้นอ่างอาบน้ำจนเฉอะแฉะ จะไม่อะไรเลยซักนิดถ้าที่ก้นอ่างไม่มีร่างของคนที่ตามหานอนนิ่งอยู่ในนั้น เส้นผมนุ่มที่เขาเฝ้าลูบไล้ทั้งค่ำคืนพลิ้วไสวอยู่ใต้ผืนน้ำ เหมือนภาพถ่ายล้ำค่าแต่ตอนนี้ภาพนั้นกำลังบิดเบี้ยวและพร่ามัว ไล่กว้านหลินไม่รู้ว่าตัวเองเคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อนหรือเปล่า
 
กลัวการสูญเสีย...

ชายหนุ่มก้าวยาวๆก่อนจะเอื้อมมือลงไปในน้ำกระชากคอเสื้อยืดที่เขาโยนให้ภัทรใส่เมื่อคืนอย่างแรงจนร่างอ่อนปวกเปียกโผล่พ้นผิวน้ำ ไม่สนเลยซักนิดว่าสูทตัวแพงจะเปียกภัทรที่กำลังจะหมดสติปรือตาขึ้นมองอย่างตกใจ
 
            “ค...คุณกว้านหลิน...”
 
            “ทำอะไรของเธอ ทำบ้าอะไรของเธอ ห๊ะ!!”โดยโทสะไล่กว้านหลินสะบัดผ่ามือลงไปเต็มซีกแก้มของภัทรเต็มแรง โอเมก้าอ่อนแรงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเลือดสีแดงปริ่มออกมาจากมุมปากที่เกิดแผล ความเจ็บร้าวชาลึกจากซีกแก้มสู่หัวใจ หยาดน้ำตาใสร่วงรินราวน้ำค้างที่เกาะกลิ้งบนใบไม้ยามเช้าตรู่
 
            “ได้โปรด...ปล่อยผมไป...ให้ผมตาย...ได้โปรด”ภัทรส่งสายตาอ้อนวอนไปให้กว้านหลิน
 
หากคนตรงหน้ายังพอมีเมตตากับเขาเหมือนครั้งเยาว์วัย สิ่งสุดท้ายที่ณภัทรอยากจะร้องขอก็คือขอให้ไล่กว้านหลินปลดปล่อยตนเองไป ถ้าปล่อยแบบมีชีวิตไปหาแม่และน้องๆไม่ได้อย่างนั้นก็ปล่อยให้เขาได้ตามไปหาคุณพ่อเถอะ
 
ไล่กว้านหลินมองภาพโอเมก้าตรงหน้าที่ร้องขอความตายสองมือกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ใบหน้าของชายหนุ่มสลับสีจากซีดเป็นแดงจัด
 
            “ทำไม...อยู่กับฉันมันทรมานเธอนักใช่มั้ยณภัทร ถึงพยายามฆ่าตัวตาย ฉันไม่ใจอ่อนให้กับน้ำตาของเธอหรอกนะ อยากตายมากนักเหรอ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้ตายใครก็ไม่มีสิทธิ์ตายทั้งนั้นจำใส่สมองโง่ๆของเธอไว้อย่าโทษฉันเลยถ้าจะโทษก็โทษความเลวของพ่อเธอเถอะณภัทร รังเกียจฉันมากใช่มั้ย ถ้ารังเกียจกันมากนักฉันจะทำให้เธอเป็นของฉันซะตอนนี้เลยจะได้รู้ว่าความทรมานของจริงน่ะมันเป็นยังไง!!!”




TBC.



....................................





ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
 :pig4: :pig4:พระเอกโรคจิตแค้นบ้าบอลงทีลูกพ่อเขาตายแล้วจะอะไรอีกณภัทรถ้ารอดไปได้เอาคืนสาสมเลยนะ

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1491
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
จะจบยังไงหนอ มันดูมืดครึ้มมาก // อ่านชื่อตัวละครแต่ละคนแล้ว

เอ๊ะ! ไม่ใช่หรอกมั้ง แต่ก็เอ๊ะ! เกือบทุกชื่อเลย 555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
จะเป็นยังไงต่อ :katai1: อิพี่ไม่อยากให้น้องตายแต่ก็ไม่ถนอมน้องเลย สงสารน้องมาก :hao5: มาต่อเร็วๆนะคะสนุกมากๆเลย ชอบมากๆพระเอกแบบนี้  :กอด1: :pig4:

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ตบจูบโอเมก้าเวิร์ส 555  :katai4: :katai4:

เข้าใจแหละว่ากว้านหลินแค้น แต่ก็ไม่ควรทำกับน้องแบบนี้อ่ะ
น้องไม่ได้มีส่วนร่วมโกงด้วย แต่พ่อน้องก็เลวจิงๆอ่ะ
เห้อ เคียด  :ling3: :ling3:

ออฟไลน์ aha_aha

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-5
โอ้ยยย น้ำตาไหล สงสารน้อง ¥_____¥

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1






                Hydrangea 5




 
“ทำไม...อยู่กับฉันมันทรมานเธอนักใช่มั้ยณภัทรเธอ ถึงพยายามฆ่าตัวตาย ฉันไม่ใจอ่อนให้กับน้ำตาของเธอหรอกนะ อยากตายมากนักเหรอ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้ตายใครก็ไม่มีสิทธิ์ตายทั้งนั้นจำใส่สมองโง่ๆของเธอไว้อย่าโทษฉันเลยถ้าจะโทษก็โทษความเลวของพ่อเธอเถอะณภัทร รังเกียจฉันมากใช่มั้ย ถ้ารังเกียจกันมากนักฉันจะทำให้เธอเป็นของฉันซะตอนนี้เลยจะได้รู้ว่าความทรมานของจริงน่ะมันเป็นยังไง!!!”
 
            ร่างของณภัทรลอยหวือขึ้นมายืนตรงหน้าอัลฟ่าหนุ่มความกลัวเกาะกินในหัวใจราวกับว่าเขากำลังถูกดาบที่ทำจากน้ำแข็งเย็นเฉียบแทงลงมากลางใจของเขา กว้านหลินในยามนี้โกรธเกรี้ยวและน่ากลัวดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงตัดกับผิวขาวซีดและเรือนผมสีบลอนด์ ชายหนุ่มดึงตัวโอเมก้าน้อยออกมาจากห้องน้ำด้วยพละกำลังมหาศาลในแบบที่ชีวิตนี้ณภัทรไม่เคยมี ไล่กว้านหลินโยนภัทรลงไปบนเตียงอย่างไม่ออมแรงเลยซักนิดก่อนจะตามไปคร่อมกักคนป่วยที่พยายามกระถดหนีอย่างว่องไว รวดเร็วราวหมาป่าที่ออกล่าเหยื่อตัวน้อยด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี่
 
            “ปล่อย!!! ปล่อยผม ฮึก อย่า ได้โปรดอย่าทำ!!”ภัทรพยายามอย่างมากที่จะปกป้องตัวเอง ใบหน้าซีดเซียวจากพิษไข้หันหนียามอัลฟ่าหนุ่มฝังปลายจมูกลงบนซอกคอของตัวเองอย่างกักขฬะ
 
ไร้ความนุ่นนวล ไร้ความอ่อนโยน มือหนารวบชายเสื้อชุ่มน้ำก่อนดึงออกอย่างไม่สนใจคำทัดทานและการขัดขืนใดใดของภัทรเลยซักนิด ตอนนี้ในใจของกว้านหลินมีแต่โทสะอัดแน่น เขาไม่ได้ให้หมอมารักษาคนใต้ร่างเพื่อให้ภัทรทำตัวโง่ๆด้วยการฆ่าตัวตายแบบนั้น ร่างสูงถอดสูทของตัวเองทิ้งก่อนจะกระขากกางเกงของภัทรออกจนพ้นข้อเท้าขาวแล้วเหวี่ยงมันทิ้งอย่างไม่ใยดี ภัทรร้องไห้สะอื้นฮักร้องขอความเมตตาหากแต่ตอนนี้ไล่กว้านหลินหมดสิ้นแล้วซึ่งสติ
 
เขากลัวมากแค่ไหนตอนที่เห็นภัทรจมอยู่ในอ่าง
 
ถ้ามาไม่ทันล่ะ...
 
            “พี่...อย่าทำผม ได้โปรด ฮือ...”ณภัทรยกมือไหว้อ้อนวอนขอร้องคนที่กำลังกัดลงบนไหล่ของตนเองอย่างทำโทษ แต่ไล่กว้านหลินในตอนนี้ไม่หลงเหลือสติความรู้จักผิดชอบชั่วดีอีกต่อไปแล้ว
 
ในเมื่อณภัทรรังเกียจเขานัก ทำทุกวิถีทางที่จะหนีเขาเขาก็จะสั่งสอนให้เด็กคนนี้หลาบจำว่าไม่ว่าจะเป็นใคร ต่อให้ตายตกลงไปในนรกถ้าเขาไม่ยินยอมให้ตายเขาก็จะตามไปกระชากกลับมาแล้วทรมานให้ได้รับรู้รสชาติของความทรมานและการตายทั้งเป็นว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน
 
โอเมก้าตัวน้อยเจ็บจนกลั้นเสียงร้องไม่ได้ข้อมือถูกรวบมัดด้วยเน็กไทด์เส้นหรูกว้านหลินจับข้อมือที่ถูกมัดให้คล้องลำคอของตนเองไว้ฝังรอยฟันไปบนผิวที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเก่าอย่างโมโหเรียวขาร้อนผ่าวถูกดันขึ้นมาไว้ในข้อพับแขน
 
ไม่มีการเล้าโลมให้วาบหวาม
 
ไม่มีคำหวานปลอบประโลม
 
มีเพียงสัมผัสหยาบกร้านรุนแรง
 
ไม่ว่าจะลากลิ้นไปตรงไหนก็มีเพียงแต่การขัดขืนให้ขุ่นมัว สองมือฟอนเฟ้นไปทั่วร่างอย่างถือสิทธิ์
 
ณภัทรเป็นของเขา
 
เป็นของเขาคนเดียวและไม่มีสิทธิ์จะหนีไปไหนได้ทั้งนั้น
 
หนี้แค้นทั้งหมดที่เขามีเขาจะคิดบัญชีกับลูกของภุชงค์ให้ทุกคนได้รู้ว่าไม่ควรทรยศหักหลังตระกูลไล่ ไม่เช่นนั้นแล้วผลที่ได้รับจะทรมานเสียยิ่งกว่าตกลงไปในนรกขุมที่ลึกที่สุด
 
ไล่กว้านหลินในตอนนี้จมอยู่ในห้วงอารมณ์ของตนเอง สัญชาติญาณจ่าฝูงถูกปลดปล่อยโดยไม่คิดจะกักเก็บอีกต่อไป
 
ไล่กว้านหลินเป็นคนหวงของและอารมณ์ร้ายเรื่องนี้ใครๆต่างก็รู้ดี จริงอยู่เขาอาจจะทำร้ายภัทรแต่เขาไม่ได้อยากให้เด็กคนนี้ตาย หากเขาต้องการอย่างนั้นคืนที่ไปรอฆ่าภุชงค์คนที่จะถูกยิงเจาะกระโหลกเป็นคนแรกไม่ใช่ภุชงค์หรอกหากแต่คือณภัทรคนนี้
 
กว้านหลินจ้องตาเด็กที่พยายามใช้สองแขนที่ถูกมัดทุบเขาเพื่อให้เขาปล่อย ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา มุมปากที่โดนตบยังมีเลือดซึมให้เห็น
 
สายตาที่ภัทรมองมาที่เขานั้น...ผิดหวัง เสียใจ อ้อนวอนและเกลียดชัง...
 
ใช่ว่าเขาจะไม่รับรู้ความรู้สึกของเด็กตรงหน้า
 
เขารู้ รับรู้เต็มสองหู
 
ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรกับเด็กใต้ร่าง
 
เขารู้สึกมากกว่าที่ภัทรรู้เสียอีก
 
ใช่ว่ากว้านหลินจะไม่รอวันที่จะได้กลับมาเจอกัน เขารอมาตลอดห้าปี ห้าปีที่เขาพยายามทำตัวดีตั้งใจเรียนรู้งานที่พ่อต้องการจะให้สานต่อเพื่อที่วันหนึ่งวันที่เขาได้ครอบครองธุรกิจส่วนของเขาเต็มตัวเขาจะไปขอภัทรกับภุชงค์ด้วยตัวเอง เขาสืบจนรู้แล้วด้วยซ้ำว่าภัทรเรียนที่ไหน อยู่กับใคร เขาเพียงแค่รอให้ภัทรบรรลุนิติภาวะมีสิทธิ์ในตัวเองได้เต็มที่
 
แล้วยังไงล่ะ?
 
ความอดทนของเขา นอกจากจะไม่สำเร็จแล้วผลที่ได้รับคือการทรยศหักหลังและสูญเสีย
 
            “รักฉันไม่ใช่เหรอ?...”กว้านหลินสอดแขนเข้าไปใต้ร่างเด็กน้อยที่ตัวสั่นราวลูกนกปลายนิ้วจับไหล่เล็กแน่น ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภัทร
 
นิ่งสนิท ไม่แสดงอารมณ์ใดใด กดจูบลงบนต้นคอสูดดมกลิ่นดอกไลเซนทัสจนเต็มปอดก่อนจะดุนดันตัวตนของตนเองเข้าไปในร่างเด็กน้อยโดยไม่คิดจะเบิกทางเลยซักนิด ณภัทรดิ้นพล่าน ความเจ็บแบบที่ไม่เคยได้รับมาก่อนเข้าจู่โจมจนร้องไห้ดังกว่าเดิม
 
มันเจ็บ...ที่มากกว่าร่างกายคือจิตใจ
 
ใจดวงน้อยถูกเหยียบจนแหลกละเอียด ยามกว้านหลินขยับร่างกายอย่างเอาแต่ใจร่างบางก็ไถลไปตามแรงเคลื่อน อยู่ๆน้ำตาก็เหือดแห้งไปเอง คำอ้อนวอนร้องขอความเห็นใจถูกกลืนลึกเข้าไปในอก หลงเหลือเพียงอาการสะอื้น สองแขนที่ถูกผูกไว้คล้องต้นคอของอัลฟ่าหนุ่ม ไร้แรงที่จะทุบตี
 
หมดแล้ว...ความผูกพันตลอดเวลานับสิบปีที่มีด้วยกันมา
 
สิ้นแล้วความรักที่สลักลึกอยู่ในใจของเด็กน้อย
 
ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้หัวใจของภัทรเจ็บ เจ็บราวกับถูกมีดกรีด
 
เลือดสีแดงสดไหลจากช่องทางที่ถูกทำร้ายขับเคลื่อนให้บทรักดำเนินได้คล่องขึ้น เสียงครางทุ้มต่ำยามห้วงแห่งปรารถนาสิ้นสุด คมเขี้ยวฝังลึกบนลาดไหล่สร้างรอยแผลและโลหิตสีแดงไหลเปรอะ หากแต่ไม่นานกว้านหลินก็เลียจนมันสมาน
 
หัวใจของภัทรเจ็บจนเกินจะทนร่างบางสั่นสะท้านกระตุกเกร็งในยามที่กว้านหลินเริ่มรังแกตนในรอบที่สอง สติสัมปัชชัญญะที่มีสูญสลายไปกว้านหลินนอกจากจะไม่สนใจแล้วชายหนุ่มยังคงตักตวงความหอมหวานจากร่างกายอันแสนเปราะบางนั้นจนค่อนคืน
 
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
 
ครั้งแล้วครั้งเล่า
 
แสงแปลบปลาบจากสายฟ้าที่ด้านนอกบ่งบอกว่าไม่นานฝนกำลังจะตก กลิ่นฝนแรกหอมอบอวลไปทั่วห้อง เสียงครางต่ำดังไปทั้งค่ำคืน
 
พายุฝนโหมกระหน่ำเม็ดฝนร่วงโรยตกลงมารินรดทุกสรรพสิ่งบนโลกอย่างโหดร้าย ดอกไลเซนทัสที่แสนเปราะบางอ่อนหวานถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี
 
            ความร้อนระอุในอ้อมแขนปลุกให้ไล่กว้านหลินตื่นขึ้นมา ชายหนุ่มมองร่างกายซีดเซียวในอ้อมกอดเกลี่ยเรือนผมที่ปรกใบหน้าซีดทัดหูให้เบาๆ ภัทรตัวร้อนราวกับนอนอยู่ในกองไฟ ร่องรอยช้ำทั่วทั้งตัว คราบที่เกิดจากตัวเขาเปรอะเปื้อนซอกขาขาว กว้านหลินตบลงบนแก้มซูบเบาๆเพื่อหวังจะให้ตื่นมากินยา หากแต่คนป่วยกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับเลยแม้แต่จะขยับตัวซักนิดก็ไม่มี ไล่กว้านหลินเพิ่มแรงเป็นเขย่ากายบางแรงๆแต่เช่นเดิม ชายหนุ่มแตะลงบนจุดชีพจร มันอ่อนจนแทบจะจับไม่ได้ ชายหนุ่มเอาผ้าห่มคลุมกายเด็กน้อยก่อนจะรวบร่างอ่อนปวกเปียกมาไว้ในอ้อมกอด
 
ใจของชายหนุ่มหล่นวูบราวกับเมื่อคืนเขาเพิ่งขึ้นไปแตะสรวงสวรรค์แล้วถูกฉุดลงสู่ขุมนรกเพียงข้ามคืน
 
ห้ามตาย...
 
ไม่ว่ายังไงก็ห้ามตายนะ
 
ถ้าภัทรตายเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง
 
            “อี้เฉิน!!! อี้เฉิน”อัลฟ่าหนุ่มร้องเรียกเลขาคนสนิทที่คงมารอเขาตั้งแต่เช้าตรู่ หวังอี้เฉินมองขึ้นมาด้านบนก็เห็นเจ้านายเปลือยแผ่นอกสวมเพียงกางเกงนอนตัวเดียวอุ้มอะไรบางอย่างที่ถูกห่อจนเป็นก้อน เสียงตะโกนเรียกคนทั้งบ้านให้มาดูเจ้านายหนุ่ม หวังอี้เฉินเคยเห็นอาการสติแตกจนลนลานของกว้านหลินมาแล้วเมื่อครั้งนายท่านประสบอุบัติเหตุ ชายหนุ่มคุมสติตัวเองไม่อยู่อ้อมแขนกระชับร่างคนป่วยแน่นอย่างหวงแหนไม่ยอมส่งมอบให้ใครอุ้มต่อทั้งนั้น อัลฟ่าหนุ่มตวาดก้องสั่งเลขาโดยไม่คิดจะออมเสียงเลยซักนิด
 
            “ไปเอารถมา ไปโรงพยาบาล เรียกหมอนนท์ด่วน”





 
 
            “คุณชายครับ”หวังอี้เฉินถอดเสื้อสูทให้กับผู้เป็นนายที่ประคองกอดคนในอ้อมแขนไว้แน่น ใบหน้าซีดเซียวของภัทรไร้สีเลือด กว้านหลินรับมาใส่ไว้ลวกๆ ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจตัวเองนัก รีบร้อนจนแม้กระทั่งรองเท้าก็ไม่ได้ใส่มา กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าถ้าอ้อมกอดของตนคลายลงณภัทรจะจากตนเองไปตลอดกาล
 
            “อย่าไป...อยู่กับฉัน...”ไล่กว้านหลินกระซิบชิดใบหูของโอเมก้าในอ้อมกอด
 
ใช้เวลาไม่นานรถยุโรปคันหรูที่ใช้เป็นยานพาหนะนำคนทั้งสามมาจนถึงโรงพยาบาลก็จอดด้านหน้าตึกผู้ป่วยนอก นายแพทย์อนลที่ถูกโทรตามตั้งแต่ที่กว้านหลินขึ้นรถยืนรอท่าอยู่แล้วเขาทราบอาการอย่างคร่าวๆจากกว้านหลินผ่านโทรศัพท์แล้ว ทันทีที่ประตูเปิดกว้านหลินก็อุ้มภัทรออกมา บุรุษพยาบาลรีบเข้าไปรับร่างอ่อนปวกเปียกนั้นหากแต่กว้านหลินกลับเบี่ยงแขนหลบอย่างลืมตัวจนหมอนนท์ต้องเข้ามาแตะแขนของอัลฟ่าหนุ่มเพื่อเตือนสติ
 
            “ปล่อยเขาให้หมอเถอะคุณกว้านหลิน”นั่นแหละ อัลฟ่าหนุ่มถึงได้สติยอมปล่อยร่างของภัทรให้บุรุษพยาบาลเข็นเข้าห้องฉุกเฉินไป
 
กาแฟหอมกรุ่นจากร้านสะดวกซื้อถูกยื่นให้กับผู้เป็นเจ้านายรองเท้าฟองน้ำราคาถูก ถูกสวมให้กับกว้านหลินที่นั่งปล่อยสายตาไปข้างหน้าโดยไม่โฟกัสที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งปลายนิ้วประสานเข้าหากันอย่างหลวมๆกักแก้วกาแฟอุ่นไว้ในมือ เสื้อสูทถูกกลัดกระดุมจนปกปิดร่างกายท่อนบนที่ไรอาภรณ์จากความรีบร้อน
 
ภัทรยังคงอยู่ในนั้น นานนับชั่วโมงแล้วหมอนนท์ก็ยังไม่ออกมา
 
เวลาเหมือนจะเดินไปอย่างเชื่องช้า อัลฟ่าหนุ่มขยับปลายเท้ากระทบลงพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอจนเกิดเสียงเพื่อลดความกังวล กาแฟในแก้วเย็นชืดไปนานแล้วในตอนที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก สีหน้าของนายแพทย์อนลบึ้งตึง
 
            “พี่...”กว้านหลินรีบลุกขึ้นไปหาแพทย์ประจำตัวหากแต่ได้รับเสียงราบเรียบกลับมา
 
            “ไปคุยกันที่ห้อง”อนลเดินนำออกมาโดยไม่พูดไม่จากับกว้านหลินอีก ชายหนุ่มหันไปยื่นแก้วกาแฟให้อี้เฉินก่อนจะสาวเท้าตามไป เมื่อเข้ามาในห้องทันทีที่ประตูปิดสนิทคุณหมอหนุ่มก็บ่นใส่ไล่กว้านหลินเสียงดังลั่น
 
            “คุณทำบ้าอะไรของคุณ ทำอะไรลงไป เมื่อวานก่อนกลับผมจำได้ว่าผมบอกให้เขาพักผ่อนเยอะๆ ทำไมวันนี้สภาพถึงเป็นแบบนั้นล่ะ คุณทำอะไรเค้า ไม่ต้องบอกก็ได้ยับเยินมาขนาดนั้น ถึงเค้าจะเป็นโอเมก้าก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะไปขืนใจหรือใช้กำลังบังคับเค้าได้นะ เค้าป่วยร่างกายอ่อนแออยู่ก่อนหน้านี้ สิ่งที่คุณทำมันอาจจะทำให้เค้าตายได้เลยนะคุณกว้านหลิน”
 
            “เอาล่ะผมยอมรับผิดผมโมโหไปหน่อยเลยทำอะไรไม่ทันคิด ตอนนี้อาการของเขาเป็นยังไงบ้าง?”กว้านหลินยกมือยอมแพ้ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับหมอนนท์ในตอนนี้สิ่งเดียวที่อยากรู้คืออาการของโอเมก้าในปกครองมากกว่า อนลส่งค้อนมาให้อย่างไม่พอใจ
 
เขาสงสารณภัทร สภาพที่เห็นตอนช่วยชีวิตโอเมก้าเด็กมันน่าหดหู่ ตามตัวมีแต่รอยจ้ำรอยกัดที่กว้านหลินไม่ได้สมานแผลให้บางจุดคราบเลือดเกระกรังซีกแก้มข้างหนึ่งมีรอยช้ำมุมปากแตกหนักสุดคือตามเรียวขาสวยมีคราบคาวเปรอะเปื้อนช่องทางด้านหลังฉีกขาด ถ้าสมยอมคงไม่ยับเยินขนาดนั้น
 
            “ต้องนอนที่นี่ ไข้สูงร่างกายอ่อนเพลียมาก ตรงนั้นก็ฉีกทำไมรุนแรงแท้ละคุณชาย”
 
            “ก็เขาดื้อ เขายั่วโมโหผม”
 
            “ดื้อแค่ไหนยั่วโมโหขนาดไหนแต่นั่นก็คนป่วย แถมน่าจะเป็นครั้งแรกของเขาด้วย ถ้าเป็นญาติคนไข้คนอื่นผมก็จะไม่มายุ่งด้วยหรอกแต่นี่เป็นคุณเราก็รู้จักกันมาตั้งแต่คุณเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ผมก็ขอเตือนในฐานะคนที่มีอายุรุ่นราวคราวพี่เถอะ ทำอะไรคิดให้เยอะๆ ใจคนไม่ใช่สิ่งของที่พอทำพังแล้วเอากาวมาแปะก็ใช้ได้ต่อ เขายังเด็กนะ ประสบการณ์ครั้งแรกมันก็น่าจะดีกว่านี้หน่อย ตอนนี้เนื่องจากคนป่วยมีไข้สูงทำให้ชีพจรหัวใจเต้นเร็วส่งผลให้ร่างกายเหนื่อยง่าย เพลีย หมอคิดว่าควรอยู่พักที่โรงพยาบาลอย่างน้อย 1-2 คืน ทานอาหารที่โรงพยาบาลจัดให้ ให้น้ำเกลือและผสมวิตามินเข้าไป หมอจะให้กินยาลดอักเสบ ส่วนตรงนั้นหมอจะให้ครีมทาเพิ่มความชุ่มชื้นเพื่อสมานรอยแผลฉีกขาด”
 
            “อีกนานมั้ยกว่าจะฟื้น”
 
            “เค้าอ่อนเพลียมากควรปล่อยให้หลับไปก่อน ยังไงตอนนี้คุณไปจัดการเรื่องห้องให้เรียบร้อยซักพักพยาบาลจะพาออกไป”อยากจะด่าอัลฟ่าตรงหน้าอยู่หรอกแต่พอเห็นหน้าตาซีดๆแล้วก็ด่าไม่ลงอนลเลยทำได้แค่เพียงโบกมือไล่ให้กว้านหลินออกไป นี่ถ้าเป็นอัลฟ่าคนอื่นหมอนนท์ที่เป็นเบต้าคงเจ็บตัวไปตั้งแต่อ้าปากด่าแล้ว แต่พอเป็นกว้านหลินคุณหมอประจำบ้านก็กล้าที่จะพูด ชายหนุ่มเป็นคนรับฟังคนอื่น เดิมไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร หมอนนท์รู้ดีว่าภัทรเป็นใครมีปูมหลังอะไรกันมา คืนที่หยวนช่างประสบอุบัติเหตุเขาเห็นไล่กว้านหลินครองสติของตัวเองไม่อยู่เป็นครั้งแรก ชายหนุ่มอ้อนวอนขอให้เขาช่วยชีวิตผู้เป็นบิดา คุกเข่าอ้อนวอนเขาด้วยน้ำตา สองมือเปรอะเปื้อนเลือดของผู้เป็นพ่อจับมืออ้อนวอนขอร้องต่อเขาอย่างไม่อาย
 
แต่อนลรั้งชีวิตของไล่หยวนช่างไว้ไม่ได้ ประมุขแห่งอาณาจักรตระกูลไล่สิ้นลมในเวลาต่อมา อัลฟ่าหนุ่มที่สติแตกเมื่อไม่กี่นาทีก่อนรับฟังการแจ้งข่าวร้ายของเขาด้วยน้ำตา หากแต่ว่าหลังจากนั้นไล่กว้านหลินผู้เป็นคนใจดีได้ปิดสวิซต์ตัวเองลง
 
อัลฟ่าหนุ่มเลิกขอร้อง เลิกคร่ำครวญ ร่างสูงยืดตัวตรงแล้วจัดการเรื่องศพของผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ครั้งนี้ก็เช่นกันหลังจากออกไปด้านนอก อี้เฉินที่รอท่าอยู่แล้วเดินมาสมทบกับผู้เป็นนาย
 
            “ผมจัดการเรื่องห้องพักไว้แล้ว ตอนนี้พยาบาลเอาคุณภัทรไปแล้วคุณชายจะกลับบ้านเลยมั้ยครับ?”
 
            “วันนี้มีงานอะไรด่วนหรือเปล่า?”กว้านหลินเอ่ยถามเสียงเรียบในขณะที่ก้าวเท้าเดินคู่ไปกับอี้เฉิน
 
            “ตอน 11 โมง มีประชุมครับ เที่ยงคุณชายมีนัดกับคุณจี”
 
            “ยกเลิกให้หมด เลื่อนประชุมไปก่อน ส่วนจีเดี๋ยวฉันจัดการเอง ให้คนที่บ้านเตรียมเสื้อผ้ามาให้ฉันด้วย ฉันจะอยู่ที่โรงพยาบาลจนกว่าภัทรจะออก งานอะไรถ้าด่วนพวกเอกสารที่ต้องเซ็นส่งมาที่นี่ งานอะไรถ้าไม่ด่วนมากไม่ต้องรอให้ฉันพิจารณานายทำไปได้เลย”
 
            “ครับคุณชาย ส่วนเรื่องพยาบาลพิเศษ...”
 
            “ไม่ต้อง ฉันจะเป็นคนดูแลเค้าเองไปทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”อี้เฉินก้มหัวรับคำสั่งผู้เป็นนาย พลางหยุดยืนเพียงหน้าห้อง ไล่กว้านหลินเดินเข้าไปในห้องพิเศษเพียงลำพัง ประตูสีขาวปิดลงตัดขาดภาพระหว่างด้านนอกกับด้านใน ชายหนุ่มมองร่างซูบซีดเซียวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมสำรวจร่างกายของโอเมก้าตัวน้อย ภาพสะท้อนวูบไหวราวกับผิวน้ำที่เกิดระลอกคลื่น ฝ่ามือหนาวางลงบนกลุ่มผมนิ่มของคนป่วย ลูบเบาๆราวกับกลัวว่าจะแตกหัก
 
ไม่เคยคิดเลยว่าณภัทรจะเปราะบางได้ถึงเพียงนี้
 
            “ฟื้นนะ...”น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยบอกกับคนที่หลับใหลเบาๆ อัลฟ่าหนุ่มนั่งลงข้างๆเตียงคว้าเอามือนุ่มที่บัดนี้ร้อนผ่าวมากุมไว้ก่อนจะกดจูบลงบนหลังมือของคนป่วยเบาๆ
 
            “หายเจ็บเถอะนะ...”ไร้เสียงตอบกลับจากคนที่ร้องบอก ภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจของภัทรที่ดังเบาๆอย่างสม่ำเสมอ เนิ่นนานนับชั่วโมงประตูห้องก็ถูกเคาะก่อนที่หวังอี้เฉินจะขออนุญาตเข้ามา
 
แม้ไม่อยากจะปล่อยมือแต่กว้านหลินก็จำต้องทำ ร่างสูงลุกขึ้นยืนยืดกายตรงก่อนเอ่ยปากอนุญาต อี้เฉินจึงปิดประตูเข้ามาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบไม่ใหญ่มาก
 
            “ขอโทษที่มาช้าครับ ผมแวะไปเอาเอกสารที่ต้องเซ็นมาให้ รายงานการประชุมเมื่อวานอยู่ล่างสุดนะครับ ส่วนนี่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัว ในถุงนี้เป็นอาหารเช้านะครับ”อี้เฉินจัดวางทุกอย่างลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ
 
            “ส่วนในถุงนี้เป็นของกิน นม ผลไม้ เครื่องดื่มบำรุงกำลังนะครับผมซื้อมาให้คุณชายจะได้หยิบมาทานได้เลยแต่ถ้าอยากทานอะไรเป็นพิเศษโรงพยาบาลมีบริการ เมนูอยู่ในลิ้นชักโต๊ะนะครับเบอร์โทรสั่งอยู่ตรงด้านนี้ ถ้ามีอะไรโทรเรียกผมได้ตลอดนะครับ”
 
            “อืม กลับไปทำงานเถอะฉันไม่อยากได้อะไรแล้ว ขอบใจมาก”อี้เฉินโค้งให้กับผู้เป็นนาย ร่างสูงเปิดประตูเพื่อกลับไปทำงานแทนเจ้านายที่ดูท่าว่าจะปักหลักอยู่ที่รงพยาบาลกับคนป่วย
 
            “อ้อ...อย่าลืมโทรไปเลื่อนนัดกับคุณจีรนุชนะครับ เมื่อวานก็เลื่อนมาทีหนึ่งแล้ว”กว้านหลินพยักหน้ารับรู้อี้เฉินถึงลากลับไป ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาจีรนุชที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากสหรัฐอเมริกาบอกถึงความจำเป็นที่เขาไม่สามารถไปตามนัดได้
 
แน่นอน เขาโกหกหล่อนว่าติดธุระไม่ได้บอกไปตามตรงว่ามาอยู่เฝ้าโอเมก้าในปกครอง จีรนุชส่งเสียงใสตอบกลับว่าเข้าใจทำให้กว้านหลินสบายใจไปเปราะหนึ่ง ร่างสูงเดินมานั่งที่โซฟากลางห้องเพื่อทำงานที่อี้เฉินขนเอามาให้ เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนกระทั่งเย็น เสียงเคาะห้องก็ดังขึ้น พยาบาลเข็นรถที่ใส่อุปกรณ์ต่างๆมาชายหนุ่มเดินมาดูว่าเขาจะทำอะไรกับภัทรบ้างก็เห็นว่าเธอฉีดยาให้คนป่วยจากนั้นหญิงสาวก็เตรียมรูดม่าน
 
            “เดี๋ยว จะทำอะไรนะ?”
 
            “จะเช็ดตัวให้คนป่วยแล้วก็ทายาค่ะ”พยาบาลสาวตอบกลับอย่างงงๆที่อยู่ๆกว้านหลินก็มารั้งม่านไว้
 
            “ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทำเอง”
 
            “เอ่อ...”พยาบาลสาวมีท่าทีลังเล ใครๆก็รู้ว่าพวกอัลฟ่าน่ะถือตัวเจ้ายศเจ้าอย่างจะตาย งานแบบนี้โดยเฉพาะกับโอเมก้าน่ะ พวกสูงศักดิ์ที่วันๆอยู่บนหอคอยงาช้างไม่มีทางทำแน่ๆ แล้วอัลฟ่ารูปงามตรงหน้านี่กำลังคิดจะทำอะไร
 
            “ผมจะทำเอง แค่สอนมาว่าต้องทำยังไง”น้ำเสียงเรียบปลายเสียงติดสะบัดเล็กน้อยบ่งบอกว่ากว้านหลินกำลังรำคาญใจ
 
มันจะอะไรกันนักกันหนากับอีแค่สอนเขาเช็ดตัวและทายาตรงส่วนนั้น ทำไมต้องให้พูดซ้ำ พยาบาลสาวเมื่อเห็นความตั้งใจจริงแล้วก็สอนวิธีการดูแลคนป่วยอย่างละเอียดแล้วจึงขอตัวออกไปโยบอกว่าอีกประมาณ 20 นาทีจะกลับมาใหม่ เมื่ออยู่เพียงลำพังแล้วอัลฟ่าหนุ่มก็รองน้ำใส่กะละมังใบเล็ก แกะผ้าขนหนูผืนเล็กที่อี้เฉินซื้อเตรียมมาให้ชุบลงไปในน้ำ ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อก่อนจะประคองร่างนุ่มนิ่มมาไว้ในอ้อมอกเพื่อถอดเสื้อคนป่วยออกจากตัว ณภัทรสูดลมหายใจลึกเข้าปอดแล้วซุกหน้ากับอกของเขาอย่างไม่รู้ตัว คนป่วยค่อยๆรู้สึกตัวยามความเย็นพรมไปทั่วตัว ดวงตาอิดโรยค่อยๆลืมขึ้นก็พบกับอกเสื้อสีเข้มที่ตนเองซบอยู่ พลันภาพความโหดร้ายที่ได้รับก็ฉายชัดกลับมาในมโนสำนึก ความเจ็บปวดยังคงอยู่บ่งชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง
 
เด็กน้อยไม่ได้กรีดร้อง ไม่อาละวาด ไม่ทุบตี ไม่โวยวาย ไม่กร่นด่าคนใจร้ายที่กำลังเช็ดตัวให้ตนเองอยู่
 
ณภัทรทำเพียงปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเงียบๆจนกระทั่งหลุดสะอื้นกายสั่นไหวกว้านหลินถึงรู้ว่าโอเมก้าตัวน้อยในอ้อมแขนฟื้นแล้ว มือที่กำลังเช็ดแผ่นหลังเปลือยให้หยุดชะงักก่อนจะเลื่อนมากอดร่างบางที่สะอื้นฮักจนเด็กน้อยจมเข้าไปในอกของเขา
 
            “อย่าร้อง...”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆบอกคนในอ้อมกอด
 
ไล่กว้านหลินปลอบใครไม่เป็น พูดคำหวานก็ไม่เก่ง แม้ที่ผ่านมาเขาจะทำร้ายเด็กตรงหน้าไปเยอะแต่ในวันนี้เขาไม่อยากให้คนในอ้อมกอดต้องเก็บความทรงจำแย่ๆไว้เลยซักกนิด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่ทำ
 
            “ฮึก...”ไร้เสียงตอบกลับมีเพียงรอยยับย่นบนเสื้อสูทที่เขาใส่เพราะคนเด็กกว่ากำมันไว้
 
            “ขอโทษ...”กดจูบลงบนกลุ่มผมนิ่มแผ่วเบาราวกับปลอบประโลมหากแต่คนในอ้อมกอดกลับยิ่งสะอื้นจนตัวโยน
 
อยากจะเกลียดคนใจร้ายนี่เสียเหลือเกิน แต่ภัทรเกลียดตัวเองในตอนนี้มากกว่า
 
แค่เขาทำดีด้วยนิดเดียวใจเจ้ากรรมก็อ่อนเสียแล้ว
 
            “ผมเจ็บ...ฮึก...เจ็บมาก”
 
            “ทายานะ เดี๋ยวก็หาย”กว้านหลินประคองคนป่วยให้นอนราบลงกับเตียง เกลี่ยปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำตาที่สองข้างแก้มให้คนเด็กกว่าอย่างอ่อนโยนก่อนจะเลื่อนมือไปที่กางเกงนอนของคนป่วย ณภัทรสะดุ้งเฮือกรีบตะครุบมือของกว้านหลินด้วยสีหน้าหวาดกลัว
 
            “ไม่...”
 
            “ไม่ต้องกลัว ไม่ได้จะทำอะไรแค่จะทายาให้จะได้หายไวๆ”อัลฟ่าหนุ่มจ้องตาคนเด็กกว่านิ่งนานเพื่อยืนยันคำพูดของตนเองจนโอเมก้าเด็กต้องยอมปล่อยมือ ทันทีที่กางเกงนอนถูกเลื่อนไปไว้ที่ปลายเท้า ภัทรก็ฝังหน้าตัวเองไปกับหมอนนุ่มปิดกลั้นความกระดากอายที่ต้องมานอนเปลือยให้อีกฝ่ายดู กว้านหลินจับให้คนเด็กชันสองขาขึ้นตลับยาถูกเปิดออก สายตาคมมองช่องทางบวมแดงนั้นก่อนจะค่อยๆก้มลงไป
 
            “อ๊ะ...อึก...คุณกว้านหลิน ทำอะไรน่ะ”ร่างบางสะดุ้งเฮือก ใบหน้าแดงราวมะเขือเทศสุก แม้จะทำใจยอมรับการทายาจากกว้านหลินแล้วแต่เด็กน้อยไม่ได้เตรียมใจสำหรับปลายลิ้นร้อนเฉอะแฉะของอัลฟ่าหนุ่มที่กำลังกวาดไปทั่วช่องทางบวมช้ำนั่นซักหน่อย แม้จะพยายามหุบขาเข้าแต่ก็ติดไหล่หนาที่แทรกอยู่ตรงกลาง
 
ไล่กว้านหลินเคลื่อนไหวรวดเร็วจนน่าตกใจ ไม่ทันรู้ตัวก็ขึ้นมานั่งบนเตียงที่กลางหว่างขาเขาเสียแล้ว นานนับนาที ใบหน้าหล่อถึงละออกมาจากจุดนั้น ณภัทรแทบลืมวิธีการหายใจของตนเองเมื่อไล่กว้านหลินช้อนสายตาขึ้นมามอง
 
            “จะใช้ยาไปทำไม น้ำลายของฉันสรรพคุณดีกว่าตั้งเยอะ เธอว่าจริงมั้ย?"

ณภัทรในตอนนี้สูญเสียการควบคุมตัวไปชั่วขณะ...



#ไฮเดรนเยีย
TBC.



.......................................................

ชายสามคนผีทะเล ใครเขาทายากันอย่างนั้นล่ะคะ

อยากโดนทายาแบบนี้บ้างคงจั๊กกะเดี่ยมน่าดู


 


ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คุณชายสามทั้งห่วงทังหวงน้องขนาดนั้น ก็เบาๆกับน้องหน่อยนะคะ ฉากทายาคือกร๊าวใจมาก :pighaun: สนุกมากๆเลยรอตอนต่อไปนะคะ :pig4: :L1:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
กว้านหลินกินยาบ้างเถอะเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายรักเขาก็อย่าทำร้ายซิ

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ตบหัวแล้วลูบหลัง

เตรียมรอเปลือกทุเรียนได้เลย

ไล่กว้านหลิน  :z6: :z6: :z6:

ออฟไลน์ เข็มวินาที

  • Those who make the worst use of their time are the first to complain of its shortness
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ชอบแบบตบจูบ แต่ขาดสติไปข่มขืนน้องเค้านี่ แม่ไม่ปลื้มเลยนะคะเจ้าคะะะ  :z6:

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-0

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1



          Hydrangea 6

 
          ณภัทรนอนมองร่างสูงที่นั่งทำงานนิ่งหลังจากการทายาที่เรียกเลือดลมให้กับคนป่วยจบลงกว้านหลินก็บังคับให้เขากินข้าว โจ๊กจืดๆถูกป้อนด้วยมือของอัลฟ่าหนุ่ม แม้จะเจ็บคอแค่ไหนภัทรก็จำใจต้องฝืนกินจนหมดเพราะสายตาดุๆนั้นจ้องกดดันเขาตลอดเวลา พยาบาลเข้ามาวัดไข้และความดันก่อนจะกลับออกไปในที่สุดเมื่ออยู่ในห้องเงียบๆบวกกับอาการป่วยยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ภัทรก็ผล็อยหลับไป
 
ภัทรสะดุ้งตื่นเอาในตอนดึกเด็กน้อยลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสนทนาที่ใกล้เสียเหลือเกิน เมื่อลืมตาขึ้นมองก็พบว่าตนเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของไล่กว้านหลิน ชายหนุ่มนั่งพิงหัวเตียงและกำลังเถียงกับพยาบาลสาวอย่างเอาเป็นเอาตาย
 
            “เตียงคนไข้ไม่อนุญาตให้ญาติขึ้นไปนอนนะคะ”
 
            “ทำไมจะนอนไม่ได้ ก็คนป่วยเพ้อว่าหนาว หรือกลัวว่าเตียงจะพัง  ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมเซ็นเช็คซื้อให้ซักร้อยเตียงเลยก็ได้ ถ้าไม่พอบริจาคให้ครบทุกชั้นก็ได้”
 
            “มันไม่เกี่ยวกันค่ะคุณกว้านหลิน เตียงนอนผู้ป่วยมีไว้ให้คนไข้ได้นอนพักผ่อนแล้วมันทำไว้สำหรับนอนคนเดียวค่ะ เตียงเดี่ยวคุณขึ้นไปนอนแบบนั้นมันรบกวนคนป่วยนะคะ”ไล่กว้านหลินถอนหายใจจนเกิดเสียงดังแสดงให้รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ และความไม่พอใจกำลังไล่ระดับเข้าสู่ขีดแดงเขาไม่เคยต้องมาเถียงกับอะไรไร้สาระแบบนี้เลย มันจะอะไรกันนักหนากับอีแค่เขาขึ้นมานอนเตียงคนไข้เพื่อที่จะกอดภัทรไว้หลังจากโอเมก้าเด็กนี่นอนเพ้อว่าหนาว ณภัทรที่แกล้งหลับทำเพียงซุกกายเข้าหาอ้อมกอดคนที่กำลังหงุดหงิดลูบอกของอัลฟ่าหนุ่มเบาๆ
 
ไม่อยากให้กว้านหลินโกรธ เด็กน้อยไม่รู้ว่าควรทำยังไงดีกว้านหลินถึงจะใจเย็นลง หากแต่เพียงแค่เด็กน้อยลูบอกเบาๆกว้านหลินที่ตั้งท่าจะฉุนเฉียวใส่เบต้าสาวที่ก็ไม่ยอมลดละการทำหน้าที่ของตัวเองก็นิ่งลง น้ำเสียงที่ใช้พูดจากที่วางอำนาจก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด
 
            “ขอผมนอนกับเขาบนนี้เถอะ เขาหนาวผ้าห่มผืนบางไป”
 
            “จริงๆคุณแค่หรี่แอร์...เห้อ...ตามใจคุณก็แล้วกัน ถ้าหมอนนท์มาเห็นก็แก้ตัวเองเองนะคะ” ที่สุดพยาบาลสาวก็ยอมแพ้ หล่อนเหนื่อยใจที่จะพูดยามเห็นคนป่วยซุกกายเบียดอัลฟ่าบนเตียง ประตูห้องถูกปิดไปแล้วหลังสงครามเล็กๆระหว่างกว้านหลินกับพยาบาลจบลง ชายหนุ่มลูบผมของภัทรเบาๆราวกับกำลังกล่อมให้คนป่วยหลับสนิทอีกครั้ง
 
เขาไม่รู้หรอกว่าเมื่อครู่ที่ภัทรลูบอกเพื่อให้เขาคลายความหัวร้อนจากการรักษากฏระเบียบของโรงพยาบาลหรือภัทรแค่ละเมอ ตอนนี้เขาสนใจแค่ให้โอเมก้าอ่อนแรงคนนี้หายดีโดยเร็วก็เท่านั้น เนิ่มนานไปจนเกือบเช้าที่ไล่กว้านหลินเอาแต่นอนมองใบหน้าที่หลับสนิทของภัทรในที่สุดชายหนุ่มก็ผล็อยหลับไปตอนเกือบรุ่งสาง
 
            “นี่!!! คุณไล่กว้านหลิน ที่นี่โรงพยาบาลนะครับ ไม่ใช่โรงแรมห้าดาวสิบดาวที่คุณเคยไปใช้บริการจะมาเอาแต่ใจตัวเองขึ้นไปนอนกับคนป่วยไม่ได้”อัลฟ่าหนุ่มถึงขั้นสะดุ้งตื่น ข้างกายไม่มีคนป่วยนอนให้กอดแบบตอนกลางคืนแล้ว เมื่อกวาดตามองก็เห็นภัทรนั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ริมฝีปากของโอเมก้าตัวน้อยยกมุมเพราะกลั้นขำ
 
            “พี่จะเสียงดังทำไมเนี่ย ง่วง จะนอน”เมื่อเห็นว่าภัทรอยู่ไหนกว้านหลินก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอีกหนหากแต่คุณหมอนนท์ที่ทำหน้าเหนื่อยหน่ายรีบมาดึงออกทันที
 
            “ลุกเดี๋ยวนี้เลย  ยังอีก ว่าแล้วยังจะมานอนต่ออีก ถ้าไม่ลุกลงมาจากเตียงผมจะไม่อนุญาตให้คุณมานอนเฝ้าคนไข้แล้วนะ”ไล่กว้านหลินเกาหัวจนผมยุ่งเมื่อได้ยินคำขู่ของหมอรุ่นพี่ ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งมองหน้าอนลด้วยสีหน้าบึ้งตึงหัวคิ้วทั้งสองข้างแทบจะผูกกัน
 
ไม่พอใจ...
 
แต่ทำอะไรไม่ได้...
 
อัลฟ่าหนุ่มเหวี่ยงขาลงจากเตียง สองเท้าก้าวเข้าไปหาโอเมก้าตัวน้อยที่นั่งกินข้าวต้มก่อนจะเชยคางมนให้แหงนขึ้นรับรสจูบแสนเอาแต่ใจ ภัทรที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับหน้าร้อนฉ่า เด็กน้อยนั่งตัวแข็งทื่อปล่อยให้คนโตกว่ากดจูบแรงๆไปหนึ่งที
 
และเช่นเคย บุคคลที่สามที่ยืนหัวโด่อยู่กลางห้องแทบจะเต้นผาง พยาบาลสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับยกแฟ้มขึ้นปิดหน้ากลั้นยิ้มสุดความสามารถ
 
            “ไอ้คุณช๊าย!!! ถ้ายังไม่เลิกทำประเจิดประเจ้อในโรงพยาบาลผมจะให้ยามมาลากคุณแล้วนะครับ นี่โรงพยาบาลนะไม่ใช่บ้าน เราก็ไม่ขัดขืนเสียบ้างเลย เฮ้อ!!”หมอนนท์ดึงแขนกว้านหลินให้แยกจากภัทรที่หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย กว้านหลินยักไหล่แล้วเดินแยกเข้าห้องน้ำไปจัดการล้างหน้าแปรงฟัง ภัทรอาการดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากจนวันนี้หน้าตาที่เคยซีดเซียวไร้สีเลือดกลับมาดูมีชีวิตชีวามากขึ้น เด็กน้อยกินข้าวต้มรสอ่อนได้จนหมดชามกินยาหลังอาหารตามที่หมอสั่งแล้วก็นั่งฟังผลตรวจนู่นนี่นั่นที่คุณหมอนนท์บอก ไม่นานกว้านหลินก็ออกมานั่งฟัง ชายหนุ่มพยักหน้ารับเป็นครั้งคราวยามฟังสิ่งที่หมอพูด
 
            “ถ้าอาการดีขึ้นเรื่อยๆแบบนี้วันสองวันนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว”อนลจดบันทึกอาการของภัทรอย่างละเอียดพลางบอกกับคนเด็กด้วยสีหน้าใจดี
 
ภัทรมีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ไม่พูดอะไรอนลก็รู้ดีว่าเด็กตรงหน้ามีเรื่องกังวลในใจ
 
แต่เขาคือคนนอก การเอ่ยปากอะไรออกไปโดยที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองคือการเสียมารยาท เขาเองก็ทำเกินหน้าที่หมอทั่วๆไปมากไปแล้วด้วยซ้ำ แม้จะเห็นใจแต่หมอหนุ่มก็รู้ดีว่า เราไม่ควรพูดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจ ยิ่งมีกว้านหลินนั่งอยู่ไม่ไกลด้วยเราอนลยิ่งต้องคิดหนักว่าสิ่งที่พูดออกไปนั้นมีผลเสียกับใครหรือไม่ ที่สุดหลังตรวจเสร็จก็ต้องออกจากห้องมาโดยไม่ลืมหันไปกำชับกับกว้านหลินว่าห้ามขึ้นไปนอนกับคนป่วยบนเตียงอีก
 
            “รู้แล้วน่า รู้แล้ว”อัลฟ่าหนุ่มรับคำแกนๆพลางใช้มือโบกเบาๆเป็นเชิงไล่
 
            “คุณนี่มันจริงๆเลยนะ”ในที่สุดหมอนนท์ก็จำต้องถอยทัพกลับไปเพราะตนยังมีคนป่วยคนอื่นรออยู่ ทั้งห้องจึงกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง ภัทรลุกขึ้นยืนลากเสาน้ำเกลือกลับมานอนที่เตียงตามเดิม เด็กน้อยเผลอสบตากับอัลฟ่าหนุ่มที่นั่งมองมาที่ตนอยู่ก่อนแล้ว ใจดวงน้อยนั้นเกิดความสับสนว่าตอนนี้กว้านหลินอยู่ในอารมณ์แบบไหน ทำไมอยู่ๆก็มาทำดีด้วย
 
หรือว่ากว้านหลินจะรู้สึกผิด?
 
            “มองหน้าฉันทำไม?”ภัทรหลุดจากภวังค์เมื่อคนที่ตนเองกำลังนึกถึงเอ่ยปากถามออกมาตรงๆ เด็กน้อยเสมองไปทางอื่น
 
            “เปล่าครับไม่มีอะไร”แม้ในใจจะสับสนกับการกระทำของกว้านหลินแต่ภัทรเองก็เลือกที่จะไม่ถามกับการกระทำที่เปลี่ยนไปนี้ แบบไหนกันแน่ที่เป็นไล่กว้านหลินในตอนนี้ ใจดีหรือว่าใจร้าย
 
            “นอนพักเถอะจะได้หายไวๆ”ความรู้สึกอึมครึมปกคลุมไปทั่วห้อง  ภัทรขยับกายลงนอนตามคำสั่งของชายหนุ่มอย่างว่าง่ายแม้ว่าจะไม่ง่วงก็ตามที ดวงตากลมใสราวลูกแก้วนอนมองคนตัวสูงทำงานอย่างเงียบๆ
 
คุณกว้านหลินในยามนี้ดูจริงจังเสียเหลือเกิน และงานในมือคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาการตรวจสอบตัวเลขในบัญชีที่พ่อของตนโกงไป แม้ในใจจะเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้รับรู้สิ่งที่ถูกกระทำแต่ภัทรก็เลือกที่จะเงียบเด็กน้อยอ่อนล้าเกินกว่าจะสู้รบตบมืออะไรในตอนนี้ เปลือกตาค่อยๆปิดลงหลังจากนอนมองกว้านหลินทำงานไปซักพัก และตัดขาดกับทุกสิ่งอย่างกดตัวเองในจมดิ่งเพราะฤทธิ์ยา
 
            “จัดการเรียบร้อยหมดแล้วใช่มั้ย”
 
            “เรียบร้อยแล้วครับหุ้นทั้งหมดที่ถูกซื้อไปภาวิณีเซ็นคืนเรามาหมดแล้ว ส่วนเจ้าของเดิมผมให้คนไปจัดการแล้วตั้งแต่เมื่อคืน”ภัทรรู้สึกตัวตื่นเมื่อได้ยินเสียงสนทนากันเบาๆในห้อง ร่างบางลืมตาขึ้นก็เห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีแค่ไล่กว้านหลินคนเดียวแล้ว ชายผิวขาวร่างสูงใหญ่ไม่ต่างกันนั่งอยู่บนโซฟาอีกตัวหนึ่ง
 
ภาวิณี...ชื่อของแม่...คนๆนี้เป็นลูกน้องคนสนิทของคุณกว้านหลินเหรอ เด็กน้อยรีบพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งจนคนที่คุยกันเรื่องงานทั้งสองหันมามอง
 
            “แม่ผม...แม่ของผมเป็นยังไงมั่งครับ?”  หวังอี้เฉินหันไปมองหน้าเจ้านายทันทีที่ได้รับประโยคคำถามนั้น กว้านหลินพยักหน้าให้ อย่างน้อยเขาควรให้รางวัลเด็กที่ทำตัวดีมาตลอดทั้งวันซักหน่อย
 
            “แม่กับน้องๆของคุณสบายดีครับ”รอยยิ้มดีใจเผยออกมาอย่างปิดไม่มิด
 
มีทั้งความดีใจและความโล่งใจแต่ทว่าน้ำตากลับไหลออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่
 
คิดถึง…
 
            “ผมคิดถึงแม่...”กว้านหลินวางงานในมือลงก่อนจะเดินมาหาคนป่วยที่เตียง มือหนากดศีรษะของคนเด็กให้ซบกับอกตน น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยเรียบๆหากแต่ทำให้คนเด็กพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง
 
            “อย่าร้อง อย่าดื้อกับฉันแล้วจะให้เจอแม่“
 
ภัทรใช้ชีวิตคนป่วยตามปกติหลังจากนั้น นอนดูทีวีซึ่งส่วนมากคนเด็กกว่าจะเลือกดูพวกการ์ตูนหรือไม่ก็สารคดีเกี่ยวกับสัตว์ บางครั้งก็หลุดเสียงหัวเราะเบาๆออกมายามที่การ์ตูนสนุก อัลฟ่าหนุ่มที่ทำงานอยู่กับอี้เฉินเหลือบตามองร่างที่ดูนุ่มนิ่มนั้นเป็นระยะ   
 
เวลาไม่ดื้อ ไม่ต่อต้านเขาก็ดูน่ารักดีหรอก
 
ในที่สุดอี้เฉินก็ขอตัวกลับบริษัทไปในตอนสี่โมงเย็น กว้านหลินจัดการดูให้คนป่วยกินข้าวเย็นให้เสร็จเรียบร้อย เช็ดตัวให้ทั้งๆที่ภัทรบอกว่าตนเองอาบน้ำเองได้แล้วเพราะไข้ลดแล้วหากแต่กลับโดนดุกลับมา
 
            “เธอจะอาบได้ยังไงยังไม่หายดี”สุดท้ายร่างบางก็โดนลอกคราบจนล่อนจ้อนเซ็ดเนื้อเช็ดตัวให้จนสะอาดทุกซอกทุกมุมแล้วก็ถูกแต่งตัวกลับตามเดิมราวกับเล่นแต่งตัวตุ๊กตา กว้านหลินจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อยก็เข้าไปอาบน้ำเมื่อออกมาเด็กน้อยก็มองอย่างแปลกใจเมื่ออัลฟ่าหนุ่มแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอก      และเหมือนไล่กว้านหลินจะเดาได้จากสายตาของเด็กบนเตียงชายหนุ่มติดกระดุมที่ข้อมือเป็นเม็ดสุดท้ายหยิบกระเป๋าเงินแลกุญแจรถก็หันมาบอกกับภัทร
 
            “ฉันจะไปธุระข้างนอก เธอนอนไปเลยนะ อาจจะกลับมาดึก”อัลฟ่าหนุ่มออกจากห้องไปแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้อยากจะรอแต่ในที่สุดภัทรก็ไม่สามารถฝืนร่างกายที่ยังไม่หายป่วยได้ โอเมก้าเด็กหลับไปในตอนตีสามโดยไร้เงาของกว้านหลิน
 
อัลฟ่าหนุ่มที่เคยให้ความอบอุ่นเมื่อคืนก่อนไม่กลับมา....             



 
 
แกร่ก...
 
เสียงประตูที่เปิดออกแผ่วเบาไม่ได้ทำให้คนป่วยที่หลับสนิทตื่นขึ้น กว้านหลินปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกครัดแน่น เขาเดินไปดูคนป่วยที่เตียงใช้หลังมืออังลงบนหน้าผากของคนหลับอย่างแผ่วเบา สังเกตดูแล้วสายน้ำเกลือที่เคยมีถูกถอดออกไปแล้วบนหลังมือเหลือเพียงผ้าก็อซแผ่นเล็กปิดไว้เท่านั้นพยาบาลน่าจะมาเอาออกไปเมื่อไม่นานมานี้เอง
 
ตัวไม่ร้อนแล้ว

ชายหนุ่มโน้มตัวลงกดจูบลงบนหน้าผากและริมฝีปากนุ่มนั้นแผ่วเบาแช่ค้างเพื่อซึมซับความอบอุ่นหอมหวานแล้วจึงละจาก ช้อนร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนแล้วอุ้มมาวางบนโซฟาอย่างแผ่วเบา



 
            “โว้ย!!!”ณภัทรสะดุ้งเฮือกกับเสียงที่ดังให้ได้ยิน เด็กน้อยงัวเงียขยับตัวหากแต่ตั้งหยุดอยู่นิ่งๆเมื่อตนเองไม่ได้นอนบนเตียงแบบตอนที่หลับหากแต่กำลังนอนอยู่มุมในสุดชิดกำแพงบนโซฟาตัวแคบ ร่างเล็กกระดุกกระดิกแทบไม่ได้ศีรษะหนุนอยู่บนลำแขนแกร่งร่างกายถูกกักกอดจนอากาศแทบจะแทรกผ่านไม่ได้ เมื่อลืมตามองก็พบใบหน้าบูดบึ้งของอัลฟ่าหนุ่มกำลังทำปากชู่วๆให้ตนเองเงียบ กว้านหลินขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงให้ภัทรอ่าน
 
            “แกล้งหลับ ไม่ต้องสนใจ”โอเมก้าตัวน้อยทำตามอย่างว่าง่ายขยับกายซุกเข้าหากายแกร่งแสนอบอุ่นแอบสูดดมกลิ่นฝนแรกเข้าไปเต็มปอด กว้านหลินยิ้มให้กับอากัปกริยาแสนน่ารักนั้น กลิ่นดอกไลเซนทัสหอมกรุ่นกระจายไปทั่วทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้ไม่น้อย
 
            “มันใช้ได้ที่ไหนเนี่ยห้ามไม่ให้นอนบนเตียงคนไข้แต่เอาคนไข้มานอนเบียดบนโซฟาคนเฝ้า ผมจะบ้าตาย อยากกอดกันนักก็กลับไปกอดกันที่บ้านให้หนำใจไปเลย จริงๆนะคนเรา”เบต้าหนุ่มส่ายหน้าอย่างระอาใจ แต่ไหนแต่ไรมาคุณชายสามตระกูลไล่นั้นภายนอกใครๆก็เห็นว่าเป็นคนว่านอนสอนง่ายตาจริงๆแล้วใครจะรู้ว่าไล่กว้านหลินน่ะ ทั้งดื้อเงียบและเอาแต่ใจเป็นที่สุด อาจจะด้วยการเป็นลูกคนเล็ก ต่อหน้าผู้ใหญ่คุณชายสามคือเด็กสุภาพและโตเกินอายุ แต่สำหรับอนลแล้วล่ะก็
 
            “เหอะ”หมอหนุ่มทำเสียงราวกับกำลังขำอะไรซักอย่างเมื่อนึกถึงวีรกรรมมากมายที่ตนเองเจอเข้ากับฤทธิ์เดชของไล่กว้านหลิน เพราะอายุห่างกันไม่มากเพื่อนคนแรกๆของคุณชายสามที่เพิ่งย้ายมาอยู่เมืองไทยจะเป็นใครไปไม่ได้ ก็เขาเองนี่แหละ คุณชายสามตระกูลไล่น่ะดื้อตาใสอย่างกับอะไรดี ก็มีแค่เขานี่แหละที่รู้ทัน เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ ทั้งเบ๊ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วเหลือแค่เป็นเมียที่คงไม่มีวันนั้น แค่คิดก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้วให้เป็นเมียไล่กว้านหลินเขายอมโสดไปชั่วชีวิตดีกว่า
 
            “ยังไงถ้ากอดกันจนพอใจแล้วก็เตรียมเก็บของกลับบ้านด้วยนะครับคุณชายคนไข้อาการดีแล้วกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว จะให้โทรเรียกเลขาของคุณเลยมั้ยครับ”
 
            “ค่อยเรียก ขอผมนอนก่อน”อัลฟ่าหนุ่มตอบอย่างไม่ยี่หระ ความคับแคบของโซฟาทำให้นอนไม่สบายตัวนักหากแต่กลับไม่ยอมขยับกาย ผิวขาวแทบจะสะท้อนแสงตัดกับผิวสีน้ำผึ้งอ่อนของภัทรอย่างกลมกลืน
 
ยังกับสัญลักษณ์หยินหยาง คุณหมอหนุ่มนึกขำในใจ
 
            “งั้นก็ได้ให้เวลาอีกชั่วโมงแล้วกัน”อนลกลับออกไปแล้วเพื่อไปตรวจอาการคนไข้ห้องอื่นต่อไป กว้านหลินขยับกายขับไล่ความเมื่อยขบเล็กน้อยหากแต่โอเมก้าในอ้อมกอดกลับรู้สึกว่าตนเองเป็นฝ่ายสร้างความลำบากให้กับอัลฟ่าหนุ่ม
 
            “ปล่อยให้ผมกลับไปนอนที่เตียงดีมั้ยครับคุณจะได้นอนได้สบายๆ”
 
            “ฉันบอกเหรอว่าลำบาก?”เด็กน้อยหุบปากลงไปทันทีที่อัลฟ่าหนุ่มสวนกลับ แม้ว่าอยากจะต่อล้อต่อเถียงแต่ณภัทรในตอนนี้จำต้องสงบปากสงบคำไว้ เขาจะไม่ดื้อกับกว้านหลินอีกแล้วเพราะถ้าดื้อเดี๋ยวคนที่นอนกอดตนเองจะไม่ยอมให้เจอแม่กับน้อง เด็กน้อยซุกเข้าหาอกแกร่งอีกครั้งสูดดมกลิ่นฝนจนเต็มปอดแล้วก็ทำหน้ามุ่ย
 
กลิ่น...
 
มันมีบางกลิ่นผสมปนเปมากับกลิ่นฝนของกว้านหลิน ภัทรขยับเปลี่ยนจุดแล้วสูดลมหายใจอีกครั้ง
 
กลิ่นกุหลาบหอมจางๆติดอยู่กับตัวของกว้านหลิน...
 
นี่สินะสาเหตุที่ทำให้กว้านหลินกลับมาเกือบเช้า
 
เพียงแค่คิดว่าเขาไปนอนกับใครมาใจดวงน้อยก็เต้นรัว ความเจ็บปวดในหัวใจเกิดขึ้นอบ่างช้าๆพาเอาความสดใสของเช้าวันใหม่ในอ้อมกอดของกว้านหลินหดหู่ไปด้วย เด็กน้อยขยับตัวจะนอนหันหลังหากแต่ความคับแคบของโซฟาทำให้ไม่ถนัดนัก
 
ขัดใจไปหมด
 
            “เป็นอะไร?”เสียงทุ้มติดแหบเพราะพักผ่อนไม่พอเอ่ยถามเด็กที่นอนยุกยิกในอ้อมกอด อยู่ๆอัลฟ่าหนุ่มก็รู้สึกถึงความขุ่นมัวจนทนนอนต่อไม่ไหว เหมือนกับว่าถ้าภัทรรู้สึกอะไรเขาก็รู้สึกด้วย
 
            “เปล่าครับ”
 
            “อย่าโกหก เธออารมณ์ไม่ดีฉันรู้สึกได้”
 
            “ผมแค่ไม่ชอบกลิ่นกุหลาบที่ติดมากับตัวคุณ”อัลฟ่าหนุ่มขำกับคำตอบของเด็กน้อย ณภัทรที่กำลังไม่พอใจมากๆเผลอตัวทุบลงบนแผ่นหลังของกว้านหลิน
 
            “เดี๋ยวนี้กล้าทำร้ายฉันเหรอ?”ภัทรเมื่อได้ยินคำถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งนั้นก็หยุดการกระทำลงทันที หัวกลมส่ายไปมา
 
            “ผมขอโทษครับ”สุดท้ายภัทรก็เป็นฝ่ายที่ต้องนิ่งเงียบไปเอง ปล่อยความคิดไหลไปกับเวลาจนกระทั่งกว้านหลินตื่นในอีกชั่วโมงถัดไป อี้เฉินมาพร้อมกับศลัยเพื่อช่วยเก็บของให้กับคนป่วย อัลฟ่าหนุ่มนั่งอ่านข่าวจากแลปท็อปไปเรื่อยๆเพื่อรอยาที่ภัทรจะต้องเอากลับไปกินที่บ้าน อี้เฉินไปจัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาลส่วนภัทรได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่อี้เฉินซื้อมาให้เรียบร้อยแล้ว เด็กน้อยนั่งๆนอนๆรออย่างไม่รู้จะทำอะไร กลิ่นกุหลาบหายไปแล้วเพราะกว้านหลินอาบน้ำชำระร่างกายจนหลงเหลือเพียงกลิ่นฝนจางๆทำให้อารมณ์ของโอเมก้าเด็กกลับมาดีขึ้นเล็กน้อย แม้ความสงสัยจะคงอยู่ในใจแต่ณภัทรก็รู้ตัวดีว่าตนเองนั้นไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะไปหึงหวง เด็กน้อยนั่งรอจนกระทั่งอี้เฉินจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็พากันเดินกลับมาที่รถ ไม่นานหลังจากนั้นทุกคนก็กลับถึงบ้าน
 
            “ตามฉันมา”กว้านหลินหันไปบอกเด็กในปกครองก่อนจะก้าวยาวๆมุ่งตรงไปที่ห้องทำงาน ภัทรเดินตามไปอย่างว่าง่ายแม้ใจจะมีคำถามแต่ก็เก็บปากเงียบสนิท
 
            “นั่งสิ”ชายหนุ่มสั่งเมือเห็นว่าภัทรเอาแต่ยืนเก้ๆกังๆอยู่กลางห้อง เมื่อนั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้วแฟ้มหนาสีดำถูกยื่นตรงหน้าเด็กน้อย ภัทรไม่เข้าใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจนอัลฟ่าหนุ่มต้องสั่งให้เปิดออกดู ฝ่ามือที่เคยอุ่นพลันรู้สึกเย็นเพราะความชื้นจากเหงื่อ
 
            “สัญญากู้ยืมเงิน”
 
            “ใช่ สัญญากู้ยืมเงิน จริงๆถ้าเธอไม่ป่วยซะก่อนก็จะให้เธอดูตั้งแต่แรก เรามาทำให้มันเป็นกิจจะลักษณะเถอะจะได้ไม่เอาเปรียบกัน ในนั้นฉันร่างข้อตกลงไว้แล้วว่าเธอจะต้องผ่อนชำระยังไง”ณภัทรรู้สึกหูอื้อ เด็กน้อยมองอัลฟ่าตรงหน้าด้วยสายตาสื่อถึงความผิดหวังชัดเจน
 
คิดว่าหลายวันที่ผ่านมาในโรงพยาบาลกว้านหลินจะใจดีกับเขาจริงๆ
 
คิดว่าการกระทำแสนอ่อนโยนที่แสดงออกมานั้นมาจากใจจริงจากจิตใต้สำนึกจากความรู้สึกที่ไล่กว้านหลินมี
 
คิดว่าอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่มอบให้ทุกค่ำคืนนั้นจะคงอบอุ่นตลอดไป
 
บัดนี้ณภัทรรู้แล้วว่าความคิดอะไรก็ไม่น่าผิดหวังเท่าคิดไปเองฝ่ายเดียว เด็กน้อยเม้มปากเป็นเส้นตรงข่มความรู้สึกผิดหวังกวาดตามองรายละเอียดข้างในแฟ้ม ในนั้นลงรายละเอียดไว้ทั้งหมดว่าพ่อของตนโกงเงินไปเท่าไหร่ จากที่รู้คร่าวๆคือ 80 ล้านบาท หากแต่หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วยอดเงินที่ถูกยักยอกมีมากกว่านั้น
 
            “อ่อ แล้วนี่ ค่ารักษาพยาบาลของเธอ”แผ่นกระดาษที่ได้จากโรงพยาบาลถูกยื่นมาให้ ณภัทรตวัดตามองอย่างไม่พอใจทันที
 
            “ห้องพิเศษค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด ห้าหมื่นสาม ฉันไม่คิดค่าเฝ้าค่าดูและเธอเพราะสาเหตุที่ทำให้เธอต้องป่วยก็มาจากฉันด้วยส่วนหนึ่ง”อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยบอกราวกับคุยเรื่องดินฟ้าอากาศแต่โอเมก้าตรงหน้านั่งนิ่งราวถูกแช่แข็งไปแล้ว
 
            “ส่วนใบนี้เป็นรวมค่าเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวที่ฉันให้อี้เฉินไปซื้อมาไว้ให้เธอ ฉันเก็บไว้ให้ทุกใบจะได้รู้ว่าฉันไม่โกงเธอแบบที่พ่อเธอทำหรอก”กว้านหลินเปิดลิ้นชักหยิบใบเสร็จนับสิบใบที่ยาวเป็นหางว่าวมาวางไว้ให้ภัทร เด็กน้อยเห็นยอดรวมแล้วลมแทบจับ เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงเกือบ 50 ชุด เครื่องประดับข้าวของเครื่องใช้ทั้งที่จำเป็นและไม่จำเป็นถูกซื้อมารวมแล้วเป็นราคาหลายล้าน
 
            “อันนี้เป็นสมุดจดบัญชีหากเธอมีการผ่อนชำระมาฉันก็จะจดไว้ในนี้แล้วปั๊มตราประจำตัวพร้อมลายเซ็นกำกับไว้ เช่นคืนนั้นฉันมีเซ็กส์กับเธอไป 5 ครั้ง ตามข้อตกลงคือครั้งสองหมื่นเพราะฉะนั้นหนี้ของเธอถูกหักไปแล้วแสนหนึ่ง”ภัทรหูอื้อตาลายไปหมด ดวงตากลมมีม่านน้ำตาเคลือบอยู่ เด็กน้อยรับสมุดบันทึกความอัปยศในคืนนั้นไว้ รายละเอียดการกระทำชำเราถูกเขียนด้วยลายมือของกว้านหลินชัดเจนมีตราประทับและลายเซ็นกำกับตามที่เจ้าตัวบอกครบถ้วน
 
            “อยู่ที่นี่ถ้าเธออยากได้เงินเธอต้องทำงานเพราะถ้าจะอยู่โดยไม่ทำอะไรฉันจะคิดเงินเธอเหมือนเวลาเธอไปพักที่โรงแรม อันนี้คือสัญญาจ้างงาน ฉันจะให้เธอเดือนละสองหมื่นถือว่าเป็นเงินพิเศษนอกเหนือจากงานบนเตียง หน้าที่ของเธอคือดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับตัวฉันทั้งอาหารเสื้อผ้าทำความสะอาดห้องของฉัน แล้วก็ช่วยคนในบ้านทำงานตามแต่ที่พวกเขาบอก ถ้าเธออยากปลดหนี้ให้เร็วจะเอาเงินเดือนมาจ่ายทบต้นไปก็ได้ ฉันไม่ใช่เจ้าหนี้ใจร้ายจะไม่คิดดอกเบี้ยก็แล้วกัน หรือไม่ก็ทำตามข้อเสนอของฉันมีลูกให้ฉัน นี่คือสัญญาตกลงยกลูกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของฉันผู้เดียว”ไล่กว้านหลินหยิบสัญญาอีกฉบับขึ้นมาวางตรงหน้าโอเมก้าเด็กอีกใบ
 
            “คุณมันทุเรศ”ณภัทรที่โกรธจนตัวสั่นตะโกนด่าใส่หน้าอัลฟ่าหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว
 
            “มันเป็นเรื่องของธุรกิจ เธอในฐานะลูกคนโตก็ต้องรับมรดกหนี้ส่วนนี้ไป ถ้าพ่อของเธอไม่ทำตั้งแต่แรกเรื่องแบบนี้มันไม่มีทางเกิดขึ้นเลย และเราสองคนก็ไม่ต้องมาอยู่ในภาวะกระอักกระอ่วนเช่นนี้ ฉันก็จะยังเป็นพี่กว้านหลินของเธอต่อไป แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วทำตามข้อเสนอของฉันซะแล้วเธอจะได้กลับไปเจอแม่และน้องของเธอเร็วๆ แล้วอย่าคิดดื้อกับฉัน เธอรู้มั้ยข้างนอกนั่นน่ะ มีอะไรบ้าง”ไล่กว้านหลินหยุดเว้นจังหวะการพูดก่อนกดยิ้มร้ายกาจใส่ ร่างสูงเดินมาจับพนักพิงเก้าอี้ที่ภัทรนั่งก่อนโน้มใบหน้ามาจนริมฝีปากชิดใบหู
 
            “พวกคนงานที่ไปกับเรือสินค้าน่ะ นานๆจะได้เข้าฝั่งเธอรู้มั้ยว่าพวกมันต้องอดเรื่องแบบนั้นนานกี่เดือน แม่ของเธอถึงจะแก่ไปหน่อย แต่ถ้าฉันขายให้ไปเป็นนางบำเรอในเรือก็คงได้เงินนิดหน่อย แล้วก็เดี๋ยวนี้ตามสถานบริการน่ะนิยมเด็ก ยิ่งอายุน้อยยิ่งดี น้องของเธอสองคนนั่นถ้าเอาไปขาย...”
 
            “ตกลง ผมจะทำ จะทำตามที่คุณบอก!!”ณภัทรตะโกนใส่หน้าอัลฟ่าหนุ่มก่อนจะคว้าปากกาที่อยู่บนโต๊ะมาเซ็นชื่อลงไปบนแผ่นกระดาษ น้ำตาไหลพราก ทั้งแค้น ทั้งผิดหวัง ทั้งเสียใจที่มารักคนใจร้ายแบบนี้
 
เลว...ไล่กว้านหลินเป็นผู้ชายที่สารเลวที่สุดเท่าที่ภัทรเคยพบเจอมา
 
ใช้ความนุ่มนวลอ่อนโยนมาหลอกล่อให้ตายใจ ให้รู้สึกได้รับความรักจากเศษเสี้ยวหัวใจที่ด้านชาดวงนั้น ทำให้รู้สึกลอยเหมือนขึ้นไปชมสรวงสรรค์แล้วก็ดึงรั้งให้ตกลงสู่ห้วงเหวของนรกตลอดกาล
 
เด็กน้อยปล่อยปากกาลงอย่างอ่อนแรง ร่างบางสั่นสะท้านก่อนยกฝ่ามือขึ้นมาปิดหน้าร้องไห้โฮอย่างกักเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ กว้านหลินมองภาพตรงหน้าด้วยความเฉยชา ฝ่ามือหนาวางลงบนกลุ่มผมเบาๆ รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อภัทรปัดมือของเขาออกอย่างไม่ใยดี
 
            “เอามือสกปรกของคุณออกไป อย่ามาแตะต้องตัวผมอีก”เด็กน้อยหันมาตวาดแว้ด ใบหน้าบึ้งตึงเหมือนลูกแมวกำลังขู่ราชสีห์ กว้านหลินหัวเราะขำกับคำสั่งนั้นก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ภัทรรู้สึกอยากจะกลั้นใจตายไปซะเดี๋ยวนั้นเลย
 
            “คงทำให้ไม่ได้ เพราะเธอเซ็นสัญญาขายร่างกายของเธอให้ฉันแล้ว ฉันจะจับ จะลูบจะทำอะไรก็ได้”
 
            “ผมก็จะคิดเงินทุกบาททุกสตางค์ไม่ให้ขาดเลยเหมือนกัน”
 
            “ก็เอาสิ ขนาดพ่อเธอโกงฉันไปเกือบร้อยล้านฉันยังไม่สะดุ้งสะเทือนเลย คิดดูแล้วกันว่าที่เธอต้องจ่ายมาทีละนิดทีละหน่อยน่ะมันคือเศษเงินขนาดไหน”รอยยิ้มเยาะเย้ยถูกส่งให้คนเด็กกว่าอีกครั้งก่อนจับจับกรอบหน้าของคนเด็กกว่าล็อคให้หนีไปไหนไม่ได้ ริมฝีปากเราะร้ายกดจูบบดขยี้ลงมาอย่างไม่ออมแรงแม้ภัทรจะดิ้นหนีแค่ไหนก็ไม่หลุดเลยซักนิด กว้านหลินจูบจนพอใจแล้วก็ผลักคนเด็กออก หัวเราะกับท่าทางพยศของภัทรแล้วเดินจากไปทิ้งเด็กน้อยให้ทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนแรง
 
นี่สินะที่ใครหลายคนบอกว่าการเป็นเด็กนั้นหลอกง่าย
 
ณภัทรเข้าใจความหมายที่พ่อแม่เคยบอกแล้ว
 
เข้าใจแล้วจริงๆ       


#ไฮเดรนเยีย

TBC. 


................................................

ชายสามเธอเป็นคนละเอียด ทุกอย่างจดเรียบร้อยตรวจสอบได้ สิ่งที่ทำก็ได้มาจากประสบการณ์ที่โดนพ่อของภัทรโกงไปนั่นแหละ

เนี่ย เป็นคนดี

5555555555555555555555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
 :m16: :m16: :m16:
เซ็นเช็คไถ่ตัวน้องภัทรได้ที่ไหนคะ

เดี๋ยวจะให้น้องพาผช.คนใหม่มาเย้ย

ออฟไลน์ เข็มวินาที

  • Those who make the worst use of their time are the first to complain of its shortness
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ได้คะแนนไปเพราะตอนที่ดูแลน้อง แต่ติดลบเป็นพันเพราะไอ้สัญญาบ้าๆนั่นของนาย กว้านหลิน!!! น้องเพิ่งจะฆ่าตัวตายนะ เรารู้สึกว่าความสมเหตุสมผลยังแปลกๆอยู่นะคะ การจะผ่านเรื่องฆ่าตัวตายไม่น่าจะเข้มแข็งได้เร็วขนาดนี้. หรือน้องมีเรื่องใหม่มาให้คิดเลยไม่ได้รู้สึกถึงตรงนั้นคะ หรือทุนเดิมน้องเป็นคนเข้มแข็งกว่าที่เราคาดไว้้ เราสงสัยค่ะ :sad4:

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
 


Hydrangea 7

 
            “สัญญานี้ไม่เป็นธรรม”ณภัทรปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าทิ้งก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับกองกระดาษเกือบสิบใบบนโต๊ะ เด็กน้อยหยิบขึ้นมาพิจารณาทีละใบ
 
            “ค่ารักษาพยาบาลคุณไม่มีสิทธิ์มาเก็บเอากับผมโดยเฉพาะค่าห้องพิเศษ ผมไม่ได้ร้องขอที่จะรับการรักษา”
 
            “แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ”
 
            “แต่ตอนนั้นผมไม่มีรู้สึกตัวคุณคิดเองเออเองตัดสินใจเออง จริงๆไม่ได้อยากจะเอื้อประโยชน์ให้กับผมคุณแค่เอื้อประโยชน์ให้กับตัวเองเพราะฉะนั้นค่าห้องพิเศษคุณไม่ควรมาเก็บเอากับผม อีกอย่างคนที่ทำให้ผมไม่สบายไม่ใช่คุณหรอกเหรอ เพราะฉะนั้นค่ารักษานี้คุณต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบถึงจะถูก”ไล่กว้านหลินมองเด็กที่เถียงเขาฉอดๆต่างไปจากเมื่อครู่ที่ร้องไห้จะเป็นจะตายด้วยสายตาคาดไม่ถึง
 
น่าสนุก
 
ยามเห็นลูกแมวขู่ฟ่อๆ น่าสนุก น่าไล่ต้อนให้เหนื่อยแล้วค่อยจับกินทีหลัง
 
            “งั้นก็ได้ ค่าห้องพิเศษฉันจะเป็นคนจ่ายเองแต่ค่ายาค่ารักษาพยาบาลส่วนนั้นเธอจะต้องเป็นคนจ่ายเดี๋ยวฉันจะหักยอดออกให้พอใจยัง?”
 
            “ยัง”ภัทรตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเลียนแบบเหมือนที่ไล่กว้านหลินชอบทำ
 
            “ว่ามาสิ ฉันรอฟังอยู่”
 
            “คุณขืนใจผม ผมไม่ได้ยินยอม”
 
            “ฉันไม่ได้ขอให้เธอยินยอมยังไงเธอก็ต้องทำอยู่ดี”
 
            “แต่นั่นต้องมาจากความเต็มใจ คุณเอาครั้งแรกที่มีค่าของผมไปผมขอเรียกร้องค่าเสียหาย”เด็กน้อยเถียงอย่างไม่ลดละ
 
            “เรียกค่าเสียหาย? เท่าไหร่ล่ะถ้าฉันจ่ายได้ฉันก็จะจ่าย”ณภัทรนิ่งไปนิดหนึ่งเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมานั่งต่อรองราคาค่าตัวกับอัลฟ่าตรงหน้านี้เลยซักนิด
 
ทำตัวไม่ต่างกับโอเมก้าที่ขายตัวไม่มีผิด...กักเก็บความอัปยศอดสูเข้าไปจนลึกสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ตอนนี้ทำอะไรได้ก็ทำไปก่อนจะได้ออกไปให้พ้นๆจากขุมนรกนี่เสียที
 
            “ห้าสิบล้าน”เอ่ยตอบออกไปเรียกหัวคิ้วยับย่นให้คนฟังทันที
 
            “ไม่แพงไปหน่อยเร้อไปซื้อกินข้างนอกยังไม่ต้องจ่ายขนาดนี้”คำพูดแสนดูถูกตอบกลับมา กว้านหลินใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะแสร้งทำหน้าครุ่นคิด
 
            “ฉันให้ได้ 10 ล้าน สำหรับครั้งแรกของเธอ แล้วอย่าคิดต่อรองอีกเพราะถ้าเธอจะเรียกราคาสิบล้านเธอก็จะไม่ได้”กว้านหลินรีบพูดดักคนเด็กกว่าที่ทำท่าจะเรียกค่าตัวเพิ่ม
 
มันใช้ได้ที่ไหน ไม่เหลือศํกดิ์ศรีของตัวเองแล้วเหรอ
 
โอเมก้าจอมเย่อหยิ่งเมื่อหลายวันก่อนที่ยอมตายคนนั้นหายไปไหนมาทำตัวต่อรองราคาค่าตัวราวพวกชั้นต่ำริมถนนไปได้
 
            “ก็ได้”ในที่สุดภัทรก็ยอมจำนน มันก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย กว้านหลินหยิบสมุดบัญชีมาปรับแก้ตัวเลขให้แล้วยื่นคืนกลับมาให้คนเด็กตรวจตราอีกครั้ง
 
            “หมดปัญหาแล้วก็ออกไปได้”ชายหนุ่มเอ่ยปากไล่ภัทรทันที ตอนนี้เขาเริ่มจะหงุดหงิดนิดหน่อย ภัทรควรรีบไปให้พ้นจากเขาเสีย เขาๆไม่อยากใช้อารมณ์จนทำร้ายร่างกายคนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลนี่หรอกนะ
 
            “ยัง”
 
            “อะไรอีกล่ะ ทำไมเธอเรื่องเยอะขนาดนี้ณภัทร หรือว่าที่โรงพยาบาลฉันใจดีกับเธอมากไปเธอถึงได้กล้าต่อรองกับฉัน”
 
            “ไหนๆผมก็ไม่เหลืออะไรแล้ว ค่าตัวแต่ละครั้งที่คุณให้มาไม่น้อยไปหน่อยเหรอครับ ผมถูกผูกขาดกับคุณคนเดียวไปรับเพิ่มที่ไหนก็ไม่ได้มันควรได้เยอะกว่านี้มั้ย”ไล่กว้านหลินรู้สึกหนังหัวตึงขึ้นมาทันที ณภัทรในตอนนี้ดื้อดึงอวดดีอย่างไม่คาดคิด เด็กน้อยตรงหน้าแม้ในดวงตามีน้ำตาคลออยู่เกือบตลอดเวลาหากแต่กลับมีทีท่าทีอวดดีไปในตัว
 
          “เธอจะเอาเท่าไหร่”เค้นเสียงถามอย่างสะกดอารมณ์สุดๆ
 
            “หนึ่งล้านต่อครั้ง”
 
            “ไม่มากไปหน่อยเหรอ ปกติกับพวกโอเมก้าฉันไม่ต้องเสียเงินซักแดงยังได้ ไปหิ้วเอาข้างนอกก็แค่หลักหมื่นหลักพัน”
 
            “สำหรับคุณมันก็แค่เศษเงินไม่ใช่เหรอครับ แต่สำหรับผมน่ะแต่ละบาทมีค่ามาก ผมไม่รู้ต้องอยู่กับคุณอีกกี่ปี อนาคตของผมอาจจะจบลงแค่ที่นี่ ไม่ได้เรียนต่อ ไม่ได้อยู่กับครอบครัว ไม่มีความรู้เพื่อเอาไปใช้ในอนาคตเพิ่ม  ไม่ใช่แค่คุณที่สูญเสียผมเองก็สูญเสียเหมือนกันแต่คุณมีพร้อมทุกอย่างในขณะที่ผมไม่มี”
 
            “ก็มีลูกให้ฉันสิเธอจะได้ปลดหนี้เร็วๆ”กว้านหลินพูดแทรกออกมาทันที
 
            “มีลูกทั้งๆที่ไม่ได้รักกันคุณคิดว่าคุณจะเลี้ยงแกได้ดีให้ความรักได้เท่ากับพ่อแม่ที่รักและพร้อมจะมีลูกเขาทำกันเหรอครับ ลำพังแค่มีเงินให้ลูกใช้ไม่ได้หมายความว่านั่นคือความรักที่ลูกรับรู้ได้หรอกนะครับ”
 
            “ความรักมันไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นหรอกณภัทร ฉันแค่อยากมีทายาทเอาไว้สืบสกุล”
 
            “แล้วทำไมไม่ไปมีกับคนอื่นล่ะทำไมต้องเป็นผม”โอเมก้าเด็กเริ่มตะโกนใส่กว้านหลินเมื่อคนแก่กว่าดื้อดึงจะให้เขามีลูกด้วยให้ได้
 
            “เพราะฉันยังหาคนที่คบกับฉันโดยไม่หวังผลประโยชน์ไม่ได้ยังไงล่ะ เธอน่าจะรู้ดีชนชั้นอย่างพวกฉันน่ะถูกจับตามองตลอดเวลา มีใครบ้างทีเห็นคนรวยแล้วจะไม่อยากจับ กลั้นอกกลั้นใจเบ่งๆออกมาซักสองสามคนแล้วจะไปไหนก็ไป ถึงเวลานั้นฉันจะปล่อยเธอกับครอบครัวของเธอไป แต่ถ้าเธอยังหาเรื่องตุกติกกับฉันอีกล่ะก็ฉันอาจจะสั่งฆ่าแม่กับน้องเธอเมื่อไหร่ก็ได้”
 
            “คุณมันไร้หัวใจที่สุด”
 
            “แล้วมันเพราะใครล่ะที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้”ไล่กว้านหลินยกความผิดทั้งหมดกลับไปให้กับณภัทร เด็กน้อยกำหมัดแน่นหลับตาถอนหายในระงับความคุกรุ่นที่กำลังปะทุในอกก่อนจะลุกขึ้นยืน
 
เขาหมดพลังในการต่อสู้นี้แล้ว ขาเรียวก้าวไปจนถึงหน้าประตูก่อนจะหันกลับมาพูดกับคนที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
 
            "ผมจะรีบมีลูกให้คุณก็แล้วกัน แล้วก็เรื่องแม่กับน้องของผมน่ะ ไม่ต้องยกมาขู่บ่อยนัก หมาเวลามันจนตรอกน่ะ มันก็ไม่กลัวอะไรแล้ว บางทีความตายก็อาจจะเป็นหนทางเดียวทำให้พวกผมหลุดพ้นเร็วขึ้นก็ได้”
 
ปัง!!!
 
เสียงกระแทกประตูห้องทำงานของเขาให้ปิดลง ไล่กว้านหลินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนแรง
 
ทำไมหัวใจของเขามันบีบรัดจนปวดไปหมด
 
เพียงแค่สายตาตัดพ้อเกลียดชังก่อนจากไปของภัทรส่งมอบให้มาความลำพองหยิ่งผยองของเขาก็กระเด็นหายไปในทันที
 
ความตายช่วยให้หลุดพ้นอย่างนั้นเหรอ
 
เธอเลือกที่จะตายมากกว่าอยู่กับฉันเหรอภัทร...
 
            ไล่กว้านหลินออกจากบ้านไปเย็นวันนั้นแล้วไม่กลับเข้ามาอีก เป็นเวลาอาทิตย์หนึ่งแล้วที่ภัทรไม่ต้องเจอกับอัลฟ่าหนุ่ม เด็กน้อยยังคงต้องนอนบนพื้นในห้องของกว้านหลินโดยที่ศลัยบอกว่าคุณชายสามสั่งไว้ โชคดีหน่อยที่ไม่ต้องทนเห็นหน้ากันแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นและกลิ่นฝนอันฉ่ำเย็นหายไปไม่กลับมา ตอนเช้าภัทรจะตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อลงมาในครัวเรียนรู้งานว่าต้องทำอะไรบ้าง บรรดาคนรับใช้แม้จะไม่ได้ให้ความเคารพแต่ก็ไม่ได้เล่นหัวกับภัทรแบบคนชั้นเดียวกัน แม้จะมีฐานะคนรับใช้แต่ได้นอนในห้องกับคุณชายของบ้านก็แปลว่าคนๆนี้พิเศษกว่าใคร
 
            “ตอนเช้าคุณชายเธอไม่ค่อยทานมื้อหนักหรอกค่ะ เธอจะทานพวกกาแฟกับขนมปังสองแผ่นมีน้ำผลไม้ให้เธอล้างปากหน่อยแค่นั้นแต่ก็ต้องมีพวกโจ๊กหรือข้าวต้มเตรียมไว้เผื่อเธอจะรับส่วนมื้อกลางวันถ้าวันทำงานก็ตัดทิ้งไปได้เลยส่วนมื้อเย็นเป็นอะไรก็ได้สองสามอย่างพอ”ศลัยเอ่ยสอนโอเมก้าเด็กที่ผันตัวมาเป็นผู้ช่วย งานทุกอย่างเกี่ยวกับคุณชายสามของตระกูลไล่ถูกถ่ายทอดให้ภัทรเรียนรู้อย่างเป็นระเบียบขั้นตอน ทั้งการจัดเสื้อผ้า การเก็บกวาดทำความสะอาดห้องทำงานและห้องนอนของกว้านหลิน
 
            “เวลาทำความสะอาดต้องระวังอย่าขยับข้าวของของคุณชายโดยไม่จำเป็น พวกเอกสารถ้าคุณชายวางทิ้งไว้ไม่ต้องเก็บเพราะถ้าเธอจะใช้แล้วมันไม่อยู่ที่เดิมเธอจะโมโหมาก แล้วก็ทำความสะอาดให้ดีคุณชายเธอเจ้าระเบียบมาก”
 
ภัทรเริ่มลงมือทำงานตามที่ศลัยสอนเพราะเรียนที่อังกฤษมาหลายปีเรื่องการทำความสะอาดจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรนัก ไม่นานห้องที่เป็นระเบียบอยู่แล้วก็เสร็จเรียบร้อยโดยที่คนเด็กกว่าเก็บกวาดเพิ่มเพียงนิดเดียว ภัทรออกมาเดินสำรวจงานรอบๆบ้านว่ามีอะไรให้ตนเองทำบ้าง
 
บ้านของกว้านหลินหลังใหญ่ก็จริงหากแต่กลับไร้สีสัน
 
เหมือนมีไว้เพียงแค่ให้ผู้เป็นนายกลับมานอนแล้วจากไปในตอนเช้า เสียงรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเรียกความสนใจจากโอเมก้าเด็กได้เป็นอย่างดี วูบหนึ่งคือความดีใจเพราะคิดว่าคนที่หายหน้าหายตาไปทั้งสัปดาห์จะกลับมาหากแต่คนที่ลงจากรถคือเลขาคนสนิทของกว้านหลิน หวังอี้เฉินส่งยิ้มใจดีให้โอเมก้าเด็กที่โค้งทักทายเขาอยู่ที่มุมสนาม ร่างสูงก้าวเข้าไปหา
 
            “หายดีแล้วเหรอครับ?”
 
            “หายแล้วครับ ขอบคุณที่เป็นธุระจัดการให้ทุกอย่างนะครับเสื้อผ้าที่คุณซื้อมาให้ใส่ได้ยั้นชาติหน้าเลยครับ”ณภัทรเอ่ยขอบคุณคนที่เป็นธุระทั้งเรื่องที่โรงพยาบาลและเรื่องของใช้เสื้อผ้าที่เล่นซื้อมาให้มากมายโดยไม่จำเป็น อี้เฉินหัวเราะให้กับคำพูดที่เหมือนจะเจือไปด้วยแววประชดประชันนั้น
 
            “แล้วนี่คุณภัทรจะทำอะไรครับ เพิ่งหายป่วยไม่น่าออกมาโดนแดดโดนลม”
 
            “งานในบ้านผมทำเสร็จหมดแล้วครับเลยว่าจะออกมาหาอะไรด้านนอกทำ อยู่แต่ในบ้านผมเบื่อ”
 
            “จริงสินะ ไม่ได้ออกไปไหนมาไหนเลยนี่นา เพื่อนก็ไม่มีให้คุย เอาเป็นว่าคุณภัทรอยากได้อะไรก็บอกนะครับผมจะจัดการให้ จดใส่กระดาษมาพรุ่งนี้บ่ายๆผมจะกลับเข้ามาอีกที”
 
            “เอ่อ แล้ว...เค้าไปไหนเหรอครับ ทำไมไม่กลับมาบ้าน”แม้จะบอกใจตัวเองว่าให้เกลียดกว้านหลิน แต่สุดท้ายภัทรก็ทำไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะผูกพันกันมาตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยความรู้สึกรักจึงยังคงมีหลงเหลืออยู่
 
            “คุณชายอยู่ในช่วงรัทครับ เลยไปนอนที่เซฟเฮ้าส์ อีก 2-3 วันก็คงกลับไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เธอฝากมาบอกว่าอยากได้อะไรให้สั่งมาได้เลย”
 
            “อ่า...อย่างนี้นี่เอง คือ ผมไม่ได้เป็นห่วงนะครับ บอกเขาไม่ต้องกลับก็ได้อยู่ไปนานๆเลย ส่วนของที่อยากได้ถ้าเป็นเกี่ยวกับของเขาคงไม่ทบเข้าไปในบัญชีหนี้ใช่มั้ยครับแค่ที่มีอยู่ก็ไม่รู้ชาติหน้าจะใช้หมดมั้ยเลย”อี้เฉินหัวเราะก๊ากออกมาทันทีที่โอเมก้าเด็กพูดจบ
 
น่ารักดี...โอเมก้าของคุณชายถ้าไม่ติดว่าต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้คงเป็นคู่ที่น่ารักไม่น้อย เจ้านายของเขาแม้ภายนอกจะดูเป็นคนเย็นชาแต่ก็ใจดี ส่วนคนตรงหน้าแม้แววตาจะเจือความทุกข์ตรมในใจหากแต่เขาเชื่อว่าพื้นฐานเดิมคงเป็นคนร่าเริงสดใสอยู่พอประมาณ มิน่าล่ะ คุณชายสามถึงพูดถึงบ่อยๆ กำชับนักกำชับหนาว่าให้ศลัยดูแลภัทรให้ดีๆ
 
            “เดี๋ยวผมจะขึ้นไปเอาเอกสารกับของใช้ส่วนตัวของคุณชายซักหน่อย คุณภัทรอยากได้อะไรก็จดมานะครับ พรุ่งนี้ผมจะเอามาให้”อี้เฉินเดินจากเข้าไปในบ้านแล้ว ภัทรมองรอบๆบ้านแล้วก็คิดว่าตนเองอยากปลูกอะไรซักอย่างให้บ้านดูเจริญหูเจริญตาขึ้นเด็กน้อยวาดภาพสวนเล็กๆในหัว รอยยิ้มพึงพอใจผุดออกมา ในเมื่อบอกว่าอยากทำอะไรก็ทำงั้นภัทรก็จะใช้เวลาว่างจัดสวนเล่นล่ะนะ โอเมก้าเด็กเดินกลับเข้าไปในบ้านร้องขอกระดาษกับปากกาจากพี่เลี้ยงสาว เด็กน้อยจดรายชื่อต้นไม้ที่อยากได้แล้วนั่งรออี้เฉินอยู่เงียบๆ ราวสิบนาทีเลขาคนสนิทของคุณชายสามก็ลงมาพร้อมซองเอกสารที่ต้องการ มืออีกข้างมีกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ ภัทรรีบเดินเข้าไปหาพลางยื่นกระดาษที่จดสิ่งที่อยากได้ให้อี้เฉินทันที หวังอี้เฉินกวาดตาอ่านก่อนจะเหลือบตามองหน้าเด็กตรงหน้านิดๆ
 
            “ไฮเดรนเยีย 20 กระถาง เอามาทำอะไรครับ ยังมีต้นไม้อื่นๆอีก ปุ๋ย ดินปลูก”
 
            “ผมอยากปลูกต้นไม้น่ะครับ สวนด้านนอกมันแห้งแล้งเกินไปแทนที่บ้านจะสวยกลับเหมือนกล่องมากกว่าแล้วก็รั้วข้างบ้านมันโปร่งเลยกะว่าจะปลูกไฮเดรนเยียพอโตกิ่งจะได้บังสายตาจากคนนอกได้ด้วย”
 
            “อืม ก็จริงนะครับ โอเค เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะจัดการให้แต่คงไม่ได้กลับเข้ามาเองคนภัทรจัดการเองได้ใช่มั้ยครับ”
 
            “ได้ครับ ขอบคุณมากนะครับที่คุณอี้เฉินช่วยเป็นธุระให้”
 
            “ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ เรียกผมว่าพี่จะดีกว่า ยังต้องเจอกันอีกนานสนิทๆกันไว้น่าจะดีกว่า”อี้เฉินเอ่ยบอกกับภัทรอย่างเป็นกันเอง เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กตรงหน้านี่เหลือเกิน อาจเพราะน้ำเสียงและรอยยิ้มสดใสกอรปกับดวงตาใส่ซื่อนั้นน่าเอ็นดูเสียเหลือเกินในความรู้สึก ภัทรยิ้มกว้างให้กับคำอนุญาตนั้น

 
            “งั้นก็รบกวนด้วยนะครับพี่อี้เฉิน”





 
           
 
            คุณชายสามตระกูลไลก้าวขาลงจากรถ ใบหน้าเรียบนิ่งติดจะตึงยังคงเป็นเอกลักษณ์ชินตาสำหรับผู้ที่พบเห็น สายตาคมดุกวาดตามองหาคนที่ควรจะมาทำหน้าที่รับเสื้อนอกหรือกระเป๋าเอกสารของเขาหากแต่กลับไร้เงาของณภัทร
 
            “ภัทรไปไหน?”เอ่ยถามคนรับใช้ที่มาทำหน้าที่นั้นแทน
 
            “อยู่ในสวนค่ะ คุณชายจะให้ตั้งโต๊ะเลยมั้ยคะ?”
 
            “รอก่อน ทุ่มหนึ่งค่อยตั้ง วันนี้เพิ่มอาหารอีกซัก 2-3 อย่างนะ จัดจานให้ภัทรกับอี้เฉินด้วย”
 
            “ค่ะ”ไล่กว้านหลินไม่ใส่ใจคนรับใช้สาวอีก จากเดิมที่ตั้งใจจะขึ้นไปอาบน้ำสองเท้าก็เปลี่ยนทิศทางไปทางสวนข้างบ้าน กวาดสายตามองหาไม่นานก็พบภัทรในเสื้อเชิ๊ตสีขาวใส่หมวกสานปีกกว้างใบใหญ่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ท่ามกลางถุงบรรจุต้นไม้ เสื้อผ้ามอมแมมจากขี้เถ้าแกลบและดิน รองเท้าบูทสูงถึงเข่าเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนที่โอเมก้าเด็กเหยียบย่ำขณะรดน้ำต้นไม้
 
            “ค่าต้นไม้ ค่าปุ๋ย ค่าอุปกรณ์ลงบัญชีเธอไว้แล้วนะ”ภัทรสะดุ้งเฮือกกับน้ำเสียงที่กระซิบใกล้ๆในขณะที่ตัวเองกำลังง่วนอยู่กับการเก็บถุงขยะ ภัทรหันกลับไปหาเสียงที่ประชิดตัวความใกล้ทำให้ปลายจมูกของกว้านหลินเฉียดผิวแก้มนุ่มเบาๆ กว้านหลินกระตุกยิ้มให้กับใบหน้าเหรอหรานั้น ดวงตากลมเบิกกว้างก่อนจะผลักคนที่โน้มตัวเข้าหามากขึ้นเรื่อยๆ
 
            “อะไร จะมาเก็บอะไรจากผม ผมซื้อมาจัดให้บ้านคุณเองนะคุณกว้านหลิน”
 
            “แล้วฉันขอให้เธอมาทำเหรอ?”
 
            “คุณนี่มันทุเรศจริงๆ”คนเด็กว่าก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีอย่างไม่อยากจะเสวนาด้วย ไล่กว้านหลินตอนนี้อารมณ์ดีที่ได้แกล้งให้ภัทรโมโหได้ เด็กน้อยเก็บถุงขยะไปใส่ในถุงดำใบใหญ่ ปากบ่นขมุบขมิบให้กับความเค็มเป็นเกลือของคุณชายอัลฟ่าที่เดินตามประกบหลังต้อยๆ
 
            “จะมาเดินตามทำไม รำคาญ”โอเมก้าเด็กหันไปตวาดแว้ดให้อย่างอารมณ์เสีย
 
คนอะไรหน้าด้านหน้าทน คนเขาปลูกต้นไม้ให้จะได้สวยๆยังจะหน้าด้านมาเก็บเงินจากเขา
 
เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่เพิ่งเคยพบเคยเห็น คำตวาดของคนเด็กกว่าไม่ได้ทำให้กว้านหลินรู้สึกโกรธอะไรยิ่งในตอนนี้ภัทรเหมือนลูกหมาตัวเล็กๆที่หัดขู่แทนที่เสียงขู่จะน่าเกรงขามกลับเหมือนลูกหมายังไม่ได้เดือนที่เอาแต่ร้องอิ๋งๆน่ารักน่าเอ็นดูเสียมากกว่า
 
ไม่เจอกันอาทิตย์กว่าๆทำไมดูมีน้ำมีนวลได้ขนาดนี้ สงสัยไม่เจอเขาเลยกินอิ่มนอนหลับได้พักผ่อนเต็มที่สินะ
 
            “เลิกทำได้แล้วฉันเหนียวตัวอยากอาบน้ำไปเตรียมน้ำให้ฉันหน่อย”
 
            “ผมอยากทำให้เสร็จก่อน จะทิ้งไว้แบบนี้ได้ยังไง”
 
            “เดี๋ยวให้คนสวนทำต่อถ้าเขาทำต่อไม่ได้จะได้ไล่ออกไปเลย จ้างไปก็เปลืองเงิน”ภัทรหันมามองคนที่เอ่ยปากจะไล่คนงานชราที่ทำงานมานานปีออกด้วยท่าทางสบายๆแล้วให้นึกโมโห
 
            “หายใจเข้าหายใจออกเป็นเงินเลยหรือไงคุณกว้านหลิน เวลาเดินน่ะเดินช้าๆ เดินเบาๆนะ เดี๋ยวเกลือที่เกาะบนตัวจะร่วง”
 
            “ปากเก่งให้ตลอดนะ ด่าเก่งแล้วใช้ทำอย่างอื่นก็ให้เก่งได้แบบนี้ด้วยล่ะ”ภัทรชะงักให้กับคำพูดนั้นของกว้านหลิน ใบหน้าเกิดอาการเห่อร้อนเมื่อนึกถึงวันแรกที่ถูกจับมา ทั้งอายทั้งโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ร่างบางกระทืบเท้าลงพื้นก่อนจะเดินหนีไปทิ้งคนกวนประสาทไว้เบื้องหลัง อัลฟ่าหนุ่มมองต้นไม้ที่ภัทรปลูกอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาไม่ใช่คนที่จะมาละเอียดอ่อนรักธรรมชาติ แต่มองไปมองมาก็สวยดีเจ้าตัวคงดูแบบมาจากในหนังสือจัดสวนที่พ่อของเขาเคยซื้อมาอ่านล่ะมั้ง ชายหนุ่มเดินตรวจตราบริเวณบ้านอีกซักพักก็เดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน บรรดาคนรับใช้ยังง่วงอยู่ในครัวร่างสูงสาวเท้าเข้าไปในห้องนอน กลิ่นหอมของดอกไลเซนทัสเตะจมูกอย่างแรงจนเผลอสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด ไร้เงาของภัทร กว้านหลินสูดกลิ่นที่แรงขึ้นเรื่อยๆก่อนจะก้าวเท้าตามหาอย่างใจเย็น รอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น
 
ไม่คิดเลยว่าเขาอุตส่าห์หนีไปนอนที่เซฟเฮ้าส์หลีกเลี่ยงช่วงรัทเพื่อไม่ให้ทำอะไรลูกหนี้บรรดาศักดิ์นี้แต่กลับมาเจอโอเมก้าฮีทซะเอง
 
            “ภัทร...”แกล้งลากเสียงเรียก ดวงตาคมดุของนักล่าก็สอดส่ายสายตาหาไปทั่วห้อง
 
กำลังต่อต้านร่างกายตัวเองอยู่สินะ กว้านหลินปล่อยฟีโรโมนของตัวเองให้แรงขึ้นเพื่อกระตุ้นโอเมก้าจอมดื้อดึงที่คงกำลังแอบซ่อนตัวเองจากเขา เสียงน้ำในห้องน้ำยังคงไหลแปลว่าเจ้าตัวคงขึ้นมาเตรียมน้ำตามที่สั่งจริงๆ
 
สองเท้าก้าวเข้ามาในห้องน้ำกว้าง มีเพียงน้ำที่ล้นอยู่ในอ่างฟองสบู่ฟูฟ่อง กลิ่นดอกไลเซนทัสหอมเข้มมากขึ้นทุกขณะดวงตานักล่าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเรือนผมสีบลอนด์ที่อ่อนอยู่แล้วกลับยิ่งอ่อนมากขึ้น อารมณ์บางอย่างถูกจุดเพราะฟีโรโมนของคนเด็กกว่าแรงขึ้นทุกขณะ
 
ถึงเขาจะควบคุมตัวเองได้แต่ให้ตายเถอะเขาเองก็เพิ่งผ่านช่วงรัทพอมาเจอกลิ่นที่กระตุ้นสัญชาติญาณภายในอารมณ์ก็ประทุได้ง่ายๆสูดลมหายใจเข้าไปจนลึกเต็มปอด
 
            “ฮึก...บ้าจริง”ภัทรสบถออกมาเมื่อกว้านหลินก้าวเท้าเข้ามาในห้องน้ำกลิ่นฝนที่เคยชุ่มฉ่ำกลับทำให้ภายในกายร้อนรุ่มไปหมด เขาลืมเสียสนิทเลยว่าช่วงนี้จะฮีท มันน่าโมโหตรงที่ว่าโอเมก้าเด็กไม่มียาระงับฮีทยิ่งกว้านหลินเดินไปเดินมาในห้องน้ำกลิ่นฟีโรโมนก็คละคลุ้งไปทั่ว หอมจนอยากจะกระโจนเข้าหาหากแต่เด็กน้อยก็ห้ามตัวเองไว้ แต่ร่างกายมักจะทรยศจิตใจเสมอ
 
            “ออกมาเถอะ ฉันรู้ว่าเธอกำลังทรมาน ฉันช่วยเธอได้นะ”ภัทรกอดเข่าปกป้องเก็บกักร่างกายของตัวเองให้แน่นขึ้นเด็กน้อยยอมทนขดตัวนั่งซ่อนในตู้ใต้อ่างล้างหน้าอย่างเงียบเชียบ กว้านหลินแกล้งเดินไปเดินมาตรงอ่างล้างหน้า ยิ่งอยู่ใกล้ขนบนกายยิ่งลุกซู่อย่างน่ากลัวเด็กน้อยนั่งขยับต้นขาตนเองเบาๆร่างกายสั่นราวกับหนาวสั่น หากแต่ณภัทรรู้ดีว่ามันไม่ใช่ ไม่ใช่เลยซักนิด ธรรมชาติกำลังเรียกร้องและต้องการการปลดปล่อย ชายหนุ่มทิ้งสะโพกพิงกับเค้าท์เตอร์อ่างล้างหน้าถอดเสื้อสูทออกอย่างเชื่องช้าเหลือเพียงกางเกงแสลค นิ้วเรียวค่อยๆเลื่อนเพลย์ลิสต์เพลงเมื่อเจอเพลงที่ต้องการก็กดเล่นด้วยท่าทางสบายๆ ล้วงเข้าไปหยิบบุหรี่รสมิ้นท์ราคาแพงมาจุดสูบ ปล่อยอารมณ์ไปตามเพลง บางท่อนก็ฮัมตามเบาๆ
 
Baby I’m preying on you tonight
Hunt you down eat you alive
Just like animals
Animals
Like animals

 
เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเลย แค่ยืนกักร่างกายที่คงใกล้หมดความอดทนเต็มที่แล้วเรื่อยๆ

 
เดี๋ยวเหยื่อก็ออกมาเองโดยไม่จำเป็นต้องออกล่าให้เหนื่อยแรง


Maybe you think that you can hide
I can smell your scent for miles
Just like animals
Animals
Like animals
Baby I’m


            “ช่วย...ช่วยด้วย”กว้านหลินกระตุกยิ้มเมื่อเสียงเล็กเล็ดลอดออกมาจากในตู้ ชายหนุ่มไม่ได้ขยับลงไปช่วยใช้ริมฝีปากคีบมวนบุหรี่ไว้ก่อนจะถอดกางเกงและชั้นในทิ้งเดินลงไปแช่น้ในอ่างอย่างสบายๆ ที่สุดประตูตู้ก็ขยับออกภัทรอ่อนแรงจนแทบจะพยุงตัวไม่อยู่ เรือนกายแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่เล่นงานเสียหนักหน่วง ลมหายใจติดขัดทุ้มหนักเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายเต็มดวงหน้าเส้นผมนุ่มเปียกลู่ริมฝีปากแดงสูดอากาศอย่างน่าสงสาร
 
            “มาหาฉันสิ แล้วฉันจะช่วย”กว้านหลินอัดควันสีเทาเข้าปากก่อนจะพ่นมันออกด้วยท่าทางสบาย ภัทรในยามนี้เหมือนคนที่กำลังตบตีกับจิตใต้สำนึกของตัวเอง ร่างกายเต็มใจจะมาหาอัลฟ่าหนุ่มหากแต่จิตใจต่อต้านตัวเองไว้ สีหน้าทรมานนั้นทำให้กว้านหลินอยากจะหัวเราะเยาะ
 
ร่างกายต้องการแทบตายแต่จิตใจกลับดื้อดึงด้วยความหยิ่ง
 
ก็อยากจะรู้ว่าจะทนได้ซักกี่น้ำกว้านหลินสลัดมวนบุหรี่ทิ้งลงไปกับพื้นปล่อยให้ความเปียกชื้นดับก้นกรองลงไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วกระดิกเรียกร่างบางที่น้ำตาปริ่ม
 
            “ขอยา...ขอยาให้ผม ฮึก...”
 
            “เธอลืมไปหรือเปล่า บ้านนี้มีฉันเป็นอัลฟ่า คนอื่นๆเป็นเบต้า จะไปเอายาระงับฮีทที่ไหนมาให้เธอ?”
 
            “ฮื่อ...”เด็กน้อยทรุดตัวลงนอนกับพื้น ระบายลมหายใจออกอย่างหนักหน่วงขดร่างกายบดเบียดหน้าขาเข้าหากันราวกับว่าจะช่วยลดความต้องการได้หากแต่กลับยิ่งรู้สึกมากกว่าเดิม
 
เกลียดเพศสภาพของตัวเองนัก ช่องทางด้านหลังเริ่มชื้นแฉะจากสารคัดหลั่งกลางกายเริ่มปริ่มน้ำอารมณ์ปรารถนาทั้งหมดไปอยู่ตรงส่วนนั้นอยากปลดปล่อยแต่ทำอะไรไม่ได้เลย
 

((ต่อข้างล่าง))

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1

            “อึดอัดนักก็ถอดเสื้อผ้าออกสิ ช่วยตัวเองน่าจะพอบรรเทาความอยากได้”แสร้งแนะนำราวกับหวังดีหากแต่ดวงตากลับทอแววสนุกภัทรลูบไล้ร่างกายตัวเองผ่านเนื้อผ้า



“สอดมือเข้าไปในเสื้อสิ เล่นกับหน้าอกตัวเอง”เด็กน้อยสอดมืออันสั่นเทาเข้าไปในเสื้อ สมองเบลอไปหมดภาพตรงหน้าพร่าเลือนสิ่งที่เห็นชัดที่สุดคือร่างของอัลฟ่าหนุ่มที่นอนแช่อยู่ในอ่าง กว้านหลินเสยผมที่เริ่มชื้น ยามที่เรือนผมสีบลอนด์เปียกน้ำยิ่งขับให้ใบหน้านั้นหล่อเหลามากยิ่งขึ้น ปลายนิ้วเกลี่ยยอดอกของตัวเองตามคำแนะนำ ความเสียวซ่านแล่นพล่านความต้องการยิ่งมากขึ้นมากกว่าเดิม

“อื้อ..”เสียงครางเบาๆเรียกความตื่นตัวให้กับอัลฟ่าหนุ่มจนอดไม่ได้ที่จะส่งมือลงไปเคล้นคลึงแกนกายในน้ำ

“ถอดเสื้อผ้าออก”ภัทรทำตามอย่างว่าง่าย ตอนนี้ขอแค่ได้ปลดปล่อยความอึดอัดออกมาไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็จะทำ หากเป็นปกติร่างบางคงจะดื้อดึงไม่ยอมทำตามที่อัลฟ่าหนุ่มบอกได้ง่ายๆ หากในตอนนี้ตอนที่สัญชาติญาณดิบเข้าเล่นงานความยับยั้งชั่งใจก็ค่อยๆน้อยลงไปทุกทีไม่นานเสื้อผ้าก็ลงไปกองอยู่ข้างๆ แกนกายแดงจนน่าสงสารส่วนปลายปริ่มน้า ภัทรค่อยๆจับแล้วรูดรั้งเบาๆ กว้านหลินมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย เรือนร่างบอบบาง เสียงร้องครางหวานหู ท่าทางล่อแหลมนั้นราวรูปศิลปะข้อมือแกร่งขยับตามจังหวะที่คนเด็กทำอยู่

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยช่วยตัวเอง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะมีอารมณ์ร่วมขนาดนี้ ณภัทรมองคนที่กำลังทำแบบเดียวกับตนด้วยใบหน้าเห่อร้อน ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกับว่ามือที่กำลังรูดรั้งส่วนไวต่อความรู้สึกนั้นไม่ใช่มือของตนเองหากเป็นของกว้านหลินที่จ้องมาที่ตนด้วยดวงตาแสดงความปรารถนาอย่างชัดเจน ยิ่งสายตาดุนั้นโลมไล้ไปทั่วร่างกายก็ยิ่งสั่น

“อ๊ะ...อา....”เด็กน้อยส่งเสียงครางยามเพิ่มความเร็วในการขยับข้อมือความเสียวแล่นวาบจนชาไปทั่วร่างก่อนที่ความอัดอั้นทั้งหมดจะถูกปลดปล่อยออกมา ภัทรหายใจแรงจนแผ่นอกบางกระเพื่อม

ไม่ดีขึ้นเลย...

แม้จะปลดปล่อยออกไปแล้วก็ไม่ได้ช่วยทำให้ดีขึ้นมาเลยซักนิด กลับกัน ความต้องการกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ช่องทางด้านหลังเต้นตุบราวกับประท้วงร้องขอสิ่งที่ต้องการมากกว่าการช่วยตัวเอง

ภัทรในตอนนี้นอนสิ้นท่ากว้านหลินหยุดมือที่เค้นคลึงแกนกายของตัวเองก่อนจะลุกก้าวออกมาหาร่างที่นอนขดตัวแดงเป็นกุ้งต้ม

“มาอาบน้ำกับฉันเถอะเด็กน้อย ฉันจะอาบให้จนเธอสะอาดไปทั้งตัวเลย”กว้านหลินช้อนร่างของโอเมก้าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะพาไปที่อ่างตามเดิม ร่างสูงวางภัทรให้ลงยืนข้างอ่างก่อนที่ตัวเองจะก้าวเข้าไปนอนรอดึงข้อมือของคนที่แทบจะควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ให้ก้าวตามลงมา สะโพกเล็กบดเบียดหาแกนกายใหญ่ใต้น้ำแสดงความต้องการออกมาอย่างไม่ปิดบัง ยิ่งไออุ่นจากผิวกายรวมทั้งกลิ่นประจำตัวอยู่ใกล้ๆภัทรยิ่งสติเตลิด ตอนนี้ผิดชอบชั่วดีในใจไม่หลงเหลืออยู่มีเพียงความต้องการที่กระตุ้นให้ต้องทำอะไรซักอย่าง

ภัทรชอบกลิ่นฝนของกว้านหลิน เด็กน้อยคล้องแขนกับลำคอของอัลฟ่าหนุ่มที่โตเต็มวัยก่อนจะฝังจมูกลงบนต้นคอหอมนั้น ปลายลิ้นเล็กเลียชิมผิวเนื้อของกว้านหลินอย่างเอาแต่ใจ สะโพกบดเบียดกับความครัดแน่นใต้น้ำในขณะที่กว้านหลินก็เล็มชิมผิวใต้ร่มผ้านั้น วักน้ำถูตัวล้างทำความสะอาดเหยื่อของเขาอย่างใจเย็นจนหอมกรุ่นไปทั่วร่าง แต่ไม่ว่าครีมอาบน้ำจะหอมขนาดไหนก็ไม่สามารถกลบกลิ่นกายประจำตัวของภัทรได้ฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้สร้างความเสียวสะท้านไปทั่วสรรพางค์กายของณภัทร เด็กน้อยเชิดหน้าแอ่นอกรับปลายลิ้นร้อนที่ไล่ชิมมาจนถึงยอกอกชูชัน ครั้งนี้ชายหนุ่มไม่ได้กัดหรือทำให้รู้สึกเจ็บเหมือนคราวก่อนหากแต่ค่อยๆดูดเม้มบดคลึงสร้างความเสียวซ่านให้กับคนเด็กจนนั่งแทบไม่ติด สะโพกกลมยิ่งขยับบดแกนกายของกว้านหลินมากขึ้นแสดงความต้องการโดยไม่ปิดบัง

“ช่วยผม...ฮึก...ช่วยด้วย”ริมฝีปากแดงจัดเพราะเจ้าตัวเม้มไว้จนเจ่อร้องขอใบหน้าหวานส่ายไปมาเพราะทนอดกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว

“จูบฉันสิ แสดงให้ฉันเห็นว่าเธอต้องการมากขนาดไหน”ไม่ต้องให้สั่งซำภัทรก็แนบริมฝีปากนุ่มหยุ่นของตัวเองลงบนกลีบปากของกว้านหลิน

รู้สึกดีเป็นบ้า...อัลฟ่าหนุ่มดูดดึงกลีบปากของภัทรอย่างพึงพอใจตักตวงความหอมหวานหยอกล้อกับลิ้นเล็กที่ไม่ค่อยประสีประสากับเรื่องแบบนี้นัก

ภัทรสั่นไปทั้งตัว เด็กน้อยจูบตอบอย่างเงอะงะแต่ทว่าแฝงความเร่าร้อนไปในตัว

“อื้อ...”ร่างบางสะดุ้งโหยงยามที่กว้านหลินยกสะโพกของตนแล้วกดลงไปบนแกนกายที่ค่อยๆถูกดูดกลืนเข้าไปจนสุดโดยไม่เบิกทางเลยซักนิด โชคดีที่เป็นช่วงฮีทจึงมีสารคัดหลังช่วยหล่อลื่น เด็กน้อยกอดอัลฟ่าหนุ่มแน่นจิกลงไปแผ่นหลังระบายความเจ็บหากแต่รู้สึกดีนั้น

So what you trying to do to me
It’s like we can’t stop we’re enemies
But we get along when I’m inside you
You’re like a drug that’s killing me
I cut you out entirely
But I get so high when I’m inside you

กว้านหลินค่อยๆขยับกายเมื่อภัทรมีท่าทางผ่อนคลายลง แรงตอดรัดทำเอาอัลฟ่าหนุ่มแทบคลั่ง มันทั้งอุ่นร้อนและเสียวซ่าน ยิ่งในตอนนี้ตอนที่ภัทรฮีทความต้องการของโอเมก้าเด็กล้นทะลักทำให้การขยับกายสอดประสานกันเป็นไปอย่างเข้าขา ภัทรที่จับจังหวะได้เริ่มเป็นฝ่ายคุมเกมนี้เองซึ่งกว้านหลินก็ไม่ได้ขัด ชายหนุ่มปรนเปรอรสจูบแสนร้อนเร่าให้กับคนเด็กที่เรียกร้องซุกซน เด็กน้อยยกสะโพกสูงจนส่วนนั้นเกือบหลุดออกจากกันก่อนบดกดจนสุดความยาว ความเสียวซ่านถูกกระแทกเข้าออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนพายุที่ค่อยๆก่อตัวด้วยเมฆทะมึนแล้วสาดซัดด้วยห่าฝนน้ำในอ่างกระเพื่อมไหลออกไปตามแรงขยับ ฟองขาวฟูฟ่องค่อยๆล้นไหลออกไปจนเหลือเพียงน้ำสีขุ่นบั้นท้ายสวยโผล่ขึ้นลงเป็นจังหวะ เสียงครางประสานกันราวกับวงดนตรีก้องโลก

“เร็ว..เร็วกว่านี้หน่อย” เด็กน้อยเอ่ยขอกับกว้านหลินที่เริ่มกลับมาคุมเกมเองโดยการจับเอวเล็กไว้แล้วกำหนดจังหวะด้วยตัวเอง กว้านหลินกดจูบลงบนกลีบปากช้ำนั้นแรงๆอย่างมันเขี้ยว

หากเป็นเวลาปกติคงไม่กล้าพูดแบบนี้หรอกชายหนุ่มรั้งเอวบางให้ขยับเร็วขึ้นแม้สายน้จะเย็นชุ่มฉ่ำหากแต่ตอนนี้อัลฟ่าหนุ่มกับโอเมก้าที่กำลังฮีทกลับร้อนไปหมดทั้งร่าง ยิ่งส่วนที่เชื่อมต่อกันขยับเร็วมากขึ้นเท่าไหร่ภัทรยิ่งกรีดร้องราวกับทรมานหากแต่นั่นคือเสียงของความสุขสมจนกระทั่งร่างเล็กกระตุกธารน้ำสีขาวในร่างกายพุ่งกระฉูดพอๆกับกว้านหลินที่รั้งร่างเล็กมาไว้ในอ้อมกอดรัดร่างนั้นแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อเอวสอบขยับเข้าออกรัวเร็วก่อนจะอัดกลับเข้าไปค้างไว้แน่นฉีดน้ำรักของตนเข้าไปจนเต็มล้นสองร่างหอบสะท้านกว้านหลินกดจูบแลกลิ้นกับโอเมก้าที่ยังคงไม่สิ้นฤทธิ์เขาค่อยๆถอนแกนกายออกช้าๆของเหลวไหลตามออกมาไม่น้อยเลย ณภัทรเริ่มบดเบียดร่างกายเข้าหาอัลฟ่าหนุ่มอีกครั้ง ความต้องการยังคงสูงอยู่ เป็นที่รู้ๆกันว่าเวลาที่อัลฟ่ารัทหรือโอเมก้าฮีทความต้องการจะมากจนควบคุมไม่ได้หากไม่กินยาระงับเป็นช่วงที่ต้องการเซ็กส์อย่างไร้ขีดจำกัด

นี่เป็นครั้งแรกที่ภัทรขาดยา เด็กน้อยต้องการมากขึ้นเรื่อยๆแม้ว่าในใจจะร้องประท้วงแต่กลับถูกอารมณ์ขึ้นมามีบทบาทนำความผิดชอบชั่วดีที่กรีดร้อง

แม้จะสุขสมแต่ทว่าในใจกลับร่ำไห้คร่ำครวญ

“ไปล้างตัวเถอะ ถ้าเธอยังไม่อิ่มฉันป้อนเธอได้จนกว่าเธอจะร้องขอให้พอ”กว้านหลินเปิดฝักบัวให้สายน้ำเย็นรินรดล้างฟองลื่นออกจากตัวเขาทั้งคู่

“ปกติเธอฮีทกี่วัน?”
“ส...สี่หรือห้าวัน...”

“สงสัยฉันต้องหยุดงานเพิ่มเพื่ออยู่กับเธออีกอาทิตย์แล้วมั้งเด็กน้อย”ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

จะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ ช่วงเวลาเชื่องๆแบบนี้คงมีแค่เดือนละครั้งต้องเอาให้คุ้ม จะต้องหมดกี่ล้านก็ยอมล่ะ

ไม่มีสติแบบนี้โกงซัก 4-5 รอบก็คงไม่รู้หรอก

ได้กำไรเห็นๆ









#ไฮเดรนเยีย

TBC.


...........................................



มีคนขีัโกง 1 อัตราจ้าาาาาาาาาาา

ด่านัก โกงซะเลย เอิ้วววววววววววววววว

งกมางกกลับไม่โกง



 
     

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
คุนตำหนวดดด ตรงนี้มีคนโกงค่าา

สบายเลยสิกว้านหลิน  :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ sweetie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ใจร้ายกับน้องจริงๆ :m16:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4008
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
อย่าใจร้ายกับน้องนักเลย :sad4:

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
งกจริงๆหรืออยากให้เขาอยู่ด้วยนานๆจ๊ะ :-[ สนุกมากๆมาต่อเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ tawanna

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 449
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
น้องเสียเปรียบหมดประตูแน่เลย :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด