❤ คุณคนเดียวกัน ❤ [ตอนที่ 21]★17/11/20★ P:17
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ❤ คุณคนเดียวกัน ❤ [ตอนที่ 21]★17/11/20★ P:17  (อ่าน 63106 ครั้ง)

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
55555 มันใช่หรอ ไม่อยากให้พูดมาก เมียเมออะไร
เลยยอมๆ ให้ทำไปงี้หรอ ไม่ได้นะภาคิน

บทจะหวานเค้าก็หวานจน แหมมม แต่บอกเป็นแฟน
อะไรจะเหมือนเดิมได้ไงเนาะคิน มันต้องคืบหน้าสิ

เป็นเอ็นดู กว่าจะรู้ตัวก็บ่นโง่กันไปหลายรอบ

ออฟไลน์ LifePo-YuGu

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ในที่สุด  น้องภาของเราก็มีสามีเป็นตัวเป็นตนสักที  :hao7: :hao7: :-[ :-[ :jul1:

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0

ออฟไลน์ TaddyC

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :oo1: :oo1: :oo1: :oo1:   อร้ายยยยยย เขาได้กันแล้ว ได้เบิ้ลด้วย  กรี้สสสสสสสสสสส :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1536
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
 :z1:คินร้ายนักนะ เป็นแฟนได้แป้บเดียว รีบเลื่อนให้เป็นเมียเลยนะ

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-0
น้องภาโดนกินแล้วววว  :m25:
เมียเมอ อะไรแค่หมดเรี่ยวแรงเฉยๆ แง้งง

ออฟไลน์ arisa_sa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
 :oo1:  :L1: :pig4: :L1: เขิน

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2219/-43
ตอนที่ 21

ผู้ชายแบบคิน



“พี่คิน” เสียงเรียกหวานหูแต่ยังไม่หวานเท่ากับรอยยิ้มที่ส่งมาให้ ถุงของร้านเบเกอรี่ชื่อดังถูกวางลงบนโต๊ะที่พวกผมนั่งอยู่ใต้ตึกคณะ

“เพิร์ลซื้อมาฝากพี่คินค่ะ เพิร์ลไปทานกับเพื่อนมาพอทานของอร่อยก็อดคิดถึงพี่คินไม่ได้ อยากให้ได้ทานด้วยกัน” คำพูดและรอยยิ้มเขินอายทำให้คนพูดดูน่ารักขึ้นเป็นเท่าตัว

ถ้าไม่เจอกันวันนี้ผมเกือบลืมเพิร์ลไปแล้ว ครั้งสุดท้ายที่เจอดูเหมือนจะเป็นวันที่เจ้าตัวมาหาคินที่คณะเพื่อไปดูหนังด้วยกัน

“รู้ได้ยังไงว่าพี่อยู่นี่”

“เพิร์ลก็ต้องมีสายสืบของเพิร์ลสิคะ” คนพูดยิ้มตาพราว สีหน้าภูมิใจกับความลับเล็กๆ ของตัวเอง

“เพิร์ลไปก่อนนะคะมีเรียน พี่คินอย่าลืมทานขนมนะคะ”

“อืม”

ผมมองตามหลังเพิร์ลไปก่อนหันกลับมามองคิน รู้สึกเหมือนตัวเองอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไร รู้แต่ว่าผมไม่สบายใจ มันรู้สึกอึดอัดแปลกๆ

“ทานสิ”

ผมเลิกคิ้วขึ้น ชี้มือไปยังถุงขนมตรงหน้า “ขนมนี่เหรอ อย่าเลยน้องเขาตั้งใจซื้อให้มึง ขืนกูกินเข้าไปความคิดถึงได้ติดคอตาย”

มุมปากของคนตรงหน้ายกขึ้น ดวงตาที่มองมาฉายแววแปลกๆ

“หึงเหรอ”

!!!

“หึงเหี้ยอะไรของมึง กูอิจฉาต่างหาก” ไม่ต้องมีใครบอกผมก็รู้ว่าเป็นการละล่ำละลักตอบที่เสียอาการมาก

“อิจฉา?”

“เออ” ผมพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใครบ้างวะไม่อยากได้ขนมจากสาว”

“ผม” นิ้วยาวเรียวชี้เข้าหาตัว

“หือ?” ผมเลิกคิ้วขึ้นแทนคำถาม

“คุณถามว่าใครบ้างไม่อยากได้ขนมจากสาว”

“ถ้ามึงไม่อยากได้แล้วรับไว้ทำไมวะ” ผมมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เข้าใจปนไม่พอใจเล็กน้อย ซี่งอย่างหลังผมจะไม่ยอมรับเด็ดขาด

“เพราะผมไม่รู้ว่าคุณจะหึง” รอยยิ้มกวนจุดขึ้นที่ริมฝีปากและดวงตาของคิน

“กูบอกว่าไม่ได้...ช่างแม่งเถอะ” ผมถอนหายใจยาว ตัดสินใจเลิกพูดเพราะบอกความรู้สึกของตัวเองไม่ถูกเช่นกัน

“ไอ้คิน” ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากัน “ถ้า...”

“อะไร”

“ถ้า..ถ้ามึงไม่กินวันหลังก็อย่ารับสิวะ” ผมหลบสายตาของคิน ไม่อยากให้รู้ถึงพิรุธในใจ

“ก็คุณชอบไม่ใช่เหรอ”

“ชอบ? ชอบอะไร” ผมเงยหน้าขึ้นประสานสายตา

“ขนม คุณชอบกินไม่ใช่เหรอ”

“...”

“มะ..มึงนี่มันชั่วเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ น้องเขาตั้งใจซื้อให้มึงแต่มึงดันรับเพราะกูชอบกินเนี่ยนะ แบบนี้มันไม่ถูก มึงต้องคิดถึงใจคนให้ด้วย สงสารน้องเขา”

“แล้วทำไมคุณยิ้ม”

“หะ!” หน้าตาเลิ่กลั่กของผมคงส่อพิรุธที่สุดแล้ว

“คุณด่าผมไปยิ้มไป”

ผมเม้มปากแทบไม่ทัน เผลอยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง

“กูไม่ได้ยิ้ม”

“ผมเชื่อ”

ผมผงะไปทางด้านหลังเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคนโน้มข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ พร้อมกับมือที่วางลงบนศีรษะ

“ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้หึง”

“รู้ก็ดี” ผมปัดมือของคินออก มองอีกฝ่ายลุกขึ้นยืนด้วยความสงสัย

“ไปไหนวะ?”

“เอาขนมไปให้โต๊ะโน้น ไม่มีอะไรขวางหูขวางตาคุณจะได้ไม่หึงอย่างที่พูด”

“...”

ถุงขนมหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มรู้ทันอันแสนร้ายกาจที่ยังติดตา ตอนนี้ผมสงสัยเหลือเกินว่าทำไมเราสามารถรักและเกลียดคนบางคนได้ในเวลาเดียวกัน

• • • • •

“คิน”

“ว่า” ผมขานรับโดยไม่ละสายตาจากเกมที่เล่นอยู่ เพราะเป็นคืนวันศุกร์จึงไม่ต้องกังวลว่าพรุ่งนี้จะตื่นไปเรียนทันหรือไม่

“ยังไม่ง่วงเหรอ”

“ยัง มึงง่วงก็นอนไปก่อนเลย”



“คิน”

“หือ?” ผมส่งเสียงตอบ ขยับคอไปมาเพื่อลดความเมื่อยล้าจากการก้มหน้า

“พรุ่งนี้จะไปไหนหรือเปล่า”

“ไม่ไป กูกะจะนอนตื่นสายๆ ... เดี๋ยวนะ..” ผมเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือ หันไปมองคินด้วยสายตาแปลกใจ

“เมื่อกี้มึงเรียกกูว่าอะไรนะ”

คนถูกถามไม่ตอบเพียงแค่มองผมยิ้มๆ

“มึงเรียกกูว่าคิน?” ผมถามออกไปพร้อมกับทบทวนความทรงจำของตัวเองไปด้วย ใช่แล้ว!

“สองสามวันนี้มึงไม่เรียกกูว่าภาเลยนี่หว่า”

“เพิ่งรู้ตัวเหรอ” คนถามดวงตาเป็นประกายขำ

“ทำไมวะ” ผมถามคล้ายคนโง่งม ก็หมอนี่ไม่ใช่เหรอที่พยายามเรียกผมว่าภาให้ได้

“ไม่มีอะไร” คินโคลงศีรษะ ยกยิ้มที่มุมปาก “ก็แค่เมื่อก่อนคุณไม่ชอบให้ผมเรียกว่าภา ผมเลยอยากเรียก”

“มึงเรียกเพราะอยากแกล้งกู” ผมได้ข้อสรุปทันที

“ใช่” คนทำรับคำอย่างหน้าชื่นตาบาน

“ตอนนี้กูยอมให้เรียกแล้วมึงเลยไม่เรียก?”

“ผมชอบชื่อคินมากกว่า ผมชอบที่เราชื่อเดียวกัน”

“กูแม่งหมดคำจะพูดกับมึงจริงๆ” ผมส่ายหัวด้วยความอิดหนาระอาใจ แต่ไม่เคยนึกสงสัยเพราะคนอย่างคินทำได้อยู่แล้ว

“ไม่รู้เหรอ” คนพูดมองผมตาวาว

“รู้อะไรวะ” ใครจะไม่สงสัยเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาลอยๆ

“รู้ว่า..ตอนคุณโดนแกล้ง..น่ารัก” เสียงทุ้มหูและสายตาชวนละลายที่มองมาทำเอาผมไปไม่เป็น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าหูร้อนขึ้นมา ผมรีบหันไปมองทางอื่น สายตาหลุกหลิกอยู่ไม่สุข

“กู..กู..”

เดี๋ยวนะ สมองผมจับบางอย่างได้ ผมหันกลับไปมองคินทันที ทันได้เห็นสายตาร้ายกาจคู่นั้นเต็มๆ

“ไอ้คิน! มึงกวนตีนกูอีกแล้ว!”

“หึๆ ก็ผมบอกแล้วว่าตอนคุณทำหน้าไม่ถูก..น่ารัก”

“เชี่ย”

ผมทิ้งท้ายไว้หนึ่งคำ ก่อนพาหน้าแดงๆ ของตัวเองเข้าห้องน้ำเพื่อไปสงบสติอารมณ์แทบไม่ทัน

• • • • •

“พี่คิน” เสียงหวานเสียงเดิมกลับมาอีกครั้ง ทำเอาผมอยากรู้ว่าใครเป็นสปายให้กับน้องเพิร์ลกันแน่ ถึงส่งข่าวได้ว่องไวเพียงนี้ ผมนั่งยังไม่ทันหายร้อนด้วยซ้ำ

“ครับ” คินตอบรับ

“เพิร์ลซื้อมาฝากค่ะ” กล่องเค้กถูกวางลงบนโต๊ะ ผมไม่แน่ใจว่าระหว่างเค้กกับรอยยิ้มของคนให้อะไรที่หวานกว่ากัน ที่แน่ๆ คือมันทำให้ผมรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

“ขอบใจเพิร์ลมาก แต่พี่รับไว้ไม่ได้”

“พี่คินไม่ชอบทานเหรอคะ” เสียงหงอยๆ และใบหน้าเศร้าสร้อยของสาวน้อย ทำเอาหนุ่มๆ ที่นั่งอยูรอบข้างรู้สึกปวดใจแทน

“เปล่า”

“งั้นทำไม..” ดวงตาที่เหลือบขึ้นมองคินน่าสงสารเกินบรรยาย ผมกลั้นหายใจ ได้แต่ภาวนาขอให้คินเลือกใช้คำพูดที่ไม่ทำร้ายใจกันมากนัก ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิง

“คินไม่ให้รับ”

“หะ!” ผมตาเหลือก หันไปมองเจ้าของคำพูด สายตาจึงสบเข้ากับดวงตาสนุกของอีกฝ่ายเข้าพอดี ไอ้คิน! เล่นผมแล้ววว

“หมาย..หมายความว่ายังไงคะ” สีหน้าของน้องเพิร์ลคล้ายปลาถูกทุบหัว สายตาที่เบนมามองผมงงงันก่อนจะเปลี่ยนเป็นเอาเรื่อง

“คือ..” ผมกลืนน้ำลายลงคอ

“ทำไมพี่คินไม่ให้รับของเพิร์ลคะ มันเกี่ยวอะไรกับพี่คินด้วย”

“เอ่อ..” แล้วจะให้ผมพูดอะไรละครับ

“แฟนพี่ขี้หึงน่ะ”

“คะ!!”

ไอ้เชี่ยคินนน!!

คราวนี้ไม่ใช่สายตาทิ่มแทงจากน้องเพิร์ลคนเดียวแล้วที่จ้องมองผม คำพูดประโยคสั้นๆ ของคินเรียกสายตาจากทุกโต๊ะที่อยู่ใกล้เคียงให้หันมามอง

“พี่..พี่คินพูดว่าอะ..อะไรนะคะ”

“หมอนี่ขี้หึง” มือใหญ่วางลงบนศีรษะของผม แถมเขย่าเบาๆ สายตาที่มองมาเหมือนเอ็นดูผมเสียเต็มประดา

“พี่คิน!”

“หืม เพิร์ลจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ”

“ไม่จริงใช่ไหมคะ พี่คินแค่แกล้งเพิร์ลใช่ไหมคะ” คราวนี้เป้าหมายพุ่งมาที่ผมเพื่อหาคำยืนยันที่ต้องการ

“ว่ายังไงคะ” น้ำเสียงที่ถามเริ่มคุกคามเมื่อไม่ได้รับคำตอบ

“ก็..ก็ตามนั้น” ถ้าเอารอยยิ้มทั้งชีวิตมารวมกัน ครั้งนี้น่าจะเป็นรอยยิ้มที่แหยที่สุดในชีวิตของผมแล้ว

“ยอมรับแล้วเหรอว่าคุณหึงผม ถ้าบอกแต่แรกว่าไม่ชอบผมจะไม่รับของจากใครเลย”

“กูหมายถึงเป็นแฟนมึงเว้ย ไม่ได้หมายถึงกูหึง” คนร้อนตัวอย่างผมรีบแก้ตัวทันที แต่เมื่อจบประโยคลงและได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย ก็รู้ตัวทันทีว่าผมตกหลุมอีกครั้ง ถ้ามีปี๊บวางอยู่ใกล้ๆ ผมคงเอาคลุมหัวตัวเองไปแล้ว

“บ้าไปแล้ว” สายตาของน้องเพิร์ลที่มองมาทำเอาผมกังวลว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่โดนผู้หญิงตบหรือเปล่า ยังดีที่น้องเพิร์ลแค่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนคว้ากล่องเค้กวิ่งจากไป

ผมถอนหายใจยาว เพราะรู้ว่าได้สร้างศัตรูโดยไม่ตั้งใจเข้าให้แล้ว

“จริงเหรอวะ พวกมึงคบกันจริงเหรอวะ” ความวัวไม่ทันหายความควายเข้ามาแทรก ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กคณะผมไม่เคยเป็นรองใครจริงๆ

“จริง” คนตอบไม่คิดจะให้ผมมีเวลาพักหายใจ

“เชี่ย ถ้าไม่เห็นกับตาได้ยินกับหูกูไม่มีทางเชื่อแน่ๆ มึงตกหลุมไอ้คินได้ไงวะ”

“มึงถามถึงคินไหน” ผมถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายใจ

“แล้วมึงดังเท่ามันหรือไง” เป็นคำตอบที่ชวนเจ็บปวดหัวใจ ระหว่างไอ้คินกับผมแน่นอนว่าต้องเป็นคินเสมอ

“แล้วนี่มึงรู้อยู่แล้วหรือเพิ่งรู้” โชคดีที่อีกฝ่ายไม่คิดเอาคำตอบจริงจังและเปลี่ยนไปถามปายที่นั่งเงียบอยู่ข้างผมแทน

“รู้” ปายพยักหน้า

“งั้นจีนกับนาวีก็รู้สิวะ”

“อืม” คินเป็นคนตอบเพราะทั้งสองคนไม่อยู่

“จุ๊จุ๊ พวกมึงนี่เหนือความคาดหมายจริงๆ เดี๋ยวพอรู้กันทั่วสนุกแน่”

สนุกกับผีน่ะสิ นั่นคือสิ่งที่ผมคิดในใจ ไม่อยากคิดถึงรังสีอำมหิตจากสาวๆ แต่ละคนเลย

“ไม่เห็นมีอะไร” ในขณะที่ผมกลุ้มใจเล็กๆ ตัวต้นเหตุกลับมีท่าทีสบายใจ สีหน้าบ่งบอกว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญแม้แต่น้อย

“แน่ใจ?”

“แน่ใจ หมอนี่รับมือไหวอยู่แล้ว” สายตาและรอยยิ้มมุมปากที่ส่งมา ผมแน่ใจเหลือเกินว่าคินจะให้ผมรับมือจริงๆ และน่าจะตั้งตารอดูด้วย

“เออกูจะคอยดู ไปล่ะ”

ผมมองตามหลังคนพูดที่เดินห่างออกไป มั่นใจว่าความจริงควรเป็น ‘ไปล่ะกูจะรีบไปเล่าให้คนอื่นฟังมากกว่า”

“สู้ๆ” คินตบมือบนไหล่ผมเบาๆ สายตาที่มองมายั่วเย้า ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าเป็นผมมากกว่าที่ตกหลุมหมอนี่

“เชี่ยคิน” สุดท้ายผมจึงได้แต่สรรเสริญมันไปหนึ่งคำ

ทุกคนที่มองมาดูปลื้มปริ่มกับความรักที่คินมีให้ผม ผมเองก็ปลื้มปริ่มจนน้ำตาเกือบไหล ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบัน ตอนที่เกลียดกันหรือรักกันแล้ว ไอ้คินก็ยังเก่งในการหาบาทามาให้ผมอย่างสม่ำเสมอ แต่ถึงอย่างนั้น..ผมก็ดีใจ

ว่ากันว่านิยายรักที่ดีนั้นต้องมีครบทุกรส สุข เศร้า เหงา ซึ้ง ดราม่า นอกจากพระเอก นางเอกแล้ว จะขาดตัวร้าย ตัวอิจฉาไม่ได้ ชีวิตรักของผมก็เช่นกัน เพียงแต่ในความรักของผมนั้น พระเอกกับตัวร้ายดันเป็นคนเดียวกันเท่านั้นเอง


:::: ♥ TBC ♥::::



ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ชาตินี้จะตามนายคินทันมั้ย หนูภา 5555555

ออฟไลน์ Wipers

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ฮึบไว้ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-6
คิน คิน   o18

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7702
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
เปิดตัววว

ออฟไลน์ PoyPay

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
คิดถึง...

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ขอย้อนกลับไปอ่านใหม่หน่อยนะคะ เราลืมอ่ะ

โอเคไปอ่านใหม่แหล่ะ จำได้แล้ว สู้เข้าไว้นะหนูภา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-11-2020 11:28:35 โดย Jibbubu »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด