[เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] ขันหมาก 3/2/2562
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] ขันหมาก 3/2/2562  (อ่าน 2536 ครั้ง)

ออฟไลน์ made in june

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ข้อตกลงเล้าเป็ด และก่อนโพสนิยาย กรุณาอ่านและปฎิบัติตามนะครับ

***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


นิ ย า ย เ รื่ อ ง อื่ น
[เรื่องสั้น] กระทงวิศวะ
[เรื่องสั้น] แฟนดีดี
[เรื่องสั้น] Bite
[เรื่องสั้น] Daddy issues
[เรื่องสั้น] Beware of wolves
[เรื่องสั้น] ความลับ
คุณงดงามเกินไปที่จะตากฝนคนเดียว (ยังไม่จบ)




  ขันหมาก  


Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ made in june

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ขันหมาก






ลูกผู้ชายชาติทหารชื่อองอาจ ตั้งแต่เกิดจนอายุ25ปี ไม่มีครั้งไหนเลยที่ต้องมาทำตัวไร้ศักดิ์ศรีถึงขนาดนี้ บ้านเขารวยมาก พ่อเป็นถึงเจ้าของไร่ปาล์มที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด อย่าถามว่าปาล์มคืออะไร เพราะก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เอาเป็นว่า เวลาขายแต่ละที เหลือเงินซื้อรถสัญชาติยุโรปได้เป็นคัน

 

แน่นอนว่าพอรวย ไม่มีอะไรที่เขาอยากได้แล้วจะไม่ได้ ลูกชายคนเดียวของบ้าน แม่แทบจะเอาใส่พานถวายให้ทุกสิ่ง

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่แม่ให้ไม่ได้ และไม่ว่าจะขอยังไง พ่อก็ค้านหัวชนฝา

 

ชายหนุ่มใช้โอ่งรองน้ำฝนขนาดใหญ่ต่างบันไดในการปีนขึ้นหน้าต่างบ้านไม้สองชั้น

 

ตามแบบฉบับบ้านข้าราชการในต่างจังหวัด วงกบหน้าต่างหันหน้าเข้าหาทิศเหนือพอดี ผ้าม่านลูกไม้สีขาวเมื่อต้องลมก็สะบัดปลิวดูนุ่มนวลน่าสัมผัสเหมือนแก้มน้องที่แสนคะนึงหา

 

ชายหนุ่มใจสั่น นึกฝันถึงกลิ่นหอมของเนื้อน้องที่ไม่ได้พบหน้ามาหลายวัน

 

เหวี่ยงตัวขึ้นมานั่งยองยองอยู่บนวงกบหน้าต่างได้สำเร็จ ปัดผ้าม่านสีขาวออกให้พ้นรัศมีสายตา

 

ใต้แสงจันทร์เดือนเพ็ญ มองเห็นเงาของร่างขาวกระจ่างกำลังหลับใหล อากาศในเดือนเมษานั้นร้อนจนดินแทบระอุควัน ผ้าที่ใช้ห่มในเวลากลางคืนจึงเป็นผ้าแพรบางที่เย็นสบาย ผ้าแพรสีน้ำเงินตัดกับผิวขาวราวกอหยวกเป็นภาพที่ทำเอาคนมองแทบล้มคะมำ

 

คนนอนหลับอยู่บนเตียงไม่ได้รับรู้ถึงการมาของเขา ใบหน้าด้านข้างที่หันมาทางนี้ยังหลับตาพริ้ม เรียวขายาวขาวภายใต้กางเกงนอนขาสั้นเนื้อบางพาดทับกันในลักษณะนอนตะแคง

 

นายองอาจ ชายอายุ25 ปี มองภาพตรงหน้าเหมือนเจอเทวดาประจำใจ สายตาเทิดทูนเหมือนเมื่อครั้งที่มองน้องเต้นในงานโรงเรียนสิบปีก่อนไม่เปลี่ยนแปลง

 

น้องหลิน ลูกชายเกษตรอำเภอ คนดีคนเดิมของพี่

 

ร่างสูงปีนลงจากหน้าต่าง เดินย่องด้วยปลายเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าน้อง ไม่กล้าหย่อนก้นลงนั่งบนเตียง เพราะกลัวน้องจะรู้สึกตื่น

 

หน้าตาหล่อเหลาตามแบบฉบับลูกชายเจ้าสัวที่รวยที่สุดในอำเภอเมืองขอนแก่นเฝ้ามองน้องน้อยนอนหลับตาพริ้ม ปากอิ่มแดงเผยอน้อยๆดูเชิญชวนให้ลงไปสัมผัสลิ้มรสหวาน

 

ว่าจะแค่คิด แต่ในความเป็นจริง ปากที่อาจจะมีกลิ่นจากบุหรี่นิดๆก็พิมพ์ประทับลงบนปากสีชมพูเหมือนกลีบบัวของน้องไปแล้ว

 

น้องยังนอนนิ่ง คนหน้าใสใจทรามยิ่งได้ใจ ขยับปากอีกนิด ลอบดูดดึงปากล่างนุ่มหยุ่นของน้องชิมความหวาน เสียงทุ้มครางเครือในคออย่างหมั่นเขี้ยว

 

“คนฉวยโอกาส” คนทำผวาเฮือก เด้งตัวออกหนีราวเจอของร้อน ตากลมโตใต้แสงมืดสลัวจ้องเป๋งมาที่เขา สายตาพราวระยับ

 

“แอบปีนขึ้นบ้านคนอื่นอีกแล้ว ระวังเจอปืนพ่อนะ”

 

“ตื่นอยู่ก็ไม่บอกพี่” พอได้สติก็รีบโทษน้องทันที ลุกขึ้นนั่งจากท่าล้มก้นจ้ำเบ้า

 

น้องกระพริบตาปริบๆ ท่าทางเลิกคิ้วไม่รู้ไม่ชี้ ผ้าแพรสีน้ำเงินเลื่อนหล่นตอนคนขยับตัวขึ้นนั่ง

 

พอได้เห็นเสื้อผ้าที่น้องใส่ก็เกือบทำคนแก่ล้มหงายอีกรอบ เสื้อเชิ้ตผ้าไหมลื่นกระดุมต่ำเสียจนเผยให้เห็นผิวหน้าอกขาว อกบางนวลเนียนอยู่ในระดับสายตาของคนนั่งต่ำกว่า

 

พี่ลอบกลืนน้ำลาย น้องคงยังไม่รู้สึกตัว เพราะขายาวๆขยับขัดในท่านั่งสมาธิ ผิวเนื้อขาอ่อน ขาวนวลเนียลยิ่งกว่าเนื้อหนังด้านนอก ยิ่งกางเกงขาสั้นเนื้อบางยิ่งทำให้ดูเย้ายวนใจให้จินตนาการโลดแล่นไปถึงไหนต่อไหน

 

องอาจ ชายไทยอายุ 25 ปี รู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นโรคหอบหืดเพราะอาการหายใจติดขัด

 

ราวกับเห็นสายตา น้องเลิกคิ้ว ขยับรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจเสียจนใจคนแก่สั่นสะท้าน

 

พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ

 

พรอันประเสริฐใดใดในโลก ช่วยชี้ทางสว่างแก่ดวงตาอัดมืดบอด และจิตใจที่หลงผิดใฝ่ในทางอกุศลของข้าพระเจ้าด้วย

 

หัวใจคนแก่จะวายแล้วหนู

 

“ไม่หนาวเหรอ อากาศเย็นทำไมห่มผ้าบาง” น้องหัวเราะตอนได้ยินคำถาม เสียงใสเหมือนลูกกระพรวนก้องอยู่ในหู

 

ตอนนี้ต่อให้ถูกด่าว่าควายก็คงจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว เพราะสติกึ่งหนึ่งถูกพรากไปเพราะความขาวนวลเนียนของเนื้อน้องตรงหน้า

 

“หนาวที่ไหน นี่เดือนเมษายน ร้อนตับแตก”

 

“ระ… เหรอ” น่าจะจริงแบบที่น้องว่า เพราะเหงื่อที่ซึมอยู่ข้างขมับของเขาไหลลงมาตามกรอบหน้า

 

“งั้น พี่กลับก่อนล่ะ ฝันดีจ้ะ” คนพูดเสร็จทำท่าจะลุกหนี แต่ถูกมือบางของน้องคว้าหมับเข้าที่บ่า คนสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองเหมือนเจอผี เหงื่อกาฬไหลเป็นน้ำ

 

“พี่อง” น้องเรียก “ทำไมวันนี้รีบกลับล่ะ”

 

“คือ พี่ต้องรีบนอนน่ะ พรุ่งนี้แม่ให้ขับรถพาไปวัด”

 

น้องฟังคำตอบแล้วก็หรี่ตา “พรุ่งนี้วันโกน ใช่วันพระที่ไหน”

 

หือ วันโกนคืออะไรวะ..

 

ไม่เคยรู้อะไรแบบนี้ ที่เข้าใกล้วัดมากที่สุด ก็คือไปเป็นเพื่อนพ่อบริจาคเงินสร้างโรงทานข้างวัดนั่น แต่มันก็หลายปีมาแล้ว อันที่จริง ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้จะเข้าวัดโดยที่ไม่ปวดแสบปวดร้อนได้มั้ย

 

เขาหลบตามองไปทางอื่น หลีกเลี่ยงที่จะมองน้องตรงๆเพราะเดี๋ยวจะอดใจมองหน้าอกขาวๆกับขาเรียบลื่นน่าลูบของน้องไม่ได้

 

“ทำท่าแบบนี้คืออะไร พี่กลัวผมเหรอ”

 

พี่ไม่ได้กลัวหนู พี่กลัวใจตัวเอง

 

คนเป็นพี่ร้องครางในใจด้วยความทุกข์

 

“ผมไม่ได้จะทำอะไรพี่ซักหน่อย ที่บอกว่าระวังปืนพ่อน่ะล้อเล่น พ่อออกตำบล ยังไม่กลับมาหรอก”

 

หนูน่ะไม่ทำอะไรพี่หรอก แต่พี่นี่สิ พี่จะทำอะไรหนูมั้ย พี่ยังไม่กล้าไว้ใจตัวเองเลย

 

คนแก่กว่ากำมือชื้นเหงื่อกับกางเกง แถมต้องกำแน่นขึ้นตอนคนเป็นน้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้

 

“นี่ขับรถหรือขี่มอเตอร์ไซค์มา”

 

“ขี่มอเตอร์ไซค์มาจ้ะ จอดแอบไว้ข้างต้นมะขามท…ทำไมเหรอ”

 

“งั้นคืนนี้ นอนที่นี่นะ อย่าขี่รถกลับเลย ผมเป็นห่วง”

 

น้องครับ น้อง!

 

องอาจมองหน้าพระในใจ สายตาเว้าวอนเป็นห่วงของน้องเหมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจคนแก่ให้พองฟู

 

ถึงจะกลัวใจตัวเองแค่ไหน แต่โอกาสได้นอนร่วมเตียงเคียงหมอนกับน้องนั้นช่างหอมหวานจนใจชายฉกรรจ์สั่นคลอน พยักหน้าตอบคำชวนเหมือนคนโดนป้ายยา

 

“แล้วแม่หนูล่ะ”

 

“แม่ไปนอนเป็นเพื่อนยายที่สวนมะพร้าว”

 

ทางสะดวก… เอ่อ ไม่ใช่ ขอโทษครับ

 

น้องจัดแจงที่นอนให้โดยการขยับตัวไปชิดกับเตียงอีกฝั่ง เหลือพื้นที่เตียงให้สำหรับเขา ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นยืนก้าวขาสั่นๆลงบนเตียง

 

เตียงสีขาวลายใบไม้นุ่มนิ่มเหลือเกิน ไม่น่าล่ะ ผิวขาวๆของน้องถึงดูนุ่มนิ่มขนาดนั้น

 

ทิ้งศีรษะลงบนหมอน กลิ่นกรุ่นเหมือนดอกมะลิก็ฟุ้งอยู่ข้างจมูก

 

“ห่มผ้าด้วยกันได้มั้ย ถ้าไม่งั้นเดี๋ยวผมไปหยิบผืนใหม่มาให้”

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ ผืนนี้ก็ได้”

 

“ไปเกณฑ์ทหารมาเป็นยังไงบ้าง” น้องถามมาอีก เขาหันไปมองใบหน้าน่ารัก ตาโตๆสุกใสในความมืด

 

เขาไปเกณฑ์ทหารเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา หลังจากทำเรื่องผ่อนผัน เพราะไปเรียนเมืองนอกอยู่หลายปี

 

“ได้ใบแดง”
คนฟังตาโต เด้งตัวขึ้นนั่งด้วยความตกใจ มือบางๆคว้าเข้าที่หัวไหล่คนนอนตะแคงอยู่

 

“จริงเหรอ! อย่างนี้พี่ก็ต้องไปเป็นทหารเหรอ!” ตอนแรกเขาคิดว่าจะเฉลยว่าล้อเล่น แต่พอเห็นตาแดงๆกับปากอิ่มที่เริ่มเบะของน้องก็เปลี่ยนใจ อยากแกล้งแหย่

 

คนเลื่อนมือไปดึงมือบนบ่าเอามากุมไว้ ลุกขึ้นนั่งให้อยู่ในระดับเดียวกัน

 

“พี่องต้องไปเป็นทหารจริงๆเหรอ”

 

น้องถามซ้ำ ตอนนี้ตาแดงก่ำร่ำจะร้องไห้ พี่ยื่นมือสากไปลูบข้างแก้ม

 

“พี่ไปสองปีเอง เดี๋ยวก็กลับมา”

 

พูดยังไม่ทันจบประโยคคนตรงข้ามก็ปล่อยโฮออกมา น้ำตาไหลพรากเหมือนเด็กๆ

 

“ตอนนั้นก็พูดแบบนี้! แล้วก็ไปตั้งห้าปี ฮือ ห้าปีเลยนะที่ผมคอย”

 

“ฮึก! แล้วนี่ยังจะไปอีก พี่เห็นผมเป็นอะไร ถึงได้เอาแต่ทำให้เจ็บนักพี่อง ฮือๆๆๆ”

 

มือน้องขยำเสื้อตรงอกเขาเสียแน่น พี่เริ่มไม่สนุกแล้ว เพราะเห็นน้องสะอื้นฮักเหมือนจะขาดใจ ดึงตัวคนร้องไห้มากอดแนบอก น้องซุกหน้าเข้ากับเสื้อเขาร้องเสียงดังกว่าเดิมจนคนทำอะไรไม่ถูก ลูบหลังลูบหัวเป็นพัลวัน

 

“พี่ขอโทษๆ คนดีหยุดร้องเถอะนะ”

 

“ฮือ”

 

น้องส่ายหน้าอยู่กับอก เสื้อเปียกจนรู้สึกถึงความชื้น

 

“หยุดร้องเถอะ พี่ขอโทษ”

 

“ฮึก พี่โกหกผมก็รอ ห้าปีไม่เคยกลับมาหาเลย ฮือ พอกลับมาอยู่ไม่ถึงปีก็จะไปอีกแล้ว พี่ไม่เห็นใจผมเลย”

 

เสียงน้องอู้อี้ มือที่ทุบอยู่กับอกไม่ทำให้สะเทือนใจเท่าประโยคตัดพ้อของคนร้องไห้

 

เขาก้มลงจูบบนผมนุ่ม ลูบหลังปลอบคนเสียขวัญ

 

“งั้นพี่ไม่ไปแล้วก็ได้”

 

“ฮึก ได้เหรอ พี่อย่าพูดมั่ว”

 

“ได้สิ จับได้ใบดำใครเขาไปเป็นทหารกัน”

 

“หือ” น้องเงยหน้าขึ้นมองเขา “อะไรนะ”

 

“พี่หลอก จริงๆพี่จับได้ใบดำ”

 

“พี่อง!” น้องตะโกน ตาโตๆจ้องเขม็งด้วยความโกรธ

 

“นี่หลอกเหรอ! ตลกมากเหรอ! กลับบ้านพี่ไปเลย” ขายาวๆสะบัดยันเข้าเกือบถูกอก คนโดนถีบหัวเราะ ตะครุบเอาขาน้องมาแนบไว้ข้างสะโพก น้องฮึดฮัดคว้าหมอนได้ก็ฟาดเข้าที่หน้า

 

“พอแล้วครับ พี่ขอโทษ”

 

“ยังจะหัวเราะอีก พี่เห็นผมเสียใจ ตลกมากเหรอ”

 

“เสียใจมากเลยเหรอถ้าพี่ไปเป็นทหาร”

 

“กลัวพี่ถูกยิงตายหรอก”

 

“พี่ไปเข้ากรมครับ ไม่ได้ไปรบ” เขายิ้มเอ็นดูน้องที่หน้างอ ท่าทางคงโดนเด็กโกรธเข้าแล้วเต็มๆ

 

“ใครจะไปรู้ ทำไมพี่ชอบโกหก”

 

“ก็พอเห็นหนูเป็นห่วงแล้วมันรู้สึกดี” เขายื่นหน้าไปหา “รักพี่ใช่มั้ย”

 

“ก็รู้อยู่แล้ว จะถามทำไมนัก”

“พี่ต่างหาก รักผมมั้ย ไม่เคยเห็นบอกอะไรเลย”

 

พอโดนเด็กสวน คนถึงกับไปไม่เป็น

 

จะให้บอกยังไงว่ารักจนจะตายอยู่แล้ว ถ้าทำได้ คงปั้นน้องเป็นก้อนแล้วยัดลงท้องตั้งแต่เห็นน้องเรียนชั้นประถมตัวเท่าเอว

 

“พี่รักหนู แต่พ่อน้องไม่ให้ความร่วมมือกับความรักพี่เลย”

 

“พ่อบอกว่าเราเป็นผู้ชายทั้งคู่ เดี๋ยวเบื่อกันแล้วก็เลิกกัน มันไม่ยั่งยืนเหมือนผู้ชายกับผู้หญิง”

 

พูดจาใจร้ายอีกแล้ว พี่สะเทือนใจเหลือเกิน

 

น้องบีบมือพี่ มองเข้ามาในตา “งั้นเราหนีไปด้วยกันดีมั้ย ไปไกลๆ ไปใต้ก็ได้”

 

“เดี๋ยวพ่อน้องได้อายชาวบ้านร้านตลาดพอดี” พอเขาว่าให้น้องก็สะบัดหน้าพรืดด้วยความขัดใจ

 

“พี่องก็เป็นแบบนี้! พี่ไปแต่งงานกับพ่อผมเลยไป พี่ห่วงพ่อผมมากกว่าผมอีก”

 

“ก็เขาเป็นพ่อหนูนี่นา” คนแก่กว่าครางอุทธรณ์

 

“มันไม่มีวิธีที่เราจะรักกันดีๆได้เลยเหรอ แบบที่พี่ไม่ต้องปีนหน้าต่างห้องผมตอนกลางคืนน่ะ มันอันตรายรู้มั้ย ถ้าพี่ตกลงไป”

 

“มี”

 

“วิธีไหน” น้องรีบถาม คนแก่กว่ากระตุกยิ้ม เขานี่ยิ่งแก่ยิ่งเจ้าเล่ห์นะ

 

“แต่งงานกับพี่สิ”

 

“พูดเป็นเล่น”

 

“ไม่เล่นแล้วครับ พูดจริง” ฝ่ามือสากที่กุมมือบางอยู่ยกขึ้นจรดกับริมฝีปาก มอบจุมพิตพี่หลังฝ่ามือทั้งที่มองตาน้อง ตากลมโตสั่นวูบไหว ดูพอใจ ตื่นเต้น แต่ก็ลังเลไม่เชื่อในขณะเดียวกัน

 

“แต่งงานกับพี่นะ”


 

“พ…พ่อผมไม่ยอมแน่ แกเกลียดบ้านพี่อย่างกับอะไร”

 

“ยอมสิ พี่คิดมาแล้ว”

“ครั้งนี้ต้องยอมแน่ๆ ทั้งพ่อพี่ แล้วก็พ่อหนูด้วย”

 

แต่ถ้าไม่ ก็คือพี่คงต้องตาย

 

“ทำยังไง”

 

“มันจะเจ็บนิดนึง” ฝ่ามือสากลากลูบเรียวขาน้องที่แนบอยู่ข้างสะโพกเขา ประกายตาหวั่นไหวของน้องนั่นทำให้คนมองรู้ว่า น้องยังเด็ก แต่คนดีของเขาไม่ได้โง่

 

“หนูอดทนได้มั้ย?”

 

“อะ อืม”

 

“พี่รักหนู”

 

“พี่อง…”

 

ดอกมะลิที่เขาเฝ้าทะนุถนอมรดน้ำบำรุง ตอนนี้ผลิบานพร้อมให้เชยชมแล้ว

 

กลิ่นหอมนี้ ผิวสัมผัสนี้ ต่อให้ต้องตายก็คงไม่เสียดายชีวิต

 

 

พลั่ก!

 

กับผี!

 

ขนาดโดนต่อยยังเจ็บขนาดนี้ แล้วลูกปืนจะขนาดไหนวะ

 

“ไอ้องอาจ ไอ้คนระยำ” เสียงเกษตรอำเภอตวาดเต็มๆหน้าเขา ที่ในปากกรุ่นรสเลือด คนอายุมากกว่าคราวพ่อสีหน้าถมึงทึง โกรธราวกับจะพุ่งมาฉีกเนื้อเขาเป็นชิ้น น้องจะวิ่งเข้ามาห้ามแต่ก็ถูกแม่คว้าข้อมือไว้

 

“เห็นเป็นถึงลูกผู้ดีมีเงิน มึงทำตัวอย่างนี้เหรอ ย่องปีนบ้านตอนเจ้าของไม่อยู่ มาข่มเหงน้ำใจลูกคนอื่นเขา กูจะเอามึงเข้าคุก”

 

“พ่อใจเย็นๆ ค่อยพูดค่อยจากันเถอะ เดี๋ยวความดันขึ้น” แม่น้องพยายามห้ามคนโกรธ

 

“ผมอยากแต่งงานกับน้อง ถ้าคุณอาอนุญาต”

 

“กูไม่อนุญาต!”

 

“ผมรักน้อง ไม่ได้คิดทิ้งขว้าง”

 

“ไอ้นี่ เอ็งมันก็พูดเอาแต่ได้ คนเสียหายน่ะมันลูกข้า ไม่ใช่เอ็ง”

 

“ถ้าคุณอาบอกว่า ผมทำน้องเสียหาย ซึ่งผมก็ทำจริงๆ และมันเกิดขึ้นแล้ว ผมอยากขอโอกาสให้ผมได้รับผิดชอบ ผมจะแต่งงานกับน้อง” ชายหนุ่มพูดอย่างแน่วแน่ จ้องไปในตาคนโกรธจนแทบไฟลุก

 

“มึง!”

 

ผลั่ก!

 

…น้องหลินครับ พ่อหนูหมัดหนักจริงๆ ฟันพี่จะโยกแล้ว


 

 

พื้นที่หน้าบ้านสองชั้นแคบไปถนัดตาเมื่อต้องรองรับบรรดารถยนต์หรูนอกสัญชาติหลายคัน ชานบ้านชั้นสองแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่นั่งหน้าเครียด ที่ดูเครียดที่สุดเห็นจะเป็นฝ่ายเจ้าของบ้านที่นั่งหน้าทะมึนไม่รับแขก

 

“ดิฉันก็รักหนูหลินเหมือนลูกอีกคน ยินดีอยู่แล้วถ้าเราจะได้เกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน”

 

“แต่ก—-“

 

“พ่อองอาจก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เห็นแกมาแต่เด็ก เป็นเพื่อนเล่นดูแลน้องหลินเป็นอย่างดี แม่ก็ไม่ขัดข้องถ้าทั้งสองคนถูกตาต้องใจกัน”

 

“แต่กู—-“

 

“พ่อ” เจ้าสัวหน้าม้านเมื่อภรรยาหันมาชักสีหน้า คนพยายามจะพูดแทรกหลายรอบแต่ก็ไม่เป็นผล ฮึดฮัดขัดใจ

 

“ถ้าทั้งสองฝ่ายเห็นดีเห็นงามต้องกัน เรื่องสินสอดทองหมั้น…” องอาจกลั้นใจมองแม่ของเขาที่ใส่อัญมณีเต็มตัวเหมือนห้างทองเคลื่อนที่กำลังเจรจาขั้นตอนสำคัญ

 

ในใจนึกภาวนาให้เรื่องราวทั้งหมดผ่านไปได้ด้วยดี ฝ่ายน้องที่นั่งห่างออกไปอีกด้านก็ตาแดงก่ำ ดูท่าจะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักตลอดทั้งคืน แค่เห็นหัวใจคนมองก็ปวดไปหมด

 

ฝ่ายพ่อของน้อง ตั้งแต่เขามาถึงก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ อาจจะรู้สึกขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนจากการกระทำของเขาที่ข่าวลือแพร่สะพัดไปถึงล้านตลาดจริงๆ

 

“ทางฝั่งนี้จะเสนอเป็น แหวนเพชร10กะรัต เงิน10ล้าน รถยนต์2คัน ที่ดิน200ไร่ ฝ่ายเจ้าสาวคิดเห็นอย่างไร”

 

“20ล้าน”

 

“หา?!”

 

“เงินสินสอด20ล้าน ถ้าไม่มี ก็ไม่ต้องแต่ง” ประโยคต่อมาของเกษตรอำเภอที่นั่งนิ่งมานานทำให้พ่อเขาแทบลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ แขนอ้วนภายใต้สร้อยข้อมือทองยกขึ้นชี้หน้า

 

“ไอ้ห่าเล่ มึงจะเอาใหญ่แล้วนะ”

 

“ทำไม มึงจะทำไมกู”

 

“มึงคิดว่าเงิน20ล้านมันหาง่ายนักเหรอ”

 

“ไม่มีเหรอ ไม่มีก็ไม่ต้องแต่ง กูไม่คุยกับคนจน ออกจากบ้านกูไปเลย”

 

“ไอ้เพื่อนสันดานเสีย!” พ่อเขาด่ากราดไม่ไว้หน้า “แม่! ไอ้อง! กลับ เขาไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง เมียขาวๆ กูหาให้มึงสิบคนก็ยังได้ ไปกลับบ้าน!”

 

“แต่พ่อ…”

 

“ไม่มีแต่ กลับบ้านเดี๋ยวนี้นี่คือคำสั่ง!”

 

ถูกลูกน้องพ่อกระชากแทบหามลงบันได เสียงน้องร้องไห้ตามยังดังมาตามหลัง เขาสะบัดตัวหนี ก็โดนศอกเข้าให้ที่สีข้าง เจ็บจนตัวงอ

 

ถูกพ่อผลักหัวซุนเข้ามาในรถ เขาทำท่าจะพุ่งลงจากรถก็ถูกพ่อตบเข้าที่หัวจนหูอื้อ

 

“พ่อ ปล่อยผมลงไป”

 

“มึงนั่ง! องอาจ!” เสียงชายผู้มีอำนาจที่สุดในบ้านสั่ง ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออก ตั้งแต่เกิดจนอายุ25ปี ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่รู้สึกว่าตัวเองอับจนหนทางขนาดนี้มาก่อน เขาเป็นห่วงน้อง ตอนนี้ความคิดในหัวไปถึงจะพาน้องหนีแล้วจริงๆ

 

“พ่อจะพาผมไปไหนอีกเนี่ย ไม่ไป!” เห็นรถเลี้ยวเข้าเขตตลาดก็โวยวาย พ่อง้างมือจะฟาดอีกรอบจนคนยกมือขึ้นมาตั้งกาดแทบไม่ทัน

 

“มาเบิกเช็คเงินล้าน จะแต่งมั้ย เมีย”

 

“จริงเหรอ!”

 

“เออ! หนอยไอ้เล่ มาว่ากูไม่มีเงิน 20ล้านกูไม่สะเทือนหรอกโว้ย”

 

“มึงคอยดูกูก่อน กูจะแต่งลูกสะใภ้40ล้านให้ดู”

 

พ่อของเขากัดฟันด้วยความโกรธ แต่ชายหนุ่มแทบอยากจะพุ่งเข้ากอด จูบที่ข้างแก้มซ้ายขวาให้พ่อจนพอใจ

 

“องรักพ่อ องรักน้องหลิน”

 

 

 

โห่ๆๆๆๆๆ โหย ฮิ้วววว

 

โห่ๆๆๆๆๆๆๆ โหย ฮิ้วววว


 

เสียงคนงานในไร่กับบรรดาญาติๆที่พ่อของเขาเกณฑ์มาตะโกนโห่นำขันหมากเสียงดังลั่น ขบวนเกือบยาวไปถึงที่ว่าการอำเภอ

 

วันนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดไทยเสื้อผ้าไหมแขนยาวสีครีมโจงกระเบนสีกลีบดอกบัว ดูหล่อเหลาสมฐานะในมือมีพานเอก ใส่แหวนเพชร 10กะรัตที่ถือด้วยมือสั่นๆ

 

เกิดมา25ปี ครั้งนี้แหละเป็นครั้งที่ดีใจที่สุด มีความสุขที่สุด

 

ตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนจับใบดำใบแดง

 

จะได้แต่งเมียแล้วโว้ย!

 

 

ขันหมากมาแล้ว

ขันหมากมาแล้ว

มาแล้วน้องแก้วรับด้วย

วันนี้คนสวยแต่งชุดอะไร

 


เขาเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแหวกผ้าม่านออกมามอง แล้วกลับไปหัวเราะคิกคัก ก่อนจะมีบรรดาผู้หญิงสวยในชุดไดยเดิมหลายคนวิ่งกรูลงบันไดมา

 

ประตูเงินประตูทองที่ทำจากเข็มขัดทองเงินนาคสร้อยคอ สังวาลตามแต่จะหาได้ ยาวตั้งแต่หน้าต้นมะขามไปจนถึงชานบ้าน

 

เขามองเจ้าสัวอ่วมล้วงเอาซองชมพูออกมาเปิดทาง พอหลายด่านเข้าแกก็เอามือป้อมขึ้นมาปาดเหงื่อ ปากบ่นงึมงำสาปแช่งเพื่อนสนิทในวัยเด็ก

 

“ไอ้เล่ ไอ้หน้าเลือด”

 

“ซองชมพูไม่เอาแล้วจ้ะ มีเยอะแล้ว อยากได้อะไรที่มีสีแดงๆ” น้องพิม ลูกพี่ลูกน้องที่น้องหลินสนิทด้วยมากที่สุดว่า นิ้วเธอชี้มาที่มือตาอ่วม ปากสีชมพูก็ฉีกยิ้ม

 

เจ้าสัวจิ๊ปาก ขัดใจเหลือเกินแต่ทำอะไรไม่ได้

 

“โถ่ จะผ่านอยู่แล้วเชียว ด่านสุดท้าย พ้นบันไดบ้านไป ก็ห้องเจ้าสาวแล้วนะจ้ะ”

 

“พ่อ!”

 

“ไม่มีเงินก็กลับไปโว้ย” เสียงเกษตรอำเภอตะโกนมาจากบนบ้าน

 

“เออ มึงนะมึง!” เสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ คือคติประจำตระกูล แกเหงื่อแตกพลั่กตอนที่ถอดแหวนทับทิมวงใหญ่ยื่นให้น้องพิม เด็กหญิงรับไปก่อนจะเก็บเข็มขัดทอง เปิดทางให้ขบวนขันหมากเคลื่อนขึ้นชั้นสองของตัวบ้าน

 

พอพ้นกรอบประตู เงยหน้าขึ้นไป ก็เห็นน้องนั่งพับเพียบอยู่ข้างผู้เป็นพ่อ

 

ใบหน้าขาวนวลดูน่ารักน่าชังกว่าทุกวันในชุดไทยแบบเดียวกัน โจงกระเบนสีชมพูกลีบบัวอ่อนหวานสีเดียวกับแก้มฝาดเลือดของน้อง ที่ข้างใบหูมี ดอกไม้สีขาวทัดอยู่ ไม่รู้ว่าดอกอะไรแต่อ่อนหวานเสียจนใจคนมองจะละลาย

 

น้องยิ้มกว้างพาให้ลักยิ้มขึ้นที่ข้างแก้ม ตาโตเป็นประกายมองมาที่เขาอย่างจดจ่อรอคอย

 

เวลาสิบปีที่เฝ้ามองเฝ้ารักดั่งแก้วตา ตอนนี้สมหวังดังใจแล้ว

 

อยากเชยคางน้องมาหอมสักฟอดให้ชื่นใจเหลือเกิน

 

น้องพระในใจ

 

 

น่ารักเหลือเกินคนดีของพี่

 

 

พี่เป็นชายชาตรี
ควรหรือจะขยี้ ประเพณีของไทย
รักน้องจึงต้องมาขอแต่ง
ถึงสินสอดจะแพง พี่ก็ยอมถวาย

 

พี่พกเงินมาหลายหมื่น
เพื่อมาให้ทรามชื่นใส่ตู้เซฟไว้
บอกกับพี่สินวลน้อง
ประตูเงินประตูทอง น้องอยู่ทางไหน

 

จะได้จ่ายเพื่อเปิดทาง
เข้าไปหานวลนางแม่ผิวสีไข่

 

จะได้จูบน้องให้ชื่นหัวใจ
จะได้จูบน้องให้ชื่นหัวใจ

 

ให้สมกับที่ได้ยกขันหมากมา

 


The end.



เอามาลงให้อ่านกันเล่นๆ ชีวิตการทำงานหนักหนาสาหัสมากๆเลย พอเจอแบบนี้ตอนเรียนกลายเป็นสบายกว่ามาก
ไว้ชีวิตเข้าที่เข้าทางแล้วจะกลับมาต่อคุณงดงามฯให้จบนะคะ ขอโทษด้วย แต่คิดถึงนะคะ ;_;
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-02-2019 21:02:37 โดย made in june »

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
แง้ รอตอนเข้าห้องหอเลยค่ะ  :hao7:
สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้   o13

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0

ออฟไลน์ blugar

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
แงน่ารักมากกกกกกกๆๆๆๆๆ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ ยัยน้องหลินกะดูยั่วเยแบบเป็นธรรมชาติ (แถมขี้อ่อยด้วย ยัยเดก!!) อ่านแล้วหืดหาด อยากเห็นผิวขาวๆของน้องด้วยตาตัวเอง :hao5:

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 860
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น่ารักกกก อายกรุ้เรื่องคืนนั้น สรุปเจ้บนิดเดียวจริงรึป่าวว :hao7:

ออฟไลน์ oohsg94

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
พี่องงง น้องหลินน่ารักกก :hao7:

ออฟไลน์ samesterx

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พี่องงงงงงกับยัยน้องหลินมากกกกก พี่องคนกากปีนหน้าต่างห้องน้องไม่พอ ยังโดนพ่อน้องต่อยกระเด็นอีก ฮือออ วงวารอ่ะ 5555555555555555  :hao7: แล้วยัยน้องหลินคือยัยมาก อ่อยๆยั่วๆเป็นธรรมชาติสมวัยเพราะน้องยังเร้ก ถ้าโตขึ้นกว่านี้ไอ่พี่คือมีสิทธิ์สลบคาอกน้องเลยน้า ฮือ น่ารักกกกก

ออฟไลน์ BooJiRa_

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ารีกเกินไปแล้ววววววว ความรวยของพ่อพี่องนี้55555

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
ยอมแล้ว ยอมแพ้แล้วกับความรวยนี้ค่ะ  :hao7: อยากเห็นตอนเข้าห้องหอออ อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Moriarty

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
โอ้ยน่ารักมากเลยค่ะ แต่งสำนวนดีมากเลยชอบจังฮืออออ  :-[ :-[
ขำความรวยของบ้านพ่อมากเลยค่ะ จะแต่งเมีย40ล้านฟาดกันด้วยเงิน5555555

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบความเสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้ของพ่อมากค่ะ  กี่สิบล้านพ่อก็จะสู้ แต่อย่าให้เสียชื่อพ่อแล้วกัน

ยกขันหมากมาแล้วงี้ต้องมีเข้านะคะ คิคิ

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
แหม!!!นึกว่าจะตกพุ่มม่ายเพราะโดนขัดขวางซะแล้ว  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ Mookku_ps

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ขันหมากมาแล้วววว  ต่อไปก็เข้าหอ :impress2:

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 668
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
 :pig4: :pig4: น่ารักจังค่ะ

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +378/-8
    • ช้อปออนไลน์ ได้เงินคืน
ให้สินสอดเพิ่มเป็นเท่าตัวเลย สุดยอดมาก ๆ ครับ ^^

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 452
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
เห็นชื่อนักเขียนแล้วถึงกับกรี๊ด ดีใจมากๆเลยค่ะที่ได้อ่านผลงานคุณอีก

ขำความหักห้ามใจของพี่องอาจ
ถึงพี่จะกากแต่ก็วางแผนจะกินน้องมาแล้ว ร้ายกาจนัก!!
น้องหลินน่าเอ็นดูน่าจับฟัดมาก
ถ้าพ่อน้องหลินรู้ว่าน้องชวนพี่องอาจหนี คุณพ่อคงจะหัวใจสลาย ฮา

 :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด