(。・ω・。) โลกที่ไม่มีเรื่องบังเอิญ 19]If we not match from the [p20] 23.05.2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (。・ω・。) โลกที่ไม่มีเรื่องบังเอิญ 19]If we not match from the [p20] 23.05.2019  (อ่าน 51785 ครั้ง)

ออฟไลน์ lonesomeness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
ลงเรือผี ชิปคู่เบ๊บแม็กๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Rateesiri

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
ความลับของเข็มทิศ   :serius2: :serius2: :serius2:

ออฟไลน์ lonesomeness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
แง เมื่อไหร่จะมาาาาาา

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1640
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1783/-10
    • FACEBOOK PAGE
Chapter 4




          “งานมาๆๆๆ”

          เอาจริง ไม่รู้ว่านั่นเสียงนรกหรือสวรรค์ เราได้คนเพิ่มหนึ่งคน เออีไปรับงานเพิ่มเหมือนได้สิบเข็มทิศมาทำงานด้วย ตั้งแต่ไอ้แม็กมาอยู่นี่งานเข้าตลอดทั้งที่ก็เป็นแค่โปรดักส์ชั่นเฮาส์เล็กๆ เออีที่ทำงานให้ก็ไม่ได้เป็นเออีประจำของเฮาส์ด้วยซ้ำ และผมเบื่องานโฆษณาของสสส.เต็มทนส่งเสริมอะไรนักหนาสัสเอ๊ย!
         
          “โฆษณาไอติมฮอกวอร์ต”

          “ได้ๆ เสียงมา ดื่อดึง ดื๊อดือดึง ดื๊อดือดึง ดื๊อดึง”

          “เดี๋ยวฟาดด้วยลูกควิดดิช ถุย! ไอ้เบ๊บ จำได้ป่าว สตอรี่บอร์ดที่เคยเบรนสตรอมไปเมื่อหลายเดือนก่อน”

          “งานบรีฟพี่มีเป็นล้าน”

          ได้ทำสามแสน

          “โดนขโมยไอเดียไปอีกสองล้านเจ็ด”

          “อยากจะไล่มึงออกจริงๆ งานที่มึงเสนอไอเดียไปถ่ายที่สวนรถไฟไง”

          “อ๋อออออออ”
         
          มีไม่กี่ครั้งหรอกที่ผมจะเสนอความเห็นแล้วพี่รูญจะบอกว่าเข้าท่า ส่วนมากคุณเข็มทิศจะแสกกลางวง พูดเรียบๆ เสียงมาตรฐานคาบไปแดกมากกว่า

          “ตอนแรกลูกค้าไม่โอเคนี่”

          “เออ ตอนนี้ได้ไอเดียใหม่มา”

          “ก็อปจากใครเฮียสารภาพมาเลย”

          “เข็มทิศเอาอะไรมาอุดปากไอ้เบ๊บที” พี่รูญทนไม่ไหว หันไปขอความช่วยเหลือจากคู่จิ้นของผมชั่วคราว เจ้าของชื่อเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้วเล็กน้อย ชูนิ้วกลางให้ผม เกิดเสียง หูยยยยย เป็นวงกว้าง

          “จะใช้ไอ้นั่นอุดปากน้องเลยเหรอ ดุจังๆ”

          “พูดเป็นเล่ลลล” ผมใช้การม้วนลิ้นแทนพูดคำว่าเป็นเล่นชัดเจน จงใจกวนตีนฐานะที่หยาบคายใส่ก่อน “เดี๋ยวติดฟันกูพอดี อันเท่าไม้จิ้มฟัน”

          เกิดเสียง หูยยยยย ขึ้นอีกรอบ คราวนี้เข็มทิศยกยิ้มมุมปากอีกข้าง แต่นั่นไม่ใช่รอยยิ้ม นั่นคือสัญลักษณ์ของความคิดชั่วร้าย ยิ่งเสริมให้ภาพผมเป็นคู่รักกับมันหนักไปอีก เดชะบุญที่พี่รูญยังมีสติเบรกไว้ก่อน

          “พวกมึงหยุดฟังกูหน่อย กว่ากูจะไฟต์เอางานนี้มาได้ ตัดงบแล้วตัดงบอีก”

          “เอ้า กำไรน้อยแล้วทำทำไมอะพี่ นี่เป็นบริษัทหรือมูลนิธิ”

          “ยังไม่หยุด”

          มีก้อนกระดาษปามาจากด้านหลัง คาดว่าเป็นของพี่แบงค์เพราะจะตั้งใจฟังงาน พี่รูญยกนิ้วโป้งแทนคำชมก่อนพูดต่อ

          “คิดว่าจะเปลี่ยนนักแสดงเป็นทาโร่กับเก๋ากี้ ทีนี้สคริปต์ที่เคยเขียนไว้ต้องเปลี่ยนนิดหน่อยตรงที่จากหญิง-ชายจะเป็นชาย-ชาย แต่ไม่น่ามีอะไรมาก ลูกค้าแค่คิดว่าถ้าได้ตัวคนเป็น LGBTQ จะประหยัดงบกว่าจ้างคู่ขวัญตอนนี้แล้วในโซเชียลโร่กับกี้ก็กำลังดัง”

          “ทศวรรษของกระแสวาย”ไอ้แม็กกระซิบ ผมพยักหน้าเห็นด้วย

          “ลูกค้าล็อกตัวนักแสดงเหรอพี่”

          “ไม่ได้ล็อก กูไปคุยหลังไมค์มาว่าถ้าเสนอไปใหม่ประมาณนี้จะโอเคไหม ทางนั้นเขาให้ลองทำสตอรี่บอร์ดกับสเปรดชีตเข้าไปใหม่ เดี๋ยวเบ๊บกับแม็กช่วยกันแก้สคริปต์แล้วเอามาให้กูดู เข็มทิศรอแก้สตอรี่บอร์ด ด่วน!”

          สิ้นคำว่าด่วนของนายกองทุกคนก็กระวีกระวาดกลับที่นั่งของตัวเอง เข็มทิศเดินมาหาผม เท้ามือกับพนักพิง ถามงาน “ว่าไง”

          “ว่าไงอะไร”

          “ให้ช่วยเปล่า”

          “ยังๆ เดี๋ยวมีอะไรแล้วไปบอก น่าจะแนวเดิมนั่นแหละ เปลี่ยนภาพจากหญิงเป็นชาย”

          เขาอือๆ ออๆ เหลือบมองไปทางแม็กที่มองพี่วัยโจ๋กลับมาเหมือนกัน

          “เดินมาแสดงความเป็นเจ้าของเหรอครับ”

          “หาเรื่องนะมึง” ผมหันไปดุ ไอ้เด็กฝึกงานยิ้มเผล่ ไม่สำนึก ท่าทางแม่งกวนๆ มึนๆ เหมือนใครวะ อ๋อ กูเอง อย่าด่ามากเดี๋ยวเข้าตัว“เคยเขียนสคริปต์ไหมไหม”

          “เรียนมาทางนี้ก็ต้องเคยทำดิ มึงก็ถามโง่ๆ” เอ้า ยิงปืนนัดเดียวได้ควายสองตัวเลยครับ ผมค้อนขวับ คนพูดยักไหล่ก่อนเดินกลับโต๊ะ นึกว่าไปตั้งแต่ไล่เมื่อกี้แล้ว ไอ้ห่า ยืนหาเรื่องกันจนได้

          “ทะเลาะกันเหรอพี่”

          “เปล่า แม่ง หมาเงี้ยแหละ”

          “หรือว่าหึง”

          “เดี๋ยวมึงจะโดนอีกรอบ” ผมดุ เปิดไฟล์งานโฆษณาไอศกรีมที่เคยทำเอาไว้ขึ้นมา “เดี๋ยวกูเอาสคริปต์เดิมไปวางในเครื่องมึงแล้วลองปรับดู เสร็จแล้วส่งมา ธีมตามพี่รูญว่า เอาแบบพร้อมเสนอลูกค้าแล้วเข้าไปพรีเซนต์กับพี่รูญพร้อมกู”

          เด็กหนุ่มโอดโอย คิดๆ ไป ตอนผมเริ่มงานใหม่ๆ ไม่มีพี่เลี้ยงคอยสอนงานเลยครับ ซุยกับไอ้เข็มทิศกันสองคน ความจริงไอ้แม็กแม่งต้องแก้ทำงานไปให้พี่รูญด่าเองด้วยซ้ำ ไม่มีผมเป็นซัพพอร์ตเตอร์

          “ไม่ต้องบ่นเลยมึง รีบทำรีบลงไปซื้อข้าวเที่ยงด้วย เดี๋ยวพาไป”

          วันหลังจะได้ไปเอง ผมขี้เกียจลงไปแล้ว ใช้อำนาจฐานะที่เกิดก่อน เข้างานก่อนเอาเปรียบมัน

          “แล้วถ้าส่งบรีฟรอบนี้ลูกค้าผ่านเลยปะพี่” ไอ้แม็กถาม คลิ้กโฟลเดอร์งาน แต่คนตอบเป็นหัวหน้า หาใช่ผมแต่อย่างใด

          “เอ้า กูจะไปรู้เหรอ!” พี่รูญมีห้องส่วนตัวจริงแต่พักหลังๆ นี้ออกมานั่งทำงานนอกห้องบ่อย น่าจะตั้งใจดูไอ้แม็กด้วย มันมีแววในวงการมากกว่าเข็มทิศ ไม่ได้หัวไว ทฤษฎีแน่นเท่าแต่เอาทุกอย่าง ส่วนไอ้นั่นได้แต่ทำคูล เก๊กๆ ไม่ออกสื่อไปวันๆ

          “อ้าว พี่ไปคุยหลังไมค์มาแล้วนี่”ผมถามบ้าง เลื่อนดูไฟล์เดียวกับที่ให้น้องทำ แก้ของตัวเองไปด้วย

          “คนในนั้นเค้าแนะมา แต่ตอนตัดสินใจต้องเจ้าของพรอดักค์”

          ผมเกลียดสำเนียงคำว่า พรอดักค์ ของพี่รูญเวลากวนตีนนิดหน่อย แต่ถือว่าศีลเสมอกัน อยู่ด้วยกันได้ โชคดีแค่ไหนที่พี่รูญเมตตาผมมากกว่าคนอื่น ไม่งั้นคงเกลียดกูตายในโทษฐานที่กวนตีนเท่ากันเกินไป “ไม่มีงานทำหนังมาบ้างเหรอพี่”

          “ก็มีนะ แต่มึงดูคนเราด้วย”

          ใช้นิ้วนับได้ นอกจากงานโปรดัคชั่นส์บางทียังต้องเจียดคนไปทำคอนเทนท์ให้บริษัทในเครืออีก อย่าไปบอกใครเชียวว่าทิปซี่ส์ที่ครองใจวัยรุ่นไทยเนี่ยคนงานน้อยฉิบหาย เอชอาร์ยังไม่มีเลยพ่อเจ้าประคุณ “อยากทำหนังแล้วเหรอ”

          “ก็อยาก แต่งานไม่ทัน คนไม่พอก็ทำงานไปก่อนก็ได้”

          “คิดแบบนี้มึงอยู่นี่ไปตลอดชาติแหละ ไว้ถ้ามีช่องทางจะลองส่งไปช่วยคนอื่นแล้วกัน”

          บริษัทแม่งไม่ขยายก็แบบเนี้ย ปั้นเด็กส่งเจ้าใหญ่ ออกไปทำแมสกันหมด แต่เออ ก็เงินมันเข้างานแมสจริงนี่หว่า

          ผมเงียบ พี่แบงค์เรียกพี่รูญไปดูงานที่กำลังทำ เราพากันไปยืนซ้อนหลัง อันนี้ก็แอดเวอร์ไทส์ แม่งไม่เคยได้ทำอย่างอื่นเลย

          “กุว่าเสียงตอนจบมันยังไม่ฉ่างว่ะ” ศัพท์เฉพาะของเฮียแก มันไม่ปั๊วะ อีกนิด มันยังไม่โดน ประมาณนั้น

          “คือยังไงวะพี่”

          “เอาให้มันลงล็อกกับตอนสุดท้ายเลย พอผู้หญิงหุบปากปุ๊บมึงลากเสียงมาใส่ตรงนี้เลย ไหนลองดิ๊”

          แม้กกี้ทำงานอยู่ที่เดิม มันไม่ลุกมาดุด้วยคงเพราะโดนเร่ง พี่แบงค์ขยับเมาส์ให้คลื่นเสียงในโปรแกรมเลื่อนไปตามภาพ ผมได้ยินเสียงลมหายใจข้างหู เหลือบหางตาไปเห็นเข็มทิศยืนหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆ

          ”เป็นไรป่าวมึง” กระซิบถาม เขาเหลือบตามองผม ส่งสัญญาณทางสายตาให้สนใจงานตรงหน้า หรืออย่าสาระแนเรื่องของเขานั่นเอง

          “เสร็จแล้วออกไปดูดบุหรี่กัน”
         
          ถึงจะกัดกันเป็นหมา แต่ผมกับเขาก็รู้จักกันมาทั้งชีวิต เห็นตั้งแต่เขาหงุดหงิดไอ้แม็กแล้ว คิดว่ากูโง่ดูไม่ออกเลยหรือไงว่าต้องมีอะไร

          “โอเค แบบนี้แหละ เดี๋ยวส่งไฟล์นี้ให้กูแล้วทำงานโฆษณาชาเขียวต่อเลย ไอ้เบ๊บเหลือเยอะไหมที่จะให้จ่าดูต่อ”

          “ส่งแล้วครับพี่” เป็นสคริปต์ของผมที่เอาไปแมชท์กับสตอรี่บอร์ดที่แก้อีกที ก่อนส่งให้พี่จรูญเป็นไฟนอลก่อนไฟนอล

          “เคลียร์ให้เร็วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ากูไปคุยกับฮอกวอร์ต ถ้าผ่านจะเร่งงานเลย มะรืนออกกอง เลื่อนอย่างอื่นไปก่อน”

          “งานก็ไม่ได้เงินมากทำไมรีบนักวะ” ผมบ่นงึมงำก่อนเข็มทิศจะเอาตลับบุหรี่สีเงินตบหลังผมแล้วตอบ

          “คอนเน็คชั่นไง”

          “แล้วยังไม่ได้ไฟล์เหรอ ผมแชร์เข้าลิงค์ไปแล้ว”

          “ได้แล้ว แต่ยังไม่ดู ไม่มีอารมณ์”

          เขาเดินนำไปที่บันไดหนีไฟ ผมกำชับไอ้แม็กรีบแก้งานคู่ขนานไปกับงานที่ผมส่งให้เข็มทิศแล้วก่อนเดินตามรูมเมทชั่วคราวที่ไม่ยอมรีบทำงานตามคำสั่งหัวหน้าสักที




          รูปร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มงองุ้มลงเล็กน้อยเมื่อก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ หัวไหล่ของเขากว้าง เป็นรูปสามเหลี่ยมลงมาจนถึงช่วงเอว ได้ยินจากป้าจอยว่าเข็มทิศเคยเป็นนักว่ายน้ำให้มหา’ลัยตอนอยู่ปีหนึ่ง ได้แชมป์แต่ไหล่ฉีก หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยออกกำลังกายเท่าไหร่ อยู่กับเขาผมเห็นแค่ยกดัมเบลวันละไม่กี่รอบกับแพลงค์รอระหว่างไล่ผมไปอาบน้ำคงเพราะบุญเก่ารูปร่างถึงได้ยังคงดูดีผิดมนุษย์วัยทำงานแบบนี้แน่

          เสียงข้อความดังขึ้นเป็นระยะ ผมปิดประตูบันไดหนีไฟดังกึง! แต่เจ้าตัวก็ยังไม่เงยหน้าละความสนใจ บุหรี่ก็ยังคานิ้วไม่จุดสูบอย่างที่คิดว่าจะทำ

          “คุยกับใครอะ”

          เขายักไหล่ จะเก็บโทรศัพท์ลงตอนนั้น แต่ผมมารยาททรามกว่า คว้าฉับไม่ทันให้ตั้งตัว หน้าจอเด้งข้อความที่ยังคุยกันไม่จบขึ้นมา เป็นชื่อของผู้หญิงคนนั้นที่เขาบอกว่าจะตัดใจ

          “ตัดใจเหี้ยอะไรของมึง”

          “พูดให้น่าฟังหน่อย”

          ลืมไป ท่านเจ้าคุณไม่ชอบคำหยาบคาย เข็มทิศจุดไฟแช็ก สูดลมหายใจเอาควันเข้าปอด อมไว้นานกว่าจะพ่นออกมา “เคยตกลงว่าจะไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน ตั๋วส่งมาแล้ว เลยคิดว่าจะให้น้องมันไปดูกับแฟน”

          “เฮ้ย ได้ไง”

          “แล้วให้ทำไงวะ ไปคนเดียวเหรอ สนุกตาย”

          “ไม่ดิ เงินใครซื้อ เงินคุณหรือเงินอีนั่น”

          “ก็ต้องเงินเราดิวะ ถามโง่ๆ”

          “แล้วไมต้องให้ไปอะ มันบัตรของคุณนะเว้ย ชวนเพื่อนไปก็ได้ เสียเมียแล้วอย่าเสียบัตร เชื่อผม หรือถ้าได้เมียก็อย่าไปเอา ผู้หญิงแบบนี้”

          “น้องมันไม่ใช่คนไม่ดี”

          “คนดีตายห่า คบซ้อน”

          “น้องก็ไม่ได้ตั้งใจปะวะ ใครจะอยากอยู่ในสถานการณ์อิหลักอิเหลื่อแบบนี้”

          “ตั้งใจดิ ทำไมจะไม่ตั้งใจ” ผมจ้องหน้าเข็มทิศ ในฐานะคนเคยถูกนอกใจมานับครั้งไม่ถ้วน “การที่มีแฟนแต่ต้องโกหกแฟนไปอี๋อ๋อกับคนอื่นมันไม่ใช่ธรรมชาติเลยนะ มันต้องใช้ความตั้งใจสูงกว่าซื่อสัตย์ตั้งเยอะ ไม่ใช่แค่อี๋อ๋อด้วย นี่มึงเยกันมาตั้งสี่ปี มีลูกทุกครั้งที่เยป่านนี้ได้ห้าคนกว่าๆ ละ”

          เข็มทิศมองด้วยหางตา ไม่พอใจ

          “อย่าว่าผมไม่ให้เกียรติน้องผู้หญิงเมียคุณเลยนะ แต่ห้าคนที่ว่านั่นก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกคุณหรือลูกผัวเขา โน ผมไม่สนับสนุน ไม่ใช่แค่ไม่สนับสนุนด้วย ผมห้ามเลย คนนี้ไม่ผ่าน รู้จักผัวเขาไหม ทำไมไปแชร์รูอยู่ด้วยกันวะ”

          “พูดแรงไปนะเบ๊บ”

          “พูดแรงแค่ไหนก็ไม่แรงเท่าสิ่งที่คุณกับน้องทำหรอก คุณไม่ใช่มนุษย์ยุคหินนะเว้ยที่จะอยู่กันเป็นฝูง ใช้ผู้หญิงกับอาหารด้วยกันกับคนอื่น”

          เข็มทิศข่มอารมณ์ สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบที่สุดอย่างคนยอมรับผิด “ก็จะเลิกแล้วไง มันก็แค่...อะไรที่เคยตกลงไว้ว่าจะทำด้วยกันก็ทำให้มันสิ้นสุด”

          “ไม่จำเป็นเลย คุณหาเรื่องคุยต่างหาก” บัตรคอนเสิร์ตห่าเหวอะไรนั่น ถ้ามันบาดใจนักก็ทิ้งไป ไม่เห็นต้องทักไปคุยให้หงุดหงิดทั้งเรื่องส่วนตัวเรื่องงานแล้วพานมาลงกับเพื่อนๆ

          “คุณดูอารมณ์เสียมากเลยนะ ผมส่งงานให้ทั้งที่พี่รูญรีบแต่ก็ยังไม่แก้ ขอโทษทีที่ต้องด่า”แต่รอบนี้มันกระทบกับงานจริงๆ ผมเห็นท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็ทั้งสงสารทั้งโมโห แต่ทำไงได้ สิ่งที่เกิดขึ้นเจ้าตัวก็รู้แต่แรกแล้วว่าเป็นเรื่องที่ผิด “งั้นเอางี้ เรื่องคอนเสิร์ตคุณไปกับผม”

          “รู้เหรอว่าวงอะไร”

          “สนใจเหี้ยไร บัตรฟรี รู้จักไหมก็อีกเรื่อง อ้อ ไม่ใช่bnkแน่ๆ ไม่งั้นคุณคงชวนไอ้ห่าพี่แบงค์ไปตั้งแต่แรกแล้ว”

          เข็มทิศหลุดหัวเราะออกมาจนได้ ช่วยให้ผมหายใจโล่งกว่าเดิมเยอะที่ทำเป็นปากดีด่าไปนั่นก็กลัวโดนต่อยเหมือนกัน ดูตัวเขากับตัวผมสิครับ โอ้โห อย่างกับยักษ์ในนิทานเรื่องยักษ์ผู้ฆ่าแจ็ค

          “บอกว่าจะให้ช่วย แล้วมีอะไรเกี่ยวกับน้องมันทำไมไม่เล่า”

          “เห็นยุ่งอยู่กับไอ้แม็กตั้งแต่เช้า” ก็งานมันยุ่ง ผมอยากให้แม็กทำงานเป็นไวๆ เหมือนกันจะได้โยนงานใส่มันง่ายๆ “น้องมันโอเคไหมล่ะ”

          “ก็ดี กวนตีน แต่ไม่ได้กวนส้นตีน เข้าใจใช่ปะว่ามันต่างกัน”

          “อืม หล่อดี”

          “อ่าฮะ แล้ว?”

          เข็มทิศยักไหล่ สูบบุหรี่เข้าไปในปอดอีกเฮือก ทำท่าจะทิ้งแต่เปรี้ยวปากว่ะ ตอนตามออกมาลืมหยิบของตัวเองมาด้วย “อย่าเพิ่งทิ้ง ขอหน่อย”

          “ของตัวเองอะ”

          “ลืมหยิบมา ขี้เกียจเข้าไปเอา”

          “เอามวนใหม่ไป มาดูดต่อกันอะไร จะจูบทางอ้อมเหรอ”

          “เปรียบซะกูอยากเอาปากไปขูดถนนเลย”

          เข็มทิศเอามือป้ายหน้าผม ลากจากหน้าผากจนถึงคาง ช่วงที่ผ่านปากนั่นเค็มฉิบหาย “เดี๋ยวได้ขูดกำแพงก่อนขูดถนน เอาไป เราเข้าไปแล้ว จะรีบแก้งานให้”

          “เดี๋ยว”

          “อะไร”

          “บล็อกซะ ดีลีทด้วย”คู่สนทนาทำท่าลังเลครู่ใหญ่ ผมล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเขาขู่ถามรุกล้ำความเป็นส่วนตัว “รหัสอะไร”

          เขามองหน้า ไม่สบอารมณ์ “ถ้าอยากจะเลิกจริงๆ ก็ต้องทำปะวะ”

          “150939”

          ผมจัดการทั้งไลน์ เฟซบุ๊ก เบอร์โทรศัพท์ ไม่ลืมเปลี่ยนหน้าจอที่เป็นวิวทิวทัศน์ของมหา’ลัยด้วย แหม ความหลังเอี้ยดขนาดนี้คงตัดใจลงแล้วทำมาบ่นว่ากูจมอยู่กับอดีต

          “move on baby”

          ผมว่า ก่อนคืนโทรศัพท์ให้ชายหนุ่ม เข็มทิศรับ ทำหน้าลังเลครู่หนึ่งก่อนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง





..............................................



westonSaturday ฉันผิดเองงง ฉันไม่ขอแก้ตัวใดใดทั้งสิ้น สารภาพค่ะว่าโดนหอกวิ่งเข้าหาเมื่อวันพุธที่ผ่านมา คุมอารมณ์ตัวเองยังไม่ได้ดีพอเลยเสียเรื่องนิยายด้วย แต่เชื่อใจได้เว้ดไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่ๆ เพราะเขียนไปครึ่งเรื่องแล้ว 5555555555 โอเคๆ เจอกันวันพุธ เมื่อคืนจะเปิดคอมลงแล้วคอมงอแง สนุกกับวัน พรรคผ่อนนะคะ อะ ธีมเลือกตั้งก็มา

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
ชอบเบ๊บอ่ะ ตรง..ชัดเจน ดี  o13 o13 o13

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
มิน่าเชื่อว่าพี่จ่าจะมีความหลังนรกแตกเยี่ยงนี้....น้องเบ้บก็ดูจะมีอดีต....เรื่องนี้น่าจะมีหน่วงๆใช่ย่อย

ออฟไลน์ lonesomeness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
กี้ส ฟิลเมียมาก เมียสุดๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1152/-5
นี่...เบ๊บคนจริง เป็นทุกสิ่งให้เธอ เป็นหางเสือบังคับไม่ให้เข็มทิศเดินผิดทาง จะไปผิดลูกเมียเขาได้จะได move on เสียเถิด มูวฝ์มาทางเบ๊บนี่มา

ขอบคุณคุณเวสต์นะคะสำหรับอัปเดตนี้

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +621/-7
อันที่จริงนอกจากสั่งสอนกึ่งบังคับแล้วอยากฝากเบ๊บเคาะหัวแรง ๆ สักที คนบ้าอะไร รู้ทั้งรู้ว่าเป็นชู้ก็ยังจะดักดานทำต่อไป น่าโมโหจริง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ fsbeentaken

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เบ๊บ เทอสุดจริงๆ

ทิศ เทออย่ามาทำหวงไม่เข้าเรื่องน่า ยังไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย

ออฟไลน์ ณัฐฐา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เข้าใจอารมณ์เบ๊บเลยเพราะในชีวิตจริงมีคนใกล้ตัวเป็นแบบจ่า แต่ไม่กล้าพูดแบบเบ๊บที่พูดกับจ่า กลัวโดน :z6:

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
เบ๊บคือที่สุด โคตรของโคตรความจริงใจแล้วอ่ะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6950
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +268/-2
เบ๊บสุดยอด

ออฟไลน์ may27

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
 :mew1: เคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว  นึกว่าจะไม่ต่อเรืองนี้  กลับมาอ่านอีกทีสนุกมากกกกก

ออฟไลน์ lonesomeness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
วันพุธแล้วจ้า

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1640
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1783/-10
    • FACEBOOK PAGE

call me, babe






         
         แม่ง โคตรเหมือนเมียตามจิกผัวกับเมียน้อย

         บอกตรงๆ ไอ้เรื่องในมุ้งเรื่องใต้เตียงเป็นเรื่องที่ผมอยากเสือกน้อยที่สุดแล้ว อย่างไอ้พี่แบงค์มีหลายกิ๊กก็พอรู้ บ่นๆ บ้างแต่ไม่พูดเยอะ ไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องที่ผู้หญิงยอมได้ ผู้ชายยอมไม่ได้ ผู้ชายเจ้าชู้คือความเก่งกาจปราดเปรียวทั้งนั้น อันนี้อินเนอร์ล้วนๆ ส่วนใหญ่ที่เลิกกับแฟนก็เพราะผู้หญิงของผมไปมีคนอื่นก่อนทั้งนั้น

         อย่างที่เข็มทิศว่า ถ้าเขาเป็นผัวน้อยดีเด่น ผมก็คงเป็นผัวหลวงแห่งชาติ ผมแม่งโคตรไว้ใจแฟน เอาจริง ตอนผู้หญิงบอกเลิกแต่ละครั้งไม่ว่าเราไปกันไม่ได้ ผมไม่มีเวลาให้ ผมดูแลไม่ดีพอ สุดท้ายก็เพราะเมื่อเอาผมไปเทียบกับคนอื่นต่างหาก ก็อย่างว่า แรกๆ อะไรก็ดี พอเข้าสู่ภาวะปกติอะไรๆ ก็ไม่พอ ซึ่งผมไม่สู้หรอก ถ้ารู้ว่าแฟนมีคนอื่นความพยายามที่จะง้อนั่นเป็นศูนย์เลย อย่างที่ไอ้จ่าว่า คนเราถ้ารักกันมากพอจะหาคนอื่นมาเพิ่มทำไมวะ

         “ไหนว่าจะไปฟังพี่รูญด่ากับผม”

         แม็กกี้ถามเสียงกระเง้ากระงอด มันกอดไอแพดรุ่นล่าสุดออกมาจากห้องตั้งแต่เช้า ใต้ตาดำคล้ำ หมดสภาพนักแสดงอนาคตไกล “โดนยับเลย”

         “เหรอๆ” ผมตอบด้วยคำถาม กดมือถือหลังจากเข้าเกมได้สักพัก

         “พี่เบ๊บทำไรวะ”

         “สู้อยู่”

         “สู้เหี้ยอะไรวะ”

         “มีคนๆ” ผมตะโกน ไอ้แม็กหมุนดูรอบตัว ผม พี่แบงค์ พี่โหน่ง เข็มทิศ ก้มหน้าก้มตากับมือถือกันครบองค์

         “ตรงไหนวะ”

         “หลังต้นไม้”

         “พูดกว้างขนาดนี้มึงบอกแค่ในเกมก็ได้ ไม่ได้ช่วยเลย สัด เฮ้ย ตรงนี้มีสไนเปอร์”พี่โหน่ง ตากล้องลูกหนึ่งผู้ติดเกมไม่ต่างกับเด็กหนุ่มวัยกระเตาะอย่างผมกับไอ้เข็มตะโกน ผมยังคงไม่สนใจไอ้แม็ก งานที่มันส่งให้พี่รูญนั่นผมแอบทำส่งเสนอเฮียตั้งแต่เมื่อคืน เฮ้ย กว่าจะเป็นทั้งลูกรักลูกชังได้มันไม่ง่ายนะครับ งานก็ต้องมา ปากก็ต้องดี สันดานก็ต้องเท่ากัน ไม่งั้นดีเกินไปอย่างไอ้เข็มพี่รูญก็เกรงใจไม่กล้ารักมาก กลัวมันกัดเอา ถือคติหมาเห่าไม่กัด หมากัดไม่เห่า

         “โหย พี่อะ ไม่สนใจผมเลย ผมเพิ่งไปโดนด่ามานะ”

         “เออ ถ้ามึงโดนพี่รูญดีลีทงานต่อหน้าค่อยฟ้องกู”

         “เชี่ย ทำจริง?”

         “ไม่จริง” ผมว่า ตอนเสนองานจริงๆ เป็นกระดาษครับ เคยแต่โดนฉีกตั้งแต่เปิดได้สองหน้า “เคยโดนลูกค้าขยำงานปาลงถังขยะ โหดๆ หน่อยก็ลุกออกจากห้องประชุมไปเลย ทิ้งคอมเมนต์เดียวว่าเสียเวลา ตอนนั้นกูร้องไห้เป็นวันๆ”

         “เป็นสัปดาห์” ไอ้เหี้ยพี่แบงค์ไม่ต้องใส่ไข่ แค่กูเปิดใจเท่านี้ก็แมนสุดๆ แล้ว

         “ไม่มีมารยาทเลย แบบนี้ใครอยากจะทำงานด้วย”

         “เราไม่ได้อยากได้มารยาทจากลูกค้า ไอ้หนู เชี่ย กูโดนยิงๆ เข็มทิศ มาช่วยหน่อย”

         ประโยคแรกพูดกับเด็กฝึกงาน ประโยคหลังพูดกับเพื่อนร่วมทีม ไม่นานพี่แบงค์ถูกสอย ไอ้จ่าอยู่ห่างจากผมหลักสิบเมตรแม่งวิ่งไปช่วยพี่แบงค์ก่อน ไอ้หัวขวด!

         “พี่ สนใจผมก่อนดิ”

         “โอเค เลือดกูหมด ตายแล้ว ไอ้ห่าเข็ม มึงมันคนใจดำ”

         “ไข่ดำด้วยป่าว” พี่แบงค์แม่งพูดได้ มันได้ไปต่อ ส่วนแพทย์สนามในเกมไม่โต้ตอบ ทำปากไม่ออกเสียงว่าโง่เองอยู่หลังคอม ใช่สิพวกมึงมันแท็กทีมกันมา

         “อะ ว่ามาๆ เมื่อกี้พี่รูญว่าไงบ้าง”

         “ละครเวที”

         แปลว่าเกินจริงไปมาก ไม่มีความโฆษณา ไม่สิ คือมันไม่สามารถตีโจทย์ได้ว่าปรับจากงานเดิมคือยังคงใช้ธีมเดิม แค่เปลี่ยนให้สมบทที่แก้ใหม่ ไม่ใช่นำเสนอสตอรี่บอร์ดใหม่ แต่จริงๆ ผมคิดว่าไอเดียแต่ละคนก็ค่อนข้างมีความยูนีคสูงนะ

         “เออ แค่ลองทำ อย่าอินเกิน จริงๆ ขั้นตอนมันก็ไม่ใช่ให้มึงมาแก้งานกูได้ทีเดียว อย่างน้อยก็ต้องฟังบรีฟตอนต้นมาเหมือนกันว่าลูกค้าอยากได้มู้ดแอนด์โทนแบบไหน หรูหรา อบอุ่น เฮฮา พอตีเข้าเป็นวายมึงโยนเข้าเอาฮาเลยไง ซึ่งแบบ...เพศที่สามไม่จำเป็นต้องฮาปะวะ มันโรแมนติกเหมือนเดิมได้”

         “โคตรยาก โฆษณาไอติม แต่จะเอาโรแมนติก แล้วก็เป็นชาย-ชายด้วย แม่งจะคิดอะไรออกวะนอกจากผลัดกันดูด”

         “เรื่องจังไรไว้ใจมึงได้จริงๆ”

         แม็กกี้ไม่ทำให้ผิดหวัง แต่ก็ยอมรับว่าบรีฟแม่งเหี้ยจริง แค่ขายไอติมมันก็ควรจะขายเด็กแล้วไหม นี่จะเอาความโรแมนติกยัดลงมา ไอ้เหี้ย มันควรเป็นโทนสนุกสนานสิโว้ย ผมบ่นกับพี่รูญไปรอบแต่ก็อย่างที่บอก สิ่งที่เราคุยกันคืองาน เงิน คอนเน็คชั่นไม่มีความสมจริงห่าเหวอะไรทั้งนั้น และนั่นเป็นหน้าที่ที่ทำให้ต้องจ้างครีเอทีฟ

         “ผมจ๋อยเลยอะ พี่แก้ยัง”

         “แก้แล้วไง ที่ส่งให้เข็มทิศทำสตอรี่บอร์ดต่อ เมื่อเช้าพี่รูญกับกูเข้าไปคุยกับลูกค้าแล้ว ก่อนมาเนี่ย”

         “อ๋อ ถึงว่า ไม่เข้ามาพร้อมพี่เข็มทิศ” เรื่องงานเสือกให้เก่งอย่างเรื่องกูบ้างไหม “แล้วลูกค้าว่าไงฮะ”

         “สบายบรื๋อ ตอนนี้พี่ก้อยคุยเรื่องนักแสดงกับขออนุญาตสถานที่ก่อน ตารางลงตัวแล้วจะบอกอีกทีว่าออกกองวันไหน ช่วงนี้มึงก็เขียนคอนเทนต์กิ๊กๆ ก๊อกๆ ลงเว็บโปรโมทเฮาส์ไปก่อน”

         เด็กน้อยยังทำหน้าหงิก เสียงไอ้สามตัวข้างหลังยังเล่นเกมกันต่อ ผมไม่ได้เข้าไปดูแล้ว ปิดมือถือขยี้หัวรุ่นน้องไปเบาๆ “งานแรก ทำซึม ทำไม ไม่เคยโดนอาจารย์เล่าให้ฟังเหรอ”

         “เปล่า แค่คิดว่าต้องเก่งขนาดไหนพี่ถึงแก้แล้วผ่านเลย ขอดูหน่อยดิ”

         “มึงคิดว่ากูเป็นใคร” ผมหัวเราะเฮอะ ใช้นิ้วโป้งชี้ตัวเอง “ผมสายประกวดนะครับ”

         “จริงดิ”

         “มึงไม่เสิร์ชชื่อพี่เลี้ยงมึงหน่อยเหรอว่าเป็นใครมาจากไหน ไม่ใช่ขี้ๆ นะครับน้อง” อันนี้เรียกได้ทีขี่แพะไล่ แม็กกี้ทำหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

         “ปกติคนจริงเขาไม่โม้ แต่พี่แม่งโม้ฉิบหาย ผมเสิร์ชแต่ชื่อพี่เข็มทิศ ขึ้นรายชื่อเกียรตินิยมด้วย แต่แปลกว่ะ ดูไม่ค่อยแอคทีฟกับงานเลย”

         “มนุษย์อินโทรเวิร์ท”

         “แล้วมาอยู่โปรดัคชั่นเฮาส์เนี่ยนะ”

         ผมเหลือบมองเข็มทิศ คงจบเกมพอดีถึงเงยหน้ามาสบตาผมก่อนผินดวงตาไปทางอื่น ไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไงบ้าง แต่หลังจากที่จัดการกับโทรศัพท์ไปแล้วเจ้าตัวก็ไม่พูดถึงปัญหาที่ค้างคาอีก ผมไม่รู้ว่าควรปลอบยังไงต่างฝ่ายต่างเงียบ เข้าใจว่าถ้าไม่ด่าแปลว่าไม่ได้โกรธที่ผมถือวิสาสะลบช่องทางติดต่อของเขากับคนรักเก่า โอเค ผมทึกทักเอาเองทั้งหมด แต่ว่า....

         “มาทำงานเหมือนโดนบังคับมาทุกวัน”ไอ้แม็กท่าทางจะไม่ชอบเข็มทิศจริงจัง พูดกันใหม่ นอกจากพี่แบงค์ก็ไม่ค่อยมีใครชอบไอ้จ่าตั้งแต่แรกเห็นทั้งนั้น ทำหน้าเหมือนอมขี้ไว้ตลอดเวลา

         “เออน่า ไม่ใช่เรื่องของมึง”

         “แหนะ มีปกป้อง” ก็เพื่อนกู เดี๋ยวสามเดือนมึงฝึกงานจบก็ไป กูยังต้องอยู่กับเขานี่หว่า “ถามจริงๆ พี่สองคนน่ะ คบกันเหรอ”

         “อีควัย” ผมด่าเสียงห้วน เบื่อจะแก้ข่าว พี่เพลีย “เพื่อนกันเฉยๆ เคยเรียนด้วยกันตอนอนุบาล ประถม มัธยม แต่ไม่สนิทกันหรอก แม่สนิทกัน”

         แม็กพยักหน้าหงึกหงัก หงุดหงิดกับงานที่โดนด่าเมื่อเช้าน้อยลง “มันก็แปลกไงที่แบบ ทำงานด้วยกันแล้วยังอยู่คอนโดเดียวกัน พี่ไม่รู้สึกเหรอ”

         ตอนแรกก็นิดนึง ต่อมาก็ไม่ ตอนนี้เริ่มรู้สึกเพราะมึงพูดนี่ล่ะ จะว่าไปผมก็ไม่เคยเห็นคนวัยทำงานที่ไหนแชร์ที่พักกับคนที่ทำงานจริง ไม่แปลกที่ไอ้แม็กจะคิดว่าผมกับเข็มทิศกิ๊กกัน ใช่ เพราะมึงไม่รู้ไงว่าไอ้เข็มทิศเหี้ยกว่าหน้าที่เห็นเยอะ

         “แล้วตอนนี้พี่ทำอะไรอะ” แม็กกี้ถาม ผมที่กำลังขยับเมาส์ไปมาผลักหน้าจอไปให้ดู

         “คอนเทนต์โปรโมทเฮาส์ไง”

         “อ๋อ แล้วมีแฟนยังอะ”

         “ยัง” เอ๊ะ อันนี้ไม่เกี่ยวกับงาน ผมหันหน้ามองมัน แม็กกี้พยักหน้าแล้วก้มหน้าเล่นไอแพกเขียนได้ของมันโดยไม่พูดอะไรออกมา “ถามทำไม”

         “อยากเสือกเฉยๆ ถามไม่ได้เหรอ ผมก็โสดเหมือนกัน”

         ส่วนอันนี้ผมไม่ได้ถาม แม็กกี้พรีเซนต์เองล้วนๆ




         หรือว่าจีบวะ

         ถ้าเป็นผู้หญิง แม่งต้องจีบกูแน่ๆ ติดตรงที่มันเป็นผู้ชายเหมือนกัน แล้วยังมีข่าวกับสาวๆ นิดๆ หน่อยๆ ตามกระแสคนหน้าตาดีมาบ้าง เรื่องนั้นเลยตัดไป ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะความเสือกจริง แต่ว่านะ...กูขี้เสือกยังไงก็ไม่เสือกแล้วทำท่าทางมีพิลึกพิลั่นแบบนั้นอยู่ดี

         “ราเมนร้านนั้นอร่อย”

         ระหว่างทาง เข็มทิศพูดขึ้นมา ผมนั่งงอเข่าบนเบาะข้างคนขับกำลังคิดเรื่องแม็กกี้เพลินๆ สะดุ้งตัวขึ้นเล็กน้อยวันนี้ยกหน้าที่ขับรถให้เจ้าของคอนโดด้วยข้ออ้างว่าง่วง พี่รูญรับไปพรีเซนต์งานตั้งแต่เช้า ทิ้งกุญแจให้เข็มทิศขับรถตามมาทั้งที่ความจริงเดินก็ถึง แต่ต่อให้เดินถึงผมก็ขี้เกียจเดินอยู่ดี

         “กินไหม”

         “ครัวปิดตอนสามทุ่ม”

         เหลือบมองนาฬิกา สองทุ่มห้าสิบห้า วนรถจอด สามทุ่มพอดี “พูดทำแป๊ะอะไร”

         “เผื่อเลิกงานไว วันหลังพามากิน”

         ผมพยักหน้าหงึกหงัก มองรถเลี้ยวเข้าคอนโดโดยที่มีพิซซ่าฟรีในท้องตั้งแต่ทุ่มเศษๆ “เหม่ออะไร”

         “หืม? ผมเหรอ แค่คิดว่าไม่ค่อยได้ออกจากออฟฟิศเวลานี้”

         “ก็หนีกลับก่อนตลอด” จริงอย่างเขาว่า แต่ไม่รู้สึกผิด “พรุ่งนี้จะออกไปหาอะไรกินก่อนไปไหม”

         “ไปไหน”

         “คอนเสิร์ตไง”

         “อ๋อ” ผมนึกขึ้นได้ เป็นงานเล็กๆ ประตูเปิดบ่ายโมง มีหลายวงขึ้นต่อกัน ซึ่งผมไม่ค่อยฟังอินดี้จ๋าของไทย หมายถึงฟังบ้างแต่วงที่เขาจะไปดูน่ะไม่รู้จักสักวง “ไปร้านราเมนที่คุณบอกก่อนก็ได้ โห ต้องตื่นเช้าไหมอะ อยากนอนหยำแหยะบนเตียง”

         “เห็นปะ พอมาอยู่คอนโดก็ขี้เกียจกลับบ้าน”

         “ผมไม่กลับบ้านเพราะจะไปคอนเสิร์ตกับคุณต่างหาก” เร้าหรือทำทวงบุญคุณทั้งที่ความจริงลืมไปแล้ว แต่ก็อย่างว่า อยู่คอนโดแล้วสบายจนขี้เกียจกลับไปให้แม่ปลุกตั้งแต่เช้าในวันหยุดอะ

         “หึ” เกิดรอยยิ้มเล็กๆ บนหน้า เข็มทิศจอดรถตรงล็อกอย่างจับวาง ผมหิ้วเป้ที่ใส่แล็ปท็อปกับสัมภาระเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นบ่า เป็นกระเป๋ารุ่นเดียวกับที่เข็มทิศใช้ แต่คนละสี รุ่นนี้โดนพี่โหน่งบังคับซื้อ มันเป็นนายหน้าหิ้วมาจากญี่ปุ่น ชาร์จเงินเยนอัตราพิเศษแล้วอ้างว่าเป็นค่าขนมหลาน ไอ้ห่า ค่าข้าวเย็นหรูหราของกูทั้งนั้น

         “เด็กฝึกงานเป็นยังไงบ้าง”

         “ก็ดี ทำไม”

         “เปล่า ท่าทางสนิทกัน” ผมพยักหน้า แม็กสนิทกับผมมากที่สุดถ้าเทียบกับคนอื่น ผมยังยืนยันเรื่องกฎของแรงดึงดูดที่จะดูดคนประเภทเดียวกันเข้าหากัน ไม่ใช่แค่บังเอิญที่ผมรับเป็นพี่เลี้ยงสอนงานมันเท่านั้น “เข้ากับคนง่ายดี“

         “ก็ไม่เห็นต้องทำให้ยาก” ผมไม่เข้าใจเข็มทิศ ไม่เข้าใจตั้งแต่เด็กยันโตแบบที่เขาไม่เข้าใจผมนั่นแหละ เข็มทิศเหมือนคอนโด ห้อมล้อมด้วยผู้คนแต่โดดเดี่ยว มีความเป็นปัจเจกเอกเทศสูง และแม้ว่าเติบโตมาด้วยสภาพแวดล้อมที่ไม่ต่างจากผมมากนักแต่นิสัยราวกับคนละเจ็นเนอเรชัล “คุณก็อย่าทำตัวเป็นคนแก่ดิ ออกไปเฮฮากับเพื่อนฝูงงี้ ไว้ผมพาไปเล่นบอร์ดเกม รู้จักคนใหม่ๆ เพียบ”

         “เหนื่อย”

         นั่นไง กูนึกว่าอยู่กับคนใกล้เกษียณ

         ลิฟต์พาเราขึ้นมาถึงชั้นที่เป็นห้องพัก เข็มทิศเดินนวยนาดจนถึงประตูก่อนชะงักงันเมื่อเห็นแสงลอดออกมาจากด้านใน

         “ไม่ได้ปิดไฟก่อนออกไปเหรอ”เขาถามพลางควานหากุญแจห้องในกระเป๋า

         “ผมออกก่อนคุณครับคุณท่าน”

         เจ้าของห้องถอนหายใจในความไม่ชอบมาพากล คราวก่อนสาวน้อยสายสตรีทบุกมาถึงห้อง คราวนี้อย่าให้เป็นแม่นะมึง ขี้เกียจฟังป้าจอยโม้เหม็นถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

         “แม่มาเหรอ”

         “เปล่า น้อยหน่า”เจ้าของห้องตอบแบบไม่ลังเล

         น่าเบื่อว่ะผมยื้อกุญแจที่เข็มทิศหาเจอก่อนมาไขเอง เปิดประตูเข้าไป ในห้องเป็นแสงส้มอ่อน ประดับด้วยเทียนอิเกียกลิ่นหอมหวาน บนโต๊ะอาหารเล็กๆ มีไวน์แช่ไว้ในถังน้ำแข็ง ห้องเรียบร้อยขึ้นเป็นกอง ถ้าไม่ได้บิดลูกบิดกับมือคงคิดว่าเข้าห้องผิด มีเมียมาดูแลมันก็ดีแบบนี้ แต่เดี๋ยวก่อน มึงต้องห้ามยินดีปรีดาเว้ย นี่เมียคนอื่น ไม่ใช่เมียเพื่อนมึงด้วยซ้ำ

         “เข็ม...อ้ะ…ขอโทษค่ะ”

         เด็กสาวมีทีท่าประหลาดใจเมื่อเจอผมเป็นครั้งที่สอง เข็มทิศถูกกันไว้ด้านหลังผมอีกที แต่คงมองหน้ากันและกันนิ่งเพราะสายตาคู่นั้นมองเหนือผมขึ้นไปอีกที

         “น้อยไม่รู้ว่าพี่จะมากับเพื่อน”

         “เหมือนกันเลย” ผมไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนคุยกัน แทรกประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น “ผมนึกว่าคุณคืนกุญแจให้เข็มทิศแล้ว”

         “ก็คิดว่าจะคืนอยู่ค่ะ” น้อยหน้าตอบ วันนี้มาในชุดแนวสตรีทเหมือนเดิม สวมถุงเท้า แต่รองเท้าผ้าใบวางไว้เรียบร้อยในชั้นวางที่ปกติผมใช้วางรองเท้าแตะ “ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ได้บอก ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์...ปกติไม่ค่อยเห็นพี่เข็มพาใครมาที่ห้อง”
แน่ล่ะสิ พี่เข็มของเจ้ามีเพื่อนที่ไหนอีหนู

         เข็มทิศขยับตัว แต่ผมไวกว่าไปยืนบังซ้ำอีกรอบ “งั้นผมขอคืนได้ไหมครับ พอดีเราอยู่ด้วยกัน แล้วผมก็ไม่รู้จักคุณเป็นการส่วนตัว ไม่ค่อยสะดวกใจอะฮะ”

         “อ้อ...ได้ค่ะ น้อยหน่าก็คิดอยู่ว่ามีรองเท้าไซส์อื่นวางอยู่ด้วย”เกิดท่าทีกระอักกระอ่วนของคนตรงหน้า แต่ผมนิ่งได้มากกว่าที่คิด เคยเรียนแอคติ้งครับ ถึงเป็นหน่วยกิตน้อยๆ ที่ไม่ได้ใส่ใจมากเท่าไรก็เถอะ อย่าให้พี่ดุ ขอร้อง น้องจะเสียขวัญ

         “อืม น้องควรจะรู้อีกอย่างนะ นอกจากพี่ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วเข็มยังเรียกพี่ว่าเบบี๋ด้วย เข้าใจใช่ไหม”

         
          ไม่ได้โกหก แต่ตอนเด็กๆ เขาเรียกผมตามแม่แบบนี้จริงๆ

         “เบ๊บ พอก่อน เดี๋ยวคุยเอง”

         อ้าว ไอ้เหี้ย แบบนี้แปลว่าเลือกผู้หญิงใช่ปะ ผมแม่งหงุดหงิด หันกลับมองหน้าเข็มทิศด้วยหางตาแล้วเดินเบี่ยง เออ ได้ เรื่องของมึง จัดการเองเลย กูจะย้ายกลับบ้าน ไม่อยู่ด้วยแล้ว สุดท้ายก็กลายเป็นหมา

         “เอางี้ใช่ปะ?”

          “เบ๊บ!เดี๋ยว”เขาเรียกอีกครั้ง คว้าหัวไหล่ไว้แต่ผมสะบัด บอกแล้วว่าไม่ชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบไงวะ เข็มทิศไม่ยื้อต่อ ผมเลยเดินเข้าส่วนที่เป็นห้องนอนปิดประตูดังปัง แต่เอาหูแนบบานประตูแอบฟังอีกที ใครจะยอมแพ้ง่ายๆ วะ

         “อะไรกันคะ...”

         “ไม่เกี่ยวกับน้อยหรอก ขอบใจที่มาดูห้องให้ แต่ก็...พี่อยู่กับเพื่อนแล้ว ขอกุญแจห้องคืนแล้วกันนะ เจ้านั่นมันไม่สบายใจ”

         “ไม่เกี่ยวยังไงคะ พี่เข็มบล็อกเบอร์น้อย บล็อกไลน์น้อย เฟซบุ๊กก็ด้วย...ยังไม่เกี่ยวกับน้อยอีกเหรอคะ”

         “น้อยหน่า...เราเลือกเขาไม่ใช่เหรอ”เสียงนั้นไม่ดัง แต่ก็ไม่เบา มันยังสั่นและเต็มไปด้วยความตัดพ้อ

         “น้อยคิดถึงพี่ ยังไง...เราก็เคยผ่านเรื่องอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ พี่เข็มอย่าทำแบบนี้ได้ไหม น้อยไม่รู้จะทำยังไงแล้ว นอนไม่หลับเลย น้อยก็อยากจะเลิกกับเขา แค่ขอเวลาอีกหน่อย”

         อย่ากลับไปนะมึง ผมสาปส่งในใจ ถ้ากลับไปจริงกูจะแฉ แฉให้หมายิ่งกว่ากูไปอีก ไอ้หน้าด้าน

         “ไม่ต้องหรอก น้อยเลิกกับเขาไม่ได้อยู่แล้ว”

         “น้อยก็เลิกกับพี่ไม่ได้เหมือนกัน พี่เข็ม น้อยขอร้อง”

         ผมไม่ได้ยินเสียงอะไร ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงถอนหายใจ ครู่ใหญ่กว่าเสียงทุ้มต่ำจะแทรกขึ้นมา

         “พี่จะเอาบล็อกไลน์ออก มีอะไรก็ข้อความมาแล้วกัน แต่อย่ามาเจอกันอีกได้ไหม พี่ขอ ถือว่าคนละครึ่งทางแล้วกัน”

         เกิดความเงียบต่อจากนั้นหนึ่ง ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมา ไม่มีการต่อรองมากกว่านั้น รักนี่มันยังไงวะ ทำไมคนหนึ่งคนถึงรักใครได้หลายคนพร้อมๆ กันในแบบเดียวกัน ผัวนะเว้ย ไม่ใช่แมว จะรักตัวโน้นตัวนี้คอยเลี้ยงดูให้ยุติธรรมไม่น้อยอกน้อยใจกันได้ยังไง



         ผลัวะ!

         จังหวะนาทีทองยิ่งกว่าโปรโมชันในห้างเกรดบีประตูห้องนอนก็ถูกดึงออกจากด้านนอก ผมล้มแผละลงบนอกล่ำๆ เหม็นเหงื่อของเข็มทิศ มองลอดรักแร้ไป ไม่มีหญิงสาวตรงหน้าประตูอีกแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเจ้าของห้องก็ทำผมรู้สึกอิหลักอิเหลื่อ


         “มุกเบบี๋นี่ทุเรศฉิบหาย”

         เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำก่อนกอดผมเอาไว้ กอดเหมือนคนใกล้หมดแรงที่เหนื่อยเต็มทน ผมยังคงยืนในท่าทางประหลาด ขาย่อข้างหนึ่ง ยืดข้างหนึ่ง แต่ยอมให้ชายหนุ่มรัดรึงตัวเองคล้ายเป็นแหล่งพลังงานสุดท้าย
         .
         .
         จนกระทั่งเสียงสะอื้นสิ้นสุดลง




          .
         
          .
         

 
งือออออ
เว้ดคนขี้ป่วยขอไปนอนก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกังงง

ออฟไลน์ Bradly

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
พี่เข็มต้องตัดให้ขาดดด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ KOWPOON

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
พี่เข็มมมมมมมม    งื้ออออออ   เอาใจช่วย ให้พี่ตัดใจจากชนีหลายใจให้ได้

ออฟไลน์ Sykes

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แงงงงงง เอาใจช่วยพี่เข็มให้ผ่านวิกฤตนี้ไปให้ได้นะคะ  :mew2:
ปล. คุณเวสหายป่วยไวๆน้าา  :กอด1:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +621/-7
สวยมากสินะยัยน้อยหน่าเน่า

ออฟไลน์ MooMiew

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
เข็มทิศร้องไห้หรอ เบ๊บช่วยปลอบหน่อยคุณเขาไม่มีเพื่อน  :hao5:

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1152/-5
(เม้นต์ในเด็กดีแล้ว แต่มาเม้นต์ในนี้อีกรอบ)

ชอบน้องแม็กกี้นะคะ นางมีความแอบโยนหินถามทางด้วย มาแบบเนียน ๆ ซึ่งเป็นเนียนที่เบ๊บก็ระแคะระคาย คือไม่ใช่ว่าเนียนไปเลย แต่ยังมีฮินต์ให้เห็นอยู่ ชอบบบบ

ส่วนอีตาเข็มทิศ ตอนนี้อย่าหลงทิศนะคะ จะไปทางไหนก็ให้มุ่งตรงไปค่ะ ไม่ใช่ว่าเขากลับมาง้อแล้วจะให้เพื่อนเสียหมาแบบนี้ บอกจะไปทิศเหนือดันไพล่ไปทิศใต้ อันนี้เพื่อนจะรู้สึกแย่ แม้ว่าตอนนี้สองคนจะยังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ความเป็นเพื่อนก็อยู่ตรงนั้นใช่หรือไม่ เพื่อนอุตส่าห์ช่วย เราเองก็ต้องเข้มแข็งนะคะ ใจแข็งด้วย ไม่ใช่เอะอะก็ไอ้นั่นแข็งอย่างเดียว แหม...ตอนนี้อ่านแล้วสงสารเข็มทิศเหมือนกัน แต่ความสัมพันธ์แบบเราสามคนก็แน่นอนว่าไม่มีทางที่ทุกคนจะสุขใจหรอกเนาะ ดังนั้นให้น้อยหน่าไปตามทางของน้อยหน่า เข็มทิศก็หมุนมาทางทิศที่ถูกต้องของตัวเองเถอะ โฮะๆๆๆ

ขอบคุณคุณเวสต์มาก ๆ นะคะสำหรับอัปเดตนี้

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 926
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
เข็มทิศคงเศร้าจริง
หลายปีแล้วอ่ะเนาะ
ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยสเบ๊บปลอบเอง

ออฟไลน์ เนเน่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ที่รักอย่าร้องไห้ เดียวมันก็ผ่านไปนะคะน้องเบ็บฝากพี่เค้าด้วยนะคะ

ออฟไลน์ lonesomeness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
เอ๊ะ ตอนอ่านตรงที่เบ๊บบอกว่าคนประเภทเดียวกันมันจะดึงดูดกัน
แล้วย้อนกลับไปออ่านชื่อเรื่องอีกที หรือว่า!!! เรือแม้กเบ๊บเราจะเดินคะ

55555555 ล้อเล่นนะคะ ทีมเข็มทิศอ่ะแหละ ออร่ามันมาขนาดนี้มันก็ต้องใช่แล่วแหละ

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 772
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
นึกภาพเข็มทิศเรียกเบ๊บว่าเบบี๋ ...นึกไม่ออก55555

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
อีควัย!!!...พี่จ่า...(หึ้ยๆๆ..ขัดใจจิงเว้ยยย.)

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด