{เรื่องสั้น} คืนส่งท้ายปีเก่า ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน - {END}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: {เรื่องสั้น} คืนส่งท้ายปีเก่า ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน - {END}  (อ่าน 1943 ครั้ง)

ออฟไลน์ MewSN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-3
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ MewSN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-3
คืนส่งท้ายปีเก่า ช่างเงียบเหง่าจริงๆ By MewSN




                  “อย่างว่าเนอะมึง ตัดใจเถอะ”
                  มิลินตบบ่าเขาปุๆ ก่อนที่หล่อนจะเดินเข้างานไปรวมตัวกับเพื่อนคนอื่นๆ
                  นั่นสินะ คืนนี้มีเพียงเขา และจะมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
                  มัน… ไม่มาแล้วสินะ
                  ขอบคุณวันที่ 31 ธันวาคมปีนี้ ช่างเป็นวันส่งท้ายปีเก่าที่แสนเหงาแบบสุดๆ…

   





                  1 สิงหาคม
   
                  วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหา’ลัย และเป็นวันแรกที่เขายืดอกรับกับคำว่าเฟรชชี่ปีหนึ่งอย่างเต็มภาคภูมิ ขณะที่เมื่อสองอาทิตย์ก่อน เขายังกังวลไปต่างๆนานา ทั้งเรื่องที่อยู่ที่มาหาเอาหน้างาน ความเครียดเมื่อต้องคิดว่าจากบ้านมาไกล แล้วจะอยู่คนเดียวไหวมั้ย แน่นอนมันเป็นความกังวลพื้นฐานสุดๆและอย่าเถียงเขาว่าพวกคุณไม่เคย
                  เอาเถอะ แต่เขาก็มายืนอยู่นี่แล้ว หน้ารั้วคณะเศรษฐศาสตร์ แหม คำว่าหนุ่มอีค่อนนี่มันเหมาะกับเขาจริงๆ
                  แต่ตอนนี้หนุ่มอีค่อนกำลังติดปัญหาใหญ่คือหาทางไปตึกลงทะเบียนเรียนไม่เจอ โอ้ไม่นะ มีวิชาบังคับที่จะปิดให้ลงทะเบียนตอนเก้าโมง พระเจ้าช้วยลูกด้วย
   
                  “ว้ายยยย เร็วสิคะกะเทยอีค่อน เป็นกะเทยอีค่อนอย่ายืดยาดอืดอาดเหมือนหอยทากนะคะ กะเทยอีค่อนต้องสตรอง กะเทยอีค่อนต้องฆ่าไม่ตาย”
   
                  คำว่ากะเทยกระแทกชนคามภาคภูมิใจที่ได้เป็นหนุ่มอีค่อนของเขาออกไปหมด เมื่อกลุ่มบุคคลเพศที่สามกลุ่มใหญ่ หรืออาจเรียกว่าเป็นโขยงก็ได้ ยกพลกันมายืนตะโกนแหกปาก คำก็กะเทย สองคำก็กะเทยอยู่ใกล้ๆ
                  ว่าแต่ กะเทยนี่ฆ่าไม่ตายจริงๆใช่มั้ย โอเค เรื่องนั้นช่างมันไปก่อน
   
                  “เอ๊ะพวกมึงงงงงง เฮ้ยยยยย หนุ่มอีค่อนนนนน”
   
                  ตายล่ะ หันมาทางนี้แล้ว เขาต้องทำท่ายังไงละเนี่ย ต้องกลัวดีมั้ย หรือมันจะดูเป็นการไม่สุภาพกับพวกเธอเกินไป
                  แต่การที่มีสายตานับสิบดวงจ้องมาเหมือนรู้สึกถูกคุกคามทางเพศกลายๆแบบนี้ มันจำเป็นต้องแกล้งตีหน้านิ่งต่อไปเหรอ เขาเป็นผู้ชาย และมั่นใจว่าเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของชายแท้แม่งกลัวกะเทยแน่นอนอ่ะ เอาตรงๆแบบไม่อคติจริงๆนะ นอกจากจะอยู่เป็นจริงๆ
                  แต่ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องจะมาเรียนรู้การเอาตัวรอดในดงกะเทยเสียหน่อย นาฬิกาดิจิตอลที่ข้อมูลกำลังส่งเสียงดังติ๊กๆ บอกเวลาว่าแปดโมงครึ่งพอดี
                  เหลือเวลาอีกสามสิบนาทีในการตามหาตึก ประเด็นคือ มันอยู่ไหนวะ
   
                  “ชื่อศรัณเหรอ ไม่มีตัวอะไรการันต์ แบบยอยักษ์การันต์งี้”
   
                  นี่เป็นมุกเริ่มจีบที่ส่งมาให้เขาสินะ จากป้ายชื่อของเจ๊(เรียกแบบนี้ดูจะสุภาพและไม่แบ่งแยกกว่านะ) เธอชื่อมิลิน และเขาสาบานได้ว่าเขาไม่เชื่อว่านั่นคือชื่อเล่นจริงๆของเธอ
   
                  “ครับ ศรัณ เฉยๆ”
   
                  เขาตอบส่งๆ ก่อนจะทำท่าปลีกตัวออกมา แต่พวกเธอขวางไว้
   
                  “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ กำลังหาตึกลงทะเบียนอยู่ใช่ไหมจ๊ะ”
   
                  พระเจ้า หรือนี่จะคือความช่วยเหลือจากพระองค์ ในความร้ายก็ยังมีความโชคดี หรือว่าพวกเธอจะรู้ทางไป สวรรค์ ขอบคุณเบื้องบน ถ้าเขาคุกเข่าอ้อนวอนได้เขาทำไปนานแล้ว ขอบคุณ
   
                  “เอ่อ ครับ พอดีว่าผมหลงทาง”
   
                  เขาเสนอตัวสุดๆ พร้อมแจกยิ้มหวานไปให้ แหม ถ้าเขาจะช่วยพาเราไปได้ มันก็คุ้มที่จะยอมถูกลวนลามล่ะ จริงมั้ย
                  เขาแอบเห็นเจ๊คนหนึ่งยกกระดาษขึ้นมากางดู หรือนั่นจะเป็นแผนผังตึก นี่แหละความน่าทึ่งของเพศที่สาม
   
                  “พอดีเลยค่ะ”
   
                  มิลินกุมมือเขาไว้ แล้วส่งสายตาที่เขาคงนอนไม่หลับไปอีกนานมาให้
   
                  “เราก็กำลังหาตึกลงทะเบียนเหมือนกัน”
   
                  ครืนนนนนน
                  เหมือนเสียงอะไรหล่นลงมาจากฟ้า และนี่คงเป็นจุดเริ่มต้นของความหายนะแรกในรั้วมหา’ลัยของเขา
                  เพราะเขาได้เพื่อนกลุ่มแรก…เป็นแก๊งกะเทย
                  และไม่ใช่แก๊งกะเทยธรรมดา เป็นแก๊งกะเทยที่โด่งดังที่สุดในมอ
                  โถ น่าภูมิใจโคตรๆ

   





                  14 สิงหาคม
   
                  เปิดเทอมได้สองอาทิตย์ นอกจากความวิปโยคที่สุดในชีวิตของเขานั่นคือการถูกเหมารวมเป็นกะเทยตามแก๊งกะเทยที่คบ กลายเป็นว่าเขากลายเป็นหนึ่งในเกย์รับหน้าตาดี ศรัณ อีค่อน หนุ่มหล่อที่เกย์รุกอยากได้มาเป็นเมียที่สุดในมหา’ลัย โคตรภูมิใจเลยครับ ถุยยยยยยยยย
                  แต่อย่าเข้าใจผิดไป ที่อยู่ที่คบกันมาเกือบสองอาทิตย์ไม่ใช่ความจำใจ ถ้าคุณลองเปิดใจสักนิด แก๊งนางฟ้าอีค่อนกลุ่มนี้ก็คือกลุ่มเพื่อนที่ดีที่สุด น้อยมากที่คุณจะหาแบนี้เจอในรั้วอันกว้างใหญ่ ที่เป็นเหมือนสนามรบฟาดฟัน และหาความจริงใจไม่เจอ
                  บางทีเรื่องที่เขาถูกเหมารวมเป็นเกย์แทบไม่ได้อยู่ในสารบบความคิดของเขาเลย
                  เพราะครั้งหนึ่งเขาก็เคยถูกทำให้รู้สึกแบบนั้นจริงๆจากใครบางคน ที่เขาลืมไปแล้ว
   
                  “เจนนี่ น้ำยาล้างเล็บ”
   
                  มิลินแบมือขึ้นมาตรงหน้าเขา เหมือนรู้สึกว่าจะเกิดเครื่องหมายเควสชั่นมาร์คบนหัวตัวเองเลย
                  ใครคือเจนนี่???
   
                  “มึงนั่นแหละ อิศรัณ ชื่อมึงแมนไป ถ้าจะอยู่แก๊งเราต้องเปลี่ยนชื่อ”
   
                  เฮ้อออออออออ
                  เขาทำเป็นไม่สนใจแล้วค้นน้ำยาล้างเล็บในกระเป๋ามิลินที่วางอยู่ใกล้ๆเขา
   
                  “จงเข้าใจด้วยว่า กลุ่มพวกเราถือคติไม่เอาเพื่อนทำผัว แต่ถ้าอิศรัณยังนั่งถ่างขา แบบพร้อมจะให้พวกกูเอาหน้าซุกตรงเป้าแบบนั้น ดิชั้นก็ขอไม่ทนนะคะแม่”
                  “โถ่เจ๊”
   
                  ปากเขาบ่น แต่ขานี่รีบหุบแบบกลัวประโยคเมื่อครู่ของบัวลอยจับใจ กลายเป็นว่าตอนนี้เขาติดแทนทุกคนว่าเจ๊ไปหมดแล้วด้วย
   
                  “อี๋ อิบัวลอย ต่ำมาก” แนนซี่พูดเหยียดแล้วกรีดนิ้วไปมา โชว์สีเล็บที่มิลินเพิ่งทำใหม่ให้
                  
                  “แหม มึงอย่ามาปฏิเสธว่าไม่ได้มองคุณชายศรัณ ตอนมันเปิดประตูห้องออกมาเมื่อเช้า กูรู้ละ ทำไมอินี่ชอบเป็นคนไปปลุกศรัณ”
   
                  บัวลอยได้ทีย้อนแนนซี่ และบทสนทนาทั้งหมด ก็ทำเขาเสียวสันหลังวูบวาบ ตกลงว่าเขาก็ยังสามารถถูกลวนลามได้ทุกเมื่อ แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นเกย์รับใช่มั้ย
                  คงมีแต่มิลินที่เขาไว้ใจได้…
   
                  “อิมิลิน หยุดดมน้ำยาล้างเล็บได้แล้ว กลิ่นศรัณหายหมดแล้วค่ะปานนี้”
   
                  เฮือก ยกมือขึ้นทาบอก
                  สาวแตกได้มั้ย
   
                  “อ๊ะ นั่น วายุนี่”

                  เคยได้ยินเสียงระฆังในหัวที่เคาะขึ้นมาตึ๊งมั้ยครับ ตอนนี้เขากำลังเป็นอยู่เลยล่ะ
   
                  “เป็นอะไรไปศรัณ ช็อคในความหล่อของวายุเหรอ” มิลินพูดขำๆ
                  “ไม่เอานะคะ เสียดายเว้ย พวกมึงสองคนต้องมารุกพวกกูสิถึงจะถูก ห้ามแดกกันเองนะคะ” บัวลอยโวยวาย
                  “โถ เรากินกันเองก็ได้” แนนซี่โผเข้ากอดบัวลอย
   
                  วายุ…
                  บางครั้งเขาก็หลอกตัวเองว่าลืมชื่อนี้ไปแล้ว
                  แต่ความจริงไม่อาจถูกปฏิเสธได้ เสียงจังหวะหัวใจที่เต้นดังผิดปกติ บอกชัดเจนว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารกับกลุ่มเพื่อนคือคนที่เขาจดจำได้เป็นอย่างดีไม่มีวันลืม…
   


                  ‘มึงชอบกูเหรอ’
   
                  เขาที่ก้มหน้าอยู่เงยขึ้นมาสบตากับร่างสูงตรงหน้า เพื่อนสนิทที่สุดของเขา วายุห้องสี่ทับห้า
   
                  ‘คือกู…’
   
                  เขาว่าเขาควรโกหกมันไปเพื่อรักษามิตรภาพ แต่ครั้งนี้เหมือนความบ้าเข้าสิง เขาพูดไม่ออก และจะไม่มีวันปฏิเสธด้วย
   
                  ‘ใช่!’
   
                  วายุเบิกตากว้าง แววตาสั่นระริก เขาจ้องเข้าไปในดวงตามัน มีความสับสนอยู่ในนั้น รวมทั้งความกลัว
                  มันกำลังกลัวเขา
   
                  ‘กู…’
                  ‘…’
                  ‘ไม่ได้ชอบผู้ชาย’
   
                  เขาก็เช่นกัน เขาก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย เขาชอบมัน เขาชอบแค่มัน เขากำลังบอก แต่มันจับแขนเขาไว้แน่น แล้วพยายามยิ้มให้
   
                  ‘มึงลืมๆไป แล้วเรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม นะ’
   
                  มันพูดด้วยรอยยิ้ม แต่เขารู้ว่ามันจะไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป วายุ เขาไม่มีทางเหมือนเดิม
                  เขาค่อยๆแกะมือมันออก แล้วบอกทั้งน้ำตา
   
                  ‘ขอโทษนะ’

                  เขาขอโทษที่เห็นแก่ตัว ขอโทษที่ทำทุกอย่างพังทลาย ขอโทษที่แค่คำว่าเพื่อนเขาก็โคตรเจ็บใจจริงๆ
                  เขามันคนเห็นแก่ตัว เขารู้ว่าวายุไม่ใช่คนที่ใครอยากจะคบ เขาก็อยากให้มันรับรู้ความรู้สึกเจ็บปวด ของการเสียบางสิ่ง นั่นคือ…
                  คำว่าเพื่อนของมัน ที่เขาอยากได้มากกว่านี้
                  ลาก่อน วายุ
   


                  “ศรัณ ศรัณ อิศรัณ!!!”
   
                  เขาสะดุ้ง ตื่นจากภวังค์
   
                  “อิเจ๊ เสียงดังทำไม คนมองแล้ว”
   
                  ใช่ คนอื่นรอบข้างกำลังมองเราอยู่ รวมทั้งกลุ่มของวายุด้วย
                  ชั่วแวบ เขามั่นใจว่ามันเห็นเขาแล้ว
                  และมัน… ก็เดินหนีไป
                  นั่นสินะ มึงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆศรัณ มึงคิดว่าเขาจะเดินมาทักมึงเหรอ แค่ยิ้มให้เจ้าตัวยังไม่ทำเลย กับคนที่ทิ้งเพื่อนไปด้วยความเห็นแก่ตัวในความรู้สึกของตัวเองอย่างเขา แค่ไม่มองเหมือนอากาศธาตุก็ดีเท่าไหร่แล้ว
                  แต่นี่มันก็ไม่ต่างอะไร…
   
                  “หงอย หงอย หงอยเพื่อ?”
                  “ขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะ” เขาบอก
                  “อิศรัณ เป็นอะไรวะ หรือโกรธพวกเราที่ตั้งชื่อให้มันวะ”
   
                  เขาไม่ได้สนใจเสียงบ่นตามหลังมาของมิลินเท่าไหร่ เหมือนขอบตาร้อนผ่าวยังไงไม่รู้ ต้องไปที่ลับตาคน
   
                  ซ่า
   
                  ทั้งๆที่คิดว่าทนได้แล้ว ไม่เจ็บปวด แล้วกับอีแค่เขาไม่ทัก มันจะอะไรนักหนาวะน้ำตา
                  ทิชชู?
                  หมด
                  !!!
                  นาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาจ้องกระจก ก็ต้องนิ่งค้าง เมื่อคนที่ยืนอยู่ในนั้น เบื้องหลังเขาคือวายุ
                  เขาทำสีหน้าไม่ถูก แต่แล้วก็เป็นมันที่เมินเฉย แล้วเดินออกจากห้องน้ำไป
                  ใจคอ จะไม่ทักกันเลยหรือ
   
                  “อิศรัณ หยิบทิชชูจากห้องน้ำมาพอดี เอามาใช้ดิ๊” มิลินแย่งทิชชูที่เขาเพิ่งหาเจอ เพราะมันวางอยู่อีกมุมของอ่างล้างหน้า น่าแปลกที่มีที่ใส่ แต่พนักงานกลับเอาไปวางทิ้งไว้ ช่างมันเถอะ
         
                  “วี๊ด ยุคเปลี่ยนแปลงของห้องน้ำหรือนี่ ทิชชูนุ่มขึ้นเยอะมากกกกกกกกกก” มิลินว่า แล้วใช้มันเช็ดหน้าอย่างเมามัน เอ่อ เธอทำให้เขาว่าการเช็ดทิชชูมันมันส์จริงๆนะ
   
                  “ปกติก็นุ่มนี่” เขาว่า
                  “กล้านะคะ สากยิ่งกว่าดากอิบัวลอย” บัวลอยถลึงตา
                  “มึงเคยกินแล้วเหรอคะ” มิลินยักไหล่ แล้วเช็ดหน้าต่อไม่สนใจเพื่อน
   
                  แม้ว่าเขาจะทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็ห้ามตาเจ้ากรรมที่คอยแต่จะมองไปที่โต๊ะตัวนั้นไม่ได้
                  แล้วทำไม ไอ้วายุมันซื้อทิชชูมาเช็ดโต๊ะโรงอาหารเหรอวะ
                  ซื้อทีแม่ง มาเป็นแพ็คเลย

   





                  เรื่องของวายุยังคงกวนใจเขาอยู่ลึกๆ แต่ถูกฝังกลบด้วยเรื่องเรียนนะ กลบแบบมิดสุดๆ
   
                  “อิห่าราก วิชาเห้ไรยากขนาดนี้ บอกซินี่มันตัวพื้นฐานหรือแอดวานซ์คะ ควายยยยยย”
   
                  ถ้ามิลินพ่นไฟได้เธอคงทำไปแล้ว ตามมาติดๆด้วยบัวลอยและแนนซี่ ที่ออกห้องสอบมาเหมือนวิญญาณออกจากร่างไปด้วย
   
                  “เอฟ เทอมนี้เอฟชัวร์” บัวลอยพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง
                  “พ่อจ๋าแม่จ๋า หนูขอโทษ” แนนซี่ก็มีสภาพไม่ต่างกัน
                  “ไปคร่ำครวญในนรกเถอะพวกมึง กูไปก่อนนะ เหมือนฝนจะตกด้วย” มิลินโบกมือลา จากนั้นก็ตาไปด้วยแนนซี่ และบัวลอย เหลือเพียงเขา ที่ยืนมองท้องฟ้ามืดครึ้มคนเดียว
   
                  ตายล่ะ ไม่ได้เอาร่มมาด้วย ทำไงดี ถ้าเดินกลับหอก็ไม่ทันแน่ๆ แถมมีเอกสารอาจารย์ติดมาด้วยแบบนี้ เปียกไปเสียหายหลายแสนนะเออ
   
                  ครืน ครืน
   
                  เสียงฟ้าร้องเหมือนเยาะเย้ยในโชคชะตา
                  กึก!
                  แล้วไอ้วายุก็ปรากฏตัวขึ้น มันมองเขาอยู่ก่อนแล้ว แต่พอเขาจ้องกลับ มันก็หันไปทางอื่น มือมันถือร่มหนึ่งคัน
                  ถ้าคุณหวังจะเจอฉากพระเอกในนิยายยืนถือร่มไปส่งคนรักที่หอแล้วล่ะก็ คุณอย่าลืมว่าเขาไม่ใช่คนรักของมัน และตอนนี้อาจจะอยู่ในสถานะคนที่เกลียดเข้ากระดูกดำก็เป็นได้
                  มันเดินผ่านเขาไป พร้อมกับร่มใบใหญ่
                  จากไปแล้วความช่วยเหลือ เขาจะหวังอะไรจากคนที่ตัวเองเคยทำร้ายล่ะ
   
                  “ไอ้เหี้ยวายุ”
   
                  อย่างน้อยขอด่าให้หายหงุดหงิดแล้วกัน
                  แต่…
   
                  “ร่มใครวะ”

                  เขาเจอร่มวางอยู่ข้างๆเสาตึก
                  ขอแอบเอาไปใช้ก่อนแล้วกัน

   





                  ย่างเข้าเดือนตุลาคม หน้าหนาวกำลังจะมาทักทาย แต่ฝนที่ตกไม่หยุดกับสภาพอากาศแปรปรวนตั้งแต่สามวันก่อนบอกเขาว่า หนาวนี้ยังอีกยาวไกล เมื่อไม่ได้ออกไปไหน เขาเลยเอาเสื้อนักศึกษาสี่ห้าผืนออกมากางไว้บนเตียง ตั้งใจว่าจะรีดเก็บไว้ในตู้
                  แต่…
                  ครืนนนนนน
                  เสียงฟ้าร้องดังลั่น แล้วไฟในหอพักก็ดับลง
                  ฟะ ไฟฉาย ไฟฉายอยู่ไหน
                  เคร้ง
                  เขาเตะโดนอะไร ไม่นะ ฮือออออออออ
                  เขาบอกไปหรือยังว่าเขากลัวความมืด
                  ฟ้าแลบเข้ามาเป็นระยะ พร้อมกับเกิดเงาวูบไหว นั่นทำให้เขาสติแตก คว้าไฟฉายได้ก็รีบวิ่งออกมาจากห้อง เพียงแค่หวังจะได้พบแสงสว่างแต่กลับเลวร้ายเพราะเขาคงจะลืมนึกไปว่าไฟมันดับทั้งตึก
                  เงาทำให้สติเขายิ่งเตลิด
                  ตอนนี้เท้าเขาพาตัวเองไปไหน สมองก็ยังไม่รับรู้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ช่วยเขาที ได้โปรด เขากลัวเงามืดพวกนี้เหลือเกิน
                  ไม่นะ อย่าเข้ามาหาเขา
                  ไม่เอาเงา ไม่
                  ฮืออออออออออ
                  ครืนนนนน
   
                  “ไม่!!!”
   
                  ปึก
                  และนาทีที่เขากำลังจะวิ่งหนีเพราะความกลัว แต่ร่างกายกลับปะทะเข้ากับแผ่นอกหนา ที่พอเงยหน้าเท่านั้นล่ะ
   
                  “ผี!!!”
                  “เอาไฟฉายออกจากหน้ากู”
                  “วายุ”
   
                  นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่หูเขาไม่ได้ยินเสียงตัวเองเรียกชื่อมัน
   
                  “ไม่ต้องกลัว กูอยู่นี่แล้ว”
   
                  มันยังจำได้ดี ยังจำได้ดีเกี่ยวกับตัวเขา
                  เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เพียงแต่เขากอดตอบมันอย่างโหยหามานาน

   





                  หลายเดือนผ่านไปและอีกไม่กี่วันก็จะหมดปีเก่าแล้ว ชีวิตเขาเองก็เปลี่ยนไปบ้าง
   
                  “เจนนี่หล่อนร้ายมาก ไหนหล่อนบอกว่าไม่ได้สนใจวายุ แต่นี่มันอะไรกัน หล่อนไปคบกันตอนไหนคะ ถ้าไม่มีใครคาบข่าวมา ชั้นก็คงนั่งหูดับตาบอดอยู่ตรงนี้ไปอีกนานเลย”
   
                  ทุกคนอาจไม่รู้ ว่าเขากับวายุกลับมาคืนดีกันด้วยเหตุการณ์ที่มันมาช่วยเขาไว้จากเงามืดของความกลัวเมื่อตอนนั้น บทจะง่ายก็ง่ายขนาดนี้เลยเชียว เพียงแต่ว่า เราคืนดีกันในฐานะเพื่อนนะครับ ส่วนสถานะอื่น เขาจำต้องกลืนมันลงท้องไป ได้แค่นี้ก็ดีกว่ามันไม่มอง
   
                  “เลิกเรียกกูว่าเจนนี่ทีขอร้อง อีกอย่าง คบเป็นเพื่อน ช่วยเติมคำข้างหลังด้วยคนอื่นเขาจะเสียหายครับ” เขาบอกมิลิน เธอเหยียดริมฝีปาก
                  “แหม มึงมันร้าย อิศรัณ”
                  “ขอบคุณที่ชม”
   
                  มิลินไม่เซ้าซี้ต่อ แล้วลงมือทาเล็บของตัวเองอย่างจริงจัง บัวลอยยื่นหน้ามาหาเขา แล้วกระซิบเสียงแผ่ว
   
                  “ก็หวังว่าจะไม่หลงคารมพ่อวายุนั่นนะ ยิ่งหล่อๆอยู่ด้วย พักนี้อ่ะ ลือกันให้แซดที่คณะวิศวะ ว่าวายุเปิดตัวแฟนใหม่”
   
                  เขาเก็บอาการชักกระตุกที่อกข้างซ้ายไว้มิดชิด
                  ไม่ใช่แค่เขาลือกัน แต่มันเป็นเรื่องจริง เขาเองก็พอรู้มาสักพักแล้วล่ะ
   
                  “เย็นนี้เหมือนฝนจะตก”
   
                  อีกแล้วเหรอวะ ทำไมเรื่องนี้ฝนตกบ่อยจัง หื้มมมมมม
   
                  “ตั้งเค้าแล้ว รีบกลับเลยค่ะ”
   
                  ว่าแล้วสามสาว(?) ก็หิ้วกระเป๋าหายไปอีกตามเคย
                  เขานัดวายุไว้ เลยไม่ต้องกังวลเรื่องฝนสักเท่าไหร่
   
                  ตึ๊ง
   
                  เสียงแจ้งเตือนไลน์จากวายุ เขาเปิดอ่าน
                  
                  โทษทีนะ ต้องไปส่งเมย์ก่อนน่ะ รอแป้บนะ
   
                  เขาตอบกลับไปว่าไม่เป็นไร แล้วฝืนยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์ แม้ไม่ต้องทำก็ได้ แต่เขาก็ไม่อยากร้องไห้ออกมานี่ ตอนนี้น้ำจากเบื้องบนมันมากพออยู่แล้ว
         
                  หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เขานั่งถามตัวเองว่ามาทำอะไรอยู่ที่นี่
   

                  สองชั่วโมงผ่านไป เขารู้สึกว่าเวลามันช่างเดินช้า หรือการรอคอยมันไม่มีหวังตั้งแต่แรก
   

                  สามชั่วโมงผ่านไป เขากำลังคิดว่าจะลุยฝนกลับ
   

                  สี่ชั่วโมงผ่านไป แต่เขาก็ยังรอ
   

                  และห้าชั่วโมง กำลังจะผ่านไป…
   
                  “ศรัณ”
   
                  วายุยืนอยู่ตรงหน้า
   
                  “พอแล้ว”
   
                  เขารู้สึกเหนื่อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
                  บางที เขาอาจจะต้องเห็นแก่ตัวต่อไป ขอโทษที่เป็นเพื่อนแสนดีให้ไม่ได้จริงๆนะ
   
   





                  สองวันหลังจากนั้น
   
                  “อย่างว่าเนอะมึง ตัดใจเถอะ”
   
                  มิลินตบบ่าเขาปุๆ ก่อนที่หล่อนจะเดินเข้างานไปรวมตัวกับเพื่อนคนอื่นๆ
                  นั่นสินะ คืนนี้มีเพียงเขา และจะมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
                  มัน… ไม่มาแล้วสินะ
                  ขอบคุณวันที่ 31 ธันวาคมปีนี้ ช่างเป็นวันส่งท้ายปีเก่าที่แสนเหงาแบบสุดๆ…




- BAD ENDING T.T คลุมดำสิรออะไรกันคะ เลื่อนลงจ้า -

   
















                                      ‘ไม่เป็นไรวายุ กูไม่ทิ้งมึง มึงจะมีแฟน มึงจะไม่ได้รักกูก็ไม่เป็นไร กูยังเป็นเพื่อนมึงตรงนี้ กูจะไม่เห็นแก่ตัวอีกแล้ว’
   
                  แต่พอมองหน้าวายุ เขาก็ทำไม่ลงจริงๆ เขาจะทนเห็นแก่ตัวแบบเดิมๆต่อไปเหรอ เขาจะทิ้งมันไป เพื่อรักษาแผลใจ แต่ก็ไม่มีวันหายสนิทอย่างนั้นเหรอ
                  วายุเดินเข้า สวมกอดเขาแน่นกลางสายฝน
   
                  ‘มึงไม่ต้องเป็นเพื่อนกูแล้ว’
                  ‘…’
                  ‘ทีผ่านมากูยอมรับว่าโคตรสับสน กลับมาเจอมึงครั้งแรก กูกลัวว่ามึงจะยังโกรธ กูไม่กล้าคุยกับมึง กูไม่อยากเห็นมึงเมินกู กูไม่รู้จริงๆว่าตอนนั้นทำไมกูถึงคิดแบบนั้น’
                  ‘…’
                  ‘ไม่กล้าแม้แต่จะบอกว่ากูมีทิชชู’
                  ‘…’
                  ‘หรือร่ม’
                  ‘…’
                  ‘กูไม่อยากฟังน้ำเสียงเย็นชา หรืออะไรก็แล้วแต่ที่มันทำให้หัวใจกูเจ็บปวด’
   
                  มันถอนกอด แล้วดึงเขาให้จ้องตามัน
   
                  ‘กูบอกเลิกเมย์แล้ว’
   
                  นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงมาช้าสินะ
   
                  ‘กูยอมทำร้ายเมย์ ขึ้นชื่อว่าเป็นคนเหี้ย แต่กูจะไม่มีวันทำร้ายหัวใจกู’
                  ‘…’
                  ‘ด้วยการปฏิเสธว่า ไม่ได้รักมึง’
   

   





                  “วายุ”
   
                  พอเข้าไปในงาน แม่ง ไอ้หน้าหล่อของเขายืนแดกเหล้ากลางกลุ่มกะเทยอีค่อนเฉย แล้วที่เขารู้สึกไปทั้งหมดมันคืออะไรวะ
   
                  “ไง กูไม่ปล่อยมึงเหงา แล้วนอนอยู่ที่ห้องคนเดียวหรอก”
                  “…”
                  “ดื่มเต็มที่ แต่ถ้าเมากูไม่รับประกันว่าคืนนี้จะไม่เกิดอะไรขึ้นที่ห้องของเรานะ”
                  ชอบจังคำว่าห้องของเรา
                  ปล่อยให้กูเหงาอยู่นาน กว่าจะตื่นมางานได้นะ ไอ้เวร
                  สวัสดีปี 2019
                  เป็นปีที่ดีจริงๆนะ





- HAPPY NEW YEAR & HAPPY ENDING -


ใครโดนต้มจนเปื่อยบ้างคะ อิอิ 555 สวัสดีปีใหม่นะคะ ปีนี้หวังว่าจะมีผลงานมาให้ยลโฉมกันเน้อ
รักเสมอ MewSN

ออฟไลน์ CHOIGYK_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
งื้อออ วายุไม่ทำให้แม่ผิดหวัง  :hao3:

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 578
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
นี่ว่าถ้าจบไม่แฮปปี้ก็โอเคนะ คนเราไม่มีใครสมหวังไปตลอด หรือผิดหวังไปทุกเรื่องอะ 5555555555555 ออกแนวปลง แต่เอาจีงในโลกจองนิยายอะเน้อะะะ ก็ขอให้เค้าสมหวังกันเถ้อะ เพราะชีวิตจิงเส้ามาก  :z3:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
ดีใจที่แฮปปี้ เอนดิ้ง...งงงงงง    :m4: :m4: :m4:

ออฟไลน์ m.starlight

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ไม่คิดว่าจะจบแบบนี้อ่าาา  :hao5:

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 942
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
น้ำตาท่วมจอ.....รออะไร  :m15:

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 860
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ตกใจหมดเยยย คิดว่าจะดราม่าเสียแล้ววว ดีที่มีให้เลือกก ชอบ ขอบคุณนะคะ :mew1:

ออฟไลน์ Zuunkung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ในโทรศัพท์   ทำไม่ได้  ทำไม่เป็น   เลวมากกกกก :monkeysad:

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2855
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-5
เฮ้อออ นึกว่าจะจบดราม่าน้ำตาคลอซะแล้วววว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-9

ออฟไลน์ p2w1990

  • ความหล่อผมถึงมันจะอยู่ลึก.....แต่มันก็มีอยู่จริง (ปะ) ?
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
อ่านไปแล้วทำให้นึกถึงเอ็มวี ซ่อนกลิ่น รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ตกอยู่ใต้สภาพบางอย่างระหว่างความรักกับกลัวว่าจะผิดหวัง อารมณ์สองสิ่งนี้ประสานกันทำให้ก้าวต่อหรือถอยไม่ได้ มันช่างคลุมเครือหมดความมั่นใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป ค้างคาจนลืมวันลืมเดือนหรือเวลาว่าเลยผ่านไปมากเพียงใด.

ออฟไลน์ BooJiRa_

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
นั่นสินะ...หัวใจมันผูกกับคนนี้ไปแล้ว

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด