Once Love story ณ กาลครั้ง รัก ตอนที่ 10 ความหลังวันวาน (20-9-21) P.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Once Love story ณ กาลครั้ง รัก ตอนที่ 10 ความหลังวันวาน (20-9-21) P.4  (อ่าน 15417 ครั้ง)

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-09-2021 23:12:45 โดย จิบุ_จิบุ »

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
สวัสดีครับ ทุกท่านที่หลงกดเข้ามาอ่าน ฮ่าฮ่าฮ่า
ขอฝากนิยายเรื่องนี้เอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ
เป็นนิยายแนว Comedy Romantic มัธยมใสๆ (คิดว่านะ เอิ๊กๆ)
หากอ่านแล้วชื่นชอบก็รบกวนกดเก็บไว้เป็นเรื่องโปรดด้วยนะครับ

และหากชื่นชอบมากกว่านั้น ก็รบกวนกดไลค์สับตะไคร้ได้ที่

เพจ จิ๊บคุง



*หมายเหตุ*

- นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง (ถึงแม้บางเหตุการณ์จะมีแรงบันดาลใจมาจากเหตุการณ์จริงบ้าง แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องแต่งขึ้น)

- ตัวละครในเรื่องเป็นบุคคลสมมติขึ้นเท่านั้น ไม่มีตัวตนอยู่จริง

- สถานที่ในเรื่อง บางสถานที่มีอยู่จริง และบางสถานที่เป็นสถานที่สมมติขึ้นมา

- *สำคัญ* ภาษาที่ตัวละครใช้ในเรื่อง จะเป็นการผสมผสานระหว่างคำเมือง(ภาษาเหนือ) และภาษากลาง เนื่องจากต้องการให้ได้บรรยากาศของความเป็นเชียงใหม่ แต่กระนั้นก็ยังต้องเขียนเพื่อให้ผู้อ่านทุกภาคสามารถอ่านแล้วเข้าใจได้โดยไม่งุนงงไปเสียก่อน หากมีข้อผิดพลาดประการใด ต้องกราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ




ยังจะรอความรักให้ผ่านเข้ามา
ยังจะตามค้นหาครึ่งหนึ่งที่หล่นหาย แม้ไม่รู้ว่าเป็นใคร
เก็บความรักรอให้เธอผ่านมา
ใครคนนั้น - Bedroom Audio

"ถ้าหินก้อนแรกเป็นผม แล้วหินก้อนที่สองนี่ล่ะครับ เป็นใคร"


ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาอย่างมีความสุขในช่วงเวลายามเย็นของเมืองเชียงใหม่ เมืองที่ถือได้ว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวซึ่งติดอันดับต้นๆ ของภาคเหนือ เมืองที่ผสมสานระหว่างวัฒนธรรมของยุคสมัยเก่าและความเจริญของยุคสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว
แต่หากจะมีสิ่งใดที่ผิดแผกแปลกแยกไปจากรอบข้าง สิ่งนั้นก็คงจะเป็นผมคนนี้นี่ล่ะ
นั่นเป็นเพราะผมในตอนนี้นั้นกำลังยืนร้องไห้อย่างที่ไม่เคยเป็นและไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้
หากจะถามว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มต้นจากตรงไหนแล้วล่ะก็ คงต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้

“นันท์ ถ้าผลการเรียนของเราเทอมนี้โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ที่แย่เอามากๆ ยังบ่ดีขึ้น แม่จะส่งเราไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ นะ”
จุดเริ่มต้น มันก็น่าจะเริ่มมาจากคำพูดนั้นของคุณกมลชนกนี่ล่ะ


**********


Undefined Love รัก...ไร้คำจำกัดความ


**********
สารบัญ

คาบเรียนที่ 1
คาบเรียนที่ 2
คาบเรียนที่ 3
คาบเรียนที่ 4
คาบเรียนที่ 5
คาบเรียนที่ 6
คาบเรียนที่ 7
คาบเรียนที่ 8
คาบเรียนที่ 9
คาบเรียนที่ 10
คาบเรียนที่ 11
คาบเรียนที่ 12
คาบเรียนที่ 13
คาบเรียนที่ 14
คาบเรียนที่ 15
คาบเรียนที่ 16
คาบเรียนที่ 17
คาบเรียนที่ 18
คาบเรียนที่ 19
คาบเรียนที่ 20
คาบเรียนที่ 21
คาบเรียนที่ 22
คาบเรียนที่ 23
คาบเรียนที่ 24
คาบเรียนที่ 25
คาบเรียนที่ 26
คาบเรียนที่ 27
คาบเรียนที่ 28
คาบเรียนที่ 29
คาบเรียนที่ 30
คาบเรียนที่ 31
คาบเรียนที่ 32
คาบเรียนที่ 33
คาบเรียนที่ 34
คาบเรียนที่ 35
คาบเรียนที่ 36

จบภาคแรก

คาบเรียนพิเศษที่ 1
คาบเรียนพิเศษที่ 2



คาบเรียนที่หนึ่ง

“ห๊ะ! เมื่อกี้แม่ว่าอะหยังนะ”
ผมหันไปถามคุณกมลชนกซึ่งเป็นแม่ของผมที่ตอนนี้กำลังทำอาหารเช้าให้ผมอยู่ ก่อนที่จะหันกลับมามองหานมถั่วเหลืองของโปรดในตู้เย็นต่ออย่างสบายอารมณ์ โดยที่ยังไม่ได้รู้สึกถึงหายนะที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาเลยสักนิด

“ก็ตามที่พูดไปเมื่อกี้นั่นล่ะ ผลการเรียนของเราอยู่ในขั้นวิกฤตมากเลยนะรู้ตัวมั่งมั้ย”
“แล้วอะหยังต้องให้ไปอยู่กับพ่อด้วยล่ะ”

ผมถามย้ำกลับไปอีกรอบด้วยความสงสัยพลางดูดนมกล่องเพื่อรองท้องในขณะที่รอคุณกมลชนกทำอาหารเช้าเสร็จ คุณกมลชนกหันมองหน้าผมด้วยสายตาที่ดูเย็นชาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหันกลับไป

“ก็เพราะแม่รู้ยังไงล่ะว่าเราบ่อยากไปอยู่กับพ่อ”
อึก!
น้ำเสียงของคุณกมลชนกที่ฟังดูจริงจังนั้นทำเอาผมถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว

“นี่แม่กำลังอำหนูเล่นอยู่ใช่มั้ยเนี่ย”
ผมถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ ถึงแม้ในใจตอนนี้จะเริ่มรู้สึกไม่ดีเอาเสียแล้ว
อนึ่ง คำว่าหนูในที่นี้คือสรรพนามที่ผมใช้เรียกแทนตัวเองเวลาคุยกับคุณกมลชนกน่ะครับ แต่อย่าเพิ่งหัวเราะกันนะ เพราะตอนนี้ผมกำลังเครียดและจริงจังอยู่ เพราะฉะนั้นโปรดเก็บอาการกันเอาไว้ด้วย

“ก็ดูผลสอบเทอมนี้ก็แล้วกัน จะได้รู้ว่าแม่พูดเล่นหรือพูดจริง”
คุณกมลชนกตอบกลับมาโดยไม่คิดที่จะหันมามองหน้าผมเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งหากจะขอสามคำให้กับสถานการณ์ ณ ตอนนี้แล้วล่ะก็

เหี้ย แล้ว กู

น่าจะเป็นคำที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผมในตอนนี้แล้วล่ะ


“เฮ้ย ไอ้นันท์ เป็นเหี้ยอะหยังของมึงวะ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างกับกอลลั่มโดนข่มขืมเลยว่ะ”
เสียงของไอ้เต้ยเอ่ยแซวขึ้นทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทีที่ชวนหดหู่

“กอลลั่มบ้านเตี่ยมึงสิจะหล่อเหลาเหมือนกัปตันอเมริกาแบบนี้”
ไอ้เต้ยทำท่าถุยน้ำลายทันทีที่ได้ยินผมตอบกลับไปเช่นนั้น ผมวางกระเป๋าสะพายลงข้างโต๊ะนักเรียนของตัวเองด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสดชื่นเท่าไหร่นักก่อนที่จะลากเก้าอี้มานั่งร่วมกลุ่มกับเพื่อน

“ก็แม่กูอะดิ จะส่งกูไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ ถ้าผลการเรียนของกูเทอมนี้ยังบ่ดีขึ้น โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ที่กูโคตรจะเกลียดที่สุดด้วยเนี่ย”
“อ้าว แล้วบ่ดียังไงวะ มึงจะได้ไปอยู่ที่กรุงเทพฯ เมืองทันสมัยมีรถไฟฟ้าวิ่งฉิว แถมสาวๆ ที่นั่นยังเด็ดอีกด้วยนะเว้ย”
ไอยีสต์เอ่ยแทรกขึ้นมาในขณะที่สายตาและมือของเจ้าตัวกำลังจดจ่อสมาธิอยู่กับการลอกการบ้านอยู่

“บ่เอา กูบ่อยากไป กูยังอยากอยู่ที่นี่ อีกอย่างเรื่องพ่อกูพวกมึงก็น่าจะรู้กันดีนี่หว่า”
ทั้งไอ้เต้ยและไอ้ยีสต์ต่างก็มองหน้ากันพร้อมขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

คืออย่างนี้ครับ พ่อแม่ของผมเขาหย่ากันตั้งแต่ผมยังเป็นเด็ก ส่วนสาเหตุที่ทำให้หย่ากันนั้นผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันและก็ไม่อยากจะถามด้วย เพราะคิดว่าปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่เขาดีกว่า เขาก็คงมีเหตุผลของเขานั่นล่ะ แต่เราก็ยังติดต่อสื่อสารกันอยู่เสมอ นานๆ ทีผมก็ไปเยี่ยมเยือนหาท่านที่กรุงเทพฯ บ้างถ้ามีโอกาส

ย้ำนะครับว่า ‘นานๆ ที’

ถามว่าผมรังเกียจอย่างนั้นเหรอ อย่าใช้คำว่ารังเกียจเลยครับ เพราะอย่างไรท่านก็เป็นพ่อของผม ให้เปลี่ยนไปใช้คำว่า “เกรงกลัว” น่าจะเป็นคำที่ถูกต้องมากกว่า เพราะพ่อของผมท่านเป็นคนเจ้าระเบียบสุดๆ เข้มงวดไปเสียทุกเรื่อง ซึ่งก็ไม่ถูกกับโรค ‘ไร้ระเบียบ’ อย่างผมเอามากๆ

“จะยากอะไรกันล่ะครับ คุณเพื่อนนันท์ ก็แค่ตั้งใจเรียนให้มากขึ้นกว่าเดิมสิครับ”
คราวนี้เป็นเสียงของไอ้โอ๊ตเอ่ยแนะนำขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มหน้าเล่นเกมในมือถือของตัวเองต่อ

“สัส ถ้าพูดง่ายทำง่ายก็ดีน่ะสิ กูจะได้บ่ต้องมานั่งเครียดอยู่แบบนี้ พวกมึงก็น่าจะรู้ถึงระดับมันสมองของกูดีนี่ว่ามันเลวร้ายขนาดไหน”
ผมพูดพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

“นี่กูสมควรจะยกย่องมึงดีมั้ย ที่มึงกล้าอวดความโง่ของตัวเองต่อหน้าคนอื่นได้แบบหน้าบ่อายเนี่ย”
ไอ้เต้ยพูดด้วยน้ำเสียงอึ้งปนประชด ในขณะที่ไอ้ยีสต์กับไอ้โอ๊ตต่างก็พยักหน้าให้กับคำพูดของไอ้เต้ยโดยไม่คิดที่จะเงยหน้าขึ้นมามองผมแม้แต่น้อย

“เฮ้ย พวกมึงช่วยติวให้กูทีสิ”
ผมเอ่ยขอร้องเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ซึ่งทันทีที่ทั้งสามได้ยินเช่นนั้นต่างก็มองหน้ากันและกัน ก่อนที่จะหัวเราะหึหึในลำคอเบาๆ แล้วจึงส่ายหัวเป็นคำตอบกลับมาให้ผม

“ไอ้นันท์ นี่มึงโง่หรือมึงง่าวกันแน่วะ ถึงเกรดของพวกกูจะบ่ได้น่าเป็นห่วงอย่างมึง แต่ก็บ่ได้ฉลาดขนาดที่จะไปสอนใครได้นะ”
ไอ้เต้ยพยายามอธิบายให้ผมเข้าใจพลางยืดแขนบิดขี้เกียจไปด้วย

“แค่พวกกูเอาตัวเองให้รอดในการสอบแต่ละครั้ง พวกกูก็แทบจะตายห่าอยู่แล้ว”
ไอ้ยีสต์เอ่ยสมทบขึ้นมาก่อนที่จะปิดสมุดการบ้านของตัวเองลง เมื่อได้ยินเช่นนั้นผมจึงหันไปหาไอ้โอ๊ต ซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายของผมทันที เพราะหมอนี่ถือได้ว่าฉลาดที่สุดเท่าที่จะฉลาดได้ในกลุ่มของพวกผมแล้วล่ะ

“ไอ้โอ๊ต มึง...”
“หยุดเลยครับคุณเพื่อนนันท์”
ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดให้จบประโยค ไอ้โอ๊ตก็รีบยกมือเป็นปางห้ามญาติใส่ผมทันทีด้วยความรวดเร็วพร้อมกับกดหยุดเกมเอาไว้ชั่วคราว แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมามองผมที่ตอนนี้กำลังทำหน้าอ้อนวอนอยู่

“ให้ผมสอนลิงเล่นเฟซบุ๊กได้ ยังจะมีความเป็นไปได้มากกว่าสอนคุณเพื่อนนันท์ให้ฉลาดอีกนะครับ”
ไอ้ยีสต์กับไอ้เต้ยปล่อยหัวเราะก๊ากทันทีที่ได้ยินไอ้โอ๊ตพูดเช่นนั้น
นี่มึงกำลังหลอกด่าว่ากูโง่กว่าลิงอย่างนั้นเหรอวะไอ้เหี้ยโอ๊ต

“ขอบใจมึงมาก ที่พูดตรงๆ กับกูนะ”
“ด้วยความยินดีครับ”
“กูประชด!”
“อันนั้นผมก็ทราบดีครับ”
ไอ้โอ๊ตตอบกลับด้วยน้ำเสียงและสีหน้านิ่งเรียบ ก่อนที่จะก้มหน้าเล่นเกมต่อ

ในขณะที่ผมกำลังทำสีหน้าเครียดและครุ่นคิดกับอนาคตของตัวเอง ไอ้เต้ยก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับตบบ่าของผมเบาๆ
“คิดมากน่ะมึง ยังมีเวลาอีกตั้งหลายเดือน ค่อยเป็นค่อยไปเหอะ ทุกปัญหามันมีทางออกอยู่เสมอ ไปเหอะ จะถึงเวลาเข้าแถวแล้วด้วย”
ทันทีที่ไอ้เต้ยพูดจบ ทั้งไอ้ยีสต์และไอ้โอ๊ตต่างก็ตบบ่าของผมเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินตามไอ้เต้ยออกไป โดยที่ผมยังคงนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

“......”

จริงด้วย เดี๋ยวอะไรๆ มันก็ดีขึ้นเองนั่นล่ะ
เมื่อคิดได้เช่นนั้นผมจึงลุกขึ้นเดินตามออกไปอย่างสบายอารมณ์
นี่กูเป็นคนมองโลกในแง่ดี หรือกูกำลังหลอกตัวเองกันแน่วะเนี่ย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-01-2020 21:52:20 โดย จิบุ_จิบุ »

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
เย็นวันนั้น
“เฮ้ยๆ พวกมึงรีบกลับกันรึเปล่าวะ”
ไอ้ยีสต์เอ่ยถามพวกผมที่กำลังเก็บหนังสือใส่กระเป๋ากันอยู่

“ก็ว่างอยู่นะ บ่ต้องไปชมรม แล้วก็บ่ได้มีธุระอะหยังต่อด้วย”
ไอ้เต้ยตอบกลับไปก่อนที่จะหันไปมองไอ้โอ๊ตที่ก็พยักหน้าเป็นคำตอบกลับมาแล้วจึงหันมามองทางผม

“ไอ้นันท์ มึงล่ะว่างมั้ย”
“ก็ว่างอยู่นะ แม่กูไปช่วยยายขายของที่ปาย กว่าจะกลับมาก็มะรืนนู่น”
ผมตอบกลับไปพร้อมกับสะพายกระเป๋านักเรียนไว้กลางหลัง
ว่าแต่ไอ้ยีสต์มันถามทำไมวะ เอ หรือว่า

“พวกมึงจะติวหนังสือให้กูเหรอ”

“ถุย บ่ติวเว้ย กูนัดสาวห้องห้าเอาไว้ว่ะ น้องหญิงที่ขาวๆ ตัวเล็กๆ น่ะ ว่าจะไปร้องคาราโอเกะกันที่ห้างเมญ่า เห็นว่าจะพาพวกเพื่อนๆ ไปด้วย ขอบอกเลยว่าสวยๆ น่ารักๆ ทั้งนั้น”
ไอ้ยีสต์พูดพร้อมกับทำสีหน้าเจ้าเล่ห์ ซึ่งก็เป็นปกติตามนิสัยหื่นกามของมันอยู่แล้วล่ะครับ ในขณะที่คนอื่นๆ กลับมีสีหน้านิ่งเฉยกับสิ่งที่ไอ้ยีสต์พยายามนำเสนอ

“ไปเหอะๆ ไปเหอะนะ โดยเฉพาะมึงไอเต้ย พวกสาวๆ เขาเรียกร้องมาว่ามึงต้องไปด้วยให้ได้ ถ้ามึงบ่ไป พวกสาวๆ เขาก็บ่ไป”
“อ้าว เกี่ยวเหี้ยอะหยังกับกูเนี่ย”
“แหม ทำเป็นใสซื่อนะครับ คุณเพื่อนเต้ย”

ไอ้โอ๊ตแขวะใส่พร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ซึ่งก็พอจะเข้าใจนะครับว่าทำไมเหล่าสาวๆ ถึงได้เรียกร้องมาแบบนั้น นั่นก็เพราะว่าไอ้เต้ยจัดได้ว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีคนหนึ่ง ผิวขาวเนียน รูปร่างสมส่วน ความสูงกำลังดี ที่สำคัญมันยังเป็นลูกคุณหนูมีดีกรีเป็นถึงลูกชายคนโตของเจ้าของธุรกิจใหญ่ที่มีกิจการหลากหลายทั่วภาคเหนืออีกด้วย เรียกได้ว่าหาผู้ชายที่สมบูรณ์แบบกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

สมบูรณ์แบบจนบางทีกูเองก็รู้สึกหมั่นไส้มึงอยู่ไม่ใช่น้อยเหมือนกัน

“เออๆ ไปก็ได้วะ”
“เยส!”
ไอ้ยีสต์ฉีกยิ้มกำหมัดชกลมด้วยความดีใจทันที


นี่ล่ะครับกลุ่มของพวกผม ซึ่งผมก็ขออนุญาตแนะนำตัวสักหน่อย กลุ่มของผมมีกันอยู่สี่คน ประกอบไปด้วยพระเอกของเรื่องซึ่งก็แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องเป็นผมคนนี้ ผมชื่อนันทการ หรือจะเรียกง่ายๆ ว่านันท์ซึ่งเป็นชื่อเล่นของผมก็ได้ ส่วนพวกตัวประกอบข้างทางที่เหลือก็มี ไอ้ยีสต์จอมลามก ซึ่งที่มาของชื่อเล่นมันก็มาจากการที่มันเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของกิจการร้านขนมปังที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของเชียงใหม่นั่นล่ะครับ ไอ้เต้ยรูปหล่อพ่อรวยจนน่าหมั่นไส้อย่างที่ได้อธิบายไปเมื่อครู่ และไอ้โอ๊ตเนิร์ดบ้าเกม บ้ามากๆ ว่างเป็นเล่น ว่างเป็นเข้าเกม แต่เสือกเรียนเก่งที่สุดในกลุ่มของเราได้ยังไงก็ไม่รู้

พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่ชั้น ม.หนึ่ง ซึ่งตอนนี้พวกเราเองก็อยู่ชั้น ม.ห้ากันแล้ว ก็นับว่านานพอสมควร นานจนรู้สันดานกันหมดแล้วก็ว่าได้ ฮ่าฮ่าฮ่า กิจวัตรในแต่ละวันของพวกเราก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับ โดยทุกๆ วันจันทร์ที่ไม่ต้องไปชมรม พวกเราตกลงกันว่าหากไม่รีบกลับก็จะไปหากิจกรรมอะไรทำร่วมกัน ก็อย่างเช่นไปร้องเพลงด้วยกันบ้าง ดูหนังที่ห้าง ไม่ก็เล่นบาสฯ กัน ซึ่งก็แน่นอนครับว่าการที่พวกเราสามารถทำกิจกรรมพวกนี้ร่วมกันได้นั่นก็เพราะพวกเราทั้งสี่นั้นโสดยกกลุ่มครับ ฮ่าฮ่าฮ่า
ไอ้เต้ยมันเฉยๆ ครับกับเรื่องแฟน มันบอกว่า “ผู้หญิงทั่วไปไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด” ซึ่งก็พอจะเข้าใจได้ว่าระดับลูกคุณหนูโปรไฟล์ดีแบบนั้นก็ต้องมาตรฐานสูงเป็นธรรมดา ไอ้โอ๊ตเองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่องแฟนเหมือนกัน มันเคยพูดเอาไว้ว่า “โลกที่ไม่มีผู้หญิง ยังไม่ถือว่าเป็นหายนะเท่ากับโลกที่ไม่มีเกมให้เล่นและการ์ตูนให้อ่าน” ซึ่งผมเองพอได้ฟังเช่นนั้น ก็ไม่คิดจะถามอะไรมันต่ออีกเลย

ส่วนตัวผมงั้นเหรอ จะว่ายังไงดีล่ะ ผมยังไงก็ได้มากกว่ามั้ง หรือจะเรียกว่าไม่ได้สนใจเหมือนกับไอ้เต้ยและไอ้โอ๊ตก็ว่าได้ เหมือนผมยังคงสนุกสนานกับการได้อยู่ร่วมกับเพื่อนฝูงมากกว่า ก็เลยไม่ได้คิดสนใจเรื่องตรงนั้นมากนัก

“......”

เอ่อ ที่พูดไปเมื่อกี๊นี้โกหกล้วนๆ ครับ

จริงๆ ก็อยากมีเหมือนคนอื่นเขานั่นล่ะ แต่ด้วยหน้าตาที่ก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไรมากนัก ออกจะธรรมดาๆ หาได้ทั่วไปเหมือนปลาทูในเข่งที่หาซื้อได้ง่ายๆ ตามท้องตลาด แถมนอกจากจะไม่ได้หล่อแล้ว ยังจะเสือกมีสิวอีกต่างหาก ถึงแม้จะไม่ได้มากมายเหมือนเมื่อตอนชั้นมัธยมต้นแล้วก็ตามทีเถอะ แต่หากเทียบกับไอ้เต้ยและไอ้ยีสต์ ก็คงจะบอกได้เต็มคำเลยว่าผมนั้นดับอนาถจริงๆ นั่นล่ะ

แต่ถึงผมอยากจะมีแฟนมากแค่ไหนก็ตาม ยังไงก็คงจะสู้ไอ้ยีสต์ไม่ได้หรอก ที่รายนี้ดูจะกระเหี้ยนกระหือรืออยากจะมีแฟนให้ได้เสียเหลือเกิน ก็เลยเป็นที่มาของการมีทติ้งกับพวกสาวๆ อยู่บ่อยครั้ง โดยมันให้เหตุผลว่า “ชีวิตวัยรุ่นมันสั้น ต้องเก็บความทรงจำให้คุ้ม” ก็เอาที่มึงสบายใจเลยแล้วกันนะ แต่ด้วยนิสัยที่ดูล้นๆ จนออกนอกหน้าของไอ้ยีสต์นี่ล่ะ เลยทำให้มันยังไม่มีแฟนกับเขาสักที


และมีทติ้งคราวนี้ก็เช่นเดียวกันกับคราวที่ผ่านๆ มา ไอ้ยีสต์พยายามเข้าหาสาวๆ ทั้งหลาย แต่ก็ดูเหมือนสาวๆ จะไม่ค่อยอยากจะเล่นด้วยเท่าไหร่นัก เพราะพวกเธอให้ความสนใจไปที่ไอ้เต้ยเสียมากกว่า ส่วนไอ้โอ๊ตนั้นไม่ต้องไปพูดถึงมันครับ ไอ้ห่านี่มันเปิดโหมดโลกส่วนตัวไปกับเกมในมือถือของมันเรียบร้อยแล้ว ผมจึงปลีกตัวออกมาเงียบๆ ก่อนที่จะมุ่งตรงไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็วเพื่อเคลียร์ทุกข์หนักของชีวิตที่กำลังถาโถมมาอย่างรุนแรง

อันที่จริงผมเองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรกับมีทติ้งพวกนี้นักหรอก จะว่าไปมันก็สนุกไปอีกแบบหนึ่งนะ แต่เอาเข้าจริงๆ ผมกลับรู้สึกชอบเวลาที่มีแต่พวกเรามากกว่ายังไงก็ไม่รู้แฮะ คงเพราะไม่ต้องมาคอยเกร็ง ไม่ต้องมาคอยเกรงอกเกรงใจ หรือเอาอกเอาใจคนอื่น โดยเฉพาะกับพวกผู้หญิงด้วยแล้วเนี่ย ถือว่าเป็นอะไรที่ผมค่อนข้างจะแพ้ทางจริงๆ เพราะบ่อยครั้งก็เดาอารมณ์และความต้องการของพวกเธอไม่ได้ จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมไม่ค่อยกล้าเข้าหาพวกผู้หญิงเท่าไหร่นัก

อืม... กูว่า กูพอจะรู้สาเหตุที่กูยังโสดสนิทมาจนถึงทุกวันนี้แล้วแฮะ


แชะ!
ในขณะที่ผมกำลังนั่งทำธุระหนักอยู่ในห้องน้ำนั่นเอง หูของผมก็เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเข้า

แชะ! แชะ!
หือ เสียงอะไรวะ

กึก! ซ่า... แชะ! แชะ!
เสียงเหมือนคนกำลังถ่ายรูปอยู่แฮะ

ผมพยายามมองไปรอบๆ ห้องน้ำที่ผมกำลังเข้าอยู่ เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าคงไม่มีใครที่ไหนมาแอบถ่ายรูปผมอยู่ ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง ผมก็คงจะนึกสงสารอีกฝ่ายที่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่ต้องมาเจอกับรูปที่ทำให้ฝันร้ายอย่างผมคนนี้ก็เป็นได้

กึก! ซ่า... แชะ! แชะ! แชะ!
เสียงนั้นยังคงดังต่อเนื่องจนผมในตอนนี้รู้สึกระแวงขึ้นมาพอสมควร จึงรีบจัดการตัวเองแล้วลุกขึ้นใส่กางเกงให้เข้าที่อย่างรวดเร็วพร้อมกับกดชักโครกทันที ก่อนที่จะเปิดประตูห้องน้ำออกไปเพื่อดูให้แน่ใจว่าเป็นเสียงอะไรกันแน่ ทว่าสิ่งที่พบก็มีเพียงความว่างเปล่า ผมจึงพยายามชะเง้อมองดูไปยังห้องน้ำห้องอื่นซึ่งก็พบว่าไม่ใครอยู่ในห้องน้ำเลยสักห้องเช่นเดียวกัน

แล้วเมื่อกี้มันเสียงอะไรวะ
หรือว่า....!!!?

ทันทีที่สมองอันน้อยนิดคิดได้เช่นนั้น ผมก็รีบเดินออกจากห้องน้ำกลับไปยังห้องคาราโอเกะทันทีด้วยความรวดเร็วประหนึ่งว่าตัวเองกำลังเป็นนักวิ่งทีมชาติโอลิมปิก

“เฮ้ย ไอ้นันท์ เป็นเหี้ยอะหยัง หน้าซีดเลยนะมึง แอบไปชักว่าวมาเหรอวะ”
“ชักว่าวบ้านพ่อมึงสิ ไอ้สัสยีสต์ บ่มีอะหยังเว้ย”

ผมรีบปฏิเสธออกไป เพราะรู้ว่าถ้าพูดความจริงออกไปคงไม่แคล้วโดนพวกมันหัวเราะเยาะเย้ยเอาแน่ๆ ไอ้ยีสต์เองเมื่อได้ยินผมตอบเช่นนั้นก็พยักหน้าแบบงงๆ แต่ก็ดูจะไม่ได้สนใจใคร่รู้อะไรมากนักจึงหันกลับไปให้ความสนใจกับบรรดาเหล่าสาวๆ ต่อ

หลังจากที่ร้องคาราโอเกะกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น พวกเราก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ซึ่งก็เหมือนกับทุกครั้งนั่นล่ะครับ ไอ้ยีสต์ก็ยังคงเป็นฝ่ายแห้วเหมือนเดิม ซึ่งก็ต่างจากไอ้เต้ยโดยสิ้นเชิงที่ได้เบอร์โทรจากสาวๆ โดยที่เจ้าตัวไม่ได้เอ่ยขอเลยสักนิด ก็ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมเพชไอ้ยีสต์มันดี ส่วนไอ้โอ๊ตน่ะเหรอ ยังไม่ออกมาจากโลกส่วนตัวของมันเลยครับ

ผมยังคงเดินเล่นอยู่ภายในห้างอีกเล็กน้อยก่อนที่จะกลับบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตัวห้างเท่าไหร่นัก

กิจวัตรประจำวันของผมเวลาอยู่บ้านก็คงจะเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปนั่นล่ะครับ ช่วยแม่ดูแลและทำความสะอาดบ้านยกเว้นห้องของตัวผมเองที่ปล่อยทิ้งไว้จนรกยิ่งกว่ารังหนู เคลียร์งาน เคลียร์การบ้านที่อาจารย์สั่งเอาไว้ หลังจากนั้นก็ดูทีวี เล่นคอมพ์ฯ เล่นเฟซบุ๊ก ไม่ก็เล่นเกมกับเพื่อนๆ บ้างถ้าเขาชวน

แต่วันนี้พิเศษหน่อย ขอขยันสักนิด ทบทวนวิชาคณิตศาสตร์สักหน่อยดีกว่า เดี๋ยวคุณกมลชนกจะกริ้ว

ตรึ๊ง!
เสียงข้อความจากเมสเซนเจอร์ดังขึ้นในจังหวะที่ผมกำลังจะหยิบหนังสือออกจากกระเป๋านักเรียน ผมจึงชะโงกหน้าไปดูยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว

Oat Inwศาสตร์: ตีดอทกันมั้ยครับ ตอนนี้ผม คุณเพื่อนเต้ย คุณเพื่อนยีสต์กำลังรออยู่ในเกม
ไอ้สัส กูกำลังจะขยันเสียหน่อย มึงนี่ก็ชวนกูออกนอกลู่นอกทางตลอด ไม่ได้ๆ เพื่อนทักมาอย่างนี้ ต้องสวนกลับไปเสียหน่อยแล้ว

นันทการ: จัดไป กูเข้าเกมแพร๊พ
ผมรีบตอบกลับไปก่อนที่จะกดเข้าเกมทันทีด้วยความรวดเร็ว

อืม กูว่า กูคงได้ถูกส่งไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ แน่ๆ เลยงานนี้ แต่เอาน่ะ เดี๋ยวอะไรๆ มันก็ดีขึ้นเอง ฮ่าฮ่าฮ่า

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
“เฮ้ย วันเสาร์นี้พวกมึงว่างกันมั้ย”
ไอ้ยีสต์เอ่ยถามพวกผมที่กำลังยืนต่อแถวเพื่อซื้อก๋วยเตี๋ยวในช่วงพักเที่ยง

“มึงไปนัดใครไว้อีกล่ะ”
ไอ้เต้ยชิงดักคอถามไว้ก่อน จนไอ้ยีสต์ร้อง อุ๊ย ขึ้นมาทันที

“บ่ๆ พอดีพ่อกูได้ตั๋วดูหนังฟรีมาว่ะก็เลยมาชวนพวกมึง หรือพวกมึงจะบ่เอา”
ไอ้ยีสต์พูดพร้อมหยิบคูปองขึ้นมาโบกไหวๆ ก่อนที่จะทำท่าเก็บใส่กระเป๋า

“ของฟรีแบบนี้ใครที่ไหนจะไม่เอาล่ะครับคุณเพื่อนยีสต์”
ไอ้โอ๊ตรีบคว้าเอาไว้ทันทีด้วยความรวดเร็วก่อนที่จะหันมาทางผม

“ว่าแต่คุณเพื่อนนันท์ล่ะครับ เรื่องติวจะเอายังไง”
ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจเบาๆ

“กูว่ากูคงได้ไปเรียนพิเศษแน่ๆ เลยว่ะ”
“ด้วยสมองขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวอย่างมึงเนี่ยนะ”
ไอ้ยีสต์เอ่ยแซว ผมยกเท้าทำท่าจะถีบมัน แต่ก็ไม่ทัน

“ว่าแต่มึงถามทำไมวะ”
ผมถามกลับไปก่อนที่จะหันไปสั่งก๋วยเตี๋ยวทันทีเมื่อถึงคิวของตัวเอง

“พอดีเมื่อคืนผมแชตคุยกับเพื่อนคนนึงที่ในเฟซบุ๊ก ก็ปรึกษาเรื่องการบ้านนี่ล่ะครับ ก็เลยถือโอกาสเล่าเรื่องของคุณเพื่อนนันท์ให้เขาฟัง เขาเลยอาสาจะติวให้น่ะครับ”

“เฮ้ยจริงดิ แล้วกูต้องจ่ายเท่าไหร่ อะหยังยังไงบ้างวะ”
ผมตะลึงทันทีที่ได้ยินไอ้โอ๊ตพูดเช่นนั้นพร้อมกับหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์จ่ายค่าก๋วยเตี๋ยว

“ฟรีครับ”
ผมยิ่งตะลึงตาโตเข้าไปอีกเมื่อได้ยินคำว่า ‘ฟรี’
“เดี๋ยวนะ ทำไมมันใจดีจัง คนแบบนี้ก็มีในโลกด้วยเหรอวะ”
ไอ้เต้ยถามด้วยความสงสัยในขณะที่พวกเรากำลังเดินหาโต๊ะนั่ง

“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ นี่ขนาดผมบอกไปแล้วนะครับว่าคุณเพื่อนนันท์ของพวกเรามีพัฒนาการทางด้านสมองช้ามากๆ”
“ไอ้สัสโอ๊ต ขอบคุณที่ชมกูนะ”

“แต่เขาจะว่างติวให้ได้เฉพาะช่วงหลังเลิกเรียนวันจันทร์ถึงศุกร์เท่านั้น  ซึ่งเป็นช่วงที่เขาใช้ทบทวนการเรียนของเขาน่ะครับ”
“เฮ้ย แค่นั้นก็มากเกินพอสำหรับกูแล้วเว้ย”

“ว่าแต่เพื่อนของมึงคนนี้มันฉลาดขนาดนั้นเลยเหรอวะ”
ไอ้ยีสต์ถามแทรกขึ้นมาในขณะที่ปากของมันเต็มไปด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยว ช่างเป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้เป็นยิ่งนัก

“ก็คิดว่าในระดับนึงครับ มีอะไรผมก็ถามเขาได้ตลอด จะติดก็แค่นิสัยนี่ล่ะ ที่ดูจะแปลกๆ ไปบ้าง”
“โลกนี้ยังมีคนแปลกกว่ามึงด้วยเหรอวะ”
ไอ้เต้ยถามติดตลกจนไอ้โอ๊ตถึงกับหรี่ตามอง

“ว่าแต่เริ่มติวได้วันไหนวะ”
ผมถามตัดบทพลางใช้ตะเกียบคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก
“วันนี้ก็น่าจะได้นะครับ เพราะเขาก็นั่งทบทวนทุกเย็นที่โรงอาหารนี่ล่ะ”
“โอเค ขอบใจมาก เพื่อนเลิฟ”
เห็นมั้ย บอกแล้วว่าเดี๋ยวอะไรๆ มันก็ดีขึ้นเอง ฮ่าฮ่าฮ่า


ตกเย็นวันนั้นหลังจากเลิกเรียน ผมก็รีบเดินลงจากอาคารเรียนไปยังโรงอาหารทันทีด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะฉุกใจนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
เพื่อนไอ้โอ๊ตที่ว่ามันชื่ออะไรวะ
แล้วรูปร่างหน้าตามันเป็นยังไงหว่า

“......”

ไอ้สัส! กูลืมถามไอ้โอ๊ตได้ยังไงวะ ข้อมูลพื้นฐานสำคัญขนาดนี่เนี่ย สงสัยกูคงสมองเท่าเมล็ดถั่วเขียวอย่างที่ไอ้ยีสต์มันว่าเอาไว้จริงๆ แต่เอาวะ ลองหาดูด้วยตัวเองก่อนแล้วกัน พิจารณาจากความน่าจะเป็น อืม... ส่วนมากพวกฉลาดๆ มันจะต้องเป็นแบบที่เคยเห็นในหนังในการ์ตูน บวกกับที่ไอ้โอ๊ตมันบอกว่าแปลกๆ ด้วยแล้วเนี่ย ก็ไม่น่าจะหายากเท่าไหร่นะ (มั้ง)

ผมพยายามมองไปรอบๆ โรงอาหารเพื่อหาบุคคลเป้าหมายที่คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของไอ้โอ๊ต ก่อนที่จะไปสะดุดตากับคนๆ หนึ่งเข้า ดูจากลักษณะหัวเกรียนถูกต้องตามกฎโรงเรียน ใส่แว่นตาหนาๆ ดูเนิร์ดๆ แปลกๆ ยิ่งกว่าไอ้โอ๊ตอีก ที่สำคัญกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ด้วย ผมว่าต้องใช่แน่ๆ

ทันทีที่คิดเช่นนั้น ผมก็ไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาเป้าหมายทันที ก่อนที่จะลงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยความรวดเร็วจนอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามองและยิ้มให้ผมเล็กน้อย ผมจึงยิ้มตอบกลับไปเป็นมารยาท

กูเจอแล้ว ใช่แน่ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า กูนี่ก็ฉลาดกับเขาเหมือนกันนะเนี่ย

หลังจากที่ยิ้มให้ผม อีกฝ่ายก็ก้มหน้าลงไปจดจ่อกับการบ้านของตัวเองต่อ ผมจึงตัดสินใจนั่งมองเงียบๆ ไปก่อน ยังไม่อยากรบกวนอะไรมาก แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้สึกเกร็งๆ จึงเงยหน้าขึ้นมามองผม ผมจึงยิ้มให้อีกรอบด้วยความเป็นมิตรให้มากที่สุดเท่าที่คนหน้าตาเถื่อนๆ อย่างผมจะทำได้

“เอ่อ โทษนะ มีธุระอะหยังครับ”
อีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลางขยับแว่นหนาของตัวเองเล็กน้อย ซึ่งก็ดีเลยเพราะผมจะได้ไม่ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน

“กูชื่อนันท์นะ”
“ครับ แล้วยังไงเหรอ”

“อ้อ ก็ที่ไอ้โอ๊ตบอกว่ามึงเป็นคนอาสาจะติวให้กูยังไงล่ะ”
พอผมพูดออกไปเช่นนั้นอีกฝ่ายถึงกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความสงสัยทันที
“เอ่อ ติว ใครติวให้ใครครับ แล้วโอ๊ตที่ว่านี่คือใคร แล้วนายเป็นใครเหรอครับ”
หลังจากที่อีกฝ่ายตอบกลับมาเช่นนั้น ผมก็รู้ตัวในทันทีเลยว่า

กูคงทักผิดคนแล้วล่ะ
ผมรีบลุกขึ้นขอโทษขอโพยอีกฝ่ายทันทีด้วยความรวดเร็ว ซึ่งก็ดีนะที่อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ติดใจอะไรมากนัก แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ผมรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ผมเดินออกมาแล้วหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะกดโทรหาไอ้โอ๊ตอย่างเร่งด่วน

“สวัสดีครับคุณเพื่อนนันท์ มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ”
ไอ้โอ๊ตเอ่ยรับสายด้วยน้ำเสียงงึมงำเหมือนกำลังเคี้ยวขนมอะไรสักอย่างอยู่ในปาก

“เฮ้ย ไอ้โอ๊ต เพื่อนของมึงที่จะติวให้กูน่ะ มันชื่ออะไรวะ แล้วรูปพรรณสัณฐานล่ะเป็นยังไง”
ผมจู่โจมถามทันที ไอ้โอ๊ตนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“ขื่อแบงค์น่ะครับ ส่วนลักษณะก็...”
“ก็...”
“ก็ต่างจากคุณเพื่อนนันท์ยังไงล่ะครับ”
“....”
“....”
ทั้งผมและไอ้โอ๊ตต่างก็นิ่งเงียบไปชั่วจังหวะ

“หมายความว่าไงวะ”
ผมถามกลับไปด้วยความสงสัย
“ก็คุณเพื่อนแบงค์เขาดูฉลาด ส่วนคุณเพื่อนนันท์ก็...”
“อ๋อเหรอ ตลกนะมึง”
ผมชิงพูดตัดบททันทีเพราะรู้ว่ามันจะพูดอะไรต่อ ไอ้เหี้ยนี่ คนยิ่งร้อนใจอยู่ยังจะมาลีลากวนส้นตีนกันอยู่ได้เดี๋ยวปั๊ดตบให้แว่นเบี้ยวเลยมึง

“ล้อเล่นครับ แป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวผมวางสายโทรหาให้แป๊บ”
ผมตอบตกลงแล้วจึงกดวางสายก่อนที่จะสอดส่ายสายตามองหาบุคคลที่น่าจะใช่ (ยังไม่เข็ดอีกนะมึง) ไม่นานนักไอ้โอ๊ตก็โทรกลับมาหาผม
“ว่าไงไอ้โอ๊ต”
“ตอนนี้คุณเพื่อนนันท์อยู่ที่โรงอาหารแล้วใช่มั้ยครับ”
ไอ้โอ๊ตเอ่ยถาม ผมส่งเสียง อือ ในลำคอกลับไปเป็นคำตอบ

“งันก็...เดินไปหาเสาโรงอาหารต้นไหนก็ได้...”
“หาทำไมวะ”
“อย่าขัดเวลาผมพูดได้มั้ยครับ”
แน่ะ มีขู่ด้วย ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ผมจึงเดินไปยังเสาโรงอาหารต้นที่ใกล้ที่สุดตามที่ไอ้โอ๊ตสั่ง

“แล้วยังไงต่อวะ”
“เอานิ้วโป้งถูเสาไปเรื่อยๆ เลยครับ”
“ห๊ะ!”
ผมงงกับคำพูดของไอ้โอ๊ตจนเผลออุทานออกไป
“สั่งให้ทำก็ทำสิครับ นี่ผมกำลังช่วยคุณเพื่อนนันท์อยู่นะครับเนี่ย หัดสำนึกในบุญคุณของผมเสียมั่ง ถูไปเรื่อยๆ ห้ามหยุด แค่นี้นะครับ”
“เฮ้ย เดี๋ยว!”

ไม่ทันเสียแล้ว ไอ้โอ๊ตตัดสายทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เอายังไงดีวะ ไอ้เหี้ยโอ๊ตเล่นอะไรกูอีกเนี่ย ให้เอานิ้วโป้งถูเสาเนี่ยนะ ผมมองซ้ายมองขวาพร้อมกับคิดลังเลว่าจะทำตามที่ไอ้โอ๊ตมันสั่งดีหรือไม่

เอาวะ! ไหนๆ ก็มาถึงจุดนี้แล้ว ชีวิตกูคงไม่มีเหี้ยอะไรจะให้เสียแล้วนี่ เอาให้เต็มที่เลยครับพี่น้อง ผมบรรจงเอานิ้วโป้งถูไปยังเสาของโรงอาหารอย่างช้าๆ อยู่ประมาณสองสามนาทีเห็นจะได้ ก่อนที่จะคิดตั้งคำถามกับตัวเองว่าตอนนี้กูกำลังทำเหี้ยอะไรอยู่ ถูหาหวยอย่างนั้นเหรอ หรือกำลังถูเรียกยักษ์ในเสาของโรงอาหารให้ออกมาเพื่อขอพรสามข้อ

หรือแท้จริงแล้วกูกำลังโดนไอ้โอ๊ตแกล้ง

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ผมก็ยืดตัวขึ้นเลิกเอานิ้วถูเสาทันทีพร้อมกับเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงด้วยอารมณ์หงุดหงิดพอสมควร
ไอ้เหี้ยโอ๊ต ไอ้สัส เดี๋ยวพรุ่งนี้แว่นมึงเบี้ยวแน่ คอยดูเหอะ

ในขณะที่ผมจะเดินออกจากโรงอาหารพลางคิดบ่นให้ไอ้โอ๊ตอยู่ในใจนั่นเอง

“เดี๋ยวครับๆ นั่นใช่นันท์หรือเปล่าครับ”
เสียงทุ้มที่ฟังดูไม่คุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อของผม ผมจึงหันไปมองซึ่งก็ทำเอาผมถึงกับต้องชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นเจ้าของเสียงนั้น

“ชะ ใช่”
ผมตอบกลับไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก

“ขอโทษที พอดีติดธุระนิดหน่อยที่ชมรมน่ะครับเลยทำให้มาช้า ขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ”
“เอ่อ บ่เป็นหยัง ว่าแต่มึงคือ...”

“ครับ ผมแบงค์เองครับ เพื่อนของโอ๊ตน่ะ”
อีกฝ่ายแนะนำตัวอย่างสุภาพพลางขยับแว่นของตัวเองให้เข้าที่ ทำเอาผมรู้สึกโล่งใจเพราะในที่สุดก็เจอสักที แต่จะว่าไปก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมไอ้โอ๊ตมันถึงได้บอกว่าต่างจากผมนั่นก็เพราะว่า...

“มึงสูงเท่าไหร่น่ะ”
ผมยิงคำถามแรกทันทีด้วยความสงสัย

“เอ่อ ก็ประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบสามหรือแปดสิบสี่ราวๆ นี้นี่ล่ะครับ”
“เล่นกีฬาอะหยังบ้างหรือเปล่าวะ อย่างจำพวกบาสฯ พวกนี้น่ะ”

“ก็ไม่นะ จะมีก็แค่ในวิชาพละเท่านั้นน่ะครับ”
“นมล่ะ กินเยอะมั้ย”
ผมยังคงยิงคำถามอย่างต่อเนื่อง อีกฝ่ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งพลางขยับแว่นหนาบนใบหน้าให้เข้าที่ก่อนที่จะใช้ร่องนิ้วเสยผมของตนขึ้นด้านบน แต่มันก็อยู่ทรงได้ไม่นานนักก็ลู่ตกลงตามแรงโน้มถ่วงจนเกือบจะปิดคิ้วหนาของตัวเองแล้ว

“ก็ปกตินะ กินมั่งไม่กินมั่ง ว่าแต่ทำไมเหรอครับ”
ทันทีที่อีกฝ่ายตอบกลับมาเช่นนั้น ผมก็รู้สึกได้ทันทีเลยว่า ‘พระเจ้าแม่งไม่ยุติธรรมกับกูฉิบหาย’ ทั้งๆ ที่ผมก็กินนมเช้า เที่ยง เย็น ก่อนนอนทุกวัน กีฬาก็พยายามเล่น โดยเฉพาะบาสฯ ที่เขาบอกกันว่าเล่นแล้วจะทำให้ตัวสูง

แต่ทำไมกูถึงยังสูงแค่หนึ่งร้อยหกสิบสี่อยู่วะ สารอาหารที่กูกินเข้าไป ไม่ได้ช่วยให้กูสูงขึ้นเลยหรือไงวะเนี่ย

อ๊ะๆ หากอ่านมาถึงตรงนี้ ทุกท่านคงกำลังคิดว่าผม ‘เตี้ย’ จนไม่น่าให้อภัยกันอยู่ใช่มั้ยล่ะครับ หากใช่ ก็ขอความกรุณาเปลี่ยนความคิดนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะครับ ได้โปรดอย่าเข้าใจผิดแล้วเรียกผมว่า ‘เตี้ย’ เด็ดขาด

ผมไม่ได้เตี้ยครับ แต่แค่อยู่ในโหมด ‘ขนาดพกพาสะดวก’ เฉยๆ เท่านั้น โปรดเข้าใจตรงกันด้วยนะครับ

“ว่าแต่มึงรู้ได้ยังไงว่ากูคือนันท์”
ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่ออีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับใช้นิ้วชี้เกาจมูกของตัวเองเบาๆ

“ก็...โอ๊ตเขาบอกว่าให้สังเกตคนที่กำลังเอานิ้วโป้งถูเสาโรงอาหารอยู่ ผมก็เลยคิดว่าน่าจะใช่น่ะครับ”
“......”
ผมอ้าปากค้างตกตะลึงทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายตอบกลับมาเช่นนั้น

“นี่มึงยืนดูนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย”
“ก็ราวๆ สองสามนาทีเห็นจะได้น่ะครับ”
เช็ดเขร้ นี่มันดูตั้งแต่กูเริ่มถูเลยหรือเปล่าวะนั่น

“นี่กำลังถูหาหวยอยู่เหรอครับ”
คำถามนั้นทำเอาผมถึงกับรู้สึกอับอายขึ้นมากกว่าเดิม

“สัส บ้านมึงดิ เฮ้ย คือ บ่ใช่นะเว้ย คือ ไอ้เหี้ยโอ๊ตมันบอกน่ะว่า...”
ผมพยายามแก้ตัวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก จนทำให้อีกฝ่ายถึงกับอมยิ้มหัวเราะออกมาเบาๆ

“ผมล้อเล่นน่ะ นี่คงโดนไอ้โอ๊ตมันแกล้งมาแน่ๆ เลยใช่มั้ยครับ”
อีกฝ่ายพยายามคาดเดา ผมจึงพยักหน้าด้วยสีหน้าชวนให้ดูน่าสงสารให้มากที่สุดเท่าที่หน้าเถื่อนๆ แบบผมจะทำได้

“ว่าแต่มึงจะติวให้กูจริงๆ เหรอวะ”
ผมถามเข้าประเด็นทันทีเพราะคิดว่าหากขืนยังออกนอกเรื่องไปเรื่อยๆ ผมจะยิ่งอับอายมากขึ้นกว่าเดิม
“ครับ”
“บ่คิดเงินเหรอ”
“ไม่ครับ”

“แล้วต้องมีอะหยังแลกเปลี่ยนมั้ย”
ผมถามย้ำเพื่อความแน่ใจ อีกฝ่ายขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ก็ไม่นะครับ พอดีผมว่างช่วงเวลานี้อยู่แล้วน่ะ ก็เลยถือว่าการติวให้เป็นการทบทวนความรู้ของตัวผมเองไปด้วยในตัวน่ะครับ ไม่ต้องคิดมาก”
อีกฝ่ายอธิบายกลับมาเช่นนั้น ผมจึงได้แต่พยักหน้าตอบรับกลับไป เอาน่ะ ของฟรีก็ดีแค่ไหนแล้ว อย่าถามเซ้าซี้ให้มากจะดีกว่า เดี๋ยวเกิดอีกฝ่ายรำคาญยกเลิกการติวขึ้นมากูจะซวยเสียเปล่าๆ

“มาครับ เริ่มติวกันเลยดีมั้ย”
อีกฝ่ายเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มให้ผมก่อนที่จะเดินนำไปยังโต๊ะอาหารตัวที่ว่างอยู่ ผมจึงเดินตามไปอย่างว่านอนสอนง่าย

และการติวให้กับคนสมองเมล็ดถั่วเขียวอย่างผม รวมไปถึงเรื่องราวทั้งหมดก็ได้เริ่มต้นขึ้น

จบคาบเรียนที่ 1

ออฟไลน์ Keane

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-0

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   คาบเรียนที่สอง

“ไอ้โอ๊ต มึงซื้อวันพีชเล่มใหม่มารึยังวะ”
ไอ้ยีสต์เอ่ยถามถามขึ้นในขณะที่พวกเรากำลังวอร์มร่างกายในคาบวิชาพละกันอยู่

“ซื้อมาแล้ว แต่ยังให้คุณเพื่อนยีสต์ยืมไม่ได้นะครับ เพราะผมยังไม่ได้อ่าน และอีกอย่างคุณเพื่อนเต้ยก็จองคิวต่อเอาไว้แล้วด้วยน่ะครับ”
ไอ้โอ๊ตตอบกลับไปพลางถอดแว่นตาของตัวเองออกมาเช็ดคราบสกปรก ไอ้ยีสต์ทำหน้าบูดทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นโดยมีไอ้เต้ยยิ้มหัวเราะเยาะเย้ยใส่

“ว่าแต่วันนี้พวกคุณเพื่อนๆ มีธุระไปไหนกันรึเปล่าครับ”
ไอ้เต้ยกับไอ้ยีสต์มองหน้ากันก่อนที่จะพยักหน้าตอบตกลงกลับไป

“ก็ว่างนะ ว่าแต่จะชวนไปไหนวะ”
“พอดีผมเพิ่งซื้อเกมใหม่มา เลยกะว่าจะชวนไปเล่นที่บ้านของผมน่ะครับ”
ไอ้โอ๊ตตอบกลับไปก่อนที่จะหันมามองด้วยด้วยสีหน้านิ่ง

“แล้วคุณเพื่อนนันท์ล่ะครับ จะไปด้วยมั้ย”
“ช่วงนี้กูขอตัว กูมีนัดติวกับแบงค์เขาว่ะ”
“ไอ้คนที่มึงไปถูเสาโรงอาหารให้เขาดูนั่นใช่ปะวะ”
ไอ้สัสเต้ยมึงรู้ได้ไงวะ สงสัยไอ้เหี้ยโอ๊ตต้องเป็นคนบอกแน่ๆ เลย

“ขยันจริงนะเว้ยช่วงนี้ กลัวโดนส่งไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ ขนาดนั้นเลยเหรอวะ ยังไงก็อย่าติวเพลินจนลืมเพื่อนฝูงซะล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
ไอ้ยีสต์หัวเราะแซวผม ผมชำเลืองมองพร้อมกับชูนิ้วกลางใส่มัน

“แล้วเรื่องติวของคุณเพื่อนนันท์เป็นยังไงบ้างแล้วล่ะครับ”
ไอ้โอ๊ตเอ่ยถามผมพร้อมกับหยิบลูกบาสขึ้นมาอุ้มเอาไว้ ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปยิ้มแห้งๆ ให้กับคนที่เอ่ยถาม

“กูว่า กูก็ยังบ่เข้าใจเหี้ยอะหยังเหมือนเดิมเลยว่ะ”
ทั้งไอ้โอ๊ต ไอ้ยีสต์และไอ้เต้ยต่างก็ทำหน้าปลงชีวิตขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินผมตอบกลับไปเช่นนั้น
“ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกครับ”
ไอ้โอ๊ตพูดปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงระอาก่อนที่พวกเราทั้งจะเดินไปเข้าแถว

“งั้นยังไงพวกกูไปก่อนนะเว้ย ถ้ามึงติวเสร็จไว ก็ตามมาได้นะเว้ย”
ไอ้เต้ยตะโกนบอกผมที่กำลังจะเดินไปยังโรงอาหาร ผมหันกลับไปพยักหน้าให้เป็นคำตอบแล้วจึงมุ่งไปยังโรงอาหารทันทีด้วยความรวดเร็ว จะว่าไปนี่ก็ผ่านมาได้เกือบๆ อาทิตย์แล้วล่ะมั้ง นับตั้งแต่วันที่แบงค์เริ่มติวหนังสือให้กับผม แต่ดูเหมือนว่าสมองของผมมันจะเป็นสมองเมล็ดถั่วเขียวจริงๆ อย่างที่ไอ้ยีสต์มันว่าเอาไว้

“เวกเตอร์คืออะไรครับ”
แบงค์เปิดคำถามจู่โจมใส่ผมทันทีที่ผมเดินมาถึง ทำเอาผมถึงกับเหวอแดกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น

“เอ่อ เวกเตอร์คือ เอ่อ คือ แห่ะๆ”
ผมยิ้มแหยๆ เป็นคำตอบให้กับแบงค์ เจ้าตัวเองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะยิ้มให้ผม

“ขอโทษนะ มันจำบ่ได้ว่ะ เอ่อ ใช่ปริมาณที่บ่งบอกเฉพาะขนาดรึเปล่าวะ”
“นั่นมันสเกล่าร์ครับ”

“อ้าวเหรอวะ แห่ะๆ”
ผมหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนกลับไปก่อนที่จะหยิบหนังสือของตัวเองออกมาจากกระเป๋าสะพาย

“ไม่เป็นไรครับ อย่างน้อยก็ยังถือว่าดีขึ้นกว่าวันแรกๆ ที่ตอบอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง”
อันนี้มึงกำลังชมหรือด่ากูวะเนี่ย

แบงค์ยังคงยิ้มให้ผมก่อนที่เราจะเริ่มติวหนังสือโดยที่ไม่แสดงอาการโกรธหรือเบื่อหน่ายอะไรออกมาให้ผมเห็นแม้แต่นิดเดียว จนบางทีผมก็ยังสงสัยนะครับว่าคนใจดีแบบนี้มันมีอยู่ในโลกด้วยเหรอเนี่ย ติวก็ติวให้ฟรี แถมยังไม่ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนเลยแม้แต่อย่างเดียว

ใจดีมากเกินไปจนดูน่าสงสัยยังไงก็ไม่รู้ บางทีก็รู้สึกอยากจะถามเหมือนกัน แต่พอคิดอีกที ไม่ถามดีกว่า ของฟรีก็อย่าเรื่องมากให้มากนักเลย


“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะเย็นเกินไปน่ะครับ”
แบงค์พูดพร้อมกับจัดเรียงหนังสือใส่กระเป๋าของตัวเอง ผมเองก็พยักหน้าตอบรับพร้อมกับเก็บหนังสือใส่กระเป๋าสะพายเช่นเดียวกัน

“ขอบใจมึงมากนะที่ช่วยติวให้กู รู้สึกรบกวนยังไงก็บ่รู้เหมือนกันแฮะ”
“คิดมากน่ะครับ ก็บอกแล้วไงว่ายังไงผมก็ว่างช่วงเวลานี้อยู่แล้ว”
แบงค์ยิ้มตอบกลับมาให้ผม ช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นสุภาพบุรุษมากๆ เมื่อเทียบกับตัวผมเองเนี่ย

ตรึ๊ง!
เสียงมือถือดังขึ้น ผมรีบล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงแต่ปรากฏว่าเสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากเครื่องของผม แต่เป็นเครื่องของอีกฝ่ายหนึ่งแทน แบงค์หยิบมือถือขึ้นมาดูก่อนที่จะใช้นิ้วโป้งจิ้มลงบนหน้าไปมาอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังพิมพ์สนทนากับใครบางคนอยู่

“ฮั่นแน่ะ! แฟนแชตมาตามตัวแล้วเหรอวะ”
ผมเอ่ยแซวออกไปพร้อมกับทำหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ ฝ่ายที่ถูกแซวเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะเผยยิ้มให้ผมด้วยท่าทีเขินอายนิดๆ

“ครับ พอดีแฟนทักมาบอกว่าให้ไปหาที่หน้าโรงเรียน งั้นเดี๋ยวยังไงผมขอตัวไปก่อนนะครับ โชคดี พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”
แบงค์กล่าวคำอำลากับผมก่อนที่จะเร่งฝีเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมยืนนิ่งเงียบอยู่คนเดียว

อืม... สูง เรียนเก่ง ดูเป็นสุภาพบุรุษ ดูมีอนาคตไกล ก็ไม่แปลกหรอกที่จะมีแฟนแล้ว
แล้วกูล่ะ แล้วกูล่ะเฮ้ย เหี้ยเอ้ยยย พระเจ้าแม่งไม่ยุติธรรมจริงๆ ด้วย ฮือๆ แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ แอบไปสังเกตแฟนของแบงค์ดูสักหน่อยดีกว่าว่าจะสวยแค่ไหน ฮ่าฮ่าฮ่า งานเผือกขอให้บอกครับ ของถนัด เอิ๊กๆ

ทันทีที่คิดเช่นนั้น ผมก็รีบเดินตามแบงค์ไปห่างๆ โดยระวังไม่ให้เจ้าตัวสังเกตเห็น


ที่หน้าโรงเรียน

แบงค์เอ่ยทักทายกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่นักเรียนโรงเรียนเดียวกับพวกผมแน่ๆ สังเกตได้จากสีกระโปรงซึ่งเป็นคนละสีกับสีกระโปรงนักเรียนหญิงของเรา ผมอึ้งไปชั่วขณะเพราะเด็กสาวคนนั้นจัดได้ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ผมยาวสลวย ผิวขาวใส หน้าตาจิ้มลิ้ม แก้มอมชมพูกำลังดี เธอเด่นมากจนผู้คนรอบข้างต่างหันมามอง

ชีวิตมึงจะเพอร์เฟคไปไหนวะเนี่ย ไอ้เหี้ยแบงค์
อ๊ะ ด่ามันเหี้ยไม่ได้นี่หว่า มันเป็นคนติวหนังสือให้กู ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณ งั้นเอาใหม่
ชีวิตมึงจะเพอร์เฟคไปไหนวะเนี่ย ไอ้แบงค์

แบงค์ยกมือของตัวเองขึ้นยีหัวเด็กสาวคนนั้นเบาๆ ทว่าเธอกลับมีทีท่าไม่ค่อยพอใจในการกระทำนั้นของแบงค์เท่าไหร่นัก เธอรีบปัดมือของแบงค์ออกทันทีอย่างรวดเร็วทำเอาแบงค์ถึงกับหน้าถอดสีไปชั่วขณะ ก่อนที่จะรีบกลับมายิ้มให้เธออีกรอบ แต่ก็ไร้ซึ่งรอยยิ้มใดๆ ตอบกลับมาจากเด็กสาวคนดังกล่าว

อะไรของเธอวะ
อย่างที่เคยบอกไป ผมล่ะไม่เข้าใจความคิดของพวกผู้หญิงเลยจริงๆ ให้ตายสิ วู้ววว ปวดหัวๆ ไปบ้านไอ้โอ๊ตเล่นเกมแก้เครียดดีกว่า


เช้าวันถัดมา

“เฮ้ย ไอ้โอ๊ต มึงทำรายงานวิชาภาษาไทยเสร็จรึงยังวะ”
ไอ้ยีสต์เอ่ยถามขึ้นในขณะที่พวกเรากำลังเดินขึ้นไปยังห้องเรียนหลังจากที่เคารพธงชาติเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ทำเสร็จแล้วครับ แต่! ขอบอกไว้ก่อนเลยนะครับว่า ไม่!”
ไอ้โอ๊ตชิงพูดดักคอขึ้นมาทันที แต่ไอ้ยีสต์ก็ยังไม่คงลดละความพยายาม

“แล้วมึงล่ะ ทำเสร็จรึยัง”
ไอ้เต้ยหันมาเอ่ยถามผมทันทีเมื่อเจ้าตัวได้ยินบทสนทนานั้น

“ใกล้แล้วว่ะ เหลืออีกนิดหน่อย กูว่าน่าจะเสร็จทันอยู่”
“เฮ้ย งั้นกูขอลอกหน่อยดิวะ”

คราวนี้ไอ้ยีสต์หันมารบเร้าผมแทน ผมหันไปทำสีหน้าสื่อความหมายทำนองว่า ‘มึงแน่ใจแล้วเหรอที่จะลอกกู’ กลับไป ไอ้ยีสต์ทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะตระหนักได้ว่า ‘ก็จริง’ จึงหันกลับไปอ้อนวอนไอ้โอ๊ตต่อชนิดที่ว่าถ้าก้มลงกราบได้ มันก็คงก้มลงกราบแล้วแน่ๆ

ในช่วงจังหวะนั้นเอง สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นแบงค์กำลังเดินขึ้นมา ผมจึงโบกมือทักทายออกไป แบงค์เองเมื่อเห็นผมก็ยิ้มตอบกลับมาให้ผมก่อนที่เจ้าตัวจะเดินแยกออกไปยังห้องของตัวเอง

“นั่นเหรอวะ คนที่ติวให้มึง”
ผมพยักหน้าเป็นคำตอบให้กับคำถามของไอ้เต้ย

“ดูต่างกับมึงลิบลับเลยเนอะ”
“หมายความว่ายังไงวะ”
 “ก็ดูมันดิ สูงชิบหาย ส่วนมึงน่ะ ก็เตี้ยโคตรๆ”
ขอบคุณที่ย้ำจุดเด่นของกู ไอ้สัสเต้ย

“อีกอย่างคุณเพื่อนแบงค์เขาดูเป็นคนฉลาด ในขณะที่คุณเพื่อนนันท์ดู...”
ไอ้โอ๊ตพยายามจะเสริมคำพูดของไอ้เต้ย แต่ผมไม่ปล่อยให้มันพูดจนจบประโยคหรอก ผมทำท่าจะกระโดดถีบตูดของมันแต่ก็ไม่ทัน ไวฉิบหายไอ้เหี้ยนี่

แต่จะว่าไป ทำไมผมถึงได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจกับรอยยิ้มของแบงค์เมื่อกี๊ยังไงก็ไม่รู้แฮะ ดูเผินๆ มันก็เหมือนๆ ยิ้มทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ไม่รู้สิ ความรู้สึกมันกำลังบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติและน่าเป็นห่วง

“เออ จะว่าไป อาทิตย์ที่แล้วอาจารย์มลฤดีแกบอกว่าวันนี้จะมีสอบย่อยวิชาภาษาอังกฤษนี่หว่า”
ไอ้เต้ยทำท่านึกขึ้นได้ ก่อนที่จะหันมาทางผมที่ตอนนี้กำลังหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ก่อนที่จะไปห่วงคนอื่น กูว่าไอ้ที่น่าเป็นห่วงจริงๆ น่ะ น่าจะเป็นอนาคตของกูมากกว่าแล้วแฮะ

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
“เป็นไงมั่งวะ สอบวิชาภาษาอังกฤษเมื่อกี๊”
ไอ้ยีสต์เอ่ยถามผมหลังจากที่จบคาบวิชา ซึ่งก็เป็นคำถามที่ไม่สมควรจะถามเป็นอย่างยิ่ง เพราะถ้าสังเกตดูจากสีหน้าของผมในเวลานี้ก็น่าจะได้คำตอบแล้วแท้ๆ

“ถ้าแม่กูรู้เรื่องนี้ กูคงได้ถูกส่งไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ ทันทีโดยบ่ต้องรอให้จบเทอมแน่ๆ เลยว่ะ”
ผมพูดด้วยน้ำเสียงวิตก ทว่าเพื่อนๆ ที่แสนดีทั้งหลายกลับเห็นเป็นเรื่องตลกไปเสียอย่างนั้น

“โชคดีนะมึง อยากแดกอะหยังก็มาเข้าฝันพวกกูแล้วกันนะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“กูบ่ได้ไปตายเว้ย”
พูดจบ ผมก็ชูนิ้วกลางใส่ไอ้เต้ยที่กำลังหัวเราะร่วนอย่างชอบใจทันที


หลังจากที่ผมเก็บสัมภาระต่างๆ ใส่กระเป๋าเสร็จเรียบร้อย ผมก็แยกย้ายกับพวกเพื่อนๆ ทันที เพื่อลงไปหาแบงค์ที่โรงอาหาร แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ผมจะมาถึงเร็วเกินไปแฮะ เพราะอีกฝ่ายยังมาไม่ถึงเลย งั้นนั่งรอไปก่อนแล้วกัน จริงสิ วันนี้มีการบ้านวิชาคณิตศาสตร์เลยพอดีนี่หว่า เอาออกมาทำรอแบงค์ไปพลางๆ ดีกว่า

“......”
“......”

นี่มันเหี้ยอะไรกันเนี่ยยย อะเหื้อออ ท่านจอมยุทธ์ช่วยข้าน้อยด้วย ยิ่งทำยิ่งงง ยิ่งชวนให้กระอักเลือดยิ่งนัก เจอแบบนี้ขอตายดีกว่า คร่อกกก อ๊ะ แต่กูยังตายไม่ได้นี่หว่า เพราะยังเล่นเกมที่เพิ่งซื้อมาไม่จบเลย เพราะฉะนั้นสงสัยคงต้องฟื้นกลับขึ้นมาแล้วให้รอแบงค์มาสอนดีกว่า

ผมหยิบมือถือออกมาเล่นไปพลางในขณะที่นั่งรออีกฝ่าย เปิดเฟซบุ๊กเผือกเรื่องชาวบ้านชาวช่องเขาบ้าง เข้าเกมนู้นออกเกมนี้ เปิดเว็บอะไรดูไปเรื่อย จนเวลาล่วงเลยไปเกือบๆ ครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าติวเตอร์คนเก่งของผมจะโผล่หัวมาเลย ไปไหนของมันวะ หรือว่าจะติดธุระอะไรเร่งด่วนรึเปล่าหว่า จะโทรหาหรือติดต่อก็ไม่ได้ด้วยนี่สิ เพราะยังไม่มีทั้งเบอร์มือถือ เฟซบุ๊กหรือไลน์ของอีกฝ่ายอะไรเลยสักอย่าง

ถ้างั้นก็กลับบ้านดีกว่าแฮะ สงสัยแบงค์คงมีธุระจริงๆ นั่นล่ะเลยมาไม่ได้
ในขณะที่ผมคิดเช่นนั้นและกำลังจะเก็บของใส่กระเป๋าอยู่นั่นเอง

“ขอโทษครับที่มาช้า”
เสียงของแบงค์ก็เอ่ยทักขึ้นมา ผมเงยหน้าขึ้นมองด้วยความดีใจ แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มทันที

“เป็นอะหยังรึเปล่าวะ ดูสีหน้าเครียดๆ นะ”
ผมขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูไม่เหมือนทุกวันที่ผ่านมา แบงค์เองเมื่อได้ยินผมถามเช่นนั้นก็สะดุ้งทำสีหน้าตกใจเล็กน้อย

“หืม? ผมทำหน้าเครียดอยู่เหรอครับ”
ผมพยักหน้ากลับไปเป็นคำตอบ เจ้าตัวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมายิ้มให้ผม

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ นี่ก็สายไปมากแล้ว มาติวกันเลยดีกว่า วันนี้เราจะติวกันตรงไหนดีครับ”
แบงค์เอ่ยถาม ผมจึงหยิบสมุดการบ้านขึ้นมา แบงค์เองก็ยังคงติวให้ผมตามปกติ พยายามอธิบายวิธีคิด และให้ผมลองฝึกทำเองเพื่อหาคำตอบเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ถึงกระนั้นเถอะ ผมกลับรู้สึกสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ดูผิดปกติไปจากทุกครั้ง เหมือนแบงค์จะดูเงียบๆ ไป ถึงแม้โดยปกติแล้วเจ้าตัวจะเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาอะไรมากอยู่แล้วก็ตามทีเถอะ แต่มันก็ไม่ใช่แบบนี้ ดูเหมือนว่ากำลังมีอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจของแบงค์อยู่ยังไงก็ไม่รู้แฮะ สังเกตได้จากการที่เจ้าตัวพยายามหยิบมือถือขึ้นมาดูบ่อยครั้ง เหมือนกำลังรออะไรหรือใครอยู่

“เฮ้ย มึง ข้อนี้เป็นยังไงบ้าง ถูกมั้ยวะ”
ผมเอ่ยถามพร้อมยื่นสมุดให้แบงค์ดู แต่ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะหยิบไปดูนั่นเอง

TRRRRRR
เสียงมือถือของอีกฝ่ายดังขึ้น แบงค์วางสมุดของผมลงบนโต๊ะทันทีก่อนที่จะคว้ามือถือของตนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวหันมามองผมเล็กน้อย ผมพยักเพยิดหน้าเป็นนัยว่า “ตามสบาย” กลับไป แบงค์เองเมื่อเห็นท่าทีนั้นของผมก็รีบลุกขึ้นเดินออกไปทิ้งระยะห่างจากโต๊ะที่ผมนั่งพอสมควร

ถึงแม้ผมจะมีทักษะความเสือกอยู่ในระดับสูงก็ตาม แต่คราวนี้ผมก็รู้ตัวดีว่าไม่สมควรจะเข้าไปแอบฟังอย่างเด็ดขาด สังเกตได้จากท่าทีที่ดูจริงจังและเป็นกังวลของอีกฝ่ายที่แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

แบงค์ใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการคุยโทรศัพท์อยู่กับคู่สนทนาแล้วจึงกดวางสายไป ก่อนที่จะเดินกลับมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นัก เจ้าตัวนิ่งเงียบไปพร้อมกับก้มหน้าจ้องมองหน้าจอมือถืออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ผมรู้สึกงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกไป ไม่นานนัก แบงค์ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับหยิบสมุดของผมไปตรวจดูก่อนที่จะส่งมันคืนมาให้ผม

“ถูกต้อง เก่งมากเลยครับ”
แบงค์ตอบกลับมาสั้นๆ พร้อมกับยิ้มให้ผมเหมือนทุกครั้ง แต่ดูก็รู้ว่ารอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มที่ฝืนๆ ยังไงไม่รู้ ผมรู้สึกลังเลใจว่าจะเอ่ยถามออกไปดีหรือไม่ ด้วยกลัวอีกฝ่ายจะคิดว่าผมสอดรู้สอดเห็นมากเกินไปหรือเปล่า ถึงแม้ว่าโดยปกติผมจะโดนไอ้พวกเพื่อนๆ ด่าว่าไอ้ขี้เสือกอยู่บ่อยครั้งก็ตามทีเถอะ

แต่ครั้นจะให้นิ่งเงียบปล่อยผ่านไปมันก็...

“มึงกำลังมีปัญหาอะหยังอยู่รึเปล่าวะ”
ผมเอ่ยถามออกไปความน้ำเสียงตะกุกตะกัก แต่สาบานได้เลยว่าผมรู้สึกเป็นห่วงจริงๆ แบงค์เองเมื่อได้ยินผมถามเช่นนั้นก็นิ่งเงียบไปก่อนที่จะหันไปดูมือถืออีกรอบ แล้วจึงหันมายิ้มให้ผมด้วยแววตาที่ดูเศร้า

“พอดีผมเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกมาน่ะครับ”
“.....”
“.....”
ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินแบงค์ตอบกลับมาเช่นนั้น ในขณะที่สมองอันน้อยนิดก็กำลังประมวลผลอยู่

“เฮ้ย ได้ไง ก็...เมื่อวานกูยังเห็นมึงยิ้มดีใจอยู่เลยบ่ใช่เหรอวะ”
ผมถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าสงสัย โดยที่ไม่ได้บอกถึงเรื่องที่ผมเองแอบตามไปดูจนถึงหน้าประตูโรงเรียน ในขณะที่แบงค์ก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับมานอกจากยิ้มอย่างเดียว

ยิ้มที่ดูเหงาและเศร้ายังไงก็ไม่รู้
ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผมเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ผมก็มีความรู้สึกอยากจะช่วยจริงๆ แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

“ไป”
ผมเก็บสัมภาระทั้งหมดใส่กระเป๋าสะพายพร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แบงค์เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยความสงสัย

“ไปไหนครับ”
“ไปหาที่พักผ่อนหย่อนใจกันยังไงล่ะวะ”
ผมพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายไว้กลางหลัง แบงค์ขมวดคิ้วหนานั้นด้วยความงุนงง แต่ผมก็ไม่ลดละความพยายามที่จะคะยั้นคะยอด้วยการฉีกยิ้มกว้างกลับไป จนในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอมลุกขึ้นตามผมมาแต่โดยดี เมื่อไปถึงลานจอดรถจักรยานยนต์ ผมก็ล้วงหยิบกุญแจรถจากกระเป๋ากางเกงยื่นให้แบงค์ทันที เจ้าตัวมองผมด้วยสีหน้าสงสัยเล็กน้อย

“ไปรถกูนี่ล่ะ แต่มึงเป็นคนขี่”
“อ้าว ทำไมล่ะครับ”
แบงค์เอ่ยถามพร้อมกับมองกุญแจรถในมือผม

“พอดีมีความหลังฝังใจนิดหน่อย กูก็เลยถือคติบ่ขี่ให้ใครซ้อนท้ายน่ะ อีกอย่างมึงตัวใหญ่ด้วย ถ้าให้มึงซ้อน กูจะทรงตัวลำบาก เออน่ะ มึงขี่น่ะดีแล้ว เดี๋ยวกูเป็นคนบอกทางเอง”
ผมตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ก่อนที่จะเขย่ากุญแจรถในมือไปมาจนเกิดเสียงเล็กน้อยตามแรงกระทบ แบงค์อมยิ้มหัวเราะในลำคอพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ แล้วจึงรับกุญแจรถนั้นไป ผมขึ้นซ้อนท้ายทันทีที่แบงค์สตาร์ทรถจากนั้นจึงบอกเส้นทางให้แก่อีกฝ่าย

อนึ่ง ความหลังฝังใจที่ว่านั้น คือครั้งหนึ่งผมเคยพาเพื่อนคนหนึ่งซ้อนท้ายแล้วเกิดอุบัติเหตุน่ะครับ ถึงแม้จะไม่ใช่อุบัติเหตุร้ายแรงอะไรมาก ทั้งผมและเพื่อนคนนั้นแค่ได้รับบาดเจ็บเป็นแผลถลอกกันเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันก็ถือว่าเป็นความหลังฝังใจอย่างหนึ่ง จนกลายเป็นว่าทุกวันนี้ผมแทบจะไม่กล้าให้ใครมาซ้อนท้ายรถผมเลยถ้าไม่จำเป็น

“ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ”
แบงค์หันมาเอ่ยถามผมทันทีที่หาจอดรถได้

“อ่างแก้วไง มึงบ่รู้จักเหรอวะ”
เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้นจากผม แบงค์ก็หันไปมองรอบๆ ก่อนที่จะหันกลับมามองผม
“อ๋อ เคยได้ยินชื่ออยู่เหมือนกัน แต่ยังไม่เคยมาสักทีน่ะครับ”
ผมหันไปขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ

 
อ่างแก้ว เป็นอ่างกักเก็บน้ำที่ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หรือที่รู้จักกันในชื่อย่อนามว่า มช. มีชื่อมาจากน้ำห้วยแก้วที่ไหลลงมาจากดอยสุเทพ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อแห่งหนึ่งของเชียงใหม่ และยังเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของเหล่านักศึกษาและบุคคลทั่วไป โดยเฉพาะในช่วงเวลายามเย็นเช่นนี้แล้วด้วยเนี่ยผู้คนจึงมากันมากเป็นปกติ ซึ่งผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน บ่อยครั้งหากผมไม่รู้จะไปไหนหรือมีเรื่องอะไรไม่สบายใจผมก็มักจะมาที่นี่

“ว่าแต่พาผมมาทำไมหรอครับ”
แบงค์หันมาถามผมที่ตอนนี้กำลังอ้าแขนรับลมยามเย็นอยู่ ผมเองเมื่อได้ยินอีกฝ่ายถามเช่นนั้นก็หันไปยิ้มกว้างให้ทันที

“ก็...บ่มีอะหยังมาก ก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศเฉยๆ น่ะ อีกอย่างดูมึงเองก็บ่ค่อยสดชื่นด้วย ก็เลยคิดว่ามันน่าจะพอช่วยอะหยังได้บ้าง หรือมึง...จะคิดว่ากูยุ่งอะหยังบ่เข้าเรื่องหรือเปล่าวะ”

ผมทำหน้าหงอยทันทีที่พูดออกไป แบงค์เองเมื่อเห็นสีหน้าเช่นนั้นของผมก็อมยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่จะยกฝ่ามือใหญ่ของตัวเองขึ้นมาขยี้หัวของผมเบาๆ แล้วจึงเดินนำหน้าผมออกไป

แบงค์เดินไปตามทางเรื่อยๆ โดยที่มีผมเดินตามหลังก่อนที่เจ้าตัวจะหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อก้มเก็บหินก้อนหนึ่งขึ้นมาไว้ในมือ แล้วเดินไปยังม้านั่งที่ตั้งอยู่ข้างทางเดิน แบงค์วางมันลงตรงมุมของม้านั่งก่อนที่จะนั่งยองๆ ลงข้างม้านั่งโดยที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับหินก้อนนั้น ทำเอาผมถึงกับสงสัยในการกระทำนั้นของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

ไม่นานนักแบงค์ก็ล้วงหยิบมือถือของตัวเองออกมาปลดล็อกหน้าจอแล้วจึงกดถ่ายรูปหินก้อนนั้น ซึ่งก็ช่วยคลายความสงสัยของผมลงไปได้เยอะ

ผมยืนมองอย่างเงียบๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายถ่ายรูปต่อไปเรื่อยๆ จากก้อนหินไปยังดอกไม้ จากดอกไม้ไปยังต้นหญ้า จากต้นหญ้าไปสู่โคมไฟและอื่นๆ อีกมากมาย ก่อนที่จะนั่งลงข้างทางเดินริมอ่างแก้ว แบงค์มองทอดยาวออกไปยังดอยสุเทพซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของอ่างแก้วพร้อมกับเผยยิ้มเล็กๆ ออกมา แล้วจึงหันมามองผมที่เดินมานั่งลงข้างๆ เจ้าตัว

“ขอบคุณที่พามานะครับ”
เจ้าตัวเอ่ยขอบคุณพร้อมก้มหัวให้ผมเล็กน้อย ผมรีบก้มหัวตอบรับทันทีด้วยความเกรงใจก่อนที่จะหันไปมองยังดอยสุเทพเช่นเดียวกัน

“ทำไมบ่ลองไปง้อดูวะ”
ผมเอ่ยถามขึ้นก่อนที่จะหันไปหาแบงค์ที่ยังคงมองดูดอยสุเทพอยู่ เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินคำถามนั้นของผมก็นิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่จะหยิบก้อนหินข้างตัวขึ้นมาขว้างไปข้างหน้า

“เคยลองแล้วครับ แต่ไม่ได้ผล เมื่อวานที่นันท์เห็นว่าผมยิ้ม เพราะผมคิดว่าเธอจะกลับมาหาผมน่ะครับ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ก็คงจะมีแต่ผมล่ะมั้งที่คิดไปเองฝ่ายเดียว”

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
ผมได้แต่ก้มหน้านิ่งเงียบเมื่อได้ยินคำตอบจากน้ำเสียงฟังดูเศร้านั้นของอีกฝ่าย
“เป็นอะไรไปเหรอครับ”
คราวนี้แบงค์เป็นฝ่ายถามผมกลับมาบ้าง ผมเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสีหน้างงๆ เล็กน้อยก่อนที่สมองอันน้อยนิดของตัวเองจะประมวลผลได้

“อ๋อ เปล่าๆ บ่ได้เป็นอะหยัง พอดีแค่กำลังสงสัยอะหยังบางอย่างนิดหน่อยน่ะ”
“อะไรเหรอครับ”
แบงค์ถามผมอีกครั้ง ผมทำท่าเหยียดแขนเพื่อบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนที่จะยืดขาออกนั่งทำท่าห่อไหล่ พร้อมกับมองออกไปข้างหน้า

“ก็เรื่องความรักน่ะสิ ว่าทำไมคนเราถึงต้องเศร้า ต้องร้องไห้เสียใจเสียน้ำตาให้กับสิ่งที่เรียกว่าความรักด้วยวะ”
“นันท์ไม่เคยมีแฟนเหรอครับ”
แบงค์เอ่ยถามแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัย ช่างเป็นคำถามที่กรีดใจผมจริงๆ แฮะ

“อื้ม กูยังบ่เคยมีแฟนเลยสักคน มึงก็ดูตัวกูเนี่ย ทั้งเตี้ย ทั้งสิว ใครที่ไหนมันจะมาสนใจ อีกอย่างอาจจะเป็นเพราะกูยังรู้สึกสนุกสนานเวลาอยู่กับเพื่อนๆ มากกว่าก็เป็นไปได้ พอรู้สึกตัวอีกทีก็เลยกลายเป็นไม่ได้ไปสนใจกับเรื่องนั้นเท่าไหร่นัก จนบางทีกูก็ยังคิดสงสัยเลยนะ ว่าชีวิตนี้กูจะสามารถรักใครได้จริงๆ หรือเปล่าวะ”

ทันทีที่พูดจบ ผมก็เป็นฝ่ายหยิบก้อนหินขึ้นมาขว้างบ้าง เสียงหินที่กระทบกับผิวน้ำชวนให้ผมรู้สึกหลงใหลจนต้องหยิบขึ้นมาขว้างอีกก้อน
“ได้สิครับ”
แบงค์เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ผมหันไปมองอีกฝ่าย

“เพียงแต่นันท์อาจจะยังไม่เจอคนๆ นั้น หรืออาจจะเคยเจอแล้ว แต่ยังไม่รู้สึกตัวก็เป็นไปได้นะ”
อีกฝ่ายยิ้มตอบกลับมา แต่เดี๋ยวนะๆ ตอนนี้ใครเป็นฝ่ายปลอบใจใครกันแน่วะเนี่ย

“พูดซะหล่อเลยนะ ว่าแต่มึงเหอะ มีแฟนมากี่คนแล้ววะเนี่ย”
ผมถามแซวกลับไป เจ้าตัวขมวดทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนที่จะหันมามองผม

“สี่ครับ”
“!!!”
ผมถึงกับตะลึงทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น

“แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายโดนบอกเลิกหมดทั้งสี่คนเลยน่ะครับ”
“!!!!!!”
ผมตาโตตะลึงหนักกว่าเดิมอีก

“ไหงงั้นวะ”
ผมถามด้วยความสงสัยอย่างรุนแรง เพราะคิดๆ ดูแล้ว แบงค์เองก็ออกดูจะเพียบพร้อมในระดับหนึ่งอยู่นะ ถ้าไม่นับเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกที่อาจจะดูเป็นเด็กเรียนมากเกินไปหน่อยก็เหอะ

“ก็ไม่รู้สิครับ เท่าที่จำได้ คนแรกบอกว่าผมดีเกินไป”
หือ?
“คนที่สองบอกว่า ผมไม่เร้าใจพอ”
หา??
“คนที่สามบอกว่า ผมไม่เข้าใจเธอ”
เห???
“ส่วนคนล่าสุดนี้ก็บอกว่า ผมน่าเบื่อเกินไป”
ห๊ะ????

“......”
“......”

อ่า... อืม... เอ่อ... จะว่ายังไงดีล่ะ พอลองฟังเหตุผลของเหล่าสาวๆ ทั้งสี่แล้วลองมาคิดทบทวนดูอีกที มันก็อาจจะจริงตามนั้นก็ได้แฮะ แต่จะยังไงนั้นก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

“แล้วเป็นไงล่ะ อกหักมาถึงสี่ครั้งแบบนี้ เข็ดขยาดมั่งรึเปล่าวะ”
ผมยิ้มแซวพร้อมกับเอาข้อศอกไปแตะแขนของแบงค์เบาๆ

“ไม่รู้สิครับ จริงๆ ที่ผ่านมาทั้งสี่คนนั้นก็เป็นฝ่ายมาขอคบกับผมก่อนทั้งนั้น”
ครับ ไอ้หล่อเลือกได้ น่าหมั่นไส้จริงๆ ว่ะ

“อาจจะมีนอยด์ๆ ไปบ้าง แต่อีกสักพักก็คงหาย มุมมองอาจจะเปลี่ยนไป แต่อย่างไร ความรักมันก็ยังสวยงามเสมอ แค่เราอาจจะยังไม่เจอความรักที่ใช่สำหรับเรา ก็แค่นั้นล่ะ”
แบงค์พูดพร้อมกับมองออกไปยังดอยสุเทพอีกรอบ ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ความรักที่ใช่ อย่างนั้นเหรอ

“เออใช่ เมื่อกี้กูเห็นมึงถ่ายรูปนี่ ชอบถ่ายรูปเหรอวะ”
ผมหันไปถามแบงค์ทันทีที่นึกขึ้นได้ เจ้าตัวหันมาพยักหน้าให้ผมแทนคำตอบ

“ขอดูหน่อยได้ปะวะ”
ผมถามพร้อมฉีกยิ้มให้แบงค์ เจ้าตัวหยิบมือถือของตัวเองออกมาปลดล็อกหน้าจอก่อนที่จะเปิดแฟ้มรูปแล้วจึงยื่นมาให้ ผมรับมันมาแล้วเลื่อนดูรูปไปเรื่อยๆ

“มีแต่รูปสิ่งของกับธรรมชาติทั้งนั้นเลยนี่หว่า”
ผมหันไปถามก่อนที่จะก้มดูรูปต่อ

“ครับ”
เจ้าตัวตอบกลับมาแค่นั้น รูปทั้งหมดที่แบงค์ถ่ายไว้มีแต่รูปสิ่งของ ธรรมชาติ ไม่ก็สถานที่ต่างๆ แต่ไม่มีรูปคนแม้แต่รูปเดียวซึ่งจะว่าไปแบงค์นี่ก็ถ่ายรูปเยอะเหมือนกันแฮะ รูปถ่ายดินสอ ยางลบก็มี แล้วนี่รูปอะไรเนี่ย โอ้โห ขนาดก๊อกน้ำอ่างล้างหน้าก็ยังถ่ายเลยคิดดูสิ

“ทำไมบ่ถ่ายรูปคนมั่งล่ะวะ”
ผมถามอีกรอบในขณะที่สายตายังคงไล่ดูรูปในมือถือไปเรื่อยๆ แบงค์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะใช้นิ้วชี้ยกขึ้นมาเกาจมูกตัวเองเบาๆ

“จะว่ายังไงดีล่ะครับ เรียกว่าเป็นสไตล์ก็คงได้ ผมชอบถ่ายรูปแนวนี้มากกว่าน่ะ รูปบางรูป บางทีมันก็สื่อความหมายในสิ่งที่เราไม่กล้าหรือไม่สามารถพูดออกมาได้”

“อย่างรูปนี้เหรอวะ”
ผมถามพร้อมกับเปิดรูปก้อนหินบนม้านั่งที่แบงค์เพิ่งถ่ายเมื่อกี้

"ครับ ดูแล้วคิดยังไงครับ"
แบงค์ถามกลับผมมองดูรูปนั้นอีกรอบพร้อมกับพยายามตีความหมายของมัน

“ดูเหงาๆ ยังไงบ่รู้ว่ะ”
“อย่างงั้นเหรอครับ”
แบงค์หันมามองพร้อมกับยิ้มให้ผม

“หรือบ่ใช่”
“ก็อาจจะเป็นอย่างงั้นก็ได้มั้งครับ”
แบงค์พูดก่อนที่จะหันไปหยิบหินขึ้นมาขว้างออกไปอีกรอบ ผมเองพอจะสังเกตได้ว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟายอะไรขนาดนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็คงรู้สึกเหงาอยู่ไม่ใช่น้อย

มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้บ้างนะ
อ๊ะ จริงสิ วิธีนี้น่าจะได้อยู่นะ

ผมลุกขึ้นพร้อมกับหยิบมือถือของแบงค์ติดมือมาด้วย แบงค์หันมามองผมด้วยความสงสัยแต่ก็ยังคงนั่งอยู่กับที่ ผมเดินไปยังม้านั่งตัวที่แบงค์ถ่ายซึ่งก็อยู่ไม่ไกลมาก ผมพยายามหาก้อนหินขนาดใกล้เคียงกับที่แบงค์ถ่ายเมื่อครู่ แล้วจึงหยิบมันขึ้นมาวางลงบนม้านั่ง ก่อนที่จะนั่งลงเพื่อหาโฟกัสให้คล้ายกับที่อีกฝ่ายถ่ายเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

“ทำอะไรอยู่เหรอครับ”
แบงค์เอ่ยถาม ผมหันไปมองก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมยิ้มมุมปากให้กับอีกฝ่าย แล้วจึงยื่นมือถือส่งคืนให้เจ้าของ

“เอ้า มึงดู”
ผมบอกพร้อมกับชี้ไปยังมือถือที่อยู่ในมือของแบงค์ เจ้าตัวมองผมด้วยสีหน้าที่งุนงงเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาดู


แบงค์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะอมยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ออกมา
“อะไรครับเนี่ย”
เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาถาม ผมจึงเดินเข้าไปยืนข้างๆ

“ก็รูปที่มึงถ่ายน่ะ มันมีก้อนหินแค่ก้อนเดียวใช่ปะวะ”
แบงค์พยักหน้าให้กับคำถามของผม

“ก็นั่นล่ะ มันก็เลยดูเหงาๆ เหมือนมึงในตอนนี้ไง กูก็เลยถ่ายใหม่ โดยเพิ่มหินเข้าไปอีกหนึ่งก้อนเป็นสองก้อนยังไงล่ะวะ”
ผมพูดพร้อมกับชี้ไปยังก้อนหินสองก้อนที่วางอยู่บนม้านั่ง แบงค์หันไปมองตามที่ผมชี้ครู่หนึ่งก่อนที่จะหันกลับมาดูรูปอีกครั้ง

“ถ้าหินก้อนแรกเป็นผม แล้วหินก้อนที่สองนี่ล่ะครับ เป็นใคร”
แบงค์ถามผมก่อนที่จะชี้ไปยังหินบนม้านั่ง
“ก็กูนี่ไง”

“อะไรนะครับ”
แบงค์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อเห็นผมตอบออกไปพร้อมกับใช้นิ้วโป้งชี้มาที่ตัวผมเองด้วยความมั่นใจ

“ก็...แค่อยากให้มึงรู้ไว้น่ะ ว่ามึงยังมีกูอยู่ข้างๆ นะ เวลาที่รู้สึกเหงา”
ผมตอบพร้อมกับยิ้มให้ แบงค์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ผมจะฉุกใจคิดอะไรได้บางอย่าง

“เฮ้ยๆ อย่าเข้าใจผิด บ่ได้หมายความอะหยังอย่างอื่นนะเว้ย หมายถึงว่ามึงยังมีกูอยู่เป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ น่ะ”
ผมรีบพูดออกตัวทันทีที่คิดได้ แบงค์เองเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็นิ่งเงียบมองดูรูปอีกรอบ

“ขอบคุณนะครับ”
แบงค์พูดพร้อมกับเผยยิ้มออกมาเล็กๆ ซึ่งมันก็เป็นรอยยิ้มที่พอจะทำให้ผมรู้สึกดีตามไปด้วย

“เอาล่ะ คราวนี้มึงลองถ่ายรูปกูให้หน่อย พอดีกูจะทำรูปโปรไฟล์ใหม่น่ะ”
ผมพูดพร้อมกับหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงยื่นให้แบงค์ เจ้าตัวทำสีหน้างงเล็กน้อย ผมถอยห่างทิ้งระยะออกมาทันทีเมื่อแบงค์รับมือถือของผมไป ก่อนที่จะตั้งท่าเพื่อให้อีกฝ่ายถ่าย แบงค์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาตั้งท่าจะถ่ายรูป

“เอ่อ ผมว่า นันท์ยืนตัวตรงดีกว่านะครับ”
“อ้าว ทำไมวะ กูว่าท่านี้เด็ดแล้วนะเว้ย”
ผมถามกลับไป ในขณะที่ยังคงตั้งท่าค้างไว้อยู่

“เอาเถอะครับ เชื่อผม”
อีกฝ่ายยังคงยืนยันคำเดิม ผมจึงจำต้องทำตาม อะๆ ยืนตัวตรงก็ได้วะ

“อ้าว ทำอะหยังของมึงวะ”
ผมเอ่ยถามด้วยความตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าแบงค์เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผมทันทีที่ผมยืดตัวตรง และด้วยระยะที่ใกล้กันมากชนิดที่ผมถึงขั้นต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายเพราะส่วนสูงที่ต่างกันมากกว่ายี่สิบเซนติเมตรมันก็ทำให้ผมประหม่าอยู่พอสมควร

แต่จะว่าไปแล้วพอได้ลองมองแบงค์จากระยะใกล้แบบนี้ก็มีความรู้สึกว่าที่จริงแล้วแบงค์เองก็จัดได้ว่าเป็นคนที่หน้าตาดีคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ทั้งผิวที่ขาวเนียน คิ้วคมเข้ม แถมหน้าก็ยังใสมากๆ อีกด้วยเมื่อเทียบกับผมที่มีสิวขึ้นบ้างประปรายถึงแม้จะไม่ได้มากมายจนถึงขั้นต้องวิตกอะไรเหมือนเมื่อสมัย ม.ต้นแล้วก็เหอะ แต่ยังไงก็ยังดูน่าอิจฉาอยู่ดีนั่นล่ะ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้ใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองมากนักเลยทำให้ความหล่อนั้นถูกบดบังซ่อนอยู่ภายใต้ความเป็นเด็กเรียนไปอย่างน่าเสียดาย

“หลับตาลงครับ”
“ห๊ะ! อะหยังนะ”
ผมขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

“เอาเถอะครับ เชื่อผม”
แบงค์ยังคงยืนยันคำเดิม ผมจึงจำต้องหลับตาตามที่อีกฝ่ายสั่ง เอาวะ อยากได้รูปสวยๆ ก็อย่าเถียงตากล้องจะดีกว่า

“หลับตาไว้ ห้ามลืมตาจนกว่าผมจะบอกนะครับ”
ผมพยักหน้ากลับไปเป็นคำตอบ

“......”
“......”

แชะ!
“โอเค ลืมตาได้แล้วครับ”
สิ้นเสียงแบงค์พูดจบ ผมก็รีบลืมตาทันที แบงค์ยื่นมือถือที่คว่ำหน้าอยู่คืนให้แก่ผมก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป ผมรีบหงายมือถือขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว

“เฮ้ย อะหยังวะเนี่ย!?”
ผมตะโกนร้องด้วยความแปลกใจทันทีที่เห็นรูปซึ่งเป็นรูปรองเท้าของผม ย้ำครับ ว่า "รองเท้า" ผมจึงรีบเดินตามหลังอีกฝ่ายไปทันที

“ก็ผมไม่ถ่ายรูปคนนี่ครับ”
แบงค์หันกลับมายิ้มให้ผมเล็กน้อยก่อนที่จะหันหลังกลับไป แล้วเดินนำหน้าไปเรื่อยๆ

“มันก็น่าจะมีข้อยกเว้นกันมั่งดิวะ”
“ก็ขึ้นอยู่กับว่า เมื่อไหร่จะมีใครที่ทำให้ผมยอมยกเลิกข้อยกเว้นนั้นได้น่ะครับ”
“ห๊ะ”

“ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะมืดเสียก่อน”
“เฮ้ย เดี๋ยวดิ”
อีกฝ่ายพยายามเฉไฉไปเรื่องอื่น ในขณะที่ผมยังเดินตามหลังพร้อมกับบ่นไปด้วย

ท่ามกลางท้องฟ้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีส้มเข้มเข้าสู่ความมืดมิดในช่วงเวลาพลบค่ำและสายลมยามเย็นของปลายฤดูร้อนเข้าสู่ต้นฤดูฝนที่กำลังพัดผ่านอยู่นั้นเอง อาจจะมีบางสิ่งบางอย่างกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัวหรือไม่ทันสังเกต

ก็เป็นได้...


จบคาบเรียนที่สอง

มุม Caption ไร้สาระ
นันทการ ได้เปลี่ยนรูปประจำตัวของเขา
 
รูปหล่อ พ่อรวย : อะหยังของมึงน่ะ
ยีสต์ เทพเจ้าขนมปัง : จะสื่อว่ามึงหน้าส้นตีนเหรอวะ
Oat lnwศาสตร์ : ผมว่าน่าจะใช่นะครับ
นันทการ : ไอ้พวกเพื่อนเหี้ย!

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   คาบเรียนที่สาม
   
   เรื่องมันเริ่มมาจากความเบื่อหน่ายในวันเสาร์ที่แสนจะน่าหดหู่ของผมนี่ล่ะ
   
   “เคเอฟซีสวัสดีค่ะ จะรับเมนูไหนดีคะ”
   เสียงของพนักงานหญิงเอ่ยถามผมขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามาภายในร้าน

   “เอ่อ เอาโคนวานิลาอันนึงครับ”
   “สิบบาทค่ะ รบกวนรอสักครู่นะคะ”
   อีกฝ่ายแจ้งราคาก่อนที่จะหันไปปั่นไอศกรีม ผมจึงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าเพื่อกดโทรหาไอ้ยีสต์

   “ฮัลโหล ไอ้ยีสต์ มึงว่างมั้ยวะ”
   ผมเอ่ยถามอีกฝั่งในขณะที่มืออีกข้างกำลังควักเงินเหรียญออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อจ่ายค่าไอศกรีม
   “บ่ว่างว่ะ พอดีคนที่ร้านขอลากลับบ้าน กูเลยต้องอยู่ช่วย แค่นี้ก่อนนะเว้ย ลูกค้าเยอะ”
   อีกฝ่ายกดวางสายทันทีที่พูดจบ พร้อมกับผมที่ยื่นมือไปรับไอศกรีมมาจากพนักงาน ผมจึงกดสายต่อไปทันที

   “โหล มีหยังวะ”
   ไอ้เต้ยเอ่ยถามด้วยความรวดเร็วทันทีที่รับสาย
   “มึงว่างปะวะ”
   “มีอะหยัง”
   “กูว่าจะชวนออกมาเที่ยวเป็นเพื่อนกูหน่อยว่ะ”
   ผมตอบพร้อมกับยกไอศกรีมในมือขึ้นมากิน

   “ไปบ่ได้ว่ะ พอดีพ่อกูสอนงานเอกสารให้กูอยู่ โทษทีนะเว้ย”
   ไอ้เต้ยตอบปฏิเสธกลับมา ผมจึงกดวางสายก่อนที่จะกดเบอร์ไปยังเป้าหมายสุดท้าย
   “ขออภัยด้วยครับคุณเพื่อนนันท์ ผมกำลังลงดันเจี้ยนอยู่ แค่นี้นะครับ”
   ไอ้โอ๊ตกดวางสายทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ผมได้พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

   อะไรแว๊!!!

   ผมถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกินไอศกรีมในมือจนหมด
   โอยยย ทำไมมันน่าเบื่อแบบนี้เนี่ย ทำไมไม่มีใครว่างกันเลยวะ หรือเป็นกูกันแน่ที่ว่างเกินไปหรือเปล่าวะ แม่ก็ไม่อยู่ ไปบ้านยายอีกแล้ว รู้แบบนี้ตามแม่ไปด้วยก็เสียดีหรอก ผมถอนหายใจเบาๆ อีกรอบก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดเลื่อนไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงชั้นห้าของห้างซึ่งเป็นชั้นของโรงภาพยนตร์
เอาวะ ดูหนังคนเดียวก็ได้ ว่าแต่จะดูเรื่องอะไรดีล่ะ อืม... เรื่องนี้ก็เพิ่งดูกับพวกเพื่อนๆ ไปเมื่อเสาร์ที่แล้ว เรื่องนี้หนังสยองขวัญ ไม่เอากูกลัว เรื่องนี้แนวสืบสวนสอบสวน ไม่เอากูโง่ อ๊ะ เรื่องนี้ละกัน หนังแอ็คชั่นน่าจะม่วน

   ผมเดินเข้าไปซื้อตั๋วทันทีที่ติดสินใจได้ ซึ่งก็เหลือเวลาอีกประมาณยี่สิบนาทีกว่าจะเข้าไปข้างในได้ ผมจึงเดินมานั่งรอที่ม้านั่งหน้าทางเข้าโรงหนังโดยไม่ลืมที่จะถ่ายรูปตั๋วหนังโพสต์ลงเฟซบุ๊กเพื่อเรียกยอดไลค์ไว้แลกข้าวกิน

   ในระหว่างที่ผมกำลังรออยู่นั่นเอง สายตาของผมก็หันไปสังเกตมองรอบๆ ข้าง ก่อนที่จะรู้สึกตัวอะไรบางอย่างขึ้นมา นี่กูแปลกหรือเปล่าวะที่มาดูหนังคนเดียว ดูคนอื่นเขาสิมากันเป็นคู่เป็นหมู่คณะกันทั้งนั้น มีแต่กูคนเดียวเนี่ยที่หัวเดียวกระเทียมลีบ ช่างเป็นอะไรที่น่าอดสูเสียเหลือเกิน

   
   หลังจากที่ดูหนังจบ ผมก็เดินออกมาจากโรงพร้อมกับความคิดที่ว่า “จะไม่ขอมาดูหนังคนเดียวอีกเด็ดขาด” เพราะในโรงหนังยิ่งแล้วใหญ่ ซ้ายก็มากันเป็นคู่รักกระหนุงกระหนิง ขวาก็มากันเป็นกลุ่มคณะแลดูครึกครื้น ในขณะที่ตัวผมเองนั้นต้องนั่งดูหนังอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย


   จะเรียกว่าเหงาอย่างนั้นเหรอ ไม่น่าจะใช่นะ เรียกว่าไม่ชินน่าจะถูกกว่าเพราะปกติก็จะมาดูกับพวกเพื่อนๆ ตลอด

   ผมถอนหายใจเบาๆ อีกรอบ ก่อนที่จะเดินลงบันไดเลื่อนไปอย่างเซ็งอารมณ์เพราะไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ในจังหวะนั้นเองสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นผู้คนในร้านแคมป์ ที่มีทั้งนักเรียนศึกษารวมถึงบุคคลทั่วไปที่ต่างเข้ามาใช้สถานที่แห่งนี้เพื่อติวหนังสือ ทำการบ้านและงานของตัวเองอันเนื่องมาจากบรรยากาศมันเหมาะ แต่อาจจะยกเว้นสำหรับผมคนหนึ่งนี่ล่ะที่คงไม่เหมาะสำหรับร้านนี้ เพราะบรรยากาศเงียบๆ ภายในร้านแบบนั้นสำหรับผมแล้วคงเหมาะแก่การหลับมากกว่าที่จะทำอะไรทั้งสิ้น ถ้าไม่มีแบงค์มาด้วยก็อย่าหวังว่าผมคนนี้จะมีสมาธิตั้งใจเรียน ฮ่าฮ่าฮ่า

   เดี๋ยวนะ

   ในขณะที่ผมกำลังคิดเช่นนั้น ผมก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาไอ้โอ๊ตด้วยความรวดเร็ว
   “ผมไม่ว่างครับ กำลังจะเคลียร์...”
   “”เฮ้ย เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งวางสาย กูบ่ได้จะกวนมึง กูขอเบอร์ไอ้แบงค์หน่อยดิวะ”
   ผมรีบพูดแทรกไอ้โอ๊ตทันทีเพราะกลัวจะโดนมันตัดสายทิ้ง ไอ้นี่แม่งยิ่งติสท์ๆ อยู่ด้วย

   “อะไรนะครับ เบอร์คุณเพื่อนแบงค์เหรอครับ”
   “อื้ม”
   ผมส่งเสียงในลำคอกลับไปสั้นๆ ไอ้โอ๊ตนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

   “นี่พวกคุณรู้จักกันมาก็เป็นเดือนแล้วแท้ๆ นะ แต่ยังไม่มีเบอร์ซึ่งกันและกันอีกเหรอครับ”
   “ทั้งเฟซบุ๊ก ทั้งไลน์ก็ยังไม่มีด้วย”
   ผมพูดสมทบกลับไปโดยหารู้ไม่ว่ากำลังโดนไอ้โอ๊ตประชดอยู่แถมยังมีตัวผมเองเป็นคนตบมุกและฝังกลบตัวเองอีกแรง ผมได้ยินเสียงถอนหายใจของไอ้โอ๊ตลอดผ่านมือถือเบาๆ

   “ศูนย์แปดหนึ่ง ห้าหกแปดแปดสามXX”
   “ไอ้ห่า บอกเร็วเป็นจรวดแบบนั้น คิดว่ากูจะจำได้เหรอวะ ส่งมาในข้อความดิสัส”
   “เรื่องมากจังเลยนะครับคุณเพื่อนนันท์เนี่ย”
   ไอ้โอ๊ตถอนหายใจเบาๆ ผ่านสายก่อนที่จะวางสายไป ทันทีที่ได้เบอร์ของแบงค์มาผมก็รีบกดโทรออกไปยังเบอ ร์นั้นอย่างรวดเร็ว

   “ฮัลโหลครับ”
   “ฮัลโหล มึงเหรอวะ”
   ผมเอ่ยทักทายทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสาย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะนิ่งเงียบไป

   “เอ่อ นั่นใครน่ะครับ”
   จำเสียงกูไม่ได้เหรอวะเนี่ย เออ ช่างเหอะ
   “นี่กู นันท์ไง คนที่มึงช่วยติวหนังสือให้น่ะ”
   “อ้อ นันท์น่ะเอง มีอะไรเหรอครับ”
   แบงค์เอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ ในขณะที่ผมเองก็เดินลงบันไดเลื่อนไปเรื่อยๆ

   “มึงว่างปะวะ กูว่าจะชวนมึงไปเที่ยวเป็นเพื่อนกูหน่อยน่ะ”
   “......”
   ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

   “แล้วตอนนี้นันท์อยู่ที่ไหนเหรอครับ”
   “อยู่ที่ห้างเมญ่าน่ะ แล้วมึงล่ะอยู่ที่ไหน”
   “ห้างเมญ่าอย่างนั้นเหรอครับ โอเค ถ้าอย่างนั้นก็เดินออกมาที่ร้านกาแฟที่ชื่อมินิคาเฟ่ข้างๆ ห้างเลย ร้านที่อยู่ก่อนถึงกาดรินคำน่ะครับ”

   อนึ่ง คำว่ากาดในภาษาเหนือแปลว่าตลาดน่ะครับ ผมพยายามนึกภาพตามคำบอกของแบงค์ อ๋อ ร้านนั้นนั่นเอง พอจะเคยเห็นอยู่ ผมตอบตกลงกลับไปก่อนที่จะกดวางสายแล้วรีบเดินออกประตูห้างไปยังร้านที่แบงค์ว่าทันที ผมยืนรอที่หน้าร้านอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะดูนาฬิกาในมือถือที่กำลังบอกเวลาว่ากำลังบ่ายสองโมงอยู่

   ผมยืนรอแบงค์ที่หน้าร้านกาแฟที่ว่าอยู่ประมาณเกือบยี่สิบนาที แต่ก็ไร้วี่แววของอีกฝ่าย ผมจึงกดโทรหาอีกรอบ
   “ครับ”
   “มึงอยู่ไหนวะ กูอยู่หน้าร้านแล้วนะเว้ย”
   ผมเอ่ยถามพร้อมกับมองซ้ายมองขวาเพื่อหาแบงค์แต่ก็ไม่เห็น อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงหลุดหัวเราะเบาๆ ลอดเข้ามา มันมีอะไรให้น่าขำอย่างนั้นเหรอวะ

   “อยู่หน้าร้านแล้วใช่มั้ยครับ”
   “เออดิวะ”
   “งั้นก็ลองหันหลังมาครับ”

   ผมหันหลังไปตามที่อีกฝ่ายว่า และภาพที่ผมเห็นก็คือแบงค์ที่กำลังยืนยิ้มอยู่ภายในร้านตรงหน้าประตู พร้อมกับถือมือถือแนบไว้ข้างหู ผมรู้สึกอึ้งและอายพอสมควรเพราะเหมือนจะมีลูกค้าในร้านสามถึงสี่คนหันมามองผมด้วย ผมรีบเดินเปิดประตูร้านเข้าไปพร้อมกับก้มหน้างุดๆ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าแบงค์ที่ตอนนี้กำลังอมยิ้มหัวเราะเบาๆ อยู่

   “แล้วทำไมมึงบ่บอกกูตั้งแต่แรกล่ะวะ ว่าอยู่ในร้าน”
   ผมถามกลับไปพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงอมยิ้มหัวเราะเบาๆ ไม่ยอมหยุด

   “ก็ผมบอกแล้วว่าเดินมาที่ร้านเลย แต่ก็ไม่นึกนี่ครับว่านันท์จะซื่อขนาดนั้น”
   แบงค์ยังคงยิ้มหัวเราะไม่ยอมหยุด ผมทำหน้าเครียดใส่จนอีกฝ่ายเหมือนจะเริ่มรู้สึกตัวเองก็เลยหยุดนิ่งทันทีก่อนที่จะชี้ไปยังโต๊ะว่างข้างๆ เคาน์เตอร์

   “จะกินอะไรก่อนมั้ยครับ”
   แบงค์เอ่ยถามพร้อมกับยื่นเมนูให้ผมที่ตอนนี้ยังคงทำหน้าเครียดอยู่
   “เลี้ยงเหรอวะ”
   ผมถามกลับไปพร้อมกับหยิบเมนูขึ้นมาดู

   “จะกินอะไรล่ะครับ”
   แบงค์ถามผมอีกรอบพร้อมกับยิ้มให้ผม ผมจึงกลับมาอารมณ์ดียิ้มออกได้อีกครั้ง แต่บางทีก็รู้สึกสมเพชตัวเองอยู่เหมือนแฮะที่ถูกหลอกล่อได้ง่ายๆ ด้วยของกิน แต่ช่างเหอะ กินเข้าไปเยอะๆ นั่นล่ะดีแล้ว จะได้โตไวๆ ถึงแม้ที่ผ่านๆ มามันจะขยายออกด้านข้างมากกว่าก็ตามที ผมดูเมนูอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะบอกอีกฝ่ายว่าเอาลาเต้ปั่น กับสตรอว์เบอร์รี่ชีสเค้ก ผมเป็นคนชอบกินสตรอว์เบอร์รี่น่ะครับ ถึงแม้หน้าตาจะไม่ให้ก็ตามที ส่วนกาแฟจริงๆ แล้วก็เฉยๆ นะครับ แต่ถ้าให้เลือกก็เลือกลาเต้ครับ เพราะมันนุ่มดี กินง่ายสุดละในบรรดาหมู่กาแฟเนี่ย

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   “ว่าแต่พนักงานร้านนี้หายไปไหนหมดวะ”
   ผมเอ่ยถามแบงค์พร้อมกับหันมองซ้ายมองขวาไปด้วย แต่ก็ไม่เห็นใครที่พอจะเข้าเค้าว่าเป็นพนักงานเลยสักคน ในขณะที่แบงค์เองเมื่อได้ยินผมถามเช่นนั้น ก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วจึงเดินเข้าไปในส่วนของเคาน์เตอร์ด้านใน ทำเมนูตามที่ผมสั่งแล้วนำมาเสิร์ฟให้ผม ก่อนที่จะเดินไปรับออเดอร์ที่โต๊ะอื่นต่อ โดยปล่อยให้ผมนั่งตะลึงตาค้างอยู่ที่โต๊ะ

   “นี่อย่าบอกนะว่ามึงเป็นเจ้าของร้าน”
   ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นทันทีที่อีกฝ่ายเดินกลับมายังโต๊ะของผม ก่อนที่ผมจะหันไปมองให้ทั่วร้านที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามลงตัวกำลังดี มีภาพถ่ายทิวทัศน์ตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ถูกแขวนเอาไว้ตามข้างฝาซึ่งก็ช่วยสร้างบรรยากาศที่ดีให้แก่ร้านได้มากจริงๆ แบงค์เองเมื่อได้ยินผมถามเช่นนั้น ก็ยิ้มหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะใช้ส้อมตัดแบ่งเค้กในจานของผมเข้าปากตัวเองไป

   “เปล่าครับ ผมเป็นแค่ลูกจ้าง แต่พอดีเจ้าของร้านแกออกไปทำธุระข้างนอกน่ะครับ”
   เพล้ง! เหมือนได้ยินเสียงหน้าแตกจากที่ไหนดังขึ้นใกล้ๆ ซึ่งก็น่าจะเป็นผมคนนี้นี่ล่ะ เออ มันก็จริง เด็ก ม.ห้าที่ไหนมันจะเป็นเจ้าของร้านกาแฟแบบนี้ได้เนี่ย กูนี่ก็ช่างสมองเมล็ดถั่วเขียวจริงๆ

   “ว่าแต่จะชวนไปไหนเหรอครับ”
   แบงค์เอ่ยถาม ผมหยิบแก้วลาเต้ขึ้นมาดูดอึกหนึ่งก่อนที่จะหันไปมองอีกฝ่าย
   “เออ นั่นสิ บ่รู้เหมือนกันว่ะ”
   ผมยิ้มแห้งๆ ให้กับแบงค์ทันทีที่ตอบกลับไปแบบนั้น และในจังหวะนั้นเอง

   “โอ๊ยยย นับวันเชียงใหม่จะเริ่มเหมือนกรุงเทพฯ เข้าไปทุกทีๆ แล้วนะ รถติดจริงๆ เลย จะติดอะหยังกันนักหนาเนี่ย”
   เสียงเล็กๆ บ่นขึ้น ผมหันไปมองยังต้นเสียงนั้น ภาพที่เห็นคือผู้หญิงคนหนึ่งวัยน่าจะประมาณยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกเดินเข้ามาภายในร้านพร้อมถุงใบใหญ่ ลูกค้าหรือยังไงน่ะ

   “กลับมาช้ามากเลยนะครับ เจ๊บัว”
   แบงค์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ดูคุ้นเคย
   “ก็รถติดน่ะสิ แต่ขอบใจมากเน่อที่ช่วยดูร้านให้ เป็นไงมั่ง มีอะหยังวุ่นวายมั้ย”
   แบงค์ยิ้มพร้อมกับส่ายหัวเป็นคำตอบกลับไป

   “ว่าแต่ นั่นใครน่ะ”
   พี่บัวหันมาถามทันทีที่สังเกตเห็นผมนั่งโต๊ะเดียวกันกับแบงค์
   “อ๋อ ชื่อนันท์ เพื่อนที่โรงเรียนเดียวกับผมน่ะครับ เอ้อ นี่เจ๊บัวนะ เป็นเจ้าของร้านตัวจริง”
   อ้อ เจ้าของร้านตัวจริงเองเหรอเนี่ย  ผมรีบยกมือไหว้ทักทายด้วยความรวดเร็ว พี่บัวยกมือรับไหว้ผมก่อนที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมองผมด้วยสีหน้าสงสัย

   “สูงเท่าไหร่จ๊ะ”
   พี่บัวเอ่ยถามผม
   “หนึ่งร้อยหกสิบสี่ครับ”
   “แล้วเราล่ะแบงค์ สูงเท่าไหร่”
   คราวนี้พี่บัวหันไปถามแบงค์ต่อ
   “ก็ราวๆ หนึ่งร้อยแปดสิบสามหรือแปดสิบสี่มั้งครับ”

   พี่บัวขมวดคิ้วหรี่ตาต่ออีกเล็กน้อย
   “ไหนทั้งสองคนช่วยลุกขึ้นยืนข้างๆ กันหน่อยได้มั้ย”
   ทั้งผมและแบงค์ต่างหันหน้ามองกันด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนตามที่พี่บัวสั่ง

   “รู้จักกันมานานรึยังจ๊ะ”
   “เอ่อ ก็ราวๆ เดือนนึงเห็นจะได้มั้งครับ พอดีผมขอร้องให้แบงค์เขาช่วยติวหนังสือให้น่ะครับ”
   ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพและท่าทีเกร็งๆ พอสมควร

   “อ๋อ มิน่าล่ะ เจ๊ถึงบ่เคยเห็นหน้าเรา ขอบใจมากนะจ๊ะ เอาล่ะ ตามสบายเลยนะ บ่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวเจ๊ขอตัวเอาของไปไว้ก่อนนะ”
   พี่บัวยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร ผมจึงนั่งลงก่อนที่จะหันไปมองแบงค์ด้วยสีหน้าสงสัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น แบงค์เองก็ส่ายหัวเป็นเชิงไม่รู้เรื่องเช่นเดียวกัน
พี่บัวนี่ก็เป็นคนแปลกเหมือนกันแฮะ คนอะไร เจอหน้ากันครั้งแรกก็ถามส่วนสูงกันเลย พิลึกฉิบหาย

   แต่เดี๋ยวนะ กูเองก็เคยถามส่วนสูงของแบงค์ตอนเจอกันครั้งแรกเหมือนกันนี่หว่า งั้นขอถอนคำพูดเรื่องเป็นคนแปลกเมื่อกี๊แล้วกัน เดี๋ยวจะเข้าตัวเอง

   “เรียนอยู่ห้องเดียวกันเหรอจ๊ะ”
   เสียงพี่บัวที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในเคาน์เตอร์เอ่ยถามขึ้น ผมส่ายหัวเบาๆ กลับไปเป็นคำตอบ
   “อ้าว แล้วรู้จักกันได้ยังไงล่ะเนี่ย”
   “เอ่อ รู้จักกันผ่านเพื่อนในห้องของผมน่ะครับ”
   ผมตอบกลับไปด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบลาเต้ปั่นขึ้นมาดูด

   “แล้วแบงค์เขาทำที่นี่นานแล้วเหรอครับ เห็นดูชำนาญงานจัง แถมยังดูสนิทกับพี่ด้วย”
   “เรียกเจ๊ดีกว่าจ๊ะ ทำไม หึงเหรอ”
   เดี๋ยวนะ “หึง” มันเป็นคำที่เอาไว้ใช้สำหรับคนเป็นแฟนกันไม่ใช่เรอะ เล่นมุกอะไรวะเนี่ย ผมรีบส่ายหัวพร้อมกับยกมือปัดเป็นเชิงปฏิเสธทันทีที่ได้ยินพี่ เอ้ยเจ๊บัวพูดเช่นนั้น เจ๊เองยิ้มหัวเราะเล็กๆ ก่อนที่จะหยิบขวดน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

   “ถ้าที่นี่ก็ได้ประมาณปีกว่าๆ ตั้งแต่แบงค์เขาย้ายเข้ามาเรียนในตัวเมือง แต่กับเจ๊รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วล่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องบ้านใกล้ๆ กันน่ะ”

   “อ้าว แบงค์เขาเป็นคนที่ไหนเหรอ”
   “เชียงดาวจ๊ะ”
   “อ้อ มิน่าล่ะว่าทำไมถึงบ่เคยไปอ่างแก้ว”
   จะว่าไปไอ้โอ๊ตก็คนเชียงดาวเหมือนกันนี่หว่า แต่รายนั้นย้ายเข้ามาอยู่ในตัวเมืองกับพ่อแม่ตั้งแต่ช่วงประถมเห็นจะได้

   “หืม อ่างแก้ว ทำไมเหรอ”
   “อ๋อ บ่มีอะไรมาก พอดีวันก่อนนู้น ผมเห็นแบงค์เขาอกหักน่ะ ก็เลยพาไปพักผ่อนหย่อนใจที่อ้างแก้วน่ะครับ”
   เจ๊บัวนิ่งเงียบมองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะอมยิ้ม

   “มิน่าล่ะว่าทำไมคราวนี้เขาถึงดูบ่เศร้าอะหยังมากนัก เพราะเรานี่เอง”
   “ห๊ะ อะหยังนะครับ”
   “อ๋อ เปล่าๆ”
เจ๊บัวตอบปัดพลางหยิบของออกจากถุงออกมาตรวจสอบ

“ว่าแต่ที่ผ่านๆ มาเขาเศร้ามากเหรอครับ เวลาอกหักเนี่ย”
ผมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น หรือถ้าใครจะเรียกว่าเสือกก็คงไม่ผิดนักหรอก เจ๊บัวเองเมื่อได้ยินคำถามนั้นก็หันไปมองยังคนที่ถูกพาดพิงซึ่งกำลังรับออเดอร์ลูกค้าโต๊ะอื่นอยู่ ก่อนที่จะหันมามองผม

“แบงค์เขาก็เป็นคนแบบนั้นน่ะล่ะ ภายนอกเขาเหมือนผู้ชายที่ดูสมบูรณ์แบบ ทำอะหยังก็ดูดีไปหมด ส่วนนึงคงจะมาความคิดที่บ่อยากจะเป็นภาระของใคร ซึ่งก็คงมาจากการที่เขาต้องรับผิดชอบอะหยังหลายๆ อย่างด้วยตัวเองตั้งแต่เด็กๆ ด้วยล่ะมั้ง แต่เขาบ่เก่งเรื่องอ่านใจผู้หญิงเลยสักนิด ก็เลยบ่แปลกใจที่จะโดนบอกเลิก ทีนี้เขาก็เลยเศร้าเหมือนโทษว่าเป็นความผิดตัวเองน่ะ”
   ผมอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินเจ๊บัวตอบเช่นนั้น

   “แบงค์เขามีมุมแบบนั้นด้วยเหรอเนี่ย”
   “เยอะเลยล่ะ ยังไงเจ๊ก็ฝากแบงค์เขาด้วยนะ เห็นแบบนั้น แต่ลึกๆ เขาเป็นคนอ่อนไหวง่าย เป็นคนขี้เหงามากๆ เลยนะ แต่บ่ค่อยแสดงออกให้ใครเห็น เพราะอย่างที่บอก เขาบ่อยากเป็นภาระของใครน่ะ”
   เจ๊บัวหันไปมองแบงค์ที่ตอนนี้ยังคงรับออเดอร์ลูกค้าอยู่ ผมเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองตาม จะว่าไปแบงค์ก็เป็นผู้ชายที่ดูขยันมากๆ คนหนึ่งเลยก็ว่าได้นะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับผมที่ค่อนข้างจะขี้เกียจ จะขยันได้ก็ต่อเมื่อโดนแม่ด่า ไม่ก็ไฟลนก้นแล้วจริงๆ มากกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ครับ”
   ผมยิ้มพร้อมกับตอบกลับไปสั้นๆ

   “คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ ถูกคอกันดีจัง โดยเฉพาะเจ๊บัวเนี่ย ปกติไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนะครับ”
   แบงค์เดินเข้ามาแซวผมกับเจ๊บัวทันทีหลังจากที่รับออเดอร์เสร็จพร้อมกับส่งมันให้เจ๊บัวรับช่วงต่อ เจ๊บัวเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หันมายิ้มให้ผมก่อนที่จะหันกลับไปหาแบงค์

   “ปกติเจ๊ทำไมยะ”
   “ก็ปกติเห็นเจ๊จะดูรำคาญๆ ไม่ใช่เหรอครับ”
   แบงค์ตอบกลับมาพร้อมกับหยิบเหยือกน้ำเทใส่แก้วเปล่ายกขึ้นดื่ม

   “นั่นมันกับเหล่าแฟนสาวที่น่ารำคาญของแกยังไงล่ะ”
   “เอ้า อย่างนี้ก็ได้เหรอเจ๊ ลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดเลยนะ”
   ผมหัวเราะร่วนทันทีที่เห็นทั้งสองหยอกล้อกัน ดูทั้งสองจะสนิทกันมาก เป็นภาพที่ดูแล้วให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะว่าผมเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวด้วยล่ะมั้ง ไม่มีพี่น้อง ก็เลยรู้สึกอิจฉานิดๆ ก็เป็นได้

   “สรุปคิดได้หรือยังครับว่าจะไปเที่ยวไหน”
   แบงค์หันมาถามผมอีกรอบ เออว่ะ ลืมไปเลยนะเนี่ยว่ามาที่นี่ทำไม

   “อ้อ นี่มาชวนแบงค์ไปเที่ยวอย่างนั้นเหรอจ๊ะ”
   เจ๊บัวถามแทรกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
   “ตอนแรกก็คิดไว้แบบนั้นน่ะครับ แต่ถ้าแบงค์เขาติดงานอยู่ก็บ่เป็นหยังครับ ผมบ่รบกวนดีกว่า”
   ผมตอบกลับไปด้วยความเกรงใจก่อนที่จะใช้ส้อมตัดเค้กเข้าปาก
   “โอ้ๆๆๆ บ่เลยจ้า บ่รบกวนเลย แบงค์เขากำลังจะเลิกงานพอดีเลยเนี่ย ใช่มั้ยแบงค์”

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   “เดี๋ยวนะเจ๊ ผมเลิกงานหกโมง แต่นี่เพิ่งจะบ่ายสามโมงนิดๆ เองนะ”
   แบงค์ตอบกลับมา ในขณะที่สายตาหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังด้านในเคาน์เตอร์ เจ๊บัวหันขวับไปมองค้อนตาเขียวใส่แบงค์ทันทีเช่นกัน

   “ก็วันนี้เจ๊พอใจจะให้ออกสามโมงอะ มีอะหยังมะ”
   “เอ้า แบบนี้ก็ได้เหรอ ทีกับแฟนเก่าของผมไม่เห็นเจ๊จะใจดีแบบนี้บ้างเลยนะ”
   แบงค์หัวเราะแซวกลับไป

   “ก็แหงล่ะ ก็เล่นมานั่งเฝ้า จะเอานั่น จะเอานี่ เอาแต่ใจ จะเอาให้ได้ ดูน่ารำคาญยังไงก็บ่รู้ ในขณะที่หนูนันท์เขามีมารยาท รู้จักนั่งรอ รู้จักเกรงใจ เจ๊ชอบเด็กน่ารักๆ แบบนี้ อีกอย่างมิตรภาพระหว่างเพื่อนมันต้องมาก่อนแฟนสิยะ”
   เจ๊บัวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งพร้อมกับหันมามองและยิ้มให้ผมที่กำลังนั่งเขินเพราะโดนชมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนจะหันกลับไปหาแบงค์

   “เว้นเสียแต่แกจะเอาเพื่อนอย่างหนูนันท์ทำแฟนก็ว่าไปอย่าง”

   พร่วดดด ลำสักลาเต้สิครับ
   “ตรรกะไหนของเจ๊เนี่ย ?”
   แบงค์ขมวดคิ้วถามกลับไปด้วยความสงสัย

   “ทำไม แปลกตรงไหนยะ”
   “แปลกสิเจ๊ ผมเป็นผู้ชาย นันท์เขาก็เป็นผู้ชาย จะมาเป็นฟงเป็นแฟนได้ยังไง เลอะเทอะแล้วเจ๊เนี่ย”

   “บ่เห็นจะแปลกเลย  บ่เคยได้ยินเหรอ ความรักบ่มีจำกัดเพศน่ะ ไปๆ ไปเลย ไปเตรียมตัว วันนี้เจ๊ขอสั่งให้แกเลิกงานเพื่อพาหนูนันท์ไปเที่ยวได้เลย โอเคนะ”
   แบงค์เกาหัวแกรกๆ ด้วยสีหน้างงๆ เล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปข้างใน ส่วนผมเองก็หยิบเงินออกจากกระเป๋าเพื่อที่จะจ่ายค่าลาเต้ปั่นกับเค้ก

   “บ่เป็นหยังจ้า เจ๊เลี้ยง”
   เจ๊บัวปฏิเสธที่จะรับเงินจากผม ผมพยายามคะยั้นคะยอที่จะจ่ายเงินให้ได้เพราะความเกรงใจ ก็แหม เพิ่งจะเจอหน้ากันครั้งแรกจะให้กินฟรีได้ไง น่าเกลียด ถึงแม้โดยปกติจะเป็นพวกชอบของฟรีก็ตามเหอะ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเจ๊บัวก็ไม่ยอมรับเงินจำนวนนั้นจากผม ผมจึงเก็บเงินคืนใส่กระเป๋าพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณ เจ๊บัวยกมือรับไหว้ผมแล้วจึงลุกขึ้นไปทำอะไรบางอย่างที่ตู้โชว์ขนมก่อนที่จะเดินกลับมาหาผม

   “เอ้านี่จ้ะ เอาไปแบ่งกันกินนะจ๊ะ เจ๊เลี้ยง”
   เจ๊บัวยื่นกล่องที่บรรจุทาร์ตไข่เอาไว้ข้างในให้กับผม ผมรับมันมาด้วยความเกรงใจพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณอีกรอบ

   “ไปกันเถอะครับนันท์ รีบไปก่อนที่เจ๊จะนึกเปลี่ยนใจดีกว่า ไปก่อนนะเจ๊ พรุ่งนี้เจอกัน”
   แบงค์เดินมาบอกผมก่อนที่จะหันไปโบกมือลาให้กับเจ๊บัว ผมเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ลาเจ๊บัวอีกรอบ

   “ว่างๆ ก็มาเที่ยว มานั่งเล่นได้นะจ๊ะ”
   เจ๊บัวเอ่ยลากับผม ผมหันไปยิ้มให้กับเจ๊บัวพร้อมกับก้มหัวให้ทีหนึ่งด้วยความเขินอายเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตามแบงค์ที่ยืนรออยู่หน้าร้านออกไป
   

   “เอ่อ เรื่องที่เจ๊บัวแกพูดเมื่อกี้อย่าไปถือสาแกเลยนะครับ”
   แบงค์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูเกรงใจเล็กน้อย ในขณะที่ผมเองก็ได้แต่เลิกคิ้วสูงกลับไปด้วยความสงสัยในคำพูดของอีกฝั่ง

   “ก็เรื่องแฟน เรื่องจีบอะไรนั่นน่ะครับ”
   “อ้อออ เฮ้ย บ่ต้องคิดมาก กูเฉยๆ แต่จะว่าไปเจ๊บัวแกก็เป็นคนตลกดีว่ะ”
   ผมตอบกลับไปในขณะที่เราทั้งสองกำลังเดินเข้าประตูห้างเมญ่า

   “ปกติแกก็เป็นคนแบบนั้นน่ะล่ะครับ บ้าๆ บอๆ แต่เพิ่งจะเคยเห็นแกดูสนุกสนานแบบนี้ก็กับนันท์เป็นคนแรกนี่ล่ะ สงสัยนันท์จะถูกชะตาแกซะแล้วล่ะมั้ง”

   แบงค์หันมายิ้มให้ผม เล่นเอาผมรู้สึกเขินอยู่เหมือนกันแฮะ เพราะคิดไม่ออกจริงๆ ว่าคนสันดานถ่อยๆ แบบผมจะมีอะไรน่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ

   “ว่าแต่เราจะไปไหนกันครับ”
   แบงค์เอ่ยถามผมด้วยคำถามเดิมเป็นรอบที่สามแล้ว ผมเองเมื่อได้ยินคำถามนั้นก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ กลับไป

   “นั่นสิ แล้วแต่มึงเลยละกันว่าอยากไปไหน”
   “อ้าว ไหงยังงั้นล่ะครับ ?”
   แบงค์ขมวดคิ้วถามกลับด้วยความสงสัยก่อนที่จะมองผมที่ตอนนี้ได้แต่ยิ้มแห้งๆ อยู่ เจ้าตัวเองเมื่อเห็นสีหน้านั้นของผมก็หัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับขยับแว่นตาของตัวเองเล็กน้อยแล้วจึงยกฝ่ามือใหญ่ของตัวเองขึ้นมายีหัวผมเบาๆ

   “งั้นไปดูหนังกันมั้ยครับ มีเรื่องนึงที่ผมอยากดูอยู่พอดีเลย”
   แบงค์เอ่ยชวนในขณะที่ผมกำลังใช้มือจัดทรงผมของตัวเองให้เข้าที่อยู่
   “จะดูเรื่องอะหยังน่ะ”
   ผมถามในขณะที่มือก็แกะกล่องหยิบทาร์ตไข่ขึ้นมากินไปพลาง

   “นี่ไงครับ”
   แบงค์ชี้นิ้วไปยังโปสเตอร์หนังที่แปะอยู่ตรงทางขึ้นบันไดเลื่อน ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นโปสเตอร์หนังที่ว่า
   “ทำไมเหรอครับ ไม่อยากดูเหรอ”
   แบงค์เอ่ยถามผมเมื่อเห็นผมชะงักไปพร้อมกับทาร์ตไข่ที่ยังคงคาอยู่ในปาก

   “อ๋อ บ่ๆ แค่กำลังคิดว่าหนังแอคชั่นก็น่าจะสนุกดีน่ะ”
   แบงค์ออกอาการยิ้มดีใจอย่างออกนอกหน้าทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นก่อนที่จะเดินนำหน้าผมไปยังลิฟท์แก้วทันทีด้วยความรวดเร็ว

   สรุปว่ากูต้องดูหนังเรื่องเดิมถึงสองรอบภายในวันเดียวเหรอวะเนี่ย จะพูดก็พูดไม่ได้อีกเพราะแม่งเสือกเป็นคนชวนแถมยังบอกให้อีกฝ่ายเลือกเองด้วย เอาวะ ช่างแม่ง รอบสองก็รอบสอง

   “เออ จะว่าไปมึงกับกูยังบ่ได้เป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊กกันเลยใช่ปะวะ”
   ผมหันไปถามแบงค์ระหว่างที่เราทั้งสองกำลังยืนรอลิฟท์แก้วพร้อมกับยื่นทาร์ตไข่ชิ้นสุดท้ายให้แบงค์ เจ้าตัวพยักหน้ากลับมาเป็นคำตอบให้ผมก่อนที่จะปฏิเสธทาร์ตไข่ชิ้นนั้น ผมจึงหยิบมือถือของตัวเองออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับจัดการทาร์ตไข่ชิ้นสุดท้ายด้วยความเอร็ดอร่อย

   “เฟซบุ๊กมึงชื่อว่าอะหยัง”
   “พาวเวอร์แบงค์ ครับ อ้อ แล้วก็อีกอย่างผมชื่อแบงค์ด้วยนะครับ”
   “ห๊ะ!?”
   ผมหันไปขมวดคิ้วใส่อีกฝ่ายด้วยความสงสัยเล็กน้อย

   “เฟซบุ๊กผมชื่อว่า พาวเวอร์แบงค์ ครับ ส่วนตัวผมน่ะชื่อแบงค์”
   “รู้ว่ามึงชื่อแบงค์ จะบอกกูทำไมวะ”
   “ก็นันท์เอาแต่เรียกผมว่า มึงๆๆๆ ฟังแล้วมันรู้สึกแปลกๆ น่ะครับ เลยอยากให้เรียกผมว่าแบงค์ดีกว่าเถอะครับ”
   แบงค์เอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อยทำเอาผมถึงกับฉุกใจคิดขึ้นมาได้ เออแฮะ จะว่าไปที่ผ่านมาก็เอาแต่เรียกมึงๆ แทนที่จะเรียกชื่อเล่นของอีกฝ่ายจริงๆ นั่นล่ะ นี่ถ้าเจ้าตัวไม่ทักก็คงจะไม่รู้ตัวไปอีกนานเลยนะนั่น

   “บ่ะ...แบงค์”
   ผมเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย ซึ่งก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะรู้สึกเขินเหี้ยอะไรขึ้นมากับอีแค่เรียกชื่อเล่นของอีกฝ่ายเนี่ย

   “อย่างนั้นล่ะครับ จะได้ดูสนิทๆ กันมากขึ้น”
   “บ่เอาว่ะ บ่คุ้นปาก”
   “อ้าว ไหงงั้นล่ะครับ”
   “ก็กูชินของกูแบบนี้อะ เวลากูคุยกับเพื่อนๆ กูก็คุยแบบนี้นี่ล่ะ มีแต่มึงน่ะล่ะ ที่พูดจาสุภาพชิบหาย”
   “แล้วมันไม่ดีเหรอครับ”
   แบงค์เอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

   “ก็ดี แต่สนิทของมึงกับสนิทของกูมันบ่เหมือนกันไง สำหรับกูน่ะ เรียกมึงกูเนี่ย สนิทที่สุดแล้ว”
   “อ่า งั้นก็ไม่เป็นไรครับ ไม่ว่ากัน”
   “เออ”
   แบงค์ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอามือขึ้นมายีหัวผมอีกรอบ ผมพิมพ์ค้นหาเฟซบุ๊กของแบงค์ทันที
ทว่า...

   “ไหนวะ บ่เห็นมีเลย”
   ผมถามพร้อมกับยื่นหน้าจอมือถือให้แบงค์ดู เจ้าตัวก้มมองดูมือถืออยู่ครู่หนึ่งก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมาเกาจมูกตัวเองเบาๆ
   “เอ่อ ขอโทษครับ ลืมบอกไปว่าชื่อเฟซบุ๊กของผมมันเป็นภาษาอังกฤษน่ะครับ”
   ผมรีบหันมือถือกลับมาดูทันทีเมื่อได้ยินแบงค์พูดเช่นนั้น
ใช่ครับ ผมพิมพ์ภาษาไทยไปน่ะ

   “กูจะไปรู้เหรอวะ ก็มึงบ่บอกนี่”
   ผมพูดแก้เก้อออกไปเพื่อกลับความอายของตัวเองพร้อมกับกดลบแล้วพิมพ์ใหม่อีกรอบ แต่ก็...
   “ไหนเนี่ย บ่เห็นมีเลยจริงๆ นะเฮ้ย”
   ผมพูดพร้อมกับย่นจมูกขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่จะยื่นหน้าจอมือถือให้แบงค์ดูอีกรอบ อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปชั่วครู่เมื่อเห็นหน้าจอมือถือของผมแล้วจึงหยิบมือถือไปจากมือของผมพร้อมกับกดพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปก่อนที่จะส่งมือถือคืนให้ผม

   “เรียบร้อยแล้วครับ ผมกดแอดให้ละ”
   แบงค์พูดพร้อมกับหยิบมือถือของตัวเองออกมา ในขณะที่ผมยังคงงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลิฟท์แก้วนั้นก็มาพอดี

   “นันท์ครับ เดี๋ยววันจันทร์ผมจะติววิชาภาษาอังกฤษเพิ่มให้นะครับ”
   แบงค์พูดพร้อมกับเดินเข้าลิฟท์แก้วไปอย่างรวดเร็ว ผมหงายมือถือขึ้นมาดูหน้าจอจึงรู้ได้ในทันทีเลยว่า

   กูพิมพ์ผิดไปนั่นเอง

   ผมรู้สึกว่าตัวเองโง่ขึ้นไปอีกระดับทันทีก่อนที่จะเก็บมือถือใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเดินเข้าไปในลิฟท์แก้วโดยที่มีแบงค์กำลังยิ้มหัวเราะเบาๆ รอผมอยู่ด้านใน
   

   อย่าหัวเราะให้มากนักสิวะ กูอาย รู้มั้ย ฮือๆ

จบคาบเรียนที่สาม


   มุม Caption ไร้สาระ
   นันทการ และ Power Bankได้เป็นเพื่อนกันแล้ว
   BourRai ได้ถูกใจสิ่งนี้

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ o13

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
นันท์น่าร้ากกก  :-[
พยายามอ่านด้วยสำเนียงเหนือไปด้วย รู้สึกอ่านช้าลงเยอะเลย 555

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   คาบเรียนที่สี่

   ท่ามกลางความมืดมิดและความเงียบสงัดของค่ำคืนที่พอจะมีดวงดาวกำลังส่องแสงประกายระยิบระยับให้เห็นอยู่บ้างถึงแม้จะไม่ได้มากมายนัก ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรจากบริเวณรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว นอกเสียจากเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจเต้นของแบงค์เท่านั้น

   ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกพวกนี้มันคืออะไรกัน

   
   ก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมง

   “เฮ้ย ไอ้นันท์ วันนี้มีซ้อมดนตรีที่ชมรมนะเว้ย อย่าลืมมาล่ะ”
   ไอ้เต้ยบอกกับผมในขณะที่พวกเรากำลังพักเที่ยงกันอยู่ที่โรงอาหาร

   “กูมีติวกับแบงค์ว่ะ อีกอย่างกูไปก็บ่ได้ไปทำเหี้ยอะหยังนอกจากคอยเสิร์ฟน้ำ ซื้อขนม เก็บของให้พวกมึงเท่านั้น”
   ผมบ่นออกไปก่อนที่จะตักข้าวขาหมูหนึ่งในเมนูโปรดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

   “ก็เพราะอย่างนั่นน่ะล่ะมึงถึงยิ่งต้องไปให้ได้ มึงน่ะอยู่ชมชมรมดนตรีแท้ๆ แต่เสือกเล่นเหี้ยอะหยังบ่ได้สักอย่าง ร้องเพลงก็เสียงอย่างกับกอลลั่มโดนข่มขืน เพราะงั้นหน้าที่ของมึงในชมรมก็คือ เจเนอรัลเบ๊ ก็ถูกต้องแล้วน่ะล่ะ”
   ไอ้เต้ยบ่นรัวใส่ผมทันทีอย่างไม่ยั้ง ผมย่นจมูกเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้ารับคำไปอย่างเสียไม่ได้

ใช่แล้วครับ ผมอยู่ชมรมดนตรีเช่นเดียวกับไอ้เต้ย ส่วนไอ้ยีสต์อยู่ชมรมการแสดงด้วยเหตุผลเพราะมีสาวๆ เยอะ ในขณะที่ไอ้โอ๊ตอยู่ชมรมคอมพิวเตอร์ซึ่งก็น่าจะเหมาะกับมันที่สุดแล้ว ทว่าถึงผมจะอยู่ชมรมดนตรีก็จริง แต่ผมกลับไม่สามารถไม่สามารถเล่นเครื่องดนตรีอะไรได้เลยสักอย่าง ขนาดเปล่าขลุ่ยในวิชาดนตรียังเพี้ยนเลยคิดดู  เพราะฉะนั้นหน้าที่ของผมในชมรมจึงอยู่ในส่วนของงานจิปาถะทั่วไปหรือก็คือ เจเนอรัลเบ๊ อย่างที่ไอ้เต้ยมันว่าเอาไว้นั่นล่ะครับ

   อนึ่ง เจเนอรัลเบ๊ เป็นชื่อตำแหน่งที่ไอ้เต้ยเป็นคนคิดและแต่งตั้งให้กับผม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าผมสมควรจะดีใจกับชื่อตำแหน่งนี้ดีหรือไม่

   “เออๆ มึงจะซ้อมกันถึงกี่โมงน่ะ”
   ผมหันไปถามไอ้เต้ย

   “บ่รู้ว่ะ แต่คงดึกนิดหน่อย แต่บ่น่าจะดึกมาก”
   “เออ งั้นเดี๋ยวกูติวเสร็จแล้วกูจะเข้าไป เอ้อ อีกอย่างวันนี้มึงไปส่งกูที่บ้านด้วยนะสัส รถกูยางรั่วยังบ่ได้เอาไปปะเลยว่ะ”

   “อ้าว แล้วเมื่อเช้ามึงมายังไงวะ”
   ไอ้ยีสต์เอ่ยถามผมในขณะที่ข้าวยังคงเต็มปาก ช่างเป็นภาพที่ชวนเวทนายิ่งนัก ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงไอ้ยีสต์ถึงจะไม่ได้หล่อมากมายเหมือนไอ้เต้ยแต่ก็ถือว่าไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร แต่ด้วยความซกมกที่เป็นอยู่ เลยทำให้คะแนนความนิยมในตัวมันต่อสาวๆ เป็นศูนย์หรืออาจจะติดลบเลยก็ว่าได้

   “กูให้ลุงข้างบ้านเขามาส่งกูน่ะ โอเคนะมึง ไอ้เต้ย”
   ไอ้เต้ยพยักหน้าตอบตกลงให้กับข้อเรียกร้องของผม
   

   ตกเย็น
   “งั้นถ้ายังไงมึงเสร็จแล้วก็รีบๆ มานะเว้ย”
   ไอ้เต้ยตะโกนบอกผม ผมหันกลับไปพยักหน้าตกลงก่อนที่จะรีบมุ่งไปยังโรงอาหารด้วยความรวดเร็ว

   “วันนี้ขอติวภาษาอังกฤษนะครับ ส่วนวิชาคณิตศาสตร์เอาไว้ก่อน”
   แบงค์ชิงพูดขึ้นมาทันทีที่เห็นผมเดินมาถึง

   “สัส พอเหอะ อย่าแซวเยอะ เดี๋ยวมึงจะโดนกูต่อย”
   ผมขมวดคิ้วย่นจมูกใส่เพื่อกลบความอายนั้นเอาไว้ ในขณะที่ตัวคนแซวยังคงยิ้มหัวเราะเบาๆ อยู่ ผมหยิบสมุดการบ้านขึ้นมาเพื่อทบทวน แต่ถ้าจะพูดให้ถูก ต้องบอกว่าให้แบงค์ช่วยสอนน่าจะถูกต้องมากกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ว่าแต่วันนั้นน่ะครับ”
   ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเมื่อได้ยินแบงค์เอ่ยทักขึ้นมา

   “วันนั้น?”
   “ก็ที่ไปดูหนังกันน่ะครับ”
   “ทำไมวะ”
   ผมเลิกคิ้วสูงถามด้วยความสงสัย

   “พอดีผมเห็นในเฟซบุ๊กของนันท์น่ะครับ ก็เลยเห็นว่านันท์ดูหนังเรื่องนั้นไปแล้วก่อนที่จะมาหาผมที่ร้านกาแฟ”
   แบงค์พูดออกมาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ
   “อืม แล้วทำไมวะ”
   ผมถามย้ำ

   “ก็ทำไมนันท์ไม่บอกผมล่ะครับ ว่านันท์ดูเรื่องนั้นแล้ว ผมจะได้เลือกเรื่องอื่นแทน”
   ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สมองเมล็ดถั่วของผมจะประมวลผลได้

   “อ้ออออออออออออออออออ”
   ผมลากเสียงยาว จนแบงค์ถึงกับเลิกคิ้วสูงมองผมด้วยความตกใจ

   “คิดมากน่ะมึง ก็กูเป็นคนบอกมึงเองบ่ใช่เหรอว่าให้มึงเป็นคนตัดสินใจ เพราะงั้นกูก็เลยบ่ได้คิดอะหยังมากนัก นี่กูเองยังลืมไปแล้วด้วยนะเนี่ย”
   “แต่...”
   “อีกอย่างนะ”
   ผมขัดคอแบงค์พร้อมกับเอื้อมมือของตัวเองไปจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้

   “การที่มีคนไปดูหนังด้วย มันก็รู้สึกดีกว่านั่งดูคนเดียวจริงๆ ว่ะ”
   ผมพูดยิ้มให้กับแบงค์พร้อมกับภาพความทรงจำที่ต้องเข้าดูหนังคนเดียวเมื่อวันนั้นก็ผุดขึ้นมาให้จำความรู้สึกอันขมขื่นนั้นได้ เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินผมพูดเช่นนั้นก็ยิ้มตอบกลับให้ผมก่อนที่จะก้มลงไปมองมือผมที่กำลังกุมมือของแบงค์เอาไว้ พร้อมกับผมที่ฉุกใจอะไรบางอย่างได้ในทันทีทันใด

   “เอ่อ หมายถึงเรื่องไปดูหนังน่ะ คือแบบ...”
   ผมพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักก่อนที่จะรีบดึงมือตัวเองกลับมาทันที แบงค์เองเมื่อเห็นท่าทีของผมก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะอมยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

   “เฮ้ยมึง ข้อนี้นี่ยังไงวะ ใช่แบบนี้ป่ะ ?”
   ผมเปลี่ยนเรื่องด้วยความรวดเร็วพร้อมกับยื่นสมุดให้ แบงค์หยิบมันไปดูครู่หนึ่ง ก่อนที่จะวางสมุดลงบนโต๊ะแล้วอธิบายให้ผมฟัง

   “เกือบถูกแล้วครับ แต่ตรงนี้ต้องทำแบบนี้นะครับ”
   แบงค์ใช้นิ้วชี้ไปยังจุดที่ว่า ผมพยายามจะชะเง้อตะแคงคอดูด้วยความยากลำบากอันเนื่องมาจากการที่ต้องหมุนสมุดไปมา แบงค์จ้องมองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะลุกขึ้นยืน แล้วเดินอ้อมโต๊ะอาหารมายืนข้างๆ ผม ผมเงยหน้ามองด้วยความสงสัย

   “ทำอะหยังน่ะ”
   ผมถามแบงค์ด้วยความสงสัย เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินผมถามเช่นนั้นก็นั่งลงข้างๆ ผมด้วยความรวดเร็วแล้วจึงหันมามองหน้าผมพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

   “ก็แบบนี้ผมว่ามันใกล้กันดีน่ะครับ ติวง่าย ไม่ต้องชะเง้อไม่ต้องตะแคงคอให้เมื่อยยังไงล่ะครับ”
   แบงค์พูดพร้อมกับหยิบสมุดเข้ามาใกล้ตัว ก่อนที่จะขยับเข้ามานั่งใกล้ผมยิ่งขึ้นกว่าเดิม ใกล้มากจนชนิดที่ผมได้ยินเสียงลมหายใจและยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของอีกฝ่ายเลยก็ว่าได้

   ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
   ตึกๆ พ่องมึงสิ กูจะใจเต้นเพื่อ ???

   
   “เอาล่ะงั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนนะครับ”
   แบงค์พูดพร้อมกับเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ใส่กระเป๋าเช่นเดียวกันกับผม

   “แล้วนี่เดี๋ยวมึงจะกลับเลยเหรอวะ”
   ผมหันไปถาม เจ้าตัวพยักหน้าเป็นคำตอบกลับมา

   “ทำไมเหรอครับ”
   “เปล่า กูถามเฉยๆ น่ะ”
   ผมตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มหัวเราะเบาๆ แบงค์เองเมื่อได้ยินผมตอบเช่นนั้น ก็ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนที่จะยิ้มให้ผมพร้อมกับเอามือมายีหัวผมเบาๆ

   “งั้นผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้เจอกัน กลับบ้านดีๆ นะครับ”
   แบงค์กล่าวลากับผมก่อนที่จะเดินออกไป ผมยิ้มพร้อมกับโบกมือเล็กน้อยแทนการบอกลา

   จะว่าไปนี่ก็ผ่านมาประมาณเดือนเศษๆ แล้วเหรอเนี่ยที่ผมเริ่มติวหนังสือกับแบงค์ วันเวลามันก็ผ่านไปไวเหมือนกันแฮะ ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่ได้เก่งอะไรขึ้นมามากมายนักอาจจะเพราะด้วยสมองเมล็ดถั่วก็เป็นได้ ฮ่าฮ่าฮ่าแต่ถึงกระนั้นผมก็กลับรู้สึกมีความสุขทุกครั้ง ทั้งๆ ที่ปกติผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยแท้ๆ

   มันเพราะอะไรกันนะ


   “โห ไอเหี้ย มาช้าโคตร กูนึกว่ามึงหนีกลับบ้านไปแล้วนะเนี่ย”
   ไอ้เต้ยบ่นขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตูห้องชมรมเข้าไป

   “หนีพ่องสิ กูกลับได้ซะที่ไหนล่ะ”
   ผมสวนกลับไปก่อนที่วางกระเป๋าสะพายลงที่มุมห้อง

   “หวัดดีครับพี่นันท์ บ่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
   เสียงของไอ้น้องไนท์ รุ่นน้องชั้น ม.สี่ มือเบสของชมรมเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริง ผมพยักหน้ากลับไปพร้อมกับหันไปยักคิ้วให้ไอ้กอล์ฟมือคีย์บอร์ดซึ่งเอาจริงๆ ผมก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันเท่าไหร่หรอกดูเก๊กๆ ยังไงก็ไม่รู้ ถึงแม้จะยอมรับว่ามันหน้าตาดีเมื่อเทียบกับผมก็ตามทีเถอะ ก่อนที่จะหันไปยกมือไหว้พี่สาธิตรุ่นพี่ชั้น ม.หก ซึ่งเป็นมือกลองประจำวง

   “โห มายด์ สวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย ไปทำอะหยังมาน่ะ”
   ผมหันไปถามมายด์ เด็กสาวตัวเล็กผมยาวนักร้องนำหญิงของชมรม เธอเรียนอยู่ชั้น ม.ห้า เช่นเดียวกับพวกผม

   “แหม ปากหวานจังนะ พูดจริงเหรอเนี่ย”
   มายด์ยิ้มพร้อมกับบิดตัวไปมา ก่อนที่จะสังเกตเห็นว่าผมทำนิ้วไขว้กันเป็นสัญลักษณ์ว่าผมโกหก เธอจึงปาสมุดโน้ตเพลงใส่ผมแต่ก็ไม่โดนเพราะผมหลบทัน ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ว่าแต่หานักร้องชายคนใหม่ได้รึยังน่ะ”
   ผมหันไปถามมายด์ พร้อมกับเดินไปเก็บสมุดโน้ตเพลงคืนที่

   “ยังเลย ยังบ่มีใครตรงกับอิมเมจที่ต้องการเลยสักคน บางคนอิมเมจได้ แต่เสียงบ่ผ่าน บางคนเสียงผ่าน แต่อิมเมจบ่ได้”
   “อิมเมจ? อิมเมจคืออะหยัง แล้วเกี่ยวอะหยังกับอิมเมจวะ”
   ผมหันไปขมวดคิ้วถามมายด์ด้วยความสงสัย เธอเองเมื่อได้ยินผมถามเช่นนั้นก็เลิกคิ้วสูงหันไปมองคนอื่นในห้องซ้อมก่อนที่จะหันมามองผม

   “จะว่ายังไงดีล่ะ อิมเมจก็คือภาพลักษณ์ ถ้าเรามีนักร้องที่นอกจากจะเสียงดีแล้วยังมีภาพลักษณ์ที่ดีด้วย มันก็ย่อมดีกว่ายังไงล่ะ”
   “สรุปก็คือขายหน้าตาว่างั้น”
   ผมถามกลับไปอีกรอบ มายด์ถึงกับเอามือกุมขมับทันทีที่ได้ยินผมพูดเช่นนั้น
กูพูดผิดตรงไหนวะเนี่ย

   “เออๆ ช่างเหอะ อธิบายไป มึงก็บ่เข้าใจ เอาเป็นว่าหน้าที่มึงตอนนี้ คือไปซื้อขนมมาให้พวกกูหน่อย โอเคนะ ไอ้เจเนอรัลเบ๊”
   ไอ้เต้ยรีบพูดตัดบททันทีด้วยความรำคาญพร้อมกับทำท่าปัดมือไล่ผม ผมทำหน้าบูดย่นจมูกพร้อมกับแบมือยื่นใส่ไอ้เต้ยส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะหยิบกระเป๋าเงินออกมาแล้วหยิบบัตรสมาร์ตเพิร์สยื่นให้ผม

   “ในนั้นมีอยู่ประมาณสามร้อยกว่า มึงจะซื้ออะหยังก็ซื้อมา ส่วนใครเอาอะหยังก็บอกไอ้นันท์เอานะ”
   ผมเดินไปหยิบกระดาษกับปากกาจากในกระเป๋าสะพายมาจดทันทีที่ได้ยินไอ้เต้ยพูดเช่นนั้น ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปหลังจากที่รับคำสั่งจากแต่ละคนเสร็จ


ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   นี่ล่ะครับชีวิตของ เจเนอรัลเบ๊ อย่างผม ฮืฮๆ ชีวิตช่างน่ารันทดฉิบหาย เป็นทาสให้เขาจิกหัวใช้

   “เดี๋ยวครับ พี่นันท์รอผมก่อน”
   เสียงคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อของผมในขณะที่ผมกำลังเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน ผมหันไปยังต้นเสียงนั้น ซึ่งเจ้าของเสียงที่คุ้นหูก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นไอ้น้องไนท์นั่นเองครับ

   “หืม ว่าไง จะฝากซื้ออะหยังเพิ่มวะ”
   ผมเลิกคิ้วสูงถามไอ้น้องไนท์พร้อมกับหยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เอาปากกาติดตัวมาด้วย ไอ้น้องไนท์ยกมือปัดปฏิเสธเบาๆ ในขณะที่เจ้าตัวดูจะมีอาการหอบเล็กน้อย คงเป็นเพราะวิ่งตามผมออกมา

   “เปล่าครับ แค่จะไปเซเว่นด้วยน่ะครับ อยากไปดูไปเลือกเองมากกว่า อีกอย่างเผื่อจะได้ช่วยพี่ถือของด้วยน่ะ”
   ไอ้น้องไนท์บอกพร้อมกับยิ้มหัวเราะแห่ะๆ ให้ผม ผมเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยกนิ้วโป้งเป็นเชิงว่าเยี่ยมให้ไอ้น้องไนท์ทันที นี่สินะที่เขากล่าวไว้ว่านครล้านนายังไม่สิ้นคนดี ฮ่าฮ่าฮ่า

   ทันทีที่ไปถึงเซเว่นผมกับไอ้น้องไนท์ก็ช่วยกันเลือกซื้อของกันอยู่พักหนึ่งแล้วจึงนำไปคิดเงิน ก่อนที่จะช่วยกันถือออกมา

   “ช่วงนี้บ่ค่อยเห็นพี่นันท์มาที่ชมรมเลยนะครับ”
   ไอ้น้องไนท์หันมาถามผมในระหว่างที่เราทั้งสองกำลังเดินกลับไปยังห้องชมรม

   “ก็นิดหน่อยว่ะ พอดีช่วงนี้กูมีเหตุจำเป็นเลยต้องติวหนังสือนิดหน่อยน่ะ”
   “โห ขยันจังเลยนะครับพี่นันท์เนี่ย อย่างนี้ต้องเก่งมากเลยแน่ๆ”

   ผมยิ้มแห้งๆ กลับไปโดยไม่พูดอะไรต่อเพราะกลัวจะเป็นการประจานความโง่ของตัวเอง คือไอ้น้องไนท์เขาเป็นสมาชิกใหม่ของชมรมน่ะครับ เพิ่งเข้ามาเมื่อตอนต้นเทอมที่ผ่านมานี่เอง แต่มีฝีมือที่น่าสนใจเลยได้เป็นตัวหลักของวง เฉกเช่นเดียวกับผมที่เป็นตัวหลักของวงเหมือนกัน

ตัวหลักในเรื่องเจเนรัลเบ๊อะนะ ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ทำไม คิดถึงกูเหรอวะ”
   ผมหันไปยิ้มแซวไอ้น้องไนท์ที่กำลังหยิบจับของในถุงขึ้นมาดู เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หันมามองหน้าผมทันทีด้วยความรวดเร็ว

   “ก็แล้วถ้าผมจะบอกว่า...”
   “เฮ้ย ล้อเล่นน่า ปะ รีบไปเหอะ เดี๋ยวไอ้เต้ยมันจะด่าเอา ไอ้ห่านี่ชอบหงุดหงิดจิตงุดเงี้ยวง่ายอยู่ด้วย”
   ผมพูดพร้อมกับตบเบาๆ ที่หลังของไอ้น้องไนท์ เจ้าตัวเองยิ้มแห้งให้กับผมก่อนที่เราทั้งสองจะเร่งฝีเท้ากัน และในจังหวะนั้นเองสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่ผมคุ้นเคย

   “อ้าว มึง ไอ้แบงค์ มาทำอะหยังแถวนี้วะ!”
   ผมตะโกนเสียงดังเรียกอีกฝ่าย เจ้าตัวเองหันมามองด้วยสีหน้างงๆ พร้อมกับขยับแว่นเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มให้เมื่อเห็นว่าคนที่ตะโกนเรียกชื่อของตนเป็นผมนั่นเอง

   “ผมออกมาหาอะไรกินน่ะครับ แล้วนันท์ล่ะ ยังไม่กลับอีกเหรอครับ”
   “ยังๆ พอดีที่ชมรมดนตรีเขามีซ้อมน่ะ ก็เลยอยู่ช่วยนิดหน่อย”
   “อ๊ะ นันท์เล่นดนตรีเป็นด้วยเหรอครับ”
   แบงค์เอ่ยถาม แต่เดี๋ยวนะ ไอ้คำถามกับสีหน้าตกใจแบบนั้นมันหมายความว่าไงวะ

   “บ่ๆ กูอยู่แผนกเจเนอรัลเบ๊น่ะ นี่ก็เพิ่งซื้อขนมเสร็จกำลังจะกลับไปที่ห้องชมรมเอ้อ นี่ไอ้ไนท์ รุ่นน้องที่ชมรม ส่วนนี่แบงค์คนที่ติวให้กูน่ะ”
   ผมแนะนำทั้งสองให้รู้จักกันหลังจากที่สังเกตเห็นอาการของไอ้น้องไนท์ที่กำลังทำสีหน้ามึนงงอยู่ ทั้งสองมองหน้ากันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ไอ้น้องไนท์จะยกมือไหว้พร้อมกับอีกฝ่ายที่รีบยกมือรับไหว้ด้วยความเกรงใจ

   “ว่าแต่มึงพักอยู่แถวนี้เหรอวะ”
   ผมเอ่ยถามแบงค์เพราะสังเกตจากชุดที่อีกฝ่ายใส่อยู่ตอนนี้ซึ่งเป็นชุดสบายๆ เสื้อยืด กางเกงบอลธรรมดา พ่วงด้วยรองเท้าแตะหนีบช้างดาวที่สภาพตอนนี้ที่ไม่น่าจะเรียกว่าช้างได้แล้วเพราะค่อนข้างจะเยินจนไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ช่างเป็นคนที่ไม่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองเลยสักนิดเดียวจริงๆ แฮะ

   “ใช่ครับ ว่าแต่เจอนันท์ก็ดีเลยครับ พอดีว่าเหมือนสมุดการบ้านของผมน่าจะติดไปกับกระเป๋าของนันท์น่ะครับ”
   “จริงดิ บ่ทันได้สังเกตแฮะ กระเป๋าอยู่ที่ห้องชมรมด้วยน่ะ จะเอาเลยใช่ปะ งั้นตามกูมา พร้อมกับเอานี่ไปด้วย”
   ผมพูดพร้อมกับยื่นถุงขนมให้อีกฝ่ายถือ เจ้าตัวรับมันไปด้วยท่าทีงงๆ เล็กน้อย ผมเดินนำหน้าไอ้น้องไนท์และแบงค์ออกไป ก่อนที่ทั้งสองจะเดินตามมาประกบผมซ้ายขวา

ผมในตอนนี้มีความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพระราชาที่มีองครักษ์คอยอารักขายิ่งนัก เพราะมีไอ้น้องไนท์เดินขนาบซ้ายและแบงค์เดินขนาบขวา ประหนึ่งว่าโลกใบนี้เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว วะฮ่าฮ่าฮ่า

   แต่…

   พอลองคิดดูให้ดีๆ เมื่อหันไปดูความสูงของทั้งสองแล้วย้อนมองดูตัวเอง ก็กลับรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนแคระกับองครักษ์เผ่าเอลฟ์ในหนังเรื่องฮอบบิทมากกว่ายังไงก็ไมรู้แฮะ พวกมึงทั้งสองจะสูงกันไปไหนนักหนาวะ ไม่เห็นใจคนเตี้ย เอ้ย คนขนาดพกพาสะดวกแถวนี้กันเลยนะ ฮืฮๆ

   “มาช้านะมึง กูนึกว่ามึงไปซื้อถึงดาวพลูโต”
   ไอ้เต้ยบ่นทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามา ผมชูนิ้วกลางให้คนบ่นก่อนที่จะหยิบถุงขนมจากแบงค์ไปวางลงบนโต๊ะข้างห้อง

   “หือ นั่นใครเหรอนันท์”
   มายด์หันมาถามผมในขณะที่เจ้าตัวกำลังหยิบขนมในถุงออกมา

   “อ๋อ ชื่อแบงค์น่ะ คนที่ติวหนังสือให้เราตอนเย็น พอดีสมุดการบ้านเขาติดมากับกระเป๋าเรา ก็เลยมาเอาคืนน่ะ”
   ผมตอบกลับไปพร้อมกับยื่นบัตรคืนให้ไอ้เต้ยก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองมาเปิดดู อ๊ะ นี่ไง มีสมุดที่มีชื่อ “นายปกปักษ์” เขียนเอาไว้ที่หน้าปกติดมาในกระเป๋าของผมจริงๆ ด้วยแฮะ

   ว่าแต่ชื่อจริงของแบงค์คือ “ปกปักษ์” เหรอเนี่ย ไม่เคยสังเกตเลยแฮะ ช่างเป็นชื่อที่แปลกหูอยู่ไม่น้อย

   “ขอโทษด้วยว่ะที่บ่ได้ดูให้ดีก่อน”
   ผมยื่นสมุดส่งคืนไปยังเจ้าของ

   “ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ไม่ได้ดูให้ดีด้วย ขอบคุณนะ ไปก่อนนะครับ ขอโทษที่มารบกวนนะครับทุกคน”
   แบงค์พูดพร้อมกับเอามือมายีหัวผมแล้วจึงโค้งคำนับให้กับคนอื่นๆ ในห้องก่อนที่จะเดินออกไป ดูเหมือนช่วงนี้แบงค์จะเริ่มติดเป็นนิสัยแล้วแฮะกับการเอามือมายีหัวผมเนี่ย แต่ก็น่าแปลกที่ผมกลับไม่ได้รู้สึกรำคาญหรือรู้สึกไม่ดีอะไรเลยแม้แต่น้อย   

   ทำไมกันนะ

   “โหย เพื่อนนันท์ที่ชื่อแบงค์นี่สูงดีนะเนี่ย สูงเท่าไหร่เหรอ”
   มายด์หันมาถามผมในขณะที่เจ้าตัวกำลังแกะขนมกินไปด้วย

   “เห็นเจ้าตัวบอกว่าร้อยแปดสิบห้าหรือแปดสิบหกราวๆ นี้มั้งนะ”
   “ชิ สูงกว่าผมจริงๆ ด้วย ผมสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบเก้าเอง”
   ไอ้น้องไนท์บ่นอุบอิบเล็กน้อย ผมหันไปเหลือบมองอีกฝั่งแวบหนึ่งก่อนที่จะยิ้มแห้งๆ ให้ ก็แหม กล้าใช้คำว่า "แค่ร้อยเจ็ดสิบเก้าเอง" เหอะๆๆๆ จะใช้คำอะไรก็รบกวนเกรงอกเกรงใจคนที่สูง "ตั้งร้อยหกสิบสี่" อย่างกูบ้างก็ดีนะไอ้น้อง เดี๋ยวปั๊ดกระโดดเตะก้านคอเสียเลยนี่

   “โหย ใช่เลย อิมเมจได้เลยนะเนี่ย”
   มายด์พูดพร้อมกับกุมมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าอก ดูท่าเธอจะติดใจแบงค์เสียแล้วล่ะมั้ง

   “อิมเมจ อิมเมจอะหยัง”
   ผมหันไปถามด้วยความงุนงง

   “ก็อิมเมจแบบผู้ชายอบอุ่นใจดี ยิ้มทีใจละลายยังไงล่ะ ยิ่งตอนเมื่อกี๊ที่ยีหัวนันท์อะนะ ขอบอกว่าชวนกรี๊ดมากกก ถ้าจับมาขัดสีฉวีวันเปลี่ยนโฉมสักหน่อยนะ เกิดแน่ๆ”
   มายด์ตอบกลับมาในขณะที่เธอยังคงอยู่ในอาการเพ้ออยู่จนพี่สาธิตถึงกับขมวดคิ้วหรี่ตามอง ส่วนไอ้น้องไนท์ทำเสียงเดาะลิ้นนิดหนึ่ง ในขณะที่ตัวผมเองนั้นก็ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทันทีที่ได้ยินมายด์พูดเช่นนั้น

   แบงค์ในสายตาสาวๆ เป็นอย่างนั้นเหรอวะ
   ไม่ม้างงง ถ้าเป็นงั้นจริง คงไม่โดนเหล่าบรรดาแฟนเก่าบอกเลิกมาถึงสี่คนหรอก

   “เดี๋ยวมานะ”
   มายด์พูดพร้อมกับเดินเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็ว จนไม่ทันที่พวกผมจะได้เอ่ยถามอะไรแม้แต่นิดเดียว

   
   “เอ่อ จะให้ผมลองจริงๆ เหรอครับ”
   แบงค์หันมาถามพวกผม ในขณะที่เจ้าตัวกำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าไมค์ พวกผมหันมองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปพยักหน้าเป็นคำตอบให้กับแบงค์

   คือมันสืบเนื่องมาจากที่มายด์วิ่งออกไปเมื่อกี๊น่ะครับ เธอวิ่งออกไปตามแบงค์มาเพื่อให้ลองออดิชั่นดู แบงค์เองคงจะเกรงใจมายด์ด้วยล่ะมั้ง เลยยอมตามมาอย่างว่าง่าย

   “ลองเลือกเพลงที่แบงค์คิดว่าร้องได้ จากสมุดโน้ตเพลงตรงหน้านั้นเลยนะ”
   มายด์พยามยามเชียร์ ในขณะที่แบงค์เองก็มีท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ผมชูสองนิ้วเพื่อให้กำลังใจ เจ้าตัวยิ้มให้ผมด้วยความเขินอายเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดสมุดโน้ตเพลงขึ้นมาดู

   “เอ่อ คิดว่าเพลงนี้น่าจะได้นะครับ”
   แบงค์พูดพร้อมกับยื่นสมุดโน้ตเพลงให้มายด์หลังจากที่เจ้าตัวยืนเลือกอยู่ครู่หนึ่ง มายด์รับมันมาดูก่อนที่จะส่งต่อให้คนอื่นในวง หลังจากนั้นทุกคนก็เข้าประจำที่ยังเครื่องดนตรีของตัวเองทันทีที่เห็นชื่อเพลง

   “เดี๋ยวท่อนเปิดท่อนแรกนี่ เราจะร้องนำให้ก่อนนะ พอถึงท่อนถัดไป ก็ตานายเลย โอเคนะ”
   ไอ้เต้ยบอกกับแบงค์ เจ้าตัวพยักหน้าตกลงด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อยแต่ก็พยายามที่จะเก็บมันเอาไว้ ว่าแต่ตกลงแบงค์เลือกเพลงอะไรหว่า

   ทันทีที่คีย์บอร์ดบรรเลงอินโทรเพลงขึ้น แบงค์ก็หันมามองผมอีกรอบ ผมจึงยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างกลับไปเป็นกำลังใจ

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง

ยังจะรอความรัก...ให้ผ่านเข้ามา.......ยังจะตามค้นหา..ครึ่งหนึ่ง..ที่หล่นหาย......
แม้ไม่รู้ว่าเป็นใคร เก็บความรักรอให้เธอผ่านมา...

   ทันทีที่ไอ้เต้ยนำจบ แบงค์ก็หลับตาลงพร้อมกับกุมไมค์เอาไว้แน่น

ปล่อยให้วันและคืนรอบตัวหมุนไป ปล่อยให้ความเหงาเข้ามาเป็นเพื่อนในใจ
จะแดดจะฝน จะทุกข์ก็ทน ยิ้มสู้กันไป บนทางอ้างว้างที่ไม่มีผู้ใด
บางทีก็ยังสงสัยลึกๆ ในใจ บางคืนก็เหงาแทบทนไม่ไหว
คนหนึ่งคนของฉันคนนั้นเป็นใคร ก็ยังต้องค้นต้องหากันต่อไป
ยังคงรอคอยความรักให้ผ่านเข้ามา ยังคงคอยตามค้นหาครึ่งหนึ่งที่หล่นหาย
ยังรอใครคนนั้นแม้ไม่รู้ว่าเป็นใคร ยังเก็บความรักรอให้เธอผ่านมา....

   แบงค์ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับจ้องสายตามองมาทางผมที่ตอนนี้กำลังอึ้งอยู่กับเสียงของอีกฝ่าย ก่อนที่จะถึงเพลงท่อนต่อไป
   
อยากมีคนจับมือคอยปลอบโยนเมื่อร้อนใจ วันที่ท้อก็อยากมีคนให้ซบไหล่
ค่ำคืนเหน็บหนาวจะกอดเอาไว้แนบกาย กุมมือเธอไว้คงอุ่นไปทั้งหัวใจ
บางทีก็ยังสงสัยลึกๆ ข้างใน บางคืนก็เหงาแทบทนไม่ไหว
คนหนึ่งคนของฉันคนนั้นเป็นใคร ก็ยังต้องค้นต้องหากันต่อไป
ยังคงรอคอยความรักให้ผ่านเข้ามา ยังคงคอยตามค้นหาครึ่งหนึ่งที่หล่นหาย
ยังรอใครคนนั้นแม้ไม่รู้ว่าเป็นใคร ยังเก็บความรักรอให้เธอผ่านมา
ยังคงจะตามค้นหาต่อไป ยังมีจริงๆ ใช่ไหม สักคนสำหรับฉัน
คนที่จะเติมชีวิตครึ่งๆ กลางๆ ของฉันให้เต็มสักที....

   ตอนนี้เหมือนบรรยากาศทั้งห้องถูกสะกดเอาไว้ด้วยเสียงดนตรี แต่ละคนดูสนุกสนานไปกับเพลงมากทั้งคีย์บอร์ดของไอ้กอล์ฟ กีต้าร์ของไอ้เต้ย เบสของไอ้น้องไนท์ และกลองของพี่สาธิตต่างเล่นเข้าขากันอย่างผสมผสานได้อย่างลงตัวจนแทบจะสะกดผมเอาไว้จนเกือบลืมหายใจ แบงค์จ้องมองผมพร้อมกับยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนก่อนที่เพลงท่อนสุดท้ายจะมาถึง

รอเพียงใครคนนั้นจะผ่านเข้ามา รอวันที่การค้นหาของฉันถึงจุดหมาย
รอเธอคนสุดท้ายที่ฉันจะยอมมอบทั้งใจ รอใครคนนั้นที่ฉันจะรักตลอดไป...


   “เอ่อ เป็นยังไงบ้างครับ”
   แบงค์เอ่ยถามพวกผมที่ตอนนี้กำลังสุมหัวประชุมกันอยู่ พวกผมมองหน้ากันอีกรอก่อนที่จะพยักหน้าให้กัน แล้วจึงหันไปหาอีกฝ่ายที่กำลังยืนรอฟังคำตอบอยู่

   “เอ่อ แบงค์คะ ตอนนี้แบงค์อยู่ชมรมอะไรเหรอ”
   “ชมรมถ่ายภาพ ทำไมเหรอครับ”
   แบงค์ตอบคำถามของมายด์ พร้อมกับถามกลับด้วยความสงสัย มายด์ยิ้มพร้อมกับเอามือเรียวเล็กประสานไว้ที่หน้าอกของตัวเอง

   “เอ่อ คือ...แบงค์สนใจจะย้ายมาอยู่ชมรมดนตรีมั้ย คือ...ตอนนี้วงของเรายังขาดนักร้องนำชายน่ะ เพราะคนเก่าเขาย้ายโรงเรียนไปน่ะค่ะ เราก็เลยต้องหาคนใหม่มาแทน แล้วแบงค์ก็เหมาะมากๆๆๆๆๆๆๆ ที่จะเป็นนักร้องนำ เพราะอิมเมจได้ ส่วนเสียงก็ถือว่าโอเค ฝึกเพิ่มอีกหน่อยก็น่าจะใช้ได้ ส่วนเรื่อง....”

   “ขอปฏิเสธครับ!”
   แบงค์ชิงตัดบทมายด์ที่กำลังพยายามอธิบายให้ฟังด้วยความรวดเร็ว

   “แต่ว่า คือ...”
   “คือผมรักชมรมถ่ายภาพ ผมชอบที่จะถ่ายภาพและมีความสุขกับมัน เพราะงั้นผมคงไม่สามารถย้ายชมรมได้น่ะครับ”
   แบงค์พยายามอธิบายความรู้สึกของตัวเองให้มายด์เข้าใจ ก่อนที่จะหันมามองผม ดูท่าทางแบงค์ก็คงจะคิดหนักอยู่เหมือนกัน เพราะทุกคนในห้องต่างก็ต้องการให้แบงค์เข้าชมรมนี้อาจจะยกเว้นไอ้น้องไนท์ที่ดูจะพยายามขัดๆ มติเสียงส่วนใหญ่อยู่บ้างซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ด้วยเป็นเสียงส่วนน้อยจึงทำอะไรไม่ได้มากนัก

   แต่ถึงกระนั้น ผมเองก็เข้าใจแบงค์ดี ว่าการจะให้ออกจากชมรมถ่ายภาพที่ตัวเองรักมาเพื่อชมรมนี้ มันก็คงจะเป็นอะไรที่ยากจะทำใจจริงๆ นั่นล่ะ สิ่งที่ผมพอจะทำคงจะมีเพียงรอยยิ้มที่สื่อเป็นเชิงว่าไม่เป็นไรกลับไปให้แบงค์ เจ้าตัวเองเมื่อเห็นผมยิ้มเช่นนั้น ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปหามายด์

   “ยังไงก็ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ”
   แบงค์ก้มหัวให้มายด์ ก่อนที่จะหันมามองหน้าผมอีกรอบ

   
   “บ่น่าเชื่อนะว่ามึงจะเสียงดีเหมือนกัน”
   ผมเอ่ยชมในขณะที่เดินออกมาส่งแบงค์

   “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แต่ยังไงก็ขอบคุณที่ชมครับ”
   “จะว่าไปก็น่าเสียดายเหมือนกันนะ แต่เอาเถอะ ไอครั้นจะให้มึงย้ายชมรมมามันก็ออกจะโหดร้ายเกินไปจริงๆ น่ะล่ะ แถมยังเป็นการรบกวนเวลาของมึงอีก ไหนจะเรียน ไหนจะการบ้าน ชมรมที่มึงอยู่ เสาร์อาทิตย์ยังต้องทำงานอีกด้วย แล้วไหนจะต้องติวให้กับคนสมองเมล็ดถั่วอย่างกูอีกด้วยเนี่ย”
   ผมตอบกลับไปด้วยสีหน้าวิตกเล็กน้อย ไม่สิ มากพอสมควรเลยล่ะ เพราะเมื่อลองมาคิดๆ ดูแล้ว แบงค์แทบจะไม่เหลือเวลาส่วนตัวให้ตัวเองเลยนะนั่น

   “คิดมากน่ะครับ เรื่องติวเนี่ย ผมทำเพราะผมเต็มใจที่จะทำครับ”
   “แต่ว่า...”

   “ไม่มีใครบังคับให้ผมทำหรือไม่ทำอะไรได้หรอกครับหากผมไม่เต็มใจ ส่วนเรื่องเพลงเนี่ย ตอนแรกๆ ก็กลัวๆ ประหม่าๆ เหมือนกัน แต่พอได้ลองร้องดู มันก็รู้สึกว่าสนุกดีเหมือนกันนะ แต่จะให้ไปเป็นนักร้องนำ ร้องต่อหน้าคนอื่นมากมายเนี่ย คงไม่ไหวจริงๆ ครับ”

   แบงค์พูดพร้อมกับยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะยกเอาฝ่ามือใหญ่ของตัวเองมายีหัวผมอีกครั้ง แล้วจึงเดินนำหน้าไป ผมในตอนนี้ที่ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปจึงได้แต่ก้มหน้าเดินตามด้วยความเงียบ

   “หากจะมีอะไรนอกเหนือจากการถ่ายภาพแล้วล่ะก็...”
   แบงค์เอ่ยขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นมามองไปยังแผ่นหลังที่ดูหนานั้น
   “...ก็คงจะเป็นการร้องเพลงนี่ล่ะครับ ที่สามารถช่วยให้เราสื่อความหมายในสิ่งที่เราไม่กล้าหรือไม่สามารถพูดได้ในเวลาปกติ เพราะงั้นผมก็เลยค่อนข้างรู้สึกสนุกไปกับมัน”

   “อย่างเพลงเมื่อกี๊เหรอวะ”
   ผมเอ่ยถามแบงค์ออกไปโดยที่ตัวเองก็ไม่ทันคิด แบงค์หยุดนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงก้มหน้าลง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้าอันมืดมิดในยามค่ำคืน

   “ก็อาจจะเป็นเช่นนั้นก็ได้มั้งครับ...”

   ยังไงเจ๊ก็ฝากแบงค์เขาด้วยนะ เห็นแบบนั้น แต่ลึกๆ เขาเป็นคนอ่อนไหวง่าย เป็นคนขี้เหงามากๆ เลยนะ แต่บ่ค่อยแสดงออกให้ใครเห็น เพราะอย่างที่บอก เขาบ่อยากเป็นภาระของใครน่ะ

   อยู่ๆ คำพูดของเจ๊บัวก็แล่นเข้ามาในหัวผมทันที ผมหันไปมองแบงค์ที่ตอนนี้กำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่ ผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมองยังท้องฟ้านั้นเช่นเดียวกันกับแบงค์ สิ่งที่ผมเห็นคือดวงดาวที่กำลังส่องแสงระยิบระยับถึงแม้จะไม่ได้มากมายอะไรนักเนื่องจากอยู่ในตัวเมืองแต่ก็พอจะมองเห็นได้อยู่บ้าง เพราะบริเวณที่ผมยืนอยู่ตอนนี้นั้นค่อนข้างที่จะมืดอยู่พอสมควร

   อ๊ะ นั่นไง กลุ่มดาวนายพรานที่ตอนสมัยเด็กๆ ผมมักจะเงยหน้าขึ้นมองมันอยู่บ่อยๆ เพราะเป็นกลุ่มดาวที่มองเห็นและสังเกตได้ง่ายที่สุดแล้วสำหรับคนหัวทึบอย่างผมเนี่ย

   พอเห็นแบบนี้แล้วก็นึกฉุกใจขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ว่านานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เงยหน้ามองดูดาวบนท้องฟ้าแบบนี้

   “ว่าแต่ออกมาส่งผมนานแบบนี้ เพื่อนๆ เขาจะไม่ว่าเหรอครับ”
   แบงค์หันกลับมาถาม ผมหันไปมองคนถาม เออแฮะ ตอนแรกว่าจะออกมาส่งแบงค์เฉยๆ นี่หว่า แล้วไหงถึงได้กลายเป็นออกมาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปได้เนี่ย

   “ช่างเถอะ อยู่ตรงนี้ดีกว่า”
   ผมตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มเล็กๆ ให้แบงค์ เจ้าตัวเองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็เดินเข้ามาแล้วเอามือยีหัวผมเล่น

   ความรู้สึกนี้มันอะไรกันนะ
   มันต่างจากเวลาที่ผมอยู่กับพวกไอ้โอ๊ต ไอ้เต้ย ไอ้ยีสต์รึเปล่าวะ

   “มึง”
   “ครับ?”
   “ถ้ามีอะหยังที่กูพอจะช่วยได้ก็บอกกูได้เสมอนะ”
   ผมพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังทำหน้ายิ้มแบบงงๆ อยู่

   “อะไรนะครับ”
   “ก็แบบ มึงช่วยเหลือกูมาตั้งหลายอย่างแล้วไง กูก็เลยรู้สึกอยากตอบแทน อยากช่วยเหลืออะหยังมึงกลับไปบ้างยังไงล่ะวะ”
   ผมพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พร้อมกับตั้งคำถามกับตัวเองว่า นี่กูกำลังทำอะไรอยู่กันนะ แล้วทำไมถึงได้รู้สึกประหม่าขึ้นมาได้เนี่ย แต่ไม่ทันที่ผมจะได้หาคำตอบอะไรให้กับตัวเอง

   หมับ!

   “อะ อะหยังของมึงเนี่ย!?”
   ผมถามด้วยน้ำเสียงตกใจปนสงสัย เมื่ออยู่ๆ แบงค์เข้าสวมกอดผมทันทีอย่างรวดเร็วโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย

   “ค่ำคืนเหน็บหนาว จะกอดเอา...ไว้แนบกาย...”
   “ห๊ะ! อะหยังนะ?”
   “ก็นันท์บอกเองนี่ครับ ว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือก็บอกได้ไม่ใช่เหรอครับ”
   “ก็ใช่ แต่ว่า...”
   ผมตอบกลับไปพร้อมกับขยับตัวหนีเล็กน้อย ทว่ายิ่งผมขยับตัวมากเท่าไหร่ อีกฝ่ายก็ยิ่งกลับกอดผมแน่นมากขึ้นเท่านั้น จนหน้าของผมในตอนนี้แทบจะติดกับหน้าอกของแบงค์แล้วก็ว่าได้

   “ขออยู่แบบนี้แป๊บนึงได้มั้ยครับ”
   แบงค์เอ่ยขอด้วยน้ำเสียงราบเรียบนุ่มนวล ผมเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่นิ่งเงียบ
   น่าแปลก ที่กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของแบงค์มันกลับทำให้ผมรู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกลังเลว่าสมควรหรือไม่ที่จะยกแขนของตัวเองไปโอบกอดอีกฝ่าย

“......”

เมื่อหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ผมจึงได้แต่ปล่อยแขนนิ่งไว้ข้างตัว ก่อนที่จะค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ


   ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกพวกนี้มันคืออะไร


   ท่ามกลางความมืดมิดและความเงียบสงัดของค่ำคืนที่พอจะมีดวงดาวกำลังส่องแสงประกายระยิบระยับให้เห็นอยู่บ้างถึงแม้จะไม่ได้มากมายนัก ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรจากบริเวณรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว นอกเสียจากเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจเต้นของแบงค์เท่านั้น


จบคาบเรียนที่สี่

   มุม Caption ไร้สาระ
   Power Bank : ใครคนนั้น...สินะ
   BourRai : อะไรๆ อะไรเหรอ ???
   Power Bank : ไม่บอกครับ
   BourRai : ชิส์...!!!

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
ตอนที่ 4 มาแล้วครับ ^^

:man1:

 :mew1:

ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ o13

ขอบคุณมากๆ ครับ
 :3123: :3123:

นันท์น่าร้ากกก  :-[
พยายามอ่านด้วยสำเนียงเหนือไปด้วย รู้สึกอ่านช้าลงเยอะเลย 555

มันก็จะมีความต๊ะต่อนยอนหน่อยๆ 555+

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ o13

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   คาบเรียนที่ห้า

   มันต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหนสักอย่างแน่ๆ เลย
   ผมพยายามคิดทบทวนถึงสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นโดยที่มีแบงค์กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ ผม

   ใช่ครับ อ่านไม่ผิดหรอก มีแบงค์กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ ผม
แถมยังกอดผมเอาไว้แน่นอีกด้วยนี่สิ
   

   ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้
   “ห๊ะ อะหยังนะ สันป่าเกี๊ยะอย่างนั้นเหรอวะ”
   ผมที่กำลังงุนงงอยู่กับการบ้านที่อยู่ตรงหน้าหันไปถามแบงค์ด้วยความสงสัยเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อสถานที่ที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักครั้งถูกเอ่ยออกมาจากปากของอีกฝ่าย

   “ครับ”
   แบงค์ตอบกลับมาสั้นๆ ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรกระจ่างขึ้นมาเลยสักนิด ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งในขณะที่สายตายังคงจับจ้องดูรอยยิ้มเล็กๆ ของอีกฝ่ายอยู่

คืองี้ครับ แบงค์เขาเอ่ยชวนผมไปเที่ยวสันป่าเกี๊ยะในวันเสาร์และอาทิตย์ที่กำลังจะถึงนี้น่ะครับ   

   “แล้วนึกยังไงถึงชวนกูวะ”
   ผมเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัยอยู่พอสมควร เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินคำถามนั้นก็นิ่งเงียบพร้อมกับขมวดคิ้วเม้มปากเล็กน้อยพลางใช้ปลายนิ้วขยับแว่นหนาให้เข้าที่

   “เอ่อ...ก็...พอดีเสาร์นี้พ่อของผมจะขึ้นไปทำธุระที่สันป่าเกี๊ยะน่ะครับ ก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นโอกาสอันดีที่จะได้...”
   “โอเคครับ ไปแน่นอนครับ”
   เสียงตอบตกลงดังขึ้นทันทีด้วยความมั่นใจโดยไม่ทันที่แบงค์จะได้พูดให้จบประโยค

   แต่...นั่น...ไม่ใช่...เสียงกู...นะครับ

   “อ้าว มาไงวะไอ้โอ๊ต”
   ผมหันไปมองยังเจ้าของเสียงที่ชิงตอบตกลงแทนผมซึ่งตอนนี้กำลังยืนอยู่ด้านหลังแบงค์ที่กำลังทำสีหน้างุนงงอยู่เฉกเช่นเดียวกับผม

   “ผมแค่แวะเอาวันพีชเล่มใหม่มาให้คุณเพื่อนนันท์ แต่บังเอิญได้ยินที่คุณเพื่อนแบงค์เอ่ยชวนก็เลยตอบตกลงให้เลยน่ะครับ”
   ไอ้โอ๊ตตอบคำถามพร้อมกับหยิบหนังสือการ์ตูนเล่มที่ว่าออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งยื่นให้ผม

   “วันเสาร์นี้ใช่มั้ยครับ เดี๋ยวยังไงผมจะไปบอกคุณเพื่อนยีสต์กับคุณเพื่อนเต้ยให้อีกทีนะครับ ขอบคุณคุณเพื่อนแบงค์มากนะครับที่มีน้ำใจเอ่ยชวนเนี่ย”
   ไอ้โอ๊ตพูดรวบรัดตัดบทคนเดียวพร้อมกับยิ้มให้เราทั้งสองคน ก่อนที่จะตบไหล่แบงค์เบาๆ แล้วจึงเดินจากไปโดยทิ้งให้ผมกับแบงค์นั่งมองหน้ากันด้วยสีหน้างุนงงสงสัยเหมือนไก่ตาแตก

   “งั้น...ก็ตกลงตามนั้นละกันนะ”
   ผมเอ่ยกลับไปพร้อมกับยิ้มหัวเราะแห้งๆ ให้แก่กัน

   
   และแล้วเช้าวันเสาร์ก็มาถึงด้วยความรวดเร็วราวกับจงใจยังไงยังงั้น

   “เฮ้ย ไอ้เหี้ยยีสต์เมื่อไหร่มึงจะมาถึงวะเนี่ย เออๆ เร็วๆ นะเว้ย ช้าแล้วเนี่ยรู้ตัวมั่งมั้ย เออๆ รีบมาๆ”
   เสียงตะโกนของไอ้เต้ยดังไปทั่วบริเวณ จนคนรอบข้างถึงกับหันมามองด้วยความตกใจก่อนที่เจ้าตัวจะเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงด้วยสีหน้าและอารมณ์หงุดหงิดอยู่พอสมควร

   “แม่ง เมื่อคืนกูไปนอนบ้านมันซะก็ดีหรอก ถ้าว่ารู้มันจะมาสายแบบนี้นะ ห่าเอ้ย”
   “เอาน่ะมึง ใจเย็นๆ บ้านไอ้ยีสต์มันก็ไม่ได้ไกลจากแถวนี้มากนัก เดี๋ยวมันก็มาถึงเองล่ะ”
   ผมพยายามคลายบรรยากาศตึงเครียดให้เย็นลง แต่ถ้าจะว่ากันตามความจริงแล้วล่ะก็ คนที่ตึงเครียดน่ะมันก็มีแค่ไอ้เต้ยคนเดียวนั่นล่ะ ในขณะที่คนอื่นยังดูสบายๆ ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรกับการมาสายของไอ้ยีสต์เลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะไอ้เหี้ยโอ๊ตตัวดีที่ตอนนี้กำลังเปิดโหมดโลกส่วนตัวโดยไม่คิดที่จะสนใจใครรอบข้างเลยสักนิด

   “ไอ้โอ๊ต มึงเล่นเยอะแบบนี้บ่กลัวแบตฯ หมดมั่งรึไงวะ เห็นว่าบนสันป่าเกี๊ยะไม่มีที่ให้ชาร์จไฟนะเว้ย”
   ทันทีที่ไอ้โอ๊ตได้ยินคำพูดของผมก็เงยหน้าขึ้นมามองผมครู่หนึ่งด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ก่อนที่จะเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าจากด้านหลังมาเปิดให้ผมดู ผมจึงก้มตัวมองดูภายในกระเป๋าด้วยความสงสัย และสิ่งที่ผมเห็นก็คือ พาวเวอร์แบงค์กว่าสิบอันที่กำลังแออัดกันราวกับปลากระป๋องอยู่ภายในกระเป๋านั้น

   เออ ไอ้สัส กูยอม

   “พี่นันท์ครับ กินนี่มั้ย”
   เสียงที่เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงของไอ้น้องไนท์เอ่ยเรียกผมพร้อมกับยื่นห่อขนมมาให้ ผมล้วงมือเข้าไปหยิบขนมด้วยความรวดเร็วอย่างไม่เกรงใจ

   “ขอบคุณพี่นันท์มากๆ นะครับ ที่อนุญาตให้ผมติดสอยห้อยท้ายมาด้วย”
   คราวนี้ไอ้น้องไนท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสีหน้าและท่าทีเขินอายเล็กน้อยซึ่งเป็นภาพที่ดูขัดๆ อยู่พอสมควรกับคนที่มีความสูงเกือบๆ จะร้อยแปดสิบยังไงก็ไม่รู้แฮะ

   “บ่ต้องขอบคุณกูหรอก ไหนๆ ก็ไปกันหลายคนอยู่แล้วน่ะ”
   ผมตอบกลับไปพร้อมกับล้วงมือเข้าไปหยิบขนมในห่อขึ้นมากินอีกรอบ คืองี้ครับ พอดีไอ้น้องไนท์มันได้ยินผมคุยกับไอ้เต้ยเรื่องจะมาเที่ยวสันป่าเกี๊ยะในชมรมน่ะครับ เจ้าตัวเลยขอติดมาด้วยเพราะยังไม่เคยไปน่ะ ผมเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรอยู่แล้วหากจะมีไอ้น้องไนท์เพิ่มเข้ามาอีกคน เพราะการไปเที่ยวแบบนี้ยิ่งไปกันหลายๆ คนก็จะยิ่งทำให้สนุกมากขึ้นอีกด้วย

   “เฮ้ย ไอ้ไนท์ มึงมาช่วยกูยกของขึ้นรถหน่อยสิวะ”
   ไอ้น้องไนท์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของไอ้เต้ย ก่อนที่จะฝากขนมไว้ที่ผมแล้วจึงวิ่งไปหาไอ้เต้ยทันทีอย่างรวดเร็ว เสร็จกูสิขนมห่อนี้เนี่ยฮ่าฮ่าฮ่า ผมหยิบมันขึ้นมากินเรื่อยๆ ก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นคนตัวสูงใส่แว่นหนาที่ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กล้องถ่ายรูปในมือ

   “กล้องสวยดีนะ”
   แบงค์เงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับยิ้มให้ผมทันทีที่ผมเอ่ยทัก

   “ก็กล้องธรรมดาทั่วไปน่ะครับ ไม่ใช่ของแพงอะไรมากมายนัก”
   แบงค์ตอบกลับพร้อมกับกดปุ่มบนกล้องสลับกับหยิบขึ้นมาเล็งโฟกัสไปมา

   “ถ่ายรูปกูหน่อยสิ”
   ผมเอ่ยขอร้องพร้อมกับเก๊กท่าค้างไว้ เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหยิบกล้องขึ้นมาเล็งใส่ผม ซึ่งก็ทำเอาผมถึงกับรู้สึกตื่นเต้นมากๆ ที่อีกฝ่ายยินยอมถ่ายรูปให้ผมแต่โดยดีหลังจากที่เคยโดนปฏิเสธไปแล้วครั้งหนึ่งที่อ่างแก้ว ผมจึงรีบฉีกยิ้มให้กับกล้องทันทีด้วยความรวดเร็ว

   ทว่า...

   แชะ!
   “เฮ้ย อะหยังเนี่ย!?”
   ผมตะโกนถามด้วยความสงสัยปนผิดหวังเล็กน้อยทันทีที่แบงค์ลั่นชัตเตอร์ เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายถ่ายนั้นไม่ใช่ผม แต่กลับเป็นกิ่งไม้ที่อยู่เหนือหัวของผมขึ้นไป

   “ก็บอกแล้วยังไงล่ะครับว่าผมไม่ถ่ายรูปคน”
   แบงค์ตอบกลับและยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ผมย่นจมูกทำหน้าบูดเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปนั่งลงข้างๆ อีกฝ่ายที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเซ็ตกล้องในมือของตัวเองอยู่

   “งอนผมอยู่เหรอครับ”
   แบงค์หันมาถามผมที่กำลังหยิบขนมขึ้นมากินเพื่อปรับอารมณ์นิดนึง ผมเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทำสีหน้าตกใจพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย

   “เฮ้ย ป๊าววว ไหนใครที่ไหนงอน บ่มี๊”
   ผมตอบปัดกลับไปพร้อมกับหันมองซ้ายมองขวาด้วยน้ำเสียงสูงที่แฝงไว้ด้วยอาการตะกุกตะกัก แบงค์เองเมื่อเห็นท่าทีนั้นของผมก็ยิ้มหัวเราะในลำคอเล็กน้อยพร้อมกับยกฝ่ามือหนาขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ ก่อนที่จะล้วงหยิบขนมในมือของผมขึ้นไปกินแล้วจึงก้มหน้าเซ็ตกล้องต่อ

   ทั้งๆ ที่ถ้าเป็นคนอื่น ผมคงต่อยคว่ำไปแล้วแท้ๆ กับการยีหัวผมเล่นเนี่ย

   “มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆ เฮ้ย ขอโทษว่ะ กูตื่นสายนิดหน่อย ปะๆ ไปกันเหอะ”
   เสียงตะโกนที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหอบเพราะรีบวิ่งมาของไอ้ยีสต์ดังลั่นช่วยดึงสติของผมให้กลับมาจากห้วงความคิด

   “ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะสาย”
   แบงค์ลุกขึ้นหันมาพูดพร้อมกับยื่นมือมาทางผม ผมจับฝ่ามือหนานั้นฉุดตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนที่จะเดินไปยังรถยนต์ของไอ้เต้ย ซึ่งจริงๆ แล้วตอนแรกพวกเราตกลงกันว่าจะขี่รถจักรยานยนต์กันไปครับ แต่ด้วยสัมภาระต่างๆ ที่ค่อนข้างจะเยอะอยู่พอสมควร จึงคิดว่าการเดินทางด้วยรถยนต์ของไอเต้ยน่าจะเป็นทางเลือกที่โอเคกว่า ซึ่งก็ยอมรับว่าค่อนข้างจะเบียดกันอยู่พอสมควรเมื่อเทียบกับขนาดรถยนต์ของไอ้เต้ยซึ่งเป็นรถเก๋งและจำนวนชายหนุ่มฉกรรจ์ถึงหกคน

   ทว่าปัญหาสำหรับผมมันไม่ได้อยู่ตรงที่เรื่องการนั่งเบียดกันนั่นหรอกครับ แต่ปัญหาคือทำไมต้องเอาคนตัวโตอย่างไอ้น้องไนท์กับแบงค์มานั่งประกบข้างกูด้วยนี่สิ
   

   จากตัวเมืองเชียงใหม่ไปอำเภอเชียงดาวนั้นใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆ ครับ ยิ่งช่วงนี้ใกล้หน้าหนาวแล้วด้วยทำให้พวกเราได้เห็นหมอกสองข้างทางอยู่เป็นระยะ ช่างเป็นบรรยากาศที่เหมาะมากสำหรับการมาเที่ยวครั้งนี้

   “เฮ้ย ไอ้เหี้ยยีสต์ตื่นเว้ย ไอ้ห่า มาสายละยังเสือกมาหลับในรถอีก เมื่อคืนชักว่าวหนักไปรึไงวะ มาๆ มาช่วยกูขนของลงจากรถเลย”

   ไอ้เต้ยตะโกนเรียกไอ้ยีสต์ทันทีที่มาถึงบ้านของแบงค์ โดยมีไอ้น้องไนท์ช่วยขนของลงจากรถเก๋งไปยังรถกระบะของพ่อแบงค์อีกแรง ส่วนสาเหตุที่ต้องย้ายรถกันนั้นก็เพราะแบงค์บอกว่าเส้นทางหลังจากนี้จะค่อนข้างวิบากพอสมควรจึงไม่เหมาะที่จะใช้รถเก๋งส่วนผมกับแบงค์นั้นกำลังช่วยคุณแม่ของแบงค์ยกสำรับอาหารออกจากครัวมาตั้งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน

   “กิ๋นหื้อเต๋มตี้เลยเน่อบ่ต้องเกรงใจ๋”
   แม่ของแบงค์บอกกับพวกเราด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร พวกเรายกมือไหว้ขอบคุณก่อนที่จะนั่งลงที่โต๊ะ
   “เดี๋ยวกินเสร็จแล้วพาไปที่ตลาดหน่อยนะ จะไปซื้อพวกเนื้อหมูเนื้อไก่อะหยังพวกนี้หน่อย จะเอามาหมักไว้ย่างกินบนสันป่าเกี๊ยะกัน ไอ้ยีสต์มึงไปด้วย ไปช่วยกูหิ้วของ ส่วนที่เหลือรอนี่นะ”

   ไอ้เต้ยพูดขึ้นมาในระหว่างที่พวกเรากำลังกินข้าวกันอยู่ ทุกคนต่างพยักหน้าตกลงกับข้อตกลงนั้น จะมีก็แต่ไอ้ยีสต์ที่ดูมีท่าทีอิดออดเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้
   หลังจากที่พวกเรากินข้าวเสร็จแล้ว แบงค์ ไอ้ยีสต์ และไอ้เต้ยก็เข้าไปในตัวเมืองเชียงดาวเพื่อซื้อของด้วยรถเก๋งของไอ้เต้ย โดยที่ผมกับไอ้น้องไนท์ก็ช่วยกันเก็บจานไปล้างในครัว ส่วนไอ้โอ๊ตนั้นก็รับหน้าที่เก็บกวาดบริเวณโต๊ะหินอ่อน

   “พี่นันท์กับพี่แบงค์นี่รู้จักกันมานานรึยังครับ”
   ไอ้น้องไนท์ถามขึ้นในขณะที่ผมเองนั้นกำลังเอื้อมมือไปหยิบฟองน้ำล้างจานมา

   “ก็ราวๆ สองเดือนเห็นจะได้ละมั้ง ทำไมเหรอวะ”
   ผมหันไปถามไอ้น้องไนท์กลับ ก่อนที่จะยื่นจานให้อีกฝ่ายล้างน้ำสะอาดต่อ
   “ก็...เปล่าครับ บ่มีอะหยัง แค่เห็นดูสนิทกันดีน่ะครับ”
   “หืม อย่างนั้นเหรอ พอดีแบงค์เป็นเพื่อนของไอ้โอ๊ตน่ะ ก็เลยอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ดูสนิทกันเร็วขึ้นล่ะมั้ง”

   “เกี่ยวกันมั้ยนั่น”
   ผมหัวเราะแห่ะๆ กลับไปเมื่อได้ยินไอ้น้องไนท์พูดเช่นนั้น

   “ว่าแต่ถามทำไมวะ”
   ไอ้น้องไนท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำถามนั้นของผม

   “ป่ะ..เปล่าครับ ก็แค่ถามไปเรื่อยน่ะ”
   เจ้าตัวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับหยิบจานไปวางผึ่งไว้ที่ชั้นวาง

   “ก็แค่เผื่อว่าผมอาจจะพอมีโอกาสน่ะ...”

   “ห๊ะ อะหยังนะ บ่ได้ยิน”
   ผมหันไปถามไอ้น้องไนท์ด้วยความสงสัยเพราะเจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงเบามากๆ

   “เอ่อ เดี๋ยวผมออกไปดูพี่โอ๊ตก่อนนะครับว่าเสร็จรึยัง”
   ไอ้น้องไนท์รีบเดินออกไปทันทีที่พูดจบ ทิ้งผมให้ยืนงงเป็นไก่ตาแตกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่คนเดียว
   อะไรของไอ้น้องไนท์มันหว่า
   


ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
หลังจากที่พวกเราจัดการเตรียมตัว เตรียมข้าวของต่างๆ เสร็จเรียบร้อย ในที่สุดก็ถึงเวลามุ่งหน้าสู่สันป่าเกี๊ยะกันสักที

   สันป่าเกี๊ยะ หรือชื่อเต็มคือ "สถานีเกษตรที่สูงสันป่าเกี๊ยะ" ตั้งอยู่ในหน่วยจัดการต้นน้ำแม่ตะมาน ตำบลแม่นะ อำเภอเชียงดาว และบางส่วนของตำบลกึ๊ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นอีกสถานที่ท่องเที่ยวหนึ่งที่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยว

เอ่อ แต่อาจจะยกเว้นผมไว้คนหนึ่งที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่เป็นคนเชียงใหม่โดยกำเนิดแท้ๆ

   ที่นี่มีดอกนางพญาเสือโคร่งสีชมพู หรืออีกชื่อหนึ่งที่นิยมเรียกกันก็คือดอกซากุระเมืองไทย ให้นักท่องเที่ยวชมด้วย โดยทั่วไปมีอากาศหนาวเย็นเกือบตลอดปี โดยจะหนาวจัดในช่วงฤดูหนาวตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์

   จากที่นี่เราสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ได้โดยรอบ และยังมองเห็นยอด “ดอยหลวงเชียงดาว”  อีกด้วย

   ที่นี่ยังมีเรือนพักไว้บริการด้วย ซึ่งปกติเป็นที่พักของนักศึกษาคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่มาฝึกงานโดยจะมีห้องน้ำ ห้องครัวพร้อมเครื่องครัวให้ใช้ประกอบอาหารได้แต่ ต้องนำอาหารวัตถุดิบขึ้นมาเอง

   แต่พวกผมมาแบบวัยรุ่นผจญภัยกันครับ จะมานอนสบายๆ มันไม่ได้บรรยากาศ เพราะงั้นพวกเราจึงเอาเต็นท์มากางเองครับ ฮ่าฮ่าฮ่า ซึ่งต้องเสียค่ากางเต็นท์ประมาณหนึ่งร้อยบาทครับ และยังมีค่าบำรุงสถานที่อีกคนละห้าสิบบาทต่อคืนด้วย

   อนึ่ง ไม่ต้องสงสัยนะครับว่าทำไมคนสมองเมล็ดถั่วอย่างผมที่ไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้เลยสักครั้งถึงได้รู้ข้อมูลที่นี่เป็นอย่างดี หึหึหึ คำตอบคือค้นหาจากอากู๋น่ะครับ คิดว่าน้ำหน้าโง่ๆ อย่างผมจะมีความรู้อะไรในหัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ ฮ่าฮ่าฮ่า

   การเดินทางมาที่นี่ค่อนข้างลำบากพอสมควร เพราะถนนเส้นที่ขึ้นไปยังสันป่าเกี๊ยะนั้นเป็นถนนลูกรัง มีถนนคอนกรีตบ้างแต่น้อยมากและเป็นแค่ระยะสั้นๆ แถมยังเป็นทางคดเคี้ยวและชันอีกด้วย สมกับเป็นเส้นทางขึ้นภูเขาจริงๆ เล่นเอาพวกเราถึงกับสะบักสะบอมกันอยู่ไม่น้อย อันเนื่องมาจากพวกเราทั้งหมดนั่งท้ายกระบะกันหมดครับ จึงโคลงเคลงรับแรงกระแทกกันไปเต็มๆ  ซึ่งหนักสุดก็คงเป็นไอ้ยีสต์นี่ล่ะ ที่ถึงขั้นอ้วกแตกเลยทีเดียว ฮ่าฮ่าฮ่า

   แต่ทันทีที่พวกเราขึ้นมาถึงจุดหมาย ความเจ็บปวด ความเมื่อยล้าที่มีมาตลอดเส้นทางก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยครับ เอ่อ อาจจะยกเว้นไอยีสต์ไว้คนหนึ่งที่ยังคงมีอาการเมารถอยู่

   คือจะว่ายังไงดีล่ะ ขนาดดูรูปในกูเกิ้ลก็ว่าสวยแล้วนะครับ แต่พอมาเจอของจริงนี่ยิ่งกว่า มันสวยงามมากๆ จนบรรยายออกมาไม่ได้จริงๆ ครับ ต้องมาเห็นด้วยตาตัวเองเท่านั้น

   พวกเราทั้งหมดช่วยกันขนสัมภาระลงจากรถกระบะกันก่อนที่จะจัดการวุ่นวายกับการตั้งเต็นท์ ส่วนไอ้เต้ยกับน้องไนท์รับอาสาเรื่องเตาย่างบาร์บิคิวและเสบียง ในขณะที่ไอ้ยีสต์ พวกผมปล่อยให้มันนั่งพักดมยาดมไปก่อนซึ่งก็เป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกอเนจอนาถใจยิ่งนัก

   อ่อนแอก็แพ้ไปนะเพื่อน ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ว่าแต่ใครจะนอนกับใครมั่งวะ”
   ไอ้เต้ยตั้งคำถามขึ้นมาทันทีหลังจากที่จัดการข้าวของต่างๆ เสร็จ พวกเราหันมองหน้ากันเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนที่จะหันไปมองเต็นท์ที่กางเอาไว้ ซึ่งเป็นเต็นท์ใหญ่ที่ไอ้เต้ยเอามาหนึ่งหลังกับเต็นท์เล็กของแบงค์และไอ้น้องไนท์อีกคนละหลัง

   “พี่นันท์มานอนกับผมก็ได้นะครับ”
   ไอ้น้องไนท์ชิงเอ่ยปากขึ้นมาเป็นคนแรกอย่างรวดเร็ว ทำเอาพวกผมถึงกับหันไปมองคนพูดทันที

   “เอ่อ คือ พี่นันท์ตัวเล็กไง ผมตัวโตมันน่าจะโอเคกว่าที่ผมต้องนอนกับคนอื่นยังไงล่ะครับ”
   ไอ้น้องไนท์รีบอธิบายทันทีด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

   “ขอบคุณนะที่ชมว่ากูตัวเล็ก งั้นกูไปนอนเต็นท์ใหญ่ของไอเต้ยดีกว่า มึงจะได้นอนคนเดียวสบายๆ บ่ต้องอึดอัด”
   ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อยพร้อมกับหยิบกระเป๋าสัมภาระของตัวเองขึ้นมาหมายจะมุ่งไปยังเต็นท์ของไอ้เต้ย แต่ก็ถูกไอ้น้องไนท์รั้งแขนเอาไว้เสียก่อน

   “อ๊าาา บ่ช่ายนะพี่นันท์ ผมขอโทษษษ บ่ได้หมายความว่าอย่างงั้น คือแบบ คือแบบว่า...”
   ไอ้น้องไนท์รั้งแขนของผมเอาไว้พร้อมกับพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ ทำเอาทุกคนถึงกับหัวเราะกันเลยทีเดียว ซึ่งพอมาคิดอีกทีในตอนหลังก็ไม่แน่ใจว่าพวกมันหัวเราะไอ้น้องไนท์หรือหัวเราะเรื่องผมตัวเตี้ยกันแน่

   “งั้นผมไปนอนกับคุณเพื่อนแบงค์ดีกว่า ให้ตายยังไงผมก็ไม่นอนร่วมเต็นท์กับคุณเพื่อนเต้ยและคุณเพื่อนยีสต์เด็ดขาดครับ”
   ไอ้โอ๊ตพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าเข้าไปวางในเต็นท์ของแบงค์ทันทีด้วยความรวดเร็ว แบงค์ส่งเสียง 'อ๊ะ' เบาๆ ก่อนที่จะนิ่งเงียบไป พลางหันมองไอ้โอ๊ตก่อนที่จะยกนิ้วชี้ขึ้นมาเกาจมูกตัวเองเบาๆ ในขณะที่ไอ้เต้ยกับไอ้ยีสต์ต่างก็หันมองหน้ากันด้วยความสงสัยในคำพูดของไอ้โอ๊ต

   “โอเค งั้นกูนอนกับไอ้ยีสต์ ส่วนมึงไปนอนกับไอ้ไนท์มันละกันนะ”
   “อ้าว เต็นท์มึงหลังใหญ่ กูนอนด้วยดิวะ”
   ผมหันไปพูดกับไอ้เต้ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยในขณะที่เจ้าตัวกำลังโยนกระเป๋าเข้าเต็นท์

   “บ่เอา กูอึดอัด มึงไปนอนกับไอ้ไนท์น่ะล่ะ ดีแล้ว”
   ไอ้เต้ยตอบกลับมาโดยที่ไม่ได้หันมามองผมแม้แต่นิดเดียว ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดของไอ้เต้ยแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้จึงหยิบกระเป๋าไปไว้ในเต็นท์ของไอ้น้องไนท์ด้วยความจำใจ โดยที่มีเจ้าของเต็นท์ยืนยิ้มให้ผม

   
   หลังจากที่จัดการสัมภาระเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็พากันเดินไปที่หน่วยจัดการต้นน้ำแม่ตะมาน ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณหกร้อยเมตร แต่ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่า อยู่ก่อนสถานีเกษตรที่สูงสันป่าเกี๊ยะที่เป็นจุดที่พวกผมกางเต็นท์น่ะครับ หรือพูดง่ายๆ คือเดินย้อนกลับไปนั่นล่ะครับ

   จุดประสงค์ที่พวกเราไปก็คือเพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกน่ะครับ ซึ่งนี่ก็ใกล้เวลาพระอาทิตย์ตกแล้วด้วย ทันทีที่ไปถึง ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกับบรรยากาศวิวทิวทัศน์ของที่นี่ทันที มันสวยมากครับ ต้นไม้ภูเขาสุดลูกหูลูกตา มีระเบียงไม้ที่ยื่นออกไปในหุบเขาให้เราได้สัมผัสกับบรรยากาศริมเขาด้วย ไหนจะต้นสนต้นเล็กต้นใหญ่เต็มไปหมด สมชื่อ สันป่าเกี๊ยะ จริงๆ (เกี๊ยะ เป็นคำเมืองน่ะครับ แปลว่าต้นสน) ยิ่งมาในช่วงหน้าหนาวแบบนี้แล้วด้วยเนี่ย เวลาลมพัดเข้ามาทีนี่ขอบอกเลยว่า ฟินสุดๆ

   “เป็นยังไงมั่งครับ กับที่นี่”
   แบงค์เดินเข้ามาถามผมที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับวิวทิวทัศน์รอบข้าง

   “สวยมากเลยว่ะ ถึงเส้นทางที่ขึ้นมาจะลำบากไปหน่อย แต่ก็คุ้มค่าจริงๆ ที่มาถึง”
   ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนถามเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะหันมองออกไปยังหุบเขาพร้อมกับโน้มตัวเอาข้อศอกพักที่ขอบระเบียงไม้

   “แบบนี้ล่ะครับ ดีแล้ว สิ่งใดที่มนุษย์เข้าถึงง่าย ไม่นานนักความสวยงามแบบธรรมชาติก็จะถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว”
   ผมหันไปมองแบงค์ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะหันมายิ้มให้ผม

   “อะไรที่เราได้มายากๆ มันมักจะมีคุณค่าเสมอ”
   ผมหันไปมองยังทิวทัศน์ข้างหน้าในตอนนี้ทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ก็คงจะจริงอย่างที่อีกฝ่ายว่านั่นล่ะ แสงอาทิตย์สีส้มที่กำลังจะลับขอบเขาไปอย่างช้าๆค่อยๆ เผยให้เห็นดวงดาวที่เริ่มชัดเจนมากขึ้นทีละนิดๆ เป็นภาพบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

   และยิ่งได้อยู่กับ...เพื่อน...แบบนี้แล้วด้วยเนี่ย...
   ทันทีที่คิดแบบนั้น ผมก็หันค่อยๆ หันไปมองแบงค์ที่ตอนนี้กำลังตรวจดูรูปในกล้องของตัวเองอยู่

   เพื่อน...อย่างนั้นเหรอ...

   “มึง”
   “ครับ”
   แบงค์หันมายิ้มให้ผมทันทีที่ได้ยินผมเรียก ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกับว่าบรรยากาศรอบตัวมันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงกิ่งไม้ที่เสียดสีกันเพราะลมพัดราวกับกำลังสะกดให้ผมหยุดนิ่งอยู่กับที่ยังไงก็ไม่รู้
   “เปล่า เรียกไปงั้นล่ะ เอ้อ ไหน ก็ไหนๆ ละ ถ่ายรูปกูสักรูปเถอะ น่านะ นะ นะ นะ”

   ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องอ้อนวอนพร้อมกับเขย่าแขนแบงค์เบาๆ เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะยกมือขึ้นมายีหัวผมเล่นแล้วจึงเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

   ชิ ใจแข็งจริงๆ เลยไอ้แว่นคนนี้เนี่ย

   “พี่นันท์คร้าบบบ พี่นันท์ เซลฟี่กัน เซลฟี่กันเถอะ”
   ไอ้น้องไนท์เดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทีกระตือรือร้น แต่ที่จริงเรียกว่าวิ่งเข้ามาน่าจะถูกมากกว่านะนั่น

   “เอาดิ”
   ผมพยักหน้าให้ ไอ้น้องไนท์ยิ้มตอบด้วยความดีใจก่อนที่จะเดินเข้ามายืนข้างๆ ผม พร้อมกับยกมือถือของตัวเองขึ้นมา
   แชะ!!!

   “เฮ้ย เดี๋ยวนะๆ ถ่ายย้อนแสงแบบนี้ หน้ามันจะบ่ดำเหรอวะ”
   ผมหันไปถามอีกฝ่ายทันทีที่นึกเอะใจขึ้นได้
   “บ่ดำครับ กล้องมือถือของผมสามารถถ่ายย้อนแสงได้น่ะครับ นี่ไงๆ”
   ไอ้น้องไนท์ยิ้มให้ผม พร้อมกับยื่นมือถือส่งมาให้ผมดู เออว่ะ ไม่ดำจริงๆ ด้วย กล้องมือถือมึงเทพมาก ไอ้น้องไนท์ ยิ่งเมื่อเทียบกับกล้องมือถือกากๆ กูแล้วนี่ คนละโลกเลยว่ะ สัส ฮ่าฮ่าฮ่า

   “โอเค เดี๋ยวผมแท็กไปนะครับ”
   ไอ้น้องไนท์หันมาบอกพร้อมกับก้มหน้าพิมพ์มือถือ ผมจึงหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดูเฟซบุ๊ก แหม่ะ แต่ละคนเช็กอินกันใหญ่เลยนะมึง รูปเริปนี่มาเต็ม ไม่ค่อยจะเห่อกันเล้ยยย อ๊ะ นี่ไง ไอ้น้องไนท์แท็กมาพอดี จัดไปหนึ่งไลค์ ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ว่าแต่ทำไมบ่ถ่ายรูปหมู่แล้วแท็กให้ครบทุกคนวะ”
   ผมเอ่ยถามไอ้น้องไนท์ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอมือถือของตัวเอง
   “เอ่อ จะว่าไงดี...”
   ไอ้น้องไนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย

   “ผมมีแค่พี่คนเดียวก็พอแล้วน่ะ”
   “......”
   ทันทีที่ไอ้น้องไนท์พูดจบ ผมก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มเขินอายเล็กน้อยอยู่

   “......”
   “......”
   ทั้งผมและไอ้น้องไนท์ต่างก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

   “เอ่อ...มึงบ่ได้แอดเฟซบุ๊คพวกคนอื่นๆ เหรอวะ”
   ผมถามกลับไปด้วยความสงสัย ไอ้น้องไนท์เองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งเงียบไปก่อนที่จะก้มหน้าห่อไหล่ตก
   “พี่นันท์เนี่ยน้าาา”
   อ้าว กูพูดอะไรผิดไปเหรอวะ

   “เฮ้ยๆ พวกเรามาถ่ายรูปหมู่กันหน่อยมา จะได้แท็กพร้อมกัน มาเร็วๆ”
   ไอ้เต้ยตะโกนเรียกพวกผมจากอีกฟากของระเบียง ผมหันไปพยักหน้าให้ไอ้น้องไนท์ก่อนที่จะเดินนำหน้าออกไป
   “แบงค์ รบกวนมาถ่ายรูปพวกเราให้ทีสิ”
   ไอ้เต้ยตะโกนเรียกอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการถ่ายรูปหญ้าหอมอยู่ แบงค์หันมามองยังพวกเราพร้อมกับนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยิ้มแล้วส่ายกลับมาเป็นคำตอบ

   “แบงค์มันถือคติบ่ถ่ายรูปคนน่ะ”
   ผมหันไปบอกไอ้เต้ยที่ตอนนี้กำลังทำหน้าสงสัย
   “มึงนี่รู้ดีจังนะ”
   ไอ้เต้ยหันมาถาม ผมเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะแห้งๆ ด้วยสีหน้าเจื่อนทันที
   “ก็แหงล่ะ กูโดนมันปฏิเสธมาสามรอบแล้วนี่”
   ทันทีที่ผมพูดจบ ผมก็หันไปกวักมือเรียกแบงค์ให้เดินเข้ามาหา

   “เฮ้ย มึง มาถ่ายรูปหมู่กันเถอะ เดี๋ยวให้ไอ้น้องไนท์กดเซลฟี่เอา”
   ผมตะโกนออกไป คนถูกเรียกหันมามองผมครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปมองไอ้น้องไนท์ ที่ตอนนี้่กำลังบีบนวดไหล่ผมเบาๆ อยู่ข้างหลัง แบงค์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินออกไป พร้อมกับยกกล้องถ่ายภาพทิวทัศน์ต่อ

   “เอ้า อะหยังของมันวะเนี่ย”
   ผมขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

   “"เออๆ ช่างเถอะ มาๆ มาถ่ายรูปกัน เร็วๆ เดี๋ยวพระอาทิตย์จะลับเขาไปละ เดี๋ยวแสงจะหมด”
   ไอ้เต้ยตัดบทพร้อมกับตั้งท่าเตรียมถ่ายรูป โดยใช้กล้องมือถือของไอ้น้องไนท์ ซึ่งก็มีไอ้น้องไนท์รับอาสาหน้าที่เป็นตากล้องเซลฟี่จำเป็น เนื่องจากสูงที่สุดในกลุ่มตอนนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า

   หลังจากที่ถ่ายรูปเสร็จ ไอ้น้องไนท์ก็โพสท์ขึ้นเฟซบุ๊กทันที โดยที่แท็กแค่ผมกับไอ้เต้ย เพราะไอ้น้องไนท์ไม่ได้แอดเฟซบุ๊กคนที่เหลือ ไอ้เต้ยจึงรับหน้าที่แท็กไอ้ยีสต์และไอ้โอ๊ตต่อ ผมเองเมื่อเห็นโพสท์นี้ก็หันไปมองแบงค์ที่ยังคงวุ่นวายกับการถ่ายรูปอยู่คนเดียวก็เกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมา

มาเที่ยวกันหลายคนทั้งที แต่ทำตัวโดดเดี่ยวแบบนี้มันก็ดูจะแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้แฮะ

   เอาวะ ไหนๆ ก็มาด้วยกันแล้วนี่นะ ถึงจะไม่มีอีกฝ่ายอยู่ในรูป แต่ยังไงก็ถือว่ามาด้วยกัน

   ผมกดแท็กแบงค์ทันทีทันทีที่คิดเช่นนั้นพร้อมกับกดไลค์ให้กับสเตตัสนี้ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองแบงค์อีกรอบ พร้อมกับฉุกใจคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปแบงค์ที่ตอนนี้กำลังถ่ายรูปว่านสี่ทิศอยู่ ทันทีที่ถ่ายเสร็จผมก็จัดการโพสท์ลงเฟซบุ๊กของอีกฝ่ายทันทีด้วยความรวดเร็ว

   ตากล้องทีเผลอ
   นั่นคือชื่อที่ผมตั้งขึ้นสำหรับรูปนี้ ผมกดไลค์ก่อนที่จะอมยิ้มอย่างมีความสุขให้กับรูปนั้น

   “ไปเหอะ กูหิวแล้วเนี่ย”
   ไอ้ยีสต์บ่นขึ้นมาพร้อมกับเอามือลูบท้องตัวเอง พวกเราทั้งหมดจึงเดินกลับไปยังที่พักเพื่อเตรียมก่อไฟไว้ย่างเนื้อที่เตรียมมาและไว้ผิงสำหรับคืนนี้ ในขณะที่ไอ้เต้ยและไอ้น้องไนท์รับอาสาเป็นพ่อครัวหัวป่าก์จำเป็นสำหรับมือเย็นนี้ แหม พอพูดแบบนี้ดูเหมือนจะอลังการยังไงก็ไม่รู้แฮะ แต่ที่จริงแล้วก็แค่ย่างเนื้อบนเตาย่างบาร์บิคิวแค่นั้นล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า

   “เอาล่ะ ทุกคน คืนนี้กูรับรองได้เลยว่าจะต้องสนุกแน่ๆ”
   ไอ้เต้ยหันมาพูดกับพวกผมในขณะที่เจ้าตัวกำลังใช้ตองคีบชิ้นเนื้อพลิกไปมา

   “อะหยังของมึงวะ”
   ไอ้ยีสต์หันไปถามกลับ ไอ้เต้ยเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็กระหยิ่มยิ้มย่องด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์เล็กน้อยแล้วจึงมุดหายเข้าไปในเต็นท์ครู่หนึ่งก่อนที่จะออกมาพร้อมกับอะไรบางอย่างในมือ

   “อะหยังวะเนี่ย น้ำเปล่ากับเพียวริคุเนี่ยนะ”
   ไอ้ยีสต์ถามด้วยสีหน้าสงสัยเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของไอ้เต้ย แต่ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ ทั้งสิ้นจากอีกฝ่าย นอกจากรอยยิ้มมุมปากเท่านั้น ทั้งผม ไอ้ยีสต์ ไอ้น้องไนท์ต่างพากันมองหน้าด้วยความงุนงงสงสัย จะมีก็แต่แบงค์ และไอ้โอ๊ตที่ดูจะไม่แปลกใจอะไรกับท่าทีที่ดูมีเลศนัยของไอ้เต้ยเลยสักนิด

   มันคืออะไรกัน
   แต่ดูแล้วคืนนี้ท่าจะไม่จบลงง่ายๆ แน่นอนยังไงก็ไม่รู้แฮะ

จบคาบเรียนที่ห้า

มุมแคปชั่นไร้สาระ

นันทการ ได้เพิ่มรูปภาพใหม่



นันทการ : ยังกับในเกม Silent Hell เลยสัส

Oat Inwศาสตร์ : Silent Hill ครับ คุณเพื่อนนันท์ ไม่ใช่ Hell

นันทการ : เออ นั่นล่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ o13

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ไนท์ก็น่ารักแฮะ เชียร์ไม่ถูกเลย  :hao3:

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
    คาบเรียนที่หก
   
   ค่ำคืนที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงไฟ ไร้ซึ่งเสียงรบกวนวุ่นวายใดๆ ยิ่งบนยอดเขาสูงบวกกับฤดูหนาวแบบนี้ด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้อากาศในค่ำคืนนี้เหน็บหนาวมากขึ้นไปอีกจนแทบจะเข้ากระดูกดำเลยทีเดียวก็ว่าได้
   ทว่าผมกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

   อบอุ่น...นุ่มนวล...
   และหนักด้วย...

   หือ?
   หนัก?

   ผมรีบลืมตาตื่นขึ้นทันทีที่รู้สึกเช่นนั้น ซึ่งก็พบว่าตอนนี้ตัวผมเองกำลังนอนอยู่ในเต็นท์เสียแล้ว

   เอ นี่มันก็เต็นท์ไอ้น้องไนท์นี่หว่า ว่าแต่กูเข้ามาตอนไหนวะ แล้วเข้ามาได้ยังไงวะ
   ผมพยายามคิดทบทวนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา มันก็คงสืบเนื่องมาจากไอ้เจ้าขวดน้ำเปล่าปริศนากับเพียวริคุของไอ้เต้ยนั่นล่ะครับ

ไอ้เพียวริคุมันก็คือเพียวริคุตามชื่อขวดของมันนั่นล่ะ แต่ปัญหามันอยู่ที่ไอ้เจ้าขวดน้ำเปล่าที่ข้างในมันไม่ใช่น้ำเปล่านี่สิครับ แต่มันคือ เหล้าขาว ครับ ใช่ครับ เหล้าขาว สีมันใสมากครับ ใสจนเหมือนน้ำเปล่า แต่กลิ่นนี่สิแรงมาก

   ไอ้เต้ยมันเคยได้ยินเขาพูดกันว่าเหล้าขาวเชียงดาวจัดว่าเป็นอะไรที่เด็ด มาแล้วก็ต้องลองให้ได้ มันเลยอยากลอง จึงให้แบงค์เป็นธุระจัดการหาซื้อมาให้แต่เพราะด้วยกลิ่นและรสชาติที่ดูจะเกินวัยของพวกเราไปไม่หน่อยจึงต้องผสมเพียวริคุเข้าไปด้วย เพื่อลดกลิ่นและรสชาติที่บาดคอให้อ่อนนุ่มลงเพื่อให้กินได้ง่ายขึ้น ซึ่งก็ช่วยได้จริงๆ ครับ กินง่ายขึ้นมาก เพราะได้ความหวานของเพียวริคุช่วย

และก็เพราะกินง่ายนี่ล่ะ ภาพมันก็เลยตัดหายไปตอนไหนก็ไม่รู้เท่าที่พอจะจำได้ก็คือไอ้โอ๊ตลงไปนอนก่อนเป็นคนแรก ทั้งๆ ที่เป็นคนพูดเองก่อนกินแท้ๆว่า "อย่าดูถูกเด็กเชียงดาวสิครับ คุณเพื่อนๆ ทั้งหลาย" ดีแต่ปากจนแทบอยากจะถุยน้ำลายใส่หน้ามันแรงๆ จริงๆ เลยแฮะ รายต่อมาก็น่าจะเป็นไอ้น้องไนท์ ไอ้นี่ปกติก็ชอบทำตัวเป็นเด็กสวนทางกับความสูงอยู่แล้วแท้ๆ แต่พอเมาแล้วยิ่งง๊องแง๊งปัญญาอ่อนเข้าไปใหญ่ "พี่นันท์ค้าบบบ พี่นันท์ค้าบบบ กอดหน่อยๆ" อยู่นั่นล่ะ น่ารำคาญจนต้องเอาตีนยันไว้ตลอด

   รายต่อมา ก็...น่าจะผมนี่ล่ะมั้ง เพราะหลังจากเอาตีนยันไอ้น้องไนท์ไว้ ก็เหมือนภาพจะตัดหายไปเลย มารู้ตัวอีกทีก็ตอนนี้นี่ล่ะ

   โอย ปวดหัวตึ๊บๆ แฮะ ปวดมากราวกับจะระเบิดออกมาให้ได้ยังไงยังงั้น ไม่น่าแดกเข้าไปเลยกู ถ้ารู้ว่าจะมีผลกระทบขนาดนี้จะไม่แดกเด็ดขาด และจะไม่แดกอีกเป็นครั้งที่สองอีกด้วย แล้วไอ้ความรู้สึกหนักๆ ที่ตรงหน้าอกนี่มันอะไรกันน่ะ

   ผมพยายามยกหัวขึ้นเพื่อมองไปยังหน้าอกของตัวเอง ก็พบว่ามีแขนปริศนากำลังพาดกอดอยู่บนหน้าอกของผม
   ไอ้น้องไนท์ มึงอีกแล้ว ไอ้ห่า ไอ้สัส หนักฉิบหาย
   ผมสบถขึ้นในใจพร้อมกับพยายามจะเอาแขนนั้นออกจากหน้าอกของผม ก่อนที่จะหันไปมองหน้าไอ้น้อง...

   “......”
   แบงค์!!!
   “......”
   ห๊ะ แบงค์เนี่ยนะ

   ได้ยังไงวะ เดี๋ยวนะๆ นี่มันเต็นท์ของใครวะ ไม่ใช่เต็นท์ของไอ้น้องไนท์เหรอวะ ผมพยายามมองรอบเต็นท์ทันทีที่เกิดความสงสัย ก็ใช่นี่หว่า เป็นเต็นท์ของไอ้น้องไนท์ชัดๆ ว่าแต่เจ้าตัวมันหายไปไหนของมัน แล้วที่สำคัญแบงค์มาอยู่ตรงนี้ได้ไงวะ

   ในขณะที่ผมกำลังตั้งคำถามสงสัยกับตัวเองอยู่นั่นเอง ผมก็เหลือบหันไปมองอีกฝ่ายที่กำลังหลับอยู่อีกรอบ
   “......”
   จะว่าไปแบงค์ตอนหลับนี่ก็ดูแปลกตาดีแฮะ ยังไงดีล่ะ ดูเหมือนเด็กๆ ยังไงก็ไม่รู้แฮะ แห่ะๆๆๆ
   น่าเอาปากกาเมจิกมาเขียนแกล้งจังเลยว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า

   “หัวเราะอะไรน่ะครับ”
   ผมรีบหุบยิ้มทันที เมื่อแบงค์เอ่ยปากถามพร้อมกับลืมตาขึ้นมาช้าๆ

   “"ปะ เปล่า บ่ได้หัวเราะอะหยังสักหน่อย”
   ผมรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

   “ว่าแต่กี่โมงแล้วครับเนี่ย”
   แบงค์เอ่ยถามพร้อมกับหลับตาลงอีกรอบ ผมขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง

   “ตีหนึ่งครึ่งน่ะ”
   ฉิบหาย กูหลับไปตั้งแต่ตอนไหนวะนั่น

   “อือ...”
   แบงค์ส่งเสียงครางในลำคอเป็นคำตอบกลับมา ก่อนที่จะยกแขนของตัวเองมาพาดกอดไว้บนหน้าอกของผมอีกรอบ
   “เดี๋ยวนะ อะหยังของมึงเนี่ย”
   “หือ อะไรเหรอครับ”
   แบงค์ตอบกลับมาด้วยคำถามโดยที่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองผมเลยแม้แต่นิดเดียว

   “ยังจะมาอะหยังอีกล่ะ ก็ไอ้แขนหนักๆ ของมึงนี่ไง”
   ผมถามกลับไปพร้อมกับใช้นิ้วคีบแขนของแบงค์ออกไปจากหน้าอกของผมเอง
   
   “วิธีเพิ่มความอบอุ่นยังไงล่ะครับ ไม่เคยได้ยินเหรอครับว่าเวลาหนาวๆ การกอดกันจะช่วยทำให้เราอบอุ่นขึ้นได้”
   ทันทีที่แบงค์พูดจบ เจ้าตัวก็ยกแขนกลับมาพาดกอดไว้บนหน้าอกของผมอีกรอบ แถมคราวนี้ยังขยับตัวเข้ามาชิดมากขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย ชิดเสียจนขนาดที่ลำคอของผมนั้นรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของแบงค์ หนำซ้ำยังได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ จากลมหายใจนั้นอีกด้วย

   แบงค์เมาเหรอเนี่ย ไอ้หน้าอ่อนนี่มันแดกเหล้าเป็นด้วยเหรอวะ ? ทำไมกูไม่ยักกะเห็นจังหวะที่มันกินเลยวะ

   ก็ยอมรับนะว่า มันก็ทำให้อบอุ่นขึ้นจริงๆ นั่นล่ะ แต่ค่อนข้างอึดอัดไปหน่อยแฮะ ผมจึงขยับพลิกตัวหันไปทางแบงค์เพื่อหวังให้แขนของอีกฝ่ายนั้นพาดที่ด้านข้างแทนที่จะเป็นอก ซึ่งก็ช่วยได้เยอะเพราะมันทำให้ผมหายใจคล่องมากขึ้นกว่าเดิม แต่ในขณะที่ผมกำลังคิดเช่นนั้นเอง ผมก็ฉุกใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

   เหมือนกูจะหันพลิกตัวผิดด้านยังไงก็ไม่รู้แฮะ ที่จริงกูต้องหันไปอีกด้านมากกว่าแทนที่จะเป็นด้านนี้ไม่ใช่เหรอวะนั่นก็เพราะตรงหน้าของผมในตอนนี้นั้นก็คือใบหน้าของแบงค์ในระยะประชิดยิ่งกว่าดูหนังสามมิติเสียอีก ไม่ได้การละ ต้องขยับพลิกตัวไปอีกด้าน

   ทว่าทันทีที่ผมพยายามจะพลิกตัว แบงค์กลับยิ่งกอดผมแน่นมากขึ้น จนผมไม่สามารถขยับตัวได้เลยแม้แต่น้อย
   เฮ้ย อะไรวะ แกล้งกันหรือเปล่าวะเนี่ย

   ด้วยอาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความง่วงที่ถาโถมเข้ามา ผมจึงจำยอมที่จะต้องล้มเลิกความคิดที่จะพลิกตัวก่อนที่จะหลับไป ถึงแม้ในใจจะค่อนข้างรู้สึกอายไม่ใช่น้อย

   มันต้องมีอะไรตรงไหนผิดพลาดแน่ๆ
   

   ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ
   เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือของผมดังขึ้น ผมสะดุ้งตื่นขึ้นทันทีด้วยความตกใจก่อนที่จะกดปิดมันอย่างรวดเร็วพร้อมกับพยายามเพ่งสายตาเพื่อดูเวลาบนหน้าจอ

   ตีห้าแล้วเหรอเนี่ย อีกเดี๋ยวพระอาทิตย์ก็จะขึ้นแล้วนี่หว่า อ้าว แล้วแบงค์หายไปไหนแล้ววะ

   ผมกลอกตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าตอนนี้มีเพียงผมอยู่ในเต็นท์คนเดียว ผมลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย ในขณะที่อาการปวดหัวนั้นเริ่มลดลงไปบ้างแล้ว ผมจึงค่อยๆ คลานออกจากเต็นท์ลุกขึ้นยืนพร้อมกับปัดเสื้อผ้าตัวเองเล็กน้อย หันมองไปรอบๆ ทั้งซ้ายและขวา บรรยากาศรอบข้างมีแต่ความเงียบสงัด จะมีก็เพียงแต่เสียงกรนที่น่ารำคาญจากเต็นท์ไอ้เต้ยและไอ้ยีสต์ ซึ่งในตอนนี้ผมก็เข้าใจในคำพูดของไอ้โอ๊ตแล้วว่าทำไมมันถึงไม่อยากนอนร่วมกับไอ้สองตัวนี้

   ผมพยายามหรี่ตามองเข้าไปในความมืดข้างหน้า ก็สังเกตเห็นแบงค์กำลังนั่งดูรูปถ่ายในกล้องอยู่ตรงจุดชมวิว

   “อ้าว ตื่นแล้วเหรอครับ”
   แบงค์เอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามา ผมยิ้มแห้งๆ เล็กน้อยเป็นคำตอบกลับไป ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ ทางด้านขวาของอีกฝ่าย

   “ตื่นนานรึยังวะ”
   ผมถามแบงค์กลับไป ก่อนที่จะอ้าปากหาวทีหนึ่ง

   “ก็พักนึงละครับ”
   เจ้าตัวตอบกลับมาโดยที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับรูปถ่ายในกล้อง

   “แล้วสรุปเมื่อคืน...เอ่อ...มึงเข้ามานอนในเต็นท์นี้ได้ไงวะ แล้วไอ้น้องไนท์ล่ะไปไหน”
   แบงค์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนที่จะหันมามองผมด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย

   “ผมก็จำไม่ได้เหมือนกันครับ รู้ตัวอีกที ก็มาอยู่เต็นท์เดียวกับนันท์แล้วน่ะครับ”
   “จำไม่ได้เลยเหรอ แม้กระทั่งเรื่อง...”
   ผมถามย้ำกลับไปอีกรอบ แบงค์หันมามองหน้าผมที่กำลังทำหน้าเขินอายเล็กน้อยอยู่

   “เรื่อง?”
   แบงค์ถามกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มสงสัย เล่นเอาผมถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว

   “บ่ๆ บ่มีอะหยังละ พอๆๆ”
   ผมตัดบทสนทนาไปทันทีด้วยความรวดเร็ว เพราะหากต้องพูดออกไปมากกว่านี้ ผมคงได้อายมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้แน่ๆ แบงค์เองเมื่อเห็นท่าทีนั้นของผม ก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ ออกมาก่อนที่จะเอามือมายีหัวผมเล่น แล้วจึงหันกลับไปดูรูปถ่ายต่อ

   “ว่าแต่ฟังเพลงอะหยังอยู่วะ”
   ผมเปิดคำถามใหม่ เมื่อสังเกตเห็นว่าด้านซ้ายของแบงค์นั้นกำลังใส่หูฟังเอาไว้อยู่

   “ไม่บอกครับ”
   แบงค์ตอบกลับมาด้วยท่าทีกวนเล็กน้อย ผมย่นจมูกขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น จึงเอื้อมมือไปหยิบหูฟังทีเหลืออีกข้างขึ้นมาฟัง

   บางทีก็ยังสงสัยลึกๆ ข้างใน บางคืนก็เหงาแทบทนไม่ไหว คนหนึ่งคนของฉัน คนนั้นเป็นใคร..
   อ๋อ เพลงนี้นี่เอง

   “นี่มึงชอบเพลงนี้เหรอวะ”
   “ก็ความหมายมันดีน่ะครับ”
   แบงค์ตอบกลับมาสั้นๆ ผมเงยหน้าขึ้นไปมองดูบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวมากมายที่กำลังส่องแสงประกายระยิบระยับ ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากจริงๆ โดยเฉพาะกับเด็กโตมาในเมืองตั้งแต่เกิดอย่างผมเนี่ย อ๊ะ นั่นกลุ่มดาวนายพรานนี่นา ก็อย่างที่เคยบอกไป ว่ามันเป็นกลุ่มดาวกลุ่มเดียวที่ผมพอจะรู้จักเพราะเป็นอะไรที่สังเกตได้ง่ายที่สุดแล้วล่ะ เมื่อเทียบกับบรรดากลุ่มดาวอื่นๆ เนี่ย

   “ขอบใจมึงมากนะเว้ย ที่ชวนมาน่ะ”
   ผมหันไปพูดกับแบงค์ก่อนที่จะเอนตัวเอาหัวไปพิงไว้กับไหล่ของแบงค์อันเนื่องมาจากความสั้นของสายหูฟัง อีกฝ่ายเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หันมามองผมแต่ไม่พูดอะไรออกมา จะมีก็เพียงแต่ลมหายใจอุ่นๆ ของแบงค์เท่านั้นที่กระทบกับเส้นผมของผมอย่างแผ่วเบา

   “ขอบคุณนันท์เช่นเดียวกันครับ ที่มากับผม”
   แบงค์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับเอียงหัวของตัวเองมาพิงไว้กับหัวของผม

   “อ้าว นี่มึงฟังอยู่เพลงเดียวเหรอวะเนี่ย”
   ผมเอ่ยถามขึ้นทันทีด้วยความสงสัยเมื่อเพลง ใครคนนั้น วนกลับมาอีกรอบ

   “ก็ความหมายมันดีนี่ครับ”
   ขอเหตุผลอื่นมั่งได้มั้ย

   “......”
   “......”

   ค่ำคืนเหน็บหนาว จะกอดเอาไว้แนบกาย
   ผมหวนคิดกลับไปยังเหตุการณ์ที่สนามบาสในคืนนั้น และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเต็นท์ของคืนนี้ ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องที่ออกจะดูน่าอายไม่ใช่น้อยที่โดนกอดแบบนั้น และยิ่งอีกฝ่ายเป็นผู้ชายเหมือนกันด้วยแล้วเนี่ย

   แต่ทำไมผมกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรเลยสักนิดกันนะ ตรงกันข้ามผมกลับรู้สึกดีด้วยซ้ำ แต่ในขณะเดียวกันผมก็ตั้งคำถามกับตัวเองเช่นเดียวกัน ว่าเพราะเหตุใดทั้งๆ ที่ผมรู้สึกดีขนาดนั้น แต่ผมยังรู้สึกลังเลที่จะกอดแบงค์กลับไปกันนะ

   ความรู้สึกพวกนี้มันคืออะไรกันนะ
   และผมกำลังลังเลอะไรอยู่อย่างนั้นเหรอ

   “นันท์ครับ”
   “อือ อะหยัง”

   “ขอบคุณมากนะครับ สำหรับรูปที่ถ่ายให้”
   แบงค์เอ่ยขอบคุณ ผมชำเลืองหางตาไปมอง ก็พบว่าแบงค์กำลังจ้องมองรูปตัวเองที่ผมถ่ายและโพสต์ลงหน้าเฟซบุ๊กของอีกฝ่ายเมื่อตอนเย็น

   “เออ กูอุตส่าห์ถ่ายให้มึงแล้ว มึงก็หัดถ่ายให้กูมั่งเหอะ สัส”
   แบงค์หัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองยังท้องฟ้า

   “อ๊ะนั่น ดูสิครับ ดาวตก”
   เสียงของแบงค์เอ่ยขึ้นด้วยความรวดเร็วพลางชี้ขึ้นไปยังท้องฟ้ามืดที่เต็มไปด้วยดวงดาว ผมหันไปมองตามที่อีกฝ่ายชี้ แต่ด้วยความที่มันเกิดขึ้นเร็วมาก ผมจึงมองเห็นแค่หางแสงของมันก่อนที่จะมันลับไปอย่างรวดเร็ว

   “อธิษฐานกันเถอะครับ”
   “ห๊ะ!?”
   “ไม่เคยได้ยินเหรอครับว่าถ้าเห็นดาวตก ให้อธิษฐานแล้วคำขอของเราจะเป็นจริง”
   แบงค์หันมากล่าวกับผมด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

   “กูรู้ แต่กูบ่นึกว่าคนอย่างมึงจะเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยน่ะ”
   “เอาเถอะครับ นิดๆ หน่อยๆ ไม่เห็นจะเสียหาย แถมยังดูโรแมนติกอีกด้วย”

   “มานั่งอธิษฐานขอพรจากดาวตกกับผู้ชายด้วยกันเนี่ยนะ โรแมนติกตรงไหนวะ”
   แบงค์หัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อได้ยินผมพูดเช่นนั้น แต่เอาเถอะ ดูอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจในคำพูดของผมเท่าไหร่นัก เพราะทันทีที่พูดจบ เจ้าตัวก็รีบหลับตาเหมือนกำลังจะอธิษฐานขอพรจากดาวตกยังไงยังงั้น

   เอาเถอะ ก็คงอย่างที่อีกฝ่ายว่าไว้จริงๆ นั่นล่ะ นิดๆ หน่อยๆ ไม่น่าจะเสียหายเท่าไหร่หรอกแต่จะให้อธิษฐานอะไรดีล่ะ อยู่ๆ มาให้คิดตอนนี้ ก็คิดไม่ออกแฮะ เอ หรือจะอธิษฐานเรื่องคะแนนสอบดีวะ เออเข้าท่าดีแฮะ

   ในขณะที่ผมกำลังจะหลับตาเพื่ออธิษฐานนั้นเอง สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นแบงค์ที่กำลังหลับตาอธิษฐานอยู่ ซึ่งดูจะจริงจังและตั้งใจเอามากๆ ซึ่งดูขัดกับคำพูดที่ว่านิดๆ หน่อยๆ นั้นยังไงก็ไม่รู้

   แต่ทำไมกันนะ พอเห็นเช่นนั้นแล้วแทนที่ผมจะรู้สึกหัวเราะ ผมกลับรู้สึกอมยิ้มเอ็นดูในความตั้งใจนั้นกันนะ
   อธิษฐานขอพรกับดาวตกงั้นเหรอ ถ้าเช่นนั้น ขออธิษฐานแบบนี้ดีกว่า

   คุณดาวตกครับ ผมไม่รู้ว่าการอธิษฐานกับดาวตกมันช่วยทำให้คำขอเป็นจริงหรือไม่ แต่หากมันเป็นจริงล่ะก็ ผมก็ขออธิษฐานให้คำขอพรของแบงค์ที่กำลังนั่งอธิษฐานอยู่ข้างๆ ผมเป็นจริงด้วยเถอะครับ

   ผมค่อยๆ ลืมตาอย่างช้าๆ ทันทีที่อธิษฐานเสร็จ ภาพที่เห็นคือแบงค์ที่กำลังจ้องมองผมอยู่ด้วยรอยยิ้ม
   “อธิษฐานว่าอะไรเหรอครับ”

   คำถามบวกกับรอยยิ้มนั้น ทำเอาผมถึงรู้สึกอึกอักขึ้นมาเล็กน้อย
   “บ่บอกเว้ย มึงล่ะ อธิษฐานว่าอะหยัง”

   “ไม่บอกเช่นกันครับ”
   เจ้าตัวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกึ่งหัวเราะเบาๆ ในขณะที่ผมเองในตอนนี้นั้นกลับรู้สึกเขินอายขึ้นมายังไงก็ไม่รู้

   นี่กูกำลังเป็นเหี้ยอะไรอยู่ ทำไมถึงได้รู้สึกเขินอายกับอะไรแบบนี้ด้วยวะเนี่ย

   “อีกเดี๋ยวพระอาทิตย์ก็จะขึ้นแล้ว ไปปลุกพวกเพื่อนๆ กันเถอะครับ”
   แบงค์เอ่ยทักขึ้นมา ทำให้ผมดึงสติของตัวเองกลับมาได้พร้อมกับถอดหูฟังออก แบงค์ลุกขึ้นยืนพร้อมกับปัดกางเกงตัวเองเล็กน้อยแล้วจึงยื่นมือมาให้ผม ผมจับมือนั้นเอาไว้พร้อมกับฉุดตัวเองให้ยืนขึ้นก่อนที่จะเดินตามหลังอีกฝ่ายไป

   โดยที่ยังคงทิ้งคำถามที่ไม่สามารถหาคำตอบนั้นได้เอาไว้ในใจเพียงลำพัง...
   

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   หลังจากที่ผมและแบงค์ไปปลุกเพื่อนๆ  ที่เหลือขึ้นมาด้วยความยากลำบาก พวกเราทั้งหมดก็พากันไปล้างหน้าล้างตากันที่ห้องน้ำรวม ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากจุดที่พวกเราตั้งเต็นท์ไม่มากนัก ขอบอกตรงนี้ว่าน้ำเย็นสัสๆ เลยครับ นี่ขนาดแค่ล้างหน้านะ ยังสั่นสะท้านไปถึงทรวงเพราะงั้นเรื่องอาบน้ำนี่ไม่ต้องพูดถึง ขอสารภาพ ณ ที่นี้เลยครับว่าไม่มีใครหน้าไหนอาบกันสักคน ชีวิตมีค่าอย่าเอาไปเสี่ยงกับน้ำเย็นแม้เพียงขันเดียว ฮ่าฮ่าฮ่า

   หลังจากที่ล้างหน้าล้างตากันอย่างทรมานเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น พวกเราก็ขอใช้ครัวของเรือนพักรับรองเพื่อต้มน้ำเอามาใส่มาม่าคัพเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย เป็นมือเช้าแบบง่ายๆ ของวันนี้ซึ่งพวกเราก็เอามานั่งกินกันที่จุดชมวิวเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้น ซึ่งก็เป็นจุดเดียวกันกับที่ผมและแบงค์นั่งกันเมื่อครู่

   “ไอ้ไนท์ มึงเป็นเหี้ยอะหยังของมึงวะ ซึมกระทือเป็นหมาหงอยอยู่ได้ เห็นแล้วชวนให้หดหู่ชิบหาย”
   ไอ้เต้ยหันมาเอ่ยถามไอ้น้องไนท์ที่ตอนนี้่ได้แต่เอาส้อมพลาสติกกวนมาม่าในถ้วยไปมาด้วยสีหน้าที่ดูแล้วไม่สดชื่นเลยสักนิด

   “ผมเข้าไปนอนในเต็นท์ของพี่แบงค์ได้ไงอะ”
   ไอ้น้องไนท์ถามออกมาด้วยน้ำเสียงหดหู่

   “ยังมีหน้ามาถามอีก มึงเองนั่นล่ะที่เป็นคนคลานเข้าไปเองแท้ๆ พวกกูพยายามจะบอก พยายามจะปลุกมึง มึงก็บ่ยอมตื่น กูก็เลยปล่อยๆ ไป ไอ้เหี้ยโอ๊ต มึงก็อีกคน เมาฟุบไปเป็นคนแรก ลำบากพวกกูต้องลากมึงเข้าเต็นท์อีกเนี่ย”

   ไอ้น้องไนท์นิ่งเงียบไม่พูดจาอะไรต่อเมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้นจากไอ้เต้ย ส่วนไอ้โอ๊ตเองเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ทำหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะใช้ปลายนิ้วขยับแว่นตาของตัวเองเบาๆ

   “ก็บอกแล้วไงครับ ว่าอย่าดูถูกเด็กเชียงดาว”
   กูอยากจะถุยน้ำลายใส่หน้ามึงสักร้อยรอบจริงๆ


   ท้องฟ้าในตอนนี้เริ่มมีแสงสว่างขึ้นมาบ้างแล้ว ซึ่งนั่นก็ทำให้แสงจากดวงดาวค่อยๆ เลือนหายไปเช่นเดียวกัน ไม่นานนักแสงแรกของวันจากดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาอย่างช้าๆซึ่งก็ทำให้พวกเราเห็นทะเลหมอกยามเช้าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น พวกเราทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงันกันทุกคนเพราะภาพความสวยงามของธรรมชาติในยามเช้าบนสันป่าเกี๊ยะแห่งนี้นั้นสวยงามเกินกว่าที่พวกเราจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
 

   ผมลุกขึ้นเอาถ้วยมาม่าไปทิ้งยังถุงขยะที่เตรียมเอาไว้ที่จุดกางเต็นท์ก่อนที่จะเดินไปล้างมือ แล้วจึงกลับมายังจุดชมวิวอีกรอบ แต่ละคนในตอนนี้ดูจะสนุกสนานกับการถ่ายรูปกับบรรยากาศยามเช้าเช่นนี้เสียเหลือเกิน

   โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแบงค์ ดูเจ้าตัวจะเพลิดเพลินกับการถ่ายรูปบรรยากาศยามเช้าในตอนนี้เป็นอย่างมาก จนผมเองก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าไปขัดจังหวะเท่าไหร่นักจึงได้แต่หันกลับไปมองบรรยากาศข้างหน้า ดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้หมอกเริ่มจางลงทีละนิดๆ จนในที่สุดก็หายไปจนหมดและหากมองสังเกตลงไปให้ดีๆ จะเห็นตัวเมืองเชียงดาวจากบนนี้ไกลๆ ด้วย

   ในขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินอยู่กับบรรยากาศตรงหน้า จนทำให้ไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้แบงค์ได้มายืนอยู่ข้างๆ ผมแล้ว
   “อรุณสวัสดิ์ครับ นันท์”
   แบงค์เอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง ผมหันไปมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังมองไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น

   “เออ ‘รุณหวัด”
   ผมเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับหันไปมองข้างหน้าเช่นเดียวกับอีกฝ่าย

   “ปีหน้าถ้าผมชวนมาอีก จะมามั้ยครับ”
   “มาสิ มาแน่ อย่าลืมล่ะ”
   ผมรีบตอบตกลงกลับไปทันทีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแบงค์ที่ยกนิ้วก้อยขึ้นมา

   “อะหยังน่ะ”
   “ก็เกี่ยวก้อยสัญญากัน ว่าปีหน้าเราจะมากันอีกยังไงล่ะครับ”
   แบงค์ยิ้มตอบกลับมา ผมเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็อมยิ้มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่จะยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวไว้กับนิ้วก้อยของแบงค์

   “ปีหน้านะครับ”
   แบงค์ทวนประโยคซ้ำ

   “เออ ปีหน้า”
   “แค่...เราสองคนนะครับ”
   “ห๊ะ อะหยังนะ”
   ผมถามกลับไปเพราะประโยคที่แบงค์พูดเมื่อครู่นั้นเบามากๆ แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ กลับมาจากอีกฝ่ายนอกจากรอยยิ้มเท่านั้น

   รอยยิ้มที่ผมเห็นทีไร ก็รู้สึกมีความสุขจนอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้สักที
   “ไปเก็บสัมภาระกันเถอะครับ เดี๋ยวสายมากกว่านี้แดดจะแรงขึ้นนะครับ”
   ผมพยักหน้าตอบรับพร้อมกับเดินตามแบงค์ไปทันที ก่อนที่จะบอกกับทุกคนให้เก็บสัมภาระกัน
   

   “เฮ้ยๆ ไอ้นันท์ แม่คะนิ้งว่ะ มาดูเร็ว”
   เสียงของไอ้ยีสต์ตะโกนเรียกผมอย่างดังในขณะที่ผมกำลังช่วยไอ้น้องไนท์เก็บเต็นท์อยู่ ทำเอาผมถึงกับหันไปมองไอ้น้องไนท์ด้วยสีหน้าสงสัยทันที

   “ช่วงนี้มีแม่คะนิ้งด้วยเหรอวะ”
   ผมตะโกนถามกลับไปด้วยความแปลกใจ จริงอยู่ว่าตอนนี้เข้าสู่หน้าหนาวแล้วก็ตามทีเถอะ แต่มันก็ยังไม่หนาวมากพอที่จะทำให้เกิดแม่คะนิ้งได้นี่หว่า

   “เออ มี เชื่อกูดิ รีบๆ มาดู เร็ว เดี๋ยวมันจะละลายไปก่อนนะเฮ้ย”
   ไอ้ยีสต์ยังคงยืนยันในคำพูดของตัวเองด้วยความมั่นใจ จนผมต้องเดินไปดูให้เห็นกับตาเพราะเอาจริงๆ ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นแม่คะนิ้งของจริงเลยสักครั้ง จนบางทีก็รู้สึกละอายใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าเป็นคนเหนือได้ยังไง เสียชาติเกิดจริงๆ เลยกูเนี่ย

   ผมเดินไปยังบริเวณเต็นท์ของไอยีสต์ พร้อมกับพยายามมองไปยังจุดที่มันชี้ ทันทีที่เห็นผมก็ถึงกับอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

   เฮ้ย มีจริงด้วยแฮะ ไม่อยากจะเชื่อ
   คือจะว่ายังไงดีล่ะครับ คือมันสวยงามมากครับ

   กับแม่คะนิ้ง...

   น้ำแข็งหลอด!!!

   “......”
   ครับ น้ำแข็งหลอดธรรมดาๆ นี่ล่ะครับ แถมเป็นน้ำแข็งหลอดที่เหลือในกระติกจากเมื่อคืนซึ่งไอ้ยีสต์เพิ่งจะเททิ้งไปเมื่อกี้นี่เอง

   “แม่คะนิ้ง...พ่องงง”
   ผมหันกลับไปด่าไอ้ยีสต์พร้อมกับยกนิ้วกลางชูให้มันทันที ก่อนที่จะเดินกลับไปช่วยไอ้น้องไนท์เก็บเต็นท์ต่อ โดยมีไอ้ยีสต์กับไอ้เต้ยหัวเราะตามหลังมาด้วยความชอบใจ ไอ้พวกเหี้ย ทำกูเสียเวลาชีวิตฉิบหาย

   “พี่นันท์นี่ก็เชื่อคนง่ายดีนะครับ”
   ไอ้น้องไนท์ฝังกลบผมทันทีที่ผมเดินมาถึง

   “ใครๆ ก็ว่าแบบนี้ทั้งนั้น นี่กูคงโง่อย่างที่เขาว่าจริงๆ น่ะล่ะ”
   “เฮ้ยๆ บ่ใช่นะครับ ผมบ่ได้มีเจตนาแบบนั้นนะครับ พี่นันท์”
   ไอ้น้องไนท์พยายามอธิบายให้ผมฟังด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน

   “คือจะว่ายังไงดีล่ะ คือจะสื่อว่าพี่นันท์เป็นคนมองโลกในแง่ดีน่ะครับ และที่สำคัญ...”
   ไอ้น้องไนท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งในขณะที่มือก็กำลังพับเต็นท์ไปด้วย
   “...ผมมองว่านั่นเป็นเสน่ห์อย่างนึงของพี่นันท์ในสายตาผมด้วย”
   ผมหันไปมองหน้าไอ้น้องไนท์ที่ตอนนี้กำลังดูยิ้มๆ อายๆ อยู่ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งและพยายามครุ่นคิดกับคำพูดนั้นของไอ้น้องไนท์

   “ถ้าอยากได้ กูยกให้ได้นะ นิสัยนี้ กูยกให้ฟรีเลย”
   ไอ้น้องไนท์นิ่งเงียบไปก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาผมด้วยสีหน้าจริงจังต่างไปจากทุกที

   “ผมบ่ได้อยากได้แค่นิสัยของพี่ครับ”

   “......”
   “......”

   “แต่ผมอยากได้ตัวพี่มากกว่า!”

   “......”
   “......”

   “เอาไปเลย ความสูงของกูเนี่ย แลกกันได้ๆ กูจะได้สูงๆ กับเขาบ้าง”
   ผมรีบตอบกลับไปด้วยความตื่นเต้นทันที คนอะไรสูงอยู่ดีๆ อยากเตี้ยซะงั้น พิลึกคนจริงๆ

   “พี่เนี่ยน้า...”
   ไอ้น้องไนท์เอามือกุมขมับตัวเองทันทีที่ได้ยินผมพูดเช่นนั้น คือ กูพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นเหรอวะ

   “"อ้าว ละอ่อนทั้งหลาย ถ้าเก็บข้าวเก็บของเสร็จแล้ว กะเอาขึ้นมาไว้ท้ายกระบะรถเลยเน่อ”
   พ่อของแบงค์ตะโกนเสียงดังมาจากทางเรือนพักรับรอง พวกเราทั้งหมดหันไปพยักหน้าตอบรับก่อนที่จะช่วยกันขนสัมภาระขึ้นท้ายรถ

   “คุณเพื่อนๆ ครับ มาถ่ายรูปที่ระทึก...”
   “ระลึก!”
   นั่น มีชงมุกมาให้ตบด้วยนะมึง ไอ้เหี้ยโอ๊ต

   “ครับ ที่ระลึกกันหน่อย”
   ไอ้โอ๊ตหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา แล้วยื่นให้พ่อของแบงค์

   “เอ่อ สุมาเต๊อะพ่อครับ รบกวนถ่ายรูปหมู่ให้พวกผมทีนะครับ”
   “อ่อ ได้ๆ”
   อนึ่ง คำว่า “สุมาเต๊อะ” นั้นเป็นภาษาเหนือความหมายของมันก็คือ “ขอโทษ” น่ะครับ พ่อของแบงค์รับมือถือไป ก่อนที่จะหันไปมองหน้าแบงค์ครู่หนึ่ง

   “ยังเหมือนเดิมเลยนะเรา”
   อีกฝ่ายได้แต่ยิ้มเบาๆ ให้กับคำพูดนั้นพลางขยับแว่นหนาของตัวเองเล็กน้อย
   พวกเรายืนเรียงหน้ากันโดยมียอดดอยหลวงที่อยู่อีกฟากเป็นฉากหลัง

   “ไอ้ไนท์ มายืนอะหยังข้างกูเนี่ย”
   ผมหันไปเอ็ดใส่ไอ้น้องไนท์ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

   “อ้าว ทำไมล่ะพี่”
   ไอ้น้องไนท์ถามผมด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมย้ายที่

   “เอ้า ทุกคน พร้อมเน่อ นับหนึ่ง...สอง...”
   “เดี๋ยวพ่อ!”
   อยู่ๆ แบงค์ก็เอ่ยแทรกขัดจังหวะขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนพ่อหันไปมองทันทีด้วยความสงสัย

   “มีอะหยังน่ะ”
   พ่อของแบงค์เอ่ยถามขึ้น แต่ก็ไม่มีคำตอบใดๆ นอกจารอยยิ้มก่อนที่จะเดินก้าวเข้ามาหาพวกผม

   “โอ๊ต ขยับหน่อยครับ”
   แบงค์หันไปบอกพร้อมกับแทรกตัวเข้ามาระหว่างผมกับไอ้โอ๊ต

   “ถ่ายได้เลย พ่อ”
   แบงค์ตะโกนบอกพ่อที่กำลังตั้งท่าหยิบมือถือขึ้นมาโฟกัส

   “เอ้า คราวนี้พร้อมเน่อ นับหนึ่ง...สอง...”
   “เอ่อ เดี๋ยวนะๆ”
   “เฮ้ย อะหยังของมึงอีกเนี่ย ไอ้เหี้ยนันท์”
   ไอ้เต้ยตะโกนด่าผมด้วยอารมณ์หงุดหงิดเมื่อเห็นผมขัดจังหวะ ผมหันไปทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่มันทันที

   “โห ไอ้เหี้ย มึงก็ดูกูก่อนเนี่ย ซ้ายก็ไอ้ไนท์ขวาก็แบงค์ประกบขนาบข้างซ้ายขวาเลย กูแม่งจะกลายเป็นหลักกิโลข้างเสาไฟฟ้าอยู่แล้วเนี่ย”
   ผมบ่นโวยวายเล็กน้อย แต่กลายเป็นว่าเมื่อทุกคนได้ยินแทนที่จะเห็นใจผม กลับยิ่งหัวเราะชอบใจกันเสียอย่างนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งพ่อของแบงค์ก็เอากับเขาด้วย

ฮือๆๆๆ ไม่เตี้ย เอ้ย ไม่พกพาสะดวกอย่างกูใครมันจะมาเข้าใจวะ ฮือๆๆๆๆๆ

   “ผมบ่ย้ายนะ ผมจะยืนตรงนี้นี่ล่ะ”
   ไอ้น้องไนท์รีบออกตัวเป็นคนแรก

   “ผมก็ไม่ย้ายเช่นเดียวกันครับ”
   ตามด้วยแบงค์เป็นคนที่สองผมจึงได้แต่ทำหน้าเซ็งทันทีที่ได้ยินคำยืนกรานจากคนตัวสูงทั้งสอง

   “เออๆ งั้นกูย้ายที่เองก็ละกัน”
   ผมพูดด้วยน้ำเสียงระอาพร้อมกับก้าวเท้าจะย้ายที่ ทว่า...

   หมับ!
   “อยู่ตรงนี้ดีแล้วครับ นันท์"/"ยืนตรงนี้น่ะล่ะครับ พี่นันท์”
   ทั้งแบงค์และไอ้น้องไนท์พูดขึ้นมาพร้อมกับเอามือมาจับไหล่ผมไว้แน่นเพื่อไม่ให้ผมเดินหนีไปไหน ก่อนที่ทั้งสองจะยิ้มให้กัน

   “เอ้าอะหยังเนี่ยยย”
   ผมได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ จึงได้แต่ยอมทำใจยอมเป็นหลักกิโลให้เสาไฟฟ้าทั้งสองยืนขนาบข้างด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในความเตี้ย เอ้ย ความพกพาสะดวกของตัวเอง

   
   หลังจากที่ถ่ายรูปเสร็จ พวกเราทั้งหมดก็เตรียมตัวจะขึ้นรถเพื่อกลับลงไปข้างล่าง พ่อของแบงค์ยื่นมือถือคืนให้ไอ้โอ๊ตก่อนที่จะหันไปมองแบงค์

   “ก็ถือว่ามีพัฒนาการขึ้นมาบ้างเหมือนกันนะ”
   พ่อของแบงค์พูดพร้อมกับยิ้มให้ ก่อนที่จะตบบ่าของลูกชายตัวเองเบาๆ

   “ก็แค่มีแรงจูงใจที่ดี ก็แค่นั้นล่ะครับ”
   แบงค์ยิ้มตอบกลับไป คนเป็นพ่อเองเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็หันมามองผมครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปมองยังลูกชายตัวเองที่กำลังอมยิ้มเล็กๆ มาทางผมอยู่

   “สงสัยพ่อคงแก่เกินกว่าที่จะเข้าใจเด็กยุคนี้แล้วแฮะ”
   พ่อของแบงค์หันมามองผมอีกรอบก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งยังที่นั่งคนขับ
   “เอ่อ คุยหยังกันน่ะ”
   ผมเงยหน้าขึ้นไปถามแบงค์ด้วยความสงสัย แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ กลับมานอกจากรอยยิ้มและการยีหัวเบาๆ เหมือนทุกครั้ง

   “ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะสาย”
   แบงค์บอกกับผม ก่อนที่จะเดินนำหน้าขึ้นกระทะท้ายรถไป โดยทิ้งให้ผมยืนงงสงสัยกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อยู่คนเดียว
   

   เรื่องราวหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรผมไม่อาจจะรู้ได้
   แต่สิ่งที่ผมรู้คือ ประสบการณ์การมาเที่ยวสันป่าเกี๊ยะครั้งนี้จะอยู่ในความทรงจำผม
   ตลอดไป...
   

จบคาบเรียนที่หก


   มุม Caption ไร้สาระ
   นันทการ ได้เพิ่มรูปภาพใหม่
   แม่คะนิ้งไอ้เหี้ยยีสต์
   


   ยีสต์ เจ้าพ่อขนมปัง : 55555+


ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
คาบเรียนที่หกมาแล้วครับ
อัพไปยาวๆ เพราะเขียนไว้จนจบแล้ว เลยไม่อยากดองนาน 555+

ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ o13

ขอบคุณครับ  :pig4:

ไนท์ก็น่ารักแฮะ เชียร์ไม่ถูกเลย  :hao3:

เหมารวบเลยดีมั้ย ? 555+

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   คาบเรียนที่เจ็ด

   “เฮ้ย ไอ้ยีสต์ คืนนี้กูไปนอนบ้านมึงนะ”
   ไอ้เต้ยพูดขึ้นในขณะที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าหลังจากที่เรียนคาบสุดท้ายเสร็จ

   “เอ้า บ้านมึงก็มี อะหยังบ่นอนวะ”
   “ลุงกับป้ากูมาว่ะ กูบ่อยากฟังเสียงบ่นจู้จี้ของป้ากู”
   “มีงี้ด้วย แล้วชุดใส่นอนล่ะวะ”
   “มึงกับกูหุ่นไล่ๆ กัน กูยืมมึงใส่ได้ เอ้อรวมถึงชุดนักเรียนวันพรุ่งนี้ด้วย”
   ไอ้เต้ยตอบกลับไป

   “รวมถึงกางเกงในด้วยเหรอวะ”
   ไอ้ยีสต์หันกลับมาถามอีกรอบด้วยสีหน้าสะพรึง

   “เหี้ยมึงสิ อันนั้นเดี๋ยวกูซื้อใหม่เอาเว้ย กูบ่ใส่หรอกกางเกงในมึงอะ บ่อยากติดสังคังจากมึง”
   ไอ้ยีสต์อ้าปากค้างทำหน้าเหวอทันทีที่ไอ้เต้ยพูดเช่นนั้น ในขณะที่ผมได้แต่หัวเราะเบาๆ

   “มึงจะมานอน กูบ่ได้ว่าอะหยังหรอก แต่..”
   “อ้อ มึงบ่ต้องห่วง เรื่องความเป็นส่วนตัว มึงชักว่าวหน้าคอมได้ตามสบายเลย กูบ่ดูหรอก หนอนชาเขียวของมึงน่ะ”
   ไอ้ยีสต์ชูนิ้วกลางใส่ทันทีเมื่อได้ยินไอ้เต้ยพูดตัดบทเช่นนั้น ส่วนไอ้เต้ยเองเมื่อพูดจบ ก็หยิบบัตรสมาร์ทเพิร์ทออกมาจากกระเป๋าเงินพร้อมกับยื่นมันมาให้ผมด้วยความรวดเร็ว

   “อ่ะหยังน่ะ”
   ผมถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
   “ก็บัตรสมาร์ทเพิร์ทของเซเว่นไงบ่รู้จักเหรอวะ”
   “เออ กูรู้ ถึงกูจะบ่ฉลาด แต่กูก็บ่ได้โง่ขนาดนั้น”
   ผมขมวดคิ้วตอบกลับไป โดยที่มีไอ้ยีสต์กับไอ้โอ๊ตหัวเราะสมทบ

   “ก็หน้าที่มึงไง มึงติวเสร็จก็แวะเซเว่นซื้อขนมมาให้พวกกูด้วย ในบัตรมีเท่าไหร่บ่รู้ ฝากเช็คด้วยละกัน”
   ไอ้เต้ยบอกกับผมแล้วก็เดินออกจากห้องไป โดยทิ้งผมไว้กับบัตรสมาร์ทเพิร์ทในมือ ชิส์ ไอ้ลูกคนรวย น่าหมั่นไส้จริงๆ นะชีวิตมึงเนี่ย

   “คุณเพื่อนนันท์ครับ ช่วงนี้ติวหนังสือกับคุณเพื่อนแบงค์เป็นยังไงมั่งครับ”
   ไอ้โอ๊ตเดินเข้ามาถามผม โดยที่สายตาของคนถามนั้นยังคงจ้องมองอยู่กับเกมในมือถือ

   “ก็ดี ทำไมวะ”
   ผมตอบกลับไปพร้อมกับถามด้วยความสงสัย ก่อนที่จะหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาสะพาย

   “ก็ดีแล้วครับ สู้ๆ นะครับ”
   ไอโอ๊ตเอามือมาตบบ่าผมเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองผมแม้แต่นิดเดียว

   “อะหยังของมันวะ”
   ผมตั้งคำถามกับตัวเองด้วยความสงสัย ก่อนที่จะส่ายหัวเบาๆ แล้วจึงเดินลงจากอาคารเรียนเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารเหมือนทุกเย็นที่ผ่านมา เพราะกลัวว่าคนที่อาสารับหน้าที่เป็นติวเตอร์ให้ผมจะรอนาน แต่ทันทีที่ผมไปถึง ผมก็ยืนนิ่งเงียบด้วยความแปลกใจเล็กน้อย เพราะภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าในตอนนี้นั้นต่างไปจากทุกวันที่ผ่านมา

   นั่นคือ ภาพของแบงค์ที่กำลังหลับอยู่ครับ หลับฟุบคาโต๊ะเลยด้วย โดยที่มีหูฟังเสียบคาหูอยู่ทั้งสองข้าง ผมเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ พร้อมกับนั่งลงข้างๆ อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น

   คงจะเหนื่อยมากสินะ ก็แหงล่ะ เพิ่งลงจากสันป่าเกี๊ยะมาเมื่อวันก่อนเองนี่ แถมพอมาลองคิดๆ ดูถึงกิจวัตรในแต่ละวันของแบงค์แล้ว ก็พบว่าแทบจะไม่เหลือเวลาส่วนตัวให้ตัวเองเลยสักนิด จนผมเองก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันแฮะ

   แต่จะว่าไปแบงค์ในเวลาหลับแบบนี้ก็ดูน่าแกล้งอยู่เหมือนกันว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า เห็นแล้วอยากเอาปากกาเมจิกมาเขียนจังเลย แต่คิดอีกที ไม่เอาดีกว่า ปล่อยให้เจ้าตัวได้พักผ่อนไปนั่นล่ะดีแล้ว ไม่กวนจะดีที่สุด ทันทีที่คิดเช่นนั้นผมก็หยิบสมุดการบ้านจากในกระเป๋าขึ้นมาทำอย่างเงียบๆ

   เอ... ข้อนี้น่าจะอย่างนี้นะ เอาตรงนี้มาแทนค่าที่ตรงนี้ ก็น่าจะได้...แบบนี้ ถูกหรือเปล่าวะ น่าจะถูก...มั้ง เหมือนแบงค์จะเคยสอนวิธีคิดไปแล้ว

   ในขณะที่ผมกำลังเค้นสมองที่มีเพียงน้อยนิดอยู่นั่นเอง อยู่ๆ แบงค์ที่กำลังหลับอยู่ข้างๆ ก็มีอาการกระตุกเล็กน้อย ทำเอาผมถึงกับสะดุ้งตามไปด้วย ผมหันไปมองด้วยสีหน้าตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเพ่งมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

   ฝันอย่างนั้นเหรอ ฝันอะไรวะ

   ผมตั้งคำถามกับตัวเองเล่นๆ พร้อมกับวางปากกาลงบนสมุดการบ้านก่อนที่จะเอามือมาเท้าคางตัวเองไว้กับโต๊ะแล้วจึงหันไปมองแบงค์ที่ยังคงหลับอยู่

   ไหนกูขอดูใกล้ๆ หน่อยซิ

   ผมค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปอย่างช้าๆ ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุอะไร แต่ภาพแบงค์ที่กำลังหลับอยู่ตรงหน้าทำเอาผมอดที่จะอมยิ้มไม่ได้แฮะ จะว่าไปแบงค์นี่ก็เป็นคนที่มีขนตาสวยเหมือนกัน และหากตั้งใจฟังดีๆ ก็จะได้ยินเสียงกรนเบาๆ ในลำคอด้วยเหมือนกันแฮะ ฟังแล้วคล้ายๆ เสียงกรนครืดๆ ในลำคอของเจ้าคุณท่าน แมวจรสีเหลืองอมส้มที่ผมถือวิสาสะตั้ง ชื่อให้เองแถวบ้านผมเลย และยิ่งเมื่อเข้าใกล้ไปอีกนิดผมก็ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวแบงค์อีกด้วย ซึ่งจะว่าไปผมก็เคยได้กลิ่นนี้มาหลายครั้งแล้วอยู่เหมือนกันแฮะ ว่าแต่ใช้กลิ่นอะไรหว่า หอมกำลังดีไม่มากไปไม่น้อยไป

   ในขณะที่ผมกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ นั้นเอง

   “อือ...หือ!”
   อยู่ๆ แบงค์ก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้าผมด้วยความสงสัย ก่อนที่จะสะดุ้งส่งเสียง เฮ้ย เบาๆ แล้วจึงลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ผมเองก็ดึงตัวกลับมาพร้อมกับมองด้วยสีหน้างงๆ กับท่าทีของอีกฝ่าย

   “มานานแล้วรึยังครับ”
   แบงค์ถอดหูฟังออกพร้อมกับเอ่ยถามผมด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย

   “ก็สักราวๆยี่สิบนาทีได้ละมั้ง ทำไมวะ”
   ผมตอบกลับไป แบงค์เองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็สะบัดหัวเบาๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนที่จะหันมายิ้มให้ผม

   “ไม่มีอะไรครับ เป็นยังไงมั่งครับ การบ้านวันนี้”
   แบงค์เอ่ยถามผม พร้อมกับหยิบสมุดของผมไปดูด้วยสีหน้านิ่งเรียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะส่งคืนให้ผม

   “เก่งขึ้นนี่ครับ”
   แบงค์ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอามือมายีหัวผมเบาๆ ผมรู้สึกดีใจกับคำชมนั้น จนเผลอยิ้มตามไปด้วย

   “ว่าแต่เมื่อกี๊มึงฝันอะหยังวะ เห็นมีสะดุ้งนิดๆ ด้วย”
   “ไม่บอกครับ”
   คราวนี้แบงค์ตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูกวนๆ เล็กน้อย ผมขมวดคิ้วกลับไปทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายตอบเช่นนั้นก่อนที่จะหยิบหูฟังของอีกฝ่ายขึ้นมาใส่

   อยากมีคนจับมือ คอยปลอบโยน เมื่อร้อนใจ

   “เพลงนี้อีกละ บ่เบื่อมั่งรึไงวะ”
   “ก็ความหมายมันดีนี่ครับ”
   แบงค์ยิ้มพร้อมกับตอบคำถามด้วยคำตอบเดิมเป็นครั้งที่สามนับตั้งแต่ตอนที่ไปเที่ยวที่สันป่าเกี๊ยะแล้วจึงหยิบหูฟังที่เหลืออีกข้างไปใส่ ก่อนที่จะเขยิบเข้ามาใกล้ๆ ผม

   รอเพียงใครคนนั้นจะผ่านเข้ามา รอวันที่การค้นหาของฉันถึงจุดหมาย รอเธอคนสุดท้ายที่ฉันจะยอมมอบทั้งใจ รอใครคนนั้นที่ฉันจะรักตลอดไป...

   อืม... พอฟังไปเรื่อยๆ มันก็เพราะจริงๆ นั่นล่ะ เอ... นี่กูกำลังโดนเพลงนี้สะกดจิตไปด้วยอีกคนอยู่รึเปล่าวะ ฮ่าฮ่าฮ่า

   
   “งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันนะครับ”
   แบงค์บอกกับผมพร้อมกับเก็บของใส่กระเป๋าไปพลาง ผมพยักหน้าตอบรับก่อนที่จะเก็บของต่างๆ ใส่กระเป๋าเช่นเดียวกัน

   “เฮ้ย มึง”
   ผมเอ่ยเรียกอีกฝ่าย ในขณะที่เจ้าตัวเองกำลังจะเดินออกไป

   “ครับ?”
   แบงค์หันกลับมามอง ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

   “......”
   “......”

   “ป่ะ เปล่าๆ บ่มีอะหยัง กลับดีๆ นะเว้ย พรุ่งนี้เจอกัน”
   แบงค์ทำหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเดินกลับมาหาผม พร้อมกับเอามือยีหัวผมเบาๆ แล้วยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน

   “ขอบคุณครับ”
   พูดจบ อีกฝ่ายก็เดินออกไป โดยที่ผมยังคงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
   อย่าถามเลยว่าเมื่อกี๊ผมเรียกแบงค์ทำไม เพราะเอาเข้าจริงๆ ผมก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน มันเหมือนเป็นสัญชาตญาณยังไงก็ไม่รู้แฮะ ยิ่งพูดก็ยิ่งงงในตัวเองว่ะ

   TRRR
   เสียงมือถือของผมดังขึ้นช่วยดึงสติของผมกลับมา ผมรีบหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงทันที ซึ่งคนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้เต้ยนั่นเอง ซึ่งจะว่าไปก็รู้สึกอนาถตัวเองอยู่เหมือนกันแฮะ มีมือถือเป็นของตัวเอง แต่กลับไม่ค่อยมีใครโทรเข้าเลย บัดซบจริงๆ ชีวิตกูเนี่ย

   “โหล มึงอยูไหนละ”
   ไอ้เต้ยเอ่ยถามทันทีที่ผมรับสาย

   “เออๆ เพิ่งเลิกเนี่ย กำลังจะไป มีอะหยังวะ”
   ผมถามกลับไป พร้อมกับหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย

   “ซื้อกางเกงในจากเซเว่นมาให้กูด้วย”

   “......”
   “......”

   “ห๊ะ อะหยังนะ”
   ผมขมวดคิ้วถามกลับไปอีกรอบเพื่อความมั่นใจด้วยน้ำเสียงสงสัย

   “กาง...เกง...ใน!”
   ไอ้เต้ยทวนซ้ำอีกครั้งอย่างช้าๆ โอเค ชัดเจนเลยมึง

   “เหี้ย แล้วหยังมึงบ่ซื้อเองวะ”
   “กูบ่ว่าง ตอนแรกกูคิดว่าจะไปซื้อในกาดสวนแก้ว แต่ดูท่าคงจะบ่ทันละ ก็เลยฝากมึงซื้อให้กูหน่อย”

   “งั้นเดี๋ยวซ้อมเสร็จมึงก็ออกมาซื้อเองดิวะ”
   ผมพยายามโวยวายกลับไป อนึ่ง กาดสวนแก้วที่ไอ้เต้ยอ้างถึงเมื่อครู่ก็คือชื่อห้างเก่าแก่แห่งหนึ่งของเชียงใหม่น่ะครับ อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนที่พวกผมเรียนมากนัก ส่วนถ้าจะถามว่าเก่าแก่แค่ไหนนั้น ผมก็คงตอบได้ไม่เต็มปากนัก แต่บอกได้แค่ว่า บันไดเลื่อนน่ากลัวมากกก ฮ่าฮ่าฮ่า

   “บ่เอา กูขี้คร้าน กูกะว่าซ้อมเสร็จแล้วกูจะไปบ้านไอ้ยีสต์เลย กูบ่อยากแวะไหนละ ไซส์เอ็มนะเว้ย ยี่ห้อหยังก็ได้ กูใส่ได้หมด แค่นี้นะ”

   “เฮ้ย เดี๋ยว!”
   ไม่ทันละ ไอ้เต้ยวางสายไปเสียก่อน ผมมองมือถือตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหยิบบัตรสมาร์ทเพิร์ทออกมาดู แล้วหันไปมองมือถืออีกครั้งสลับกันไปมา

เอ่อ จริงอยู่ว่ากูเป็น เจเนอรัลเบ๊ แต่ไอ้การใช้ให้ไปซื้อกางเกงในให้เนี่ย มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอว้าาาไอ้สัสเต้ยยย

   ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังเซเว่นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก เมื่อไปถึงผมเช็คยอดเงินในบัตรทันที ก็พบว่ามียอดเงินเหลืออยู่ห้าร้อยกว่าบาท หึหึหึ ซื้อแม่งให้หมดห้าร้อยนี่ล่ะวะ สาสสส

   
   หลังจากที่ผมซื้อของต่างๆ รวมไปถึง...กางเกงใน...ของไอเต้ยเสร็จเรียบร้อย ผมก็หอบหิ้วของทั้งหมดไปยังชมรมอย่างทุลักทุเล ซึ่งพอผมมาลองคิดดูดีๆ อีกที ก็มีความรู้สึกว่าตัวผมเองนี่ก็ทำอะไรบ้าๆ ปัญญาอ่อนเหมือนกันแฮะ ที่ประชดไอ้เต้ยด้วยการซื้อของจนเงินในบัตรหมด แล้วสุดท้ายก็เป็นตัวผมเองนี่ล่ะ ที่ต้องรับหน้าที่หิ้วของพะรุงพะรังทั้งหลายกลับไปยังชมรม

   “ช้านะมึง”
   ไอ้เต้ยบ่นทันทีที่ผมเปิดประตูชมรมเข้าไป ผมชูนิ้วกลางใส่มันก่อนที่จะวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะ พร้อมกับหยิบกล่องกางเกงในโยนไปให้ไอ้เต้ย เพื่อหวังจะให้มันเกิดความรู้สึกอับอายต่อหน้าคนอื่นภายในห้อง แต่ดูเหมือนว่าผมจะต้องผิดหวัง เพราะนอกจากไอ้เต้ยจะทำหน้านิ่งเฉยทันทีที่รับกล่องกางเกงในนั้นไปแล้ววางมันลงบนลำโพงอย่างไม่สะทกสะท้าน คนอื่นๆ ในห้องก็ดูจะไม่ได้ใส่ใจอะไรนอกจากขนมที่ผมซื้อมา

   “มึงใช้เงินในบัตรหมดเลยใช่ปะวะ”
   ไอ้เต้ยถามพร้อมกับแบมือยื่นมาทางผม ผมพยักหน้า แล้วส่งบัตรคืนกลับไปด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะคาดหวังว่าคราวนี้อีกฝ่ายคงต้องโวยวายแน่ๆ แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเป็นครั้งที่สอง เพราะไอ้เต้ยก็ยังคงทำหน้านิ่งเฉย ก่อนที่จะเก็บบัตรใส่กระเป๋าอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้านใดๆ ทั้งสิ้น

   และนั่นก็เป็นการตอกย้ำถึงการกระทำที่สุดแสนจะปัญญาอ่อนของผมได้เป็นอย่างดี

   ผมเดินกลับไปหยิบเจเล่ไลท์จากในถุงขึ้นมาก่อนที่จะไปนั่งลงตรงมุมห้องเพื่อไว้อาลัยให้กับการกระทำที่แสนจะปัญญาอ่อนตัวเอง

   “เป็นอะไรไปครับ ทำหน้าบูดเชียว”
   แบงค์เดินเข้ามา พร้อมกับเอ่ยถามผมด้วยความเป็นห่วง

   “ป่าว บ่มีอะหยังหรอก”
   ผมตอบปัดกลับไปเพราะเกรงว่าหากบอกความจริงไป คงไม่พ้นต้องถูกหัวเราะเป็นแน่แท้ เจ้าตัวเองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะยีหัวผมเบาๆ อีกรอบ ซึ่งก็เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันนี้ แต่ช่างมันเถอะ ผมขี้เกียจจะใส่ใจ แล้วจึงเดินกลับไปเข้ากลุ่ม

   ผมหยิบเจเล่ไลท์ขึ้นมาดูดซึ่งความเอร็ดอร่อยของมันก็พอจะทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้างก่อนที่จะฉุกใจคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

   “......”
   แบงค์!

   “เดี๋ยวนะๆ มึงมาอยู่นี่ได้ไงวะ!?”
   ผมตะโกนถามด้วยความสงสัยทันทีที่สังเกตได้ ทุกคนในห้องหันมามองผมพร้อมกันก่อนที่จะหันกลับไปมองหน้ากันเอง

   “อ้าว นี่มึงยังบ่รู้เหรอวะ ว่าแบงค์เขายอมเป็นนักร้องนำให้วงเราแล้วน่ะ”
   ไอ้เต้ยหันกลับมาตอบคำถามผมด้วยสีหน้าเหนื่อยใจพอสมควร ส่วนคนอื่นๆ ก็ได้แต่ยิ้มหัวเราะเบาๆ ให้กับความทึ่มของผม ในขณะที่ไอ้น้องไนท์ได้แต่ทำเสียงเดาะลิ้นเบาๆ

   ส่วนผมเองนั้นก็ได้แต่นิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก
   โดยที่มีแบงค์ยืนยิ้มแป้นแล้นกลับมา


ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
“มึงแน่ใจแล้วเหรอวะ ที่ตกลงจะเป็นนักร้องนำน่ะ”
   ผมเอ่ยถามแบงค์ด้วยน้ำเสียงวิตกเล็กน้อย พลางเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังชู้ตลูกบาสลงห่วงเล่น

   “ครับ ทำไมเหรอ”
   แบงค์หันมาถามผมกลับก่อนที่จะเดินไปก้มเก็บลูกบาสขึ้นมาเลี้ยงต่อ

   “ก็...มันจะบ่เป็นการรบกวนเวลาส่วนตัวของมึงมากเกินไปเหรอวะ”
   แบงค์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินผมพูดเช่นนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้าที่มืดสนิทก่อนที่จะหันมายิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนเฉกเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

   “ก็ไม่นะครับ ก็ทบทวนบทเรียน ติวหนังสือให้นันท์เสร็จ ผมก็ค่อยมาซ้อมร้องเพลง”
   “แล้วเรื่องชมรมถ่ายภาพล่ะ ไหนบอกว่ารักชมรมถ่ายภาพบ่ใช่เหรอวะ”

   “ครับ ทำไมเหรอครับ”
   “ก็ถึงขั้นออกจากชมรมถ่ายภาพมาเพื่อช่วยชมรมดนตรีเนี่ยนะ”
   แบงค์ทำหน้างงๆ เล็กน้อย ก่อนที่จะร้อง “อ๋อ” ออกมาเบาๆ แล้วจึงยิ้มให้ผม

   “ผมไม่ได้ลาออกจากชมรมถ่ายภาพนะครับ แต่แค่มาช่วยชมรมดนตรีเฉยๆ”
   “แต่ว่า...มึงบ่ต้องฝืนทำเพื่อคนอื่นให้มากก็ได้ ทำอะหยังเพื่อตัวเองบ้างเถอะว่ะ”

   ผมพยายามจะอธิบายให้แบงค์เข้าใจในสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่ แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ กลับมาจากอีกฝ่าย นอกจากเสียงเลี้ยงลูกบาสที่กำลังกระทบพื้นสนามอยู่

   “เอ้า รับนะครับ”
   แบงค์เอ่ยขึ้นมา ก่อนที่จะโยนลูกบาสมาทางผม ผมเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรับลูกบาสด้วยความตกใจเล็กน้อย

   “อะหยังน่ะ”
   ผมเอ่ยถามกลับไปด้วยความสงสัย แบงค์ยกนิ้วชี้ขึ้นมาเกาจมูกตัวเองพลางถอนหายใจเบาๆ เมื่อได้ยินผมถามเช่นนั้น

   “โยนลูกบาสให้ ยังจะหมายถึงอะไรได้อีกล่ะครับ มาครับ มาเล่นกัน เหลือเวลาอีกไม่มาก เดี๋ยวจะถึงเวลาปิดประตูโรงเรียนละด้วยครับ”
   คนตัวสูงเอ่ยชวนผมพร้อมกับทำท่ากวักมือเรียก ผมดันตัวเองให้ลุกขึ้นพร้อมกับจ้องมองลูกบาสในมือ ก่อนที่จะเงยหน้ายิ้มมุมปากให้กับแบงค์ที่กำลังทำท่าตั้งรับอยู่ จริงอยู่ว่าตัวนั้นผมจะขนาดพกพาสะดวกกว่าอีกฝ่ายมากพอสมควร แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคแต่อย่างใด

   
   “โห ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ ว่านันท์จะเล่นบาสเก่งขนาดนี้”
   แบงค์เอ่ยชมผม หลังจากที่ผมสามารถฝ่าการตั้งรับของอีกฝ่ายและชู้ตลูกบาสลงห่วงได้ถึงห้าลูกติด

   “ก็แน่นอนล่ะ เมื่อก่อนกูเล่นกับพวกเพื่อนๆ ประจำนี่ เพราะอยากสูง เลยค่อนข้างจะมั่นใจในฝีมืออยู่พอสมควร อีกอย่างลูกบาสที่หยิบติดมาจากชมรมดนตรีลูกนี้ก็เป็นของกูเองนี่ล่ะ”

   “แต่ทำไมไม่เห็นจะ...”
   “พอเลยมึงถ้าบ่อยากปากแตก บ่ต้องพูดอะหยังต่อ”
   ผมดักคอแบงค์ทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เพราะรู้ดีว่าเจ้าตัวจะพูดถึงอะไร ก่อนที่ผมจะใช้ชายเสื้อนักเรียนเช็ดเหงื่อที่อาบเต็มอยู่บนใบหน้าของตัวเอง

   “เดี๋ยวเสื้อก็เลอะคราบหรอกครับ”
   แบงค์เอ็ดใส่ผมทันทีที่เห็นผมทำเช่นนั้น ผมเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัยก่อนที่จะก้มมองชายเสื้อตัวเองพร้อมกับร้อง “อ๋อ” เบาๆ แล้วจึงเงยหน้ายิ้มให้อีกฝ่าย

   “ช่างเถอะ เดี๋ยวก็ถอดซักแล้ว อีกอย่างกูก็เป็นคนซักเสื้อผ้าเองด้วยน่ะ”
   ผมตอบกลับไป พร้อมกับหัวเราะแห่ะๆ แบงค์ยิ้มพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ เมื่อได้ยินผมตอบเช่นนั้น แล้วจึงก้าวเดินเข้ามาหาผมก่อนที่จะล้วงหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อนักเรียนของตน

   “ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะครับ ทีหลังใช้นี่ดีกว่าครับ”
   แบงค์ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่หยิบออกมาแล้วซับเหงื่อบริเวณหน้าผากของผม แล้วจึงเรื่อยลงมายังบริเวณแก้ม ก่อนที่จะหยุดนิ่งค้างไว้อย่างนั้น

   “ม่ะ...มึง...”
   ผมเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับเงยขึ้นมองหน้าแบงค์ที่ตอนนี้เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา ยิ่งบวกกับสายตาที่ดูจริงจังนั้นแล้วด้วย ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกประหม่าอยู่พอสมควรผม ปล่อยลูกบาสก่อนที่จะยกมือตัวเองขึ้นมาจับมือของแบงค์เพื่อหวังจะดึงมือนั้นออกจากแก้มของผม แต่อีกฝ่ายก็เกร็งข้อมือไว้แน่นจนผมไม่สามารถดึงมันออกได้ ซ้ำแบงค์เองยังยกมืออีกข้างของตัวเองที่เหลือขึ้นมาจับแก้มอีกข้างของผมด้วย กลายเป็นว่าผมในตอนนี้ไม่สามารถขยับใบหน้าตัวเองได้เลยแม้แต่นิดเดียว

   “อย่างที่ผมบอกไงครับ ว่าไม่มีใครสามารถมาบังคับให้ผมทำ หรือไม่ทำอะไรได้ทั้งนั้น หากผมไม่เต็มใจที่จะทำ”
   “......”

   “"อีกอย่าง สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นี้ ผมก็กำลังทำเพื่อตัวเองอยู่ด้วยน่ะครับ”
   “......”

   เหมือนบรรยากาศรอบตัวมันหยุดนิ่งไปหมด ยิ่งโรงเรียนยามค่ำคืนในฤดูหนาวที่เงียบสงัดแบบนี้แล้วด้วยนั้น...

   ค่ำคืนเหน็บหนาว จะกอดเอาไว้แนบกาย
   อยู่ๆ ภาพเหตุการณ์คืนวันที่แบงค์กอดผมบนสนามบาสแห่งนี้ก็หวนกลับมา และทันทีที่ผมนึกขึ้นได้ หัวใจของผมก็เต้นแรงขึ้นอย่างรวดเร็วทันที

   ตึกๆ
   ใบหน้าของแบงค์ค่อยๆ เลื่อนใกล้เข้ามาทีละนิดๆ

   ตึกๆ ตึกๆ
   สายตาของอีกฝ่ายที่มองผมผ่านแว่นหนานั้นช่างดูนิ่งแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง

   ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
   ใบหน้าเนียนใสที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนผมได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายเบาๆ และยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของคนที่อยู่ตรงหน้าอีกด้วย ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้สติของผมยิ่งเตลิดเข้าไปอีก

   แบงค์กำลังจะทำอะไรวะนั่น
   ผมหลับตาปี๋ลงทันทีด้วยความตื่นเต้นปนกลัวเหมือนทุกอย่างรอบตัวมันหยุดนิ่ง รวมไปถึงเวลาที่ดูจะค่อยๆ ไหลผ่านไปอย่างช้าๆ จนราวเหมือนกับว่ามันกำลังหยุดนิ่ง

   ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ

   “......”
   “......”

   “ขนจมูกแพลมออกมานะครับ”
   “......”

   หือ ???

   ผมรีบลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น ภาพที่เห็นตรงหน้าในตอนนี้คือใบหน้าของแบงค์ที่กำลังยิ้มทะเล้นให้กับผม ผมเลิกคิ้วขึ้นสูงทำสีหน้าตะลึงงงสงสัย พร้อมกับยกมือที่เหลืออีกข้างขึ้นมาจับสำรวจจมูกตัวเองทันทีก่อนที่จะดึงเจ้าขนจมูกเจ้าปัญหาที่ว่านั้นออกอย่างรวดเร็ว ผมร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บจนน้ำตาไหล แบงค์อมยิ้มหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเอามือทั้งสองข้างออกจากแก้มของผม แล้วจึงยืดตัวขึ้นยืนตรงก่อนที่จะค่อยๆ หัวเราะเสียงดังขึ้นอย่างหยุดไม่ได้

   “มีอะหยังให้น่าขำ น่าหัวเราะตรงไหนวะเนี่ย”
   ผมถามกลับไปพร้อมย่นจมูกขมวดคิ้วด้วยความเขินอายก่อนที่จะกำหมัดชกใส่แบงค์เพื่อแก้เขิน

   “เอ้า อะไรครับเนี่ย”
   แบงค์ถามกลับมาพร้อมกับใช้มือพยายามปัดป้องวิชาพายุหมัดแก้เขินของผม พลางถอยหลังไปทีละนิดๆ ในขณะที่เจ้าตัวยังคงหัวเราะไม่ยอมหยุด

   “อยากปากแตกหรือไงวะ”
   ผมพูดแก้เขินออกไป ในขณะที่ยังคงรัวหมัดใส่ ส่วนแบงค์เองก็ได้แต่พยายามปัดป้อง และถอยหลังไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหัวเราะเลยสักนิด

   จนกระทั่ง

   “เฮ้ยยย” / “เอ้ยยย”

   พลั่ก!!!
   แบงค์สะดุดขาของตัวเองจนหงายหลังลงไป ส่งผลให้ผมเองก็ล้มลงไปเช่นเดียวกัน และภาพในตอนนี้คือตัวของผมกำลังนอนคว่ำทับลงบนตัวอีกฝ่ายที่กำลังนอนหงายอยู่กลางสนามบาส

   “......”
   “......”

   ผมกับแบงค์รีบลุกขึ้นยืนทันทีที่ตั้งสติได้ พลางปัดเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย

   “อ่ะ เอ่อ...รีบกลับกันเหอะว่ะ เดี๋ยวประตูโรงเรียนจะปิดแล้ว”
   ผมบอกกับแบงค์ด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายตรงแป้นบาสโดยที่มีอีกฝ่ายเดินหลังมาติดๆ

   “ก่ะ...กลับบ้านดีๆ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”
   แบงค์บอกกับผมพร้อมกับยีหัวผมเบาๆ ผมสะดุ้งเล็กน้อย เจ้าตัวยิ้มให้ผมอย่างเขินอายก่อนที่จะเดินจากไปด้วยความรวดเร็ว โดยทิ้งให้ผมที่กำลังยืนนิ่งเงียบมองฝ่ามือตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยว

   คงจะคิดกันใช่มั้ยครับว่า ‘โคตรจะละครน้ำเน่าหลังข่าวเลย’ กับฉากสะดุดล้มตัวทับกันเนี่ย
ผมขอบอกเลยครับว่าถ้าให้มันเป็นแบบนั้น ผมว่ายังจะรู้สึกดีกว่าเสียอีก แต่เผอิญว่ามันไม่ใช่ละครน้ำเน่าหลังข่าวที่สะดุดล้มตัวทับกันแล้วจ้องตากันปิ๊งๆ แบบนั้นน่ะสิครับ

   ผมก้มมองฝ่ามือตัวเองอีกรอบก่อนที่จะย้อนคิดกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อครู่  และทันทีที่คิดเช่นนั้น ใบหน้าของผมก็แดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

   เพราะเหตุการณ์ที่ล้มลงไปเมื่อครู่ มันทำให้ฝ่ามือของผมนั้น.......

   ไปสัมผัสกับ...

   เจ้าแบงค์น้อยเข้าอย่างเต็มๆ...!!!

   “......”

   อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
   แค่นั้นมันก็ว่าน่าอายแล้วนะ แต่มันยังมีเรื่องน่าอายมากกว่านั้นอีกเพราะผมรู้สึกสัมผัสได้ว่าเจ้าแบงค์น้อยเมื่อกี๊นั้น มันกำลังตื่นตัวโตเต็มที่อยู่ภายในกางเกงนักเรียนสีกรมท่าตัวนั้นอีกด้วย

   อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
   ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ มันเป็นอุบัติเหตุ และผมก็รู้สึกเขินอายจริงๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

   ผมจ้องมองฝ่ามือตัวเองอีกครั้ง
   ขนาดของมัน.....

   นี่นอกจากฝีมือเล่นบาสแล้ว นอกนั้นกูแพ้หมดทุกอย่างเลยเหรอวะ

   อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
   พอ พอ พอเลยไอ้นันท์ มึงหยุดคิดเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย แล้วเฮ้ย ‘ไอ้นันท์น้อย’ มึงจะมาตื่นทำเหี้ยอะไรตอนนี้วะ ลงไปนอนเลยนะเฮ้ย ลงป๊ายยย

   ผมพยายามสู้รบกับความคิดที่กำลังเตลิดของตัวเอง แต่ก็ดูเหมือนว่ายิ่งผมพยายามสู้รบเพื่อให้มันสงบมากเท่าไหร่ สติของผมก็ยิ่งเตลิดมากขึ้นเท่านั้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้านันท์น้อยที่ดูว่ายังไม่มีท่าทีจะสงบลงได้ง่ายๆ ซ้ำร้ายกลับดูจะยิ่งตื่นตัวมากขึ้นกว่าเดิม

   เกิดอะไรขึ้นกับผมเนี่ย
   อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จบคาบเรียนที่เจ็ด

มุมแคปชั่นไร้สาระ

นันทการ
ได้เพิ่มรูปภาพใหม่
ไอ้คุณท่าน ชอบมาเนียนขอแดก แดกเสร็จแล้วชิ่งหนีไป

Power Bank กดถูกใจสิ่งนี้
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-10-2018 03:50:12 โดย จิบุ_จิบุ »

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ o13

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เกือบจะโรแมนติกแล้วจนกระทั่ง  :laugh:

ออฟไลน์ จิบุ_จิบุ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
    • จิ๊บคุง
   คาบเรียนที่แปด
      

   “สวัสดีค่ะ มินิคาเฟ่ยินดีต้อนรับค่า”
   เสียงทักทายของเจ๊บัวเอ่ยดังขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตูร้านเข้าไป

   “อ้าว หนูนันท์น่ะเอง สบายดีมั้ยจ๊ะ”
   เจ๊บัวเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาในร้านเป็นผม ผมยกมือไหว้ทักทายพร้อมกับพยักหน้าเป็นคำตอบกลับไปก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะข้างๆ เคาน์เตอร์เหมือนทุกครั้ง

   “มองหาแบงค์อยู่เหรอจ๊ะ”
   เจ๊บัวหันมาถามเมื่อเห็นว่าผมทำท่าชะเง้อมองซ้ายมองขวา ผมยิ้มหัวเราะแห้งๆ กลับไปเป็นคำตอบ เจ๊บัวยิ้มก่อนที่จะรินน้ำเปล่าส่งมาให้ผม

   “แบงค์เขาออกไปเอาของให้เจ๊ที่คิวรถน่ะจ้ะ เดี๋ยวก็กลับมาละ มีธุระอะหยังพิเศษมั้ย เดี๋ยวเจ๊โทรตามให้”
   เจ๊บัวเอ่ยถามผมก่อนที่จะหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ผมรีบส่ายหน้าร้องห้ามอย่างรวดเร็วด้วยความเกรงใจทันที

   “บ่เป็นหยังครับ ผมรอได้ แค่มารอแบงค์เขาเลิกงานน่ะ ว่าจะชวนไปเป็นเพื่อนซื้อของที่ถนนคนเดินหน่อยน่ะครับ”
   ผมตอบกลับไปพร้อมกับสั่งสตรอว์เบอร์รี่ปั่นและบลูเบอร์รี่ชีสเค้กมานั่งทานเล่น

   “อ่อ จะชวนไปเดทนี่เอง”
   เจ๊บัวพูดด้วยน้ำเสียงมีเลสนัยกลับมา ผมยิ้มกลับไป ในขณะที่ในใจก็ตั้งคำถามขึ้นมาว่า...

   เดท คืออะไรวะ

   แต่ผมก็ทำได้แค่นั่งนิ่งเงียบๆ ยิ้มตอบกลับไปโดยที่ไม่กล้าจะเอ่ยถาม เพราะเกรงว่าจะโดนหัวเราะ

   “ปกติแบงค์เขาเป็นคนหัวรั้นเหรอครับ”
   ผมเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เจ๊บัวนำสตรอว์เบอร์รี่ปั่นกับบลูเบอร์รี่ชีสเค้กมาเสิร์ฟ

   “หืม? มีอะหยังอย่างงั้นเหรอ”
   เจ๊บัวเงยหน้าขึ้นมาถามผมกลับด้วยความสงสัยก่อนที่จะนั่งลงยังเก้าอี้ตัวข้างๆ ผมจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวที่แบงค์ตอบตกลงเป็นนักร้องนำและเรื่องที่ผมกังวลใจว่านั่นอาจจะเป็นการรบกวนเวลาของอีกฝ่ายมากเกินไป ทันทีที่เจ๊บัวได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมด ก็ลากเสียง อืมมม ยาวในลำคอก่อนที่จะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

   “จะเรียกว่าหัวรั้น มันก็บ่ถูกเสียทีเดียวนะ”
   เจ๊บัวเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มอึกหนึ่งแล้วจึงหันมามองหน้าผม
   “จะว่ายังไงดีล่ะ แบงค์เขาเป็นพวกมุ่งมั่นเวลาตั้งใจจะทำอะหยังมากกว่าน่ะ แล้วทีนี้พอเขาตั้งใจที่จะลงมือทำแล้ว เขาก็จะบ่หยุดจนกว่าสิ่งนั้นจะสำเร็จ มันก็เลยดูเหมือนเป็นคนหัวรั้นไปกลายๆ น่ะล่ะ”

   แล้วเจ๊บัวก็ลุกขึ้นไปรับออเดอร์ลูกค้าก่อนที่จะกลับมานั่งลงข้างๆ ผมที่ยังคงขมวดคิ้วอยู่หลังจากที่เสิร์ฟเมนูนั้นเสร็จแล้ว

   “แต่เชื่อเถอะ ว่าสิ่งที่แบงค์เขากำลังทำอยู่ มันต้องมีเหตุผลอะหยังสักอย่างแน่ๆ”
   “......”

   “และเจ๊ก็คิดว่า เจ๊พอจะเดาๆ ได้ว่าเหตุผลที่ว่านั้นคืออะหยัง”
   “อะหยังเหรอครับ บอกผมหน่อยสิ”
   ผมรีบเงยหน้าขึ้นถามเจ๊บัวที่ตอนนี้กำลังทำหน้ายิ้มอย่างมีเลศนัยด้วยความอยากรู้อยากเห็น

   “บอกไปก็บ่สนุกสิ”
   เจ๊บัวอมยิ้มตอบกลับมา ผมจึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นก่อนที่จะตัดเค้กเข้าปาก

   “เจ๊คิดว่าแบงค์เขาคงมีเหตุผลส่วนตัวด้วยล่ะ เขาเลยยังบ่บอกใคร ถ้าขืนเจ๊บอกออกไป จะกลายเป็นว่าเจ๊ไปทำลายความตั้งใจของแบงค์เขาทางอ้อมด้วยน่ะ เพราะงั้นคงบ่โกรธเจ๊นะจ๊ะ ที่เจ๊บ่บอก”
   เจ๊บัวยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ผมจึงได้แต่นิ่งเงียบ

   “แล้วผมควรจะทำยังไงต่อไปดีล่ะครับ”
   ผมเอ่ยถามด้วยสีหน้าวิตกเล็กน้อยพลางหยิบสตรอว์เบอร์รี่ปั่นขึ้นมาดูด เจ๊บัวอมยิ้มเล็กๆ ให้ผมหลังจากที่นิ่งเงียบครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง

   “เป็นตัวของตัวเองจ้ะ”
   “ว่ายังไงนะครับ”
   ผมถามกลับไปด้วยความสงสัย ในขณะที่เจ๊บัวยังคงยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน

   “ก็อย่างที่บอก ว่าแบงค์เขาคงมีเหตุผลส่วนตัวของเขา เราคงทำอะหยังบ่ได้หรอก เพราะงั้นเราก็ทำตัวตามปกติไปน่ะล่ะ”
   “แต่ว่า...”
   “ถ้าอยากจะช่วยจริงๆ...”
   เจ๊บัวเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนที่จะหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มอีกรอบ

   “แค่คอยอยู่เคียงข้างเขา ดูถึงความตั้งใจในสิ่งที่เขาทำ ส่วนผลลัพธ์สุดท้ายมันจะเป็นอย่างไร ก็ค่อยว่ากันอีกที”
   ทันทีที่เจ๊บัวพูดจบก็ลุกขึ้นไปคิดเงินให้ลูกค้า ปล่อยให้ผมนิ่งเงียบและพยายามทบทวนในสิ่งที่เจ๊บัวพูดเมื่อครู่

   เหตุผลอย่างนั้นเหรอ
   แต่เหตุผลอะไรวะ

   “บ่ต้องไปคิดมากอะหยังให้วุ่นวายหรอกจ้ะ”
   เจ๊บัวเอ่ยขึ้นหลังจากที่คิดเงินลูกค้าเสร็จแล้ว
   “เป็น ตัว ของ ตัว เอง แค่นั้น”
   เจ๊บัวพยายามพูดช้าๆ เน้นคำชัดๆ พร้อมกับกุมมือผมเอาไว้แน่น

   “กลับมาแล้วครับเจ๊ ได้ของมาละเน่อ อะ อ้าว นันท์ มาได้ไงน่ะครับ”
   แบงค์หันมาถามทันทีที่เห็นผม ผมยิ้มแห่ะๆ กลับไปแทนคำทักทาย

   “ก็มาชวนเราไปเป็นเพื่อนซื้อของที่ถนนคนเดินยังไงล่ะ เอาของวางไว้ตรงนั้นเลยนะ แล้วก็ไปเก็บของได้เลย อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เราก็ออกงานแล้ว เพราะงั้นไปเลย เจ๊อนุมัติ เร็วๆ ด่วนๆๆๆ ด่วนเลย อย่าให้คนสวยอย่างเจ๊ต้องพูดมาก บ่อยากพูดเยอะ เจ็บคอ”
   เจ๊บัวออกคำสั่งใส่แบงค์ทันทีด้วยความรวดเร็ว ทำเอาคนถูกสั่งถึงกับออกอาการงงๆ ตั้งตัวไม่ทันพร้อมกับเอามือเกาหัวแกรกๆ ด้วยความสงสัยก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านใน ผมหยิบเงินออกมาจ่ายค่าขนม ไม่นานนักแบงค์ก็เดินออกมา

   “งั้นผมไปก่อนนะเจ๊ เสาร์หน้าเจอกัน”
   แบงค์หันไปบอกลาให้กับเจ๊บัว ก่อนที่จะหันมาทางผม

   “ไปกันครับ”
   แบงค์หันมาบอกพร้อมกับยื่นฝ่ามือหนามาทางผม ผมจับมือของแบงค์ไว้เพื่อฉุดตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

   “ผมไปก่อนนะครับเจ๊บัว”
   ผมกล่าวลาพร้อมกับยกมือไหว้ เจ๊บัวหันมารับไหว้และยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน

   
   “ว่าแต่จะไปซื้ออะไรเหรอครับ”
   แบงค์หันมาถามผม

   “บ่รู้”
   “ห๊ะ?”
   อีกฝ่ายหันมาขมวดคิ้วใส่ผมทันทีที่ได้ยินผมตอบเช่นนั้น

   “ก็แค่กูบ่ได้ไปถนนคนเดินนานแล้วน่ะ ก็เลยอยากไปเดินเล่นเฉยๆ มึงไปเป็นเพื่อนกูหน่อยได้ปะวะ”
   ผมยิ้มหัวเราะ แบงค์เองเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มตอบกลับมาพร้อมกับเอามือมายีหัวผมเบาๆ

   “ไปก็ได้ครับ ถ้านันท์ชวน อีกอย่าง ผมก็กำลังอยากได้ต้นกระบองเพชรเพิ่มอยู่พอดี...”
   “แบงค์ หนูนันท์”
   เสียงของเจ๊บัวเอ่ยเรียก ในขณะที่พวกเราทั้งสองคนกำลังจะเปิดประตูร้านออกไป ผมกับแบงค์หันกลับไปมองด้วยความสงสัย

   “เดทให้สนุกนะจ๊ะ”
   “เจ๊!!!”
   แบงค์รีบเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้ยินเจ๊บัวพูดเช่นนั้นด้วยสีหน้าเขินอาย ในขณะที่เจ๊บัวก็ยิ้มหัวเราะเบาๆ ให้กับพวกเราสองคนส่วนผมน่ะเหรอ ก็ได้แต่ทำหน้างงๆ เอ๋อๆ อยู่น่ะครับ ก่อนที่จะเดินตามแบงค์ออกจากร้านไป

   “ว่าแต่ มึงสะสมต้นกระบองเพชรด้วยเหรอวะ”
   “ก็พอจะมีอยู่บ้างน่ะครับ แต่อยากจะได้เพิ่มอีก ทำไมเหรอครับ”

   “บ่ๆ ก็แค่ถามดูเฉยๆ น่ะ”
   แบงค์เอามือมายีหัวผมเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้นของผม ก่อนที่จะหันกลับไปแล้วเดินนำผมต่อ
   หากอ่านมาถึงตรงนี้แล้ว คงกำลังคิดสงสัยอยู่ใช่ไหมล่ะครับ ว่าหลังจากเรื่องราวที่สนามบาสคืนนั้นแล้ว เกิดอะไรขึ้นต่อระหว่างผมกับแบงค์

   ก็ขอตอบตรงๆ เลยครับว่า
   ไม่มีเกิดอะไรขึ้นทั้งนั้นครับ

   ยอมรับครับว่าผมยังมีอาการเขินอายอยู่บ้าง ตอนแรกคิดมากสุดๆ แต่กลายเป็นว่าแบงค์เองดูจะไม่ได้รู้สึกติดใจอะไรยังไงไม่รู้ เพราะดูเจ้าตัวก็ยังคงทำตัวตามปกติเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา พอมาคิดดูอีกที มันก็น่าจะเป็นเรื่องปกติของผู้ชายล่ะมั้ง แหม ก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่นี่เนอะ เพราะงั้นจึงตัดจบไปอย่างง่ายๆ กร๊ากกก

   “......”

   เอ่อ... แต่ถ้าจะว่ากันตามความเป็นจริงแล้ว มันก็พอจะมีเรื่องให้พูดถึงอยู่นิดหน่อยนะ แต่ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างเลยคิดว่าถ้าเล่าตอนนี้คงยังไม่เหมาะเป็นแน่ เพราะงั้นถ้ามีโอกาสผมจะกลับมาเล่าให้ฟังทีหลังแล้วกันนะ

   แหม ก็อยากที่บอกไง ว่านิยายเรื่องนี้เป็นนิยายใสๆ เพราะงั้น ก็เลยทำให้ยังเล่าตอนนี้ไม่ได้ วะฮ่าฮ่าฮ่า

   เอาล่ะตัดกลับมาเข้าสู่ภาคปกติกันดีกว่า ก่อนที่จะออกทะเลไปไกล
   เป็น ตัว ของ ตัว เอง
   คำพูดของเจ๊บัวผุดขึ้นมาในหัวผม ผมย้อนคิดกลับไปยังเหตุการณ์ที่ผมกับเจ๊บัวคุยกันเมื่อครู่ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองแบงค์ที่ตอนนี้ยังคงเดินนำหน้าผมไปยังลานจอดรถอยู่

   “มึง”
   “ครับ?”
   “เดทคืออะหยังวะ”
   ผมเอ่ยถามแบงค์ทันทีด้วยความสงสัย เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่กล้าด่าหรือหัวเราะผมแน่ๆ หากผมถาม แบงค์หันมามองผมด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะตกใจทำไม

   “ไม่รู้ความหมายจริงๆ เหรอครับ”
   “ไอ้ที่แปลว่าตายใช่ปะวะ”
   “นั่นมันเดธที่สะกดด้วยตัวดี อี เอ ที เอชครับ คนละความหมายกันเลย”
   “งั้นกูก็บ่รู้แม่งละ สรุปมันแปลว่าอะหยังวะ”
   ผมขมวดคิ้วพ่นลมหายใจออกทางจมูกเล็กน้อยด้วยท่าทีหงุดหงิด แบงค์ยกนิ้วชี้ขึ้นมาเกาจมูกตัวเองเบาๆ ทีหนึ่ง

   “เอ่อ...เดท...คือ...เอ่อ...”
   แบงค์ออกอาการอึกอักๆ เล็กน้อย ในขณะที่สายตาก็ดูเหมือนจะพยายามมองหลบไปทางอื่น

   “คือ ไปเที่ยว...แบบ...อ่า...ไปเที่ยวน่ะล่ะครับ ไม่มีไรมาก ไปเที่ยวน่ะ เจ๊แกหมายถึงให้เราไปเที่ยวให้สนุกๆ น่ะ”
   แล้วเจ้าตัวก็หันหลังกลับไปด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่ผมก็ได้แต่พยักหน้าให้กับความรู้ใหม่
   เดท คือ ไปเที่ยว โอเคๆ ความรู้ใหม่ อย่างนี้ต้องจด

   “มึง”
   “ครับ?”
   แบงค์หันมาอีกรอบทันทีที่ได้ยินผมเอ่ยเรียก ผมยิ้มมุมปากเล็กๆ กลับไปให้

   “งันวันนี้ มึงกับกูไปเดทกันให้สนุกเลยนะเว้ย”
   แบงค์นิ่งอึ้งเงียบไปครู่ ในขณะที่ผมยังคงยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจอยู่ จนอีกฝ่ายอมยิ้มหัวเราะเบาๆ ตามไปด้วยพร้อมกับเอามือมายีหัวผมเล่น แล้วจึงเดินนำหน้าผมไป

   ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าเหตุผลของแบงค์นั้นคืออะไร แต่ก็คิดว่าหากนั่นเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายทำแล้วมีความสุข ผมก็ไม่สมควรที่จะไปคิดมากหรือไปขัดขวาง เพราะงั้นก็เป็นตัวของตัวเองอย่างที่เจ๊บัวเอาไว้นั่นล่ะ น่าจะดีที่สุด
   

   ถนนคนเดิน
   “ว่าแต่มาถนนคนเดินเนี่ย แต่ไม่รู้จะซื้ออะไรจริงๆ เหรอครับ”
   แบงค์หันมาเอ่ยถามผมอีกรอบหลังจากที่หาที่จอดรถได้แล้ว

   “ก็อย่างที่กูบอก กูแค่อยากมาเดินเล่นน่ะ อาจจะหาซื้ออะหยังกินด้วยล่ะมั้ง”
   ผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มแห้งๆ แบงค์เองเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอามือมายีหัวผมเบาๆ ก่อนที่จะเดินนำหน้าผมไปยังถนนคนเดิน

   หากจะพูดถึงเชียงใหม่ อย่างหนึ่งที่ต้องพูดถึงนั่นคือ ‘ถนนคนเดิน’ ซึ่งถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันดับแรกๆ ที่นักท่องเที่ยวจะพูดถึงโดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนคนเดินท่าแพ ที่จะเปิดทุกๆ วันอาทิตย์ โดยทางเทศบาลเชียงใหม่จะทำการปิดบริเวณตั้งแต่ประตูเมืองท่าแพต่อไปยังถนนราชดำเนินและถนนพระปกเกล้าอีกส่วนหนึ่ง เพื่อให้ชาวบ้านนำสินค้าหัตถกรรมของกินของใช้ต่างๆ มาวางขาย จึงเป็นที่สนใจของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ หากใครมีโอกาสได้แวะมาเที่ยวเชียงใหม่ ผมขอแนะนำถนนคนเดินท่าแพเลยครับ รับรองว่าจะต้องติดใจอย่างแน่นอน ขอเอาหัวของไอ้เหี้ยเต้ยเป็นประกัน ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ว่าแต่เมื่อกี๊มึงบอกว่าจะซื้อต้นกระบองเพชรใช่ปะวะ”
   “ครับ”

   “แล้วมันอยู่ตรงไหนล่ะ”
   ผมถามด้วยความสงสัยในขณะที่สายตาก็มองดูสินค้ามากมายที่เรียงรายอยู่ทั้งซ้ายและขวา แต่จะให้ความสนใจกับพวกของกินมากเป็นพิเศษ ฮ่าฮ่าฮ่า แหม ก็กองทัพมันต้องเดินด้วยท้องสิ จริงมั้ยครับ

   “ก็ทางฝั่งเส้นที่จะไปท่าแพน่ะครับ ระวังหน่อยนะครับ คนเยอะ”
   แบงค์หันมาบอกผมในขณะที่เราทั้งสองกำลังจะเดินผ่านโซนรับจ้างวาดรูปเหมือนที่คนจะเยอะเป็นพิเศษ ด้วยความที่ผมนั้นมีขนาดพกพาสะดวกแบงค์จึงเอาตัวกันผมไว้จากคลื่นฝูงชนนักท่องเที่ยว ซึ่งก็ทำให้ผมสามารถเดินผ่านไปได้โดยไม่ถูกเบียดหายหรือโดนเหยียบตายไปเสียก่อน ซึ่งพอพูดแบบนี้แล้วก็รู้สึกอนาถใจในความสะดวกพกพาของตัวเองยังไงก็ไม่รู้แฮะ เฮ้อออ

   “ขอบใจมึงมากนะ”
   แบงค์ยีหัวผมเบาๆ เมื่อได้ยินคำขอบคุณนั้นจากผม

   “เอ่อ...จับมือ...กันมั้ยล่ะครับ”
   แบงค์หันมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยพร้อมกับยื่นมือมาทางผม ผมหันไปมองทางข้างหน้า ก็พบว่าคนยังค่อนข้างเยอะและเบียดเป็นพิเศษ

   “ไอ้สัส อายเขา”
   ผมตอบกลับไปด้วยอาการเขินอายพอสมควร เพราะคิดๆ ดูแล้วการจะให้มาเดินจับมือกันท่ามกลางผู้คนมากมายแบบนี้มันก็เป็นอะไรที่น่าอายไม่ใช่น้อยโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้ชายด้วยกันแล้วเนี่ย คนอื่นเขาจะมองว่าประหลาดเอาได้น่ะสิ

   “แบบนี้ดีกว่า”
   พูดจบผมก็มือข้างหนึ่งของตัวเองไปคล้องแขนแบงค์เอาไว้ ส่วนอีกข้างก็จับแขนอีกฝ่ายเอาไว้เแน่น เจ้าตัวหันมามองผมพร้อมกับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรครู่หนึ่ง ก่อนที่จะอมยิ้มเล็กๆ แล้วจึงเดินนำเข้าไปในฝูงชนนั้นโดยมีผมเกาะแน่นตามไปติดๆ

   โครก~~~
   เสียงท้องร้องของผมดังขึ้นหลังจากที่ผ่านพ้นคลื่นมหาชนมาได้อีกรอบ แบงค์หันมามองหน้าผมพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ในขณะที่ผมได้แต่หัวเราะแห้งๆ กลับไป

   “หาอะไรกินที่วัดพันอ้นก่อนมั้ยครับ”
   แบงค์เอ่ยถามผมด้วยรอยยิ้ม ผมพยักหน้าเป็นคำตอบกลับไป
   

   หลังจากที่เราทั้งสองหาอะไรกินกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว แบงค์ก็พาผมไปยังวัดสำเภาซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับวัดพันอ้น ก่อนที่จะตรงดิ่งไปยังแผงขายต้นกระบองเพชร แบงค์พยายามเลือกต้นกระบองเพชรที่มีอยู่มากมายด้วยความตั้งใจ ในขณะที่ผมเองยังคงสอดส่ายสายตามองไปยังร้านขายของกินที่ตั้งอยู่รายล้อม คือก็อิ่มแล้วนะ แต่ยังกินได้อีกว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า

   “ต้นกระบองเพชรนี่ต้องเลี้ยงยังไงถึงจะออกดอกวะ”
   ผมเอ่ยถามออกไปพร้อมกับก้มมองดูเจ้าต้นกระบองเพชรต้นน้อยๆ ที่มีรูปร่างแตกต่างกันในแต่ละกระถาง

   “ก็...หลักๆ ก็แสงแดดน่ะครับ ถ้าเลี้ยงให้โดนแสงก็จะออกดอกไวหน่อย แต่ทั้งนี้่ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ด้วย บางสายพันธุ์ก็จะออกดอกตามฤดูกาลของมันไม่เหมือนกัน”
   แบงค์พยายามอธิบายให้ผมฟังพร้อมกับหยิบต้นกระบองเพชรขึ้นมาพิจารณา ผมเองก็พยักหน้าพอจะเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายอธิบาย

   “ไม่ลองเลี้ยงดูมั่งเหรอครับ”
   แบงค์หันมาถาม ผมทำหน้านิ่งเลิกคิ้วขึ้นสูง

   “เอ่อ อย่าเลยจะดีกว่า กูเคยเลี้ยงเมื่อตอนเด็กๆ แบบแม่ซื้อมาให้น่ะ แต่ก็ทำมันตาย ก็เลยบ่กล้าเลี้ยงอีกว่ะ”
   ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเศร้า แบงค์เองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็วางต้นกระบองเพชรแล้วหันหน้ามาหาผม

   “งั้นเอาแบบนี้ก็ละกัน นันท์เลือกมาให้ผมหน่อยครับ สองต้น ต้นไหนก็ได้”
   ผมส่งเสียง “ห๊ะ” เบาๆ ทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น

   "ก็ถ้านันท์ไม่กล้าเลี้ยง ผมก็เลยจะเลี้ยงให้ยังไงล่ะครับ นันท์เลือก ผมจ่ายเงินเอง แต่ถือว่าเป็นของนันท์"
   แบงค์พยายามอธิบายพร้อมกับยิ้มให้ผมด้วยสีหน้าที่ดูแล้วจะรู้สึกสนุกกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา ผมเองเมื่อได้ฟังก็รู้สึกว่าเป็นไอเดียที่ดีเหมือนกันแฮะ จึงหันไปพิจารณาเจ้าต้นกระบองเพชรที่เรียงรายมากมายอยู่ในกระบะ

   ต้นนั้นก็สวย ต้นนี้ก็แปลก เอาต้นไหนดีหว่า
   ผมใช้เวลาเลือกนานพอสมควรโดยที่มีแบงค์ยืนคอยอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ

   “อะ งั้นเอาอันนี้ก็ละกัน”
   ผมหยิบต้นกระบองเพชรขึ้นมาสองกระถางก่อนที่จะยื่นไปให้อีกฝ่าย แบงค์รับมันไปพร้อมกับยิ้มให้เจ้าต้นกระบองเพชรสองต้นนั้น

   “ไปอยู่กับไอ้แว่นหนาก็โตไวๆ นะ เจ้าคิริโตะ กับ อาสึนะ”
   “ห่ะห๊ะ?”
   แบงค์เงยหน้ามามองผมด้วยความสงสัยทันทีที่ได้ยินผมพูดเช่นนั้น

   “ก็ชื่อของมันไง”
   ผมชี้ไปยังเจ้าต้นกระบองเพชรน้อยๆ ทั้งสองต้นนั้น

   “ทางซ้ายนี่ชื่อคิริโตะ ทางขวานี่ก็อาสึนะ”
   “เอ่อ...ปกตินอกจากสัตว์เลี้ยงแล้วเนี่ย คนเราเขาตั้งชื่อให้ต้นไม้แบบนี้ด้วยเหรอครับ”
   แบงค์เอ่ยถามผมด้วยความสงสัยและลังเลพอสมควร ผมเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย

   “อ้าว เขาบ่ตั้งกันเหรอวะ”
   “ปกติก็คิดว่าไม่นะครับ”
   แบงค์ส่ายหัวเบาๆ พร้อมหันไปมองยังทางคนขาย

   “......”
   “......”
   “......”

   เงียบ ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาทั้งจากผมและแบงค์ รวมไปถึงคนขายด้วย...

   “บ่รู้ล่ะ ก็กูจะตั้งชื่อให้มันอะ ก็ไหนๆ มึงบอกว่าเป็นของกูนี่”
   ช่างเป็นการตัดบทที่เหี้ยและมักง่ายมากๆ

ผมยังคงพยายามยืนกรานในความคิดนั้น ถึงแม้ความจริงแล้วจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อยก็ตามที

   “ว่าไงก็ว่าตามกันครับ”
   แบงค์หัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะส่งมันต่อไปยังคนขาย ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่านะ แต่ดูเหมือนจะแอบเห็นคนขายกำลังพยายามกลั้นหัวเราะด้วย

   “ว่าแต่ ไอเจ้าชื่อ...คิ...”
   “คิริโตะกับอาสึนะ”
   “เอ้อ นั่นล่ะครับ คิริโตะกับอาสึนะ มันมีที่มาจากไหนเหรอครับ”
   แบงค์หันมาถามผมในขณะที่มือก็หยิบเงินจากกระเป๋าจ่ายให้กับคนขาย

   “ชื่อพระเอกนางเอกการ์ตูนที่ดูอยู่ตอนนี้น่ะ เรื่องซอร์ด อาร์ท ออนไลน์ บ่เคยดูเหรอวะ”
   แบงค์ส่ายหัวกลับมาเป็นคำตอบ ผมเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง และคิดว่าหากอธิบายต่อคงยาวแน่ เพราะพอลองนึกดูดีๆ ก็คิดว่าแบงค์เองก็ไม่น่าจะเป็นคนที่ชอบอ่านการ์ตูน ดูอนิเมะหรือเล่นเกมเหมือนผมเท่าไหร่นัก

   “เออ ช่างเถอะว่ะ เอาเป็นว่าตามนี้นะ”
   ผมตัดบทพร้อมกับหยิบเจ้าต้นกระบองเพชรที่ห่อและใส่ถุงเรียบร้อยแล้วจากคนขาย ก่อนที่จะส่งมันให้แบงค์

   “ฝากด้วยนะเว้ย ดูแลมันดีๆ ล่ะ”
   ผมยิ้ม แบงค์เองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ก้มมองต้นกระบองเพชรทั้งสอง พร้อมกับนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองผม

   “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะดูแลให้ดีที่สุด ให้สุดความสามารถที่ผมมีเลยครับ”
   แบงค์ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ดูสดใสก่อนที่จะยกมือมายีหัวผมเบาๆ

   “จะไปไหนต่อมั้ยครับ”
   แบงค์เอ่ยถามผมพลางหันมองไปยังรอบๆ บริเวณ

   “ก็บ่มีที่ไหนเป็นพิเศษนะ เอาเป็นว่าวันนี้เดินให้ทั่วทั้งสี่ทิศเลยดีมั้ย”
   “แล้วอย่าบ่นว่าปวดขานะครับ”

   แบงค์บอกผม ก่อนที่จะเดินนำหน้าออกไป ผมรีบสอดมือตัวเองเข้าไปคล้องแขนอีกฝ่ายเอาไว้ทันทีอย่างรวดเร็วเจ้าตัวก้มมามองผมครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่พูดอะไรก่อนที่เราทั้งสองจะเดินฝ่าเข้าไปยังฝูงชนมากมายที่มาเดินเที่ยวถนนคนเดินในวันนี้

   แต่ผมก็ไม่กลัวว่าจะโดนเหยียบตายแต่อย่างใด

   เพราะผมเกาะแขนแบงค์ไว้แน่นแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า

จบคาบเรียนที่แปด

มุมแคปชั่นไร้สาระ


Power Bank ได้เพิ่มรูปภาพใหม่

โตไวๆ สูงไวๆ นะครับ

นันทการ ถูกใจสิ่งนี้

นันทการ : มึงหมายถึงต้นกระบองเพชร หรือหมายถึงกูกันแน่วะ

Power Bank : ทั้งคู่เลยครับ
(Oat Inwศาสตร์ถูกใจสิ่งนี้)

นันทการ : ......
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-10-2018 22:46:40 โดย จิบุ_จิบุ »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด