(เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ  (อ่าน 7906 ครั้ง)

ออฟไลน์ 19august

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
    • https://twitter.com/19august___
(เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
« เมื่อ17-08-2018 23:05:04 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม













_______________________________________________








#เรื่องค่อนข้างสั้นสิบเก้าสิงหา






เรื่อง 45.7 cm.




เรื่องสั้นตอนเดียวจบ








"ทฤษฎีระยะห่างบุคคล หรือ Proxemics ของเอ็ดเวิร์ด ฮอลล์ นักมานุษยวิทยาได้บอกเอาไว้ว่า
ถ้าเรารู้สึกสนิทใจกับใครคนไหน เราจะยอมให้เขาเข้ามาในพื้นที่ระยะประชิด 45.7 เซนติเมตร "





twitter : @19august___



ปล. #เรื่องค่อนข้างสั้นสิบเก้าสิงหา คือแท็กรวมเรื่องสั้นต่าง ๆ ที่มีตามโอกาสและความขยันของเราค่ะ






_______________________________________

ผลงานอื่น

(TIMEVERSE) Other Half #ครึ่งชีวิตของผม
(รวมเรื่องสั้น) #แฟนเด็กมีฤทธิ์ทำให้เป็นอมตะ
(เรื่องสั้น) Behind that mask 


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-08-2018 23:15:22 โดย 19august »

ออฟไลน์ 19august

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
    • https://twitter.com/19august___
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #1 เมื่อ17-08-2018 23:14:58 »



45.7 cm.
[/size]







            ทฤษฎีระยะห่างบุคคล หรือ Proxemics ของเอ็ดเวิร์ด ฮอลล์ นักมานุษยวิทยาได้บอกเอาไว้ว่า ถ้าเรารู้สึกสนิทใจกับใครคนไหน เราจะยอมให้เขาเข้ามาในพื้นที่ระยะประชิด 45.7 เซนติเมตร พื้นที่ที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ เช่น พ่อ แม่ และคนรัก

      
            ผมนั่งค้ำคางมองอาจารย์สลับกับกองชีทตรงหน้าตัวเองด้วยสายตาเหม่อลอย ระยะ 45.7 เซนอย่างนั้นเหรอ ไม่รู้สิ ผมไม่เคยไว้ใจให้ใครเข้ามาใกล้ตัวเองขนาดนั้นแม้แต่พ่อแม่ตัวเองก็ตาม พื้นที่ปลอดภัยของผมก็ยังคงปลอดภัยอยู่เช่นเดิมไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามา

      
            อย่ามองผมแบบนั้นสิ ไม่ใช่เด็กมีปัญหาหรอกนะ เอ ... หรือจะมีหน่อย ๆ ล่ะมั้ง

      
            ผมเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งตั้งแต่เกิดและเติบโตมาในสถานสงเคราะห์เอกชนแห่งหนึ่ง แต่เพราะถูกนำมาส่งที่นี่แทบจะเรียกว่าเป็นเด็กคนแรกเลยก็ว่าได้ทำให้โตมาอย่างโดดเดี่ยวเด็กในวัยเดียวกันก็ไม่มี

      
            โลกส่วนตัวสูง ... อืม อาจจะเรียกแบบนั้นก็ได้ล่ะมั้ง ไม่รู้สิ ผมมองว่าตัวเองแค่เป็นคนไม่ชอบความวุ่นวายเฉย ๆ ก็แล้วแต่คุณจะนิยามแล้วกัน

      
            พออายุสิบสามก็ถูกรับมาเลี้ยงโดยสามีภรรยาคู่หนึ่งที่แสนดี พวกเขาเลี้ยงดูและให้ความรักกับผมอย่างดีที่สุด แต่ผมก็โตเกินกว่าจะแก้นิสัยตัวเองไม่ได้แล้วแม้พวกเขาจะพยายามเข้าหามากขนาดไหนก็ตาม ถึงอย่างนั้นพวกท่านก็ยังเลี้ยงดูด้วยความเข้าใจ

      
            ก็เปิดใจนะ ไม่ได้เย็นชา ใจแคบอะไรขนาดนั้น เป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์อยู่ (นิดนึง) แต่ไม่รู้สิ อาจเพราะผมไม่ได้โตมาท่ามกลางความรักล่ะมั้ง สถานสงเคราะห์นั่นไม่ใช่ไม่ดีแต่ก็เลี้ยงพวกเรากันไปตามหน้าที่ มาเจอพวกเขาก็ตอนที่สายเกินไปแล้ว

      
            ส่วนคนรักน่ะเหรอ ตัดทิ้งไปได้เลย ตั้งแต่โตมาจนเข้ามหา’ลัยก็ไม่เคยสัมผัสความรู้สึกนั้นเลยสักนิด ป็อปปี้เลิฟยิ่งอย่าไปพูดถึง วัน ๆ หมกตัวอยู่กับหนังสือและห้องสมุด กับเพื่อนสนิทยังมีแบบนับคนได้ นับประสาอะไรกับคนรัก

      
            “ไอ้มายด์เรียนเสร็จมึงจะไปไหนต่อปะ” วารินเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตตั้งแต่มัธยมหันมาถามหลังจากจบคลาส

      
            ผมก้มลงมองเวลาบนนาฬิกาข้อมืออย่างใช้ความคิด รีบกลับไปก็ไม่มีอะไรให้ทำ พ่อกับแม่ก็ไปประชุมของบริษัทที่ต่างจังหวัด หนังสือที่บ้านก็อ่านจนจำได้หมดแล้ว คิดแล้วก็คงไม่มีที่ไหนให้ไปนอกจากที่ประจำของตัวเอง

      
            “คงห้องสมุดแหละ”

      
            “ไปกินข้าวกับกูก่อนดิ หิวอีกแล้วอ่ะ” วารินทำท่าแอ่นพุงแล้วลูบไปมาเรียกร้องความเห็นใจ ผมขำกับท่าทางนั้นก่อนจะพยักหน้าตกลง อยู่กับเพื่อนหน่อยก็ได้เดี๋ยวจะโดนบ่น

      
            “เย้! งั้นกูโทรชวนแฝดนะ”

      
            กูว่าแล้ว คงจะไปเตี๊ยมกับไอ้แฝดแสนกวนประสาท เพื่อนสนิทสองคนสุดท้ายในกลุ่มของผมที่มาสนิทกันงง ๆ เพราะหนึ่งในแฝดมันเป็นแฟนกับวาริน ตอนแรกที่ผมรู้ว่าเพื่อนตัวเองคบกับผู้ชายก็ตกใจนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ ก็เรื่องของมัน ผมจะไปยุ่งอะไรล่ะ

      
            ผมกับวารินเดินออกจากคณะไปร้านอาหารหลังมอที่นัดกับเพื่อนอีกสองคนไว้ ตามทางก็มีคนมาทักเพื่อนผมตลอด ไอ้นี่มันเด็กกิจกรรม เห็นว่าได้เป็นคิวท์บง คิวท์บอยอะไรนั่นด้วย ก็ตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ หน้าตาอย่างกับตุ๊กตาก็ไม่แปลกนักหรอก

      
            เราเดินตีคู่ในระยะที่ห่างเกือบหนึ่งช่วงแขนได้ อาจเป็นเพราะมันก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้ ไม่ชอบให้โดนตัวมันพาลให้รู้สึกอึดอัดชอบกล นิสัยแบบนี้นี่โชคดีแค่ไหนที่ยังมีเพื่อนกับเขา เฮ้อ

      
            มาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นหลังมหา’ลัยที่คนเยอะมากจนมองไม่เห็นหนทางที่เราจะได้เข้าไปกินเลยสักนิด รอไม่นานไอ้แฝดพระนายกับพระคุณก็ตามมา แต่ก็ยังต้องยืนรอคิวอยู่อย่างนั้นเห็นว่ามีอีกห้าคิว ให้ตายเถอะ ผมถอนหายใจออกมาอย่างเริ่มหมดความอดทน

      
            “ใจเย็นเว้ยมายด์ เดี๋ยวแป็บนะ เหมือนกูจะเห็นรถเพื่อนว่ะ” พระนายแฝดพี่หันมาบอกผมก่อนจะเดินไปชะเง้อคออยู่หน้าร้าน กดโทรศัพท์อะไรของมันสักพักแล้วมันก็เดินยิ้มกลับมาหาพวกผม

      
            “ไปกัน เพื่อนกูอยู่ข้างใน มันจองเป็นห้องเอาไว้”

      
            “ใครวะ พวกไอ้เล้งเหรอ” พระคุณแฝดน้องแฟนวารินถามขึ้น

      
            “เออ ไปเหอะมายด์ ริน เพื่อนกูเอง มันอยู่กันสามคนเองแต่จองห้องใหญ่ไว้มีที่เหลือเฟือ” สายตาของคนทั้งสามหันมาจ้องผมเพียงคนเดียว ในตอนแรกก็อยากปฏิเสธอยู่หรอกแต่พอสบสายตาออดอ้อนจากไอ้ตัวเล็กของกลุ่มก็เลยต้องยอมอย่างเสียไม่ได้

      
            “เออ ๆ”

      
            “เย้” ไอ้นายเดินนำเข้าไปโดยมีผมเดินทิ้งท้าย ด้านในร้านแออัดจนรู้สึกเหมือนหายใจแทบไม่ออก ปกติก็เป็นร้านยอดฮิตของเด็กมหา’ลัยนี้อยู่แล้วพอเป็นช่วงหลังเลิกเรียนแบบนี้คนยิ่งเยอะเข้าไปอีก

      
            ห้องที่ว่านั่นก็เป็นมุมหนึ่งของร้านที่วางที่กั้นฉากเอาไว้รอบ ๆ  กั้นเป็นส่วนมีอยู่ประมาณ 3-4 ล็อก ข้างในเป็นที่นั่งยกพื้นสูงขึ้นให้คนนั่งห้อยขาลงเหมือนที่ญี่ปุ่นอะไรแบบนั้น ผมมองคนแปลกหน้าสามคนด้วยแววตาเรียบเฉย ผงกหัวทักทายตามมารยาทแล้วนั่งลงริมสุดโต๊ะข้างไอ้นาย

      
            “มายด์เอาไร”

      
            “ราเมนเพิ่มหมูชาชู”
   
      
            พอพนักงานออกไปทุกคนก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อยหมายถึงทุกคนยกเว้นผมที่นั่งเขี่ยเท้าไปมา จะหยิบโทรศัพท์มาเล่นก็ดูจะไม่ดีเท่าไรเพราะไม่มีใครบนโต๊ะเล่นเลย นั่งไปนั่งมารู้สึกแปลก ๆ แหะเหมือนโดนจ้องเลย คิดแบบนั้นก็เลยเงยหน้าขึ้นถึงได้สบตากับใครบางคนที่นั่งตรงข้าม

      
            1

      
            2

      
            3

      
            แค่สามวินาทีเท่านั้นที่เราสบตากัน ก่อนจะที่ผมจะเบนสายตาหนีไปยังนอกร้าน เริ่มอึดอัดเล็กน้อยเมื่อยังรู้สึกว่าถูกจ้องอยู่ มองอะไรนักหนาวะ ไม่รู้ตัวว่าเผลอขมวดคิ้วจนกระทั่งไอ้นายกระซิบถามเสียงเครียด

      
            “มึงโอเคปะวะ”

      
            “อืม”

      
            ผมเลิกให้ความสนใจกับอะไรที่ทำให้รู้สึกไม่ดีก็ตอนที่อาหารยกมาเสิร์ฟ ก้มหน้าก้มตากินเหมือนว่าหิวโหยแต่จริง ๆ ก็แค่ไม่อยากสบสายตาใคร ไม่ชอบเลยว่าต้องมาอยู่กับคนไม่สนิทในที่รโหฐานแคบ ๆ มันชวนให้รู้สึกเหมือนถูกลุกล้ำเขตปลอดภัย

      
            “กินแค่นั้นอิ่มหรอ กินนี่ด้วยกันไหม” คนเดียวกับคนที่ทำให้อึดอัดส่งเสียงขึ้นพร้อมกับเลื่อนจานเกี๊ยวซ่ามาข้างฝั่งผม ทำให้คนอื่นที่กำลังคุยกันอยู่เงียบเสียงลงก่อนจะเป็นเพื่อนคนใดคนนึงของไอ้นายส่งเสียงแซว

      
            “แหมไอ้โซล เห็นคนน่ารักหน่อยไม่ได้เลยนะ” ไม่ชอบอยู่กับคนที่เราไม่ได้คัดกรองให้เข้ามาก็เพราะแบบนี้ คนพวกนั้นจะไม่รู้จักนิสัยเรา จะไม่รู้ว่าเราชอบหรือไม่ชอบอะไร อย่างเช่นตอนนี้ที่ผมเริ่มรู้สึกไม่ดีที่เพื่อนอีกสองคนของไอ้นายกำลังพูดจาไม่เข้าหู

      
            เพื่อนผมอีกสามคนเป็นคนสักเกตเห็นอย่างรวดเร็วตามประสาคนสนิท แต่กลับเป็นคนตรงข้ามผมที่เอ่ยปากห้ามเพื่อนตัวเอง

      
            “พอเลยมึง แดกเข้าไป มีเรียนชดลืมเรอะ” เสียงหัวเราะมีต่อเล็กน้อยแต่สักพักก็สงบลง แต่ความรู้สึกกรุ่น ๆ ข้างในของผมมันกลับไม่ได้ดีขึ้น อารมณ์อยากกินหมดลงจึงวางตะเกียบและช้อนลง หยิบน้ำมาดื่มพลางหยิบทิชชู่มาเช็ดปากเป็นอันรู้กันว่าผมอิ่มแล้ว

      
            “งั้นพวกเรากลับเลยไหม” วารินเอ่ยขึ้นก่อนจะเรียกเก็บเงิน ใช้เวลาจัดการไม่นานก็พากันเดินออกมายืนอออยู่หน้าร้าน ผมไม่รอให้คนอื่นพิรี้พิไรเดินไปกระซิบบอกวารินแล้วแยกตัวออกมาทันที

      
            ช่วงห้าโมงแดดยังแรงอยู่จึงต้องรีบสับเท้าเดินให้ไวก่อนที่เหงื่อจะท่วมตัวไปมากกว่านี้ ดีที่ว่าจากประตูหลังมอมีทางลัดร่ม ๆ ให้เดินทะลุไปถึงห้องสมุดกลาง ผมสแกนนิ้วตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้นประจำ

      
            เดินดุ่มไปยังล็อกนิยายที่ชอบมองหานิยายที่แอบซุกไว้สองวันก่อนเพราะกลัวถูกเอาคนอื่นยืมไป สาเหตุที่ไม่อยากยืมน่ะเหรอ ไม่รู้สิแค่บางอารมณ์กับบางเล่มอยากอ่านในห้องสมุดมากกว่า

      
            เอ้า หายไปไหนแล้วอ่ะ

      
            “วันก่อนยัดไว้แถวนี้นี่” ผมเบ้หน้า ยังอ่านไม่จบเลยแล้วที่นี่ก็มีเล่มเดียวด้วย เป็นเล่มที่อยากลองอ่านก่อนจึงยังไม่ได้ซื้อ เฮ้อ สงสัยจะชวดซะแล้ว

      
            “เฮ้ย!”
   
      
            “นี่เอง”

      
            เกือบหงายดีที่ข้างหลังเป็นชั้นหนังสือ เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เกือบจะชนกันเมื่อกี้ก็ทำให้เผลอชักสีหน้าใส่ทันที ผมถอนหายใจใส่แล้วเดินหนีไปล็อกอื่น ไม่ได้ใส่ใจว่าอีกคนจะรู้สึกไม่ดีกับการกระทำของผม

      
            “เฮ้”

      
            “…” ผมขยับหนีเมื่ออีกคนทำท่าจะเข้ามาใกล้เกิน พอเขาเห็นผมหนีเขาเลยยกมือขึ้นสองข้างคล้ายจะเป็นการบอกว่าจะไม่ขยับเข้าไปอีก

      
            “มายด์”

      
            “เรารู้จักกันหรอ”

      
            “อ้าวความจำสั้นเฉย เพิ่งนั่งกินข้าวด้วยกันเมื่อกี้นี่เอง”

      
            “เฮ้อ แล้วมีอะไร”

      
            “หาเล่มนี้อยู่ใช่หรือเปล่า”

      
            หนังสือหน้าปกสีขาวมีรอยสีปาดอยู่สี่สี หนังสือของสตีเวน คิง เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นสี่เรื่องผมชอบมาก ๆ แต่เพิ่งอ่านจบไปเรื่องเดียวเอง

      
            “อื้อ”

      
            “สนุกไหม”

      
            “สนุก”

      
            “แล้วทำไมไม่ยืมไป ทำไมต้องเอามาซ่อนล่ะ”

      
            “ขอได้ไหม”

      
            “ตอบก่อนสิ”

      
            เออ ไม่เอาก็ได้ ลีลาชิบหาย ผมถอนหายใจแล้วก็เดินหนีไปอีกทาง ไม่สนใจเสียงรองเท้าที่ตามหลังมา เลือกหนังสือเล่มใหม่มาอีกเล่มก็เดินไปนั่งโต๊ะประจำ โต๊ะมุมในสุดหลีกเลี่ยงจากผู้คน ถ้าไม่เดินเข้ามาก็ไม่มีทางเห็นเลยมีผมนั่งอยู่ทำให้หลายครั้งบรรณารักษ์ชอบขึ้นมาปิดไฟปิดแอร์เพราะนึกว่าไม่มีคน

      
            “นั่งด้วยคนนะ”

      
            ผมเงียบไม่ตอบแล้วเริ่มเปิดหนังสืออ่าน เป็นเล่มที่เคยอ่านแล้วแต่ก็สามารถอ่านซ้ำได้อีก หนังสือเล่มสีน้ำเงินมีรูปคล้าย ๆ โลกและดวงดาวอยู่ ชอบสะดุดตาเล่มนี้ตั้งแต่ในร้านหนังสือตั้งแต่หน้าปก ชื่อหนังสือ จนต้องสอยกลับบ้านแบบไม่ต้องคิด

      
            “นี่”

      
            “…”

      
            “ชื่อมายด์ใช่ปะ นี่ชื่อโซล”

      
            “…”

      
            ผมเริ่มรู้สึกหมดอารมณ์จะอ่านหนังสือแล้ว ชักสีหน้าใส่อย่างไม่คิดเก็บอาการเลยสักนิด ลุกขึ้นเดินเอาหนังสือไปเก็บที่ สะพายกระเป๋าขึ้นหลังแล้วเดินลงจากห้องสมุดทันที ไม่สนใจการรักษามารยาทอะไรทั้งนั้นแหละ ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายนี่ไม่ด่าให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว


ซ่า ซ่า

      
            ชิบหาย ฝนตกอะไรตอนนี้ ผมเดินย่ำเท้าไปมาอยู่บนฟุตบาธหน้าห้องสมุด ฝนตกหนักอย่างนี้รถรางของมหา’ลัยก็คงไม่ออกวิ่ง สงสัยคงต้องได้กลับไปนั่งในห้องสมุดจนกว่าฝนจะหยุด

      
            “อ่ะ!”


            “กลับยังไง เดี๋ยวไปส่ง”

      
            “ไม่เป็นไร”

      
            “เดี๋ยวสิ”

      
            “อะไรนักหนาเนี่ย!”

      
            “ขอโทษ” เขาดูสลดลงเมื่อผมเหวี่ยงใส่ ผมสูดลมหายใจเข้าเพื่อปรับอารมณ์ตัวเองก่อนจะมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ถ้ามีหูกับหางคงลู่ตกลงหมด

      
            “รถอยู่ไหน”

      
            สาบานว่าเมื่อกี้สลดจริง พอผมพูดจบตาคม ๆ ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แต่เมื่อเห็นสีหน้าเหม็นเบื่อเขาก็ยิ้มแหยก่อนจะชี้ไปทางด้านหลัง

      
            “ขอบคุณ”








      
            หนึ่งเดือนที่ผ่านมาหลังจากวันนั้นผมก็ยังดำเนินชีวิตตามปกติ เรียนเสร็จไม่กลับบ้านก็อยู่ห้องสมุด ไม่ได้เจอเพื่อนไอ้นายคนนั้นอีกทำให้ลืมเลือนไปเพราะไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งวันนี้เห็นมันมานั่งอยู่หน้าตึกคณะพอเห็นหน้าผมเขาก็ยิ้มกว้าง

      
            “นั่นมัน ..”

      
            “มายด์”

      
            “มาทำไรอะ”

      
            “มาหามายด์ไง”

      
            “มาหาทำไมอะ”

      
            “ก็ไม่รู้ดิ รู้สึกตัวเองอีกทีก็ขับรถมาโผล่อยู่หน้าตึกมนุษย์ฯ แล้วอะ” ไม่พูดเปล่าเขายังเกาท้ายทอยเหมือนประหม่าทำให้ผมยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปอีก อะไรของมัน ก็แค่ถามแล้วเป็นอะไรจะต้องหลบตา พูดงุบงิบในคอ เสียงวารินหัวเราะผมเลยหันไปเลิกคิ้วถามใส่เพื่อนตัวเองแทน


            “โทษที ๆ คุณมารับแล้ว มึงจะกลับกับกูเปล่า”

      
            “ไม่เป็นไร มึงไปเถอะ”

      
            “โอเค อย่าลืมทำรายงานนะ”

      
            “อืม”

      
            ผมลาวารินเสร็จก็หันมามองคนตรงหน้าอย่างเต็มตาอีกครั้งถึงได้เห็นว่าเขาดูโทรมกว่าครั้งล่าสุดที่เจอกัน มีตอหนวด ใต้ตาดูคล้ำและยังดูอ่อนเพลีย

      
            “ง่วงก็กลับไปนอน”

      
            “เพลียเฉย ๆ นี่เพิ่งทำโปรเจ็กเสร็จ”

      
            “อืม ถ้าไม่มีอะไรงั้นขอตัวนะ”

      
            “เดี๋ยวสิ”

      
            “?”

      
            “ไป ...​ ไปกินข้าวกัน”

      
            ผมไม่รู้ตัวว่ามันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง ยอมมากินข้าวร่วมโต๊ะกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเจอกันเพียงครั้งเดียวได้ยังไง ผมสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระออกไปจนเผลอลืมสัญญาณเตือนที่ดังขึ้นในตัวเอง

      
            “จะไปไหนต่อหรือเปล่า”

      
            “ห้าง”

      
            “ไปด้วยคนได้ไหม”

      
            “…”

      
            “บริการรับ-ส่งฟรีไม่เสียตังค์”

      
            “หึ อืม” ผมหลุดขำเล็กน้อยกับท่าทีขายของเต็มที่ของคนตรงหน้า พอผมตกลงก็เหมือนเห็นหางสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดี

      
            “งั้นเราแยกกันตรงนี้แล้วกัน ขอบคุณนะ”

      
            “เอ้ย เดี๋ยวสิ”

      
            “อะไรอีก”

      
            “มายด์จะไปไหน”

      
            “ร้านหนังสือ”

      
            “งั้นนี่ไปด้วย ... คือกำลังอยากหาหนังสืออ่านฆ่าเวลาอยู่พอดี”

      
            “เด็กถาปัตย์มีเวลาว่างอ่านหนังสือฆ่าเวลาด้วยหรือไง”

      
            “อ่า ... มี๊ มีสิ”

      
            “เอาเถอะ” ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียง ผมไม่ได้สนใจเขาอีกก้าวฉับไปยังร้านหนังสือที่ตั้งใจ ร้านขนาดใหญ่ที่รวมรวบหนังสือเอาไว้จำนวนมาก ผมเดินไปทางหมวดหนังสือแปลเพื่อหาหนังสือที่ตั้งใจว่าจะมาซื้อ

      
            “แนะนำหน่อยสิ”

      
            “ชอบแบบไหนล่ะ”

      
            “ชอบแบบนี้”

      
            เขาชี้มาที่ผม?

      
            “หมายถึงแบบนี้น่ะ”

      
            อ้อ หนังสือในมือผม

      
            “ของแดน บราวน์สนุกทุกเรื่องนะ เราชอบทุกเรื่องเลย ชอบที่สุดคือเทวากับซาตาน ถ้าอยากลองอ่านก็ลองเล่มนี้ดูก็ได้” ผมแนะนำหนังสือของผู้เขียนคนเดียวกับเล่มในมือ

      
            “อ้าวแล้วเล่มนี้ล่ะ”

      
            “อันนี้ยังไม่ได้อ่านน่ะ ตอนแรกเราว่าจะซื้อเป็น box set แต่เหลืออีกเล่มเดียวก็เลยซื้อแยกเอา ...”

      
            พอได้พูดถึงเรื่องที่ชอบคนไม่ชอบพูดอย่างผมสามารถพูดได้เยอะกว่าปกติ มัวแต่เล่านั่นเล่านี่จนลืมตัว พอหันไปเห็นหน้าอีกคนที่กำลังยืนกอดอกยิ้มอยู่ก็ชะงักงับคำที่จะพูดกลืนลงคอไป

      
            “เอ่อ สรุปจะเอาไหม จะได้ไปจ่ายตังค์”

      
            “อืม เอาเล่มที่มายด์บอกนี่แหละ”

      
            ทำเป็นไม่เห็นสายตาแปลก ๆ นั่น ยื่นหนังสือที่แนะนำไปให้เขาแล้วก็พาตัวเองไปยืนต่อแถวจ่ายเงิน ฐานะของพ่อแม่ใหม่ผมดีมากจนไม่ต้องมานั่งกระมิดกระเมี้ยนคิดเยอะเวลาจะใช้เงิน แต่ผมไม่เคยใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไปกับเรื่องอื่นเลยยกเว้นกับหนังสือนี่แหละ

      
            “ขอบคุณมากนะ เราจะตั้งใจอ่านอย่างดี”

      
            “อืม ขอบคุณเหมือนกันที่มาส่ง”

      
            “มายด์”

      
            “อืม”

      
            “ขอ ... ขอไลน์หน่อยได้ไหม”

      
            ผมรู้สึกว่าเป็นตอนนี้เองที่พื้นที่ปลอดภัยของตัวเองกำลังสั่นคลอนอย่างสมบูรณ์





      



            “อ้าวโซล จะพาไอ้มายด์ไปไหนอีกล่ะวันนี้”

      
            ครับ ตั้งแต่วันนั้นนั่นแหละ ชีวิตผมที่เคยสงบสุขก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย จากที่ไม่เคยติดโทรศัพท์ก็ต้องคอยหยิบมาตอบแชท จากที่มักหามุมนั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวก็มีใครอีกคนที่มักจะเอางานตัวเองมานั่งทำอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม และบางวันก็บุกมาหาถึงคณะพาไปกินข้าวพาไปห้าง

      
            “วันนี้จะซื้อเล่มไหน”

      
            “เล่มนี้ ไปอ่านรีวิวมาคนแนะนำเต็มเลย”

      
            ผมชี้ไปบนหนังสือเล่มสีขาวแดง วรรณกรรมแปลเช่นเดิม ผมชอบที่มีคนโปรยเอาไว้ว่า ต้นตอสุดคลาสสิกของทุกอาชญากรรมคือความรัก เห็นว่าเป็นนิยายระทึกขวัญมันยิ่งทำให้ผมสนใจ

      
            “งั้นอ่านเสร็จอย่าลืมรีวิวเราด้วยนะ”

      
            โคลงหัวรับไปตามนั้นเพราะพักหลังนี้เขาก็มักจะให้ผมคอยเล่าและรีวิวหนังสือที่ผมกำลังอ่านอยู่ เพราะเด็กสถาปัตย์อย่างเขาไม่ค่อยมีเวลามาอ่านหนังสือแบบผม อันที่ผมก็ไม่ได้ว่างหรอกแต่ถ้าอยากอ่านก็จะหาเวลาอ่านได้อยู่ดีแม้กระทั่งในคลาสเรียนผมก็ยังแอบอ่านเลย

      
            “เฮ้ย” ผมมัวแต่ชื่นชมหนังสือเล่มใหม่ในมือจนลืมดูทางทำให้เกือบก้าวบันไดเลื่อนพลาด ถ้าหากเขาจับผมไว้ไม่ทันสภาพคงดูไม่จืดแน่นอน ตกบันไดเลื่อนเลยนะคุณ มีแต่พังกับพัง

      
            ผมสะดุ้งกับสัมผัสเหนือสะโพก อยากจะดีดตัวออกแต่เพราะยังอยู่บนบันไดเลื่อนเลยขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้

      
            “เอ่อ ปล่อยแล้วก็ได้มั้ง” มองไปที่มือบนเอวตัวเอง แม้แต่วารินเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งนานหรือไอ้สองแฝดยังไม่เคยได้อยู่ใกล้ขนาดนี้มาก่อน แตะตัวกันก็แทบนับครั้งได้ เขายิ้มแห้งให้ก่อนจะเอามือออกช้า ๆ และถ้าผมไม่ได้ตาฝาดดูเหมือนว่าหูของเขาจะแดงจัดด้วย

      
            “ขอแวะซื้อกาแฟก่อนนะ”
      
      
            “ได้สิ”

      
            ระหว่างที่รอกาแฟเราทั้งคู่ก็มานั่งอยู่ที่โต๊ะข้างเคาน์เตอร์ ผมมองที่ว่างข้างตัวเองแล้วก็เผลอขมวดคิ้ว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่จากที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็มานั่งข้าง ๆ ห่างกันเพียงแค่ฝ่ามือเดียว

      
            วินาทีที่ความอุ่นร้อนแตะแผ่วลงบนฝ่ามือ ผมจับถึงจังหวะผิดปกติของหัวใจตัวเองได้ จากที่มันเคยเป็นจังหวะที่เรียบเฉยมาเสมอเวลานี้กลับเต้นรัวอย่างน่ากลัว ในตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งรู้ว่าพื้นที่ 45.7 เซนติเมตรของผมดูเหมือนจะเปิดรับเขาเข้ามาแล้วอย่างไม่รู้ตัว










__________________________

END
มาและไปอย่างรวดเร็ว
เป็นเรื่องสั้นชั่ววูบจริง ๆ
ฝากด้วยนะคะ :)

#เรื่องค่อนข้างสั้นสิบเก้าสิงหา

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2629
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #2 เมื่อ17-08-2018 23:28:36 »

ค่อยๆซึม..สู่ใจมายด์  o13 o13 o13

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #3 เมื่อ18-08-2018 09:27:54 »

ดีงามมากค่ะโซล  :katai2-1:

ออฟไลน์ nnoii2538

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #4 เมื่อ18-08-2018 10:56:49 »

 :impress2: :impress2: โซลน่ารักจัง ค่อยๆขยับเข้าไปอยู่ใกล้ๆ ค่อยๆรักกัน

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #5 เมื่อ22-08-2018 09:16:32 »

น่ารักดีค่าาาา :mew1:

ออฟไลน์ sinee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #6 เมื่อ22-08-2018 15:14:59 »

อ่านแล้วก็ฟังเพลง 45.7 CM ไปด้วยก็ยิ่งอินเข้าไปอีก มันจั้กจี้หัวใจจจจ

ออฟไลน์ CLShunny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #7 เมื่อ22-08-2018 16:30:21 »

เรียบง่ายแต่มีอะไรๆๆดี  อบอุ่นดีน้าาา

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #8 เมื่อ22-08-2018 20:21:10 »

แหมมม โซลนี่ค่อยๆ เข้ามาแบบค่อยเป็นค่อยไปใช้ได้เลยนะเนี่ย

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #9 เมื่อ26-08-2018 01:17:24 »

ค่อยๆขยับเข้ามาทีละเซนรึป่าวเนียโซล

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
« ตอบ #9 เมื่อ: 26-08-2018 01:17:24 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #10 เมื่อ26-08-2018 10:43:29 »

ขอบคุณค่ะ เรื่องน่ารัก  :mew1:

ออฟไลน์ memozy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #11 เมื่อ26-08-2018 11:44:17 »

ขยับเข้ามาทีละนิด  o22
ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ namfonjry

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #12 เมื่อ31-10-2018 22:53:07 »

แงงงงง น่ารักมากเลยค่ะ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #13 เมื่อ31-10-2018 23:01:43 »

โซลเป็นคนเนียนๆ ใช่ไหมคะ อยู่เป็นด้วย  :hao7:

ออฟไลน์ dino94

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #14 เมื่อ01-11-2018 09:54:35 »

อยากให้มีเรื่องยาวจังเลยค่ะน่าเอ็นดูทั้งคู่เลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย   :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 665
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #15 เมื่อ01-11-2018 11:55:13 »

น่ารักแบบละมุนๆ น่ารักตั้งแต่ชื่อตัวละครแล้วค่ะ มายด์ โซล เหมือนเกิดมาเพื่อคู่กัน ขอบคุณค่ะ :-[

ออฟไลน์ ppseiei

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #16 เมื่อ01-11-2018 12:01:40 »

น่ารักมากๆเลยค่ะ ชอบบบบบบบ

ออฟไลน์ Natti

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #17 เมื่อ01-11-2018 23:00:19 »

ภาษาดีด้วยอ่ะ ต่อๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #18 เมื่อ02-11-2018 00:31:14 »

ง่อวว น่ารักดีค่ะ ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ memozy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #19 เมื่อ04-11-2018 21:53:52 »

ขอคุณค่ะ  o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
« ตอบ #19 เมื่อ: 04-11-2018 21:53:52 »





ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 913
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #20 เมื่อ05-11-2018 08:26:14 »

โซลนี่เนียนนะคะ 555555

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5316
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-5
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #21 เมื่อ09-11-2018 09:51:12 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ongard25

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #22 เมื่อ09-11-2018 21:50:40 »

น่ารักดีคะ

ออฟไลน์ Parapoyfaii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #23 เมื่อ10-11-2018 16:01:17 »

โง้ยยยย น่ารักกกก
ชอบความค่อยๆแทรกตัวเข้ามาเนียนๆ
ขอบคุณคนแต่งนะคะ
 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ pamhicc

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #24 เมื่อ23-02-2019 13:26:16 »

โอ้ยยย ละมุนนน อยากอ่านอีกจัง ขอบคุณมากค่ะ

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-0
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #25 เมื่อ10-03-2019 13:16:23 »

+1  o13 ขอบคุณครับ :pig4: :katai5:

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1017
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
Re: (เรื่องสั้น) 45.7 centimeter | จบ
«ตอบ #26 เมื่อ10-03-2019 20:46:34 »

ดีอ่า อยากอ่านอีกกกกกกก  :-[

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด