[เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] Beware of wolves (3/4/61)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] Beware of wolves (3/4/61)  (อ่าน 3011 ครั้ง)

ออฟไลน์ made in june

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
ข้อตกลงเล้าเป็ด และก่อนโพสนิยาย กรุณาอ่านและปฎิบัติตามนะครับ

***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


นิ ย า ย เ รื่ อ ง อื่ น
[เรื่องสั้น] กระทงวิศวะ
[เรื่องสั้น] แฟนดีดี
[เรื่องสั้น] Bite
[เรื่องสั้น] Daddy issues
คุณงดงามเกินไปที่จะตากฝนคนเดียว (ยังไม่จบ)




  Beware of a wolves  

  นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นไม่อ้างอิงจากหลักความเป็นจริงใดใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน   
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-04-2018 20:29:09 โดย made in june »

ออฟไลน์ made in june

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Beware of a wolves

 

 

 

เสียงนกร้องคลอกับบรรยากาศยามบ่ายของปลายฤดูใบไม้ร่วงดูสวยงามชวนฝัน เท้าขาวเปลือยเปล่าย่ำไปบนเศษใบไม้ส่งเสียงดังกรอบแกรบ

 

เด็กชายในชุดเสื้อคลุมหมวกสีแดงเดินพร้อมกับร้องเพลงไปรอบๆ ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับหิมะเปล่งประกายเรืองรองตัดกับสีแดงของเสื้อคลุม

 

ผมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วไปตามการขยับกาย เด็กหนุ่มอายุ17 ไม่ได้ล่วงรู้ถึงดวงตาสีดำคู่ใหญ่ที่กำลังเฝ้ามองทุกการกระทำอยู่ไม่ห่าง

 

สัตว์ร้ายกำลังซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้

 

จมูกยาวสูดกลิ่นกายหอม

 

ฟันซี่แหลมขยับยิ้ม

 

กลิ่นความมีชีวิตชีวากระตุ้นให้เลือดในกายสูบฉีด มือที่มีกรงเล็บแหลมกางเกร็งลากไปกับพื้นส่งเสียงเสียดหู

 

เด็กหนุ่มชะงัก ใบหน้าภายใต้หมวกหันมามองตามเสียง “ใครน่ะ!”

 

สัตว์ร้ายชะงักราวกับได้สติ กรงเล็บที่โง้งยาวค่อยๆหดกลับในรูปแบบเดิม เนื้อหนังแบบเดียวกับมนุษย์ไม่ผิดเพี้ยน

 

“ถ้าเป็นโจร ขอบอกเลยว่าไม่มีของมีค่าอะไรทั้งนั้น แม้แต่—-“

 

“ขนมปังก้อนเดียว” เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มวัยเดียวกันพูดแทรก ขายาวก้าวออกจากที่ซ่อนหลังต้นไม้

 

เซบาสเตียน ลูกชายจากครอบครัว เวย์น ร้านขนมปังหนึ่งเดียวของหมู่บ้าน

 

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกันทั้งยังมีกล้ามเนื้อแบบคนใช้แรงงานตั้งแต่เด็ก ผมสีน้ำตาล ไหล่และอกผึ่งผาย ดูโตเกินอายุจนแทบไม่น่าเชื่อว่าพระจันทร์เต็มดวงในสัปดาห์หน้า เขากำลังจะอายุครบ16 ปี

 

ใบหน้าคมมีรอยยิ้มกว้างปนขบขันประดับ ยามมองไปที่คนผิวขาวในชุดคลุมสีแดง

 

“พูดแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว มุกนี้ใช้ไม่ได้แล้วนะ” เอ่ยเย้าคนที่ส่งยิ้มหวานมาให้

 

“ช่างเถอะน่า”

“ทำไมชอบแอบอยู่หลังพุ่มไม้นะ เป็นพวกโรคจิตเหรอ”

 

“ก็ยังดีกว่าพวกที่ชอบมาเต้นรำ เปลือยเท้าโชว์คนนั้นคนนี้แล้วกัน” มือหนาชี้ไปที่เท้าขาวของคนห่างไปไม่มาก

 

ใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสีแดงน้อยๆเพราะการออกกำลังบุ้ยไปที่รองเท้าที่วางผึ่งแดดอยู่บนพื้นหญ้า คนตัวหนากว่าเดินไม่กี่ก้าวก็มายืนอยู่เบื้องหน้า

 

“ลื่นในลำธารน่ะสิ รองเท้าเปียก”

 

“ซุ่มซ่าม” ว่าแล้วจึงก้มลงปัดเศษใบไม้ออกจากหน้าเท้าขาว แผ่นหลังกว้างใต้เสื้อสีน้ำตาลคือภาพที่คุ้นเคยสำหรับมิเกลเวลาก้มลงมองเซบาสเตียน เวย์น เพื่อนสนิทคนแรกและคนเดียว

 

“เท้าเปื้อนหมดแล้ว” ฝ่ามือหนาแกล้งปัดแรงๆ จนคนผิวขาวเริ่มชักสีหน้า สัมผัสนุ่มลื่นทำให้เจ้าของมือใจลอย เล็บคมค่อยๆยื่นออกมาก่อนจะผลุบหายตอนที่คนยืนอยู่ส่งเสียงร้อง

 

“โอ้ย เจ็บนะ เซบ!”

 

“โทษที พอเวลาเห็นอะไรสกปรกแล้วมันขัดตาน่ะ”

 

“พอเลย เลิกยุ่งกับเท้าฉันได้แล้ว” มิเกลยกเท้าหนีสัมผัสป่าเถื่อนของเพื่อนตัวร้าย ปากเล็กบ่นอุบอิบ

 

เจ้าของแผ่นหลังสีน้ำตาลจูงมือคุณหนูชุดแดงมานั่งใต้ต้นโอ้คต้นใหญ่ มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ททำท่าทางราวกับมีความลับสำคัญ

 

“เออนี่ ฉันมีของอะไรมาให้นายด้วย”

 

“อะไร”

 

“ช่วยทำท่าทางให้ตื่นเต้นกว่านี้หน่อยจะได้มั้ยล่ะนั่น” เพื่อนที่กำลังจะอายุ16ถอนหายใจ มิเกลฉีกยิ้มกว้าง ดูจริงใจมากทีเดียวจนคนมองหรี่ตา

 

“อะไรเหรอๆๆ”

 

“ขอบคุณที่ตื่นเต้นขนาดนี้” เซบาสเตียนถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง มือหนาล้วงห่อผ้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท ผ้าสีขาวบางห่อหุ้มขนมปังสีเหลืองทองน่ากินสองชิ้นไว้ภายใน

 

“แอบเอาของที่บ้านมาให้อีกแล้วเหรอ”

 

“เหอะน่า ไม่งั้นนายก็ไม่มีโอกาสได้กินขนมปังรสเลิศแบบนี้เลยนะ”

 

“โทษที่พ่อฉันกับพ่อนายไม่ถูกกันนู่นเลย” มิเกลมุ่ยหน้า

 

“ชิมดูสิ ข้างในมีไส้ด้วย”

 

เสียงทุ้มเชื้อเชิญ มือบางใต้เสื้อคลุมสีแดงเอื้อมหยิบมาไว้ในมือหนึ่งชิ้น สัมผัสอุ่นๆบนฝ่ามือจุดลักยิ้มบนแก้มขาวให้เด่นชัดขึ้น

 

“ถ้างั้น ขอทานล่ะนะ”

 

คนให้พยักหน้า มองคนกัดขนมปังเข้าปากคำใหญ่

 

มิเกลถึงจะเป็นเด็กผู้ชายแต่ก็มีใบหน้าที่ทุกอย่างช่างดูบรรจงแต่ง จมูกเชิดโด่ง ตาโตแวววาว ขนตาสีอ่อน แก้มขาวปลั่ง ริมฝีปากที่ราวกับเปลี่ยนสีได้ตามฤดูกาล
วันนี้อากาศอบอุ่น ริมฝีปากจึงเป็นสีส้มอมแดงเหมือนสีของผลทับทิม

 

เซบาสเตียนมองภาพตรงหน้าอย่างหลงใหล

 

“ไส้แอลมอนด์! ฉันชอบกินเมล็ดแอลมอนด์ที่สุดเลย”

 

“นายควรจะขอบคุณท่านเซบาสเตียนคนนี้สำหรับความเอื้อเฟื้อและทุ่มเทนะ ฉันเป็นคนไปเก็บเมล็ดแอลมอนด์พวกนี้มา เกือบโดนพวกกระรอกรุมทึ้งตาย”

 

“โห จิตใจของนายช่างน่านับถือจริงๆ” มิเกลพยักหน้า เคี้ยวขนมปังแสนอร่อยจนแก้มพองไม่ต่างจากกระรอกพวกนั้นสักนิด

 

“อร่อยมั้ย”

 

“อร่อยมากๆ”

 

“งั้นก็กินให้หมดเลย” ร่างผอมบางควรจะได้รับพลังงานจากแป้งเยอะๆ ข้อมือเล็กๆภายใต้เสื้อคลุมนั่น มือเดียวของเขาคงจะกำรอบจนมิดได้อย่างไม่ต้องสงสัย

 

“แล้วนายไม่กินเหรอ กินสิ”

 

“ไม่อ่ะ ฉันชอบไส้เนื้อมากกว่า” ราวพูดกับตัวเอง ตาวาวจ้องเรียวลิ้นสีแดงของเพื่อนข้างกายที่แลบเลียเศษขนมปังอยู่บนริมฝีปาก

 

“ตรงนี้ด้วย” ชี้ให้คนดูที่ข้างมุมปาก มือบางปัดลูบสะเปะสะปะอย่างคนมองไม่เห็น

 

“กินมูมมามไร้มารยาทจริงๆ ชอบขนาดนั้นเลย”

 

เจ้าของปากสีแดงแวววาวพยักหน้า

 

“ฉันชอบแอลมอนด์ เซบนายก็ลองกิน…” เสียงพูดหายไปเพราะริมฝีปากถูกประทับปิดจากคนด้านข้าง

 

สัมผัสอุ่นร้อนทำให้หัวใจสูบฉีดแรงขึ้น ลิ้นของคนผิวแทนลากลูบไปบนริมฝีปาก เลียซับเศษขนมปังบนมุมปากก่อนจะวกกลับมาที่สีแดงอมส้มนุ่มหยุ่นอีกครั้ง

 

“อื้อ”

 

มิเกลครางในลำคอกับสัมผัสจู่โจมที่ไม่ทันตั้งตัวนี้ พอจะถอยห่างหลังก็พิงเข้ากับต้นไม้ เพื่อนร่างหนาวางมือที่ท้ายทอยปิดกั้นการหลบหนีทั้งหมด มือร้อนเลื่อนมาแตะใต้คางให้คนเปิดปากรับเรียวลิ้นร้อนเข้ามาภายใน

 

“ฮื้อ…”

 

“ขอชิมอีกนิดนะ” เสียงพร่าของเซบาสเตียนทำให้คนถูกจูบอ่อนยวบ

 

จากริมฝีปากเลื่อนมาที่ลำคอขาว เขาสูดเอากลิ่นกายหอมหวานจากร่างตรงหน้า เงยหน้ามองคนที่ตาปรือปรอยปริ่มน้ำปากอ้าน้อยๆเพื่อหอบหายใจ

 

ท่าทางไร้เดียงสานั้นดูเย้ายวนขนาดสามารถปลุกปีศาจให้ตื่นหลังจากความตายได้

 

สัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัวคนก็เช่นกัน

 

“แค่กินแอลมอนด์ นายก็เปลี่ยนเป็นกลิ่นแอลมอนด์แล้วเหรอ” เสียงพร่ากระซิบอยู่ข้างหูขาว มือหนาอีกข้างวางบนสะโพก สัมผัสอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายลากลูบเบาๆ

 

“ซ ฮึก เซบ…อื้อ”

 

ผิวขาวนุ่มเนียนละเอียดอยู่ใต้ฝ่ามือกับเสียงกระเซ่าจากคนตรงหน้าทำให้สัญชาตญาณดิบกับจิตสำนึกผิดชอบชั่วดีกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เขารีบผละออกอย่างควบคุมตัวเอง

 

“ฮ้า….” มิเกลสำลักเอาอากาศทันทีที่คนคุกคามผละออก แต่ไม่วาย ปากชื้นแดงก่ำผวาตาม ท่าทางแบบนั้นยิ่งกระตุ้นภายในจนอยากดึงเข้ามาสัมผัสอีกรอบ

 

“ทำไมถึงหยุด…” ตาฉ่ำน้ำดูสับสนกับท่าทางของเพื่อนผิวเข้ม เซบาสเตียนคำรามในคออย่างข่มอารมณ์ มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

 

“ฮะๆ อร่อยจริงๆด้วย” เขาไม่ตอบคำถาม แสร้งกลั้วหัวเราะทั้งที่ยังตัวสั่น อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นจนรู้สึกได้ มือหนายื่นไปจัดเสื้อพร้อมสวมเสื้อคลุมที่หล่นลงไปให้คนผิวขาว

 

มิเกลเมื่อรอแต่ไม่ได้คำตอบก็ทุบอั่กเข้าที่อกของคนตรงหน้า ตาโตๆถลึงใส่ ก่อนจะก้มลงทานขนมปังในมือตัวเองเงียบๆ

 

“คราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ฉันขอโทษ” พอพูดออกไปแบบนั้นใบหน้าน่ารักก็ชะงักขึ้นมามอง คนทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างอีกครั้งแต่ก็เงียบไป

 

เด็กหนุ่มหัวเราะในลำคอ ดูเหมือนหัวเราะเยาะมากกว่าขบขัน ขยับไปนั่งพิงต้นไม้ต้นเดียวกัน

 

“อยู่ใกล้นายทีไร ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย” เขาพรูลมหายใจออกมา ก่อนจะแหงนมองท้องฟ้าผ่านรอยห่างของใบไม้

 

มิเกลหันมองเสี้ยวหน้าด้านข้าง ขยับปากเอ่ยเสียงเบา

 

“แล้วทำไมต้องควบคุมด้วยล่ะ”

 

“นายไม่รู้หรอกว่าพูดอะไรออกมา ไม่รู้หรอกว่ามันหมายถึงอะไร”

 

“บอกแล้วว่าหิวก็กินสิ” คนฟังหันมามองสบตากับลูกแก้วใสที่ลึกจนเดาใจไม่ออก

 

มิเกลเป็นคนเดียวที่เขาไม่สามารถอ่านความคิดได้ บางครั้งก็ดูตรงไปตรงมา แต่บางครั้งก็ดูซับซ้อน ไม่รู้จริงๆว่าลึกลงไปในสีน้ำตาลแวววาวนั่นที่จริงแล้วมีตัวตนแบบไหนซ่อนอยู่

 

“ไม่เป็นไร ทนได้” คำตอบที่ได้ดูจะสร้างความไม่พอใจอยู่ทีเดียว เพราะเรียวคิ้วของคนฟังขมวดเข้าหากันหลังจากนั้น แต่พอจ้องมองสันกรามของคนที่เอาแต่เงยหน้ามองท้องฟ้าก็กลับมาฉีกยิ้มอีกครั้ง

 

“นายต้องให้ฉันขี่หลังกลับบ้าน”

 

“โห มากไปมั้ยนั่น ฉันเป็นทาสนายตั้งแต่เมื่อไหร่ มิเกล เลวิส”

 

“งั้นฉันคงต้องเดินย่ำหินร้อนๆกลับบ้านน่ะสิ”

 

“เออ ก็ได้ ภาระจริงๆเลยนะนายเนี่ย”

 

“ฉันตัวเบาจะตาย”

 

“รู้แล้ว ไม่ชอบกินข้าวผอมแห้งแรงน้อยมันน่าดีใจตรงไหน”

 

“ก็ขนาดฉันไม่มีเนื้อหนังเหมือนพวกผู้หญิง ยังถูกแอบมองเวลาไปตักน้ำประจำเลยนะ”

 

“ใคร” เสียงกดต่ำถาม คนเล่ากระตุกยิ้มที่มุมปาก ประกายในตาเย้ายวนสั่นระริกด้วยความสนุกสนาน เซบาสเตียน เวย์นนั้นถึงจะตัวโต แต่ในความเป็นจริงแล้วก็เป็นแค่เด็กอายุย่าง16เท่านั้น

 

“ไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่หรอก แต่เหมือนจะเป็นพวกเดอมัวร์”

 

“ไอ้อีธาน”

 

“อ่าหะ”

 

“มันชอบนาย?”

 

“อ่า ไม่รู้สิ”

 

“งั้นนายชอบมัน?”

 

“ไม่…” ลากเสียงยาวเย้าคนเริ่มขมวดคิ้ว ปากสีอมส้มฉีกยิ้มยั่ว

 

“เรื่องอะไรจะต้องบอกนายกันล่ะ เอาหลังมาได้แล้วเจ้าม้า เดี๋ยวค่ำแล้วกลับไปแม่ได้ไล่ตีฉันพอดี”

 

ถึงปากจะบ่นแต่ก็ยอมก้มตัวลงแบกเพื่อนสนิทแต่โดยดี แผ่นหลังอุ่นจนเกือบร้อนของเซบแนบสนิทอยู่กับอกเขา มิเกลซบหน้าลงกับบ่า หลับตาฮึมฮัมเพลงในคอไปตลอดทาง กลิ่นหอมเหมือนเมล็ดแอลมอนด์เมื่อถูกลมอ่อนๆพัดผ่านก็ส่งกลิ่นกำจาย

 

คนอาจพูดเกินจริงไปอย่างนั้นเอง

 

หรือไม่ อาจใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากที่สุดก็ได้

 

แม่เลี้ยงแสนสวยยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นเธอก็ฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้เด็กทั้งคู่ทันที

 

“สวัสดีครับแมรี่”

 

“สวัสดีจ้ะ ไปเล่นที่ไหนกันมาเหรอ ทำไมถึงแบกกันมาแบบนั้นล่ะ” มิเกลมองรอยยิ้มนั้นก่อนจะเกาที่ใต้ศอก

 

เซบาสเตียน เวย์น ไม่รู้เรื่องราวจึงตอบกลับไปอย่างซื่อตรง หลังได้ฟังมิเกลก็รู้ทันทีว่าอาจจะมีงานศพหลังจากรอยยิ้มแห่งความรื่นเริงบนหน้าแมรี่นั้น

 

“ต้นไม้แถวลำธารน่ะครับ” ใบหน้าหล่อเหลาหันมาหาเขาอีกครั้ง “ฉันกลับบ้านก่อน พรุ่งนี้เจอกัน”

 

มิเกลพยักหน้ารับ

 

พอหันมาเห็นสายตาวาววับของคนที่สะบัดหน้าเดินนำเข้าบ้าน

 

แมรี่ยืนอยู่หน้าเตาผิง ท่าทางยับยั้งชั่งใจที่จะไม่หยิบไม้ถักไหมพรมที่วางอยู่ใกล้มือมาฟาดเขา

 

“ฉันไม่ว่าหรอกนะถ้าแกจะเที่ยวเล่นแบบเด็กคนอื่นบ้าง แต่พ่อแกสั่งห้ามว่าไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับบ้านนั้น ทำไมแกไม่ฟัง”

 

“ผมไม่เห็นว่าเซบ—-“

 

ตาวาวโรจน์ของแมรี่ทำให้เด็กหนุ่มปิดปากสนิทแม้พูดได้ครึ่งประโยค หญิงสาวที่อายุมากกว่ามิเกลไม่ถึงหนึ่งรอบยกมือกอดอก

 

“เข้าไปในห้องของแกแล้วทบทวนความผิดตัวเองซะ หวังว่าจะไม่เห็นหน้าแกจนกว่าจะพรุ่งนี้เช้า”

 

แมรี่พูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว กว่ามิเกลจะได้รับอนุญาตให้ออกจากห้องก็เมื่อนกร้องในเช้าวันถัดมา

 

ส่วนเซบาสเตียน เวย์น เขาไม่ได้เห็นใบหน้าขาวริมฝีปากสีทับทิม หรือนัยน์ตาสวยเย้ายวนนั้นอีกเลยจนกระทั่งถึงวันครบรอบพระจันทร์เต็มดวง
.
.
.
.
เสียงครางกระเซ่าของหนุ่มสาวฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของเหล่าภูติไพร

 

ใต้ดวงจันทร์เต็มดวงสีแดงจนเกือบเป็นสีเลือด ทั้งสองร่างกอดเกี่ยวลึกซึ้ง สัมผัสร้อนแรงมากขึ้นตามอารมณ์ที่โหมกระพือ หญิงสาวหอบหายใจ อกเปลือยสะท้อนกับแสงจันทร์เป็นสีขาวนวล เสียงกรีดร้องด้วยความหฤหรรษ์พึงพอใจ

 

ชายหนุ่มกระซิบครางข้างหู หัวเราะให้กันอย่างเป็นสุข แต่ในวินาทีต่อมา เสียงนั้นพลันเปลี่ยนเป็นเสียงขู่คำรามของสัตว์ร้าย ตาของสาวงามเบิ่กโพลง ภาพสุดท้ายที่ได้เห็นคือร่างของเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนเป็นหมาป่าสีดำตัวใหญ่ ฟันคมกัดลงบนหน้าท้องของหญิงสาว ไร้เสียงกรีดร้อง เลือดสีแดงไหลทะลักจนย้อมไปทั่วพื้นหิมะ

 

หมาป่าสีดำเลือกกินเฉพาะอวัยวะภายใน ก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็วในเงามืดของชายป่า ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณภายใต้หิมะแรกของฤดู

 

เด็กหนุ่มเติบโตขึ้นแล้ว

 

และกลายเป็นสัตว์ร้ายในเวลาเดียวกัน

.
.
.
.
“น่าสงสารจริง เป็นเด็กสาวที่สวยมากแท้ๆ” หนึ่งในผู้คนเอ่ยด้วยความเวทนา

 

ศพของเด็กสาวตั้งทำพิธีกรรมภายในโบสถ์เพื่อให้คนในหมู่บ้านได้เข้ามาเคารพศพ เทียนหลายสิบเล่มถูกจุดขึ้นเพื่อให้ความสว่าง กลิ่นกำยานและกลิ่นเผาไหม้ของเชื้อเพลิงในเตาไฟคละคลุ้งแสบจมูก

 

มิเกลยืนอยู่ข้างหลังของพ่อและแมรี่เพื่อรอจุดเทียนเคารพศพของเด็กสาว ปลายผมสีทองทิ้งตัวลงจากแท่นที่นอน มิเกลไม่ได้สนใจพอที่จะมองใบหน้าของเธอ เด็กหนุ่มยังซ่อนผมสีดำขลับไว้ภายใต้หมวกของชุดคลุมสีแดงดังเดิม

 

เซบาสเตียนยืนอยู่อีกฝั่งของห้องโถงแคบ ไม่ได้สนใจศพของสาวงามเช่นเดียวกัน ทั้งหมดที่เขาทำคือจ้องมองใบหน้าขาวและดวงตาคู่โตที่แสนคิดถึงของมิเกลนิ่งๆ

 

“ทำไมต้องไปอยู่ใกล้ป่าตอนกลางคืนด้วยนะ พวกสัตว์อันตรายเต็มไปหมด เด็กพวกนี้ เตือนไม่เคยจำ”

 

“ดูรอยเขี้ยวพวกนี้คงไม่พ้นหมี หรือไม่ก็หมาป่าแน่นอน” เสียงอีกคนพูดโต้ตอบ

 

“คงจะตัวใหญ่น่าดูถึงกัดแทบข—-“

 

“วิดวิค แกพูดอะไรเกรงใจครอบครัวคนตายบ้างนะ” นั่นเป็นเสียงของพ่อมิเกลที่เอ่ยปรามก่อนพวกผู้ใหญ่จะชวนกันออกไปที่บาร์

 

มิเกลถึงจะไม่ได้สนิทกับเด็กสาวมากนักแต่เด็กเกือบทุกคนในหมู่บ้านต่างมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ สาวๆหลายคนยังอยู่ในภาวะโศกเศร้า

 

เขาจึงต้องยืนอยู่เพื่อมองเซบาสเตียน เวย์นที่มีสถานะเป็นคู่หมั้นของเด็กสาวโชคร้าย รับหวีมาไว้ในมือก่อนจะลงมือแปรงผมสีทองเหมือนไหมเส้นเล็กๆ

 

ร่างกายของเด็กสาวยังมีกลิ่นเลือดกรุ่นจากบาดแผลแม้จะผ่านมาสองวันแล้ว

 

บางครั้งเซบจะเงยหน้าขึ้นมามอง สบเข้ากับดวงตาสีอ่อนยากที่จะหยั่งความลึกของมิเกล
.
.
.
.
ขายาวถือถังน้ำเดินมาที่ลำธารในป่า หิมะสีขาวทิ้งรอยเท้าไว้ตามจังหวะย่างก้าว เด็กหนุ่มจ้องมองเงาในน้ำจากแสงนวลของดวงจันทร์ ราวกับไม่รู้จักตัวเอง

 

“ช่วงนี้ห้ามคนเข้ามาในป่านะ ยิ่งเป็นตอนกลางคืนด้วย ไม่รู้เหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยทัก มิเกลเงยหน้าจากผิวน้ำไปมองคนผมสีดำสนิทที่ยืนอยู่บนก้อนหิน

 

อีธาน เดอมัวร์กำลังยิ้มมุมปากให้เขา

 

“แล้วเด็กน้อยอย่างนายมาทำอะไรอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ”

 

ฉันอายุ 16 แล้ว และเผื่อนายลืมนะเลวิส คนตัดไม้น่ะ ไม่กลัวพวกสัตว์อยู่แล้ว”

 

“แค่เข้ามาตักน้ำ อีกอย่าง นี่ไม่ใช่แถวที่ลิซซี่ตายซักหน่อย”

 

“นายจะไว้ใจได้ยังไง” คนพูดกระโดดลงจากก้อนหิน พริบตาเดียวก็มายืนอยู่ตรงหน้า เสียงในประโยคต่อมาจึงแทบเป็นเสียงกระซิบ เพราะระยะห่างที่ใกล้แสนใกล้ระหว่างทั้งสองคน

 

“ถ้ามีหมาป่าแอบอยู่ข้างหลังล่ะ” ใบหน้าหล่อเหลาที่เด็กสาวทั้งหมู่บ้านใฝ่ฝันถึงอยู่ตรงหน้ามิเกลเอ่ยถาม พยายามจ้องเขามาในตาราวกับจะอ่านความคิด

 

“ก็แค่ตาย”

 

“หืม”

 

“บางที ฉันก็รู้สึกอิจฉาคนตายเหมือนกัน” คำพูดจากคนที่มีใบหน้าน่าหลงใหลทำให้อีธานยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจ นอกจากหน้าตา กลิ่นกายหอมยั่วยวน มิเกลมีอีกด้านที่ดึงดูดผู้คนเสมอ

 

“พูดเหมือนการตายมันเป็นเรื่องน่ายินดีเลยนะ ไม่กลัวความรู้สึกก่อนที่จะตายเหรอ” ฝ่ามือแตะลงบนลำคอขาว ปลายนิ้วขยับเบาๆอย่างถือสิทธิ์

 

ยิ่งมิเกลจ้องตอบ ไม่หลบตาหรือเนียมอายแบบคนอื่นๆยิ่งทำให้อีธานสนใจ

 

“มันน่าจะเจ็บตอนที่โดนฟันคมกัดกระชาก”

 

“หรือกรงเล็บแหลมๆแทงทะลุเนื้อ…”

 

“ตอนเลือดพุ่งออกจากร่างก็น่าจะรู้สึกได้เลยล่ะ”

 

“ถ้าอย่างนั้นก็น่าสงสารเธอนะ” น่าแปลกที่ต่อมาเมื่อได้ฟัง มิเกลพยักหน้าตอบง่ายๆ อีธานมองคนแก่กว่าก่อนจะหัวเราะออกมา พยักหน้าเหมือนเห็นด้วย

 

“อืม น่าสงสารล่ะมั้ง ไม่น่าตายเลย” ไม่รู้ว่ามีอะไรที่ตลกนัก คำพูดเวทนาของอีธาน เดอมัวร์ช่างขัดกับรอยยิ้มเยาะ คนมองสำรวจตั้งแต่กรอบหน้ารูปไข่เลยไปยังหมวกชุดคลุมสีแดงบนศีรษะ

 

มิเกลหันหนีจากสายตาที่สื่อความหมาย
มือเรียวเอื้อมถังเพื่อจะตักน้ำแต่แขนแข็งแรงก็ช่วงชิงมันไปเสียก่อน แผ่นอกตึงแน่นแนบเข้ากับแผ่นหลังของมิเกล

 

“ให้ฉันช่วยดีกว่า เดี๋ยวแขนนายจะหักเสียเปล่า”

 

ลมหายใจของคนพูดร้อนอยู่ข้างหู อีกทั้งกลิ่นเฉพาะตัวที่กรุ่นอยู่ข้างจมูก

 

“เดอมัวร์ ถ้านายรู้สึกหิว จะทำยังไง” มิเกลถาม มองเงาสีดำของคนสองคนที่ทอดตัวบนผิวน้ำ

 

“ก็กินสิ มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เสียงนั้นกระซิบอยู่ข้างหู ลอบสูดกลิ่นหอม “รักก็รัก ง่วงก็นอน หิวก็กิน”

 

“อดทนไม่ได้เหรอ”

 

อีธานเปิดปากหัวเราะอีกครั้ง น้ำเสียงฟังดูสยดสยองจนคนฟังขนลุกเกรียว “ฮ่าๆ ทำไมต้องทนล่ะ”

 

“ถ้าไม่กินก็เท่ากับว่านายยอมตายน่ะสิ” ฟันขาวของคนพูดวาววับ

 

“แล้ว เธอ ไม่ยอมกินด้วยเหรอเปล่า ถึงตายแบบนั้น”

 

คนหัวเราะชะงักกับคำถาม ก้มหน้าลงสบตากลมโตของมิเกลตรงๆ ขยับรอยยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่คนเห็นสะท้านไปทั้งกาย

 

“เพราะกินมูมมามเกินไปต่างหากเลยต้องตาย” คนก้มลงกระซิบข้างหู เกลผงะถอย ร่างหนายิ่งไล่ต้อนอย่างได้ใจ

 

“มีใครเคยบอกมั้ยว่า สีแดงเหมาะกับนาย”

 

“ไม่เคย แต่มีคนพูดว่ามันคือสีของปีศาจ”

 

อีธาน เดอมัวร์หัวเราะในลำคออีกครั้งเมื่อได้ฟังคำตอบ รอยยิ้มนั้นทำให้คนมองนึกคลื่นเหียน ตาดำวาวคล้ายจะขยายใหญ่ขึ้นยาวจ้องมองริมฝีปากสีทับทิม

 

“ถ้านายเป็นปีศาจ อย่างนั้นมันก็คุ้มที่จะขายวิญญาณให้”

 

“…รู้อะไรมั้ยเลวิส เวลาที่ผู้ใหญ่เตือนพวกเด็กๆว่าอย่าเถลไถล อย่าเข้าไปในป่า อย่าไว้ใจคนแปลกหน้า เด็กดีไม่ควรจะขัดคำสั่ง มันหมายความว่ายังไง…”

 

ใบหน้าขาวส่ายช้าๆ ท่าทางหวาดกลัวกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในกายคนมอง

 

อีธานฉีกยิ้มหวาน ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ดูบิดเบี้ยวคล้ายกับสัตว์ประหลาด

 

“ก็เพราะเด็กไม่ดีจะถูกสั่งสอนยังไงล่ะ”

 

“แต่หนูน้อยหมวกแดงอย่ากลัวไปเลย ฉันใจดีกับอาหารก่อนกินเสมอแหละ”

 

“อึก!”

 

มือแข็งเหมือนคีมเหล็กคว้าที่บ่าเขาก่อนจะกดลงกับพื้น มิเกลหลุดเสียงร้อง ตอนที่ถูกฉีกกระชากเสื้อผ้า หัวไหล่เนียนละเอียดถูกเล็บจิกจนเลือดซิบ

 

เส้นผมสีดำสยายกับพื้น ดวงตาหวาดหวั่นมีน้ำคลออยู่ภายใน วูบหนึ่งเกิดความลังเลขึ้นในใจอีธาน ใบหน้างดงามหมดจดทำให้เข้านึกเสียดาย แต่กลิ่นหอมหวานนั้นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าในกายมากกว่า

 

มิเกลมองใบหน้าบิดเบี้ยวของมนุษย์ที่แปลเปลี่ยนเป็นหมาป่าสีดำ ศีรษะขนาดใหญ่ของสัตว์ อุ้งเท้ามหึมากดอยู่ที่บ่าของเขา จมูกยาว ฟันคมซี่ใหญ่แยกเขี้ยว ตอนที่สัตว์ร้ายงับลงมาเพื่อฉีกกระชาก มันจ้องเข้ามาในตาและพูดกับเขา

 

“ความตายของนายจะสุขเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ ฉันสัญญา ….กรรรรร!!” สิ้นคำพูดเสียงคำรามโหยหวนดังอยู่ข้างหู

 

มีดเงินที่ซ่อนไว้ในเสื้อคลุมบัดนี้ปักอยู่ที่อกของอีธาน เดอมัวร์

 

ดวงตาสีดำวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ปากอ้ากว้างหมายจะกัดกระชากคนกระทำ มิเกลดึงมีดที่อกออกก่อนจะแทงซ้ำเป็นครั้งที่สอง เลือดจากสัตว์สาดกระเซ็นเต็มใบหน้าขาว ส่วนหนึ่งหยดแต้มลงบนพื้นหิมะโดยรอบ

 

“ทีนี้นายก็รู้สึกแบบเดียวกันกับลิซซี่แล้วสินะ เวลาที่เลือดพุ่งออกจากร่างกายน่ะ”

 

มิเกลดึงมีดออกก่อนจะแทงซ้ำบนหน้าอกด้านซ้ายอีกครั้ง

 

ร่างกายของหมาป่าเปลี่ยนเป็นร่างของมนุษย์ทรุดลง แขนผอมบางผลักร่างไร้วิญญาณเบิกตาโพลงนั้นลงกับพื้น ลุกขึ้นนั่งดึงเสื้อคลุมหัวไหล่เปลือยเปล่า ใช้หลังมือเช็ดเลือดสีแดงข้นคลั่กออกจากใบหน้า

 

ภายใต้แสงจันทร์ ตากลมโตหันไปสบกับดวงตาสีน้ำตาลคู่ใหญ่ที่ซ่อนกายอยู่ในเงามืด เงานั้นค่อยๆเคลื่อนออกมา หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

 

“ใจคอจะยืนดูอยู่เฉยๆแบบนั้นจริงๆเหรอเซบาสเตียน”

 

“นายไปเอามีดนั่นมาจากไหน”

 

“ขโมยมาจากโบสถ์ตอนไปเคารพศพ”

 

“เมื่อกี้… นายเกือบให้มันจูบ” หมาป่าสีน้ำตาลครางอย่างเจ็บปวด ใบหน้าสวยคล้ายเทพยดาที่ยังมีเลือดติดอยู่หัวเราะ

 

“ส่วนนายก็หวีผมให้เธอ”
“…คิดว่านายจะนอนอยู่กับเธอซะอีก”

 

“เปล่า …นาย” คนพูดเรียกก่อนจะหยุดเหมือนใช้ความคิด ประโยคต่อมาฟังดูยินดี “หึง?”

 

“หึงนายกับใคร ศพนั่นน่ะเหรอ” คนในชุดคลุมสีแดงเลิกคิ้ว

 

เซบาสเตียนในร่างหมาป่าสีน้ำตาลขยับมายืนตรงหน้าเขา ใช้จมูกยาวของสัตว์ปัดเอาหมวกของเสื้อคลุมไปด้านหลัง ช่วยคนผิวขาวราวกับหิมะเลียทำความสะอาดเลือดบนใบหน้า

 

“นั่นสิมิเกลจะหึงฉันกับศพไปทำไม”

 

“เลิกพูดถึงคนตาย แล้วมาดูนี่เถอะ ฉันมีอาหารให้นายแล้ว” ร่างของอีธานนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหิมะ เลือดไหลออกจากบาดแผลย้อมพื้นที่สีขาวโดยรอบจนเป็นสีแดง ไม่ต่างจากสภาพของหญิงสาวในคืนนั้น

 

มิเกลเห็นประกายตากระหายของเซบาสเตียนชัดเจน แต่สัตว์ป่ายังขบกรามอย่างอดกลั้น

 

เด็กน้อยที่น่าสงสารพยายามต่อต้านความต้องการจากสัญชาตญาณดิบในกายเสมอมา

 

เซบาสเตียน เวย์น จิตใจดีเกินกว่าที่จะต้องเกิดมาพร้อมคำสาปแห่งชาติพันธุ์ที่ใจร้ายอย่างนี้

 

“หิวก็กินเถอะ”

 

“หมอนี่ไม่ใช่เด็กดี นายก็รู้”

 

“จุดจบของเด็กที่ไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ”
“เพราะฉะนั้น ไม่ต้องอดทนหรอก กินเถอะนะ”

 

มิเกลกระซิบอยู่ที่ข้างใบหูใหญ่ ก่อนจะยิ้มอย่างยินดีเมื่อเห็นเด็กน้อยยอมกัดกินอาหารตรงหน้า ท่าทางตะกรุมตะกรามทำให้รู้ว่าหิวมากแค่ไหน มือเรียวลูบสัมผัสขนนุ่มสีน้ำตาลอย่างเบามือ

 

ตั้งแต่เล็กจนโต เซบาสเตียนเหมือนเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิตเขา เป็นคนที่หากขาดไป ก็มั่นใจได้ว่าเขาคงจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้

 

“นายเอาหัวใจมั้ย” ศีรษะขนาดใหญ่หันมาถาม มิเกลมองตาสีน้ำตาลดวงโตก่อนจะหัวเราะเอ็นดู

 

“ไม่เอาล่ะ นายก็รู้ว่าฉันไม่กินของดิบ”

 

“…แถมฉันไม่อยากได้หัวใจของใครด้วย มีแค่คนเดียวที่อยากได้” เด็กหนุ่มเว้นวรรคเพื่อมองสบตา “หัวใจของนาย”

 

“ไม่ใช่ว่าเกลได้มันไปตั้งนานแล้วเหรอ” นัยน์ตาสีน้ำตาลของเซบาสเตียนซื่อตรงเสมอ คำพูดก็เช่นกัน

 

“หัวใจของฉันให้นายไปตั้งนานแล้ว”

 

มิเกลหัวเราะยินดี ยิ้มกว้างแบบที่ถ้าแมรี่เห็นคงนึกอิจฉาในความสดใสมีชีวิตชีวานี้

 

หิมะโปรยละอองลงมาอีกครั้ง เซบาสเตียนใช้ขาหน้าดันให้ร่างบอบบางเย็นเฉียบซุกเข้ามาในอก โอบกอดอย่างหวงแหนราวของล้ำค่าที่สุดในชีวิต
หนูน้อยหมวกแดงเองก็เอนตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้น แล้วหลับตาอย่างเป็นสุข

 

 

The end.

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-08-2018 13:56:42 โดย made in june »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
แอบคิดว่ามีหมาป่าตัวเดียว..สรุปมีมากกว่าหนึ่ง  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
กดเข้ามาเพราะชื่อเรื่องค่ะ แต่พอเห็นชื่อคนแต่งแล้วดีใจมากๆเลย
มิเกลกลิ่นอัลมอนต์ แรกๆดูสดใส น่าทนุถนอมมากเลย พอรู้ว่าจริงๆเป็นคนหาอาหารให้เซบ เพราะเซบจิตใจดีเกินไป มิเกลดูเป็นราชินี เซบเป็นทาสไปเลย ฮา
ชอบจังเลยค่ะ ขอตอนพิเศษเถอะนะคะ :mew2:  :mew2:

เรายังรออ่านตาว น้องมัด พี่ทัดอยู่นะคะ :mew1:

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
มีความหักมุม นึกว่าเซบจะเป็นหมาป่าไม่ดีซะแล้ว....
คำว่า 'กิน' ของเรากับไรท์นั้นต่างกันไซร้  :z3:
(รู้เรยนะคะว่าเปนคนยังไงงงงงงงงงงงงงงง)  :hao7:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-4

ออฟไลน์ มนุษย์บิน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ยอมแล้วมิเกลสายโหดมากพีคในพีคจริงๆ

ออฟไลน์ ดาวลูกไก่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
โอ้โห มิเกลนี่พีคมากก เรานึกว่าเซบจะมาล่อลวงเกลอะไรงี้ อ่านไปอ่านมา น้องหมานี่ใสๆเลยสินะ เกลลูกก หนูนี่ก็โหดเกิ๊นนน

ออฟไลน์ no.fourth

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +270/-2
มิเกลร้ายอ่ะ ไม่ใช่ไม่ดีนะ
แต่แบบ อ่านจบแล้วเหมือนเห็นนางยิ้มมุมปากให้คนอ่าน ไรงี้ 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ oki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
หนูลูกกทำไมแซ่บบ

ออฟไลน์ water

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อมกกกกกก ชอบมากก พลิกล็อคสุด o13

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5953
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-9

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-8

ออฟไลน์ คนดีของสังคม

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เป็นเลือดสาดที่อบอุ่นจิตใจมากเลยค่ะ แง  :z3:

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-0

ออฟไลน์ ชอบอ่าน

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เป็นน้องที่ไม่น้อง มิเกลลูกกกก
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
มิเกลเกินคาดมากกก

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มิเกลเป็นน้องที่ไม่ใช่น้องอะ ภาพลักษณ์ภายนอกคือเป็นน้องแต่ข้างในคือราชินี ส่วนเซบาสเตียนเป็นได้แค่ทาสที่จิตใจดีเกินไปเท่านั้นแหละ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด