☼ คุณในฝัน ☼ || บทส่งท้าย (16/5/2018) P.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทส่งท้าย (16/5/2018) P.4  (อ่าน 37464 ครั้ง)

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


คุณในฝัน


เราต่างเป็นเพียงเศษฝุ่นเล็กๆ
ล่องลอยในจักวาล
เเรงดึงดูดต่างพาเราเคลื่อนไป
หวังเพียงสักวัน
ที่ผมจะถูกพัดพามาเจอกับคุณ



----------------------------------------------------


/There seemed to be
Two worlds.
The one before and
After you.

#คุณในฝัน







โดย สีฝุ่น

Twitter : @thedust24

All photo credit : Printerest


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-05-2018 20:28:47 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทนำ
«ตอบ #1 เมื่อ08-02-2018 22:44:41 »

- บทนำ -



กฏการเคลื่อนที่ของนิวตัน



ข้อที่ 1 วัตถุจะยังคงหยุดนิ่งหรือเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ เว้นแต่จะมีแรงมากระทำ

' หัวใจของผมเปรียบดังวัตถุหนึ่ง '



ข้อที่ 2   ความเร่งของวัตถุจะแปรผันตามแรงที่กระทำต่อวัตถุ

' วันหนึ่งมันเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคุณเดินเข้ามา '



ข้อที่ 3 แรงกริยา = แรงปฏิกิริยา

'คุณทำให้ผมรัก เเละผมจะได้มันกลับมาใช่มั้ย

ความรู้สึกนั้น'
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-02-2018 19:39:57 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || ตอนที่ 1 (8/2/2018)
«ตอบ #2 เมื่อ08-02-2018 22:52:40 »


- 1 -


ความฝันคืออะไร ?

เป็นเพียงภาพความทรงจำตอนหลับงั้นหรือ

แล้วมันเกิดขึ้นจากอะไร ?

สิ่งที่เจอ สภาพจิตใจ การนึกคิด

ถ้าอย่างนั้น ทำไมในฝันของผม ถึงมีแต่คุณ ?




ภาพกำลังฝัน


 

หิมะสีขาว

 

คืนปีใหม่

 

ผู้ชายที่รัก

 

รอยยิ้มอบอุ่น

 

ฝ่ามือประสาน

 

และถ้อยคำหวานที่เอื้อนเอ่ย

 

‘ แฮปปี้นิวเยียร์ครับภาพวาด ’

 

‘ แฮปปี้นิเยียร์ครับพี่หมอ อยู่กันอย่างนี้ไปทุกปีเลยนะ ’

 

‘ อืม ตลอดไปเลย ’

 

ตลอดไป

 

มันนานขนาดไหนกันนะ

 

ภาพวาดตื่นขึ้นมาด้วยอาการซะลึมซะลือ อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เหลือในร่างกายจากงานปาร์ตี้ปีใหม่เมื่อคืนจึงทำให้ปวดหัวหนักจนต้องทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียงอีกรอบ หัวสมองอันหนักอึ้งพยายามนึกถึงความฝันที่เพิ่งผ่านมา เขากับใครสักคนที่เรียกว่าพี่หมอกำลังฉลองวันปีใหม่ด้วยกันที่ประเทศญี่ปุ่น มันเป็นฝันที่ช่างชัดเจนและเหมือนจริง ทุกๆอย่าง ทั้งอารมณ์ สัมผัส และความรู้สึกยังติดค้างมาจนถึงตอนนี้

 

มันอาจฟังดูเหลือเชื่อหากภาพจะบอกว่าฝันครั้งนี้เป็นฝันที่ต่อเนื่องมาจากเมื่อวาน ซึ่งต่อเนื่องมาจากเมื่อวานซืน ที่ต่อเนื่องมากจากเมื่อวานของเมื่อวานซืน และต่อเนื่องมาจากเมื่อวานของเมื่อวานของเมื่อวานซืน

 

เอาล่ะ มันอาจจะดูงงๆ

 

ซึ่งตัวเขาเองก็ยังงง

 

กับความฝันที่ต่อเนื่องมาตลอด 1 ปีเต็ม

 

เรื่องราวของเขาและผู้ชายที่ชื่อพี่หมอ

 

ความรักอันแสนอบอุ่นที่นึกถึงทีไรก็ชวนเลี่ยนหัวใจ

 

แต่ถึงอย่างนั้น

 

ก็ปฏิเสธไม่ได้เลย

 

ว่าภาพวาดกำลังตกหลุมรัก

 

พี่หมอในฝันคนนั้น

 

ผู้ชายที่ไม่มีจริง

 





       #คุณในฝัน
        พึ่งลองลงนิยายครั้งเเรก ยังงงๆกับเว็บอยู่บ้าง ฝากตัวด้วยนะคะ
 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2018 13:33:14 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 2 (8/2/2018)
«ตอบ #3 เมื่อ08-02-2018 23:02:27 »



- 2 -

ครืดๆ

 

เสียงแจ้งเตือนทำให้ภาพวาดที่กำลังเมาค้างต้องเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือตรงหัวเตียงขึ้นมาเพื่อเช็คความเคลื่อนไหวในโซเชี่ยลมีเดีย เป็นปกติที่จะมีแจ้งเตือนเด้งมาถี่ๆหลังจากเพิ่งผ่านปาร์ตี้สุดเหวี่ยงเมื่อคืนมา ส่วนมากก็เป็นการแท็กรูปและวีดีโอนี่แหละ ทั้งรูปหลุดของเพื่อนๆในแก็ง หรือวีดีโอที่ใครบางคนเมาแล้วคึกถอดเสื้อวิ่งรอบร้าน

 

คิดถึงบรรยากาศแบบนี้ชะมัด

 

ตั้งแต่เรียนจบมาเพื่อนๆเขาก็แยกย้ายกันไปทำงาน จะหาเวลาเจอกันทีแบบครบทีมเนี่ยโคตรของโคตรยากเลย ถ้าเป็นวันปกติโทรศัพท์เขาคงมีแต่แจ้งเตือนอีเมลล์สั่งงานอย่างเดียว เด้งถี่ๆแบบนี้ไม่มีซะหรอก

 

ภาพวาดทำงานเป็นฟรีแลนซ์เกี่ยวกับพวกกราฟฟิคดีไซน์ เขารับทำทุกอย่างนั้นแหละ ตั้งแต่ฉลากไม้จิ้มฝันไปจนโปสเตอร์งานใหญ่ๆ ยังดีที่มีฝีมือพอตัวและมีคอนเนคชั่นเยอะ ทำให้พี่ๆคอยป้อนงานให้ตลอด ถึงบางทีอาจจะเป็นงานฟรี-อีก-แลนซ์ ก็ตาม วันๆก็นั่งทำงานอยู่หน้าคอมในห้องเหลี่ยมๆคนเดียว เขี่ยๆเม้าส์ปากกาในมือคนเดียว กินข้าวแช่แข็งคนเดียว ดูทีวีคนเดียว พูดคนเดียว นอนคนเดียว

 

ให้ตายสิ

 

แม่งโคตรเหงาเลยว่ะ

 

‘ไอ้ภาพอย่าลืมเรื่องบทที่คุยไว้เมื่อคืนนะเว้ย เดี๋ยววันอาทิตนี้กูเข้าไปคุยด้วยอีกที’

 

ข้อความจากพี่เอกรุ่นพี่สนิทเด้งขึ้นดึงความสนใจ เราเจอกันที่ปาร์ตี้เมื่อวาน พี่เขาเป็นพี่ชายของไอ้โอมเพื่อนสนิทในกลุ่มสมัยเรียน พี่เอกมาขอให้ภาพเขียนบทหนังสั้นเพื่อส่งประกวดให้ เอาจริงๆเขาไม่มีความรู้เรื่องเขียนบทหรืออะไรแบบนี้หรอก แต่ตอนเรียนดันเผลอๆเสนอไอเดียแล้วต้องตาพี่แกเข้า จับพลัดจับพลูมาเขียนบท แล้วดันฟลุคได้รางวัลซะอย่างนั้น ไอ้ตัวเขาก็ยังงงตัวเองอยู่เหมือนกันว่ากูไปมีพรสวรรค์อะไรแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ดันเผลอรับปากพี่เอกไปเรียบร้อย

 

คอนเซ็ปต์คือรักไม่ได้

 

พูดแล้วอยากเอาเรื่องตัวเองไปเขียนชะมัด

 

ชายหนุ่มที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นเกย์หลังจากที่ตกหลุมรักผู้ชายในฝัน

 

ตลกร้ายเหี้ยๆ

 

พูดถึงเรื่องฝันเขาก็กลุ้มใจขึ้นมาอีก มันแปลกแบบโคตรแปลกเลยที่คนเราจะฝันเป็นเรื่องเป็นราวติดต่อกันได้ขนาดนี้ จะว่าเขาป่วยทางจิตก็ไม่น่าจะใช่ เพราะทุกอย่างแลปกติมากตอนตื่นนอน เขายังใช้ชีวิตได้ปกติ กิน นอน ทำงาน เข้าสังคมได้ทุกอย่างเหมือนเดิม จะว่าโหยหาความรักก็ยิ่งไม่น่าใช่ ถึงจะยอมรับว่าแอบเหงาอยู่หน่อยๆก็เถอะ

 

จริงๆภาพวาดค่อนข้างคาใจและแทบเป็นบ้าไปเลยช่วงแรก เขาถึงขนาดไปตามหาคนในฝันคนนั้นที่โรงพยาบาล เนื่องจากเรื่องราวทุกอย่างมันชัดเจนมากเขาจึงจำได้แม้แต่รายละเอียดยิบย่อย จำได้ว่าเขาสองคนเจอกันที่โรงพยาบาลบ่อยครั้ง ภาพจะเป็นฝ่ายมานั่งรอพี่หมอเลิกงาน คาดว่าน่าจะรู้จักกันเพราะพี่หมอทำงานอยู่ในโรงพยาบาลมหาลัยที่เขาเรียนนี่แหละ พอคิดได้ก็รีบบึ่งรถไปโรงพยาบาลทันที แล้วผลเป็นไงน่ะหรอ

 

เขาจำชื่อพี่หมอไม่ได้

 

ไม่สิ

 

เรียกว่าไม่เคยรู้เลยดีกว่า

 

ก็ใครใช้ให้ในฝันเอาแต่เรียกพี่หมอๆกันเล่า หมอไหนจะรู้มั้ยวะ ถึงจะฟังดูแปลกๆที่ฝันถึงคนๆนึงมาเป็นปีแต่ไม่รู้จักชื่อเขา แต่ภาพก็ยอมรับแต่โดยดีว่าเขาไม่รู้จริงๆ ทำยังไงก็นึกไม่ออก  แล้วแม่งก็โคตรบ้าเลยที่ภาพพยายามอธิบายรูปร่างหน้าตาของพี่หมอเป็นวรรคเป็นเวรกับพี่พยาบาลสาว แต่สรุปคือพี่หมอที่สูงๆ ผิวขาวเหลือง หน้าคมๆ ตาสีน้ำตาลอ่อนๆไม่มีอยู่ในแผนกโรคหัวใจของโรงพยาบาลนี้น่ะสิ

 

ไม่ มันยังไม่จบแค่นั้น ภาพไปนั่งเฝ้าที่แผนก เดินๆ นั่งๆ ชะเง้อคอมองอยู่หนึ่งอาทิตย์เต็ม ทั้งหาข้อมูลเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลแล้วก็ไม่เจอ ถึงได้ทำใจว่าเขาคงเพ้อไปเอง คนในฝันมันจะมีอยู่จริงๆได้ยังไงเล่า

 

ตอนนี้ก็พยายามทำใจให้ชินกับฝัน และทำใจให้ชินกับการอกหักครั้งแรกในชีวิต ถึงมันจะดูบ้าบอแต่พี่หมอเนี่ยรักแรกของไอ้ภาพวาดคนนี้เลย ถ้าไม่นับน้องกิ้บซี่ตอนป.สี่ล่ะนะ

 

คิดไปคิดมามือก็ไถหน้าไทม์ไลน์ในโซเชี่ยลไปเรื่อยๆ เขาพอจะคิดบทคร่าวๆให้พี่เอกได้แล้วแหละ แต่แล้วมือบางก็ชะงักค้าง ใจกระตุกวูบ ตาของภาพวาดเบิกกว้างเมื่อสะดุดกับสเตตัสหนึ่ง

 

มันเป็นโพสของผู้หญิงสวยๆในเฟสบุ้คที่เขาแอดเธอไปเมื่อไรก็จำไม่ได้

 

แต่ที่สำคัญกว่านั้น

 

มันเป็นรูปคู่ของเธอกับแฟนในวันปีใหม่

 

มันคงจะเหมือนรูปคู่รักทั่วๆไป

 

และคงไม่แปลกเลย

 

ถ้าในรูปนั้นไม่ใช่เทศกาลปีใหม่ที่ญี่ปุ่น

 

ที่บรรยากาศมันเหมือนกับในฝันเมื่อคืนของเขา

 

แบบเป๊ะๆเลย

 



       #คุณในฝัน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2018 13:35:21 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ เรื่องส่วนตัวนะ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: คุณในฝัน || บทที่ 2 (2/8/2018)
«ตอบ #4 เมื่อ09-02-2018 16:34:37 »

 :katai2-1:  รอพี่หมอจ้าา o13

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 3 (9/2/2018)
«ตอบ #5 เมื่อ09-02-2018 20:07:29 »



- 3 -


       วันอาทิตย์มาถึงเร็วกว่าที่คิด วันนี้ภาพมีนัดคุยงานเรื่องบทหนังสั้นกับพี่เอก พวกเขานัดกันไว้ที่ร้านกาแฟในห้างแห่งหนึ่งในตัวเมือง ภาพมาถึงก่อนเวลาประมานสิบห้านาที เขาจึงสั่งน้ำส้มปั่นมาหนึ่งแก้วเพื่อรอเวลาระหว่างที่คนอื่นกำลังเดินทางมาถึง เนื่องจากภาพแพ้กาแฟพอมาที่ร้านทีไรก็มีแต่เมนูชาไม่ก็สมูตตี้ผลไม้นี่แหละที่กินได้ ถึงแม้ว่าเขาจะชอบกลิ่นกาแฟมากก็ตาม มันน่าเศร้าอยู่หน่อยๆนะ เห็นอยู่ตรงหน้าแท้ๆกลิ่นหอมก็ยั่วยวนเสียเหลือเกินแต่ดันกินไม่ได้ เอาจริงๆมันก็เป็นอุปสรรคต่อการทำงานหามรุ่งหามค่ำของเขาพอสมควร ชีวิตนี้คงพึ่งได้แต่เครื่องดื่มชูกำลังอย่างพี่กระทิงแดงกับเอ็มร้อยเท่านั้นแหละ

 

นั่งรอพี่เอกไปก็คิดอะไรเพลินๆ ทบทวนเรื่องในฝันเมื่อคืนไป มันไม่มีอะไรมาก หลังจากวันปีใหม่เขาและพี่หมอก็เที่ยวกันต่อที่ญี่ปุ่นอีกนิดหน่อย พอกลับไทยก็แยกย้ายกันไปทำงานของแต่ละคน ส่วนเรื่องสเตตัสรูปงานปีใหม่ของผู้หญิงคนนั้น ภาพคิดว่าเขาคงอาจจะเคยเห็นจากที่ไหนสักที่จนเก็บเอาไปฝัน ถึงแม้จะค่อนข้างแน่ใจก็เถอะว่าเขาไม่เคยเห็นงานนี้มาก่อนก็ตาม

 

“ว่าไงมึง มาเร็วจังวะ”

 

 รอไม่นานพี่เอกที่เพิ่งมาถึงก็เดินมาทักทาย พ่วงด้วยพี่แอนและพี่เข้มทีมงานหนังของพี่แกที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย เนื่องจากเป็นบทหลักของเรื่องเลยต้องมีหลายๆฝ่ายมาช่วยออกความเห็น ต้องทำให้ทุกฝ่ายพอใจนี่แหละงานมันถึงจะออกมาดี ภาพมีหน้าที่เสนอไอเดียของบทคร่าวๆ ลักษณะตัวละคร และการดำเนินเรื่อง ส่วนเรื่องการขัดเกลาบท การหาข้อมูลแบบจริงจังและสตอรี่บอร์ดจะเป็นหน้าที่ของพี่แอนที่มืออาชีพกว่ารับไป เหมือนภาพแค่เป็นคนเสนอพล็อตเรื่องเฉยๆอะนะ เขาคิดว่าอย่างนั้น จริงๆให้คนอื่นคิดก็ได้แหละ ตำแหน่งของเขาในทีมมันออกจะแปลกและไม่จำเป็นซะด้วยซ้ำ แต่พี่เอกแกดูจะฝังใจและชื่นชมกับไอเดียของเขาซะเหลือเกิน แถมพี่แอนก็ตัน คิดไอเดียไม่ออกอีก ซึ่งนี่แหละจึงเป็นที่มาของการรับจ๊อบพิเศษของเขา

 

“อะไรทำให้อยู่ๆคุณพ่อลูกสองอย่างมึงอยากกลับมาทำหนังสั้นวะ” พี่แอนถามขึ้นมา ซึ่งผมก็อยากรู้เหมือนกัน พี่เอกแกจบด้านภาพยนตร์มา แต่ก่อนก็ไฟแรงทำนู้นประกวดนี่เยอะไปหมด แต่พอมีลูกแล้วพี่แกก็ผันตัวไปเป็นคุณพ่อเต็มตัว รักลูกยิ่งชีพ แต่ก็นะเจ้าสองแฝดก็น่ารักใช่ย่อยซะที่ไหน จะหลงลูกก็ไม่แปลก

 

“ ก็ตอนกูไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้งให้ลูกค้าเขาแนะนำร้านนึงมา บอกว่าบรรยกาศดีสัส มันเป็นบาร์ชิวๆริมเจ้าพระยาอะ ตรงข้ามเป็นวัดอรุณ แม่งวิวสิบล้านที่แท้ทรู แล้วยิ่งตอนพระอาทิตย์ตกนะมึง โรแมนติคเหี้ยๆ แต่กูว่ามันก็เหงาๆด้วยไง แบบหลายอารมณ์กูก็พูดไม่ถูก คือสรุปแม่งสวย ไฟในตัวกูที่มันเคยมอดดับไปเลยปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ฮ่าๆๆๆๆ” แลพี่เอกจะอินจริงๆนั้นแหละ อีกอย่างสำหรับพี่เอกคือพี่เขากลับมาสานต่อเวดดิ้งสตูดิโอของที่บ้าน หน้าที่พี่แกก็ถ่ายรูปทำคลิปพรีเวดดิ้งทั่วไป พ่วงด้วยไอ้โอมเพื่อนสนิทของภาพที่ทำหน้าที่ออกแบบการ์ดและแบคดรอปงาน เมียพี่แกมีหน้าที่คอยจัดการติดต่อลูกค้าอะไรก็ว่าไป ธุรกิจครอบครัวสุดๆ

 

“หมายความว่าในหนังต้องมีฉากที่ร้านนั้นด้วยใช่มั้ย”

 

“แน่นอน ธีมหลักเลย กูอยากให้ฉากส่วนใหญ่อยู่ที่ร้านนั้นด้วย  คุยกับน้องมันไว้แล้ว ไว้ว่างๆกูจะพาไปแดกเพิ่มความอิน”

 

คุยงานกันไปเรื่อยๆรู้ตัวอีกทีก็เกือบเย็นแล้วพวกเขาจ่ายเงินค่ากาแฟแล้วก็เตรียมตัวแยกย้ายกัน ไอเดียวันนี้ยังไม่เป็นที่ถูกใจของคนในทีมเท่าไหร่เนื่องจากบทที่ภาพเสนอไปมันค่อนข้างที่จะธรรมดาไปเสียหน่อย คงต้องกลับไปทำการบ้านไม่ก็หาแรงบัลดาลใจเพิ่มเติม

 

“เดี๋ยวกูไปรับลูกเรียนพิเศษ ไอ้เข้มมึงผ่านแถวบ้านไอ้ภาพยังไงกูฝากไปส่งน้องมันด้วยแล้วกัน ไปและ บาย” พี่เอกพูดเองเออเองเสร็จสรรพ ไม่รอคำตอบใดๆเดินฉับๆไปที่รถทันที

 

“คือ เดี๋ยวผมกลับเองก็ได้ครับ ลำบากพี่เปล่าๆ “

 

“ไม่เป็นไร ยังไงก็ทางเดียวกัน ไม่ลำบากอะไรหรอก “

 

 เอิ่มม จะว่าไงดีล่ะ ภาพรู้จักกับพี่เข้มมาหลายปีเนื่องจากพี่เขาเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับพี่เอก แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่เพราะพี่เข้มเป็นคนนิ่งๆ กลัวจะไปรบกวนพี่เขาน่ะสิ

 

“แต่คือ … “

 

“รถอยู่ชั้น 4 ตามมา” โอเคไปก็ได้

 

 บรรยากาศในรถอึดอัดเหมือนที่คิดไว้จริงๆ แล้วไอ้รถเนี่ยจะติดไปถึงไหนวะ อึดอัดโว้ยยย เอาล่ะ ต้องหาอะไรคุยสินะ อะไรดีวะ พี่เข้มทำผมร้านไหนผมแลสุขภาพดีจังเลยนะครับงี้หรอ ให้ตาย เขาไม่ถนัดชวนคนคุยเลย

 

“พี่เข….”

 

“ตอนนี้ทำงานอะไรอยู่ล่ะ”

 

“อ่อ ก็ฟรีแลนซ์น่ะครับ รับงานทั่วๆไป “

 

“หรอ”

 

“ครับ”

 

“…..”

 

 

“….”

 

 

“….”

 

 

เงียบ

 

 

“แล้วพี่เข้มล่ะครับ”

 

“ทำพวกเว็บดีเวลลอปเปอร์น่ะ ออกเเบบแล้วก็ทำเว็บประมาณนั้น พอดีพอมีพื้นฐานนิดหน่อย”

 

“ไม่ตรงสายเลยนะครับ แหะๆ”

 

“นั้นสิ บางครั้งเรามีฝัน แต่นานไปก็รู้ว่าโลกแห่งความจริงมันไม่ง่ายอย่างงั้น”

 

“แต่ที่มาช่วยพี่เอกทำหนังนี่ก็เพราะยังอยากตามฝันอยู่รึเปล่าครับ”

 

“ก็ประมาณนั้นแหละ บางครั้งงานมันจำเจก็ต้องหาอะไรอย่างอื่นทำบ้าง ช่วงนี้ไม่ค่อยยุ่งด้วย”

 

“ฮ่าๆ จริงครับ งานผมนี่โคตรน่าเบื่อเลย ถึงจะเป็นงานที่ชอบก็เถอะ ทำๆไปมันก็มีเหนื่อยบ้าง”

 

“ได้ทำงานที่ชอบก็ยังดีกว่าทำงานที่ไม่ชอบนะ”

 

คุยไปคุยมาพี่เข้มแกก็ไม่ได้เข้าถึงยากอะไรขนาดนั้นนี่หว่า

 

“แล้วเราเอาแต่ทำงานหนักแบบนี้มีแฟนรึยัง”

 

“ยังครับ แหะๆ”

 

“งั้นหรอ โทษทีถามเรื่องส่วนตัวไปหน่อย”

 

“ไม่เป็นไรครับ แต่ว่า ก็มีประมาณคนที่ชอบไรงี้แล้วแหละครับ พี่เข้มล่ะ”

 

“เพิ่งเลิกกันไปประมาณครึ่งปี”

 

“อ้อ ครับ”

 

“….”

 

 

“คือพี่เข้มครับ พี่คิดว่าคนเราจะหลงรักคนในฝันอะไรแบบนี้ได้มั้ยครับ” ไม่รู้อะไรดลใจให้ภาพเอ่ยถามออกไปแบบนั้น เพราะนอกจากโอมเพื่อนสนิทของเขา ภาพก็ไม่เคยเล่าเรื่องในฝันให้ใครฟังอีกเลย บางทีอาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์น่าเหลือเชื่อหลายอย่างที่เขาเจอมาช่วงนี้เลยทำให้อยากระบายกับใครสักคนล่ะมั้ง

 

“ทำไม ได้พล็อตหนังใหม่งั้นหรอ”

 

“เปล่าครับคือว่า.. เห้ยพี่เข้มระวัง !!!”

 

เอี๊ยดดดด

 

โครมมมม!!

 

รถของพวกเขาถูกกระแทกอย่างแรงจากรถคันข้างๆที่พยายามจะแซงซ้ายขึ้นมาแต่ไม่พ้น ทำให้รถของพวกเขาเสียหลักพุ่งกระแทกขอบถนนอย่างแรง โชคดีที่ความเร็วไม่มากนักเพราะเพิ่งเลยจากจุดที่รถติดมาภาพจึงแค่มึนๆเพราะศีรษะกระแทกและบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ดูเหมือนพี่เข้มจะไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่เนื่องจากรถถูกกระแทกจากฝั่งของพี่เขาเต็มๆ

 

“พี่เข้มเป็นอะไรมากมั้ยครับ”

 

“เจ็บแขนสัส คิดว่าแขนน่าจะหักไม่ก็ไหล่หลุดเนี่ยแหละ ซี้ดดด ขับรถเหี้ยไรของมันวะ แล้วนี่เป็นอะไรรึเปล่า”

 

“ผมไม่เป็นไร เห้ยหัวพี่เลือดออก แปปนึงนะครับเดี๋ยวผมปลดเข็มขัดออกก่อนแล้วเช็ดให้”

 

ไม่นานนักรถโรงพยาบาลและประกันก็มาถึง หลังจากปฐมพยาบาลเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยเเล้วภาพกับพี่เข้มก็ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลใกล้ๆ ภาพแค่ตรวจเช็คนิดหน่อยก็เสร็จ แต่คนพี่นี่สิคงต้องใส่เฝือกไปอีกนาน

 

“แขนเป็นแบบนี้แล้วพี่จะทำงานยังไงล่ะครับ”

 

“เห้ออ ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน พรุ่งนี้คงเข้าไปคุยกับหัวหน้าแหละ ซวยชิบหาย โทษทีนะพามาซวยด้วยกันเลย “

 

“เห้ยพี่อย่าคิดมาก ผมก็ไม่ได้เป็นไรสบายดี ห่วงตัวเองเถอะครับ”

 

“ เดี๋ยวกูต้องอยู่ดูอาการอีกหน่อยมึงกลับไปเลยก็ได้ ” อยู่ดีๆก็ขึ้นมึงกูกับเขาซะงั้น แต่ภาพก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย

 

“ไม่เป็นไร ผมอยู่รอ แต่ขอไปเข้าห้องน้ำแปปนึงครับเดี๋ยวกลับมา “

 

ภาพเดินมาตามโถงทางเดินในโรงพยาบาล เข้าห้องน้ำเสร็จเขาก็เดินไปหาซื้อของที่เซเว่นข้างๆตึกไว้แก้หิว เขาค่อนข้างจะชินทางเพราะเขามาอยู่บ่อยครั้ง

 

ในฝันน่ะนะ

 

ใช่ โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลเดียวกับที่พี่หมอในฝันของเขาทำงานอยู่ อีกหนึ่งเรื่องแปลกประหลาดคือทุกอย่างมันเหมือนในฝันอย่างกะถอดออกมา ทั้งทางเดิน ต้นไม้ หรือเซเว่นข้างหน้า ภาพชินซะแล้วล่ะกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติแบบนี้ แม้มันไม่ควรจะชินก็ตาม

 

“ทั้งหมด 176 บาท  รับมาพอดีนะคะ “

 

“ค่า”

 

ภาพหันไปมองคุณหมอผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเพิ่งจ่ายเงินที่แคชเชียร์เสร็จ ในมือมีกาแฟแก้วใหญ่ เธอช่างดูคุ้นตาแต่เขาก็นึกไม่ออก ภาพหยิบของทั้งหมดมาจ่ายเงินบ้าง พยายามนึกถึงหมอผู้หญิงคนนั้นที่เดินจากไปแล้วสักพัก เธอเป็นหมอหน้าตาดี ผิวขาวอมชมพู ไม่สูงไม่เตี้ยจนเกินไป

 

คุ้นมากๆ

 

ใครวะนึกไม่ออก

 

มันเหมือนติดๆอยู่ในหัว

 

เชี่ย !!

 

“พี่ครับ ผมไม่เอาแล้ว นี่เงินค่าของเสียที่เวฟไป ขอโทษด้วยครับพอดีผมรีบ”

 

ภาพวางแบงค์ห้าร้อยไว้ก่อนจะวิ่งออกมาจากเซเว่น มองซ้ายมองขวาพยายามหาคุณหมอผู้หญิงคนนั้นแต่ก็หาไม่เจอ เหมือนจะจำได้ว่าเธอเดินเลี้ยวไปในตึกที่เขาเพิ่งจากมา ภาพวิ่งตามไป เขาวิ่งวนไปทั่วพยายามหาคนที่ใส่ชุดกาวน์สีขาวแต่ก็หาพี่แพรวไม่เจอ

 

ใช่ คุณหมอคนนั้นชื่อแพรว

 

ภาพจำได้

 

ผู้หญิงคนนี้

 

แฟนเก่าของพี่หมอ

 

 


#คุณในฝัน

สวัสดีอย่างเป็นทางการค่ะทุกคน

ตอนนี้จะเป็นตอนที่ค่อนข้างยาวจากตอนก่อนๆเเละก็จะเริ่มเข้าเรื่องอย่างจริงจังเเล้วเนอะ

หลังจากที่เราเกริ่นกันมามากมาย 55

ตอนเเรกเรากลัวไม่มีคนอ่านมากเลย เเต่พอเห็นยอดวิวขึ้นก็พอชื่นใจ

เม้นเป็นกำลังใจกันได้นะคะ





- สีฝุ่น -
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2018 13:36:49 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 3 (9/2/2018)
«ตอบ #6 เมื่อ09-02-2018 21:48:04 »

พี่หมอค่าตัวแพงเหลือเกิน โผล่มาแต่ในฝัน

ออฟไลน์ mpp

  • malynn
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 3 (9/2/2018)
«ตอบ #7 เมื่อ10-02-2018 12:00:03 »

โอ้โห มาแล้วครับ ร่องรอยพี่หมอมาแล้วคนับ!

ออฟไลน์ เรื่องส่วนตัวนะ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 3 (9/2/2018)
«ตอบ #8 เมื่อ10-02-2018 12:39:51 »

พี่หมอไม่เจอ  แต่ดันเจอแฟนเก่าพี่หมอซะงั้น  สืบด่วนๆ :katai1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 3 (9/2/2018)
«ตอบ #9 เมื่อ10-02-2018 13:52:53 »

ตามกันต่อไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 3 (9/2/2018)
« ตอบ #9 เมื่อ: 10-02-2018 13:52:53 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #10 เมื่อ11-02-2018 20:47:30 »



- 4 -



‘พี่หมอ นี่ใครอะ ผมเห็นทักมาหลายรอบและ‘

 

ภาพส่งมือถือของพี่หมอที่มีแจ้งเตือนข้อความของผู้หญิงคนนึงค้างไว้ให้เจ้าของดู

 

‘ ชื่อแพรว แฟนเก่าพี่เอง เลิกกันไปตั้งนานแล้วไม่รู้ทำไมช่วงนี้ถึงทักมา แต่พี่ก็ไม่ได้ตอบนะ ‘

 

‘คุณหมีทำไมไม่ตอบแพรวเลย คุณหมีแพรวมีเรื่องอยากคุยด้วย คุณหมีๆๆๆๆ ‘ ภาพอ่านข้อความแชทของผู้หญิงคนนั้นพร้อมบีบเสียงเล็กเลียนแบบ สวีทกันนักนะ คุณหมีอะไรกันล่ะ นี่มันคุณหมอไม่ใช่คุณหมี!!

 

‘หึงหรอครับ’ ‘

 

‘เป็นพี่หมอจะหึงมั้ยล่ะครับ แฟนเก่าทักแชทมาซะหวานแบบนี้ ‘

 

‘ โถ่วว เรื่องมันก็จบไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็มีแค่เราคนเดียว แฟนหึงโหดแถมน่ารักแบบนี้จะกล้านอกใจได้ยังไงละหืมม ‘

 

เหอะ ปากหวานซะจริงนะครับคุณหมอ ภาพกดเข้าไปดูรูปแชท เลื่อนๆดูโปรไฟล์หลักในแอปพลิเคชั่นของคุณแฟนเก่า เห็นว่าน่าจะเรียนหมอที่เดียวกัน หน้าตาน่ารักใสๆออกแนวคุณหนู ดูแล้วก็เหมาะกับพี่หมอดี สวยหล่อแถมฉลาดทั้งคู่ แต่ยังไงก็สู้ภาพไม่ได้หรอก นี่เขาไม่ได้อวยตัวเองนะ แค่ภาพค่อนข้างจะมั่นใจในพี่หมอมากพอ

 

พี่หมอเอื้อมมือมาคว้าโทรศัพท์กลับไป กดยุกยิกๆแล้วก็หันหน้าจอที่ขึ้นว่าได้บล็อกคุณหมอแพรวไปแล้ว

 

‘บล็อกแล้วครับ ไม่โกรธแล้วเนอะ’

 

‘ไม่ได้โกรธสักหน่อย พี่คิดไปเองแล๊วววว’

   

‘แหนะ มีเสียงสูงซะด้วย‘

 

‘ว่าแต่เขาทักพี่มาทำไมล่ะครับ‘

 

‘ทักมาขอคืนดีอะ จบกันไม่ค่อยสวยเท่าไหร่’

 

‘เขาจับได้ว่าพี่หมอไม่ชอบอาบน้ำอะดิ ’

 

‘มั่วแล้วเว้ย พี่รักสะอาดจะตาย เลิกกันเพราะโดนนอกใจต่างหาก แพรวไปมีแฟนใหม่ เป็นคนไข้ VIP ที่เขาดูแลนั้นแหละ’

 

‘ผิดคาดแหะ ’

 

‘ทำไม คิดว่าพี่เป็นฝ่ายทิ้งรึไง ‘

 

‘ ก็มันดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นมากกว่า ‘

 

‘ พี่ก็แก่แล้วนะคบใครก็คบจริงจัง รักก็รักจริงไม่มีนอกใจหรอกรู้มั้ย ฮึ ‘ พูดพร้อมเอามือยีหัว

 

‘ เข้าใจแล้วน่า เลิกปากหวานซะที ‘

 

ภาพใจสั่นไปหมดแล้วไม่รู้รึไง จริงๆแล้วภาพก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอก ยอมรับว่าก็มีอารมณ์แบบอะไรวะบ้างตอนที่รู้ว่าเป็นแฟนเก่าทักมา แต่เขาไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดนั้น ถ้าคุยกันด้วยเหตุผลแล้วเคลียร์ภาพก็โอเค เรื่องมันก็จบไปนานนมแล้ว ทั้งคุณหมอหมีและคุณหมอแพรว

 

   

     .

     .

     .

   

พี่แพรวไปอยู่ตรงไหนของเขากันนะ ภาพวิ่งไปมาจนเหนื่อย สุดท้ายก็ต้องนั่งพักพร้อมยกน้ำขวดที่เพิ่งไปซื้อมาอีกรอบขึ้นมาดื่ม วันนี้เขาคงต้องพักเรื่องพี่หมอแพรวไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยลองมาหาใหม่ พี่เข้มก็รออยู่ด้วย ไว้ไปส่งพี่เขาที่บ้านเสร็จค่อยมาคิดอีกที

 

ภาพเดินกลับมายังแผนกของผู้ป่วยฉุกเฉิน เห็นพี่เข้มใส่เฝือกนั่งคุยอยู่กับคุณหมอชุดขาวคนหนึ่งที่กำลังหันหลังอยู่ ภาพจึงเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วเอ่ยทักทาย

 

“สวัสดีครับคุณหม..พี่แพรว!!!”

 

“เอ๊ะ” คุณหมอสาวสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อภาพเอ่ยอย่างตกใจเมื่อได้เห็นหน้าคุณหมอที่เขาเพิ่งวิ่งตามไปทั้งตึก บทจะเจอก็เจอง่ายๆเลยให้ตายสิ

 

“พี่แพรวใช่มั้ยครับ” ภาพเอ่ยถามด้วยเสียงระดับปกติเมื่อคิดได้ว่าเมื่อกี้ตัวเองคงเสียงดังจนไปรบกวนคนอื่นเข้า

 

“เอ่อ……ไม่ใช่ค่ะ” คุณหมอแลจะดูอึ้งๆไปนิดนึง

 

“นี่พิม แฟนเก่ากูเองที่เล่าให้ฟัง” พี่เข้มตอบคำถามแทน

 

“อ่อครับ ขอโทษทีครับผมอาจจะจำคนผิด แหะๆ”

 

“มันคงหัวกระแทกจนเบลอหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

 

“หรอ เคๆ แล้วนี่เข้มจะกลับรึยัง พิมออกเวรพอดีให้ไปส่งมั้ย “

 

“ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรากลับแท็กซี่กับน้อง ไม่รบกวนหรอก “

 

“ โอเคได้ ยังไงถ้ามีอะไรให้ช่วยติดต่อเราได้ตลอดนะ”

 

“ขอบใจมาก ไปกันมึง“ พอคุยกับคุณหมอพิมเสร็จพี่เข้มก็หันมาชวนเขากลับ แม้ภาพจะคาใจอยู่เพราะหน้าตาที่เหมือนกัน แต่ถ้าคนละชื่อก็คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง ซึ่งถ้าเป็นคนเดียวกันก็คงจะหลอนกันเกินไปหน่อย เขาอาจจะได้เปลี่ยนชื่อเป็นภาพญาณทิพย์ก็คราวนี้

 

“ เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่ไปส่งพี่ที่บ้าน” เนื่องจากพี่เข้มส่งรถไปเคลมที่อู่ ทำให้ตอนนี้เขาสองคนไร้ซึ่งยานพาหนะ

 

“ ไม่เป็นไรกูกลับเองได้ แต่ก่อนกลับแวะแดกข้าวเป็นเพื่อนกูหน่อยแล้วกัน หิวชิบหาย”

 

ตกลงกันได้พวกเขาก็พากันมานั่งอยู่ที่ร้านข้าวต้มแถวโรงพยาบาล ตั้งแต่รถชนจนมาถึงตอนนี้ก็ใช้เวลาไปหลายชั่วโมง จากฟ้าที่ใกล้มืดตอนนี้กลายเป็นมืดเต็มที่ มีเพียงไฟจากถนนและร้านค้าที่คอยส่องแสงสว่าง เขากับพี่เข้มสั่งข้าวต้มกันมาคนละถ้วย นั่งเป่านั่งกินกันไป

 

“ มึงดูตกใจมากนะตอนเจอกับพิม เคยเจอกันหรอ”

 

“พูดว่าเคยเจอคนหน้าเหมือนจะดีกว่าครับ”

 

“งั้นหรอ”

 

“ แบบว่า พี่เขาหน้าเหมือนแฟนเก่าคนที่ผมชอบน่ะครับ “

 

“ อ่าฮะ อย่างนี้นี่เอง”

 

“…”

ตั้งแต่เจอพิมกูว่าหน้ามึงแลเครียดๆนะ มีอะไรอยากเล่ารึเปล่า ถึงกูจะชอบเสือกแต่กูไม่ใช่คนปากมากหรอก “

 

“ คือผมก็อยากเล่านะ แต่ผมกลัวว่าพี่จะหาว่าผมเป็นบ้า “

 

“ ไม่เป็นไร ดีซะอีก ถ้ามึงเป็นบ้าจริงกูจะได้ช่วยโทรเรียกศรีธีญญาให้ไง “

 

“ ฮ่าๆ โอเคเล่าก็เล่า เห็นแก่ที่พี่อยากรู้นะ “

 

“มึงไม่ได้ว่ากูเสือกอยู่ใช่มั้ย “

 

“ บ้าพี่ คิดม้ากกกกกก ”

 

“สัส เดี๋ยวตบด้วยชามข้าวต้ม “

 

พี่เข้มนี่ตอนแรกเหมือนจะขรึม แต่พอรู้จักจริงๆแล้วกวนตีนชิบหาย แถมยังเป็นสายเผือกพอๆกับไอ้โอมเพื่อนเขาเลย หลอกให้เกร็งมาตั้งหลายปี ไม่รู้ว่าพวกเขาสนิทจนถึงขั้นหยอกล้อเล่นหัวกันได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สงสัยเพราะเพิ่งผ่านวินาทีเฉียดตายด้วยกันมาล่ะมั้ง ก็ดี พี่เข้มดูจะเป็นคนที่ให้คำปรึกษาได้ดีในระดับนึง อย่างน้อยก็พอมีคนรับฟังความสับสนพิสดารของเขาได้บ้าง ภาพวาดเริ่มเล่าเรื่องความฝันของตัวเอง เริ่มตั้งแต่ฝันครั้งแรกจนมาถึงเหตุการณ์แปลกๆที่เขาเจอมาหลายๆครั้ง รวมถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ด้วย

 

“ สรุปคือพิมแฟนเก่ากูคือแฟนเก่าพี่หมอในฝันมึงว่างั้น “

 

“ ผมแค่บอกว่าหน้าเหมือนเฉยๆ ไม่ได้หมายความว่าเป็นพี่เขาสักหน่อย “

 

“ เออนั้นแหละ “

 

“ พี่เริ่มคิดว่าผมบ้ารึยัง  “

 

“ ไม่หรอก กูคิดว่าแม่งออกจะหลอนๆด้วยซ้ำ ”

 

“ ผมควรไปรับจ็อบแข่งกับพี่บิว จิตสัมผัสมั้ย บางทีอาจจะรุ่ง “

 

“ หน้าอย่างมึงกูว่าไม่น่าช่วยใครได้นะ “

 

“ เหอะ อะไรกัน “

 

“มึงอยากรู้มั้ยว่าทำไมกูถึงเลิกกับพิม”

 

“ ถ้าพี่จะไม่หาว่าผมเสือกผมก็อยากรู้ครับ “

 

“ พิมเขานอกใจกู ไปได้กะคนไข้ VIP ที่โรงพยาบาล “

 

“….”

 

“ เรื่องฟังดูคุ้นๆมั้ย “

 

คุ้นสิ คุ้นมาก ก็เรื่องของพี่เข้มดันตรงกับเรื่องของพี่หมอแบบเป๊ะๆเลยน่ะสิ

 

“ มึงเคยเห็นหน้าแฟนใหม่หมอแพรวมั้ยล่ะ เผื่อเอามาเทียบกันว่าหน้าเหมือนรึเปล่า ถ้าเหมือนกูจะได้เตรียมเขียนกระทู้พันติปรอ”

 

“ ไม่เคยเลย เสียดาย ในฝันผมน่าจะขี้เสือกมากกว่านี้หน่อย “

 

“ แล้วทำไมมึงไม่ลองถามพิมดูว่ารู้จักพี่หมอของมึงมั้ย “

 

“ เออว่ะพี่ ลืมไปเลย ผมคิดแค่ว่าชื่อไม่เหมือนก็คือไม่ใช่ “

 

“ เอ้าไอ้นี่ นี่มันเป็นคำถามไคลแม็กซ์เลยนะเว้ย ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูนัดเจอพิมให้อีกที ยังไงก็ทำงานอยู่โรงพยาบาลนั้นแหละ ไม่ไปไหนหรอก “

 

“ เคพี่ ขอบคุณมากครับ “

 

 

เวลาผ่านไปไม่กี่วัน ไม่ต้องรอให้พี่เข้มโทรนัดใดๆทั้งสิ้น คุณหมอพิมก็มาอยู่ตรงหน้าตอนนี้แล้ว วันนี้ภาพมาหาไอ้โอมเพื่อนสนิทของเขาที่เวดดิ้งสตูดิโอของครอบครัวมัน โอมเป็นน้องของพี่เอกหากยังจำได้ เขาเข้ามาช่วยมันปั่นงานนิดๆหน่อยๆ แต่ใครจะไปคิดกันว่าอยู่ดีๆพี่หมอพิมจะเดินเข้ามาเป็นลูกค้าในร้านซะอย่างนั้น พ่วงด้วยว่าทีคุณสามีที่ภาพคาดว่าน่าจะเป็นคนไข้คนนั้นตามที่พี่เข้มบอก  ดูรวยและภูมิฐานสมคำว่า VIP จริงๆ ราศีความรวยมันทำให้ตาพร่าไปหมด

 

“ เอ๊ะ นี่น้องที่เจอเมื่อวันก่อนกับเข้มนี่ “

 

“ อ่อ สวัสดีครับ ”

 

“ หวัดดีจ้า บังเอิญจังเลยเนอะ “

 

บังเอิญสิ บังเอิญมากไปด้วยซ้ำ

 

“แล้วนี่เข้มเป็นไงบ้างสบายดีใช่มั้ย “

 

“สบายดีครับแข็งแรงดี ”

 

ทักทายพอเป็นพิธีคุณหมอพิมและคุณว่าที่สามีจึงเดินไปคุยงานกับพี่น้ำภรรยาของพี่เอก ไอ้โอมกับพี่เอกสะกิดเขายิกๆ เห็นพี่น้องสองคนทำหน้าอยากรู้อยากเห็นมานาน แต่ยังไม่กล้าถาม

 

“มึงไปรู้จักพี่คนสวยเขาได้ไงวะ”

 

“เขาเป็นแฟนเก่าพี่เข้มไง พี่เข้มเพื่อนพี่เอกอะ ” ภาพตอบพร้อมส่งสายตาไปทางคนที่ถูกพูดถึง

 

“แล้วมึงกับไอ้เข้มไปสนิทกันตอนไหนวะ” พี่เอกถามขึ้นมา พี่แกจะสงสัยก็ไม่แปลก วันก่อนยังดูขัดๆเขินๆกันอยู่เลย วันนี้กลับรู้จักกันถึงขนาดแฟนเก่าเจ้าตัวเข้ามาทัก

 

“ก็วันก่อนที่เราไปคุยงานกันไง ที่พี่ให้ผมติดรถพี่เข้มกลับอะ พอดีรถชนเลยพากันไปโรงพยาบาล แล้วก็ไปเจอพี่พิมเป็นหมออยู่ที่นั้น เลยทักทายกันนิดหน่อย“

 

“เอ้า รถชนทำไมไม่บอกกู“

 

“ผมคิดว่าพี่เข้มบอกพี่แล้ว แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ บาดเจ็บพอเป็นพิธี “

 

“เออ ไม่เป็นอะไรกันมากก็ดีแล้ว“

 

“แต่พี่แกดันมาจ้างร้านเวดดิ้งของเพื่อนสนิทแฟนเก่าเนี่ยนะ ใจแม่งได้ว่ะ ไอ้พี่เอก พี่มึงก็ยังรับทำเนอะแฟนเก่าเพื่อนแท้ๆ “ ไอ้โอมเอ่ยขัดขึ้นมา

 

“อะไรเป็นเงินเป็นทองกูก็เอาหมดแหละ ฮู้วว ช่วงนี้เศษรฐกิจยิ่งแย่ๆอยู่ ”

 

ว่าเข้าไปนั้น จริงๆพิมก็เป็นเพื่อนของเอกเหมือนกันนั้นแหละ เขาเป็นคนแนะนำพิมกับไอ้เข้มเลยซะด้วยซ้ำ แล้วสาวเจ้ามาขอให้ช่วยทำแบบนี้จะปฏิเสธได้ยังไง อีกอย่างไอ้เข้มก็ดูจะไม่ติดใจอะไรแล้ว ช่วงนี้เห็นมันแอบเหล่สาวคนนึงอยู่ เอกก็คิดว่าคงจะทำใจพร้อมกับความรักครั้งใหม่ได้แล้ว ไอ้เข้มมันสตรองจะตายห่า ให้มันเดินเข้างานแต่งพิมตอนนี้ขนคิ้วมันคงไม่กระตุกสักเส้นเลยมั้ง

 

“ ว่าแต่พี่เขารีบแต่งจังเลยเนอะพี่เอก ผมเห็นพี่เขาเพิ่งเลิกกับพี่เข้มมาได้ครึ่งปีเอง “

 

“ จะไม่ให้รีบได้ไง ก็ท้องอะดิ “

 

“ เชดดดดดดดดดดดดด ” ไอ้โอมแลตื่นตาตื่นใจกับการเสือกเรื่องชาวบ้านมาก รู้สึกได้ถึงหางของมันที่กระดิกอยู่อย่างสนใจ และนี่พวกเขาสามคนก็เกาะกลุ่มเม้าท์ทำตัวเป็นสมาคมแม่บ้านไปได้

 

“ พิมคบซ้อนมาปีกว่าแล้ว เรื่องเพิ่งมาแดงตอนไอ้เข้มมันจับได้เนี่ยแหละ เลยเลิกกันไป “

 

“ นี่มันคลับมันเดย์เดอะซีรี่ย์นี่หว่า “ ไอ้โอมนี่ก็ตบทุกประโยคจริงๆ คุยกันต่อไม่นานต่างคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง ภาพนั่งช่วยไอ้โอมปั่นงานมันไปเรื่อยๆพลางเล่าเรื่องความเหมือนจนน่ากลัวระหว่างพี่หมอพิมและพี่หมอแพรวให้โอมฟัง ไอ้นี่ได้ฟังก็ตื่นเต้นใหญ่ ต่อมเสือกมันสั่นระริกจนภาพรู้สึกได้ เขาคิดว่าวันนี้แหละคงต้องถามพี่หมอพิมให้รู้เรื่อง จนว่าที่คู่บ่าวสาวคุยกันเสร็จนั้นแหละภาพถึงได้มีโอกาส

 

“ พี่พิมครับ ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยครับ “ คุณหมอหันมองภาพครู่หนึ่งแล้วจึงหันไปหาแฟนของเธอเป็นเชิงขออนุญาตก่อนเขาสองคนจะเดินเยกไปมุมหนึ่งของร้าน

 

“คือพี่พิมพอจะรู้จักพี่หมอคนนึงมั้ยครับ คือเขาน่าจะทำงานที่เดียวกันกับพี่ อายุเท่ากัน ตัวสูงๆ ผิวขาว ตาสีน้ำตาลอ่อน ผมไม่แน่ใจว่าแผนกไหนแต่น่าจะเป็นแผนกหัวใจ”

 

“ เราไม่รู้ชื่อหรอ “

 

“ ไม่รู้เลยครับ “

 

“อืมม เป็นลูกครึ่งหรือคนไทยล่ะ ถ้าหมอผู้ชายที่ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เป็นคนไทยแท้ๆพี่ไม่เคยเห็นเลยนะ”

 

“ เป็นคนไทยแท้ๆเลยครับ พี่แน่ใจนะครับว่าไม่รู้จัก “

 

“ อืม…พี่แน่ใจนะว่าไม่เคยเห็นหมอลักษณะแบบนี้เลย “

 

“ โอเคครับ ไม่เป็นไร ขอบคุณมากครับ “

 

“ โอเคจ้า ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้นะ “

 

“ครับ ขอบคุณครับพี่ “

 

จบกัน ภาพนึกว่าจะได้เบาะแสหรืออะไรเซอร์ไพร์สักหน่อย

 

“ว่าไงมึง พี่เขาว่าไงบ้าง ” ไอ้โอมเดินมาถามอย่างระริกระรี้เตรียมพร้อมเผือกเต็มที่

 

“พี่เขาไม่รู้จักว่ะ”

 

“โหวว อะไรวะ กูอุส่าห์ลุ้น”

 

“ ถ้าพี่เขารู้จักขึ้นมามึงจะเปลี่ยนจากลุ้นเป็นหลอนไอ้โอม “

 

“แต่มึง กุคิดๆดูแล้วนะ ถ้ามีคนหน้าเหมือนคุณหมอแพรวอะไรนั้นอยู่จริงๆ มันก็เป็นไปได้นะที่จะมีคนหน้าเหมือนพี่หมอของมึงเหมือนกัน“

 

คำพูดของไอ้โอมวันนี้ดูมีสาระที่สุดตั้งแต่คบมันมา

 

และเป็นคำพูดที่ทำให้หัวใจของภาพเต้นแรงขึ้นจนแทบจะหลุดออกจากอก

 

ภาพกำลังมีความหวัง

 

ถ้ามันเป็นไปได้

 

เขาก็มีโอกาสหาพี่หมอเจอใช่มั้ย






#คุณในฝัน
ตอนนี้ยาวขึ้นเเล้วค่า หลังจากที่รู้สึกว่าตอนก่อนๆมันสั้นเกินเเบบสั้นมาก 55
ยังมีคำผิดอยู่บ้างจะพยายามแก้เรื่อยๆค่ะ
ตอนนี้พี่หมอของเรามีซีนนิดหน่อย เเต่ก็ยังค่าตัวเเพงเหมือนเดิม
ตอนหน้าจะมีตัวละครลับโผล่มาให้ตกใจเล่นๆ รอติดตามกันเน้ออ

ปล. ถ้าชอบช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ เห็นว่ามีคนสนใจงานเราก็มีไฟมาเเต่งต่อ ❤

- สีฝุ่น -
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2018 13:42:18 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #11 เมื่อ11-02-2018 21:13:59 »

พี่หมอไม่โผล่มาในชีวิตจริงเสียทีจนจะคิดว่าที่แท้คือพี่เข้มละนะ ฮา

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #12 เมื่อ11-02-2018 21:25:37 »

ร่วมลุ้นด้วยคน

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #13 เมื่อ11-02-2018 22:52:04 »

ติดตามค่ะ
อ่านตอนหมอพิมแล้วแอบตกใจ
หรือพี่หมอของน้องภาพจะเป็นพี่เข้มมมมมม

ลุ้นเป็นเพื่อนโอมค่ะ อยากรู้ อยากเจอ อยากเห็นพี่หมอเหมือนกัน

ออฟไลน์ anythinginitt

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #14 เมื่อ11-02-2018 23:44:58 »

ติดตามค่ะ เรื่องจะไปทางไหนต่อ

ออฟไลน์ เรื่องส่วนตัวนะ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #15 เมื่อ12-02-2018 21:00:40 »

เริ่มมีร่องรอยพี่หมอ รึป่าว?  สืบกันต่อยาวๆจ้า  :a5:

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #16 เมื่อ13-02-2018 02:09:18 »

สับสนมึนงงไปหมด
หรือจริงๆพี่เข้มคือพี่หมอ

ออฟไลน์ เปลว แว๊บแว๊บ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 4 (11/2/2018)
«ตอบ #17 เมื่อ13-02-2018 12:17:48 »

พี่เข้มหรือป่าววววว

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 5 (19/2/2018)
«ตอบ #18 เมื่อ19-02-2018 19:38:55 »



 
- 5 -

‘วาดครับ ทำไมซื้อเค้กส้มมาเต็มตู้เลย’

 

‘ผมก็ซื้อมากินน่ะสิถามได้’

 

‘มันเยอะเกินไปรึเปล่า กินหมดหรอ’

 

‘กินไม่หมดพี่หมอก็ช่วยกินสิ’

 

‘เราก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบกินส้ม มันเหม็น’

 

‘ เหม็นตรงไหน อร่อยจะตาย  ’

 

‘ น้ำตาลก็เยอะ กินมากไปเสียสุขภาพนะ ’

 

‘ รู้น่า บ่นเยอะจริง ทำตัวเป็นคุณพ่อไปได้ ’

 

‘พี่เตือนก็ฟังๆไว้บ้าง ’

 

‘ค้าบๆ ทราบแล้วค้าบบบบ ’

 

‘แล้วนี่แต่งตัวเสร็จรึยังครับ จะไปงานวันเกิดโอมไม่ใช่หรอ เดี๋ยวพี่ไปส่ง ’

 

‘เสร็จแล้วๆไปกัน ’

 

 

ภาพวาดเดินออกจากห้อง ปิดประตู สายตาเหลือบมองเลข 2107 ก่อนจะเดินจากไป พวกเขาขึ้นมานั่งบนรถ คาดเข็มขัดเรียบร้อย รถค่อยๆเคลื่อนตัววออกไปก่อนพี่หมอจะหยุดรถตรงป้อมยามตรงทางออก ภาพวาดส่งเค้กส้มหนึ่งกล่องให้คุณยามอย่างที่ทำเป็นประจำ มองบัตรประจำตัว ยามสมพงศ์ โอบอ้อม IDEAL Residence41 Condominium พูดทักทายนิดหน่อยแล้วขับรถมุ่งหน้าสู่งานวันเกิด

 

.

.

.

.

.

 

อื้มมมมมมมมมม

 

ภาพวาดค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมขยับตัวบิดขี้เกียจ พลิกไปพลิกมาอย่างคนไม่อยากจะลืมตาตื่น สายตาหันมองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าครึ่งฟ้าข้างนอกเริ่มมีแสงสว่างจางๆส่องเข้ามาจากผ้าม่านในห้อง ตื่นนอนหลังจากนอนหลับมาสิบชั่วโมงเต็ม อากาศยามเช้านี่มันช่างสดชื่นน่าอภิรมย์เสียจริง

 

สดชื่นกับผีหน่ะสิ

 

นอนสิบชั่วโมงในห้าวัน

 

ยังมีแรงตื่นขึ้นมาได้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว

 

ดวงตาที่ใต้ตาดำเป็นหมีแพนด้าพยายามถ่างตาฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นมาทำงานต่อให้ได้หลังจากที่รีบปั่นงานเร่งมาตลอดเกือบทั้งสัปดาห์ อีกนิดเดียวงานที่ทำค้างไว้ก็จะเสร็จแล้วแต่ภาพกลับวาร์ปตัวเองไปตอนไหนก็ไม่ทราบได้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตื่นขึ้นมาบนเตียงนี่แหละ โชคดีที่เขาไม่ลืมตั้งนาฬิกาปลุกทุกชั่วโมง ไม่อย่างนั้นคงได้ตื่นมาอีกทีวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน

 

ภาพฝืนยันตัวเองขึ้นมาจากเตียงนอนอันแสนนุ่มอย่างยากลำบาก เขาค่อยๆเคลื่อนร่างกายที่สภาพใกล้เคียงซากศพไปที่แมคบุ้คคู่ชีวิต พยายามตั้งสติเปิดงานที่ค้างไว้ขึ้นมาทำต่อ กาแฟก็กินไม่ได้เพราะว่าแพ้ สวรรค์จะทำร้ายกันขนาดนี้เลยหรือ

 

ห้าชั่วโมงผ่านไปกับการนั่งหลังขดหลังแข็งทำงานอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ ภาพกดคลิกส่งไฟล์งานไปให้พี่ที่ติดต่องานให้เขา โปรเจคนี้เป็นโปรเจคใหญ่ที่มีรายละเอียดยิบย่อยมากมาย ทำให้ต้องใช้เวลามากในการทำ ถึงจะต้องอดหลับอดนอนแต่ก็อดภูมิใจไม่ได้ที่ได้ทำงานให้กับแบรนด์ดังๆ

 

เอ๊ะ เหมือนจะลืมอะไรไป

 

ใช่ พี่หมอ

 

ความฝันเมื่อกี้นี้

 

คำบอกใบ้หลายๆอย่างที่พอจำได้

 

ห้อง 2107 IDEAL Residence41 Condominium

 

ห้องของพวกเขาสองคน

 

ภาพวาดหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ชหาข้อมูลของสถานที่นั้นเขาหวังว่ามันจะมีอยู่จริง

 

นี่ไงเจอแล้ว

 

อยู่ไม่ไกลมากเท่าไหร่จากหอพักของเขา ภาพรีบอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะคว้ากุญแจห้องแล้วเดินทางไป

 

ขอให้เจอเบาะแสอะไรบ้างเถอะ

 

คอนโดใหญ่โตและหรูหรากว่าที่คิดในความจริงเมื่อภาพเดินทางมาถึงยังห้องโถงส่วนกลาง เขามุ่งหน้าไปที่ลิฟท์ที่อยู่ทางซ้ายมือของตึก คิดแต่เพียงว่าจะขึ้นไปที่ชั้นยี่สิบเอ็ดเพียงเท่านั้น เอาล่ะ มือบางเอื้อมมือไปกดหมายเลขยี่สิบเอ็ดซึ่งคือหมายเลขชั้นที่เขาจำได้บนลิฟท์

 

ตื้ด ตื้ด

 

ทำไมกดไม่ได้

 

ตื้ด ตื้ด

 

‘หมายเลขคีย์การ์ดไม่ถูกต้องค่ะ’

 

โอ้ยยยย ไอ้ภาพ ไอ้โง่

 

ไม่มีคีย์การ์ดแล้วจะขึ้นไปได้ยังไงวะ เขินเลยให้ตายสิ ดีนะไม่มีใครเห็น เขารีบเบี่ยงตัวออกมาเนียนๆทำเหมือนเพิ่งลงมาจากข้างบน ก้าวเดินฉับๆไปตั้งหลักที่โซฟาส่วนกลาง เอาไงดี ทำยังไงถึงจะขึ้นไปบนห้องนั้นได้ ลองไปถามพี่ที่เคาท์เตอร์บริการก็ไม่น่าจะได้ คอนโดใหญ่ขนาดนี้น่าจะรักษาข้อมูลลูกค้าไว้อย่างดีไม่บอกกันง่ายๆ บันไดหนีไฟนี่ขึ้นได้รึเปล่าวะ หรือจะนั่งเฝ้าไปเรื่อยๆตรงนี้เหมือนตอนที่ไปเฝ้าที่โรงพยาบาลดี

 

“ภาพ มึงมาทำไรตรงนี้วะ”

 

“อ้าวพี่เข้มหวัดดีครับ” ภาพหันไปยกมือไหว้ แปลกเหมือนกันที่เขาเจอพี่เข้มที่นี่

 

“เหี้ยยย ไอ้ภาพ มึงไปทำไรมาสภาพอย่างกับศพ มึงไหวป่ะเนี่ย” พี่เข้มแสดงอาการตกใจอย่างกับเห็นผีเมื่อภาพหันกลับไปทักทาย

 

“ไหวดิพี่ งานหนักไปหน่อย แต่ผมไม่ตายง่ายๆหรอก” ภาพตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงพลางยกมือขึ้นบอกว่าอย่าตกใจไปเขายังสบายดี

 

“แล้วตกลงมาทำไร อย่าบอกนะว่ามึงแอบสโตกเกอร์กูอยู่”

 

 “เอิ่มมมม ผมจะมาตามพี่ทำไม ผมมาหาพี่หมอต่างหาก”

 

“พี่หมอมึงอยู่ที่นี่รึไง”

 

“อืม ห้อง 2107อะพี่ ผมฝันเห็นก็เลยตามมา แต่ไม่มีคีย์การ์ด”

 

“มึงก็ทำไรไม่คิดเลยเนอะ “  พี่เข้มว่าพร้อมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

 

“เออดิเนี่ยผมก็คิดอยู่ว่าจะเอาไงต่อดี”

 

“ไม่ต้องเอาไงต่อทั้งนั้นแหละ กูอยู่ห้อง 2108 ห้องตรงข้าม แต่เพื่อนบ้านกูเป็นผู้หญิงกะลูกไม่ใช่พี่หมออะไรมึงทั้งนั้นแหละ”

 

“จริงจัง?”

 

“จริงดิ”

 

“บังเอิญไปป่ะพี่”

 

“อ่ะ เอาคีย์การ์ดกูไปดูจะได้ไม่หาว่าตอแหล” พูดพร้อมยื่นคีย์การ์ดของตัวเองมาให้

 

“ไม่เป็นไรพี่ พี่ว่าไงก็ว่างั้น ไม่มีก็คือไม่มี” ถึงอย่างนั้นภาพก็อดที่จะสงสัยถึงความโลกกลมระหว่างเขากับพี่เข้มไม่ได้ ตั้งแต่เรื่องพี่พิมแฟนเก่าพี่เข้มหน้าเหมือนพี่แพรวแฟนเก่าพี่หมอ ไหนจะเรื่องที่พี่เข้มอยู่ห้องตรงข้ามพี่หมออีก ถ้ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พี่เข้มนี่น่าจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเขาแล้วแหละ ตามไปทุกที่ขนาดนี้

 

“แล้วตกลงวันนี้ฉลองที่ไหนกัน ไอ้เอกแม่งจะบอกแต่ก็ไม่เห็นบอกสักที”

 

“ฉลองอะไรพี่”

 

“เอ้า ก็วันเกิดไอ้โอมเพื่อนมึงไง อย่าบอกนะว่ามึงลืม”

 

เชี่ยยยยย ลืมมม

 

ลืมสนิทไปเลยไอ้โอมเพื่อนรัก

 

ให้ตายสิวันสำคัญแบบนี้เขากลับจำไม่ได้ เพราะความฝันเมื่อคืนแน่ๆที่ทำให้กระวนกระวายจนลืมทุกสิ่ง คิดแต่เพียงว่าจะมาตามหาพี่หมออย่างเดียว ภาพนึกถึงสำนวนที่ว่าเห็นผู้ชายสำคัญกว่าเพื่อนขึ้นมาตงิดๆ

 

ปกติในฝันของเขาจะเป็นวันเดียวกันกับความจริง เช่นถ้าวันที่หนึ่งเขานอนเขาก็จะฝันถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของตัวเขาวันที่หนึ่ง เหมือนนอนเพื่อรู้ว่าวันนี้ตัวเองในฝันทำอะไรมาบ้าง แต่เนื่องจากช่วงนี้เขานอนไม่เป็นเวลา ไทม์ไลน์ในฝันเลยตีกันรวนไปหมด กลายเป็นเขาฝันเห็นเหตุกาณ์ในวันที่สองแทนซะงั้น และเพราะนอนน้อย บางทีเรื่องราวก็มาไม่ครบ ขาดๆหายๆไปบ้างแต่ก็ยังพอจับใจความได้ว่าตัวเองในฝันก็กำลังจะไปวันเกิดไอ้โอมเช่นกัน

 

“บ้า พี่ใครจะไปลืม นี่ก็กะว่าเสร็จแล้วจะไปหาของขวัญให้มันอยู่เนี่ย แหะๆ ” ตอแหลไปอีก

 

“เออดีเลยกูก็จะไปเหมือนกัน ไปพร้อมกูเลยแล้วกัน มึงขับรถเป็นใช่มั้ย เอารถกูอีกคันไปแต่มึงขับนะกูใส่เฝือก”

 

“แล้ววันนี้พี่ไม่ทำงานหรอ”

 

“กูลายาวเลยครับ แขนขวาใช้งานไม่ได้แบบนี้คงทำอะไรไม่ได้”

 

“แย่เลยเนอะ”

 

“เออกูแม่งโคตรเซงเลย”

 

 

ไม่คิดว่าจะมีวันที่ภาพมาเดินเลือกซื้อของขวัญให้เพื่อนกับพี่เข้มที่เขาคิดว่าสุดเคร่งขรึมอย่างวันนี้ ให้ตายเถอะ พี่เข้มแม่งเป็นคนที่ไม่ตรงปกที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ บุคคลจำพวกถ้าไม่สนิทใจด้วยจะเงียบๆบวกกับหน้าตาพี่แกที่เป็นการเป็นงานทำให้ดูเข้าถึงยาก เเต่พอสนิทขึ้นมานี่พูดมากชิบหาย

 

พวกเขาแวะกินข้าวง่ายๆที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งหลังจากที่ภาพเพิ่งรู้ตัวว่าเขาไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อคืนจนท้องร้องโครกครากอย่างน่าเกลียด พอได้ยินพี่เข้มอดหันมาทำหน้าสมเพชไม่ได้ กินข้าวเสร็จก็ถึงเวลาเดินหาซื้อของขวัญ แต่คนไม่ตรงปกกลับเดินเข้าไปในโซนสินค้าแบรนด์เนมอย่างไม่ถามสุขภาพเงินในกระเป๋าของภาพสักคำ

 

 

“มึงคิดรึยังว่าจะซื้ออะไรให้เพื่อนมึง”

 

 

“คงเป็นอะไรง่ายๆแต่มีประโยชน์มั้งครับ มันก็ไม่ได้จริงจังกับพวกของขวัญเท่าไหร่ แค่มางานก็เป็นพอ”

 

ตึ้งตึ้ง

 

“ไอ้เอกมันส่งข้อความมาว่าให้ซื้อเค้กมาด้วย จัดงานที่บ้าน”

 

“เออดีเลยพี่ ไม่ต้องคิดมาก ซื้อเค้กนี่แหละง่ายสุด”

 

“มึงซื้อเค้กแล้วกูซื้อไรดี”

 

“หารๆกันก็ได้พี่ ไอ้โอมมันเป็นคนง่ายๆ”

 

“เออๆแล้วแต่มึง”

 

ใช้เวลาเดินหาไม่นานพวกเขาสองคนก็มายืนอยู่ในร้านเค้กน่ารักสุดมุ้งมิ้งสีชมพูยูนิคอร์นร้านหนึ่งในห้าง ร้านนี้เป็นร้านที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงเนื่องจากบรรยากาศน่ารักน่าถ่ายรูปบวกกับความอร่อยของอาหารและทำเลที่ดีทำให้มีพวกเด็กๆวัยรุ่นมาอุดหนุนกันเต็มร้าน พี่เข้มดูจะขัดเขินนิดหน่อยที่ต้องเข้ามาสั่งเค้กในร้านนี้กับเขา คิดสภาพผู้ชายวัยทำงานสองคนมายืนช่วยกันเลือกเค้กในร้านสุดมุ้งมิ้งกระดิ่งแมวดูสิคงพิลึกน่าดู แต่ทำไงได้ร้านนี้ดันเป็นร้านโปรดของไอ้โอมเพื่อนเขาไปซะได้ เห็นมันบอกว่าพาแฟนมากินบ่อยจนติดรสชาติเค้กช็อคโกแลตของที่นี่ไปเฉยเลย

 

ภาพสั่งเค้กช็อคโกแลตขนาดใหญ่หนึ่งกล่องพร้อมกับออกแบบหน้าเค้กเรียบร้อยก็เตรียมจ่ายเงินแต่พี่เข้มดันยื่นบัตรเครดิตของพี่แกจ่ายก่อนซะงั้น

 

“กูจ่ายเอง”

 

“เห้ยพี่ไม่ต้อง ไหนบอกจะหารกันไง”

 

“กูเปลี่ยนใจ กูอยากจ่าย กูรวย”

 

“ไหงงั้นอะ แล้วผมจะซื้ออะไรให้ไอ้โอมมัน”

 

“นั้นไง มึงไปซื้อเทียนไป อันนั้นอะรูปยูนิคอร์นเข้ากะมึงดี”

 

“พี่หาว่าผมหน้าเหมือนม้ารึไง”

 

“เปล่า กูจะบอกว่ามึงแรดดี๊ด๊าเหมือนมันดี”

 

“…”

 

“ล้อเล่นสัส รีบเลือกมา”

 

“จะรีบทำไมยังต้องรอเค้กอีกตั้งสามชั่วโมง”

 

“กูจะไปดูหนังต่อ มันจะฉายแล้วเดี๋ยวไม่ทัน หรือมึงอยากจะนั่งรอเฉยๆอีกสามชั่วโมง”

 

“ค้าบๆ รีบแล้วค้าบบบ”

 

ภาพหยิบเทียนยูนิคอร์นที่มีเลขสองและห้ามาอย่างละอันตามอายุของโอม ไม่น่าเชื่อว่ายูนิคอร์นหน้าตาเอ๋อๆสองตัวจะราคาแพงกว่าเสื้อที่เขาใส่เสียอีก

 

หลังจากจัดการเรื่องเค้กวันเกิดเรียบร้อยพวกเขาก็มาถึงชั้นโรงหนัง พี่เข้มเลือกหนังที่อยากดูมาหนึ่งเรื่องแล้วจัดการซื้อเองอย่างเสร็จสรรพ แต่พอมาถึงที่จำหน่ายป็อบคอร์นภาพก็รีบหยิบเงินของเขามาจ่ายตัดหน้าอย่างรวดเร็วทันที จะให้คนพี่เลี้ยงฝ่ายเดียวได้ยังไง พี่เข้มมองหน้าแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ซึ่งแน่นอนภาพหลับในโรงหนัง หลับสนิทเสียด้วย ก็ร่างกายมันอ่อนล้าเกินจะถ่างตาไหวนี่หว่าแถมบรรยากาศมืดๆแอร์เย็นๆนี่ก็โคตรจะเป็นใจ พี่เข้มแกคงจะเข้าใจเลยไม่ได้ปลุกหรือชวนคุยอะไร หลังจากดูหนังเสร็จก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นพอดิบพอดี ภาพแวะไปเอาเค้กที่สั่งไว้แล้วมุ่งหน้าไปบ้านของโอมทันที ถ้าไม่เกิดจากความบังเอิญตั้งแต่เช้า ภาพคงคิดว่าเขากับพี่เข้มมาเดทกันซะแล้ว ทั้งกินข้าว เดินเล่น ดูหนัง

 

ฮึ่ยยย

 

คิดแล้วก็ขนลุก

 

เขากับพี่เข้มเนี่ยนะ

 

โคตรที่จะไม่มีความเข้ากัน

 

หกโมงครึ่งพวกเขาก็พากันมาถึงบ้านเจ้าของวันเกิด บ้านของโอมเป็นบ้านสองชั้นไม่ใหญ่ไม่เล็กแต่มีพื้นที่รอบตัวบ้านกว้างขวางเหมาะกับครอบครัวขนาดกลางที่ประกอบด้วย พ่อ แม่ โอม พี่เอก เมียพี่แกและลูกแฝดอีกสองคน

 

ดูๆไปมันก็ไม่ใช่ครอบครัวขนาดกลางเท่าไหร่ น่าจะเรียกว่าครอบครัวขนาดใหญ่มากกว่า พื้นที่กว้างข้างนอกถูกใช้เป็นพื้นที่จัดงาน มีโต๊ะตัวใหญ่และอาหารมากมาย ทุกอย่างถูกตกแต่งไปด้วยสีชมพูวิ้งวับเหมาะกับธีม Pink Power ของงาน

 

ใครแม่งคิดธีมงานวะ

 

                ทุกคนต่างใส่ชุดที่มีองค์ประกอบเป็นสีชมพูยกเว้นแค่เขากับพี่เข้มที่ไม่มีใครบอก เขินจนต้องแอบเอาริบบิ้นสีชมพูที่ตกอยู่ตามงานมาผูกไว้ที่แขน ซึ่งพี่เข้มก็คงคิดแบบเดียวกันถึงได้เก็บริบบิ้นมาผูกเป็นโบว์โง่ๆตรงคอเสื้อตีเนียน คนที่มาร่วมงานก็มีทั้งครอบครัว พี่ๆและเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยมปลายและมหาลัย ในกลุ่มมหาลัยของภาพนั้น ที่สนิทจริงๆมีกันอยู่สามคน เขา ไอ้โอม และเพื่อนอีกคน เพื่อนคนนั้นตั้งแต่เรียนจบก็ย้ายกลับไปทำงานที่บ้านแถวภาคเหนือเลยไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ

 

                “พวกมึงทำไมมาช้ากันจังวะ กูนึกว่าเค้กกูจะไม่ได้แล้วนะเนี่--  เชี่ยยยย!!  ไอ้ภาพไปทำเหี้ยไรมาตาอย่างกับแพนด้า” พี่เอกพอเห็นพวกเขาเข้ามาในงานจึงเดินทักทายมาแต่ไกลแต่พอเห็นสภาพคนเขียนบทของตัวเองก็อดที่จะตกใจไม่ได้

 

“งานเร่งนิดหน่อยอะพี่”

 

“เออๆ ยังดีที่มึงยังมาไหว”

 

“พวกกูรอเค้กกันอยู่ แล้วรถมันก็ติดเลยช้า วันนี้วันศุกร์อย่าลืม”

 

“แล้วนี่มึงมาพร้อมกันหรอ”



“เออ กูบังเอิญเจอน้องมันเลยชวนมาด้วยกันด้วยเลย”

 

“ดีและ ถ้ามันมาเองสภาพอย่างนี้ไม่น่าจะมาถึง ขอบคุณพวกมึงมากเรื่องเค้ก ว่าแต่นี่ใส่ชุดเหี้ยอะไรกันมาวันนี้มันวันศุกร์สีชมพูนะเว้ย”

 

“วันศุกร์บ้านมึงสิสีชมพู ก็ไม่มีใครบอกกูนี่หว่า กูเลยนึกว่าใส่อะไรมาก็ได้”

 

“กูบอกไปในไลน์กลุ่มแล้วครับเพื่อน”

 

“อ้าวหรอ กูไม่ได้เช็ค นึกว่าพวกมึงคุยเรื่องไร้สาระกูเลยเลื่อนผ่านๆ”

 

“มึงก็เป็นซะแบบนี้”

 

“ว่าแต่จะให้เอาเค้กไปวางไว้ไหนครับ” ภาพเอ่ยขัดขึ้นมาหลังจากรู้สึกเมื่อยแขนที่ยกเค้กแสนหนักตั้งแต่เข้ามาในงานจนถึงฟังพวกพี่เขาเถียงกัน

 

“เอาไปวางไว้ตรงโต๊ะใหญ่ตรงกลางตรงนู้นเลยก็ได้ ไอ้โอมมันก็อยู่ตรงนั้นแหละ”

 

ภาพหันไปตามทิศที่พี่เอกชี้ก็เห็นไอ้โอมทำหน้าลั้ลลาโบกมือเรียกหย่อยๆ ภาพจึงเดินไปหามันก่อนจะวางเค้กไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

 

“ว้ายตัลล้าววว เพื่อนภาพมึงรู้ใจกูมากเค้กช็อคโกแลตร้านนี้ถูกใจคุณเพื่อนมากที่สุดเลย” ไอ้โอมที่แต่งตัวสีชมพูแปร็ดสุดในงานกระวี้ดกระว้ายน่าตบ ถ้าไม่ติดที่เป็นวันเกิดมันภาพคงถีบมันลงไปนอนกับพื้นด้วยความหมั่นไส้ มึงอินกับธีมเกินไปนะเพื่อน

 

“หูยยย เทียนรูปยูนิคอร์นด้วย ตั้ลล้ากมากเลอตะเอง ว่าแต่ตะเองแต่งตัวอะไรมา สิ้นคิดมากเลยนะริบบิ้นนั่น”

 

เปลี่ยนใจถีบมันตอนนี้ทันมั้ยวะ

 

ทำตัวน่าหมั่นไส้เกิน

 

ว่าไปงานมันก็ใหญ่เหมือนกันนะ คนก็มาเยอะพอสมควรเลย จริงๆแล้วพวกเขาตอนเรียนก็สนิทกันทั้งในคณะแหละ แต่อย่างที่บอกว่าพอทำงานแล้วก็แยกย้ายกันไป คนที่ไม่ได้สนิทมากก็ไม่เจอหรือติดต่อกันเท่าไหร่ จะเจอกันทีก็พวกงานสำคัญอะไรแบบนี้นี่แหละ

 

ภาพหาอะไรกินไปพลางเม้ามอยกับเพื่อนเก่าไปพลางก็ถึงเวลาไฮไลท์ของงาน เทียนยูนิคอร์นหน้าเอ๋อถูกจุดขึ้นมาพร้อมกับคนในงานที่เริ่มร้องเพลงแฮปปี้เบิดเดย์ ไอ้โอมทำหน้ากระดี๊กระด้าตื่นเต้นเกินเหตุ เห็นแฟนมันทำหน้าเอือมๆในความแรดของมันอยู่ข้างๆภาพก็เห็นใจ หลังจากมันอธิฐานเสร็จก็ตัดแบ่งเค้กให้กับแขกแต่ละคน ด้วยความที่เค้กใหญ่มากจึงได้กินกันอย่างทั่วถึง แต่ก็คนละนิดละหน่อยพอเป็นพิธี

 

“อะมึงกินมั้ย” พี่เข้มที่อยู่ดีๆก็โผล่มายื่นจานเค้กในมือให้

 

“แล้วพี่ไม่กินหรอ”

 

“ไม่อะ กูใส่เฝือกแดกลำบาก”

 

“อิอิ ดีๆ ผมจะได้กินเยอะๆ”

 

“เอาที่มึงสบายใจ”

 

“นี่ดีนะที่เป็นช็อคโกแลต ถ้าเป็นเค้กส้มผมจะฟาดเรียบให้หมดงานเลย”

 

“มึงชอบแดกเค้กส้มหรอ”

 

“โห ของโปรด ผมกินได้ทุกวันอะ”

 

“กูนี่โคตรเกลียดเลย ส้มแม่งเหม็น”

 

“พี่ไม่ชอบกินเหมือนพี่หมอเลย ผมไม่เคยเจอคนไม่กินเพราะมันเหม็นเลยนะ ถ้านับจริงๆนอกจากพี่หมอพี่คือคนเเรกเลย”

 

“กูนี่เหมือนพี่หมอมึงหลายอย่างเหมือนกันเนอะ หรือกูจะมีฝาแฝดที่พลัดพรากอะไรอย่างนี้วะ”

 

“ถ้าพี่หน้าเหมือนพี่หมอสักนิด ผมคงคิดว่าพี่คือพี่หมอไปแล้วล่ะฮ่าๆ”

 

ใช่

 

บางที พี่เข้มก็มีอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนพี่หมอเกินไปจริงๆ

 




#คุณในฝัน

มาเสริฟเเบบสดๆร้อนๆหลังจากหายไปนาน อาจจะมีคำผิดอยู่บ้างนะคะเพราะฝุ่นเเต่งสดๆเลย ถ้าเจอจะพยายามแก้ไขเรื่อยๆค่ะ
จากตอนที่เเล้วเราบอกว่าจะมีตัวละครลับโผล่มาฝุ่นคิดว่ามาตอนหน้าน่าจะดีกว่าเพราะไม่งั้นตอนมันจะยาวเกินไป (ถึงบางคนจะบอกว่าสั้นก็ตาม 55)
ตอนต่อไปจะพยายามมาอัพเร็วกว่านี้ค่ะ ขอบคุณหลายๆคนที่ยังรอเเละติดตามซึ้งใจมากเลย //ยกมือปาดน้ำตา

พี่หมอกับพี่เข้มนี่ก็มีอะไรหลายอย่างคล้ายกันเหลือเกิน เขาจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันรึเปล่านะเออ


-สีฝุ่น-


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2018 13:45:32 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 5 (19/2/2018)
«ตอบ #19 เมื่อ19-02-2018 20:46:04 »

มันต้องใช่แน่ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 5 (19/2/2018)
« ตอบ #19 เมื่อ: 19-02-2018 20:46:04 »





ออฟไลน์ เรื่องส่วนตัวนะ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 5 (19/2/2018)
«ตอบ #20 เมื่อ20-02-2018 19:41:01 »

พี่เข้มใช่เหรอ?
ไม่มั้ง?
รืป่าว?
โอ้ยยย พี่หมอ ฮู อาร์ ยูว~~    :katai1: :really2:

ออฟไลน์ fsbeentaken

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 5 (19/2/2018)
«ตอบ #21 เมื่อ21-02-2018 08:34:57 »

ใจอยากให้เป็นพี่เข้มนะ งืออออออ

จากที่เห็นภาพปลากรอบ reality is different อ่ะนะคะ

แต่อยากรู้รูปลักษณ์พี่เข้มมากกว่านี้อ่ะ

ลุ้นๆๆๆ

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 6 (21/2/2018)
«ตอบ #22 เมื่อ21-02-2018 18:49:35 »


- 6 -


 



เวลาเปรียบดังสายน้ำสายหนึ่ง

 

เมื่อไหลไปแล้ว ไม่อาจหวนย้อนกลับได้

 

ดังนั้น ทุกวินาทีจึงสำคัญ

 

หากถามว่าเวลาหนึ่งวินาทีสำคัญเพียงใด

 

ภาพตอบได้เพียงแค่

 

ลองไปถามคนที่นั่งปั่นงานจนไม่มีเวลานอนดูสิ

 

ไฟไหม้แล้วโว้ยยยยยยย

 

เผางานไม่ทันแล้วโว้ยยยยยยยยยยย

 

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

ภาพวาดอยากจะเอามือยีหัวตัวเองและกรีดร้องออกมาดังๆ แต่ติดว่ามือเขาไม่ว่างเพราะจับเมาส์ปากกาอยู่ และเวลาก็มีไม่เพียงพอที่จะเอามาเสียเพื่อคร่ำครวญในความล่าช้าของตัวเอง ภาพเหลือบมองตัวเลขบอกเวลาในคอมพิวเตอร์แล้วยิ่งร้อนรนเข้าไปใหญ่

 

สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้วหรอวะ

 

ต้องปั่นให้เสร็จก่อนเที่ยง

 

เห้ย ใจเย็นๆไอ้ภาพ ยังพอทันอยู่ อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว

 

ภาพพยายามคุมไม่ให้มือตัวเองสั่นเพราะตื่นเต้นจนเกินไปแม้ตอนนี้จะกดดันจนหนังตาตึงไปหมด เขาแก้ไขงานต่ออีกนิดหน่อย ตรวจเช็คความเรียบร้อยว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงกดส่งงานไปให้ลูกค้า

 

11:47

 

เห้ออ ทันแบบฉิวเฉียด

 

หลังจากกลับจากงานวันเกิดไอ้โอมเขาก็ได้รับข่าวร้ายในทันที เพราะพี่ที่คอยรับงานให้โทรมาบอกว่างานที่พึ่งส่งไปต้องแก้ไขด่วน พร้อมไหว้วานให้เขาช่วยแก้งานของพี่อีกคนหนึ่งที่พึ่งแอดมิดเข้าโรงพยาบาลเพราะทำงานหนักจนนอนไม่พอ ตัวเขาที่พึ่งกลับจากงานปาร์ตี้มาเหนื่อยๆแถมยังไม่ทันได้นอนกลับต้องมานั่งเป็นศพแก้งานอยู่หน้าคอม ใต้ตาที่แต่เดิมที่คล้ำเต็มทีตอนนี้กลายเป็นศพหมีแพนด้าไปอย่างสมบูรณ์

 

โครกกกกก

 

สาบานว่านั้นคือเสียงท้องร้อง

 

เพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่กลับมาจากงานวันเกิดเพื่อนสุดที่รักเขาก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากกระทิงแดงเพื่อนคู่ชีวิตและน้ำเปล่าในห้อง ระหว่างรอพี่โทรมาคอนเฟิร์มงานภาพจึงออกไปหาอะไรกินใต้หอก่อนที่จะกลายเป็นโรคกระเพาะซะก่อน กินเสร็จแล้วเขากะว่าจะนอนหลับยาวให้เต็มอิ่มตื่นอีกทีพรุ่งนี้ไปเลย ให้สมกับที่ทำงานมาอย่างหนักหน่วงตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา

 

หลังจากที่เติมเต็มท้องที่ว่างเปล่าเสร็จแล้ว ภาพจึงอาบน้ำแต่งตัวในชุดนอนสบายๆ เปิดแอร์เย็นๆ ปิดผ้าม้านจนไม่มีแสงจากดวงอาทิตย์มาแย้งตาให้น่ารำคาญ จัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยเพื่อให้เขาหลับสบายพร้อมลาโลกมากที่สุด

 

เตียงนอนจ๋าพี่มาแล้วจ้ะ

 

ภาพกระโจนลงเตียงแสนนุ่ม คว้าผ้าห่มเน่าๆขึ้นมาคลุมตัว พร้อมกับค่อยๆหลับตาลง

 

ครืดดดดดดด ครืดดดดดดดดดด ครืดดดดดดดดดดดดด

 

ยังไม่ทันหลับตาถึงสองวินาทีเสียงข้อความเข้าก็ทำให้ภาพต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จะเมินก็ไม่ได้เผื่องานมีปัญหา ถึงเขาจะแน่ใจว่าทุกอย่าเรียบร้อยแล้วก็ตามที

 

‘ 5โมงเจอกันที่ร้าน กูส่งโลไปให้ในกลุ่มแล้ว’

 

เชี่ยย ลืมไปเลย

 

มันเป็นข้อความจากพี่เอกที่วันนี้พวกเขานัดกันไปดูบรรยากาศร้านที่จะใช้ถ่ายทำ ภาพก็ตกปากรับคำไปอย่างดิบดีเพราะไม่คิดว่างานจะมีปัญหา

 

รวมเวลาเดินทางแล้วเขาคงมีเวลานอนแค่สองชั่วโมง หากนอนไปตอนนี้คาดว่าคงไม่ตื่นมาอีกเลย เอาวะ ทนถ่างตาอีกแปปเดียว รอเคลียร์เรื่องพี่เอกเสร็จแล้วค่อยกลับมานอนให้เต็มอิ่มไปเลยทีเดียวก็ได้

 

‘เคคับพี่ เจอกัน’ กดส่งข้อความตอบกลับไป

 

 

ใช้เวลานานกว่าที่คิดในการเดินทางมาถึงร้าน ’กล่อมกรุง ‘ ร้านบาร์แอนด์บิสโตรย้อนยุคขนาดกลางริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตัวร้านตกแต่งด้วยสไตล์วินเทจย้อนยุคแบบไทยๆสมัยคุณพ่อคุณแม่ ส่วนใหญ่จะเป็นงานไม้ทั้งหมด ของตกแต่งเป็นของไทยสมัยก่อนที่ค่อนข้างหายาก ทั้งเฟอร์นิเจอร์ โปสเตอร์หนังหรือสินค้าต่างๆ ตัวร้านเปิดเพลงไทยสมัยเก่าสไตล์ลูกกรุงเพื่อสร้างบรรยากาศให้เข้ากับชื่อร้านกล่อมกรุง

 

 หากมองจากทางเข้าจะพบบาร์ขนาดกลางตั้งอยู่ชิดกับผนังร้านตรงฝั่งขวา ฝั่งตรงข้ามเป็นระเบียงกลางแจ้งยื่นออกไปในแม่น้ำเจ้าพระยาเหมาะแก่การชมวิวของวัดอรุณที่สูงเด่นในอีกฝั่งของแม่น้ำ ใกล้ๆกันมีเวทีขนาดเล็กและเครื่องเสียงนิดหน่อย คาดว่าคงจะมีดนตรีสดในตอนกลางคืน มีโต๊ะนั่งอยู่ตามมุมต่างๆของร้านไม่มากนัก รวมๆแล้วประมาณสิบโต๊ะ ทางร้านเน้นขายไปที่เครื่องดื่มมากกว่าอาหาร แต่ก็ยังมีเสิร์ฟอาหารเบาๆไว้กินเคียงเป็นกลับแกล้มพออิ่มท้องหรืออาหารไทยจานหลักก็มีบ้างเพื่อต้อนรับลูกค้าบางคนที่หิวโซ ตัวร้านอยู่ลึกเข้ามาในซอยที่ไม่น่าจะมีร้านอาหารอยู่แถวนี้ได้ มองผ่านๆก็สามารถรู้ได้ว่าเน้นขายไปที่ชาวต่างชาติมากกว่าคนไทย แต่โดยรวมแล้วบรรยากาศโคตรดีเลยเถอะ เจ้าของร้านโคตรจะมีรสนิยมถึงแต่งออกมาเหมือนหลุดเข้าไปอีกโลกได้ขนาดนี้

 

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่เอกถึงชอบนักชอบหนา

 

ถึงจะยังไม่เย็นมากแต่ก็มีลูกค้าเกือบครึ่งร้านเข้าไปแล้ว ส่วนมากก็ชาวต่างชาตินั้นแหละ คาดว่าคงมารอดูวิวพระอาทิตย์ตกดินพร้อมจิบไวน์เบาๆเสพความโรแมนติกของสถานที่

 

ภาพมองหาโต๊ะของเขาไม่นานก็เจอกลุ่มทีมทำหนังสั้นที่พ่วงไอ้โอมเพื่อนรักของเขามาอีกคน มันโบกมือหย่อยๆเรียกภาพอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ แต่พอภาพเดินมาถึงโต๊ะกลับทำให้ทุกคนต้องผงะด้วยความตกใจ

 

“กรี้ดดดดดด”

 

“เชี่ยภาพมึงไหวป่ะเนี่ย”

 

“สัส กูนึกว่าซอมบี้บุกโลก”

 

“นี่มึงนอนไปบ้างยังวะ ทำไมสภาพเป็นงี้”

 

“เมื่อวานกูว่าหนักแล้วนะ แต่วันนี้มึงเหมือนพึ่งลุกออกมาจากโลงอะ”

 

ไม่คิดว่าจะได้เสียงตอบรับอย่างล้นหลามจากพี่ๆ

 

“รวมๆก็จะสี่สิบชั่วโมงแล้วมั้งครับที่ยังไม่ได้นอน”

 

“สัส ไม่ไหวก็บอกกูดิวะ เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำไง ”

 

“ไม่เป็นไรพี่ ผมชินแล้ว แค่นี้ไม่ตายๆ”

 

ภาพทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างๆไอ้โอมที่มองเขาด้วยสายตาเห็นใจปนสมเพช อย่ามองกูอย่างนี่เลยเพื่อน ตอนมึงปั่นงานที่หมกไว้ก็มีสภาพไม่ต่างจากกูนักหรอก โต๊ะของพวกเขาเป็นโต๊ะที่ตั้งอยู่บริเวณระเบียงที่ยื่นออกมา ข้างตัวมองเห็นวิวแม่น้ำยามเย็นเพลินๆ แต่แดดนี่ไม่ค่อยจะเพลินเท่าไหร่นะ ภาพไม่เข้าใจจะมานั่งตากแดดร้อนๆกันทำไม

 

“มึงทนๆไปก่อนสักพักก็ร่มแล้ว เราต้องมานั่งจองไว้ก่อนเดี๋ยวโต๊ะโดนแย่ง ที่ตรงนี้แม่งเป็นทำเลดีสุดของร้านเลยนะเฟ้ย”

 

“ ผมยังไม่ทันว่าอะไรเลย ว่าแต่พี่เข้มไปไหน ยังมาไม่ถึงหรอครับ”

 

“ นู้นนน แอ๋วสาวอยู่นู้นนนน” พี่แอนชี้มือไปทางบาร์ที่ภาพพึ่งเดินผ่านมา ตอนนั้นเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าพี่เข้มกำลังยืนพูดคุยกับพนักงานสาวสวยอยู่ตรงมุมนั้น ท่าทางเคร่งขรึมดูภูมิฐานน่าเชื่อถือซะเหลือเกิน แม้จะใส่เฝือกแต่ก็ไม่ได้ทำให้ลุคคูลๆของพี่แกลดลงแต่อย่างใด

 

พี่เอกเล่าให้ฟังอย่างออกรสออกชาติว่าตั้งแต่ที่พี่เข้มลาป่วยเพราะบาดเจ็บที่แขนเวลาว่างๆก็จะแวะมาเต๊าะแม่สาวกล่อมกรุงนี่อยู่เรื่อย ภาพคิดว่าคงจะเป็นคนเดียวกับที่พี่เอกเคยเล่าไว้ว่าพี่เข้มเคยมองๆผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ เธอเป็นสาวลุคแซ่บผิวสีน้ำผึ้งคิ้วคมแบบคนไทยที่รู้จักแต่งตัว อายุไม่มากดูแล้วคงอยู่ในวัยเรียนและมารับงานพิเศษช่วงเย็น เธอไม่ได้มีหน้าตาที่สวยมากมายจนสะดุดตาแต่เป็นผู้หญิงที่มีสเน่ห์เหลือล้น มองยังไงก็ไม่เบื่อ

 

เธอหันมามองทางโต๊ะของพวกเขา พูดคุยกับพี่เข้มนิดหน่อยแล้วหยิบเมนูเดินมาเพื่อส่งให้กับภาพ คงเห็นว่ามีแขกเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง

 

“เมนูของทางร้านจ้ะ”

 

“ขอบคุณครับ” ภาพตอบกลับกลับเสียงเบา เห็นพี่เข้มเดินตามมาแล้วทิ้งตัวลงเก้าอี้ข้างๆกับเขา

 

ภาพเปิดดูเมนูไปที่หมวดเครื่องดื่มแต่ก็ต้องตกใจจนตาแทบถลน

 

ค็อกเทลแก้วนึงสองร้อยกว่าบาทเนี่ยนะ

 

เขาแอบกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ

 

นี่มันกินข้าวได้สามมื้อเลยนะเว้ย

 

ถึงว่าสิ ร้านไม่ได้มีโต๊ะมากมาย เพราะแค่โต๊ะเดียวก็ได้กำไรเกินคุ้มแล้ว แต่ก็นะ คนส่วนมากไม่ได้มาเพื่อกินอาหารหรือเครื่องดื่มหรอกแต่มาเพื่อกินบรรยากาศมากกว่า น้ำสองร้อยแลกกับวิวสิบล้านมองยังไงก็คุ้มที่จะเสีย ยิ่งเป็นชาวต่างชาติที่ไม่ได้มีโอกาสมาบ่อยๆยิ่งยอมจ่ายหนัก สุดท้ายภาพก็เลือกสั่งเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของส้มมาแก้วนึง หน้าตาแลดูน่ารักกระจิดริดแต่ราคาไม่ค่อยจะน่ารักตามเท่าไหร่

 

“ส้มอีกแล้วหรอมึง” พี่เข้มเอ่ยขึ้นมา

 

“ทำไม ก็ผมชอบนี่หน่า พี่เหม็นส้มก็กินทุเรียนไปสิ”

 

“มึงรู้ได้ไงว่ากูชอบแดกทุเรียน”

 

พูดประชดดันถูกอีก

 

คนบ้าอะไรเหม็นส้มแต่ชอบกินทุเรียน

 

“แล้วนี่เฮียไปไหนละหยก” พี่เอกเอ่ยถามพี่พนักงานสาวสุดแซ่บที่น่าจะชื่อหยก

 

“อ้อ เฮียออกไปซื้อบุหรี่แถวนี้ค่ะ เดี๋ยวก็กลับมา”

 

“โอเคเลย พี่กะจะคุยเรื่องขอมาถ่ายหนังสั้นที่ร้านด้วย ยังไงถ้าเฮียกลับมาฝากบอกด้วยนะ”

 

“โอเคเลยค่า” ดูจากที่คุยกันเหมือนเฮียที่ว่าจะเป็นเจ้าของร้านนี้ ชักอยากจะเห็นขึ้นมาซะแล้ว เจ้าของร้านที่แต่งร้านออกมาได้สวยขนาดนี้

 

ภาพนั่งพูดคุยกันเรื่อยๆ เรื่องชีวิตประจำวัน เรื่องคนนู้นกิ๊กคนนี้ ดารงดาราเกาเหลากัน เรื่องเผือกๆสไตล์สมาคมแม่บ้านเม้ามอยนี่พี่น้องเอกโอมเขาชอบนักหล่ะ สุดท้ายก็มาถึงเรื่องหนังสั้นของเขา ตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านภาพบอกเลยว่าไอเดียในหัวเขาพรั่งพรูออกมาอย่างกับสายน้ำเจ้าพระยาข้างหน้าแต่อาจจะต้องเรียบเรียงความคิดในหัวอีกทีถึงจะเอามาเสนอพี่เอกกับทีมได้

 

คุยกันไปมาแดดที่ร้อนแรงในตอนแรกก็เริ่มอ่อนแรงลง ท้องฟ้าเปลี่ยนสีย้อมทุกอย่างให้กลายเป็นโทนส้มอุ่นอมม่วง จากมุมระเบียงนี้เขาสามารถเห็นพระอาทิตย์ตกได้อย่างชัดเจน

 

มันเป็นบรรยากาศที่งดงามชวนประทับใจ

 

“กูบอกแล้วว่ามันดี” พี่เอกเอ่ยขึ้น

 

เสียงของสายน้ำเคล้าไปกับเสียงเพลงลูกกรุงที่ดังมาจากในร้าน

 

วิวยามเย็นที่สวยงามกับสายลมแผ่วเบาพัดกระทบใบหน้า

 

แสงสีส้มที่สะท้อนกับสายน้ำที่เคลื่อนไหวเป็นจังหวะ

 

มันทำให้เขาไม่สามารถละสายตาจากพระอาทิตย์ดวงนั้นได้เลย

 

บรรยากาศที่แสนโรแมนติกแต่ก็ทำเหงาจนวูบโหวงในใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ

 

“เฮียทินหวัดดีค้าบบ ” พี่เอกเอ่ยขึ้นทักบุคคลที่เข้ามาใหม่ เขาเป็นผู้ชายที่แลดูติสๆด้วยทรงผมหยักศกยาวประบ่าที่ถูกรวบอย่างลวกๆไว้ครึ่งหัวกับไรหนวดนิดหน่อยตามประสาคนที่ขี้เกียจเกินกว่าจะหยิบมีดโกน สวมเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนสีซีดขาดยาวถึงเข่าพ่วงด้วยรองเท้าหนีบแตะ ในมือข้างหนึ่งคีบถือบุหรี่ที่พึ่งถูกจุด อีกข้างถือแก้วที่บรรจุน้ำสีอำพันทรงสี่เหลี่ยม

 

ภาพวาดหลุดจากภวังค์ในทันที

 

ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตาตัวเองไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

อาจจะตั้งแต่ที่ผู้ชายคนนี้เดินเข้ามา

 

หรืออาจเป็นตอนที่เขาได้สบตาคู่นั้น

 

ผู้ชายที่ดึงดูดความสนใจจากพระอาทิตย์ไปเสียหมด

 

คิ้วเข้มหนา

 

จมูกโด่ง

 

ดวงตาคม

 

รูปทรงปากแบบนั้น

 

ถึงทุกอย่างจะแตกต่างจากที่เขาเคยเห็น

 

แต่ทำไมภาพถึงจะจำคนที่เขารักไม่ได้

 

คนที่ตามหามาแสนนาน

 

“พี่หมอ”

 









#คุณในฝัน

เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ (หรอ)แกรนโอเพ่นนิ่งสุดอลังการกับการเวลคัมตัวละครลับที่พีคที่สุด ปุ้งๆๆๆ(เสียงพลุ)

พ่อคนติสคนนี้คือใคร จะใช่พี่หมอของภาพหรือไม่


 ⊙ω⊙




 - สีฝุ่น -
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2018 13:47:04 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 6 (21/2/2018)
«ตอบ #23 เมื่อ21-02-2018 19:45:16 »

จะใช่ไหมหนอ ใช่เขาหรือเปล่า~~~

ออฟไลน์ fsbeentaken

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 6 (21/2/2018)
«ตอบ #24 เมื่อ21-02-2018 21:17:52 »

โอ้ยยย ลุ้นนนนน

คาแรกเตอร์พี่ทินจะเป็นเหมือนพี่หมอของภาพมั้ยนี่

 :z3:

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 6 (21/2/2018)
«ตอบ #25 เมื่อ22-02-2018 01:04:17 »

พี่หมอ?? หมอแต่ชื่อ??

ออฟไลน์ ma-prang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 6 (21/2/2018)
«ตอบ #26 เมื่อ22-02-2018 12:39:02 »

ใช่มั้ยๆ พี่หมอของน้องปะ

ออฟไลน์ สีฝุ่น

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 7 (27/2/2018)
«ตอบ #27 เมื่อ27-02-2018 19:53:49 »


- 7 -

 
ภาพวาดเคยรู้สึกว่าตัวเองช่างโดดเดี่ยวเสียเหลือเกิน

 

เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่พยายามตามหาดวงดาวที่ไม่มีจริง

 

ท่ามกลางหมู่ดาวมากมายในจักรวาลอันกว้างใหญ่และเวิ้งว้าง

 

เขาเหมือนกับตัวละครในหนังสือเล่มดังที่เคยอ่าน

 

ชายผู้ตามหาความฝัน จนลืมความจริงที่มีไปเสียหมดสิ้น

 

โอมเพื่อนสนิทของเขาเคยกล่าวไว้

 

ในครั้งที่เขายังเป็นเพียงดวงดาวที่หลงทาง

 

ว่าคนเรามีสิทธิที่จะฝันได้ แต่หากสิ่งที่ฝันเป็นไม่เป็นดังคาด

 

เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ และอยู่ไปกับมัน

 

แต่ใช่ว่าเราจะแพ้

 

ใช่ว่าคนเราจะมีฝันได้แบบเดียวเสียเมื่อไหร่

 

ฝันครั้งต่อไปอาจสวยงามกว่า

 

หรือบางที เราอาจจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า

 

ความจริงก็สวยงามไม่แพ้กัน

     .

     .

     .

 

 

“พี่หมอ” ภาพวาดเอ่ยเรียกบุคคลตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

ในหัวเขาว่างเปล่า

 

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรทำยังไง

 

ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำในตอนที่ตัวเองได้ก้าวเดินไปหาผู้ชายคนนั้นแล้วสวมกอดอย่างแรงจนทำให้ร่างที่สูงกว่าตกใจจนแทบล้ม

 

“ฮื่อออออออออออออออ”

 

“…”

 

“ผมหาพี่เจอแล้ว ในที่สุดก็หาเจอ ฮื่อออออ” น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เหมือนอะไรบางอย่างได้มาเปิดก๊อกที่เขาเก็บน้ำเหล่านั้นไว้ให้พรั่งพรูออกมาจนหมด ภาพวาดไม่ได้สังเกตถึงสิ่งรอบตัวด้วยซ้ำ เขารับรู้เพียงแค่เขาและพี่หมอที่ตามหามาเนิ่นนาน

 

ภาพเช็ดทั้งน้ำตาและน้ำมูกลงไปที่เสื้อของคนตัวสูง กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เหมือนว่าจะไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนได้อีก ก่อนที่คำพูดประโยคแรกของพี่หมอพร้อมนิ้วชี้ที่ค่อยๆดันหัวของเขาออกไปจากตัวอย่างรังเกียจจะทำให้ภาพตั้งสติได้

 

“หยก เฮียบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าปล่อยคนบ้าเข้าร้าน !!”

 

“เชี่ยภาพมึงทำอะไรของมึง” โอมที่นั่งอึ้งอยู่นานพร้อมคนทั้งโต๊ะตั้งสติได้เป็นคนแรก มันรีบลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ก่อนที่จะเดินมาหาเพื่อดึงตัวภาพออกไป

 

“เชี่ยเอ้ย น้ำมูกเต็มเสื้อกูเลย ” คนที่เสื้อตัวเก่งกลายเป็นทิชชู่ชั่วคราวพูดอย่างหัวเสีย

 

“ฮึก…พี่..ฮึก…ไม่รู้….ฮื่อ…จักผม…ฮึก..หรอ”

 

“ผมจะไปรู้จักคุณได้ยังไง”

 

“ภาพมึงตั้งสติก่อนดิวะ ขอโทษครับพี่ เพื่อนผมมันคงทำงานหนักจนหลอน นี่ครับเช็ดเสื้อ” โอมหยิบทิชชู่ส่งไปให้คนเปื้อนน้ำมูกที่ยังยืนงงอย่างไม่เข้าใจอยู่อย่างลวกๆ แล้วรีบพาภาพวาดที่ร้องไห้ไม่หยุดออกมานั่งคุยกันหน้าร้านในมุมที่ไม่มีคนมากนัก

 

“มึงเป็นไรเนี่ยภาพ”

 

“หา..ฮึก…หา….หายใจไม่ออก”

 

“ไอ้สัส ตั้งสติก่อน หายใจ เข้า ออก เข้า ออก เอออย่างงั้นแหละ ค่อยๆ พุธธธธธธ โธธธธธธ พุธธธธ โธธธธธ เออดี ดีมาก ค่อยๆ”

 

“ฮึก”

 

“โอเคขึ้นยัง”


“อืม”

 

“เค ตั้งสติก่อน พร้อมแล้วค่อยเล่าให้กูฟังว่ามึงเป็นอะไร”

 

“คะ…เค”

 

ผ่านไปเกือบสิบนาทีกว่าภาพวาดจะตั้งสติได้อีกครั้งหนึ่ง เขาพยายามเล่าให้ไอ้โอมเข้าใจเรื่องที่พึ่งผ่านมาเมื่อกี้นี้ให้รู้เรื่องมากที่สุด

 

“สรุปคือเฮียทินเจ้าของร้านหน้าเหมือนพี่หมอมึงหรอ”

 

“ใช่”

 

ป้าบบ โอมพาดมือเข้ากับเข่าตัวเอง

 

“พับผ่าสิ กูบอกแล้วไม่ผิดว่าแม่งต้องมีคนหน้าเหมือนพี่หมออยู่จริงๆ”

 

“อืม”

 

“แต่ดูเค้าไม่ค่อยเหมือนพี่หมอที่มึงเล่าให้กูฟังเท่าไหร่เลยนะ แถมตาก็เป็นสีดำด้วย ไม่ใช่สีน้ำตาลอ่อนที่มึงเคยเล่าให้ฟัง”

 

“งั้นหรอ กูไม่ทันมองเลย”

 

“มึงจะทันมองอะไรล่ะอยู่ดีๆก็พรวดไปกอดเขาซะงั้น กูยังตกใจเลย”

 

“กะ กูไม่รู้ตัวนี่หว่า สัสเอ้ย นี่กูทำเหี้ยอะไรลงไปเนี่ย”

 

“พี่เขาบอกว่าไม่รู้จักมึง”

 

“แต่เขาหน้าเหมือนมากเลยนะ”

 

“แต่พี่เขาไม่ใช่หมอนะเว้ย เป็นเจ้าของร้านบาร์ คนละขั้วเลยมึง”

 

“ก็จริงของมึง”

 

“กูก็ไม่อยากตัดกำลังใจอะไรมึงหรอกนะ แต่มึงอย่าตั้งความหวังมากจะดีกว่า จากที่กูดูเป็นได้สองอย่าง คือเขาเป็นพี่หมอจริงๆแต่ไม่ได้ฝันเหมือนมึง หรือสอง คือเขาไม่ใช่พี่หมอ แต่เป็นแค่คนหน้าเหมือน”

 

“กูเข้าใจ กูจะเผื่อใจไว้ ” ภาพรู้ดี ว่าที่ตรงนี้คือความจริง ไม่ใช่ความฝัน

 

“ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ต้องพิสูจน์ ”

 

“แล้วจะพิสูจน์ยังไง”

 

“กูยังไม่รู้ แต่ของอย่างนี้ต้องใช้เวลาป่าววะ เราก็ยังมีเวลาอีกเยอะแยะ ไม่ต้องห่วง วิญญาณเอโดกาวะ โคนันได้สมสู่ร่างกูแล้ว”

 

“สิ่งสู่ ”

 

“ผ่ามพ่าม!!”

 

“ไร้สาระสัส”

 

“ตบมุกกูได้แสดงว่ามึงกลับมาเป็นภาพคนเดิมแล้วใช่มะ”

 

“เออ กูได้สติแล้ว ”

 

“เออดีและ กูนี่นึกว่ามึงจะบ้ากว่านี้นะเนี่ย เสียดายจริงๆ”

 

“โอม”

 

“แหม่เพื่อนแค่แซวเล่น”

 

“ขอบคุณนะ”

 

“…”

 

“…”

 

“อืม ไม่เป็นไร มึงเพื่อนกูถ้าไม่ช่วยมึงจะให้กูไปช่วยใครที่ไหน”

 

“กูซึ้ง”

 

“อย่าดราม่า กูขนลุก”

 

“ภาพเป็นไงบ้าง” พี่เข้มเดินเข้ามาสมทบเมื่อเห็นว่าสองคนเดินออกไปนานเกินไป ภาพวาดดูสภาพดีกว่าเมื้อกี้นี้มาก ถึงตาที่คล้ำเป็นแพนด้าจากการทำงานบวกกับการร้องไห้อย่างหนักจะบวมช้ำจนดูไม่ได้ แต่ก็ยังดูพูดรู้เรื่องกว่าเมื่อสิบกว่านาทีที่แล้ว

 

“โอเคแล้วพี่ เมื่อกี้บ้าไปหน่อย ฮ่าๆ ขอโทษที่ทำให้ตกใจครับ”

 

“นั้นคือพี่หมองั้นหรอ” พี่เข้มที่มองดูเหตุการณ์อยู่ตลอดวิเคราะห์ได้ตรงจุด

 

“ยังไม่แน่ใจเหมือนกันครับพี่ หน้าอะใช่ แต่อย่างอื่นไม่”

 

“แล้วจะเอาไงต่อ”

 

“เดี๋ยวค่อยๆคิดอีกทีก็ได้พี่ เราเจอแล้วเขาไม่หนีไปไหนหรอก”

 

“เออ เคๆ งั้นกลับโต๊ะกันก่อ เขาเป็นห่วงมึงกันทั้งโต๊ะแล้ว”

 

คนทั้งโต๊ะยังดูไม่หายตกใจเมื่อภาพเดินเข้ามา หน้าตาแต่ละคนยังเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ภาพวาดค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งไปที่เดิม มีพี่เข้มและโอมประกบข้าง แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือคนที่เป็นสาเหตุของการร้องไห้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยเสื้อสีขาวตัวใหม่

 

ดวงตาสีดำแตกต่างจากพี่หมออย่างที่ไอ้โอมว่าจริงๆ

 

แถมยังไม่ทอประกายอบอุ่นเลยสักนิด

 

ออกแนวเยิ้มๆเหมือนคนเมาเหล้าเสียมากกว่า

 

เห็นแก้วเครื่องดื่มในมือก็พอจะรู้สาเหตุ

 

แถมยังชอบทำหน้านิ่งๆเก็กๆอีก

 

ไม่เมื่อยหรือไงกันนะ

 

“นี่คุณไม่คิดจะขอโทษกันหน่อยหรอ” ร่างตรงหน้าเอ่ยถาม

 

“ขอโทษครับ ผมคงเบลอไปหน่อย”

 

“ก็ดีที่ยังขอโทษ ทีหลังคุณก็ระวังหน่อยแล้วกัน” พูดพร้อมปล่อยควันสีเทาของบุหรี่ล่องลอยไปในอากาศ ภาพเพิ่งสังเกตเห็นว่าคุณเจ้าของร้านมีรอยสักรูปพระอาทิตย์ที่ข้อมือข้างขวาอยู่ด้วย

 

“โอ้โหเฮียสักด้วยหรอ โคตรเท่ห์อะ มินิมอลแอนด์ฮิปสะเตอร์สุด” ไอ้โอมถามขัดขึ้นมา

 

“แค่สักเล่นๆ เห็นมันสวยดี”

 

“ผมก็อยากสักบ้างนะ แต่กลัวเจ็บเลยเก็บไว้ก่อน ฮ่าๆ”

 

“เจ็บแค่แป๊ปเดียว” ภาพรู้ว่าไอ้โอมมันเฟรนลี่เข้ากับคนง่าย แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเข้ากับคนที่นิ่งๆดูเหมือนมีกำแพงหนาขนาดนั้นได้ แถมยังลื่นเป็นปลาไหล ซึ่งอีกฝ่ายก็แลดูแอบบ้ายออยู่นิดๆด้วย

 

“ว่าแต่มันมีความหมายมั้ย พระอาทิตย์ที่มือเฮีย”

 

“ก็ตรงๆ ชื่อกู ทินกร แปลว่าพระอาทิตย์” นั้นไง ไม่ทันไรก็ขึ้นมึงกูซะและ

 

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง” ไอ้โอมทำหน้าสนอกสนใจจนน่าหมั่นไส้

 

“เห็นพี่เอกบอกว่าเฮียกับน้องหยกเป็นญาติกันหรอครับ หน้าตาดีทั้งบ้านเลยเนอะ”

 

“ใช่ ญาติห่างๆ หยกมันแค่มาช่วยทำงานที่ร้านหลังเลิกเรียน”

 

“แล้วเฮียมีพี่น้องอีกมั้ย แบบคนที่คล้ายๆกัน” เหมือนมันจะเริ่มขั้นตอนการพิสูจน์อย่างที่พูดไว้แล้วแหละ

 

“มึงอยากรู้ไปทำไม”

 

“เอ่อ ก็ เหมือนผมจะเคยเห็นคนคล้ายๆเฮียมาก่อน รู้สึกคุ๊นคุ้นหน้ามากเลย”

 

“กูลูกคนเดียว”

 

“แป่วววว งั้นหรอ สงสัยผมคงตาฝาดไป แหะๆ”

 

“มึงอาจจะเคยเจอกูก็ได้ แค่ตอนนั้นยังไม่รู้จักกัน”

 

“อ้อ คงเป็นอย่างนั้นแหละครับเนอะ ไอ้ภาพเนอะ” มึงจะมาเนอะใส่กูทำไมละว่ะ

 

สรุปเป็นอันว่าหมดข้อสงสัยเรื่องที่พี่หมออาจจะมีพี่น้องหรือฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันไป

 

ร่างสูงหันไปคุยเรื่องหนังสั้นกับพี่เอกและทีมต่อไม่นานก็ขอตัวไปห้องน้ำ ภาพวาดที่รู้สึกมึนจากการอดนอนมาหลายวันจึงขอตัวไปล้างหน้าล้างตาบ้าง ก่อนที่จะทนไม่ไหวหลับคาโต๊ะไปเสียก่อน

 

ห้องน้ำของร้านอยู่ไม่ไกลมาก เข้าไปในช่องเล็กๆข้างเคาท์เตอร์บาร์ก็จะเห็นทางเดินที่ไม่ยาวนักทอดไปยังจุดหมาย

 

ปั๊ก

 

ตุ้บ

 

“โอ้ยย”

 

แต่ภาพไม่ทันระวัง ด้วยความเบลอเขาจึงเดินชนกับร่างที่พึ่งเดินออกมาทำให้เท้าของเขาเสียหลักหงายหลังลงไปกับพื้น

 

มันไม่มีฉากโรแมนติกที่พระเอกประคองร่างได้ทันท่วงทีและสบตากันปิ้งๆ

 

มันมีแต่ภาพวาดคนเบลอที่ล้มลงนอนแผ่กับพื้นอย่างหมดท่า

 

ผลจากการนอนไม่พอมาตลอดหลายวันทำให้เขาไม่มีแรงที่จะพยุงตัว

 

เอาจริงๆแรงเฮือกสุดท้ายที่จะใช้ลืมตาก็ดูจะหมดลงแล้ว

 

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือใบหน้าของทินกรที่ยื่นเข้ามาดูอย่างตกใจ

 

“เห้ยคุณ เป็นไรรึเปล่า”

 

พร้อมกับสติที่ดับวูบลง

 

 

ภาพวาดค่อยๆลืมตาขึ้น ปรับโฟกัสดวงตาอย่างเบลอๆ ยืดแขนบิดขี้เกียจอย่างที่ทำเป็นประจำก่อนจะพลิกตัวหันไปฝั่งขวาแต่ก็ต้องตกใจที่เห็นอีกคนที่นอนท้าวแขนตะแคงข้างมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็มีท่าทีตกใจไม่แพ้กัน

 

“พี่หมอ” ภาพเอ่ยเรียกคนที่อยู่ข้างหน้า ยังฝันอยู่อย่างนั้นหรอ

 

เขาค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้ สวมกอดและกดริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

 

“มอนิ่งคิสครับ” พี่หมอดูตกใจจนตัวแข็งทื่อ แปลกๆแหะ

 

‘มอนิ่งครับวาด’ ปกติพี่หมอต้องตอบกลับมาแบบนี้ไม่ใช่หรอ

 

เขาเงยหน้าขึ้นไปสบตากับอีกฝ่ายอีกครั้ง

 

ดวงตาสีดำที่จ้องกลับมาทำให้ภาพรู้สึกแปลกๆ

 

แถมกลิ่นหอมหวานยามเช้ายังกลายเป็นกลิ่นเหม็นเหล้าไปซะได้

 

ผลั๊ก !!!

 

ตุบ

 

“โอ้ยยยยย”

 

ภาพวาดถูกถีบกระเด็นไปอีกฝั่งของเตียงจนตกลงมากระแทกเข้ากับพื้นไม้อย่างจัง

 

ทีนี้หล่ะ ตื่นเต็มตาเลย

 

สายตาอาฆาตแค้นถูกส่งมาจากฝ่ายกระทำจนทำให้ฝ่ายที่ถูกกระทำอย่างเขาเสียวสันหลังวาบ

 

“มะ ไม่ได้ฝันหรอ”

 

“แล้วคุณคิดว่าฝันอยู่รึไงถึงได้ไล่จูบชาวบ้านเขาไปทั่ว”

 

“พี่หมอล่ะ”

 

“หมออะไรของคุณ เพ้อหรอ คิดว่าตัวเองอยู่ศรีธัญญารึไง” เห็นหน้านิ่งๆแบบนี้แต่ปากคอเราะร้ายไม่ใช่เล่น

 

“โอ้ยย คุณก็พูดดีๆหน่อยไม่ได้รึไง คนพึ่งตื่นยังจูนตัวเองไม่ได้ ยิ่งงงๆอยู่”

 

“จะให้ผมพูดดีกับคนที่พึ่งหลอกแต๊ะอั๋งตัวเองอย่างนั้นหรอ”

 

“แล้วคุณจำเป็นต้องถีบทุกคนที่แต๊ะอั๋งคุณด้วยรึไง”


“ก็ผมตกใจ”

 

“ผมก็ตกใจเหมือนกันนั้นแหละ”

 

ต่างคนต่างส่งสายตามุ่งร้ายใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

“แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง แล้วที่นี่ที่ไหน” เขาเห็นอีกคนทำหน้าเอือมระอาซะเต็มแก่

 

“ร้านผมเอง นี่ห้องทำงานผม เมื่อวานอยู่ดีๆคุณก็สลบไปคนตกใจกันทั้งร้าน แต่เพื่อนคุณบอกว่าแค่เหนื่อยจนหลับไปหยกเลยให้เอาคุณมานอนชั้นบนก่อน”

 

“แล้วทำไมมันไม่พาผมกลับ”

 

“ลืมมั้ง เห็นอีกทีก็จ่ายตังค์แยกย้ายกันกลับแล้ว”

 

ไอ้สัสโอม มึงลืมเพื่อนได้ทั้งคนเลยหรอวะ

 

“แล้วคนอื่นหล่ะ”

 

“เมา”

 

โอ้ยยยย

 

ทำไมชีวิตไอ้ภาพถึงรันทดขนาดนี้ ไม่คิดจะสนใจน้องนุ้งบ้างรึไงกัน

 

“คุณตื่นแล้วก็ดีขี้เกียจมานั่งเฝ้า กลับศรีธัญญาคุณไปเถอะ”

 

“ไม่ต้องบอกผมก็จะกลับอยู่แล้ว”

 

โครกกกกกกกกกก

 

“……….”

 

“……….”

 

ครากกกกกกกก

 

“บอกทีว่านั้นไม่ใช่เสียงท้องร้อง”

 

 

 

 

ฉ่า

 

 เสียงของน้ำมันเมื่อข้าวกระทบกับกระทะดังไปทั่วห้องครัวขนาดเล็กของร้าน แค่ได้กลิ่นข้าวเฉยๆก็หอมจนทำให้ภาพน้ำลายไหลแล้ว เจ้าของร้านที่แปลงร่างกลายเป็นพ่อครัวจำเป็นตอกไข่และใส่เครื่องปรุงอย่างชำนาญเหมือนดั่งเชฟมืออาชีพ ทินกรใส่ผ้ากันเปื้อนสีขาว มัดผมที่ยาวถึงบ่าขึ้นไปครึ่งหัวเพื่อไม่ให้มาปรกหน้าอย่างที่ชอบทำ แขนที่จับตะหลิวกับกระทะเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่มีเยอะกว่าพี่หมอคนนั้น เหงื่อที่ซึมออกมาข้างหน้าผากกลับขลับให้คุณเจ้าของร้านน่ามองยิ่งขึ้น แม้หน้าตาจะเบื่อโลกและไม่อินกับอาหารจานนี้เลยก็ตาม

 

ภาพวาดอดคิดถึงพี่หมอไม่ได้

 

พี่หมอของเขานี่ทำอาหารอร่อยที่หนึ่งเลย

 

ใช้เวลาไม่นานข้าวผัดหน้าตาน่ากินสองจานก็เสร็จเรียบร้อย พวกเขาออกมานั่งกินข้างนอกที่โต๊ะตัวหนึ่งของร้าน ภาพมองจามจานข้าวผัดตาไม่กระพริบ เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่

 

ทำไมมันน่ากินขนาดนี้วะ

 

“มองอยู่ทำไม กินสิ”

 

“ขอบคุณครับ”

 

“250 อย่าลืมจ่าย”

 

“โหยยยทำไมแพงจัง”

 

“ค่าเสียเวลาผม รู้มั้ยว่าค่าตัวผมแพงขนาดไหน”

 

“ผมจะไปฟ้องสำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค”

 

“ถ้าว่างขนาดนั้นเอาเวลาไปนอนเถอะ”

 

ฉึก

 

แทงใจดำ

 

“แทนที่จะได้เอาเวลาไปเตรียมเปิดร้าน กลับต้องมานั่งทำข้าวผัดให้หมีแพนด้ากิน”

 

“ใครเป็นหมีแพนด้าไม่ทราบ แล้วคุณจะรีบเปิดอะไรตั้งแต่ไก่โห่ ”

 

คนตรงข้ามทำหน้าเอือมขั้นสุด แทบจะกรอกตาเป็นเลขห้าไทย ก่อนจะขยับแขนชี้นิ้วไปที่นาฬิกาตรงผนังร้าน

 

หืม สี่โมงเย็น

 

เขาหลับไปนานขนาดไหนกันเนี่ย

 

“คุณหลับไปเป็นวันไม่รู้ตัวอีกรึไง”

 

“แหะๆ”

 

“แหะอะไร”

 

“ผมอดนอนมานานเลยนอนเพลินไปหน่อย ขอโทษที”

 

“หึ” ทำเสียงในลำคอแกมสมเพชเขาเบาๆพร้อมกับทำหน้าเอือมอีกครั้ง

 

พี่หมอคนนี้

 

ไม่สิ

 

เฮียทินเจ้าของร้านบาร์กล่อมกรุงคนนี้

 

ตั้งแต่ที่เจอกันก็เห็นมีแค่สองหน้า

 

คือนิ่งๆทำเป็นหล่อ

 

กับรำคานเสียเต็มแก่

 

ภาพวาดอดถอนหายใจออกมาให้กับชีวิตตัวเองไม่ได้

 

มองหน้าที่มีไรหนวดแซมๆของคนตรงหน้าพลางคิดกับตัวเอง

 

ทำไมพี่หมอที่แสนอบอุ่นในฝันคนนั้น

 

ถึงกลายเป็นตาลุงขี้เก็กไปซะได้











#คุณในฝัน

ตอนนี้ยาวววสุดเเล้วค่ะตั้งเเต่เเต่งมา ตอนเขียนไม่คิดว่าจะยาวขนาดนี้พอมองดูอีกทีโอโห 20 กว่าหน้าไปเเล้ว (จริงๆแกเเค่เว้นบรรทัดเยอะอะจ่ะ) แอบเเนะนำเพลงนิดหน่อยเพื่อสร้างบรรยากาศ ชื่อเพลง The Good Side ของ Troye Sivan ค่ะลองไปหาฟังกันได้ เราว่าเพลงเข้ากับบรรยากาศเรื่องดี ดนตรีดีมาก เนื้อเพลงมีส่วนคล้ายกับเนื้อเรื่องนิดหน่อยค่ะเเต่ตอนนี้เนื้อเรื่องยังไปไม่ถึงจุดนั้น 55 เราเน้นเเค่อารมณ์เพลง 





Talk วันนี้จะยาวนิดนึงนะคะเพราะเราจะเปิดช่วงวิเคราะห์นิยายขึ้นมาเพิ่ม ใครขี้เกียจอ่านข้ามได้ค่ะ



--[ช่วง วิเคราะห์นิยายไปกับสีฝุ่น] --

จากตอนเเรกที่บอกว่าภาพของเรานั้นเป็นเหมือนดวงดาวที่หลงทางเพราะภาพเริ่มเเยกความฝันกับความจริงไม่ออกเเล้วค่ะ เพราะเอาใจไปผูกกับความฝันมากไป ขนาดในความจริงยังคิดเเต่เรื่องของพี่หมอพยายามตามหา จนลืมที่จะสนใจชีวิตจริงๆของตัวเองไป สิ่งที่โอมพูดคือเป็นการให้เผื่อใจค่ะ สิ่งที่โอมคิดคือคนเราถ้าเอาใจยึดตึดกับอะไรมากเกินไปจนเริ่มไม่เป็นตัวเอง เเละยิ่งสิ่งนั้นไม่เเน่นอนด้วยเเล้วมันยิ่งเป็นการทำร้ายตัวเองดีๆนี่เอง โอมอยากให้ภาพยอมรับให้ได้ เผื่อใจไว้ เพราะสุดท้ายสิ่งที่อยู่ก็คือความจริงไม่ใช่ความฝันค่ะ

ส่วนพระเอกของเรื่องนั้น ถ้าได้อ่านต่อไปเรื่อยๆก็จะรู้เองค่ะว่าใครกันที่เป็นพระเอก ทั้งนี้ทั้งนั้นคนที่เป็นพระเอกเราได้วางบทไว้ตั้งเเต่เเรกเเล้วค่ะ เขาคือคนที่ทำให้ปมทุกอย่างถูกแก้ไข เป็นคนที่มีบทบาทสำคัญมากจริงๆ เป็นคนที่ทำให้เดินเรื่องได้อย่างกลมกล่อมเเละจบอย่างสมบูรณ์ที่สุดค่ะ

จะเห็นว่านิยายมีหลายอารมณ์ทั้งเรื่อยๆ หม่นบ้าง สดใสบ้าง เครียดหรือเเอบตกใจบ้าง มีเล่นมุกนิดหน่อยบ้าง เพราะเราคิดว่าชีวิตคนเรามันมีหลายอารมณ์ค่ะ วันๆหนึ่งอารมณ์เรายังไม่เเน่นอนเลย จึงอยากเขียนให้เป็นธรรมชาติเคล้าๆกันไปมากที่สุดค่ะ เราเน้นเป็นเรื่องของคนธรรมดาๆ ดังนั้นตัวละครทุกตัวก็จะดูเเลธรรมดาเห็นได้ทั่วไปเเต่ก็จะมีสเน่ห์เฉพาะตัวของเเต่ละคน นี่คือสิ่งที่พยายามจะเขียนออกมา ซึ่งยังต้องพัฒนาอีกเยอะค่ะ







ปล. ช่วงนี้ช่วงสอบ เป็นกำลังใจให้ทุกคนผ่านมันไปได้ด้วยดีนะคะ



เลิฟยู


-สีฝุ่น-





 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2018 13:49:23 โดย สีฝุ่น »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 7 (27/2/2018)
«ตอบ #28 เมื่อ27-02-2018 20:40:20 »

 :hao7:

ออฟไลน์ little2413

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: ☼ คุณในฝัน ☼ || บทที่ 7 (27/2/2018)
«ตอบ #29 เมื่อ28-02-2018 08:31:05 »

เพิ่งมีโอกาสเข้ามาอ่านค่ะ
ลุ้นว่าใครจะเป็นพระเอกมากเลย แง้
เพราะรู้จักพี่เข้มมาหลายตอนแล้วเลยแอบเชียร์พี่เข้มอยู่เงียบ ๆ
ส่วนพี่ทินกร รอทำความรู้จักอยู่นะคะ
เป็นกำลังใจให้คุณคนเขียนนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด