Memorable "เธอ ที่ รัก" อัพเดท ตอนพิเศษ (12/04/18)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Memorable "เธอ ที่ รัก" อัพเดท ตอนพิเศษ (12/04/18)  (อ่าน 24644 ครั้ง)

ออฟไลน์ sripaerrr

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ก่อนอื่นขอโทษด้วยนะคะที่มาทันคอมเม้นท์แค่ตอนสุดท้าย เราทำใจอยู่พักนึงเลยกว่าจะกล้าอ่าน หลังจากที่เราอ่านพี่เพจและน้องคิงมาก่อนหน้าแล้ว คุณเขียนเรื่องง่ายๆที่เราต้องเจอกันอยู่ในสักช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตอยู่แล้ว มันเลยกลายเป็นสิ่งที่เข้ามากระทบใจคนอ่านได้เร็วและดิ่งไปกับอารมณ์ที่เกิดขึ้นของแต่ละตัวละครทุกตัว เรามีความสุขมากกกก กับการอ่านเรื่องราวของพวกเขา แม้ว่าจะมีทั้งสุข และทุกข์ ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคือความกลมกล่อมที่ลงตัว เหตุและผลที่เกิดขึ้นเป็นบทเรียนที่สอนเราได้หลายอย่างๆเลย เรื่องทั้งหมดเป็นพราะความใส่ใจ ความทุ่มเท ความรัก ความเสียสละของคุณ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ จากนี้ไป สัญญาเลยว่าจะตามให้ทัน เป็นกำลังใจในทุกเรื่องนะคะ (หวังว่าเราจะได้พี่สิงห์และน้องเทียน มาอยูเป็นเพื่อนพี่เพจน้องคิงในชั้นหนังสือนะคะ^^)

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
แอบใจหายแทนสิงห์

ออฟไลน์ satiara

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สู้ต่อไปนะพี่สิงห์
บางทีอะไรๆก็สายไป
แต่นั้นไม่ได้หมายถึงมันจะไม่มีครั้งถัดไป
#ขอให้วันนั้นของพี่มาถึง
#ขอบคุณสำหรับนิยายค่ะ <3

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
ดีใจที่จบแบบนี้
สงสารเทียนมาก กับการวิ่งตามสิงห์อยู่ฝ่ายเดียว

ออฟไลน์ Seilong2

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
ขอโทษนะคะ แต่เสียใจค่ะที่จบแบบนี้ สงสารสิง ถึงเราจะร้องไห้ตามเทียนแต่เรารู้สึกสงสารสิงที่ความรักของสิงจบลงแบบนี้

ขอบคุณผู้แต่งนะคะ

ออฟไลน์ naezapril

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
เรื่องนี้อ่านได้แค่ครึ่งเรื่อง.. ไม่ไหวน้ำตาไหล เนื้อเรื่องกดดันมากสามเศร้าสี่เศร้า ต้องกดอ่านตอนจบก่อนเลย ไม่ไหวๆ ขอบคุณคนเขียนครับ ขอโทษจริงๆ อินเกิน

ออฟไลน์ Plavann

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ดีใจที่จบแบบนี้ บอกตามตรงเป็นพวกชอบเชียร์มวยรองเวลาเจอพระเอกที่ชอบทำร้ายความรู้สึกนายเอก
ยินดีกับเทียนและตามที่ได้เจอความรักที่ไม่ต้อง'ดันทุรัง'อีกต่อไป
ภาวนาให้สิงห์เอาประสบการณ์ครั้งนี้เป็นฐานในอนาคต เวลาจะผูกสัมพันธ์กับใคร
สุดท้ายขอขอบคุณนักเขียน ที่เขียนเรื่องราวที่น่าจดจำนี้ออกมาครับ เก็บเข้าลิสต์นิยายในดวงใจเลย

ออฟไลน์ abcee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
โอกาสไม่ได้มีบ่อยๆ เหมือนความรักของสิงห์ ขอบคุณมากครับ

ออฟไลน์ farfarneenee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
ร้องไห้ฉิบหายยยยยย  :sad4: :sad4: :sad4:

ออฟไลน์ KarmaNavy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1



ตอนพิเศษ
It's All Lies - The past of team’ s friend






ผมไม่เคยมีความมั่นใจ แต่ก็ลบคุณออกจากใจไม่ได้
บอกสิว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหก บอกสิ
ที่รัก คุณไม่เห็นเหรอว่าผมกำลังร้องไห้






“จดหมายของลูกแน่ะ”

“ขอบคุณฮะแม่” ผมเดินเข้ามากอดแม่จากด้านหลังก่อนจะฉวยเอาจดหมายไปพร้อมๆ กับหอมแก้มผู้เป็นแม่หนึ่งทีแล้วเดินหนีไปนั่งอยู่บนโซฟา พลางมองจดหมายในมือนิ่ง

กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาเตะจมูกทำเอาผมขมวดคิ้วก่อนจะเปิดซองจดหมายออกมา ทันทีที่เห็นตัวอักษรสวยงามและดีไซน์ประณีตผมก็ปิดมันลงพร้อมกับแหงนหน้าพิงพนักโซฟาก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

...แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่นซะเหลือเกิน

การ์ดแต่งงาน

เพื่อนรักของผมทั้งคู่กำลังจะแต่งงานกันแล้ว...

ผมควรจะยินดีใช่มั้ย? ผมควรจะโทรไปแสดงความยินดีใช่มั้ย? แต่ผมทำไม่ได้...ทำไม่ได้

จะให้ผมทำได้ยังไง ในเมื่อผมยังรักแฟนเก่าที่กำลังจะแต่งงานอยู่รอมร่อ...ยังรักคุณหมดหัวใจ











จริงๆแล้ว ผมมันก็คนเลวคนหนึ่ง
ผมเป็นผู้ชายที่ดีไม่ได้ ตอนนี้ผมก็ยังเป็นอย่างนั้น
ผมโง่และขี้ขลาดที่ไม่บอกรักคุณซักที










ผมกับคุณเคยเป็นแฟนกันมาก่อนในสมันเรียนมัธยม เริ่มจากความเป็นเพื่อน แน่นอนอีกคนจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากเขา เพื่อนที่ผมสนิทที่สุด พวกเราในตอนนั้นสนิทกันมากทั้งยังสนิทกับเหล่าครอบครัวของทั้งสามด้วย

และทั้งผมกับเขามีจุดร่วมที่เหมือนกันคือพวกเราแอบรักคุณเหมือนกัน ต่างกันที่เขาเลือกที่จะยอมถอยเพราะรู้ดีว่าคุณรักผม
จากความเป็นเพื่อนแปรเปลี่ยนเป็นคนรัก ทว่าพวกเราก็ยังสนิทกัน ยังไปไหนมาไหนด้วยกัน ยังคงยิ้มและหัวเราะให้กันได้แม้เพื่อนอีกสองคนจะกลายเป็นแฟนกันไปแล้วก็ตาม

...แล้วตรงไหนคือข้อผิดพลาด? ตรงไหนคือจุดแตกหักงั้นเหรอ? ทำให้ผมกับคุณกลายเป็นแค่ ‘แฟนเก่า’

ผมเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเองพร้อมกับนั่งลงรื้อข้าวของสมัยเรียนออกมาบางชิ้นเห็นแล้วก็ทำให้หัวเราะ นึกถึงช่วงเวลาที่ตัวเองและเพื่อนอีกสองคนพากันทำอะไรแปลกๆ บางชิ้นก็ทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่ประทับใจ และบางชิ้นก็ทำให้นึกถึงคนบางคน...

มือจับเข้าที่สมุดเล่มบางที่ผมได้บันทึกเรื่องราวผ่านรูปภาพขึ้นมามอง ก่อนจะเปิดมันขึ้น...สิ่งที่เห็นทำให้ผมรู้สึกราวกับตัวเองได้หมุนย้อนคืนไปยังวันเวลาที่ผมยังมีคุณอยู่ข้างกาย และมีเขาคนนั้นคอยให้กำลังใจ...

เวลาที่ผมมีความสุขที่สุด

รูปภาพวันที่พวกเราใส่ชุดนักเรียนแล้วยืนข้างๆ กันสามคน ใบหน้าที่ยิ้มแย้มรวมไปถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น วันนั้นกลับเป็นวันที่พวกเราทำเรื่องขายหน้ามากที่สุดก็ว่าได้

ผมยังได้ดีถึงเหตุการณ์วุ่นวายที่พวกเราก่อ ไม่ว่าจะเรื่องที่คุณซุ่มซ่ามจนทำกระถางต้นไม้สุดหวงของผู้อำนวยการตกลงมาแตก เพราะความพิเรณฑ์ที่รั้นอยากจะเตะฟุตบอลให้เข้าโกลด์ให้ได้ หรือเขาที่ทำท่อน้ำแตกเพราะออกแรงบิดผิดพลาดจนวันนั้นเกิดมีผู้เคราะห์ร้ายจากเหตุการณ์นั้นนับไม่ถ้วน และตัวผมเองก็เกือบทำไฟไหม้โรงเรียนในคาบวิทยาศาสตร์ เรียกได้ว่าพวกเราสามคนคือจุดศูนย์รวมของพวกเด็กสร้างปัญหาเลยทีเดียว

นึกแล้วมุมปากของผมก็ยกยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้ากับความที่ยังเด็กของตัวเองในอดีต พร้อมกับพลิกหน้าถัดไปเจอกับรูปถ่ายรูปแล้วรูปเล่า ก่อนจะไปสะดุดกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่มีผมและคุณเพียงสองคน

นั่นคือวันวาเลนไทน์ปีที่ผมอยู่ม.ปลายปีสอง ตอนสารภาพรักกับคุณ ผมจำได้ว่าคนที่ถ่ายรูปนี้คือเพื่อนรักของผมเอง...

ใบหน้าของพวกเราสองคนดูสดใสและเต็มไปด้วยความสุข ทว่าผมกลับรู้ดีถึงในช่วงเวลานั้นของเพื่อนตัวเอง ที่ถึงแม้จะยอมถอยให้ผมได้ทำตามใจตัวเอง...แต่ก็คงเจ็บไม่น้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น

เพราะเขารักคุณมาเนิ่นนาน และคอยเคียงข้างคุณมาตั้งแต่เด็กๆ

ทว่าคุณกลับไม่เคยรับรู้ถึงจิตใจของเขา เพื่อนรักตัวสูงของผมจึงต้องเก็บงำความลับนั้นไว้ภายใต้รอยยิ้มเสมอ

ในวันก่อนที่ผมจะสารภาพ เพื่อนรักของผมเคยให้ผมสาบานว่าจะดูแลคุณให้ดีที่สุด...

“ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิอะไรที่จะสั่งนาย แต่ฉันแค่อยากให้นายดูแลกันและกันให้ดีที่สุดได้มั้ย อย่าให้ยัยนั่นร้องไห้ได้ไหม...แค่นี้เท่านั้นที่ฉันขอ”

ในตอนนั้นผมยังไม่รู้ถึงอนาคตที่ตัวเองต้องเจอ ผมยังคงมั่นใจว่าจะสามารถดูแลอีกคนอย่างที่เพื่อนขอร้อง จึงตอบไปด้วยความมั่นใจว่าตัวเองไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน

ผมจะไม่ทำให้คุณร้องไห้เป็นอันขาด...

กว่าจะรู้ว่าตัวเองทำลายสัญญานั้นไป...ผมก็ต้องสูญเสียคุณพร้อมกับมิตรภาพที่รักษาไว้มานาหลายปีไปแล้ว









ทั้งที่ได้รับความรักของคุณมาทั้งใจ กลับมาหาผมเถอะนะ ผมขอร้อง
ที่ผ่านมามันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
ผมลืมคุณไม่ได้หรอก ผมรู้ดี รู้ว่าคุณดีที่สุด ผมรู้จักคุณดีกว่าใครๆ











วันนั้นผมได้รู้จักกับหญิงสาวคนหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ผู้น่ารัก เธอนั้นแสดงออกมาตั้งแต่แรกแล้วว่าอยากเป็นเพื่อนกับพวกผม จึงไม่ยากเลยที่จะทำความสนิทสนมกับคุณ จนสุดท้ายก็กลายมาเป็นสมาชิกคนที่สี่ของกลุ่ม คุณสนิทและไว้ใจเธอมากๆ กับที่ไว้ใจพวกผมสามคน...ไว้ใจโดยที่ไม่เคยจะรู้ว่าตัวเองจะโดนทำร้าย

ใช่...เพราะความพลั้งเผลอหรือเพราะความตั้งใจของเธอ พวกผมทั้งสองได้แอบคบกันลับหลังคุณ

ทั้งที่เธอเพิ่งตกลงคบกับเพื่อนรักของผมไปแล้ว แม้ว่าจะทำแบบนั้นไปเพราะต้องการให้คุณและผมสบายใจก็เถอะ

ต่อหน้าผมกับเธอก็ยังเป็นเพียงเพื่อนธรรมดา แต่ในช่วงเวลาลับหลังคุณ ผมกับเธอเป็นอะไรที่มากกว่านั้น ผมพยายาม...ไม่สิ ผมไม่ได้พยายามจะหักห้ามสักนิด ผมคิดถึงแต่ตัวเอง...คิดแค่ว่าแค่แป๊บเดียว

แค่นิดเดียวเท่านั้น แล้วผมจะเลิกยุ่งกับเธอ

ใช่นิดเดียว...ความสัมพันธ์ที่ผมบอกว่านิดเดียวนั้น กลับเป็นเหมือนยาพิษที่ร้ายที่ทำลายทุกอย่าง

คุณได้พบผมในวันหนึ่ง...ภาพที่ผมกับเธอกอดกันในวันนั้นคงประทับอยู่ในความทรงจำของคุณ แต่มันคงเป็นความทรงจำที่เลวร้ายที่สุด ที่เพื่อนสนิทของตัวเองกับคนรักของตนเองร่วมกันหักหลังได้อย่างหน้าตาเฉย

คุณร้องไห้...ตัดพ้อพร้อมกับวิ่งออกไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่ติดค้างอยู่ในใจไม่มีวันหาย รวมไปถึงเพื่อนรักของผมที่ตรงดิ่งมาจัดการผมถึงที่ ผมเกือบจะโดนต่อยแล้ว ถ้าหากอีกคนไม่เห็นหญิงสาวที่ยืนข้างผมวันนั้น...

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเสมอของเพื่อนรัก มีแต่ร่องรอยของความไม่เข้าใจทั้งเต็มไปด้วยความโกรธ มือที่กำหมัดแน่นค่อยๆ คลายและลดลงต่ำลงข้างลำตัว...ขาก้าวถอยออกจากพวกผมสองคนพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเต็มไปด้วยความเสียใจ ผิดหวัง...

“ถ้ามึงรู้ว่าทำไม่ได้ ทำไมวันนั้นมึงต้องสัญญากับกูวะ”

“กู...ขอโทษ”

“เธอก็เหมือนกัน พวกเราไว้ใจเธอแค่ไหน ทำไมเธอถึงได้ทำแบบนี้กับเพื่อนที่รักเธอกับฉัน...ที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเธอ” เขาชี้หน้าไปถึงคนที่ยืนร้องไห้เงียบๆ ข้างผม ส่วนผมก็ได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับเขา แม้จะเพียงชั่วพริบตาก็ยังไม่กล้า

“เชิญรักกันให้ตายบนความเจ็บปวดของคนอื่นแล้วกัน”

“...”

“ต่อไปนี้ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก”

วันนั้นเขาจากไปพร้อมกับเหลือทิ้งไว้เพียงความเสียใจและรู้สึกผิดในใจของผม...ไม่เหลือทั้งความรักและมิตรภาพอีกต่อไป
ผม...ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว













ผมไม่นึกฝันถึงคำว่ารัก จนกระทั่งถึงวันที่เราต้องแยกทาง
และเรารู้ดีว่าทุกอย่าง กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว












เธอหายไปจากชีวิตของผมอีกคน...ได้ยินว่าเธอพบใครอีกคนที่เธออยากจะเริ่มต้นใหม่ ถึงแม้ว่าเรื่องของผมและเธอจะจบไปไม่นาน ซึ่งผมเองก็เข้าใจดี มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ...ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

แต่ทำไมกับคุณทำไมความรู้สึกนั้นติดในใจไม่หายสักที

ผมยังคงรัก...ยังคงแอบมองคุณจากมุมหนึ่งของโรงเรียน มองดูใบหน้าเศร้าสร้อยที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขึ้นเพราะใครอีกคน...

ทั้งๆ ที่อยากจะกลับไป แต่ขี้ขลาดเกินไป...สุดท้ายก็ได้แต่มองพวกคุณสองคนจากที่ไกลๆ เท่านั้น...

ผม...เอื้อมมือไปไม่ถึงอีกแล้ว

“แม่...ผมไปงานแต่งเพื่อนนะ”

และสุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริงที่ไม่ว่าจะพยายามปฏิเสธยังไงก็ไม่พ้น

ผมยังรักคุณไม่เปลี่ยนไป












โกหก คือเรื่องโกหก โกหกทั้งเพ
หากคุณยื่นมือมาให้ผมอีกซักครั้ง ทำเหมือนว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ผมจะขอรับความปวดร้าวทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่แผลลึกในใจของคุณมาไว้กับตัว
ผมทำใจไม่ได้จริงๆ ทั้งที่ปล่อยคุณไปง่ายๆ
แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองอยู่ไม่ได้ถ้าขาดคุณ











“ไม่ได้เจอตั้งนาน หายหน้าไปเลยนะมึงอ่ะ”

“ตั้งแต่เรียนจบทั้งมึงทั้งไอ้บ่าวสาวก็จรลีหนีหาย หน้าเหนอไม่โพล่มาให้เห็นเลยนะ”

ผมอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยอมให้เพื่อนๆ ยีหัวและคุยเล่นหัวอย่างไม่ถือสา ด้วยทั้งคิดถึงสมัยเรียนและส่วนหนึ่งคือไม่รู้จะพูดยังไงดี...ผมยังไม่ได้อยากไปเจอสองคนนั้น

กลัวที่ทั้งสองอาจจะยังโกรธ ส่วนที่กลัวอีกอย่างหนึ่งกลัวทำใจไม่ได้

“ตั้งแต่นายเลิกกัน นี่เหมือนนายเรียบร้อยขึ้นนะ” เพื่อนสาวในชุดหรูหราพูดขึ้นพร้อมกับแววตายิ้มๆ

“ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ”

“คนเรามันก็ต้องเปลี่ยนแปลงกันบ้าง” ...แต่ก็ต้องมีบ้างอย่างที่ไม่เปลี่ยนไป

“จ้าๆ แล้วเจอสองคนนั้นแล้วหรือยังล่ะ?” ผมส่ายหัวพร้อมกับเสมองไปทางอื่นและก็ต้องเผลอยิ้มออกมาเมื่อหันไปเจอใบหน้าน่ารักที่คุ้นตาข้างๆ ร่างสูงในชุดสูท เธอเหมือนจะสังเกตเห็นว่าผมมองอยู่จึงทักทายด้วยการโบกมือ แต่ไม่ได้เข้ามา...ผมรู้ว่าเพราะอะไร อาจเพราะเจ้าของสายตาเย็นชานั่นก็เป็นได้

“บ่าวสาวมาแล้วโว้ย หล่อจังคร้าบ”

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเดินเข้าไปทักทาย ผมก็ต้องตกใจกับเสียงโห่ร้องของเพื่อนๆ ...ผมไม่กล้าหันกลับไปยิ่งได้ยินเสียง ยิ่งได้ยินคำอวยพรจากเพื่อนๆ ผมก็ยิ่งกลัว...








“จะไม่หันมาหน่อยเหรอ?”

“ฉันมากกว่าที่ต้องถามเธอว่ายังอยากเห็นหน้าฉันอยู่หรือเปล่า”

เจ้าสาวคนสวยหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับเดินเข้าไปกอดเอวคนตัวสูงที่จนป่านนี้ก็ยังไม่ยอมหันกลับมาหาเธอ กอดแน่นๆ ซึมซับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมๆ ที่อีกคนชอบใช้...กลิ่นที่เธอเป็นคนเลือกให้

นับจากวันนั้นก็ราวๆ สิบปีแล้ว...เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ต่อให้ทำร้ายแค่ไหน...แต่การกระทำก็ยังอ่อนโยนกับเธอเหมือนเดิม

“เราไม่โกรธเแล้วนะ...”

“...”

“เลิกหลบหน้าเราได้แล้ว”

“...อืม”











ที่บอกว่าเราจบกัน มันก็แค่เรื่องเหลวไหล
คุณอาจพูดได้ว่า ที่ไม่อยากพบผมอีกเพราะโกรธเคืองผม
ผมไม่มีความมั่นใจอะไรซักอย่าง แต่ก็ยังลบคุณออกจากใจไม่ได้
ที่รัก อย่าไปเลยนะ เรารักกันไม่ใช่เหรอ อย่าไปเลยนะ














คุณคลายอ้อมแขนของตัวเองก่อนจะถอยหลังไปยืนข้างๆ คนตัวสูงที่คอยดูแลตัวเองมาตลอดหลายปีนี้...ผู้ชายที่ใช้ความรักที่มั่นคงคอยประคองจิตใจที่บอบช้ำของคุณเอาไว้ คอยโอบกอด...อดทนจนกระทั่งคุณสามารถบอกได้เต็มปากเต็มคำว่ารักเขา ...รักเหลือเกิน

มือของทั้งคู่จับกันเอาไว้แน่น ต่างคนต่างยิ้มและสบตากัน ก่อนจะหันมามองผม ‘เพื่อนรัก’ ที่ยังยืนนิ่งไม่ยอมหันกลับมา แต่พวกเขาก็ไม่ได้เรียก...เพราะรู้

ผมกำลังร้องไห้

ไม่ได้ร้องเพราะต้องสูญเสียคุณ แต่ร้องไห้เพราะสุดท้ายก็ได้สิ่งสำคัญกลับคืนมา...แม้ไม่ใช่ความรักที่เฝ้าคิดถึง แต่คือมิตรภาพที่ยังคงอยู่จากวันนั้น...จนวันนี้

“โอ๋เอ๋ ขี้แยจังเลย เลิกร้องไห้แล้วมาแสดงความยินดีให้พวกเราสองคนได้แล้ว”

“ถ้านายยังไม่หันมาฉันจะใช้กำลังบังคับนะ” เขาพูดเจือแววขันๆ ก่อนที่ผมจะหลุดหัวเราะพร้อมกับหันกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม...

สิ่งที่ผมเห็นก็คือเพื่อนรักของผมทั้งสองคน...กำลังยิ้มให้ผม ยิ้มเหมือนเดิมวันวานที่พวกผมยังเป็นเพื่อนกัน รวมไปถึงมือที่ทั้งคู่มอบให้ราวกับคำให้อภัยที่ไร้เสียงจากทั้งสองคน

แค่นี้...ก็พอแล้วจริงๆ กับคนที่ทำผิดพลาด

ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...

“ไอ้บ้าเอ๊ย แต่งงานทั้งทีทำไม่เรียกฉันมาใช้งานวะ”

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยี้หัวคนตัวเล็กข้างตัว “บอกอยากจะเซอร์ไพรส์นายน่ะสิ เลยไม่ให้ติดต่ออะไรไป”

“แสบนักนะ”

คนน่ารักแลบลิ้นกวนประสาทก่อนจะเปลี่ยนกลับมายิ้ม “ก็...เชิญมาแล้วไง อวยพรสิ ฉันอุตส่าห์รอทั้งวันให้นายอวยพรเราสองคนนะ!”

...

“ขอให้...” ผมหยุดพูดไปก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าของคุณ ...ใบหน้าที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ยังรัก “...มีความสุข  ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิอะไรที่จะสั่งนาย แต่ฉันแค่อยากให้นายดูแลกันและกันให้ดีที่สุดได้มั้ย อย่าให้ยัยนั่นร้องไห้ได้ไหม...แค่นี้เท่านั้นที่ฉันขอ ทำได้ไหม ทีม”

ร่างสูงเจ้าของชื่อได้แต่ส่ายหัวด้วยความอ่อนใจก่อนจะเข้าไปกอดผมเหมือนแต่ก่อน

“รู้แล้วเว้ย ฉันทำได้แน่นอน ไม่ต้องให้นายสั่งฉันก็พร้อมจะทำเสมอ”

“...ดีแล้ว อย่าทำผิดพลาดแบบฉันอีก”

“เออน่า อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็แล้วไปสิวะ มีความสุขได้แล้ว”

ผมยิ้ม...และคิดในใจ

...ถ้าวันนั้นย้อนกลับมาได้ คนที่ยืนอยู่ข้างคุณตอนนี้จะเป็นผมใช่มั้ยนะ?

...ผมจะทำแบบเขาตอนนี้ กอดเพื่อนที่ยังรักแฟนตัวเองแบบนี้มั้ยนะ?

...แต่มันก็แค่ถ้าหาก ผมย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว

และต่อให้ย้อนเวลาผมก็คงทำแบบเดิม...รอยยิ้มของคนที่ผมรักทั้งสองคนมันทำให้ผมรู้สึกดี...ตอนนั้นที่ผมยังคบคุณ เขาเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน

ขอบคุณ...ทุกอย่างที่ผ่านมาที่สอนให้ผมรู้ว่าบางทีความผิดพลาดก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป

“อื้ม ฉันจะมีความสุข”

โกหก คือเรื่องโกหก โกหกทั้งเพ

“...ฉันจะพยายาม”

อย่าทิ้งผมไปเลยนะ

“ยินดีกับพวกนายทั้งสองคนเลยนะ”

ผมทำใจไม่ได้จริงๆ ทั้งที่ปล่อยคุณไปง่ายๆ

ผมยังรักคุณ


















จริงๆ แล้วเป็นตอนพิเศษที่อยากเพิ่มตั้งแต่เรื่องก่อนแล้วค่ะ
ถ้ายังมีคนจำได้เราเคยแทรกเรื่องความรักของทีมแบบเร่งรีบ 55555 เอาไว้ตอนพิเศษช่วงงานแต่งด้วย
สบโอกาสเลยเอาเรื่องราวตรงนั้นมาเขียนเพิ่ม ประจวบเหมาะกับธีมเข้ากับเรื่องพี่สิงห์พอดี คนแห้ว 5555555

คิดถึงทุกคนมากๆ เลย ขอให้มีความสุขกับปีใหม่ไทยที่จะถึงแล้วก็วันสงกรานต์นะคะ :)
NAVY

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
วงวารคนแอบรัก...ตามบวมตามระเบียบ  :heaven

จบแบบสมบูรณ์และจริงดี  :m15: รักเรื่องนี้เหมือนกัน  o13

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
เป็นเรื่องที่ไม่ยาวมาก แต่เราเสียน้ำตาไปเยอะมากเลยค่ะ  :sad2:
เราไม่รู้สึกว่าใครผิด ก็เลยไม่ได้คาดหวังว่าตอนจบจะเป็นแบบไหน เชียร์ทุกคนพี่สิงห์ก็กร๊าวใจ ตามก็ดูแลดี อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน ~
เรามองว่ามันเป็นเพราะจังหวะชีวิตด้วย พี่สิงห์อยู่กับเทียนมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ก็เลยดำเนินไปได้เรื่อยๆ เป็นปกติ พี่สิงห์ก็คงไม่ได้มานั่งสำรวจความรู้สึกตัวเองว่ารู้สึกยังไงกับน้อง (เราคิดว่าพี่สิงห์ชอบคิงเพราะคิงคล้ายเทียน) ส่วนตามเป็นคนที่อยู่ข้างๆเทียนตลอดในตอนที่เทียนเจ็บปวดจากพี่สิงห์ ซึ่งความสม่ำเสมอนี้สุดท้ายก็ทำให้เทียนเห็นตามในสายตา ซึ่งถ้าเทียนรักพี่สิงห์แบบที่ตามรักเทียน ตามก็คงไม่ได้โอกาสที่จะคอยดูแลเทียนแบบนี้
ซึ่งน้องเทียนก็ไม่ผิดที่อยากจะเปลี่ยนใจพี่สิงห์ให้มาชอบตัวเอง คงเป็นเพราะเรื่องพ่อแม่แท้ๆของน้องด้วย น้องก็เลยอยากให้ใครซักคนที่รักตัวเอง โอ๋ๆนะน้องเทียน
ชอบตัวละครทั้ง3คนเลยค่ะ แต่เนื่องจากพี่สิงห์แห้ว เราจะดูแลพี่สิงห์เอง  :impress2:  :laugh:
ประทับใจตอนที่เทียนไปเที่ยวแล้วกลับมาเจอตามรออยู่ กับตอนที่พี่สิงห์ไปส่งน้องที่สนามบินมากๆๆๆๆเลยค่ะ มันรู้สึกถึงคำว่าครอบครัว อบอุ่นมากๆเลย เป็นตอนที่เยียวยาหัวใจเราได้ดีเลย  :katai2-1:
//สงสัยว่าพ่อแม่เทียนแยกทางกันตั้งแต่เทียน8ขวบเลยเหรอคะ แล้วหลังจากนั้นน้องใช้ชีวิตยังไงคะ

ขอบคุณคนเขียนมากนะคะ ♥
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ KarmaNavy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
เป็นเรื่องที่ไม่ยาวมาก แต่เราเสียน้ำตาไปเยอะมากเลยค่ะ  :sad2:
เราไม่รู้สึกว่าใครผิด ก็เลยไม่ได้คาดหวังว่าตอนจบจะเป็นแบบไหน เชียร์ทุกคนพี่สิงห์ก็กร๊าวใจ ตามก็ดูแลดี อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน ~
เรามองว่ามันเป็นเพราะจังหวะชีวิตด้วย พี่สิงห์อยู่กับเทียนมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ก็เลยดำเนินไปได้เรื่อยๆ เป็นปกติ พี่สิงห์ก็คงไม่ได้มานั่งสำรวจความรู้สึกตัวเองว่ารู้สึกยังไงกับน้อง (เราคิดว่าพี่สิงห์ชอบคิงเพราะคิงคล้ายเทียน) ส่วนตามเป็นคนที่อยู่ข้างๆเทียนตลอดในตอนที่เทียนเจ็บปวดจากพี่สิงห์ ซึ่งความสม่ำเสมอนี้สุดท้ายก็ทำให้เทียนเห็นตามในสายตา ซึ่งถ้าเทียนรักพี่สิงห์แบบที่ตามรักเทียน ตามก็คงไม่ได้โอกาสที่จะคอยดูแลเทียนแบบนี้
ซึ่งน้องเทียนก็ไม่ผิดที่อยากจะเปลี่ยนใจพี่สิงห์ให้มาชอบตัวเอง คงเป็นเพราะเรื่องพ่อแม่แท้ๆของน้องด้วย น้องก็เลยอยากให้ใครซักคนที่รักตัวเอง โอ๋ๆนะน้องเทียน
ชอบตัวละครทั้ง3คนเลยค่ะ แต่เนื่องจากพี่สิงห์แห้ว เราจะดูแลพี่สิงห์เอง  :impress2:  :laugh:
ประทับใจตอนที่เทียนไปเที่ยวแล้วกลับมาเจอตามรออยู่ กับตอนที่พี่สิงห์ไปส่งน้องที่สนามบินมากๆๆๆๆเลยค่ะ มันรู้สึกถึงคำว่าครอบครัว อบอุ่นมากๆเลย เป็นตอนที่เยียวยาหัวใจเราได้ดีเลย  :katai2-1:
//สงสัยว่าพ่อแม่เทียนแยกทางกันตั้งแต่เทียน8ขวบเลยเหรอคะ แล้วหลังจากนั้นน้องใช้ชีวิตยังไงคะ

ขอบคุณคนเขียนมากนะคะ ♥
 :pig4: :pig4: :pig4:

ครอบครัวเทียนหย่าและแยกไปมีครอบครัวของตัวเองค่ะ แต่ยังคอยส่งเงินเลั้ยงดู มาเยี่ยมบ้าง แต่ส่วนมากน้องจะอยู่กับครอบครัวของสิงห์ค่ะ

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
ครอบครัวเทียนหย่าและแยกไปมีครอบครัวของตัวเองค่ะ แต่ยังคอยส่งเงินเลั้ยงดู มาเยี่ยมบ้าง แต่ส่วนมากน้องจะอยู่กับครอบครัวของสิงห์ค่ะ
ขอบคุณที่มาตอบนะคะ :myeye:
ถามเพราะอ่านแล้วไม่แน่ใจว่าพ่อแม่น้องจะทิ้งให้น้องอยู่คนเดียวในบ้านค่ะ
ทำไมถึงใจร้ายกับน้องขนาดนี้  :hao5:
พ่อแม่พี่สิงห์เป็นคนดีมากๆเลย
เทียนก็เติบโตมาเป็นเด็กที่ดี อยากกอดน้องแน่นๆ โอ๋ๆ

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ KarmaNavy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ครอบครัวเทียนหย่าและแยกไปมีครอบครัวของตัวเองค่ะ แต่ยังคอยส่งเงินเลั้ยงดู มาเยี่ยมบ้าง แต่ส่วนมากน้องจะอยู่กับครอบครัวของสิงห์ค่ะ
ขอบคุณที่มาตอบนะคะ :myeye:
ถามเพราะอ่านแล้วไม่แน่ใจว่าพ่อแม่น้องจะทิ้งให้น้องอยู่คนเดียวในบ้านค่ะ
ทำไมถึงใจร้ายกับน้องขนาดนี้  :hao5:
พ่อแม่พี่สิงห์เป็นคนดีมากๆเลย
เทียนก็เติบโตมาเป็นเด็กที่ดี อยากกอดน้องแน่นๆ โอ๋ๆ

ยินดีมากๆ ค่ะ
ขอบคุณที่ชอบนะคะ ;-;

ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1756
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
สนุกค่ะ หน่วงดีด้วย อ่านไปน้ำตาซึมๆไป เราว่าคำอธิบายตอนท่อนทอร์คอันนี้พูดไว้ดีมากเลย



"ถ้าเทียบง่ายๆ ความรักตอนพี่แกชอบคิง คือความรักแบบเดียวกับที่ตามรักเทียน
ส่วนความรักตอนที่พี่แกชอบน้องเทียน คือความรักแบบเดียวกับที่เทียนเคยรู้สึกกับพี่เขา"

เราว่ามันคือคำนิยามของความสัมพันธ์สามเส้านี้เลยค่ะ

ออฟไลน์ mareeyah

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ NYpat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แอบลุ้นกับความรักของนายเอก  ไม่อยากใหจบแบบนี้เลย

ออฟไลน์ PUN

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
จบได้เรียลมากค่ะ

เป็นเราก็เลือกตาม ไม่ต้องฝืนนนน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Fanggt

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ไม่อยากให้จบแบบนี้มันเจ็บปวดเกินไปมันเศร้าเกินไป//เราร้องให้เพราะรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของพี่สิงค์มันจะจบแค่นี้จริงๆหรือไม่มีทางที่เขาจะกลับมารักกันได้เลยหรือเทียนจะกลับมารักพี่สิงค์ไม่ได้หรือให้พี่สิงค์สมหวังกับน้องเทียนไท่ได้เลยจริงๆหรือไม่มีทางเลยจริงๆหรือ//ที่อ่านมาทั้งเรื่องไม่ร้องแต่ต้องมาร้องเพราะคำบอกลาและคำอวยพรของพี่น้องเทียนจะกลับมารักพี่สิงคไม่ได้หรือเราอยากขอร้องให้พวกเขาได้สมหวังได้รักกันได้อยู่ด้วยกันอย่างที่ใจหวังไม่ได้หรือ
ปล.ขอโทษนะคะที่ขออะไรแบบนี้ไม้ต้องสนใจเม้นนี้ก็ได้ค่ะที่พิมพ์ไปเพราะอารมณ์ทั้งนั้นเลยเพราะพิมพ์ทั้งๆที่ร้องให้อยู่ในใจมันอัดแน่นไปหมดเลยตอนที่อ่านจบตอนนี้ดีขึ้นแล้วเลิกร้องแล้วคิดวาาไม่เป็นไรแล้วจะพยายามทำใจค่ะขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆที่แสนเศร้าให้ได้อ่านขอบคุณจริงๆค่ะ

ออฟไลน์ konfaibint

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
คนคูลๆ ก็ชนะใจคนรักอ่ะ น้องไม้ฟืน :katai2-1:

ออฟไลน์ MezoSone9

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อ่านไปก็นํ้าตาซึมไป เศร้าจังแต่ก็ชอบจบแบบนี้นะ

ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆเรื่องนี้ ขอบคุณครับผม :L2: :pig4:

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
กลับมาอ่านอีกรอบ ก็ร้องไห้อีกรอบจนได้ :sad4:

ออฟไลน์ Photis

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ตามมาจาก กฏของคนแอบรัก สิงห์ก็ไม่มีคู่เหมือนเดิม  :hao6:

ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-5

ออฟไลน์ airicha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 734
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด