TWINS " รัก ลวง หลอก " [Incest][3P][ #43 เราสามคนตลอดไป [END] ](28/10/60)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: TWINS " รัก ลวง หลอก " [Incest][3P][ #43 เราสามคนตลอดไป [END] ](28/10/60)  (อ่าน 45072 ครั้ง)

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
อูย...........ธิช เสน่ห์แรงกับพวกผู้ชายซะด้วย
ฟีโรโมนเคะ ฟุ้งกระจาย
เมาแล้วเรื้อน
เมาแล้วอ่อย
แต่พี่โชนคงชอบ
      :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
เมาแล้วอ่อยแรง สงสารพี่โชนคนดวงซวย

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
สงสารหลานธิ ที่น้องมีความลักที่ปิดบังไว้ คงเสียใจมาก ๆ เลยแน่ๆ  :sad5: :sad5:

ออฟไลน์ Nekosama

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
กะแล้วเชียวว่าน้องธัชอะโกหก ... โอ๋ๆนะธิช อย่าเมาเลย เดี๋ยวจะโดนปล้ำไม่รู้ตัว 55555555 //เก็บไว้ให้เซนเซย์สิ อย่าพึ่งเอาให้ใคร ไม่ได้ ห้ามมมม >-<'''

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 16 ฝาแฝดและคำขอครั้งสุดท้าย


          เอาล่ะ การเล่นสนุกจบลงแล้ว การเฝ้ามองโดยที่ไม่ทำอะไรเลยมันไม่ใช่นิสัยของผม ผมลุกขึ้นอีกครั้งและเดินตรงไปยังบันไดที่ทอดตัวลงไปยังชั้นล่าง เดินตรงไปช้าๆ อย่างแน่วแน่ ไปยังบุคคลที่ยังนั่งสบายใจอยู่บนโซฟาสีแดงนั่น พลางยิ้มหัวเราะกับเพื่อนข้างๆ อย่างสนุกสนาน

          " อ้าว ไอ้ธัชยืนทำห่าอะไรวะ นั่งลงสิ " เพื่อนคนหนึ่งของธัชเดินมากอดคอผมและคิดว่าผมเป็นธัช ไอ้หมอนี่คงจะเมาหนักน่าดู

          " อ่าว ไอ้ธัชมีสองคนว่ะ " มันหรี่ตาจ้องมองผมและมองน้องผมไปมา

          ธัชที่กำลังก้มลงดับบุหรี่ เงยหน้าขึ้นทันทีที่เพื่อนคนนั้นส่งเสียงดัง ธัชลุกขึ้นยืนช้าๆ ด้วยสีหน้าบ่งบอกว่าตกใจเหลือเกินที่เห็นผม

          " พี่ธิช " ธัชรีบเดินมาหาผมช้าๆ ด้วยสีหน้าช็อคสุดๆ

          " อ้าวแฝดพี่มึงนี่เอง น่ารักว่ะ ดื่มสักแก้วไหมครับพี่ " ไอ้เพื่อนขี้เมาของธัชยื่นแก้วเหล้าให้ผม

          ผมจับแก้วเหล้านั้นช้าๆ และปาไปที่กำแพงใกล้ๆ จนเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มธัชกรี๊ดขึ้นด้วยความตกใจ ผู้คนเริ่มมองมาที่ผม เพราะคิดว่ามีคนกำลังจะมวยกันแน่นอน

          " พี่ธิช ธัชขอโทษนะ ธัชกำลังจะโทรบอกพอดีเลย " ธัชจับแขนผมเอาไว้แน่น แต่ผมกลับเซนิดๆ พลางจับไหล่ธัชไว้

          " นี่พี่ดื่มมาเหรอ " เสียงธัชเย็นขึ้นและขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

          " ไม่ต้องพูด กลับบ้าน " ผมพูดพลางดึงมือธัช และลากออกจากที่นี่

          " ก็นึกอยู่ว่าหายไปไหน ไวจริงๆ " พี่โชนเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ธัชมองผมสลับกับพี่โชนด้วยสีหน้าน่ากลัว

          " พี่มาด้วยกันเหรอ " ธัชมองหน้าผมด้วยแววตาไม่พอใจ

          " คือพี่ไม่ได้มอมพี่เรานะ สาบานได้ " พี่โชนพูดพลางยกสองมือขึ้นแบบยอมจำนนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม นี่พี่แกเคยเครียดกับเขาไหมเนี่ย

          " ขอบคุณนะครับพี่โชน แต่ผมขอตัวก่อน " ผมหันไปพูดกับพี่โชน และจับมือลากน้องออกมาจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

          แต่ผมที่ไม่รู้ว่ารถจอดอยู่ที่ไหน ธัชเลยเป็นฝ่ายพาผมไปที่รถ ซึ่งจอดอยู่ในลานที่มืดและกว้างใหญ่ ผมขึ้นรถและมองธัช ที่หันหน้าหนีผมออกไปนอกหน้าต่าง ผมไม่รู้เลยว่าน้องอยู่ในอารมณ์ไหนแน่

          " ขอโทษครับ " ธัชเป็นคนทำลายความเงียบนั้น

          " อยู่กับพี่แล้วอึดอัดเหรอ " ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

          " มันไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่ได้ดื่มเลยนะ แล้วก็แค่สูบนิดหน่อย เพราะผมเครียดๆ " ธัชหันหน้ามาและมองผมด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

          " เครียดเพราะพี่เหรอ "

          " คือ แค่มีเรื่องกวนใจผมนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรแล้วครับ ผมจัดการแล้ว " ธัชหลบตาผมตอนที่พูดออกมา

          " แล้วพี่ดื่มทำไมกัน พี่ไม่ชอบดื่มนี่นา " ธัชถามผมพลางขมวดคิ้วมุ่น

          " พี่ก็มีเรื่องเครียดเหมือนกันนั่นแหละ " ผมพูดพลางพิงเบาะและปรับเอนลง

          " พรุ่งนี้ไปขอโทษพี่โชนด้วยนะ ไปมองเขาแบบนั้นได้ไง " ผมพูดพลางนอนลงเพราะตอนนี้ผมเมาสุดๆ

          " พี่ชอบพี่โชนงั้นเหรอ " ธัชถามผมเบาๆ

          " มานี่หน่อย " ผมไม่สนใจคำถาม แต่กวักมือเรียกธัชให้เข้ามาใกล้ๆ ธัชก้มลงจ้องมองใบหน้าของผมที่นอนอยู่

          " หน้าตาเด็กดื้อมันเป็นแบบนี้นี่เอง " ผมพูดพลางดึงแก้มทั้งสองข้างของธัช

          " พี่เมาแน่ๆ อยู่ดีๆ พูดอะไรน่ะ " ธัชทำหน้างงๆ ก็น่ารักอีกนั่นแหละ

          " ห้ามทำแบบนี้อีกรู้ไหม ถ้าจะมาที่แบบนี้ต้องมีพี่มาด้วยเท่านั้น ธัชก็รู้นี่ พี่เป็นห่วงจะแย่ " ผมพูดพลางดึงจมูกน้องเบาๆ

          ธัชลูบแก้มผมเบาๆ พลางจ้องมองใบหน้าของผม พวกเราจ้องตากันหลายนาทีโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

          " ผมขอจูบพี่ได้ไหม "

          ไม่รอให้ผมตอบ ธัชก้มลงครอบครองริมฝีปากผมเอาไว้ ผมอ้าปากน้อยๆ ให้เรียวลิ้นแทรกเข้าไปดูดเม้มกันไปมา รสแอลกอฮอล์ผสมกับรสบุหรี่ ถึงจะดูไม่น่าพิศมัย แต่ทำไมมันช่างหอมหวานซะเหลือเกิน ผมเคลื่อนแขนทั้งสองข้างโอบกอดคอน้องไว้ เป็นจูบที่แสนยาวนาน ผมรู้สึกแปลกๆ อีกแล้ว เหมือนกับความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด

          ธัชค่อยๆ ปลดประดุมเสื้อนักศึกษาผมออกช้าๆ ถ้าเป็นปกติผมคงจะห้ามน้องเอาไว้ แต่ตอนนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์มันทำให้ผมเตลิดไป แต่ผมก็พยายามรวบรวมสติ ดันหน้าท้องของธัชเอาไว้ เพราะตอนนี้ธัชข้ามมาจากที่นั่งฝั่งคนขับ และกำลังทับผมลงมาทั้งตัว

          " อ.อื้อ.อย่าธัช " ผมหันหน้าหนี และพยายามดันตัวธัชแต่ก็ไม่เป็นผล โลกมันช่างหมุนแบบสโลวโมชั่น ธัชตามมาประกบริมฝีปากของผมอีกครั้ง และตอนนี้กระดุมเสื้อของผมก็หลุดออกจากกันหมดแล้ว เผยให้เห็นยอดอกสีชมพูที่ตั้งชันและแข็งเป็นไต ธัชละจากริมฝีปากออกจากผม จูบเม้มไปตามซอกคอขาว ด้านล่างของเราที่กำลังถูไถกันไปมา ทำให้รู้สึกถึงสิ่งที่คับตึงอยู่ภายใน

          " อย่าธัช พอได้แล้ว " ผมยังคงพยายามดันน้องออกไปอย่างอ่อนแรง แต่ผมก็ต้องสะดุ้งน้อยๆ เพราะตอนนี้ธัชย้ายริมฝีปากจากซอกคอขาว เลื่อนลงมา ลากลิ้นวนบนยอดไตสีชมพูนั่นอย่างช้าๆ ผมที่คิดว่าพวกเรานั้นเริ่มมาไกลมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองต่อสมอง แต่กลับตอบรับสัมผัสที่หวาบหวาม จนแทบหลอมละลาย

          " อย่าธัช ม.มันรู้สึกป.แปลกๆ " ผมเกร็งตัวด้วยความรู้สึกที่เสียวซ่าน ธัชปลดเข็มขัดของผมออกและลูบไปมาเบาๆที่ส่วนแข็งขืนนั้นด้านนอกกางเกงของผม

          " ให้ผมช่วยนะ พี่เป็นขนาดนี้แล้ว " ธัชพูดพลางเลื่อนตัวขึ้นมาดูดกลืนริมฝีปากของผมอีกครั้ง ไม่ปล่อยให้ผมได้ปฏิเสธใดๆ ผมสะดุ้งน้อยๆ เพราะตอนนี้ธัชกำลังปลดเข็มขัดของตัวเองเช่นกัน

          " ทำพร้อมกันนะ " ธัชกระซิบข้างหูผมด้วยเสียงแหบพร่า พร้อมล้วงมือเข้าไปในกางเกงของผม และของตัวเองเช่นกัน ส่วนแข็งขืนของเราสองคนเคล้าคลึงกันไปมาอยู่ในอุ้งมือรัอน ธัชเริ่มรูดขึ้นลงช้าๆ พร้อมก้มลงครอบครางยอดอกสีหวานอีกครั้ง

          " อ..อื่อ " ผมเกร็งตัวไปมา พลางหายใจหอบด้วยอารมณ์ครุกรุ่น สมองมึนตื้อไปด้วยแรงอารมณ์ที่ทวีพัดโหมเหมือนดั่งพายุ ผมกำเสื้อของธัชไว้จนยับยู่ยี่ เม้มปากกลั้นเสียงอย่างสุดกำลัง ใบหน้าของผมชื้นเหงื่อและสีแดงระเรื่อ ธัชเลื่อนตัวขึ้นมาจูบเม้มที่ซอกคอของผมพลางหอบหายใจ พร้อมกับมือที่กระชับรอบแก่นกายร้อนและเร่งจังหวะจนเสียวซ่านแทบขาดใจมากขึ้นไปอีก

          " อ่ะ..อ..อึก..ไม่ไหว..แล้ว แฮ่ก .. " ผมหลุดเสียงครางออกมาด้วยความทนไม่ไหว ธัชเลื่อนตัวมาประกบจูบริมฝีปากผมด้วยความร้อนแรงอีกครั้ง

          " อือ.อื้อ " ผมเกร็งตัวจิกหลังน้องและปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้อง ในขณะที่ธัชก็ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน ผมหันหน้าหนีจากริมฝีปากของธัชพลางหอบหายใจอย่างหมดแรง

          ธัชจูบพรมลงบนไรผมของผมพลาง เกลี่ยแก้มผมเบาๆ อย่างถนุถนอม ผมมองหน้าน้องที่กำลังยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ผมนั้นรักธัชมาก มากจนไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่แบบนี้มันจะดีแล้วจริงๆ เหรอ ผมที่คิดแบบนั้นก็รู้คำตอบในทันที พี่ขอโทษนะธัช ทุกสิ่ง ก็เพื่อธัชเท่านั้น ผมอาจทำให้ธัชต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้าผมเลือกทางผิดให้น้อง

          " ให้ครั้งนี้ เป็นครั้งสุดท้ายของเราเถอะนะ " ธัชชะงักนิ้ว หุบยิ้มลง และจ้องมองผมด้วยแววตาที่สั่นระริก

          " พี่ไม่อยากให้ธัชจมอยู่กับพี่แบบนี้ สักวันธัชจะได้เจอคนที่ธัชรัก คนที่ธัชอยากจะกอดจริงๆ "

          นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พูดออกไป ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราสองคนจะหยุดเรื่องแบบนี้เสียที ถึงมันอาจจะทำให้ธัชเสียใจ แต่พวกเรากำลังหลงทาง ผมจำเป็นต้องเลือกทางที่ดีที่สุดและตัดใจจริงๆ สักที ผมเคยคิดที่หยุดทำเรื่องพวกนี้หลายครั้งแล้ว แต่ผมก็อ่อนแอเกินกว่าจะบังคับตัวเองได้ พอเห็นธัชเศร้าหมองผมก็จะยอมใจอ่อนทุกครั้ง แต่ต่อไปนี้ผมจะเข้มแข็งให้มากกว่านี้


ซึ่งทุกอย่าง ก็เพื่อธัช เพื่อน้องชายที่ผมรักยิ่งกว่าสิ่งใด
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:21:04 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
กลัวตัวละครทุกตัวเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกหวาดระแวง

ว่าจะเจอแจ็คพอตเมื่อไหร

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ความรักต้องห้ามนี่มันเศร้าจริงๆ  :sad4:

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
เอาใจช่วยแฝดนะ ; w ; /

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
ทำไมอ่านแล้ว เหมือนพายเรือไปกลางแม่น้ำ แล้วหาฝั่งไม่เจอ หรือว่าสมองคนแก่มันไม่ทำงานแล้วหว่า  :katai1: :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 17 ฝาแฝดที่น่ากลัว


          หลังจากในรถวันนั้น ผมที่คิดว่าธัชอาจจะหงอยลง หรือเปลี่ยนไป แต่ธัชกลับทำตัวปกติและยิ้มแย้มเช่นเดิม  นี่เป็น เรื่องดีใช่ไหมนะ น้องเข้าใจ ในสิ่งที่ผมพยายามทำใช่หรือเปล่า แต่ไม่รู้ทำไม ถึงธัชจะยังคงยิ้ม แต่รอยยิ้มของธัชนั้นกลับดูเหมือนจะแตกต่างออกไปจากเดิม ตกลงแล้วผมกำลังทำสิ่งที่ไม่ควรทำหรือเปล่านะ ผมควรจะทำยังไงดี

          สองสามวันก่อนนี้เซนเซย์ไม่ได้ให้พวกเราเข้าไปพบหลังเลิกเรียน เพราะติดธุระ นับว่าเป็นเรื่องที่ดีสุดๆ เลยทีเดียว ผมไม่อยากปวดหัว ไม่อยากต้องทะเลาะกับไอ้คนขี้เก๊กนั่น แต่วันนี้นั้น พวกเราคงได้ไปเป็นเบ๊อีกครั้ง แถมยังมีคาบเรียนของไอ้เซนเซย์บ้านั่นอีกแล้ว หงุดหงิดจริงๆ

          ผมเดินจับมือน้องเพื่อไปเรียนที่คณะ ทุกคนเห็นพวกเราสองคนแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติ เพราะพวกเรานั้นเป็นฝาแฝดที่แปลกกว่าใคร เป็นความสนิทที่เหนือคำบรรยาย และทุกคนก็ดูจะชอบในส่วนนี้ของพวกเรา

          " พี่ครับ เดี๋ยวผมมานะ ไปห้องน้ำแปบนึง "

          " ไปด้วยกัน เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน " 

          " ไม่เป็นไรครับแปบเดียวจริงๆ รอผมตรงนี้นะ " ธัชพูดพลางรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

          ผมยืนรอน้องพลางมองไปรอบๆ อย่างใจลอย เฮ้อ อยากนอนอยู่ห้องจังแฮะ อากาศก็ร้อนน่าเบื่อ ผู้คนมากมายเดินผ่านไปผ่านมาเพื่อไปเรียน ผมยืนพิงผนังใช้สมุดเล็กๆ พัดไล่ความร้อนที่ทำให้เสื้อของผมชื้นไปด้วยเหงื่ิอ แต่แล้วผมก็เห็นคนคนหนึ่งที่ผมคุ้นตา กำลังเดินรีบเร่งไปที่ไหนสักแห่งอย่างรวดเร็ว 

          " ท็อป " ผมเดินเข้าไปและจับที่ไหล่ของท็อปเพื่อทักทาย 

          " อ.อย่า! " ท็อปหันหน้ามา แต่พอเห็นหน้าผมก็กลับล้มลงไป ด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความกลัวและลนลานสุดๆ  จนผมตกใจ

          " เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ " ท็อปมองหน้าผมแบบคนเห็นผี ทำเอาผมขวัญผวาไปด้วย

          " ธ.ธิชเหรอ " ท็อปมองผมและถามด้วยเสียงที่สั่นเทา มองซ้ายขวาเหมือนกับหวาดระแวงอะไรสักอย่าง ผมสังเกตที่คอของท็อปมีผ้าก๊อตที่ใช้ปิดแผลแปะอยู่ ค่อนข้างยาวทีเดียว

          " น.น้องนาย มันโรคจิต .ร.ระวัง " พอได้ยินแบบนั้น ผมก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นขมวดคิ้ว และมองท็อปแบบไม่พอใจทันที พอเห็นแบบนั้นท็อปก็หน้าซีดลง และลุกขึ้นวิ่งหนีไปแบบไม่คิดชีวิตเลยทีเดียว

          " พี่ธิช " ผมหันหลังไปมองคนที่ผมรออยู่ด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงอาการใดๆ แต่ธัชกลับมองผมด้วยความสงสัย

          " มาทำอะไรตรงนี้เหรอครับ " ผมมองใบหน้าน้องที่ไม่มีรอยยิ้มใดๆ อยู่บนนั้น

          " เจอเพื่อนนิดหน่อยน่ะ เป็นอะไร ท้องเสียหรือไง " ผมพูดและยิ้มให้ธัชเหมือนปกติ 

          " ครับ กินอะไรผิดสำแดงกันน้า " ธัชเริ่มส่งยิ้มให้ผมกลับ 

          " ป่ะ เดี๋ยวเข้าสายเซนเซย์กัดตายแน่ๆ " ผมสอดมือประสานกับน้องและเดินต่อไป โรคจิตงั้นเหรอ ปากดีนักนะ

          ในคาบนั้นก็เป็นปกติ พวกเราทำเวิร์คช็อป และทำงานตามที่เซนเซย์สั่ง ผมกับน้องได้ช็อปมาแล้ว มันเป็นสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งแต่ละคนก็เสนอให้ผมกับน้องใส่เสื้อข้างในคนละสี เพื่อที่จะได้แยกพวกเราออกง่ายๆ แต่ก็อย่าหวังเลย ผมกับน้องซื้อทุกอย่างเป็นคู่เหมือนๆ กัน ไม่มีอะไรที่ผมมีแล้วน้องไม่มี พวกเรามีทุกอย่าง และใส่ทุกอย่างคู่กัน สีเดียว ชนิดเดียวกันเสมอด้วยความเคยชิน

          ผมแอบถามคนอื่นเรื่องท็อป และก็พบกว่า ท็อปนั้นขอดรอบวิชานี้ไปแล้ว และวิชาอื่นๆ ที่ต้องเรียนกับผม ผมมองน้องที่กำลังทำงานด้วยความตั้งใจ และเมื่อธัชเห็นผมมองอยู่ ธัชก็หันมาส่งยิ้มให้ผมด้วยความร่าเริง

          วันนี้เป็นวันที่ธัชต้องไปช่วยงานเซนเซย์ของจริงสักที เพราะผมไปแทนธัชรอบหนึ่งด้วยความจำเป็น วันนี้ก่อนคาบเรียนจะจบ เซนเซย์ก็เดินมาหาธัช และบอกให้ไปพบหลังเลิกเรียน ผมรู้สึกมึนน้อยๆ เพราะว่าหมอนั่นเดินไปหาธัชแบบจงใจ นี่นายแยกออกหรือไม่ออกกันแน่นะ ไอ้บ้าเอ้ย

          " ดูแลตัวเองนะธัช เซนเซย์ทำอะไรรีบโทรบอกพี่เลยนะ แล้วก็ห้ามนั่งก่อนที่เซนเซย์จะสั่ง ห้ามกินขนมของหมอนั่น ถ้าเหนื่อยเกินไปก็บอกไปตรงๆ พี่คิดว่ากับธัชน่ะ เซนเซย์คงไม่โหดเท่ากับพี่ แล้วก็... "

          " พี่ครับ ผมไม่เป็นไรหรอก " ธัชพูดแทรกก่อนที่ผมจะสวดยาวต่อไป พลางหัวเราะขำ หนอย เด็กนี่ พี่เป็นห่วงอ่ะ ถ้าไปด้วยได้นี่ไปแน่นอน ชิ

          ผมแยกกับธัชและเดินกลับมาที่คอนโด ผมทิ้งรถไว้ให้น้องขับกลับ ผมเปลี่ยนเสื้อผ้า นอนลงที่โซฟาอย่างหมดแรง แต่ไม่นานก็ลุกขึ้นมารดน้ำต้นไม้ พร้อมใส่หูฟัง ฟังเพลงไปด้วย ผมฮัมเพลงไปมาอย่างอารมณ์ดี วันนี้อากาศดีแฮะ ซักผ้าดีกว่า ปกติแล้วหน้าที่นี้จะเป็นของธัช แต่ไหนๆ ก็ว่างเหลือเกิน ช่วยน้องทำดีกว่า

          ผมวางบัวรดน้ำ และเดินเข้ามาเก็บผ้าในห้องธัชเพื่อเตรียมเอาไปซัก ผมล้วงดูทุกกระเป๋ากางเกงและเสื้อ เผื่อเผลอลืมอะไรไว้ จะได้ไม่เผลอเอาไปปั่นรวม 

          ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของธัช เพื่อเช็คดูทุกๆ อย่างให้แน่ใจก่อนแยกใส่ตระกร้า แต่ผมที่ล้วงมือเข้าไปนั้น ก็ต้องหยุดชะงัก และค่อยๆ ลูบเบาๆ ที่สิ่งของนั้นที่อยู่ข้างใน ผมรู้สึกเย็นๆ ที่นิ้ว มันเหมือนกับ...

          ผมกำของสิ่งนั้น และล้วงมันออกมาเพื่อมองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

          " คัตเตอร์งั้นเหรอ " ผมมองดูมีดคัตเตอร์ในมือด้วยความฉงน ของแบบนี้มันควรจะมาอยู่ในที่แบบนี้งั้นเหรอ ผมเลื่อนใบมีดคัตเตอร์ขึ้นช้าๆ

          ' แกร่กๆๆ '

          " พี่ธิช ผมกลับมาแล้วนะ " ผมสะดุ้งสุดตัวรีบยัดมีดนั้นกลับเข้าไปในกางเกงของธัชและใส่ผ้าทุกอย่างกลับลงไปอย่างรวดเร็ว

          " พี่เข้ามาทำอะไรเหรอครับ " ธัชโผล่หน้าเข้ามา และทำหน้าประหลาดใจสุดๆ ที่เห็นผมอยู่ในห้อง

          " พี่ได้ยินเสียงลม เลยคิดว่าธัชอาจลืมปิดหน้าต่าง ก็เลยเข้ามาดู " ผมพูดพลางส่งยิ้มให้แบบปกติที่สุด ธัชมองไปที่หน้าต่างที่ปิดสนิทและหันมามองผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย

          " ขอโทษนะครับ ผมน่าจะลืมจริงๆ " 

          " ช่างมันเถอะ ไปกินข้าวกันนะ พี่หิวแล้ว " ผมดึงมือน้องและพาเดินไปที่ห้องครัว

          ผมทำกับข้าวไว้ให้น้องแล้ว พวกเรามักจะสลับกันทำ และที่น่าแปลกก็คือรสชาติที่พวกเราทำยังเหมือนกันเสมอ สุดยอดไหมล่ะ

          " เป็นไงบ้าง เซนเซย์แกล้งธัชหรือเปล่า " ผมตักข้าวให้น้องและถามถึงเรื่องเย็นวันนี้

          " ดีมากเลยครับ ผมชอบมากเลย " ผมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

          " เขาใช้งานธัชหนักไหม " 

          " ไม่เลยครับ เซนเซย์ให้ธัชนอนเฉยๆ แล้วก็.. " ผมลุกขึ้นยืนตาโตและเดินไปจับไหล่น้อง 
         
          " มันทำอะไรธัช "

          " เดี๋ยวครับพี่ ไม่ใช่อะไรแบบนั้น " ธัชมองผมและอมยิ้มอย่างขำขันในท่าทางที่ตกใจของผม หนอย มันลวนลามธัชเหรอเนี่ย

          " เขาคุยกับผมเยอะแยะเลย แล้วก็ให้นอนพัก เซนเซย์ใจดีจัง " ธัชยิ้มจนตาหยีพลางตักข้าวกินอย่างเปี่ยมสุข ผมมองน้องที่ยิ้มสดใสพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก 

          " ห้ามรักเซนเซย์มากกว่าพี่นะ " ผมมองน้องแบบทำหน้าหมาหงอย

          " ผมบอกเซนเซย์ไปแล้วนะ ว่าผมสนใจเขา " ธัชเขี่ยข้าวในจานพลางพูดขึ้น

          ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักทันที งั้นเหรอ นี่เป็นเรื่องที่ดีสินะ ธัชอาจจะเข้ากันได้ดีกับเซนเซย์ก็ได้ 

          " พี่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ " ธัชมองผมด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น ผมมองมือตัวเองที่กำลังรินน้ำจนล้นแก้วหกเลอะไปหมด

          " อ่อ ไม่เป็นไร พี่คิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อย " ผมรีบเช็ดโต๊ะที่เปียกและส่งยิ้มให้น้อง

          " แล้วเซนเซย์ตอบว่าไงเหรอ " ผมถามคำถามนั้นออกไปด้วยความรู้สึกสับสน

          " เขาไม่พูดอะไรครับ แต่ก็ไม่ได้ว่าผมด้วย " ธัชพูดและส่งยิ้มต่อไป 

          " แต่เซนเซย์ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเลยนะ พี่ละหมั่นไส้ " 

          " แต่จริงๆ ผมอาจจะไม่ได้ชอบเซนเซย์ในแง่นั้นก็ได้นะ ผมแค่รู้สึกว่าเซนเซย์คล้ายๆ กับใครสักคนที่ผมเคยรู้จัก แต่ว่าใครกันนะ " ธัชหยุดมือ และทำท่าเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง แบบนี้ไม่ได้ ผมต้องหยุดน้องไว้

          " ยังไงก็อย่าไปเชื่อใจหมอนั่นมากนักนะ พี่ยังไม่ไว้ใจหรอก " ธัชมองผมและทำหน้าหงอย นี่นายชอบเซนเซย์ขนาดไหนกันนะ

          " ครับ " ธัชตอบรับคำพูดของผม ธัชไม่เคยดื้อกับผมเลยสักครั้งเหมือนที่ผ่านๆ มา


          ผมนอนมองนาฬิกาที่บอกเวลาตีสองแล้วด้วยความรู้สึกแปลกๆ ผมรู้สึกแย่ไปหมด ผมเป็นอะไรกันนะ เซนเซย์นั่นทำอะไรธัชกันแน่ นายต้องการอะไรจากผมและน้องกัน

          ผมที่นอนไม่หลับนั้น ก็ลุกขึ้น เดินช้าๆ ไปที่ห้องของธัช ผมเปิดประตูออกด้วยเสียงที่เบาที่สุด และค่อยๆ นั่งลงช้าๆ ที่หัวเตียง ธัชนอนตะแคงข้างหันหลัง คงจะหลับไปแล้ว ผมยื่นมือลูบที่ผมของธัชเบาๆ อย่างรักใคร่ 

          " พี่รักธัชนะ " ผมพูดเบาๆ พลาง จูบลงที่แก้มของธัชช้าๆ และเดินออกไปจากห้อง โดยไม่รู้เลยว่าใครบางคนนั้นยังไม่ได้หลับตาลง และน้ำตาเอ่อล้นออกมา


" ผมก็รักพี่ครับ "

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:23:51 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ยังไง ๆ

ธิชดุ แต่ก็ใส ๆ
ธัชใส ๆ แต่ดุจริง

เซนเซย์ชอบแบบไหนคร้าาาาาา

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
แฝดพี่ธิช  ดูดุ นิ่ง แต่ใจจริงไม่มีอะไรเลย
แฝดน้องธัชนี่สิ ร่าเริง เฟรนด์ลี่ แต่หลงรักธิช หวงหึงมาก แต่ไม่แสดงออก
จิตชัดๆ คงไปขู่ท็อปให้ถอยห่างจากธิช
ใช้คัทเตอร์กรีดคอท็อปด้วย และก็ได้ผล ท็อปกลัวลนลานเลย
ถึงขั้นย้ายวิชาเรียนที่เรียนตรงกับธิชเลย

เซนเซย์ แยกแฝดออกได้แน่ๆ
ธัช ไม่โดนแกล้ง แต่ธิชโดน มันยังไงกันนะ  o18  o18  o18

จริงๆแฝดพี่ก็คิดตรงกับแฝดน้อง
แต่สับสน และคิดแต่เรื่องความถูกต้อง
มันเลยออกมาในแนวห้ามธัช ในเรื่องการช่วยกันปลดปล่อยความใคร่
แต่ธัช น่ะจะยอมหรือ ยอมก็ไม่ใช่ธัชแล้ว
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2

ออฟไลน์ Nekosama

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
กลิ่นยันเดเระออกมาจากตัวน้องธัชแรงมาก o22

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
นับวันธัชเริ่มร้ายกาจ อ่อ ร้ายอยู่แล้วแต่ธิชเริ่มสงสัยหรอ  o22
ธัชสับขาหลอกธิชเรื่องเซนเซย์ปะ ไม่น่าจะชอบแบบนั้น
เซนเซย์ชอบแกล้งธิชงั้นสิ สนใจล่ะสิ
ท็อปเจอดีแล้วไงล่ะ ทำไมพี่โชนไม่โดนบ้าง #อ้าว
คนเขียนอัพทุกวันเลย มีวินัยมากๆ  :pig4:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
มันต้องมีอะไรในอดีตที่ทำให้ธัชไม่ปกติ  แต่ธิชไม่รู้แน่ ๆ หลอนดีแฮะแฝดน้อง  o21 o21

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 18 ฝาแฝดและเพื่อนของเซนเซย์


          วันนี้การเรียนทุกอย่างจบลงแล้ว วันนี้เป็นคิวของผม ที่จะต้องไปช่วยงานเซนเซย์ ผมมายืนอยู่ที่หน้าห้องของเซนเซย์ พลางสูดหายใจเข้าออกช้าๆ เหมือนทุกทีเพื่อสงบสติอารมณ์ วันนี้ผมต้องถามเรื่องของธัชให้ได้ ว่าเซนเซย์กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ผมอยากช่วยน้อง ผมไม่อยากให้น้องเสียใจ

          ' ก็อกๆ ' 

          ผมเคาะประตูตามมารยาท และเปิดประตูเข้าไปช้าๆ 

          " อ้าว มีแขกก็ไม่บอกนะเคียว งั้นไม่อยู่กวนดีกว่า " ผมมองผู้ชายคนหนึ่ง สูง ผิวขาว สวมแว่น และดูท่าทางเป็นมิตร กำลังยืนขึ้นและทำท่าเหมือนกำลังจะกลับ

          " ไม่เป็นไร ไม่ใช่แขกหรอก " เซนเซย์พูดเสียงเย็นพลางปรายตามองผมแบบกวนประสาท

          " เด็กคนนี้เหรอ ที่นายบอกว่าป่วย " ผมยืนงงเพราะผมไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไรกัน

          " ไม่ใช่ " 

          " ฮ่ะๆ นั่นสินะ " หนุ่มแว่นนั่นหันมายิ้มให้ผม เป็นคนที่หน้าตาคุ้นมากๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่งเร็วๆ นี้

          " พี่ชื่อเชน เป็นเพื่อนของเคียวนี่ล่ะ น้องชายพี่ก็เรียนที่นี่ด้วยนะ ฮ่ะๆ " พอได้ยินแบบนั้นก็แทบไม่ต้องเดาเลยทีเดียว ทั้งหน้าตาและการพูดคือถอดแบบกันมาเป๊ะ

          " พี่ชายของพี่โชนเหรอครับ " ผมถามออกไปด้วยความมั่นใจ

          " ฮ่าๆ ใช่แล้ว เรานี่หน้าตาน่ารักจริงๆ ด้วย น้องพี่เห็นคงหลงตายชัก แต่ตอนนี้คงไม่ใช่แค่น้องพี่แล้วมั้ง " พี่แว่นนั่นหันไปหาเซนเซย์แบบมีเลศนัย แต่เซนเซย์กลับส่งสายตาเย็นชากลับมาเช่นเดิม

          " หยุดล้อเล่นได้แล้วน่า " เซนเซย์พูดกับพี่แว่นนั่นด้วยสีหน้าเอือมระอา

          " แหม ก็ไม่เคยเห็นเคียวเซนเซย์สนใจใครขนาดนี้นี่นา ฮ่าๆ เราธิชใช่ไหม อย่าไปกลัวเคียวนักเลย หมอนี่ปากหนักไปงั้นเอง " พี่เชนเดินมาหาผมและกระซิบกระซาบใส่หูผม แต่พูดเสียงดังซะงั้น ทำเอาเซนเซย์หน้าบูดไปเลย

          ' ก็อกๆ '

          วันนี้มันอะไรกันนะวุ่นวายเหลือเกิน

          " เอ่อ ธิชหรือธัช อยู่ด้วยเหรอเนี่ย " พี่โชนโผล่เข้ามาหลังจากที่เคาะประตู มากับใครไม่รู้แต่ที่รู้ๆ คือหล่อโครตๆ  ผมมองเพื่อนพี่โชนแบบเผลอใจเต้นเลยทีเดียว หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นในทีวีเลยล่ะ

          " พริ้น รอข้างนอกก็ได้ ข้างในคนเยอะ " เพื่อนพี่โชนแค่ทำหน้าเซ็งๆ และเดินถอยหลังออกไปจากประตู

          " อ่ะ เอาไป แล้วทีหลังไม่ต้องเรียกผมมานี่อีกนะ " ผมมองพี่โชนที่ยื่นกุญแจอะไรสักอย่างให้พี่เชนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

          " ทำนิสัยแบบนี้ได้ไงโชน เคียวเป็นเพื่อนพี่นะ " ผมเห็นพี่โชนเหลือบมองเซนเซย์ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะเดินมาหาผมและเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม 

          " ผมธิชครับ " ผมยิ้มให้พี่โชน

          " คิดถึงจัง ว่างๆ โทรหาพี่บ้างสิ " ไอ้บ้านี่พูดอะไรต่อหน้าคนเยอะแยะฟะ ผมเหลือบมองเซนเซย์ที่หันหน้าไปอีกทาง และหัวเราะ เหอะ แบบอยากสำรอก ผมยิ้มแหยๆ ให้พี่โชน คือเอ็งนี่มันชอบเปิดเผยเกินไปแล้ว หึ่ยย

          " พี่ไปก่อนนะ อยู่นี่แล้วหายใจไม่สะดวก " พี่โชนอยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนสีหน้าอีกแล้ว พูดเสียงเย็นพลางเหลือบไปมองเซนเซย์ และเดินออกไปจากห้อง แถมปิดประตูเสียงดังเชียว เขามีความแค้นอะไรกันนะ

          " ขอโทษแทนน้องด้วยนะเคียว สันดานแก้ไม่หายจริงๆ " พี่เชนพูดพลางถอนหายใจ

          " ธิชก็ระวังไว้นะ น้องพี่มันไว้ใจไม่ได้หรอก " น้องพี่หรือเพื่อนพี่กันแน่ที่ไว้ใจไม่ได้ เชอะ

          " เรากับโชนเป็นอะไรกันเหรอ ขอโทษนะแต่ธิชชอบผู้ชายด้วยหรือเปล่า " เป็นคำถามที่ผมรู้สึกแปลกๆ ที่จะพูดออกไป ผมนั้นไม่ชอบผู้ชายแน่นอน แต่ผมก็มีอารมณ์กับร่างกายของผู้ชาย มันเริ่มทำให้ผมสับสนเหมือนกัน หรือจะเป็นแค่กับธัชนะ ผมไม่รู้เลย เพราะผมไม่เคยทำกับคนอื่น

          " ผมกับพี่โชนเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันครับ พี่โชนช่วยผมหลายอย่าง แล้วผมก็ไม่ชอบผู้ชายด้วย " คำว่าไม่ชอบ ผมสาดใส่หน้าเซนเซย์แบบไม่ปิดบัง 

          " ฮ่ะๆ โอเค งั้นพี่ไปดีกว่า นัดคนไข้ไว้ด้วย " คนไข้งั้นเหรอ 

          " ไปก่อนนะเคียว ธิชแล้วค่อยเจอกันนะ " พี่เชนขยิบตาให้ผมและออกจากห้องไป ผมค่อยๆ เดินเข้ามาหาเซนเซย์ช้าๆ รอคอยให้เซนเซย์บอกให้นั่งลง

          " ยืนทำอะไร " หนอย มันเอาอีกแล้ว ผมที่ได้ยินแบบนั้น เลยนั่งลงแบบทิ้งตัวที่เก้าอี้

          " เซนเซย์เมื่อวานคุยอะไรกับธัชเหรอ " ผมไม่กลัวหรอก ผมอยากรู้

          " ไม่ใช่เรื่องที่ต้องตอบ " เหอะ พูดดีๆ จะตายไหมนะ

          " ถ้าจะหลอกน้องผม ขอบอกไว้เลยนะว่าอย่า ทำตัวให้สมกับที่เป็นอาจารย์ ทำตัวให้น่าเคารพหน่อยครับ " ผมว่าผมพูดแรงเหมือนกันนะ แต่กับหมอนี่ถ้าไม่พูดตรงๆ คงไม่ได้เรื่อง

          " เธอนี่มัน เธอคิดว่าเธอทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดีอยู่เหรอ เธอกำลังทำอะไร ไม่รู้ตัวเลยสินะ เธอนี่มันโง่สิ้นดี " เซนเซย์มองผมด้วยสายตาเย็นชา นายมันจะรู้อะไร ว่าพวกเราเป็นยังไง ผมชักสีหน้าเดือดสุดๆ โง่งั้นเหรอ ผมกำมือแน่นอยากต่อยไอ้บ้านี่ชะมัด

          " เรื่องน้องเธอ ฉันจะจัดการเอง " จัดการงั้นเหรอ เรื่องอะไรล่ะ

          " ชอบธัชหรือเปล่า แล้วพวกผู้หญิงพวกนั้นล่ะ " ผมยังคงตั้งคำถามแบบหาเรื่องสุดๆ 

          " ออกไปซะ วันนี้ไม่มีอะไรหรอกกลับไปได้ "

          ผมเดินออกมาจากห้องเซนเซย์ด้วยความเกรี้ยวกราดเสมอ เหมือนทุกๆ ครั้ง ผมทำอะไรผิดนักหรือไง ทำไมหมอนี่ถึงเกลียดผมนัก แต่มีอีกอย่างหนึ่งที่ผมจะทำ ก็คือต่อไปนี้ผมจะไม่ให้ธัชมาที่นี่อีก ผมไม่ไว้ใจ เหมือนกับหมอนั่นกำลังวางแผนทำอะไรสักอย่างกับธัช ผมจะไม่ยอมให้หมอนั่นได้ดั่งใจไปหมดทุกอย่างหรอก 

          " พี่กลับมาแล้วนะ ธัช " ผมที่กลับมาที่คอนโดนั้น ก็เดินมองหาน้องซึ่งปกติจะขานรับผมแท้ๆ แปลกแฮะ หรือจะหลับ ผมเดินช้าๆ ไปที่ห้องของธัช แต่เตียงนอนกลับว่างเปล่า

          " พี่หาผมอยู่เหรอ " อยู่ดีๆ ธัชก็จับไหล่ผมเอาไว้ ผมตกใจสะดุ้งสุดตัวเลยทีเดียว

          " ธัช ทำแบบนี้อีกแล้วนะ ตกใจหมด " ผมถอนใจด้วยความโล่งอก

          " พี่กลัวผมเหรอ " ผมมองหน้าน้องที่ตอนนี้ทำหน้าเศร้าเหลือเกิน

          " พูดอะไรน่ะ พี่ไม่ได้กลัว พี่แค่ตกใจ " ผมพูดพลางจับแก้มธัชไว้ 

          " มีอะไรหรือเปล่า เป็นอะไรบอกพี่นะ " ธัชส่ายหน้าช้าๆ

          " พี่นั่นแหละ มีอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าไม่ดีเลย " ธัชจับแก้มผมไว้เช่นกัน  กลายเป็นว่าตอนนี้พวกเรามองหน้ากันไปมาซะงั้น แล้วทำไมผมจะต้องหลบตาด้วยฟะ 

          หลังจากนั้นพวกเราก็กินข้าวกัน ผมและธัชช่วยกันเก็บกวาดห้อง และนั่งเล่นกันในห้องนั่งเล่นเหมือนเช่นเคย 

          " วันนี้อยากนอนกับพี่หรือเปล่า " ธัชหันมามองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ 

          " อย่าดีกว่าครับ " ผมไม่ได้จะผิดคำพูดหรืออะไรแบบนั้นนะ ผมแค่รู้สึกอยากนอนกอดน้องเท่านั้นเอง ผมรู้สึกเหมือนพวกเราห่างเหินกันมากขึ้น ซึ่งผมไม่ชอบแบบนี้เลย

          " งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ " พอผมพูดจบ ผมก็คว้าตัวน้องเข้ามาและกอดไว้แน่น แถมหอมแก้มน้องอีกฟอดใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว

          " ไม่ได้นอนกอดก็กอดตรงนี้เลยก็ได้ " 

          " อะไรของพี่เนี่ย " ธัชดิ้นไปมา แต่ยิ่งขัดขืนผมยิ่งชอบแฮะ ฮ่ะๆ

          " พรุ่งนี้พี่จะไปหาเซนเซย์แทนธัชนะ " ผมกอดน้องและพูดเบาๆ ซึ่งเมื่อธัชได้ยินดังนั้น ก็ผละออกจากอ้อมแขนของผมและมองหน้าผมด้วยสีหน้างงงวย

          " ทำไมละครับ มีอะไรหรือเปล่า " ดูธัชอยากไปที่นั่นมากเลยแฮะ แบบนี้ยิ่งไม่ควรให้ไป เหอะ

          " อยากไปหาเซนเซย์ขนาดนั้นเลยเหรอ " ผมมองหน้าน้องพลางหรี่ตาลง

          " ไม่ถึงขนาดนั้นครับหรอกครับ แต่แค่สงสัยว่าทำไมพี่ถึงอยากไป "

          " อยากไปเหรอ ห่างไกลกับคำนั้นสุดๆ พี่แค่สงสัยว่าเซนเซย์กำลังทำอะไรธัชกันแน่ " 

          " เซนเซย์ไม่ได้ทำอะไรธัชจริงๆ นะ เค้าดูแลธัชดีจะตาย " ดูแลเหรอ เรื่องอะไรกัน

          " พี่ไม่สบายใจ ให้พี่ลองไปดูเองเถอะนะ "  ผมทำสีหน้าอ้อนวอนธัช ซึ่งธัชก็นิ่งไปสักพัก และพยักหน้าให้ผม

          " งั้นก็ได้ครับ แล้วแต่พี่เถอะ " ธัชส่งยิ้มและเขยิบเข้ามากอดผมไว้ และสักพักก็เผลอหลับไป

          ผมมองหน้าน้องและคิดเรื่องที่ท็อปพูด และเรื่องมีดนั่น ธัชกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ ผมทำอะไร ผิดพลาดไปหรือเปล่า


แล้วผมจะช่วยธัชได้ยังไงกันนะ











*********************************************************************

**พริ้นเป็นหนึ่งในตัวละครจากเรื่อง "คนของความทรงจำ" นะคะ ทั้งสองเรื่องคือจักรวาลเดียวกันค่ะ**
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:33:10 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
รู้สึกกลัวธัชขึ้นเรื่อยๆเลยแฮะ รังสีความจิตมันออกมา สยอง
เซนเซย์รู้ว่าธัชผิดปกติแน่ๆ แล้วจะทำอะไรน่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เซนเชย์ รับรู้ความจิตของธัช และพยายามแก้ไข
และรู้ว่าธิช ดูแลน้องให้ท้ายน้องแบบผิดๆส่งเสริม

พี่เชน มองธิชปร๊าดเดียว
ก็รู้ว่าธิชน่ารัก แบบที่เซนเซย์ และพี่โชนชอบ

เอ.....ธิชไม่เคยเผลอไผลกับคนหล่อๆมาก่อน
แต่พอเห็นพริ้น เพื่อนพี่โชน ก็รับรู้ความหล่อโคตรๆ ยังไงๆ แล้วธิช
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
เซนเชย์ รับรู้ความจิตของธัช และพยายามแก้ไข
และรู้ว่าธิช ดูแลน้องให้ท้ายน้องแบบผิดๆส่งเสริม

พี่เชน มองธิชปร๊าดเดียว
ก็รู้ว่าธิชน่ารัก แบบที่เซนเซย์ และพี่โชนชอบ

เอ.....ธิชไม่เคยเผลอไผลกับคนหล่อๆมาก่อน
แต่พอเห็นพริ้น เพื่อนพี่โชน ก็รับรู้ความหล่อโคตรๆ ยังไงๆ แล้วธิช
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

พี่พริ้นสุดหล่อที่โผล่มาแว๊บเดียว คือตัวละครพิเศษจากนิยาย FC นิยายอีกเรื่องของไรท์เองค่ะ เป็นพี่ชายสุดหล่อของพระเอกอีกเรื่อง 555+

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ดูจะดาร์กขึ้นเรื่อย ๆ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
หรือว่าเซนเซย์กับเชน เคยเจอกับหลานแฝดตอนเล็ก ๆ แล้วใครคือผู้มีพระคุณของหลานแฝด  :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 19 ฝาแฝดและอ้อมกอดของเซนเซย์


          ผมที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องเซนเซย์อีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความมั่นใจของผมที่จะหลอกเซนเซย์ว่าเป็นธัชเริ่มน้อยลงไปทุกที แต่ยังไงผมก็ต้องทำ อย่ากลัว ทุกอย่างก็เพื่อธัช

          ' ก็อกๆ '

          ผมเปิดประตูเข้าไปด้วยรอยยิ้ม ผมพยายามคิดว่า ไอ้บ้านี่คือธัช แล้วผมจะยิ้มได้เองอัตโนมัติ เป็นเทคนิคเล็กๆ อย่างหนึ่งที่ได้ผลดีเลยทีเดียว

          แต่ผมก็ต้องตกใจสุดๆ เพราะทันทีที่เซนเซย์เห็นหน้าผม เซนเซนย์ก็ลุกขึ้นและเดินมาหยุดยืนข้างหน้าผม แต่ก็ไม่พูดอะไรอยู่เป็นนาทีเลยทีเดียว

          " เข้ามาสิ " ผมมองมือของผมที่ถูกเซนเซย์จับไว้และพาเดินไปยังที่นั่งด้วยความมึนงง มันอะไรกันนะ ทำเอาผมตกใจหมด

          " วันนี้จะให้ผมนอนอีกหรือเปล่าครับ " ผมแกล้งถามออกไปตามที่ธัชเล่าให้ฟัง

          เซนเซย์วันนี้ไม่ดุก็จริง แต่ผมไม่ชอบรอยยิ้มน้อยๆ แบบนี้ของเซนเซย์เลย มันดูน่ากลัวกว่าตอนดุซะอีก

          " วันนั้นเธอบอกว่าชอบฉันใช่หรือเปล่า " ผมมองหน้าเซนเซย์และควบคุมสีหน้าเอาไว้

          " ครับ " ผมต้องกล้ำกลืนฝืนทนพูดอะไรแบบนี้ออกไปด้วยความยากลำบาก

          " มานี่สิ " ผมตาโตขึ้นด้วยความตกใจ เดี๋ยวนะ อะไรวะเนี่ย

          เซนเซย์ทำมือเหมือนให้ผมเดินเข้าไปหา ทำให้ผมอึ้งและทำอะไรไม่ถูก แต่ผมก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาเซนเซย์ที่ใบหน้ากำลังยิ้มอยู่ ยิ้มอยู่จริงๆ ด้วย เหมือนพวกป๋ากำลังจะหลอกงาบเด็กยังไงยังงั้น

          วันนี้เซนเซย์ใส่เชิ๊ตสีดำ ดูเรียบหรู นาฬิกา กลิ่นน้ำหอม ความดูดียังคงเป็นเอกลักษณ์ แต่ถ้าจะให้ผมเข้าใกล้คนคนนี้ละก็ ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ไม่คำเดียว

          " ช้าจริง " ผมถูกเซนเซย์ดึงเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ทำให้ผมกลายเป็นถูกจับให้นั่งลงที่ช่องว่างตรงกลางของเซนเซย์และกอดผมไว้ ผมทำตัวลีบ และพยายามไม่ต่อยไอ้บ้านี่จนมือสั่น

          " เอ่อ คือทำอะไรครับเนี่ย ถ้ามีคนเข้ามาจะไม่ดีนะครับ " ผมพยายามขืนตัวออกจากไอ้บ้านี่ การปลอมเป็นธัชวันนี้ช่างเหนือความคาดหมาย ผมขนลุกไปหมด ผมไม่เคยถูกกอดแบบนี้ ยิ่งกับคนคนนี้ยิ่งแล้ว

          " กลัวหรือไง ไหนบอกว่าชอบไง " ผมคิดไปเองหรือเปล่านะ ดูไอ้หมอนี่ทำหน้าเหมือนกำลังสนุกอยู่ยังไงยังงั้น  และพอได้ลองมาอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ผมก็พบว่าหมอนี่ตัวใหญ่กว่าผมแค่ไหนถ้าต้องสู้กันจริงๆผมคงปางตายแน่ๆ

          ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ผมต้องยอมสินะ ถ้าเผลอต่อยมันไปแม้แต่นิดเดียวผมกับน้องต้องลำบากแน่ๆ เรื่องทุกอย่างของเราจะถูกเปิดโปง ผมต้องอดทน ต้องทำให้ได้ ผมหลับตาลง ตัวสั่นน้อยๆ ผมกลัวการสัมผัสแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่เว้นแม้แต่กับธัช แต่ช่วงหลังๆ ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะธัชไม่ใช่คนอื่น แต่กับตอนนี้มันไม่ใช่

          " ไหนบอกหน่อยสิ ธัชชาวันนี้เธออยากทำอะไร " เซนเซย์ไม่พูดเปล่าแต่เริ่มใช้มือลูบไล้ไปตามตัวผมช้าๆ ผมเผลอเกร็งตัวอัตโนมัติ และกำมือแน่นอย่างอดทน

          " เซนเซย์ชอบผู้หญิงไม่ใช่เหรอครับ ผมเห็นมีผู้หญิงหลายคนอยู่กับเซนเซย์ " ผมลองถามออกไป ข้อมูลนี้ผมก็อยากรู้เช่นกัน

          " ไม่ต้องรู้เรื่องนั้นจะดีกว่านะ " หนอย ไม่ยอมบอกอีก

          " ไม่รู้ไม่ได้หรอกครับ ผมไม่อยากเป็นของเล่นหรอกนะ "

          " ไม่ใช่ของเล่นหรอก " พอพูดแบบนั้น เซนเซย์ก็เริ่มกอดผมแน่นขึ้น ใบหน้าของเซนเซย์เลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนผมได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ ผมเอียงหน้าหนี นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่กันนะ

          " เธอดูไม่เหมือนธัชชาเลยนะ ฉันได้ยินมาว่าเธอชอบอะไรแบบนี้ ไม่ใช่หรือไง " ผมขมวดคิ้วมุ่น หัวใจสั่นด้วยความกลัว การเป็นธัชในแง่นี้มันไม่เหมาะกับผมเอาซะเลย น้องชายของผมไม่เคยถือตัวเวลาถูกสัมผัสจากคนอื่น ธัชมักหัวเราะและคิดเป็นเรื่องเล่นๆ เสมอจนเป็นนิสัย เป็นนิสัยเดียวที่ผมไม่คิดอยากจะทำ

          " ผมแค่ตกใจ เพราะไม่คิดว่าเซนเซย์จะทำอะไรแบบนี้ด้วย " ผมแถไปอย่างนั้น แต่ก็คิดจริงๆ นั่นแหละว่านี่มันแปลก

          " ผมขอถามได้ไหม เซนเซย์ไม่ชอบพี่ธิชเหรอครับ " ผมอยากรู้ว่าจะตอบยังไง เพราะเวลาผมมาที่นี่ ก็ไม่แคล้วโดนด่าทุกที

          " ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ " ขอทีเถอะเวลาพูดไม่ต้องมากระซิบข้างหูก็ได้ โอ้ย

          " ไม่ใช่ไม่ชอบหรอก แต่พี่เธอน่ะ งี่เง่าเกินเยียวยา " ผมกำหมัดแน่น อ่อหรอ เหอะๆ ผมหายใจเข้าออกช้าๆ ให้ใจเย็นลง การต่อยหมอนี่ตอนนี้มีแต่จะทำให้ทุกอย่างพังลง

          ผมรู้สึกแบบไหนกันนะ ผมเสียใจที่ต้องมาโดนทำอะไรแบบนี้ แต่ผมก็คิดอีกที ว่าผมก็ไม่อยากให้ธัชโดนไอ้บ้านี่กอดเหมือนกัน นี่มันแย่สุดๆ ไปเลย

          " คือพอก่อนดีไหมครับ ผมกลัวคนอื่นเข้ามาเห็น " ผมหาทางให้ตัวเองหลุดรอดออกจากอ้อมแขนแกร่งนี้ แต่แล้วก็กลายเป็นว่าคำพูดผมกลับเป็นการฆ่าตัวตายซะงั้น เซนเซย์ลุกขึ้นและจูงมือผมไปที่ประตูเพื่อล็อค ผมเหงื่อซึม คิดสิ คิดว่าจะรอดจากสถานการณ์แบบนี้ไปได้ยังไง ถ้าสะบัดมือไอ้บ้านี่ตอนนี้เหตุการณ์มันจะร้ายแรงแค่ไหนกันนะ

          ในมุมที่ลึกเข้าไปทางขวาติดหน้าต่าง ซึ่งถูกชั้นหนังสือสูงบังอยู่นั้น มีโซฟาตัวยาวสีดำตั้งอยู่ ผมโดนจูง ไม่สิต้องเรียกว่าลากมาที่นี่ด้วยหัวใจที่สั่นกลัว

          " วันนี้ก็นอนตรงนี้ละกัน " นอนงั้นเหรอ ผมยืนนิ่ง ไม่ยอมนั่งหรือนอนลงตามที่เซนเซย์สั่ง

          " เป็นอะไรไป ตอนแรกเห็นถามไม่ใช่หรือไง " ผมขาสั่นน้อยๆ ก่อนจะนั่งลงไปช้าๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

          " วันนี้รู้สึกไม่ค่อยดียังไงไม่รู้ครับ ก็เลย... "

          " ยิ่งรู้สึกแย่นั่นแหละควรต้องทำ " เซนเซย์ผลักผมนอนลง และลุกขึ้นไปปิดม่านให้ทึบแสงขึ้นไปอีก ตอนนี้ในห้องช่างมืดสลัว ผมนอนตัวสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ความคิดของผมกำลังต่อสู่กันอยู่ภายใน ผมหลับตาปี๋ และเกร็งไปทั้งตัว แต่สักพักผมก็ลืมตาขึ้น เพราะว่าเซนเซย์นั้นกำลังสวมหูฟังให้ผม ดันตัวผมขึ้น นั่งลง และจับให้ผมนอนลงที่ตักของเซนเซย์อีกที

          " ชอบหรือเปล่า " ผมฟังเสียงที่เซนเซย์ใส่ให้ฟัง มันเป็นเสียงเหมือนกับเสียงสายฝนที่ชุ่มฉ่ำ ผมรู้สึกว่ามันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกมั้ง ถ้าไม่ต้องมานอนตักไอ้คนแบบนี้น่ะ

          " ฟังเพื่ออะไรเหรอครับ " ผมลืมตาจ้องมองเซนเซย์ที่กำลังมองไปที่อื่น

          " มันเป็นการบำบัด เป็นการรักษา " ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ตอนที่พูดว่ารักษาเซนเซย์กัดฟันจนสันกรามขึ้นอย่างน่ากลัว นี่ผมกำลังทำอะไรผิดงั้นเหรอ

          " เธอเคยมีเซ็กส์หรือเปล่า เซ็กส์ก็เป็นการบำบัดอย่างหนึ่ง " ผมลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็วพลางถอดหูฟังออก

          " ผมไม่ได้ป่วยถึงขั้นต้องใช้เซ็กส์บำบัดหรอกครับ " ผมเหลือบมองเซนเซย์ที่กำลังหัวเราะขำในลำคออย่างกวนประสาท

          " เธอไม่รู้หรอกจนกว่าจะได้ลอง " ไอ้สายตาหื่นกามนั่นขอทีเถอะ ไอ้บ้าเอ้ย ผมหลบตาเซนเซย์และนั่งตัวแข็งอีกรอบด้วยความหวาดหวั่น

          " อ๋อ งั้นก็แปลว่ากับพวกผู้หญิงพวกนั้น " ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ ผมมองเซนเซย์พลางหรี่ตาลง

          " ทำไมหึงหรือไง " หนอย ไอ้บ้า หึงอะไรฟะ ขนลุก

          " แต่บอกไว้ก่อนนะ กับพวกนั้นน่ะ มันไม่ใช่แบบนั้น " เหอะ เชื่อก็ซื่อบื้อเกินคน

          " ธัชชา " เซนเซย์เรียกผมให้ขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นอีก ผมปั้นยิ้มและขยับตัวเข้าไปด้วยความไม่เต็มใจ

          เซนเซย์จ้องมองใบหน้าของผม และเหมือนจะพูดอะไรออกมา แต่ก็ไม่ได้พูด ผมมองเซนเซย์ที่ทำคิ้วขมวดด้วยความสงสัง นายอยากบอกอะไรกันแน่นะ แต่เซนเซย์ก็แค่ยื่นมือมาลูบหัวผมเบาๆ และเดินกลับไปนั่งทำงานเหมือนเก่า

          ผมนอนลงอีกครั้ง หลับตา และฟังเสียงสายฝนที่เซนเซย์บอกให้ฟัง ผมรู้สึกดี รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น จนผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ตัว

          " ธัชชา " หืมม ใครมาเรียกฟะ คนจะนอน

          " ธิชานะ ไม่ใช่... " ผมสะดุ้งสุดตัว ตาโตมองเซนเซย์ที่จ้องหน้าผมอยู่อย่างตกใจ

          " ฮ่าๆ หลับเพลินเลยละเมอเรียกพี่ซะได้ " ผมรีบลุกขึ้นพลางหัวเราะกลบเกลื่อน

          " กลับไปพักซะ ธัชชา " เซนเซย์แค่มองผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย

          " ขอบคุณครับ " ผมลุกขึ้นเก็บของ ก้มหัวก่อนจะออกจากห้องอีกครั้ง

          " แล้วพรุ่งนี้เจอกัน " ผมพยักหน้าและเปิดประตูออกไป แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะ พรุ่งนี้เจอกัน หมายความว่าไงนะ ผมที่ออกมาแล้วนั้น ก็หันกลับไปมองประตูห้องที่น่าสยองนี่ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น


ก็พรุ่งนี้น่ะ มันเป็นวันที่ผม ธิชาต้องมาที่นี่ต่างหาก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:37:51 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เงื่อนงำเต็มไปหมด  :z3:

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
เซนเซย์มองออกสินะะะะ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
ทำไมหลานธิชถึงได้เกินเยียวยาหว่า  :ruready

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
อยากอ่านพาร์ทของเซนเซย์แล้ว
คิดยังไงกับแฝดกันแน่

ที่ว่าแฝดพี่เกินเยียวยว
เพราะห่วงใย ปกป้องน้องเกินไปหรือเปล่า
        :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด