TWINS " รัก ลวง หลอก " [Incest][3P][ #43 เราสามคนตลอดไป [END] ](28/10/60)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: TWINS " รัก ลวง หลอก " [Incest][3P][ #43 เราสามคนตลอดไป [END] ](28/10/60)  (อ่าน 45070 ครั้ง)

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
แฝดน้องรักแฝดพี่เกินพี่น้อง
เลยเศร้าเพราะรักข้างเดียว
รอตอนใหม่
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
ใครนะที่แอบร้องไห้อยู่ เป็นแฝดน้องหรือป่าวนะ  :กอด1:

ออฟไลน์ armize

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 11 ฝาแฝดและการปลดปล่อยของทั้งสอง


          หลังจากการบรรเลงจบลง ผมมองไปรอบๆ มองหาคนที่ผมแคร์ยิ่งกว่าใครๆ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนคนนั้น

          " ช่างเป็นการบรรเลงเม้าท์ออแกนที่ไพเราะจริงๆ ค่ะ เหมือนกับกลั่นออกมาจากหัวใจยังไงยังงั้น "

          " ผมนี่ถึงกับน้ำตาเล็ดเลยครับ ไม่รู้ว่าน้องเขาจะสื่อถึงใคร แต่คนคนนั้นต้องเป็นคนสำคัญจริงๆ แน่นอน "

          พิธีกรยังคงพูดต่อไป แต่ผมไม่สนหรอก ฟังอยู่ไหมน้องชาย ไปอยู่ไหนกันนะ

          " ต่อไปจะเป็นการมอบดอกกุหลาบให้แก่ผู้เข้าประกวดนะคะ ซึ่งผู้ที่ได้รับดอกกุหลาบมากที่สุดก็จะได้รางวัลป๊อบปูล่าโหวตด้วยค่ะ ยังไงรักใครเชียร์ใครก็ต้องป๋าหน่อยน้า ทุ่มสุดตัวกันไปเลยจ้า "

          ผู้คนมากมายตอนนี้ต่างพากันมาออที่หน้าเวทีและเรียกผมให้มารับดอกกุหลาบ ผมมองคนที่ต่อแถวเพื่อรอมอบดอกไม้ให้ผมด้วยความตกใจ เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ผมไม่รู้ว่าก่อนว่ามีคนชอบผมมากมายขนาดนี้ ทั้งสาวๆ และ เอ่อตัวผู้ ที่มากเป็นพิเศษ ไม่รับจะเป็นไรไหม

          " น่ารักมากเลยค่ะ ชอบนะคะ " 

          " ปลื้มทั้งสองฝาแฝดเลยค่ะ หล่อมากเลย "

          " นี่เบอร์เดี้ยนนะฮะ เบอร์ห้องก็เขียนไว้ให้นะตัวเอง " ผมขนลุกซู่เลยทีเดียวตอนรับดอกนี้

          " นายชอบผู้ชายหรือเปล่า เราชอบนายนะ ว่างๆ คุยกัน " คันทีนจริงๆ แฮะ

          " น่ารักมากเลยครับ เป็นรับใช่เปล่า " รับพ่อง ผมรับช่อนี้แบบหักก้านเลยทีเดียว

          " เยี่ยมมากเลย รักนะจุฟๆ " เหอะๆ ไอ้พี่โชนนี่ เดี๋ยวเถอะ

          ผมก้มหน้าก้มตารับดอกไม้แบบไม่หวัดไม่ไหว จนช่อสุดท้ายที่ยื่นมา เป็นช่อที่ใหญ่มาก ใหญ่จนมองไม่เห็นว่าใครเป็นคนยื่นให้ ผมยื่นมือไปรับและพยายามมองคนที่ยื่นมันมาให้

          ผมถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่นี้ไว้ในมือและยิ้มกว้างออกมาทันทีที่เห็นว่าใครอยู่ตรงหน้า ดอกไม้ช่อนี้ผมจะเก็บมันเอาไว้อย่างดี เพราะมันเป็นดอกไม้ของคนที่ผมรักและแคร์มากที่สุด เป็นคนที่ผมอยากจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

          " ขอบคุณนะครับ " ผมส่งยิ้มให้คนที่ยื่นดอกไม้ช่อนี้มา ซึ่งคนที่ยื่นมากลับก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาผมซะงั้น น่ารักจริงๆ แฮะ หายงอนพี่แล้วใช่หรือเปล่านะ ผมลุกขึ้นและกอดช่อนี้ไว้แน่น จริงๆ อยากกอดคนให้มากกว่า แต่รอก่อนเถอะ

          แต่ผมที่กอดช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไว้นั้น กลับเหลือบมองเห็นช่อดอกไม้อีกช่อหนึ่งที่แปลกพิลึก มันเป็นดอกกุหลาบสีดำที่มีการ์ดเล็กๆ ห้อยอยู่ มันมีแบบนี้ขายด้วยเหรอเนี่ย ผมเปิดการ์ดนั่นออก และอ่านข้อความในนั้นช้าๆ 

          ' ทำได้ดีนี่ธัชชา ' 

          ผมอ่านอีกรอบด้วยหัวใจที่สั่นไหว พลางมองออกไปยังคนที่ยืนกอดอกอยู่ไกลๆ นั่น เป็นที่ที่เกือบจะมองไม่เห็น  เซนเซย์งั้นเหรอ นี่คือการทายครั้งสุดท้ายสินะ ผมยิ้มออกมาอย่างเปรมปรี ต้องเรียกว่าหน้าบานเลยทีเดียว ทำเอาพิธีกรตกใจ เพราะผลการประกวดยังไม่ออก แต่ผมกลับยิ้มสดใสและชูมือขึ้นเหมือนกับชนะทุกรางวัลซะงั้น

          ผมโบกมือไปมาให้น้อง และพูดแบบไม่มีเสียงให้น้องอ่านปากของผม

          ' เราชนะ '  ธัชที่ตอนแรกทำหน้ามึนและหงอยๆ ตอนนี้กลับเริ่มยิ้มกว้างและโบกมือให้ผมอย่างมีความสุขเช่นกัน

          แต่การชนะครั้งนี้จะบอกใครไม่ได้ ถึงพวกเราจะชนะ แต่ตอนนี้ผมนั้นกำลังสวมบทเป็นธัชชาจริงๆ และเซนเซย์ก็หลงเชื่อ พวกเราชนะและรับรู้แค่เพียงในใจเราสองคนก็พอ การจะบอกว่าผมคือธิชากับเซนเซย์นั่นไม่ใช่เรื่องที่ดี เพราะพวกเรากำลังโกงการประกวดอยู่ยังไงล่ะ แต่แบบนี้พวกเราก็ต้องโดนเซนเซย์สั่งสินะ แต่ก็ช่างเถอะ จะสั่งให้ผมไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ก็ตามแต่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว พวกเรายังคงเหมือนกัน โดยที่ไม่มีใครแยกออกจริงๆ นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ

          และผลการประกวดก็ออกมา ซึ่งผมก็ได้รับตำแหน่งเดือนมหา'ลัยกับมิสเตอร์ป๊อบปูล่าโหวตไปแบบงงๆ ก็คนมันหล่ออ่านะ ช่วยไม่ได้ ฮ่าๆ ผมยิ้มหน้าบานและรับสายสะพาย เดี๋ยวเอาไปคล้องให้ธัชทีหลัง หึหึ ผมนี่บราค่อนของแท้เลยแหละ

          หลังจากงานประกวดจบลงผมมองหาน้องชายอย่างรีบร้อน หายไปไหนของเขาอีกแล้วน้า เด็กคนนี้ ผมหลบฝูงชนที่พยายามถ่ายรูปกับผมอย่างยากลำบาก ต่อไปนี้คงใช้ชีวิตแบบส่วนตัวไม่ได้แล้วสินะ นี่ดีแล้วจริงๆ เหรอที่เป็นเดือนมหา'ลัย

          อึ๋ย แย่แล้ว เคียวเซนเซย์เดินตรงมาหาผมอย่างแน่วแน่ เอาวะ กลัวอะไรเล่า

          " ยินดีด้วยนะครับ ผมแพ้ซะแล้ว " ผมพยายามทำหน้าเจื่อนที่สุดที่เท่าจะทำได้ ตายละหว่า เคียวเซนเซย์ทำคิ้วขมวดมุ่น หรือว่าจะรู้ว่าเราเนียนเป็นธัชแล้ว

          " ถ้างั้นก็ดี คำสั่งก็คือ ต่อไปนี้นายกับพี่ชายต้องไปช่วยงานฉันที่ตึกคณะทุกวัน เข้าใจแล้วนะ " อะไรจะลัคกี้ปานนี้ สำเร็จ แบบนี้แพ้ก็เหมือนชนะละวะ ได้สิ่งที่ธัชต้องการเฉย แจ่มเลย 

          พอพูดเสร็จเซนเซย์ก็หันหลังเดินกลับไปอย่างรวดเร็วตามเคย เพราะอะไรกันนะ วันนี้เซนเซย์ถึงมองพวกเราไม่ออก หรือว่าเพราะพวกเราไม่ได้เสแสร้งสร้างอารมณ์ปลอมๆ ตบตาเซนเซย์เหมือนที่ผ่านๆ มา ผมคิด ว่าคงเป็นแบบนั้น

          " ยินดีด้วยนะครับ พี่เก่งจริงๆ " ผมหันหลังกลับไปมองน้องชายที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีแปลกๆ ยังคงรู้สึกไม่ดีอยู่สินะ ผมถอดสายสะพายออกและพยายามสวมให้น้อง แต่ธัชกลับยกมือห้ามผมเอาไว้

          " มันเป็นของพี่ " ธัชส่งยิ้มเศร้าๆ มาให้ผม

          " ถ้ามันเป็นของพี่ ก็ต้องเป็นของธัชด้วย มันเป็นของเรา พี่ทำ ก็เพื่อธัชเท่านั้น " ผมจับมือธัชไว้ มองธัชด้วยสีหน้าจริงจัง

          " พี่ขอโทษ... "

          " ขอโทษเรื่องอะไรกันครับ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย " ผมที่ยังไม่ทันพูดจบ ธัชก็แทรกขึ้นมา

          " กลับกันเถอะ " ผมพูดและจูงมือน้องเดินกลับไปยังที่ของเรา

          ไม่นานนัก พวกเราก็กลับมาถึงห้อง พร้อมของขวัญมากมายที่ได้จากงานประกวด ผมกองของทุกอย่างไว้กับพื้นแต่ช่อกุหลาบที่ได้จากธัชนั้น ผมกำลังยืนจัดมันลงในแจกันอยากรักใคร่

          " ทิ้งไปก็ได้นะครับ เดี๋ยวมันก็เหี่ยวแล้ว " ธัชมองผมที่กำลังจัดแจกันด้วยสีหน้าที่ยังคงหมองเศร้า

          " ไม่ ธัชอุตส่าห์ให้พี่ พี่ไม่ยอมทิ้งหรอก "

          " มันไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้น " ผมหันไปมองน้องที่ยังคงยิ้มแบบเศร้าๆ ผมมันแย่จริงๆ ผมเกลียดที่พวกเราต้องเป็นแบบนี้ ผมควรจะทำยังไงดี

          ผมอาบน้ำเสร็จ ปิดไฟ หลับตาลงนอนบนเตียง ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ผมมองไปที่ประตูเหมือนเฝ้ารออะไรบางอย่าง นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่นะ ผมกำลังหวังอะไรกัน ผมจะทำให้น้องกลับมาร่าเริงได้ยังไง

          ผมตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอน ค่อยๆ เดินช้าๆ ไปที่ห้องของธัช และบิดลูกบิดประตูเบาๆ ผมเดินเข้าไปข้างใน จ้องมองธัชที่นอนอยู่บนเตียง หลับตา คงจะหลับไปแล้ว ผมค่อยๆ นั่งลงที่หัวเตียง จ้องมองใบหน้าของธัช ลูบเบาๆ ที่ผมและไล่ลงมายังแก้มที่ยังเห็นรอยช้ำน้อยๆ ด้วยหัวใจที่สั่นไหว ผมก้มลงจูบช้าๆ ที่รอยช้ำนั่น ไล่ไปเรื่อยๆ ยังริมฝีปากบาง ขบเม้มช้าๆอย่างอ่อนโยน

          " พี่ทำอะไรน่ะครับ " ธัชลืมตาขึ้นและจับไหล่ทั้งสองข้างของผมเอาไว้ แต่ผมไม่ฟังหรอก ผมดันแขนธัชออก และดึงคอธัชเข้ามาประกบจูบอย่างร้อนแรง ผมไม่รู้ว่าทำอะไร รู้อย่างเดียวว่าผมต้องการธัช

          พวกเรายังคงบดเบียดริมฝีปากเข้าหากัน ธัชดูลังเลเล็กน้อยในตอนแรก แต่ตอนนี้ก็ตอบรับริมฝีปากของผมด้วยความเต็มใจ และดึงผมขึ้นมาบนเตียงลูบไล้ไปมาบนเสื้อนอนตัวบางของผม ผมละริมฝีปากออกและค่อยๆ เคลื่อนตัวลงต่ำมาเรื่อยๆ ไปยังส่วนที่ต้องการปลดปล่อยของน้องชาย พอเห็นแบบนั้น ธัชก็รีบรั้งตัวผมไว้และส่ายหน้าช้าๆ ในความมืด

          " คือว่าใช้มือก็ได้ครับ " ผมดึงแขนน้องออกจากไหล่และค่อยๆ ถอดกางเกงธัชลงช้าๆ ก้มลงใช้ปลายลิ้นโรมเลียส่วนแข็งขืนนั้นทันทีที่มันปรากฎในสายตา ผมสังเกตุเห็นขาของน้องที่เกร็งขึ้น และมือที่กำผ้าปูที่นอนแน่น

          ผมยกหัวขึ้นค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากครอบครองส่วนแข็งขืนนั้นไว้ ค่อยๆ ต่ำลงมาเรื่อยๆ จนสุดโคนอย่างทุลักทุเล เพราะขนาดของธัชนั้นจัดว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ขาของธัชสั่นน้อยๆ และกระตุกเกร็งด้วยความเสียวซ่าน ผมค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากขึ้นลงช้าๆ ดูดเม้มแท่งอุ่นนั่น

          ผมใช้มือข้างที่ว่าง ล้วงเข้าใปในกางเกงนอนของตัวเองและขยับเบาๆ ที่ส่วนแข็งขืนที่ร้อนเป็นไฟของตัวเอง ผมตัวสั่นน้อยๆ เพราะว่าผมนั้นไม่ได้ช่วยตัวเองมานานแล้ว ทำให้การสัมผัสแม้เพียงนิดเดียว ก็ทำให้รู้สึกเสียวจนหูอื้อตาลายไปหมด ปากของผมยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีพร้อมๆ กับที่ฝ่ามือกำลังขยับขึ้นลงเร็วขึ้นเรื่อยๆ แบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

          " อ..อึก พี่ครับ ผม.จะถึง.. " เสียงครางในลำคอ และเสียงหอบหายใจยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เครื่องปรับอากาศไม่สามารถทำให้พวกเราเย็นลงได้แม้เพียงเสี้ยววินาที ธัชเอื้อมมือเข้ามาในเรือนผมของผม และเกร็งตัวมากขึ้นไปอีกเมื่อผมเร่งจังหวะขึ้น ผมเร่งจังหวะที่ข้อมือตัวเองด้วยเช่นกัน

          " อ..อึก.. " ผมเกร็งตัวเป็นครั้งสุดท้ายกระตุกเบาๆ พลางปล่อยน้ำสีขาวออกมาเต็มกำมือ พร้อมๆ กับที่ธัชปลดปล่อยออกมาเช่นกัน 

          " ขอโทษครับ คายออกมาเถอะ " ธัชรีบลนลานหาทิชชู่มาเช็ดปากผมใหญ่ 

          " รสชาติโครตห่วย " ผมมองหน้าน้องพลางอมยิ้มขำ ธัชที่ตอนแรกคิ้วขมวดมุ่น ตอนนี้กลับค่อยๆ คลี่ยิ้มออก

          " สมน้ำหน้า ฮ่าๆ " ธัชหัวเราะเยาะผม หนอยไอ้เด็กนี่ ผมแบมือที่เปื้อนน้ำขาวขุ่นของผมแปะลงที่หน้าของธัชแบบเต็มรัก

          " เฮ้ย พี่ธิชเล่นอะไรเนี่ย " ผมหัวเราะลั่น พวกเราเริ่มสู้กัน โดยเอาหมอนตีกัน เล่นกัน กอดกัน หัวเราะด้วยกันเหมือนที่แล้วๆ มา ผมไม่สนว่าพวกเราจะทำผิด


ผมแค่อยากให้น้องยิ้ม ขอแค่น้องมีความสุขก็พอแล้ว
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:04:51 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ korinasai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
เรางงๆกับเซนเซย์ สรุปแยกออกจริงหรือไม่จริง

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
เรางงๆกับเซนเซย์ สรุปแยกออกจริงหรือไม่จริง

ทุกอย่างมันมีเหตุผลค่ะ บอกไว้ก่อนว่าเซนเซย์น่ะร้ายกาจ เดี๋ยวรู้เลย 555+

ออฟไลน์ W2P5

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
เซนเซย์ คนน่ากลัว  :ling3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Nekosama

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น้องธัชให้ึความรู้สึกแปลกๆ ... จริงๆนะ ตั้งแต่ที่สลับกับธีชแล้วมีมีกลิ่นบุหรี่ติดเสื้อแล้วอะ หรือเราแค่คิดมากไปเอง.... ติดตามนะคะ  :-[

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 12 ฝาแฝดและการเป็นเบ๊วันแรก


          หลังจากกิจกรรมต่างๆ นาๆ ได้จบไป คราวนี้ก็มาถึงมหกรรมการเรียน ที่ทั้งหนัก ทั้งเยอะ จนแทบจะอ้วกออกมาเป็นแคลเลยทีเดียว ผมพยายามจด อ่านและสอนน้องอยู่ตลอด แต่ธัชก็ไม่ไหวเอาซะเลย งอแงและไม่ยอมตั้งใจอยู่เรื่อยไป เฮ้อ เหมือนจับลิงเรียนหนังสือจริงๆ

          ในช่วงพักกลางวันนั้น ผมกับน้องก็มาหาข้าวกินกันใต้คณะเหมือนเช่นเคย แต่ผมรู้สึกไปเองหรือป่าวนะ เหมือนกับมีแต่คนจ้องพวกเราพลางซุบซิบนินทาไม่ขาด ก็นะ พวกเราชอบอยู่ด้วยกันแค่สองคน ไม่ค่อยยุ่งหรือสุงสิงกับใครมากนัก แต่ธัชก็มีเพื่อนมากพอดูเหมือนกัน แต่แค่ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเท่านั้นเอง

          และถึงผมจะรักความสงบ ชอบสันโดษแค่ไหน ผมก็เคยมีคนมาขอเป็นเพื่อนเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คนเหล่านั้นมักหายไปในเวลาไม่นาน เรียกได้ว่าหายสาปสูญไปเลยแหละ เป็นเรื่องที่ผมพิศวงงงงวยมาช้านาน แต่ก็ช่างเถอะ ผมอาจจะเหมาะกับการอยู่แบบนี้มากกว่าละมั้ง

          " ว่าไงสองหนุ่มเดือนมหา'ลัย " ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร ไอ้หน้าตายิ้มแป้นจนหน้าหมั่นไส้แบบนี้ 

          " พี่โชนกินข้าวหรือยังครับ มากินด้วยกันสิ " ธัชเอ่ยชวนอย่างเป็นมิตร

          " แค่เห็นหน้าตาน่ารักๆ ของทั้งสองคนพี่ก็อิ่มยันชาติหน้าแล้ว " ผมทำท่าทางจะสำรอก แต่พี่โชนกลับหัวเราะขำกลิ้งซะงั้น เป็นคนที่อารมณ์ดีจังเลยนะ

          " คณะแพทย์อยู่ตั้งไกล แถมเวลาพักก็น้อย ยังจะมีเวลามาเกี้ยวเดือนอีกแน่ะ " ธัชพูดพลางยิ้มขำ

          " ก็คุ้มละนะ " พี่โชนยังคงเท้าคางพลางยิ้มแป้น

          " มีใครอยากมีแฟนเป็นหมอไหม "

          " ไม่!!! " ผมกับน้องพูดพร้อมกันพลางเชิดใส่

          " คนน่ารักมักใจร้าย ฮืออ " ไอ้หมอบ้านี่ มันบ้าจริงๆ ผมอมยิ้มพลางคิดในใจ

          ช่วงบ่ายเป็นวิชาที่ผมไม่อยากเรียนที่สุด หึ่ยย เกลียดขี้หน้าคนสอนชะมัด และวันนี้พวกเราก็มาที่ห้องสโลปที่เก่า เลือกที่นั่งไกลๆ แบบเก่า ผมไม่อยากสบตาไอ้หมอนี่เลยจริงๆ ผมตั้งหนังสือเล่มใหญ่ขึ้นบังหน้าตัวเองเอาไว้ล่วงหน้า ฟังแต่เสียงก็น่าจะโอเคแล้วล่ะ

          เสียงเอะอะจอแจเงียบลงทันทีที่เซนเซย์เดินเข้ามา ผมที่สงสัยก็แอบเหลือบมองดูหน่อยๆ แหม วันนี้ก็สุดยอดเลยนะ จะมีวันไหนที่พี่แกไม่เท่ห์บ้าง ผมควรเลียนแบบการวางตัว การเดิน หรือสไตล์การแต่งตัวของเซนเซย์หรือเปล่านะ แต่ผมไม่อยากขี้เก๊กสักหน่อย เอาเป็นว่าเป็นตัวของตัวเองนี่แหละดีที่สุด ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับตัวเอง

          " เซนเซย์วันนี้ก็หล่ออีกแล้ว ธัชอยากหล่อแบบนั้นบ้างจัง " ผมดึงจมูกน้องทันทีด้วยความหมั่นไส้

          " ห้ามไปเลียนแบบไอ้บ้านั่นนะ เดี๋ยวตีตายเลย " ธัชยู่หน้าแก้มป่องเพราะผมไปว่าไอดอลตัวเองเข้า ชิ ไอ้เด็กเห็นผู้ชายดีกว่าพี่

          " ไหนใครตอบได้บ้างว่าเมื่อกี้ ฉันพูดว่าอะไร " ผมรีบหดคอลงทันทีเพราะว่าเมื่อกี้ไม่ได้ฟังแฮะ เวรละ

          " ธิชา ว่าไง " หนอยย เอาอีกแล้วนะ เล็งแต่ผมนี่หว่า เอาไงดีวะ แม่งตอบไม่ได้

          แต่ผมที่กำลังเครียดอยู่นั้น ก็ต้องตกใจทันทีที่ธัชลุกขึ้นยืนแทนผม นี่เอาจริงเหรอเนี่ย

          " พรุ่งนี้จะมีสอบย่อยท้ายชั่วโมงครับ " ตายละ ไม่เนียนแน่ๆ เซนเซย์ต้องดูออกแน่นอนว่าคนที่ตอบไม่ใช่ธิชา ผมเตรียมอุดหูรอคำด่าด้วยใจระทึก

          " ดี นั่งลง "

          หืมมม เดี๋ยวนะ สำเร็จงั้นเหรอ ผมหมอบต่ำและยกมือสองข้างแปะกับน้องเบาๆ แบบ เยส พวกเราน่ะเจ๋งสุดๆ

          ในที่สุดเวลาของคาบเรียนก็หมดลง นักศึกษาคนอื่นๆ ต่างทยอยกันเดินออกจากห้อง ผมกับน้องก็ค่อยๆ เก็บของและเดินลงไปยังประตูทางออกตามคนอื่นๆ เช่นกัน

          " ธิชา วันนี้หลังเลิกไปช่วยฉันที่คณะด้วย มีงานให้ทำ " เริ่มแล้วสินะ ระบบเบ๊ของผู้แพ้ ชิ เซนเซย์พูดพร้อมกับเดินผ่านหน้าเราไปเลย เหอะ ไอ้คนไร้มารยาทนี่ เชื่อเขาเลย

          " ฮืออ แล้วธัชอ่ะ พี่ธิชขี้โกงอ่ะ " นั่นไง ไอ้ตัวดีงอแงซะแล้ว

          " สลับกันไง พรุ่งนี้ธัชก็ไป หรืออยากไปวันนี้แทนพี่ " ผมเลิกคิ้วถามน้อง

          " ผมบอกตรงๆ นะ กลัวๆ กล้าๆ ยังไงไม่รู้ ถ้าเซนเซย์จับได้นี่ชะตาขาดแน่นอน " ธัชทำท่าปาดคอช้าๆ จนผมเสียวสันหลังวาบ 

          " งั้นก็เอาแบบนี้แหละ ไม่ต้องสลับตัวหรอกเนอะ " 

          " ครับ งั้นผมกลับไปรอที่คอนโดนะ พี่จะกลับก็โทรหาผม เดี๋ยวผมมารับ " ธัชยิ้มกว้าง 

          " เดี๋ยวจะสืบมาให้ว่าเซนเซย์เป็นยังไง " ผมกระซิบข้างๆ หูธัช 

          " ฮ่ะๆ คร๊าบ ฝากด้วยนะ " ธัชยิ้มกว้างและเดินจากไป แน่ะ ยังจะหันกลับมาโบกมือให้อีกนะ น่ารักจังเลยน้า

          ผมหันหลังเดินไปที่คณะด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว ผมจะโดนกัดหรือเปล่านะ ไอ้หมอนั่นดุยังกับร็อตไวเลอร์ แต่ก็นะ ผมต้องการรู้เรื่องของหมอนี่อยู่เหมือนกัน ถ้ารู้ว่าชอบอะไร ชอบคนแบบไหนจะได้บอกธัชได้

          ผมหยุดยืนอยู่หน้าห้องห้องหนึ่งบนชั้นสูงสุดของตึกคณะ หมอนี่เป็นอาจารย์หัวหน้าภาควิศวกรรมเลยแฮะ ไม่ธรรมดาอีกแล้ว ผมยืนมองรูปบนผังและอ่านหัวข้อยิบย่อยบนบอร์ดเพื่อเก็บความรู้ แหม่ ในรูปยังเก๊กซะ ทำยังกับถ่ายปกนิตสาร เชอะ ผมใช้นิ้วจิ้มๆ บนรูปของเซนเซย์ขี้เก๊กนี่อย่างหมั่นไส้ อยากเผาทิ้งจริงโว้ย

          " จะจิ้มอีกนานไหม " อึ๋ย ยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ส่งเสียง อ้ากก เห็นหมดแล้วใช่ไหม ผมรีบหดมือเข้าหาลำตัวและทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เดินเข้าห้องที่เซนเซย์เปิดประตูอยู่แบบวิ่งฉิว และนั่งแหมะลงที่เก้าอี้ในห้องนั้นอย่างเรียบร้อย

          ผมกวาดตามองดูรอบๆ ห้องอย่างสนใจ ในห้องตกแต่งแบบโมเดิิร์นโทนขาวดำ ผนังทุกด้านเต็มไปด้วยหนังสือ มีโซฟาตัวยาวสีดำตัวหนึ่งตั้งชิดริมหน้าต่างบานใหญ่ที่มีกระจกกั้นจนทึบแสง บนโต๊ะทำงานมีเพียงแมคบุ๊คหนึ่งตัวตั้งอยู่ มุมหนึ่งของห้องมีตู้โชว์และรูปถ่ายอยู่บนนั้น แต่ผมมองเห็นไม่ถนัดเท่าไหร่เพราะมันค่อนข้างสูงทีเดียว ดูๆ แล้วไม่บอกก็รู้ว่าห้องใครเลยแหละ หมอนี่รสนิยมดีทีเดียว ดีทุกอย่างจนน่าหมั่นไส้ หึ่ยย

          " ใครใช้ให้นั่ง " เซนเซย์เดินตามเข้ามาและนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ไขว่ห้างวางมือประสานกันบนตักและจ้องมองผมด้วยสายตาเบื่อหน่าย ผมรีบเด้งตัวเร็วจี๋พลางขมวดคิ้วมุ่น เหอะ เริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้วนะเฟ้ย

          " เห็นไม้กวาดนั่นไหม " ผมมองไปที่ไม้กวาดที่อยู่ตรงมุมห้อง อะไรนะ นี่อย่าบอกนะว่า

          " คือ เรื่องทำความสะอาดแม่บ้านเขาก็ทำให้ไม่ใช่เหรอครับ " ผมไม่ใช่แม่บ้านนะเฟ้ย นี่เอ็งเรียกข้ามาทำอะไรกันแน่

          " หน้าที่ของเธอก็คือ ฟังคำสั่ง และทำตาม ทุกอย่าง " เซนเซย์พูดคำว่าทุกอย่างแบบเน้นๆ ใช่ซิ๊ ผมพูดไว้เองแหละว่าจะทำตามทุกอย่าง แต่ไม่ใช่แบบนี้เฟ้ย แบบสั่งครั้งเดียวแล้วเลิกแล้วต่อกันอ่ะ มันต้องแบบนั้นเซ่

          หลังจากนั้นสองชั่วโมงผมก็ทำหน้าที่เป็นเบ๊ หรือทาสแบบครบวงจร หมอนี่มันแค้นผมแน่ๆ นี่อารมณ์ส่วนตัวล้วนๆเลยสินะ หนอย ใช้เอาๆ จนผมหลังขดหลังแข็งไปหมด

          ผมเดินกลับคอนโดอย่างทุลักทุเล ผมไม่อยากรบกวนน้อง เลยเดินเองดีกว่า เพราะจริงๆ คอนโดก็อยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัยเท่าไหร่

          " ธัช พี่กลับมาแล้วนะ " ผมเปิดห้องเข้าไปและส่งเสียงให้น้องรู้ว่าผมกลับมาแล้ว

          " ครับ ไหงสภาพเป็นแบบนั้นละครับ " ธัชมองผมแบบเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ผมเลยเล่าความชั่วร้ายของเซนเซย์ให้ฟังอย่างเดือดดาล แม่งแค้นโว้ยย จริงๆ เราชนะแท้ๆ ไม่น่าเล้ย

          " แค่กๆ " ผมหันไปมองน้องที่หน้าซีดและไอแปลกๆ

          " ไม่สบายหรอ ไหนขอพี่ดูหน่อย " ผมรีบเดินเข้าไปวางหลังมือลงบนหน้าผากและคอของน้องด้วยความเป็นห่วง 

          " เหมือนจะเริ่มเป็นไข้นะ รีบกินข้าวกินยาแล้วนอนเลย เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้ " ธัชจับมือผมไว้และยิ้มน้อยๆ

          " ผมยังปกติครับ ไม่เป็นไร พี่กินอะไรมาหรือยัง ผมจะทำให้ "

          " อย่าดื้อ " ผมจับหน้าน้องและเอาหน้าผากชนกับหน้าผากน้องไว้ 

          " พี่ชอบทำเหมือนผมเป็นเด็กเรื่อยเลย " ธัชอมยิ้มขำ 

          " ธัชเป็นเด็กน้อยเสมอในสายตาพี่ " แต่ผมที่พูดแบบนั้น ธัชกลับหุบยิ้มลงทันที

          " ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ผมจับพี่กดยังได้เลย " ห๊ะ อะไรนะ ทำไมต้องทำสีหน้าจริงจังแบบนั้นด้วย ไอ้เด็กนี่ เดี๋ยวเถอะ

          " กลัวตายล่ะ " ผมเอาหัวโขกซะเลย หนอย จะกดพี่หรอ เร็วไปล้านปีเฟ้ย ผมคิดพลางเดินเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำและเช็ดตัวให้น้อง


ธัชลูบหน้าผากที่โดนชนพลางมองมาที่ผมและค่อยๆ ฉีกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ผมไม่ได้มองเห็นมัน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:08:08 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ทั้งธัชทั้งเซนเซย์น่ากลัวพอกัน

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
โอย ตอนสุดท้ายแอบหลอนธัช ไม่ใช่เด็กน้อยในสายตาธิชแน่ๆ กลัว
เซนเซย์ก็น่ากลัว ต้องมีแผนอะไรแน่นอน
พี่โชนที่ดูน่ากลัวทีแรกกลายเป็นคนใสๆไปเลย
ดูทุกคนเข้าหาธิชแปลกๆ ทั้งๆที่(ในความคิดตัวธิชเอง)ธิชแมนมาก โหดมาก
สนุกมากค่ะ อ่านรวดเดียวเลย สารภาพว่าไม่ค่อยได้อ่าน twincest incest อ่านแล้วเขิน ไม่ค่อยกล้าอ่าน หัวใจอ่อนแอ  :o8:
มาต่อเร็วๆนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
คนแก่ติดใจรอยยิ้มหลานธัช ดูสยองๆ  :sad3:

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 13 ฝาแฝดกับการเสี่ยงตาย


          ในวันนี้ผมกับน้องเดินทางมายังมหา'ลัย เพื่อสอบวิชาของเคียวเซนเซย์มหาโหด มันเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นซะจริง

          " ไหวแน่นะธัช " ผมใช้หลังมือวางที่คอของน้อง เพื่อเช็คดูว่าตัวร้อนมากไหม

          " ผมไหวครับ ยังไงก็ต้องไปสอบ ไม่งั้นผมแย่แน่ " ใช่แย่แน่ และที่แย่สุดๆ ก็คือ เป็นวิชาของเซนเซย์ขี้เก๊กนั่น 

          " ทำอย่างที่เราเคยทำนะ พี่จะเป็นคนทำข้อสอบทั้งสองชุดเอง " ผมบอกน้องถึงการสลับตัวสอบแบบที่พวกผมทำกันมาทุกครั้ง มันเป็นการโกงที่ไม่มีใครเคยจับได้ เพราะไม่เคยมีใครแยกพวกเราออก 

          " แต่ว่าพี่ครับ เซนเซย์น่ะ ผมกลัว ผมทำเองดีกว่า " 

          " แต่หลังๆ เซนเซย์จับพวกเราไม่ได้นะ พี่คิดว่าเราทำได้ " ถึงจะเสี่ยงและน่ากลัวจริงๆ ก็เถอะ แต่ผมต้องทำ เพราะธัชนั้นอาการล่อแล่มาก และคะแนนต้องเละเทะด้วยแน่ๆ ผมไม่อยากให้น้องสอบตก ถึงจะผิด แต่ผมก็ต้องทำ เพื่อธัช

          ผมกับน้องมาถึงคณะ และเดินไปที่ห้องสอบด้วยหัวใจที่เต้นรัว วันนี้ไม่ใช่ห้องสโลปแต่เป็นห้องธรรมดา แต่ก็กว้างมากๆ มีนักศึกษาเป็นร้อยที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้เพื่อรอสอบ ผมกับน้องเลขที่ติดกัน นั่งใกล้กันเสมอ ไม่มีปัญหา ผมนั่งลงที่เก้าอี้เลคเชอร์ของผม พลางเหลือบมองธัชที่นั่งข้างๆ ผม แต่ก็ห่างออกไปเหมือนกัน

          การโกงของผมก็คือ ผมจะทำข้อสอบของผมด้วยความเร็วสุดๆ อย่างเช่นถ้ามีเวลา 2 ชั่วโมงในการสอบละก็ ผมก็จะใช้แค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้นในการทำข้อสอบของผม และอีก 1 ชั่วโมงที่เหลือ คือการทำข้อสอบของน้อง ผมไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ แต่ข้อสอบพวกนี้น่ะ หมูๆ สำหรับผม ให้ยากแค่ไหน ผมก็ทำได้ไม่มีผิดพลาด แต่ก็ต้องตั้งใจทำให้คำตอบของเราต่างกันบ้าง ถ้าเหมือนกันเกินไป ก็จะดูไม่เนียน พวกเราทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน รวมถึงการสอบเข้ามหา'ลัยด้วยเช่นเดียวกัน เด็กดีไม่ควรลอกเลียนแบบ หึหึ

          เคียวเซนเซย์เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยดังเดิมพลางกวาดสายตาไปทั่วห้องสอบ เหมือนกับกำลังมองหาอะไรสักอย่าง  ผมหัวใจเต้นโครมคราม จนต้องขยำอกเสื้อด้านซ้ายเอาไว้ ให้ตัวเองใจเย็นลง ผมต้องทำได้ พวกเราต้องทำได้

          " เริ่มได้ " เซนเซย์พูดขึ้นและนั่งลงที่เก้าอี้หน้าห้อง นั่งกอดอกพลางมองไปรอบๆ ด้วยสายตาแหลมคม  ผมเหลือบมองธัชที่ตอนนี้เหงื่อซึมและหน้าซีดลงอีกอย่างน่าสงสาร เข้มแข็งไว้นะธัช พี่จะช่วยนายเอง ผมก้มลงทำข้อสอบด้วยความมั่นใจและไหลลื่น แทบไม่ต้องใช้กระบวนการคิดใดๆ ในขณะที่คนอื่นๆ เริ่มเกาหัว กุมขมับ และโยนดินสอเสี่ยงทายกันอย่างสิ้นหวัง

          เวลาผ่านไป 45 นาที ผมมองนาฬิกา และลุกขึ้นถือกระดาษคำตอบไปที่หน้าห้อง สายตาทุกคนต่างจับจ้องมาที่ผม แบบไม่อยากจะเชื่อเลยทีเดียว เซนเซย์มองหน้าผม พลางดึงกระดาษคำตอบไปช้าๆ ผมกลืนน้ำลาย มือสั่นน้อยๆ ด้วยความกลัว แต่ผมจะหลบตาไม่ได้ มันเสี่ยงเกินที่จะทำพิรุธใดๆ ไปมากกว่านี้ ยิ่งกับคนคนนี้

          ผมเดินออกจากห้องสอบ พลางถอนหายใจ ผมรีบเดินไปที่ห้องน้ำอย่างเร็วจี๋ และเฝ้ารอน้องชายด้วยใจจดจ่อ 

          ' ก็อกๆ ' 

          เวลาผ่านไปสักพัก ผมรีบเปิดประตูทันทีที่ได้ยินเสียง มองซ้ายมองขวาดึงน้องเข้ามา และปิดประตูอย่างรวดเร็ว 

          " เป็นยังไงบ้าง " ผมเอามือประกบแก้มทั้งสองข้างของน้องเอาไว้ ธัชหายใจหอบและเหงื่อซึมจนเสื้อนักศึกษาเปียกโชก

          " ผมกลัวจัง " ธัชพูดเสียงสั่น บวกกับเป็นไข้ด้วย เลยน่าสงสารไปใหญ่ 

          " รีบกลับไปที่คอนโด กินยาแล้วพักผ่อนซะ " ผมพูดเบาๆ และลูบไรผมที่ชื้นเหงื่อของน้อง

          " แต่ตอนเย็นผมต้อง... " 

          " พี่จะไปแทนเอง " ผมจับไหล่น้องและจ้องตาให้น้องเชื่อมั่น

          " แต่ว่า.. " 

          " พี่ทำได้ เชื่อพี่สิ กลับไปพักซะ ธัชไม่ไหวหรอก " ธัชจับมือผมและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผม

          " ขอบคุณครับพี่ ขอโทษนะครับ " ธัชหอมแก้มผมเบาๆ และออกจากห้องไป

          ผมเดินกลับมาที่ห้องสอบด้วยหัวใจที่สั่นระรัวอีกแล้ว ใจเย็นๆ สิ อย่าทำพิรุธ ผมยืนสูดหายใจเข้าออกลึกๆ และเปิดประตูเข้าไป เดินดิ่งไปยังเก้าอี้เลคเชอร์ที่ธัชนั่งเมื่อกี้ ผมจงใจทำท่าทางอ่อนแรงลงให้เหมือนธัช ทำทุกอย่างให้เซนเซย์เชื่อว่าผมคือธัช คือคนที่ขอไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ และกลับเข้ามาใหม่ 

          ธัชทำข้อสอบไปบ้างแล้วเล็กน้อย แต่ก็ผิดเยอะทีเดียว ผมแก้ และทำต่ออย่างรวดเร็ว ข้อสอบของผมกับธัชนั้นเป็นคนละชุดกัน คำตอบจะไม่เหมือนกัน แบบนี้ก็ดีแฮะ คิดใหม่ก็ไม่เป็นไร กระจอกมาก

          ' ตุบ! ' 

          มือที่อยู่ดีๆ ก็วางลงบนโต๊ะของผม ทำให้ผมหลุบตาต่ำ เสียงหัวใจของผมในตอนนี้มันเต้นเหมือนกับย้ายขึ้นมาอยู่ที่หูยังไงยังงั้น เหงื่อไหลซึมออกมาจนผมแสบตาไปหมด ทั้งๆ ที่ห้องนี้ก็เปิดแอร์เย็นสุดๆ แท้ๆ ผมพยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นอย่างยากลำบาก เพราะว่าตอนนี้ เคียวเซนเซย์กำลังยืนอยู่ข้างๆ ผม วางมือลงบนกระดาษคำตอบของผม พลางก้มลงจ้องมองผมอย่างพินิจพิจารณา ผมตัวสั่นน้อยๆ ด้วยความกลัว ไม่นะ ได้โปรดเถอะพระเจ้า ผมสวดภาวนาในใจ พยายามหายใจให้เบาที่สุดด้วยความหวาดหวั่น

          " จบนี่ไปหาฉันที่ตึกคณะ เข้าใจนะ ธัชชา " ผมเงยหน้ามองเซนเซย์ ที่ตอนนี้เดินกลับไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว นี่ผม  รอดงั้นเหรอ ผมใช้มือข้างหนึ่งบังหน้าตัวเองเอาไว้ และหัวเราะในลำคออย่างโล่งใจ ผมคิดว่าจะต้องเผชิญกับวันสิ้นโลกซะแล้ว ขวัญเอ้ยขวัญมา อยากลุกขึ้นเต้นเบรคแดนซ์เลยทีเดียว ผมทำได้ นี่มันสุดยอดจริงๆ

          หลังจากชั่วโมงสอบสุดระทึกขวัญจบลง ผมเดินยิ้มหน้าบานไปที่ตึกคณะตามที่เซนเซย์บอก แต่พอคิดว่าจะเจอกับอะไรบ้างก็ได้แต่ทอดถอนใจ คงไม่แคล้วเป็นเบ๊เช่นเดิม เฮ้อ พวกเราจะต้องทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กันนะ ผมสงสารน้องที่ต้องมาคอยรองรับอารมณ์ไอ้เซนเซย์จอมโหดนี่จริงๆ

          ผมยืนตั้งหลักอยู่หน้าห้อง ยืนยิ้มกับเงาสะท้อนในกระจกอีกนิด เพื่อความเนียนเป็นธัช ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป เอาวะ ต้องรอด

          เซนเซย์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงานตัวเดิม นั่งกอดอกและพิงพนักแบบสบายๆ พลางจ้องมองผมไม่วางตา ผมส่งยิ้มให้และนั่งลงแบบเดิม แต่ก็ต้องเด้งขึ้นมา เพราะว่าถ้านั่งแบบที่เซนเซย์ยังไม่ได้สั่ง คงจะโดนด่าอีกตามเคย

          " ทำอะไร นั่งลงสิ " ห๊ะ เมื่อกี้ว่าไงนะ ผมตาโตยืนมึนพร้อมจ้องมองเซนเซย์ด้วยความงงงวย วันนี้มาไม้ไหนฟะ

          " ในห้องสอบเหมือนจะไม่สบายนะ ตอนนี้หายแล้วเหรอ " นี่นาย ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย 

          " เอ่อ พอสอบเสร็จก็รู้สึกดีขึ้นครับ " ผมอึกๆ อักๆ ไม่รู้จะพูดยังไง พี่แกวันนี้อารมณ์ดีแปลกๆ

          " เหรอ งั้นก็ดี " เซนเซย์ยังคงทำหน้าเรียบเฉย แต่ก็ดูใจดีกว่าเมื่อวานที่ใช้ผมงกๆ แปลกมาก

          " กินขนมนี่สิ อร่อยนะ " ห๊ะ ผมตาโตรอบสอง เดี๋ยวๆๆ มันยังไงกันแน่ นี่แกเป็นคร๊าย

          " คือผมไม่ค่อยหิวครับ " ใครจะไปกล้าฟะ ใส่ยาพิษอ๊ะป่าว

          " เพราะไม่สบายเลยไม่ร่าเริงหรือไงธัชชา " ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบหยิบขนมเข้าปาก พลางยิ้มแป้นอย่างจงใจ อย่าให้สงสัยน่าจะดีกว่า

          " แหม อร่อยนะครับ ฮ่ะๆ " ผมพยายามทำตัวสดใสทั้งๆ ที่หัวใจหม่นหมองซะเหลือเกิน

          " แล้วพี่ชายจอมโอหังของเธอ เป็นยังไงบ้าง " ผมหุบยิ้มลงฉับพลัน เย็นไว้ไอ้ธิช 

          " พี่ธิชเป็นคนดีมากครับ เก่ง หล่อ ใจดี เพอร์เฟคครับ ผมรักพี่ม๊ากมาก " ผมแหลชมตัวเองด้วยความมั่นใจ ถ้าถามธัช ธัชก็คงจะพูดแบบนี้แหละ ไม่ได้เข้าข้างตัวเองจริงจริ๊ง

          " งั้นเหรอ ฝากบอกพี่ชายเธอด้วยนะว่าอย่าคิด ว่าอะไรๆ มันจะง่ายไปหมด ระวังตัวไว้ให้ดี " ผมจ้องมองเซนเซย์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย และพลันฉีกยิ้มอย่างรวดเร็ว 

          "  ฮ่ะๆ เซนเซย์พูดอะไรกัน ผมไม่เห็นเข้าใจเลย " ผมแกล้งยิ้มหน้าบาน ทั้งๆ ที่สองมือที่อยู่บนตักนั้นกำแน่น

          " หึ งั้นเหรอ " เซนเซย์มองผมและหัวเราะ หึ อย่างกวนบาทาแท้ๆ

          " เห็นชั้นหนังสือนั่นไหม ช่วยจัดเรียงให้หน่อยละกัน " เอาล่ะงานเริ่มมา ชิ 

          ผมหันไปมองชั้นหนังสือที่สูงซะเหลือเกิน   พลางลุกขึ้นและดิ่งไปที่ตรงนั้น ผมไล่มองหนังสือแต่ละเล่มด้วยความสนใจ เพราะผมนั้นก็ชอบอ่านหนังสือเช่นกัน ผมสังเกตเห็นว่าหนังสือส่วนมากเป็นภาษาญี่ปุ่น ดูแล้วน่าจะมีแต่เรื่องยากๆ แต่ก็มีที่น่าสนใจเยอะเหมือนกัน ผมไล่สายตาไปเรื่อยๆ ไปยังชั้นบนๆ และก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

          ' จิตวิทยาขั้นสูง '

          ' พฤติกรรมมนุษย์ '

          ' จิตเวชศาสตร์ '

          ผมหรี่ตามองพลางเอื้อมมือไปยังชั้นบนสุด เพื่อพยายามเอาหนังสือพวกนั้นลงมา หนังสือพวกนี้ดูไม่เข้ากับเซนเซย์เลยสักนิด หมอนี่เป็นใครกันแน่นะ ผมเขย่งเท้าและเอื้อมมือขึ้นให้สูงสุดๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

          ' หมับ! ' 

          ผมมองมือของผมที่ตอนนี้ถูกมือของเซนเซนย์จับไว้ด้วยความตกใจ พลางทำตัวลีบติดชั้นหนังสือไปเรียบร้อย

          ก..ใกล้เหลือเกิน หลังของผมตอนนี้นาบไปกับด้านหน้าของเซนเซย์จนเรียกว่าแนบสนิทเลยทีเดียว กลิ่นน้ำหอมของเซนเซย์ก็แบบว่า กลิ่นหอมหวนซะเหลือเกิน 

          " ทำอะไรน่ะ มันอันตรายนะ ถ้าตกลงมาใส่หัวจะว่ายังไง "  ผมดึงมือตัวเองออกจากมือของเซนเซย์และมุดออกมาจากจุดนั้น มายืนทำหน้ามึนด้วยความงงๆ

          " ขอโทษครับ แต่มันสูงมากๆ ก็เลย.. " ผมอ้ำอึ้งๆ ไม่รู้จะแถยังไง 

          " ข้างบนนั่นไม่ต้องยุ่งหรอก จัดเท่าที่เอื้อมถึงก็พอ " เซนเซย์พูดพลางกลับไปนั่งไขว่ห้างตามเดิม หัวใจของผมเต้นรัวเร็วอย่างบอกไม่ถูก 

          เวลาผ่านไปนั้น ผมก็ยังคงจับนั่นหยิบนี่ การอยู่กับหนังสือก็ไม่เลวทีเดียว ผมชอบห้องนี้แฮะ แต่ไม่ชอบเจ้าของห้องเอาซะเลย เชอะ

          " วันนี้พอแค่นี้ก่อน เธอพักอยู่แถวไหนล่ะ เดี๋ยวไปส่ง " ห๊ะ นี่ผมหูฝาดหรือกำลังฝันฟะ ผมแอบหยิกก้นตัวเองและก็ต้องน้ำตาเล็ด เพราะเจ็บชิบหาย

          " เอ่อ ใกล้ๆ แถวนี้เองครับ เดี๋ยวผมเดินไปเองดีกว่าแปบเดียว ฮ่ะๆ ขอบคุณนะครับ ผมลาล่ะ " ผมที่กลัวจะถูกรั้งไว้ ก็รีบยกมือไหว้และพุ่งตัวเร็วจี๋ออกจากห้องเซนเซย์อย่างไวว่อง

          วันนี้มันอะไรกันฟะ ไอ้หมอนี่อาจมีฝาแฝดก็ได้ เพราะมันแปลกสุดๆ จริงๆ ดูใจดีพิลึก เหมือนจะดี แต่ก็น่ากลัว  ผมเดินไปเรื่อยๆ พลางคิดทบทวนสิ่งต่างๆ หรือว่าเพราะคิดว่าเป็นธัช ก็เลยใจดีกันนะ

          ผมที่คิดแบบนั้นก็หยุดเดินทันที ผมไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองตอนนี้เลย แบบนี้ผมควรดีใจสินะ ที่เซนเซย์เอ็นดูธัช แต่ว่าทำไมกันนะ ผมถึงยิ้มไม่ออกทั้งๆ ที่ควรจะดีใจแท้ๆ


ผมเฝ้าแต่ถามตัวเองแบบนั้น และก็ไม่ได้คำตอบเช่นเดิม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:11:00 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เซนเซย์ ศึกษาจิตวิทยา พฤติกรรมมนุษย์
คงรู้และแยกแยะแฝดออก เลยตั้งใจทายให้ผิด
เพราะถ้าทายถูก แฝดทั้งคู่ก็ถูกเปิดโปงว่าทำผิดกฎมหาลัย
จะทายถูกทายผิด แฝดก็ยังต้องไปชดใช้เซนเซย์อยู่ดี เซนเซย์ร้ายกาจ  :z6: :z6: :z6:

ธัช มีเล่ห์เหลี่ยม แต่ใช้ท่าทีเงื่องหงอยหลอกลวงพี่  o18
ที่ธัชบอกว่าผมสามารถกดพี่ได้เลยนะ  นั่นนะจริง
เพราะธัชเล่นเวท ออกกำลัง จนฟิตแอนด์เฟิร์ม
แต่ธิช ไม่ได้ออกกำลังกายเลย ก็แข็งแรงสู้ธัชไม่ได้แน่
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
     

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เซนเซย์หลอกให้ธิชตายใจแน่ๆ น่าจะแยกแฝดออกทุกครั้ง ร้ายนัก
แต่คนที่ร้ายแต่ธิชไม่รู้นี่น่ากลัวกว่า ธัชน่ากลัวมากจ้องจะงาบตัวเองอยู่ยังไม่รู้ตัว คนอื่นๆที่เข้ามาแล้วหายไปก็น่าจะเป็นเพราะธัชนั่นแหละ ต้องไปทำอะไรไว้แน่
เดาว่าเคียวเซนเซย์ กับธัชต้องหวังเคลมธิช
ตอนนี้เซนเซย์อาจจะสนใจพฤติกรรมเฉยๆ แต่ธัชนี่ต้องระวัง
เอาจริงเดาทางไม่ถูกเลย แต่อยากให้เป็นงี้ ฮ่าๆ อ่อ อยากให้เป็น 4P  ด้วยซ้ำ สงสารพี่โชน  :hao5:
เป็นกำลังใจให้นะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
เซนเซย์แยกแฝดออก อย่ามาแกล้งตีเนียนนน
แฝดต้องระวังตัวกว่านี้นะะะ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
หลอกซ้อนหลอก


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
ธิชตอนนี้ไม่เนียนเลย เราว่าถ้าธัชโดนถามเรื่องพี่ ยังไงปฏิกิริยาน่าจะไม่ใช่แบบนี้แน่ๆอะ

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
ธิชตอนนี้ไม่เนียนเลย เราว่าถ้าธัชโดนถามเรื่องพี่ ยังไงปฏิกิริยาน่าจะไม่ใช่แบบนี้แน่ๆอะ

อันนี้ตั้งใจแบบขำๆค่ะ ซึ่งจริงๆถึงจะเนียนเหมือนสุดๆ ก็หลอกเซนเซย์ยากจ้า 555+

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
ตกลงมีแต่หลานธิคนเดียวที่ตามใครไม่ทันใช่ปะ  :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 14 ฝาแฝดและคำเตือนของเซนเซย์


          ผมกลับมาถึงห้องด้วยความมึนงงและคิดไม่ตก เฮ้อ ช่างมันก่อนละกัน พรุ่งนี้อาจได้รู้อะไรมากขึ้นก็ได้ ผมคิดพลางเปิดประตู มองหาบุคคลที่ผมเป็นห่วงซะเหลือเกิน ผมหิ้วโจ๊กของโปรดมาฝากธัชด้วย ยิ่งไม่สบายถ้าได้กินต้องหายไวแน่ๆ  ผมแกะโจ๊กใส่ถ้วยและเดินเข้าไปหาน้องในห้อง ผมจับตัวน้องอีกครั้ง ตัวยังร้อนนิดๆ แฮะ เดี๋ยวต้องเช็ดตัวอีกที

          " พี่มาแล้วเหรอครับ " ธัชลืมตาขึ้นและยิ้มให้ผมอย่างอ่อนแรง

          " เป็นยังไงบ้างธัช ยังปวดหัวหรือเปล่า " 

          " แค่ตัวร้อนนิดหน่อยเองครับ แต่พรุ่งนี้ก็คงหายแล้ว " 

          " หิวไหม พี่ซื้อของโปรดเรามาให้แน่ะ อยากกินไหมพี่จะป้อน " ธัชดันตัวขึ้นทันทีที่ได้ยิน ฮ่ะๆ เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ  ผมช่วยให้น้องนั่งได้ถนัดๆ พลางเป่าโจ๊กและ

          " อ้ามมม " ผมที่บอกแบบนั้น แต่ช้อนดันเลี้ยวเข้าปากตัวเองซะได้ ฮ่าๆ นิสัยไม่ดีเลยไอ้มือไม่รักดีนี่

          " พี่ธิชเล่นมุกนี้ตลอด ฮ่ะๆ " 

          " อย่ากังวลพี่ตีมันให้แล้ว ฮ่าๆ " ผมยิ้มพูดเล่นกับน้อง ซึ่งจริงๆ แล้วเมื่อก่อน คนที่เล่นแบบนี้ก็คือธัชต่างหากล่ะ

ผมจ้องมองธัช ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ธัช ลูบหัวน้องเบาๆ พลางนึกถึงอดีตที่พวกเราเคยผ่านพ้นมา


          ผมที่หาเศษขนมปังมาได้ ก็รีบกลับมาหาน้องชาย ที่นอนรอกินข้าวด้วยสายตาเหม่อลอย ธัชตัวมอมแมมไปหมด แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะหาเสื้อผ้าดีๆ ให้ธัชเอง ผมนั่งลงและลูบแก้มที่เปื้อนโคลนของน้องด้วยความรัก ผมมองขนมปังในมือที่มีแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่คงพอให้น้องอิ่มได้

          " ธัช กินนี่ซะนะ " ผมฉีกขนมปังเป็นชิ้นเล็กๆ และป้อนให้น้อง

          " แล้วพี่ละครับ " ธัชมองผมด้วยใบหน้าระโหยโรยแรง

          " พี่กินแล้ว พี่อิ่มแล้ว " ผมโกหก และยิ้มให้น้องอย่างอ่อนโยน   

          " อ้ามม " ธัชหยิบขนมปังขึ้นมาและ​ยื่นมันมาให้ผม

          " ผมอยากป้อนพี่ " ผมส่ายหน้าไปมาและดันมือน้องออก 

          " พี่อิ่มแล้วจริงๆ ธัช " ผมยิ้มให้น้อง ธัชน่ะเป็นเด็กดี และมองผมออกเสมอ

          ธัชยังคงยื่นขนมปังมาจ่อปากผมอยู่อย่างนั้น แต่พอผมอ้าปาก ธัชก็เอาขนมปังนั้นเข้าปากตัวเองซะงั้น หนอย เด็กคนนี้นี่ 

          " นี่แนะ เด็กคนนี้ " ผมหยิกแก้มน้องแบบหมั่นเขี้ยว เห็นธัชยิ้มได้ผมก็มีแรงแล้ว ไม่มีอะไรมีค่าสำหรับผม นอกจากธัชอีกแล้ว

          " พี่ครับ ถ้าพี่ไม่มีผม พี่จะสบายกว่านี้ไหม " ผมหุบยิ้มลงและกอดน้องไว้แน่นราวกลับกลัวว่าน้องจะหายไป

          " อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ " ผมเสียงสั่น นั่นเป็นสิ่งที่ผมกลัวเหลือเกิน

          " ถ้าหากพี่ไม่มีธัชแล้วละก็ พี่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ " พวกเรากอดกันทุกๆ วัน เหมือนกับว่าทุกๆ วัน จะเป็นวันสุดท้ายที่พวกเราจะอยู่ด้วยกัน ขอแค่มีธัชอยู่ ผมก็ยังคงมีวันพรุ่งนี้เสมอ และโลกที่แสนมืดมนนี้ก็ยังคงงดงามเสมอในใจของผม


          รุ่งขึ้นผมและน้องมามหา'ลัยตามปกติ ตอนนี้พวกเรากำลังเดินจากลานจอดรถเพื่อไปยังสถานที่ที่จะเรียน ผมมองธัชที่อาการป่วยดีขึ้นแล้ว จึงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

          " แล้วเป็นไงบ้างครับกับเซนเซย์น่ะ " ธัชถามผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

          " ก็ดีนะ พี่ชอบหนังสือของเซนเซย์ เยอะดี " ผมชอบแต่หนังสือนั่นแหละจริงๆ นะ

          " แปลว่าเขาดีกับพี่เหรอครับ เห็นวันแรกบ่นแทบตาย " 

          " ก็เมื่อวานน่ะ เขาคิดว่าพี่เป็นธัชใช่ไหมล่ะ "

          " หมายความว่ายังไงอ่าครับ " ธัชถามผมตาแป๋ว 

          " เซนเซย์อาจจะชอบธัชก็ได้มั้ง " ผมตอบแบบไม่ค่อยมั่นใจ และจ้องมองน้องที่ทำหน้าตกใจทันที

          " พูดเป็นเล่นไปพี่ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะสนใจผมเลย "

          " ไม่รู้สิ วันนี้พี่ก็ต้องไปหลังเลิกเรียนอีก ถ้าวันนี้หมอนั่นกวนพี่ แกล้งพี่เหมือนวันแรกก็ชัดเจน " 

          " แล้วพี่ รู้สึกยังไงเหรอครับ " ผมมองหน้าธัช ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่ธัชถามผม 

          " เอ่อคือ นายสองคนกำลังจะไปเรียนเวิร์คช็อปเหมือนกันใช่ป่ะ คือเราไม่มีเพื่อนเลยน่ะ เราขออยู่กลุ่มด้วยได้ไหม " ผมกับน้องมองหน้าบุคคลที่กำลังยืนขวางทางพวกผมอย่างงงๆ หนุ่มหล่อเข้ม กำลังยืนยิ้มแฉ่งให้ผมกับน้องอย่างเป็นมิตร

          " ได้สิ นายชื่ออะไรล่ะ " ธัชเอ่ยถามและส่งยิ้มให้

          " เราชื่อท็อปนะ ไม่มีใครอยากให้อยู่กลุ่มด้วยเลยอ่ะ ฮ่ะๆ ฝากตัวด้วยนะ " ผมแค่ทำหน้าเรียบเฉยเหมือนที่เคย ในขณะที่ธัช ชวนเพื่อนใหม่คุยอย่างเป็นมิตร

          คาบเรียนวันนี้เป็นการทำเวิร์คช็อปของแท้ เซนเซย์ต้องการให้เราทำซีแคลมป์คนละชิ้น สนุกดีนะ แต่ร้อนชะมัด ผมตั้งใจทำงานของผม ในขณะที่ธัชก็ทำแบบผิดๆ ถูกๆ จนผมต้องช่วยอยู่ตลอด ผมเหลือบมองเซนเซย์ที่เดินเฉียดไปมาแถวๆ ผมบ่อยเหลือเกิน พลางจ้องมองผมแบบกวนประสาท 

          " นาย เอ่อ ธัช "

          " ธิช " ผมพูดชื่อตัวเอง พลางจ้องมองหนุ่มผิวเข้มคิ้วดก ที่เรียกผมกับน้องแบบผิดๆ ถูกๆ อย่างเงอะๆ งะๆ ผมไม่ค่อยมีไมตรีจิตรเท่าไหร่ เลยไม่รู้จะทำตัวยังไง

          " นายเก่งจังเลยนะ สอนเราบ้างสิ " ไอ้ท็อปนี่พูดพลางมายืนข้างๆ ผม ชะโงกหน้ามาใกล้ซะผมต้องถอยหลังออก

          " ใช่ไหมล่า พี่ธิชน่ะ เก่งสุดๆ ไปเลย " ธัชก็ชะโงกหน้ามาเหมือนกันพลางยิ้มแป้นจนตาหยี

          " นั่นสินะ เริ่มจะชอบแล้วสิ " ผมมองหน้าไอ้คนพูดพลางขมวดคิ้วมุ่น 

          ในที่สุดคาบเรียนก็จบลง หลังจากที่นายท็อปอะไรนี่บอกว่าชอบผม หมอนี่ก็ตามติดผมแจจนน่ารำคาญ และผมสังเกตว่าธัชพูดคุยน้อยลง และอยู่ดีๆ ก็ไม่แจ่มใสเอาซะเลย แปลกแฮะ ไม่สบายอีกหรือเปล่านะ

          ผมกับธัชแยกกันที่หน้าคณะ เพราะว่าผมต้องไปช่วยงานเซนเซย์เช่นเคย

          " พี่ครับ เดี๋ยวผมกับท็อปจะไปหาอะไรกินกันนิดหน่อยนะครับ " ผมมองน้องชายด้วยความเป็นห่วง

          " อย่ากลับดึกนะธัช ถ้าพี่กลับไปแล้วไม่เห็นธัชละน่าดู พี่ไม่ได้พูดเล่นนะ " ผมจับแก้มน้องและจ้องเขม็งด้วยสายตาดุดัน

          " คร๊าบบ ดุอีกแล้ว " ธัชทำหน้าหงอยแต่ก็อมยิ้มเจ้าเล่ห์

          " พี่น้องรักกันดีจัง " ผมมองไอ้หนุ่มท็อปพลางหน้าบึ้งใส่

          ธัชกับท็อปเดินไปด้วยกัน ผมมองทั้งสองคนนั่นที่เดินไปจนสุดสายตา รู้สึกแปลกๆ แฮะ แต่คงไม่มีอะไรหรอก ผมหันหลังและเดินต่อไปยังตึกคณะ ไปยังห้องทำงานของเซนเซย์

          " ช้าจริง คิดว่าที่ทำอยู่นี่เป็นเรื่องเล่นๆ หรือไง " ทันทีที่ผมก้าวเข้ามา ผมก็ต้องหูชาทันที เป็นอันชัดเจน หมอนี่เกลียดผม และเอ็นดูธัชแน่นอน ผมมองใบหน้าที่โหดเหี้ยมของเซนเซย์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย 

          " ขอโทษครับ พอดีแวะเข้าห้องน้ำเลยช้า " ผมก้มหัวลงและหลุบตาต่ำไม่อยากมองหน้าไอ้บ้านี่

          " นั่งลง " ผมเดินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าเซนเซย์และไม่สบตาเช่นเคย

          ' ก็อกๆ ' 

          " เซนเซย์คะ คือว่า... " หญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาในห้อง ก่อนที่จะเหลือบมองเห็นผม หล่อนเลิกคิ้วขึ้นด้วยใบหน้าสงสัย

          " มีอะไร วันนี้ไม่ว่างหรอกนะ " เหอะ ไอ้บ้านี่มั่วผู้หญิงอีกแล้ว หน้าไม่ซ้ำกันเลยแต่ละคน หมั่นไส้ชะมัด

          " เอ่อ เด็กนี่ใครเหรอคะ ใช่เดือนมหา'ลัยปีนี้หรือเปล่านะ " ไม่รู้ทำไมผมเห็นเซนเซย์กระตุกยิ้มนิดนึงพลางจ้องหน้าผม

          " คนนี้น่ะไม่ใช่หรอก คนน้องต่างหาก ที่เป็นเดือนมหา'ลัย " ผมมองหน้าเซนเซย์แบบไม่สบอารมณ์ 

          " แต่ก็หล่อทั้งคู่อยู่ดีแหละ ก็แฝดนี่นะ " รุ่นพี่สาวพูดพลางมองหน้าผมและยิ้มให้

          " งั้นวันนี้หนูไม่กวนแล้วค่ะ แต่หนูจะโทรหานะคะ " ผู้หญิงนั่นส่งยิ้มให้ผมอีกครั้งและเดินออกไป

          " หึ ทำตัวแบบนี้เหรอ เป็นอาจารย์แท้ๆ " ผมพูดเบาๆ ก้มหน้าลงต่ำ

          " ทำไม เป็นอาจารย์แล้วยังไง " เซนเซย์เท้าแขนข้างหนึ่งลงกับที่พักแขน พลางจ้องมองผมแบบกวนสุดๆ

          " อิจฉาหรือไง แต่ฉันไม่สนเธอหรอกนะ " ผมเงยหน้ามองไอ้บ้านี่ด้วยความเดือดดาล

          " เป็นบุญของผมมากกว่าครับ ที่เซนเซย์ไม่สนน่ะ " เซนเซย์เปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งสนิทเย็นยะเยือกตัดขั้วหัวใจ

          ' หมับ! ' 

          เซนเซย์ยื่นมือมาบีบแก้มผมเอาไว้และดึงเข้ามาใกล้จนผมต้องจับข้อมือของเซนเซย์ไว้ด้วยความเจ็บ

          " เธอจะได้รับบทเรียนเองเมื่อถึงเวลา " ผมขมวดคิ้วสงสัย นี่นายกำลังพูดเรื่องอะไรกัน

          เซนเซย์ปล่อยผมและกลับไปนั่งพิงพนักเหมือนเดิม ผมลูบแก้มตัวเองช้าๆ หมอนี่แรงเยอะชะมัด

          " วันนี้กลับไปได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอนักหรอก " ผมลุกขึ้นทันที และเดินออกไปแบบที่ไม่พูด และไม่บอกลาสักคำ

          ไอ้บ้าเอ้ย ไม่อยากเห็นหน้างั้นเหรอ หน้าผมก็เหมือนน้องนั่นแหละ ทำมาพูด โมโหโว้ย ผมโมโหจนเดินเหยียบเชือกรองเท้าหลุด ผมก้มลงผูกเชือกรองเท้าพลางบ่นปากขมุบขมิบอย่างอารมณ์เสีย

          " เป็นอะไรถึงอารมณ์เสียขนาดนี้น้า " ผมเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมพลางขมวดคิ้วมุ่น 

          " พี่โชนมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ " ไอ้หมอแว่นนี่ร่อนไปทุกที่เลยแฮะ ก็เป็นพวกนักกิจกรรมนี่นะ คงไม่แปลก พี่โชนนั่งลงยองๆ จ้องหน้าผมด้วยรอยยิ้มตาหยีแบบที่ธัชว่า

          " ไม่อยากมาที่นี่นักหรอก กลัวเจอหมาบ้า " ผมรู้เลยว่าพี่โชนหมายถึงใคร ผมยิ้มกลับให้พี่โชน ดูเหมือนเราจะมีอะไรคล้ายๆ กันนะ

          " พี่รู้ไหม ว่าผมคือใคร " ผมจ้องพี่โชนและยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่อยู่ดีๆ พี่โชนก็ค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาหาผมใกล้ๆ จนผมต้องหดคอถอยหนี 

          " ฮ่าๆๆ ถ้าปฏิกิริยาแบบนี้ก็ธิชแน่ๆ " เป็นงั้นเองหรอกเหรอ เป็นการแยกผมออกจากน้องที่ร้ายกาจจริงๆ หึ

          " อยากไปหาไรกินกันไหมครับ " ผมพูดพลางมองหน้าพี่โชนที่่ตอนนี้ ทำท่าเหมือนถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งซะงั้น บางทีคนแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ผมยิ้มให้กับผู้ชายตรงหน้า


แต่จริงๆ แล้วผมวางแผนจะตามแอบดูธัชต่างหากล่ะ พี่โชนรู้คงร้องไห้แน่ หึหึ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:15:26 โดย Gloomy Sunday »

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
พาไปดูด้วยคนซิ  :m22:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-10-2017 20:45:09 โดย areenart1984 »

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ในอดีตสองแฝดทำไมถึงน่าสงสารอย่างนี้อะ มีเรื่องอะไรกันนะ
เซนเซย์เริ่มทวีความร้าย ธิชต้องสู้นะ
ธัชหึงพี่ใช่ไหมตอนที่ท็อปเข้ามาวอแว
ธิชผู้มีสเน่ห์ต่อเพศผู้ แบบนี้ก็ไม่ต้องเดาแล้วแหละ
อยากจะอ่านสัก 10 ตอน  :hao5:

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ธัชหงอยเพราะธิมีคนสนใจเหรอ

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
แค่ได้อยู่กับธิช พี่โชนเขาคงแฮปปี้แหละ 5555

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ธัช พอรู้ว่าท็อปสนใจธิช ก็หงอยๆ ซึมแปลกๆ
ตอนออกไปกับท็อป คิดว่าธัช ต้องทำอะไรแน่ๆ
เพราะธัช หวงธิช

เซนเซย์ ก็แปลกๆ น่าจะสนใจธิช
แต่แสดงออกตรงกันข้าม

ธิช กับพี่โชน จะไปแอบดูธ้ช
จะได้เห็นอะไรนะ  :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ Gloomy Sunday

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-3
    • Fanpage : Gloomy Sunday Tk.
          TWINS บทที่ 15 ฝาแฝดที่โกหก


          ผมนั่งรถมากับพี่โชนที่ยิ้มหน้าบานเป็นจานกระด้ง หมอนี่คงจะรวยน่าดูเหมือนกัน เพราะรถเบนซ์คันนี้ช่างหรูและกว้างมากๆ พี่โชนบริการผมสุดๆ ทั้งเปิดประตูให้ และพยายามเอื้อมมือมาปรับเบาะ ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็น ผมเลยดันหน้าพี่แกออกไปด้วยความรู้ทัน แต่ถ้ารู้จักวางตัว หมอนี่ก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรเลย ถึงจะเป็นคนแปลกๆ ก็เถอะ

          " จริงๆ ให้ผมขับก็ได้นะครับ พี่แขนเป็นแบบนั้นอันตรายจะตาย " ผมมองแขนที่เข้าเฝือกของพี่โชนด้วยความไม่ไว้ใจ

          " แค่แถวๆ นี้เอง สบายมาก ฮ่าๆ " เหอะ เชื่อเขาเลย

          ว่าแต่ แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าธัชอยู่ที่ไหน ธัชไม่ได้บอกชื่อร้านซะด้วย สงสัยจะเสียเที่ยวซะมั้งเรา

          " ธิชอยากกินอะไรเอ่ย บอกพี่ได้เลยนะ " พี่โชนพูดพร้อมส่งยิ้มมาให้

          " ขอผมคิดก่อน " ผมนั่งเท้าแขนพิงกระจกด้วยคิ้วขมวดมุ่น พลางมองออกไปยังร้านค้าต่างๆ ข้างทาง

          " พี่โชนๆ กินร้านนี้แหละ " ผมรีบชี้มือบอกพี่โชนทันที เพราะว่าผมเห็นไอ้ท็อปอะไรนั่น กำลังเดินเข้าไปข้างในร้าน ร้านหนึ่งพอดี แต่เอ๊ะ ธัชไปไหนกันนะ พี่โชนตบไฟเลี้ยว และหาที่จอดแถวๆ นั้นตามที่ผมบอก

          " เอ่อ ธิช จะกินร้านนี้จริงๆ เหรอ " ผมมองพี่โชนอย่างไม่เข้าใจ 

          " นั่นมันไม่ใช่ร้านอาหารนะ นั่นมันไนท์คลับน่ะ " ผมมองหน้าพี่โชนและมองร้านนั้นอีกครั้งด้วยความแปลกใจ

          ธัชไม่ใช่พวกกินเหล้าน่ะครับ ถึงจะมีบ้างแต่นานๆ ที และผมย้ำกับน้องเสมอว่าต้องมีผมไปด้วยเท่านั้น ไม่งั้นผมไม่อนุญาต ผมใจเต้นรัว ทำไมกันนะ ทำไมถึงไม่บอกพี่

          " มีอะไรอยากบอกพี่ไหม " พี่โชนยื่นหน้ามาพลางจ้องมองผมแบบอยากรู้อยากเห็น

          " ถ้าให้พี่เดา ต้องเกี่ยวกับธัชแน่ๆ " ผมมองหน้าพี่โชนที่กำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

          " พี่มีเส้นสายเยอะนะ ในคลับนั่นก็เพื่อนพี่ทั้งนั้น เจ้าของพี่ก็รู้จัก ว่าไงล่ะ ให้พี่ช่วยไหม " ผมลืมไปเลยว่าพี่โชนเป็นใคร แบบนี้แหละดี 

          " เราทำหน้าเหมือนกำลังจับได้ว่าแฟนนอกใจอะไรแบบนั้นเลยนะ " ผมมองหน้าพี่โชน งี่เง่าน่า ผมแค่เป็นห่วงน้องเท่านั้นแหละ ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ผมก็มือสั่นเบาๆ อย่างควบคุมไม่ได้

          " ช่วยผมหาธัชทีครับ แต่อย่าให้ธัชรู้ตัว " ผมก้มหน้าไม่สบตาพี่โชน แต่ก็พูดขอร้องออกไป

          " ด้วยความยินดีครับ " พี่โชนพูดเบาๆ และส่งยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน

          หลังจากนั้นไม่นาน ผมมองพี่โชน ที่ออกไปยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด 

          " ป่ะ พี่เจอตัวแล้ว " พี่โชนเปิดประตูรถและชะโงกหน้าเข้ามา ผมเลยรีบลงจากรถ เดินตามพี่โชนเข้าไปในซอกตึก 

          " เอ่อคือ ไม่ได้เข้าหน้าร้านเหรอครับ " ผมถามพี่โชนด้วยความสงสัย เพราะพี่โชนพาผมอ้อมมาข้างๆ ร้านแทน

          " ประตูลับ หึหึ " ผมมองพี่โชนพลางเลิกคิ้ว

          ผมเดินตามพี่โชนไปยังประตูบานหนึ่ง ที่มีอะไรปิดบังไว้มากมาย และซอกแซกนิดนึง มีผู้ชายหน้าตาน่ากลัวคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ เมื่อผู้ชายคนนั้นเห็นพี่โชน ก็รีบเปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว ผมมองพี่โชนอย่างอึ้งๆ หมอนี่น่ากลัวแฮะ 

          ภายในนั้นช่างมืดจริงๆ มีเพียงแสงสลัวสีแดงที่ทอดผ่านไปสู่บันไดวน ผมเดินตามพี่โชนด้วยความหวาดระแวง เดินขึ้นไปเรื่อยๆ ไปยังชั้นที่สูงขึ้นไป และเมื่อขึ้นมาถึงด้านบนชั้นลอยที่สูงที่สุดแล้ว ผมเดินผ่านโซฟาที่ตั้งอยู่เป็นชุด เกาะราวเหล็ก และมองลงไปยังด้านล่างที่มีคนกำลังเต้นกันอยู่เหมือนกิ้งกือโดนน้ำร้อนสาด และเหนือขึ้นมาจากชั้นที่มีคนเยอะที่สุดนั่นแล้ว ก็เป็นชั้นลอยชั้นที่สอง ที่มีโซฟาและกลุ่มคนนั่งอยู่เป็นจุดๆ และถัดมาก็คือชั้นที่ผมยืนอยู่ ก็คือชั้นสาม ซึ่งมีโซฟาแค่ชุดเดียว ป้ายเขียนเอาไว้ว่า VVIP นี่ต้องยิ่งใหญ่ขนาดไหนนะ ถึงจะขึ้นมาบนนี้ได้ ผมไม่รู้เลยจนมาถึงวันนี้

          " อยู่ชั้นลอยชั้นสอง มองลงไปสิ ขวามือ " พี่โชนพูดพลางนั่งลงเบาๆ ที่โซฟาสีดำ ซึ่งตอนนี้มีบริกรรีบยกอาหารและเครื่องดื่มมาให้แบบที่ยังไม่ทันสั่งเลยทีเดียว

          ผมหัวใจสั่นไหวกับภาพตรงหน้า ผมมองธัชที่นั่งอยู่กับเพื่อนๆ กลุ่มหนึ่ง มีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ประมาณ 4-5 คน ผมมองน้องที่หัวเราะอย่างร่าเริงพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ แต่แก้วที่ตั้งอยู่ตรงหน้าคงไม่ใช่เหล้า เพราะผมไม่เคยได้กลิ่นเหล้าจากตัวน้อง เพราะถ้าดื่มจริงๆ ผมจะต้องรู้แน่นอน 

          " ธัชโตแล้วน่า ธิชจะบังคับน้องตลอดไปไม่ได้หรอกนะ " 

          " ผมจะตัดสินใจเองว่าอะไรควรไม่ควรสำหรับธัช " ผมพูดเสียงแข็งและสายตายังคงจ้องธัชไม่วางตา มันก็จริงอย่างที่พี่โชนพูด แต่ผมก็ไม่อยากยอมรับอยู่ดี ว่าผมไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของน้อง แต่สิ่งไหนที่มันไม่ดี ผมก็ไม่อยากให้น้องทำนี่นา

          แต่พอคิดแบบนั้น ภาพที่พวกเรากอดจูบกันก็แล่นเข้ามาในหัว และยังมีการโกงข้อสอบอีก จริงๆ แล้ว พวกเราก็ไม่ใช่คนดีเท่าไหร่นี่นะ ผมที่คิดแบบนั้น ก็แค่นหัวเราะออกมา

          ผมยังคงจ้องมองธัชตลอดเวลา ผมเห็นท็อปลุกขึ้นและเดินไปไหนก็ไม่รู้ และสักพักธัชก็ลุกขึ้นสองมือล้วงกระเป๋า และเดินตามไปในเวลาไม่นาน สงสัยคงไปห้องน้ำละมั้ง ผมเดินกลับมานั่งลงบนโซฟา พลางถอนหายใจ

          " อย่าเครียดมากเลย ถ้ามีอะไรพี่จะรีบช่วยเอง " ผมมองพี่โชนพลางหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา

          " ธิช นั่นมันแก้วพี่นะ " พี่โชนจับข้อมือของผมไว้ แต่ผมดึงมือพี่โชนออกแล้วดื่มมันเข้าไปรวดเดียว

          " เมามาพี่ปล้ำจริงๆ นะเอ้า " พี่โชนพูดพลางหัวเราะขำ 

          " ก็ลองสิ ผมจะเอาส้อมนี่แทงให้มิดเลย " ผมยกส้อมขึ้นมาพลางชูไปมาข้างหน้าพี่โชน จนพี่โชนหัวเราะขำจนตัวงอ ไอ้บ้านี่เส้นตื้นจริงๆ

          เวลาผ่านไปสักพัก ผมลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อมองลงไปยังชั้นสองที่ธัชนั่งอยู่ ซึ่งตอนนี้ธัชกลับมาจากห้องน้ำแล้ว แต่ท็อปไม่อยู่แฮะ กลับไปแล้วงั้นเหรอ ผมสังเกตเห็นสีหน้าธัชดูเฉยชาและดูน่ากลัว สีหน้าแบบที่ผมเคยเห็นมันมาก่อน และผมไม่ชอบเอาซะเลย ธัชยังคงพ่นควันบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ หนอย ที่บอกว่ากลิ่นควันติดมาจากคนอื่นนี่ก็โกหกพี่ตลอดเลยใช่ไหม ผมอารมณ์เสีย พลางคิดถึงอีกคนที่ชอบพ่นควันพิษนี่ด้วยเช่นกัน ไอ้บ้าเซนเซย์นั่นไง

          ผมยังคงก้มมองธัชแบบที่ไม่ละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว นี่นายอยู่กับพี่แล้วอึดอัดใช่ไหมนะ ไอ้รอยยิ้มสดใสนั่น ทำเพราะว่าแค่อยากให้พี่สบายใจหรือเปล่า ผมมองธัชด้วยแววตาอันแสนเศร้า นี่ผมกำลังทำร้ายน้องอยู่จริงๆ สินะ 

          ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ ยกขวดเหล้าขึ้นดื่มแบบคนขาดสติ 

          " ธิช พอได้แล้วน่า ดื่มมากไปแล้วนะ " พี่โชนแย่งขวดเหล้าออกจากมือของผม เอาไปซ่อนจากสายตาพลางถอนหายใจ

          " ธัชโกหกผม ธัชไม่ยอมบอกผม ธัชบอกผมทุกเรื่องแท้ๆ " ผมเริ่มมึนและพูดไม่รู้เรื่อง พูดอะไรออกไปเริ่มไม่รู้ตัว

          " ปล่อยๆ น้องไปบ้างเถอะ " ผมหรี่ตามองพี่โชนที่่กำลังทำสีหน้าเคร่งขรึม ปกติจะชอบยิ้มแท้ๆ เหอะ

          " พี่ชอบผมจริงๆ เหรอ " พี่โชนหันมาเลิกคิ้วทำตาโตมองผม

          " ผมให้จูบเอาป่ะ " ผมที่เมาละเริ่มเรื้อน เริ่มขยับตัวเข้าไปใกล้พี่โชนมากขึ้นเรื่อยๆ พี่โชนทำหน้าอึ้งๆ นั่งนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งไปเลย  ผมถอดแว่นพี่โชนออกช้าๆ และยื่นหน้าเข้าไป เรื่อยๆ อย่างช้าๆ ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน 

          แต่เสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเราสองคนจะสัมผัสกัน ผมกลับใช้มือปิดปากของพี่โชนเอาไว้ กลายเป็นว่าผมจูบลงที่หลังมือของผมเอง

          " ล้อเล่น ฮ่าๆๆ " ผมพึ่งรู้ตัวว่า ผมนี่มันเมาแล้วกวนทีนจริงๆ 

          " ใจร้ายจังเลยนะ " ผมหัวเราะและยกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่า


ตอนนี้สีหน้าของหนุ่มแว่นผู้แสนใจดีเป็นเช่นไร
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-05-2018 15:18:19 โดย Gloomy Sunday »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด