... สิ บ ส อ ง เ ศ ร้ า ... l (II) ราชาวิหค l up : 31/08/17 [END]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ... สิ บ ส อ ง เ ศ ร้ า ... l (II) ราชาวิหค l up : 31/08/17 [END]  (อ่าน 369438 ครั้ง)

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12


ตอนที่ 29



ลองคิดกันดูสิครับว่าหลังจากที่ผมกับสงครามเลี้ยวเข้าโรงแรมในวันนั้น เราทั้งคู่จะมีการแอบปีนหอมานอนด้วยกันอีกหรือเปล่า
ผมบอกเลยว่า...บ่อยมากและก็เยอะมากด้วย

อย่างเช่นวันนี้สงครามมันแอบมานอนที่หอผม เมื่อคืนเราสองคนก็มีเรื่องอย่างว่ากัน ผมกับมันเป็นคนที่มีความต้องการพอๆ กันในเรื่องนี้ ไม่ได้มีมากแต่ก็ไม่ได้มีน้อย วันไหนที่ผมเหนื่อยมันก็ฟังและก็พร้อมที่จะไม่ทำ แต่วันไหนที่มันอยากมากจนอดไม่ได้ ผมก็ต้องตามใจ

สงครามอาบน้ำเสร็จจนกลิ่นตัวหอมฉุย มันทิ้งตัวลงมานอนกอดผมทั้งๆ ที่ผมยังไม่ตื่นดี

“ตื่นได้แล้ว ใกล้ถึงเวลาดูลูกหอแล้ว” มันจูบขมับผมย้ำๆ ทุกเช้ามันไม่เคยแสดงอาการสะลึมสะลือให้เห็นเลยครับ เป็นคนที่กระฉับกระเฉงดีจริงๆ

“ไม่เอา จะตื่นสาย” วันนี้ผมขอ...เพราะผมเพลียมากจริงๆ “ให้ไมล์มันดูไปก็แล้วกัน”

ตอนนี้ไมล์เริ่มมาฝึกตำแหน่งประธานหอแล้วครับ ตอนแรกก็เต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เพราะมันมีไอ้เหี้ยเตอยู่เคียงข้าง คนก็เริ่มเกรงใจมันมากขึ้น

“เครียดมั้ยเนี่ย” สงครามถามอย่างเป็นห่วง ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ผมที่กำลังฟุบอยู่กับหมอน แล้วมันแม่งก็จูบขมับผมย้ำๆ อีก “กลัวมึงเครียดว่ะ”

“ไม่เครียด แต่ใจหายนิดหน่อย ตามประสาคนเคยชินนั่นแหละ”

“...”

“มาถามเรื่องนี้ทำไมแต่เช้า”

“สงสัยจัง ปกติเวลาเพิ่งตื่นมนุษย์ธรรมดาเขาจะหัวฟูกัน” สงครามเอามือจับศีรษะของผม “แต่ผมมึงนิ่มมาก ดูดีไปหมดแม้กระทั่งตอนตื่น”

“กูเป็นใครล่ะวะ ประธานหอที่มีแต่คนหน้าตาดีนะเว้ย”

“หมั่นไส้ว่ะ” สงครามฟุบลงกับหมอนผมบ้าง

“สรุปมึงจะกลับออกไปหรือยัง”

“กูนึกถึงคำพูดของมึงเมื่อคืน” แฟนผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย “มึงจะเอางั้นจริงเหรอ ไม่อยากให้ลูกหอจัดงานเลี้ยงอำลาให้เพราะไม่อยากเสียน้ำตา”

เมื่อคืนก่อนที่พวกเราจะ...เอ่อ...มีอะไรกัน เราทั้งคู่พูดเรื่องการเป็นประธานหอและก็การออกจากตำแหน่ง สงครามดูใจหายเหมือนกัน แต่ก็แข็งแกร่งไร้ซึ่งความอ่อนไหว ส่วนผมนั้นทั้งบ่นและก็ดราม่า จนสงครามแม่งเรียกผมว่าแม่ของหอสามแทนที่จะเรียกว่าประธานหอแล้ว

สไตล์หอมันกับหอผมไม่เหมือนกัน ผมก็แค่...ใจหาย...นั่นแหละ

“เอาจริงใช่มั้ย”

“ใช่”

“วันเรียนจบคือจะย้ายออกไปเลย”

“อืม”

“แบบไม่บอกลูกหอ”

“ประมาณนั้น ช่วยกูหน่อยนะ”

สงครามยังคงลูบหัวผมต่อไปขณะทอดถอนใจ “มึงนี่นะ...อ่อนไหวจริง”

“...”

“แต่ก็นะ สไตล์ของหอสามก็คงจะอ่อนแอประมาณนี้”

“อ่อนแอพ่อมึงดิ” ผมปัดมือมันออก สงครามหัวเราะร่วนก่อนจะลุกขึ้น

“ช่วงนี้กูอาจจะยุ่งๆ หน่อยนะ เดี๋ยวก็พรีเซนต์โปรเจ็กต์กันแล้ว”

“อืม กูเองก็ยุ่ง”

“รักมึงนะอ้าย”

“รักมึงเหมือนกันนะสงคราม”







หลังจากวันนั้นสงครามกับผมก็ห่างกันไป

อาจเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างก็ยุ่ง ยิ่งใกล้วันพรีเซนต์โปรเจ็กต์มากเท่าไหร่ ผมกับสงครามก็มีเวลาคุยกันน้อยลงมากเท่านั้น บางครั้งผมก็รู้สึกโอเคที่มันเป็นแบบนี้ แต่บางครั้งผมก็รู้สึกเหงาขึ้นมาในใจซะอย่างนั้น เพราะถ้าไม่มีสงคราม ใจผมก็จะหวนนึกไปถึงวันที่ผมต้องเลิกเป็นประธานหอสาม

ทุกๆ วันก็เหมือนวันอื่น ไม่มีลูกหอของผมคนไหนทำท่าเหมือนผมกำลังจะออกจากตำแหน่ง ทุกคนยังตอบรับการกวนประสาทของผม อีกทั้งยังเล่นกับผมเหมือนเดิมราวกับผมจะยังอยู่ที่นี่ไปอีกเป็นปี ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นข้อดี ผมไม่อยากให้บรรยากาศภายในหอมันดราม่าจนเกินไป

เพราะแค่สอบไฟนอล...พวกมันก็ดราม่ามากเกินพอแล้ว

ไปป์กับมีนคบกันอย่างเปิดเผยเหมือนผมกับสงคราม ทั้งคู่ดูเป็นคู่ที่เงียบทั้งๆ ที่มีนเป็นที่รู้จัก ในที่สุดพวกมันก็ปรับจูนเข้าหากันติด ลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีตและก็เริ่มต้นใหม่ด้วยความรักของพวกมัน แม้มีนจะเคยเป็นคนที่มีผู้ชายหลายคนมาข้องเกี่ยว แต่ทว่าตอนนี้เสน่ห์ของมีนดูเพิ่มขึ้นมากกว่าตอนนั้นอีก อาจเป็นเพราะออร่าที่เกิดจากความสุขเมื่อได้อยู่กับไอ้ไปป์ล่ะมั้ง

เวลาผ่านไป นานวันเข้าสงครามแม่งก็เริ่มผิดปกติ โทรไปหาก็กลายเป็นถามคำตอบคำ ผมพยายามทำความเข้าใจว่าโปรเจ็กต์สาขาของสงครามอาจจะยุ่งยาก แต่อย่างน้อยก็ช่วยใส่ใจผมในช่วงเวลาที่สุดจะเปราะบางนี้หน่อย

เพราะงั้นผมจึงระบายความรู้สึกอัดอั้นนี้ทั้งหมดลงบน...โน้ตสุขใจ ในเมื่อสงครามแม่งไม่ว่างฟังผม ผมก็จะบ่นไปเรื่อยตามแบบฉบับที่ผมถนัดนั่นแหละ

“อ้าย” ธัชเอียงหน้ามากระซิบ เราทั้งคู่กำลังทำงานอยู่ในโซนส่วนกลางครับ “ช่วงนี้กูเห็นสงครามออกไปกับผู้หญิงโคตรบ่อย”

“สวยๆ ใช่มั้ย”

“โคตร”

“หุ่นดี”

“สุดๆ”

“เสียงดังๆ หน่อย”

“อืม ได้ยินแว่วๆ”

“เพื่อนรักมัน” ผมตอบ

“เพื่อนรักแบบคนละเพศเนี่ยนะ ใช่เหรอวะอ้าย” ธัชดูซีเรียสมากจริงๆ “ปกติกูไม่เสือกนะเว้ย” เหรอ “แต่ครั้งนี้เชี่ยสงครามแม่งทำเกินไปจริงๆ กูเห็นอยู่กับผู้หญิงคนนี้บ่อยกว่าอยู่กับมึงอีก”

แม่ง...อย่าเสี้ยมดิ ช่วงนี้กูยิ่งมีหลายความรู้สึกอยู่ ทั้งเครียด กดดัน กังวล และก็เหงา

“ลองคุยกับมันหน่อยมั้ย”

“มันไปกับเจนบ่อยจริงๆ เหรอ”

“ใช่ เมื่อวานก็เห็น”

“เมื่อเช้าผมก็เห็นพี่” จู่ๆ ทนายแม่งก็โผล่หัวมาตอบ อะไรของมึงเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มีซีนเฉย

“ไปเลยมึง...ไปคุยกับมันตอนนี้เลย” ไอ้ธัชกับทนายดันตัวผมให้เดินออกจากโซนส่วนกลางเพื่อไปยังหอสอง ผมเกาหัวแกรกๆ อย่างงงๆ ไม่คิดว่าพวกมันจะสามัคคีกะทันหันกันแบบนี้

ผมรู้สึกเหมือนไม่ได้มายืนอยู่ตรงหน้าหอสองนานมากแล้วทั้งๆ ที่อยู่ห่างกันเพียงแค่ถนนกั้น จริงๆ แล้วถูกทนายกับไอ้ธัชดันตัวผมมาตอนนี้ก็ดี ผมจะได้ไต่ถามสงครามบ้างว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้เงียบไป

คนเป็นแฟนกัน ยังไงก็ต้องคุยกันได้ทุกเรื่องครับ

ระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าไป ผมสวนทางกับแดนและภพ สองคนสะดุ้งโหยงก่อนจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้ข้างหลัง อะไรบางอย่างก็ไม่รู้สีดำๆ

“สงครามมันอยู่ทางโน้นน่ะ” ภพพูดก่อนจะดึงแขนแดนให้รีบออกห่างจาก

ทำไมวันนี้มีแต่คนแปลกๆ ผมกำลังจะเดินไปหาสงคราม แต่แล้วภาพๆ หนึ่งก็ทำให้ผมรู้สึกตัวชาขาแข็งไปหมด

มีผู้หญิงกำลังหอมแก้มสงคราม

อ่านกันไม่ผิดครับ มีผู้หญิงกำลังทำอย่างนั้นกับแฟนผมจริงๆ

ถ้าจะบอกว่าไม่หึง ผมก็คงโกหก ถ้าจะบอกว่าไม่โกรธ ผมก็คงโกหกอีกนั่นแหละ

เท้าของผมก้าวเข้าไปไวกว่าความคิด ไม่นานนักก็อยู่ในจุดที่ใกล้สงครามกับผู้หญิงคนนั้น และเมื่อได้มองดูใกล้ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็คือเจนนั่นเอง

“พอแล้ว ถ้าอ้ายรู้นี่กูตาย”

“...”

“และนี่กูก็รีบมากด้วย มีเรื่องต้องทำ”

“กูขออีกช็อต เมื่อกี้แม่งสั่นมาก ไม่ชัดว่ะ อ้าว...” เจนเห็นผมก่อนสงคราม “ฉิบหายแล้วกู”

สงครามหันมามองตามสายตาของเจน เมื่อเห็นว่าผมยืนอยู่มันก็ก้าวถอยห่างออกจากเจนโดยอัตโนมัติ

“บายนะสงคราม” เจนเตรียมวิ่งหนี แต่สงครามจับกระเป้าเป้ใบเล็กของเจนไว้

“มึงไม่ต้องทิ้งให้กูโดนคนเดียวไอ้สัด มึงต้องช่วยกูคุยกับอ้าย”

“นี่มันเรื่องของมึงนะ”

“เลว” สงครามตบกระเป๋าของเจนเสียงดังเพื่อเลี่ยงการทำร้ายร่างกายผู้หญิง ผมมองดูภาพความสนิทสนมของสองคนนี้อย่างไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไง

สงครามมันเป็นคนเท่ที่ดูหล่อเพราะหุ่นและความสูง ส่วนเจนเป็นผู้หญิงขายาวที่ทั้งสวยและเซ็กซี่ ความสนิทของทั้งคู่ที่มากกว่าเพื่อนต่างเพศทั่วไปมันทำให้ทั้งคู่ดูเหมือน...กิ่งทองกับใบหยก

เป็นอีกครั้งที่ถ้าบอกว่าผมไม่รู้สึกอะไรเลย ผมก็คงโกหกครับ

เชี่ยสงคราม...หล่อนักเหรอมึงอ่ะ #กัดฟัน

“ไปเลย คุยให้กูเลย” สงครามพยายามให้เจนเป็นฝ่ายคุยกับผม

“มึงไม่พูดเองล่ะวะสงคราม” เสียงเย็นๆ ของผมทำเอาทั้งคู่หน้าซีดเผือด

“เมียมึงน่ากลัวว่ะ” เจนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

สงครามปล่อยเจนเหมือนเธอไม่มีความหมายอีกต่อไป มันวิ่งเข้ามาดึงมือผมไปจับ สีหน้าหวั่นเกรงสุดฤทธิ์

“กูขอบอกก่อนว่าทุกอย่างมันมีเหตุและผล กูรักมึง และกูไม่ชอบเจนเลยแม้แต่นิดเดียว” ดูเชี่ยแม่งเกริ่นซะจนผมไม่กล้าโกรธมากไปกว่านี้ ท่าทางเหมือนอยากให้เรื่องนี้จบโดยไว “มันจะยั่วให้แฟนมันหึงด้วยการใช้กู”

ผมกระพริบตามองดูเจนกับสงครามสลับกัน เจนพยักหน้าอย่างแข็งขันสนับสนุนคำพูดของเพื่อนรักอย่างสุดขั้ว

“แล้วได้ผลป่ะ” ผมลองถามดู

“ได้ผลดิ แฟนแม่ง...” เจนส่ายหน้าเพื่อปรับคำพูดให้ไพเราะขึ้น “แฟนเรามันคิดว่าเราชอบผู้ชายแบบสงคราม ถ้าจะทำให้มันหึง ก็ต้องใช้สงครามนี่แหละ” เจนมองสงครามเหยียดๆ “ทั้งๆ ที่เราเกลียดมันจะตาย แต่เราก็จำเป็นต้องทำ เพราะรูปที่ร้านเหม่อมองฟ้าหาพระแสงวันที่เราเจอกับอ้ายอ่ะ มันหึงเรากับสงครามฉิบหาย”

“เจน มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้” สงครามกอดอกข่มขู่

“อะไรอีกล่ะเหี้ยนี่”

“มึงไม่ได้ใช้กูทำแค่เรื่องนี้ มึงต้องช่วยกูบอก เป็นการกันเอาไว้ก่อน”

“เกรงใจเมียขนาดนั้นเลยหรือไง ตอนอยู่กับชาวหอของมึง มึงข่มเขาจะตาย”

“ก็นั่นลูกหอ แต่นี่เมีย ไอ้สัดเจน มึงแยกแยะด้วย” ถ้าเจนเป็นผู้ชายผมคงจะได้เห็นสองคนนี้ต่อยกันไปนานแล้วล่ะ

เจนเดินเข้ามาใกล้ผม เธอดูเริ่มเกรงใจผมตามไอ้สงคราม มือสวยๆ ของเธอกำลังจะเอื้อมมือมาแตะมือผม แต่สงครามดึงกระเป๋าเอาไว้ให้เธออยู่ห่างๆ จากผม

“นิดนึงก็ไม่ได้”

“ไม่ได้โว้ย”

“กูอยากจับอยากสัมผัสอ่ะ ดูผู้ดี ดูงดงามมากเลยมึง”

“แฟนกูไม่ใช่รูปปั้นโว้ย นี่มึงจะพูดได้ยังเชี่ยเจน”

“ก็ได้ๆ” เจนยอมแพ้ “อ้าย ฟังให้ดีนะ ช่วงนี้ที่สงครามมันไม่ว่างอ่ะก็เพราะเราดึงตัวมันไปช่วยยั่วให้แฟนเราหึงที่มอเรา มันก็เลยหายไปบ่อย อีกอย่างนะมันกำลังทำเพื่ออ้ายด้วย มันแอบไปถะ...” มือใหญ่ๆ ของสงครามปิดปากเจนเอาไว้

ผมถึงกับขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็น

“เชี่ย มือเค็มสัด” เจนปัดมือสงครามออก “มันก็ประมาณนี้แหละ เราขอโทษที่เราไม่คุยไม่ขออ้ายก่อน อันที่จริงเราเองก็ผิด แต่เราบริสุทธิ์ใจจริงๆ นะ เราไม่มีวันคิดอะไรเกินเลยกับไอ้เหี้ยสงครามห่าเหวเลวบรรลัยนี่แน่นอน”

“...”

“ตอนมัธยมมันยังไม่เลิกฉี่รดที่นอนเลย”

“...”

“มันจีบสาวก็ไม่เป็น อ่อนฉิบหาย”

“...”

“และมันก็เคย...”

“พอแล้วอิเจน แม่งไม่ช่วยห่าอะไรกูเลย” สงครามส่ายหน้าให้เพื่อนก่อนจะมองผมด้วยนัยน์ตากลมๆ “หายงอนหรือยัง”

“คือ...”

“เจน มึงหมดหน้าที่แล้ว ไปไกลๆ ไป”

“อ้าวไอ้เหี้ย” เจนสบถ ส่งยิ้มให้ผมก่อนจะชูนิ้วกลางให้สงคราม

“ไม่ไปส่งเขาหน่อยเหรอวะ” ผมมองตามอย่างเป็นห่วง

“มันขับรถมา รถมันอยู่นั่น” เจนหายตัวขึ้นรถไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ในที่สุดก็ได้อยู่กันสองคน ผมจ้องมองแฟนตัวเองที่คุยกับผมน้อยลงมานาน

“ไปคุยกันที่อื่นดีกว่ามั้ย”










เราสองคนเลือกที่จะมาสระพลาสติกกัน

โชคดีที่วันนี้แดดไม่ร้อน สงครามกับผมจึงเดินไปรอบๆ สระแห่งนี้ได้อย่างสบายๆ แม้มันจะเดินอยู่กับผม แต่มันก็ยังเล่นโทรศัพท์อยู่ ผมอดไม่ได้ที่จะทำหน้าเคืองจนมันรู้สึกตัว

“โทษที”

“มึงค้ายาหรือไง ทำไมต้องลับๆ ล่อๆ”

“ไม่มีไรเว้ย” สงครามพาดมือมาโอบหลังผม

“หรือมึงคุยกับสาว”

“สาวที่ชื่ออ้าย”

“สาวพ่อมึงสิ” ผมใช้ศอกกระทุ้งสีข้างมัน

“ทำไมดุดันจังวะ”

“...”

“วันมามาก?”

“สงคราม” ผมทำเสียงขู่ “ไม่เจอกันนานนี่ไปเรียนวิชากวนตีนมาเหรอ”

“เมนส์มึงก็ไม่น่าจะมาแล้วนะ ช่วงก่อนหน้านั้นเราทำกันบ่อย”

“...”

“ตอนนี้มึงควรท้อง”

คราวนี้ผมไม่เกรงใจแล้วล่ะครับ เอื้อมมือขึ้นหมายจะไปโบกกบาลมันสักหน่อย แต่สงครามก็คือสงคราม มันจับมือผมเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายมันได้

เกลียดแม่งก็ตรงนี้

มันถือโอกาสจับมือผมพร้อมกับแกว่งไปมาด้วย

“งอนใช่มั้ย”

“มีบ้าง” ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ยอมรับ

“ขอโทษจริงๆ นะ ช่วงนี้ยุ่งมาก ไม่ค่อยได้ไปอยู่เป็นเพื่อนเลย”

“...”

“มึงคงจะคิดมากเรื่องกำลังจะออกจากหอสาม แต่กูกลับช่วยห่าอะไรไม่ได้เลย”

“บ้า” ผมเขย่ามือของสงคราม “ไม่ได้งอนขนาดนั้น มึงอย่าคิดมาก ปีสี่ใครบ้างที่ไม่ยุ่ง”

“แน่นะ”

“แน่สิ”

“แต่ตอนที่มึงอยู่ต่อหน้าเจนนี่น่ากลัวฉิบ ถ้าแดกเจนได้มึงแดกลงท้องแล้วก็ขี้ออกมาแล้ว” ผมก็เสือกจะไปนึกภาพตามคำพูดมัน “มึงดูโมโห”

“พวกมึงสนิทกันมากกว่ากูอีก”

“ก็เรียนด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมอ่ะ เจนแม่งเหมือนกูในเวอร์ชั่นผู้หญิง”

“...”

“มึงหึงแม้กระทั่งคำพูดนี้เหรอ”

“กูเปล่าสักหน่อย”

“ทำไมสีหน้าเปลี่ยนล่ะ”

“เออ! หึง ยอมรับก็ได้ไอ้สัด”

สงครามทำหน้าเว้าวอน “กูขอร้อง อย่าไปหึงกูกับอิเจนเลย แค่คิดกูก็ฝันร้ายแล้ว มึงควรไปหึงกูกับคนอื่นมากกว่า” เป็นอีกครั้งที่ผมต้องเลิกคิ้ว “ทำไมวันนี้กูพูดอะไรก็ผิดวะ”

ท่าทางงกๆ เงิ่นๆ ของสงครามทำเอาผมยิ้มออก จริงๆ มันไม่จำเป็นต้องเท่ตลอดเวลาก็ได้ ตอนนี้มันแม่งมีสเน่ห์มากกว่าตอนที่มันเท่อีกนะ

“เดี๋ยวก็เรียนจบกันแล้ว” ผมเอ่ย

“อืม”

“มึงคงเตรียมไปสอบนักบินผู้ช่วย”

“ส่วนมึงก็คงหางานทำที่โรงงานผลิตรถ”

“ช่วงนี้ก็เริ่มหาเอาไว้แล้ว”

“ไม่ต้องห่วงนะ กูจะตามไปอยู่กับมึงทุกที่”

ผมยิ้ม “ยังไม่ได้พูดเลยว่ากังวล”

“...”

“เพราะกูรู้ว่ามึงจะตามไปอยู่กับกูแน่นอน”

สงครามยิ้มแฉ่งบ้าง เป็นอีกครั้งที่ผมเผลอมองแล้วใจสั่น เวลาคนที่ไม่ค่อยยิ้มอย่างมันยิ้มกว้าง มันเป็นอะไรที่น่ามองจริงๆ นะครับ

“อย่ามองอย่างงี้ดิ” สงครามผลักหน้าผมเบาๆ

“ทำไมอ่ะ” สายตากูออกจะเต็มไปด้วยความรัก

“กูเขิน”

“...”

“มันทำให้กูหื่นด้วย”

เดี๋ยว...ไอ้เหี้ย มันลามไปถึงเรื่องนั้นได้ไงวะ “กูเลิกมองมึงดีกว่า”

“ทำไมอ่ะ” มันถามผมกลับเหมือนที่ผมเคยถาม

“เดี๋ยวแม่งได้เลี้ยวรถเข้าโรงแรมอีก”

“หึ” สงครามผลักหัวผม “มึงไม่เอากูก็ไม่เอา เหตุผลง่ายๆ แค่นั้น”

ผมมองไปข้างหน้า ดูสระน้ำใสสะอาดที่มีผู้คนเดินไปเดินมารอบๆ อย่างบางตา สงครามเองก็มองแบบผม มือของเรายังคงจับกันเอาไว้แน่น

“ใจหายเนอะ ใกล้จะเรียนจบแล้ว” สงครามเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน

“เออ จะมีมอไหนแปลกเท่ามอเราอีกมั้ยวะ”

“อย่าเหมารวมเลย พูดว่าแปลกแค่หอสามก็พอ”

“ทำไม”

“ก็แม่งบ้า มีแต่พวกหน้าตาดีๆ มาอยู่ด้วยกัน มีสมบัติหอเป็นไอ้เด็กตัวเล็กๆ ขาวๆ และก็มีประธานหอที่เหมือนภาพวาดสุดๆ ถ้าจะถามว่ามีอะไรแปลกในมอก็คงหอสามนั่นแหละวะที่แปลก”

ไอ้เหี้ยนี่... “หอสองไม่แปลกเลย ไม่แปลกเลยเนอะ” ผมประชด

“ออกจะปกติ มีแต่ผู้ชายแมนๆ ตัวล่ำๆ”

“แต่ก็ไม่ควรไปอยู่รวมกัน”

“ทำไม”

“มันน่ากลัวอ่ะดิไอ้บ้า”

สงครามหัวเราะ “เชื่อป่ะ กูถูกใจมึงเพราะมึงบอกว่ากลัวแต่มึงไม่เคยกลัวจริงๆ”

“กูกลัวจริงๆ เว้ย แต่ต้องทำเป็นไม่กลัว”

“ชีวิตมึงนี่นะ”

“...”

“แต่กูว่าสาเหตุหนึ่งที่มึงทำเป็นกล้าต่อหน้าพวกหอกูก็เพราะมึงรู้ว่ากูเกรงใจมึงใช่ป่ะ”

“ก็มีส่วน”

“แม่งข่มกูตั้งแต่ยังไม่เป็นแฟนกันอ่ะ”

“ตอนนี้กูก็ข่มมึงเหรอ” เสียงของผมเข้มขึ้น

“เปล่าครับ” สงครามเอ่ยเสียงเจื่อน “แต่จะข่มก็ได้นะ กูยอมอ่ะ คนกลัวเมียเจริญกันทุกคน”

“...”

“เผลอๆ กูอาจจะได้เป็นกัปตันเพราะมึง”

“นี่คือความฝันสูงสุดของมึงจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย”

“เรื่องเป็นนักบินน่ะเหรอ”

“อื้ม”

“เปล่าหรอก”

“...”

“ความฝันสูงสุดของกูก็คือเมียตามกูบินไปทุกที่ต่างหาก” สงครามพูดอย่างจริงจังจนผมเชื่อมันไปหมดแล้วทุกคำ เชี่ยแม่งกดดันว่ะ “ความฝันสูงสุดของมึงล่ะ”

จริงๆ แล้วตอนนี้ผมยังไม่มีความฝันอะไรด้วยซ้ำ สิ่งที่ผมคิดก็คือทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

แต่ดูเหมือนครั้งนี้ผมจะมีความฝันสูงสุดแล้ว

“ความฝันสูงสุดของกูน่ะเหรอ”

“...”

“กูก็จะตามมึงไปทุกที่ที่มึงไปไงวะสงคราม”







TBC*

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12



ตอนที่ 30
บทส่งท้าย




ผมจะจำไว้ว่าวันนี้เป็นวันที่ผมกลัวมากที่สุดอีกวันหนึ่งในชีวิต

ตลอดการเป็นประธานหอสามของมอ B ผมไม่เคยต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ ขนาดนี้มาก่อน หัวใจของผมไม่ได้เต้นตึกตักเพราะผมกลัวว่าจะมีคนจับได้ แต่ผมรู้สึกใจหายที่จะไม่ได้เป็นประธานหอนี้อีกต่อไปแล้ว

วันนี้เป็นวันที่ผมสอบเสร็จวันสุดท้าย ผมพรีเซนต์โปรเจ็กต์และพูดสัมมนาเป็นที่เรียบร้อย ผมเรียนจบแล้ว...และผมก็กำลังจะย้ายออกจากหอโดยที่ไม่ร่ำลาเด็กๆ เลยแม้แต่คนเดียว

มันเป็นความต้องการของผมเอง สงครามไม่ค่อยเห็นด้วยเรื่องที่ผมจะแอบย้ายออกเงียบๆ อย่างน้อยก็ควรให้เด็กๆ มันได้กล่าวร่ำลาหรือให้ของที่ระลึกบ้าง แต่ผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น เพราะขืนผมอยู่ให้พวกมันเข้ามาหา พร้อมกับพูดขอบคุณโน่นนี่นั่น น้ำตาผมได้ไหลเป็นเขื่อนแตกชัวร์ๆ

แม้ผมจะเป็นอดีตประธานหอไปแล้ว แต่ผมจะแสดงความอ่อนแอให้ลูกหอเห็นไม่ได้ มีทางเดียวเท่านั้นนั่นคือผมต้องรีบย้ายออกในคืนวันที่ผมสอบไฟนอลตัวสุดท้ายเสร็จทันที ซึ่งก็คือคืนนี้

ตอนนี้เป็นเวลาตีสองครึ่ง สงครามมันให้ความช่วยเหลือผมเป็นอย่างดี ด้วยการเรียกรุ่นน้องสองสามคนมาช่วยขนของออกจากห้อง 101 ของผมอย่างเงียบเชียบ เมื่อตอนช่วงสี่ห้าทุ่มสงครามมันไปทำการส่งต่อตำแหน่งประธานหอสองที่ร้านเหม่อมองฟ้าเป็นที่เรียบร้อย มันเล่าให้ฟังว่าการร่ำลาสไตล์หอสองต้องไม่มีน้ำตาสักหยด ซึ่งมันกับลูกหอก็สามารถทำอย่างนั้นได้จริงๆ

แม้ลูกหอของสงครามที่ชื่อว่าองุ่นจะมาร้องไห้ทีหลังตอนกลับมาแล้วก็ตาม

“ขอบใจมากนะ” สงครามบอกรุ่นน้องที่ขนของช่วยผม แม่งขนกันไวมาก ผมถือของมากล่องเดียวเพื่อนำไปขึ้นรถ หันกลับมาอีกทีของทั้งหมดของผมก็อยู่บนรถแล้ว พวกหอที่เก่งเรื่องใช้พลังมันก็มีข้อดีอย่างนี้นี่เอง

“ได้เสมอครับพี่”

“...”

“โชคดีนะครับ ทั้งคู่เลย”

สงครามพยักหน้า ดูก็รู้ว่าแม่งแอบสะเทือนใจ มันขนของออกจากหอเสร็จก่อนผมอีก (บางทีพวกหอสองก็ทำการย้ายของได้ไวเกินไป) เมื่อผมกับสงครามพ้นจากโซนหอพักชายนี้ ชีวิตการเป็นนักศึกษาปริญญาตรีของเราก็จะจบลงตลอดกาล (แน่นอนว่าทุกตัวที่เราเรียนนั้นเป็นอะไรที่ผ่านชัวร์ๆ)

“พร้อมยัง” สงครามถามผม ผมหันมองหอสามอีกครั้งด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะพยักหน้าให้

ลาก่อนนะไอ้พวกตัวปัญหาทั้งหลาย...ถ้ากูมีเวลากูจะกลับมาเยี่ยมพวกมึง








“เงียบไปมั้ย”

“...”

“เปิดเพลงหรือเปล่า”

สงครามที่ขับรถอยู่ถามผมที่พยายามลืมเรื่องลูกหออยู่

“ไม่เป็นไร เงียบๆ แบบนี้แหละดี”

“มึงจะหลับก็ได้นะ”

“หลับได้ไง มึงขับรถอยู่”

“แป๊บเดียวเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

“...”

“อย่าคิดมากดิ” มือใหญ่ของสงครามเอื้อมมาจับศีรษะของผม “ดีจะตายไม่ต้องคอยไปปิดน้ำปิดไฟให้ใครอีกแล้ว”

ผมหลุดหัวเราะ “นั่นสินะ”

“ถ้าง่วงก็นอนได้เลย เดี๋ยวถึงบ้านมึงแล้วกูจะปลุก”

“อื้ม”

“บอกที่บ้านแล้วใช่ป่ะว่าจะมีเพื่อนไป”

“บอกแล้ว”

“เพื่อนที่ไม่ได้เป็นแค่เพื่อน”

“อย่าเพิ่งพูดแบบนั้นออกไปนะ”

“รู้แล้วล่ะน่า”

ไม่รู้ว่าพ่อแม่ผมจะว่ายังไงเรื่องที่มีแฟนเป็นผู้ชาย ผมกับสงครามคิดตรงกันว่าเราสองคนควรบอกพ่อแม่ก็ต่อเมื่อหน้าที่การงานของเรามั่นคงมากพอแล้วเท่านั้น ระหว่างนี้ผมกับมันจะบอกพ่อกับแม่ว่าเราต่างก็เป็นเพื่อนสนิทกันไปก่อน

ผมเสมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะก้มดูนาฬิกาข้อมือที่เกือบจะตีห้าแล้ว ตอนที่พวกลูกหอมันตื่นขึ้นมา มันจะรู้มั้ยว่าผมไม่อยู่แล้ว

เฮ้อ...ไม่ว่ายังไงผมก็เลิกรู้สึกใจหายไม่ได้สักที






บ้านของผม

ทันทีที่มาถึง ผมกับสงครามก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบทักทายพ่อกับแม่แล้วก็ขึ้นไปนอนหลับพักผ่อนทันที โชคดีที่ผมง่วงมาก เพราะวันก่อนหน้านี้ผมอดหลับอดนอนเนื่องจากอ่านหนังสือสอบไปเสียเยอะ เมื่อหัวถึงเตียงผมก็นอนหลับภายในเวลาไม่กี่นาที
ไม่ลืมที่จะปิดโทรศัพท์ ป้องกันการโทรตามหรือโทรหาของพวกลูกหอทุกคน ผมคิดไว้ว่าจะไม่เปิดโทรศัพท์จนกว่าจะผ่านพ้นช่วงกลางวันของวันนี้ไป อย่างน้อยความรู้สึกโหยหาของเด็กๆ จะได้น้อยลง

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เห็นสงครามนั่งเล่นคอมพิวเตอร์บนโต๊ะเขียนหนังสือผมอยู่

“กี่โมงแล้ววะ”

“สิบเอ็ดโมงว่ะ” ผมขยี้ตา จับโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อเห็นว่าตัวเองทำอะไรกับโทรศัพท์เอาไว้ก็ตัดสินใจวางไว้ตามเดิม

“หิวมั้ย”

“มึงหิวเปล่า”

“นิดหน่อย”

“เดี๋ยวจะลงไปดูให้ว่าที่บ้านทำอะไรไว้ให้มั้ย”

“ลงไปด้วยกันเลยดีกว่า”

พ่อกับแม่ผมคงออกจากบ้านไปแล้วล่ะ เหลือเพียงแต่พี่เลี้ยงของผม เมื่อเห็นว่าผมกับสงครามตื่นแล้วเธอจึงรีบจัดการเตรียมอาหารง่ายๆ ให้โดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที

ระหว่างที่ทานกันอยู่ สงครามแอบชำเลืองมองผมเป็นระยะๆ

“มึงโอเคมั้ยอ้าย”

“หืม”

“ดูโซเชียลหน่อยมั้ย”

“ไม่ล่ะ”

“เด็กมันก็โตแล้ว มันไม่เรียกร้องอะไรจากมึงหรอก ลองเปิดดูสักหน่อยสิ”

“มันอาจจะไม่อะไร แต่กูเนี่ยสิจะแย่”

“เว่อร์จริง แม่ก็คือแม่”

“อะไรของมึงวะ”

“ก็แค่อยากให้มึงดูอะไรสักหน่อยอ่ะ”

ผมทำหน้าบึ้งใส่สงคราม มันตามใจผมมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว ผมเองก็ควรทำตามใจมันบ้างสินะ ยิ่งคบกับมันผมก็ยิ่งค้นพบว่ามันไม่ใช่คนน่ากลัวอะไรเหมือนกับที่คนอื่นกลัวกัน มันก็ดูเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ที่เท่และก็ชอบทำหน้าโหดๆ เท่านั้นเอง

คำพูดของมันทำให้ผมเริ่มลังเล แปลว่ามันคงเห็นแน่นอนว่ามีอะไรเกิดขึ้นในโซเชียลและมันต้องเกี่ยวกับพวกหอสามแน่ๆ ผมมองอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ ไม่แน่ใจว่าควรจะเอายังไงดี

อย่าป๊อดดิวะอ้าย...ถ้ามึงร้องไห้ก็คงไม่มีเด็กคนไหนมาล้อมึงแล้วล่ะ







นี่มันอะไรกัน

ผมกดดูเฟซบุ๊กในคอมพิวเตอร์ที่ห้องตัวเองอย่างตกตะลึง แฮชแท็ก ThankyouAiBigboss เต็มเฟซบุ๊กไปหมด อีกทั้งพวกลูกหอมันยังพร้อมใจแชร์คลิปที่พื้นหลังเป็นสีดำกันแทบทุกคนอีกด้วย

ไม่มีใครทักเมสเสจ ไม่มีใครแท็กคลิปนี้หรือแท็กอะไรใดๆ ก็ตามมาหาผมทั้งนั้น ทุกคนแชร์พร้อมกับพิมพ์แคปชั่นประกอบว่า #ThankyouAiBigboss เท่านั้น

แม่งเรียบง่ายมาก...แต่เท่สัด ผมอดที่จะเอามือกุมอกอย่างตกตะลึงไม่ได้

หันไปมองสงครามที่ยืนจับเก้าอี้ผมอยู่ มือของมันเลื่อนมาแตะไหล่ผมแทนพร้อมๆ กับก้มหน้าเข้ามาใกล้เพื่อที่จะดูไปพร้อมกัน

“มึงรู้เรื่องนี้เหรอ” มันยักไหล่ “ในคลิปแม่งต้องซึ้งมากๆ แน่เลยว่ะ”

“ร้องไห้เลย” สงครามขยับกล่องทิชชู่เข้ามาใกล้ “เพราะกูรู้ว่ายังไงมึงก็ต้องร้อง”

ผมแตะคางมองดูจออย่างเคร่งเครียด จะเลื่อนหน้าฟีดไปไหนก็เจอแต่คลิปนี้ แม้กระทั่งพวกรุ่นพี่ที่จบไปแล้วยังแชร์อ่ะ คิดดูก็แล้วกัน

“พร้อมเมื่อไหร่ก็กดเลย”

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดเข้าไปดู ไม่ลืมที่จะขยายให้เต็มจอ

คลิปเริ่มด้วยการเป็นพื้นสีดำเรียบๆ จากนั้นก็มีคนโผล่ขึ้นมาในจอ นั่นก็คือสงคราม

“เฮ้ย” ผมตกใจ “ไปถ่ายเมื่อไหร่”

“ดูก่อน”

สงครามในจอดูมึนงงกับการใช้กล้องมาก หน้าหล่อๆ ของมันขมวดคิ้วเต็มจอจนดูตลก

‘ไอ้เหี้ยนี่มันอัดยังวะ ไปป์ มึงมาดูดิ๊’

อะไรหลุดๆ แบบนี้แม่งก็ไม่ตัดออก ผมเห็นไอ้ไปป์เดินเข้ามาในจอ มันก็ดูมีปัญหาเหมือนกัน ภพกับแดนจึงเข้ามาช่วย ในที่สุดภาพที่สงครามต้องการก็ใช้ได้สักที

‘เอาล่ะ สวัสดีอ้าย นี่แฟนมึงเองนะ’

ผมมองคนข้างๆ อย่างทึ่งๆ

‘กูรู้ว่ามึงกลัวฉิบหายเรื่องจะย้ายออก เรื่องเปลี่ยนตำแหน่งประธาน บลาๆๆ ห่าเหว กูก็เลยอัดคลิปนี้ไว้ให้ ให้ลูกหอของมึงได้บอกขอบคุณมึงผ่านคลิปนี้ (เชี่ยสงครามมึงเรียบเรียงคำพูดดีๆ หน่อย) เชี่ยแดนมึงเอาตีนกูไปแดกไป เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ อ๋อ เตรียมทิชชูไว้ด้วยนะอ้าย กูรักมึง (ใช่เวลามั้ย) ภพแม่งเอาแดนไปไกลๆ หน่อยไป (เฮ้ย! เด็กหอสามมา) รายแรกมาแล้ว แม่งเอ๊ย ไม่ถ่ายมันได้ป่ะวะ’

เป็นคลิปที่ธรรมชาติและก็วุ่นวายฉิบหาย แต่ดูได้เพลินมากเพราะเหี้ยสงครามแม่งขึ้นกล้องมากจริงๆ

‘กูรักมึงนะอ้าย และกูทำเพื่อมึง’

สงครามเปลี่ยนจากถ่ายตัวเองไปถ่าย...อาสากับทนาย พวกแม่งเดินผ่านมาพอดี ทั้งคู่ทำหน้าเอ๋อๆ

‘อ้ายจะไปแล้ว มีอะไรจะบอกอ้ายมั้ย’

ผมอ้าปากค้าง ไม่รู้จะตกตะลึงอะไรก่อนดี ดูจากสีหน้าของเด็กสองคนนี้ก็รู้ว่าสงครามคงบรีฟว่าผมไม่อยากให้มีการอำลาแบบเอิกเกริก พวกมันทั้งคู่ดูสลดมาก

‘ขอบคุณที่ดูแลผมเป็นอย่างดี แม้ว่าผมจะเพิ่งเข้ามาได้แค่ปีเดียว แต่พี่สุดยอดมากจริงๆ ผมจะปกป้องอาสา สืบทอดเจตนารมณ์ของชาวหอสามต่อไป’

‘ผมจะคิดถึงพี่นะครับ พี่แม่ง...สุดยอด’

ทนายกับอาสาผ่านไปแล้ว ต่อไปก็เป็นเชี่ยมีน สงครามไม่ได้เอาเสียงของตัวเองใส่ลงไปอีกแล้ว แต่เริ่มตัดไปที่ชาวหอสามทีละคนแทน

‘กูขอโทษเรื่องที่รู้ความในใจของสงครามก่อนมึง กูทำมันอกหักทุกครั้งที่มันสารภาพรักกับกู แต่มึงอย่าทำให้มันอกหักนะ ไหนๆ มันก็รักมึงแล้วนี่ โชคดีนะเว้ย กูจะเรียนจบให้ได้ภายในห้าปี’

สงครามจูบขมับผม ขณะที่ผมเริ่มตกตะลึงมากขึ้นเรื่อยๆ

‘พี่อ้าย ผมไม่คิดว่าพี่สงครามจะมาทำอะไรแบบนี้ให้พี่ แม่งโรแมนติกสัดอ่ะ (ไอ้สัด กูให้มาบอกลาอ้ายโว้ย!) อ้อ ผมรักพี่ (รักพ่อมึงสิ) แม่งไม่พูดอะไรแล้วดีกว่า’

‘ขอบคุณที่เข้ามาปิดไฟให้ห้องผมทุกเช้าครับ’

‘ขอบคุณที่ไปตามเจ๊ฝ้ายมาเปิดร้านเกาเหลาให้อีกครั้ง’

‘พี่เป็นประธานหอที่เจ๋งที่สุดแล้ว’

‘รักพี่อ้ายนะครับ (กูไม่ให้บอกรัก) ขอโทษครับพี่สงคราม’

‘ขอให้พี่โชคดี’

‘คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้’

‘พี่ดีกว่าแม่ผมอีก’

‘ระวังพี่สงครามมีกิ๊กนะครับ (ไอ้เหี้ยยยยยย)’

‘ตามไปดูแลผมตอนผมทำงานไม่ได้เหรอ (ถามกูหรือยัง)’


เพลงในคลิปแม่งบิลด์อารมณ์ผมไม่พอ สงครามมันยังพยายามถ่ายมาให้ได้ครบทุกคนอีก แม้กระทั่งคนที่พูดสั้นๆ หรือคนที่กำลังฉี่สงครามมันก็ถ่าย น้ำตาผมเริ่มไหลออกมา ไม่แน่ใจว่าซึ้งเรื่องลูกหอบอกลาหรือซึ้งเรื่องคนทำคลิปวิดีโอนี้ให้กันแน่

มันตัดภาพไปเป็นตอนที่พวกลูกหอมันแอบถ่ายผม ไม่ว่าจะเป็นสแนปแชต ไอจีสตอรี่ คลิปแอบถ่ายเหล่านั้นถูกอัปโหลดลง โดยที่สงครามใช้คำพูดของพวกหอสามมาประกอบ ภาพความทรงจำต่างๆ ทำเอาผมไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป ยิ่งลูกหอพูดประกอบกับคลิปที่ผมด่าพวกมัน ไล่เตะพวกมัน คอยแกล้งคอยกวนประสาทพวกมัน ผมก็ยิ่งร้องไห้หนักมากกว่าเดิม

สงครามจูบผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกทั้งยังพยายามกอดปลอบผมอีกต่างหาก ผมดูคลิปในช่วงต่อไปด้วยความรู้สึกมึนๆ อึนๆ แม่งทั้งซึ้งทั้งประทับใจเกินไปจนดูต่อแทบไม่ได้

ดีใจที่มันรู้ใจผม

ดีใจที่มันทำเพื่อผม

“ทำกี่วัน”

“สองอาทิตย์อ่ะ ถ่ายแบบเก็บๆ เอา”

“...”

“ตอนนั้นมึงแอบงอนกูด้วยนี่ ที่กูหายไปถ่ายคลิปอ่ะ ฮ่าๆๆ”

ผมเม้มปาก “ไม่มีลูกหอคนไหนมีพิรุธเลย”

“พวกมันไม่อยากสร้างปัญหาให้มึงก่อนไปไง” สงครามดึงผมไปนั่งบนเตียงจากนั้นก็กอดปลอบผมเบาๆ คลิปวิดีโอจบลงไปด้วยภาพลูกหอนั่งอยู่ที่ส่วนกลางกันเกือบทั้งหมดแล้วโบกมือลาผม “แบบนี้โอเคใช่ป่ะ ไม่เอิกเกริก และมึงก็ไม่เสียน้ำตาให้พวกนั้นเห็น”

“อืม” ผมพยักหน้าหงึกๆ “มึงแม่ง...”

“ทำไม”

“ดีว่ะ”

“...”

“ขอบคุณ”

สงครามลูบศีรษะของผม “เพื่อมึง ไม่ว่าอะไรกูก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ”

“...”

“กูจะเป็นนักบิน กูจะทำให้พ่อกับแม่ของพวกเรายอมรับ โอเคป่ะ”

ผมยังคงพยักหน้าต่อไปอย่างบ้าคลั่ง “มึงทำได้”

“มึงก็ทำได้”

“ขอบคุณนะสงคราม”

“...”

“ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องเลย”

“แค่มึงรักกูเหมือนกันกูก็ดีใจฉิบหายแล้ว”

“กูก็ดีใจที่มึงรักกู”

“มีอะไรจะบอกแหละ”

“ว่า?”

“ที่พวกนั้นมันยอมไม่จัดงานเลี้ยงอำลามึงแบบยิ่งใหญ่ เพราะกูไปให้คำสัญญากับพวกมันไว้”

“สัญญาอะไรวะ” ผมเงยหน้ามองไอ้สงครามอย่างไม่เข้าใจ

“สัญญาที่ว่ากูต้องดูแลมึงตลอดไป”

“เฮ้ย”

“มึงรู้ว่าคนอย่างสงครามไม่ผิดสัญญาใช่มั้ย”

ใจผมเต้นตึกตักไปหมด มันขยับใบหน้าเข้ามาจูบริมฝีปากของผมอย่างนุ่มนวลอ่อนหวาน

“กูจะไม่มีวันผิดสัญญา”

สายตาของผมเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ รู้แน่แท้ทีเดียวว่าสงครามมันทำตามคำพูดได้แน่ๆ ผมที่เป็นประธานหอและทำงานกับมันมานานรู้ดีว่ามันเป็นคนยังไง

“เอาศักดิ์ศรีอดีตประธานหอมาเดิมพัน” ผมขู่

“เอาตัวกับหัวใจกูไปเดิมพันเลยดีกว่า”

“...”

“ประธานหอสองรักประธานหอสามมากนะเว้ย”

“ไม่ใช่ประธานแล้วมั้ย”

“ก็อยากพูดแบบนี้อ่ะ”

“...”

“มึงรักกูบ้างป่ะอ้าย”

“รักดิ ไม่รักจะยอมให้กอดมั้ยล่ะ”

“พูดบ่อยๆ นะ อยากฟัง”

“เออ จะพูดบ่อยๆ”

“ทำกับกูบ่อยๆ เหมือนนายเอกในการ์ตูนเรื่องนั้นทำกับพระเอก”

“อะไรของมึงวะสงคราม”

“คืนนี้”

“ไม่เอา”

“ว้า...นี่กูต้องไปอ่านการ์ตูนเอาอีกแล้วเหรอ”

“แม่งเอ๊ย”

“...”

“ก็ได้”

สงครามยิ้ม กอดผมอย่างบ้าคลั่ง ทำกันก็บ่อยแต่ไม่รู้ทำไมมันถึงดีใจนักหนาเหมือนไม่ได้ร่วมรักกันมานานหลายปี ผมเกาหัวแกรกๆ พยายามเช็ดน้ำตาออกไปจากหน้า สงครามขยับริมฝีปากเข้ามาจูบซับน้ำตาให้

“กูจูบรอยน้ำตามึง คืนนี้มึงจูบรอยสักกูก็แล้วกัน”

ผมคงต้องจูบรอยสักของมันต่อไป...ตราบนานเท่านาน






END





Talk สักนิดน้าา
ในที่สุดเรื่องที่สองของเซ็ตที่คนรอคอยมากที่สุดก็จบลงแล้ววววว
เป็นยังไงบ้างคะ สงครามน่ารักสมกับที่รอคอยมั้ย 55555
ขึ้นแท่นให้เป็นหนึ่งในพระเอกคนโปรดรองจากเหนือนที (Limitless รักที่เหนือกว่า) หมอป่า (เดือนเกี้ยวเดือน) เลย

ก่อนอื่นต้องขอบคุณกลุ่มนักอ่านที่โต้รุ่งอยู่ด้วยกันนะคะ
เป็นเซ็ตนิยายที่อัพรวดเดียวจบ ไม่ทะยอยอัพทีละตอน นับว่าเป็นประสบการณ์ใหม่เลยทีเดียว
ตอนที่ปั่นนิยายเรื่องนี้ค่อนข้างเครียดอยู่เหมือนกันนะคะ
แต่พอกลับมาอ่านดูอีกที ทำไมมันไม่ได้เครียดตามความรู้สึกเราเลย
สงสัยเพราะสงครามช่วยฉุด 55555


กลายเป็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ชวนยิ้มได้มากที่สุดในเซ็ต
ส่วนเรื่องแรก (ทนายอาสา) คนเขียนคิดว่าน่าจะดราม่าที่สุดแล้ว
ให้ทายว่าคีนแห่งหอสี่ พระเอกเรื่องที่สาม #ดุจนกในกรงขัง นางจะพาเรื่องเดินมาสายอะไร
ยังไม่บอกดีกว่า 555 เอาเป็นว่าทุกคนไปรอที่เรื่องนั้นกันได้เลยนะคะ
จะอัพให้อ่านแบบรวดเดียวจบตามเดิม (เซ็ตที่มากับไฟอย่างแท้ทรู)

ขอบคุณนักอ่านที่ยังเชื่อใจ
ยอมอ่านทั้งๆ ที่ชื่อเซ็ตสุดแสนจะเข้าใจยาก อีกทั้งยังชวนคิดว่าน่าจะเป็นดราม่าทั้งเซ็ต
จุดนี้บอกเลยว่าแต่งดราม่าไม่ค่อยได้ค่ะ เซ็ตนี้น่าจะดราม่าที่สุดแล้วมั้งนะ (นี่ดราม่าแล้ว?)

ไว้พบกันที่ #ดุจนกในกรงขัง คู่คีนกับน้ำเงินนะคะ
แฟนคลับสงครามอ้ายไปอ่านเถอะ เพราะพวกนางจะโผล่ไปให้หายคิดถึงทั้งต้นเรื่องถึงปลายเรื่องเลย 555

รักมากจากหัวใจ  :mew1:

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ขณะนี้เวลาตีสองกับอีกสามสิบนาที

จริงๆต้องบอกว่าเฝ้ารอคอยสงครามอ้ายมาตั้งแต่เรื่องที่แล้ว ด้วยความที่จับสังเกตได้ว่าสงครามจะเป็นผู้ชายตรงๆแมนๆในแบบที่นี่ชอบ เลยหวีดมาตั้งแต่ตอนนั้น

และต้องบอกว่าคืนนี้ก็ไม่ทำให้เจ้ผิดหวังจริงๆ อย่างที่บอกไปในเฟสว่าขอบคุณจริงๆที่สร้างพระเอกในแบบที่เจ้อยากได้มาตลอดให้มาโลดแล่นบนนิยาย ขอบคุณที่ทำให้เค้ามีชีวิต ขอบคุณที่ให้ความสุขกับเจ้

เรื่องนี้สมชื่อราชาจริงๆ เพราะทั้งสงครามและอ้ายต่างเป็นคนที่เป็นผู้นำอย่างแท้จริง ความรักของทั้งคู่อาจจะถูกถ่ายทอดผ่านเหตุการณ์หรือเรื่องราวที่ทำให้เราขำและยิ้มไปกับมันก็จริง แต่ถ้ามองให้ลึกลงไปกว่านั้นนี่คือความรักในแบบของผู้ใหญ่ ความรักในแบบของคนที่ต่างรู้ว่าเรารักกันและพยายามทะนุถนอมความรักของเราอย่างดีที่สุด สิ่งที่ชอบมากคือการที่สองคนนี้มีสติอยู่เสมอ ไม่งี่เง่า ไม่ตีโพยตีพาย เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของการมีความรักดีดีที่พร้อมจะทำให้อีกฝ่ายมีความสุข

นอกจากรู้สึกว่าเป็นความรักในแบบผู้ใหญ่แล้ว พี่ยังรู้สึกว่าเค้าสองคนถ่ายทอดความรักในแบบของผู้ให้ได้ดีทีเดียว เพราะเค้าสองคนต่างก็เป็นคนให้คนอื่นมาตลอด จนมาให้กันและกัน

จริงๆถ้าให้พูดถึงสงครามนี่หมดหน้ากระดาษเอสี่ก็คงไม่พอ เอาเป็นว่าสิ่งที่ชื่นชมที่สุดของสงครามคือการที่ให้เค้าเกียรติผู้อื่นเสมอ และไม่ยอมที่จะทำร้ายคนที่ตัวเองรักโดยการเห็นแก่คนอื่น

สำหรับอ้าย พี่ชอบความเป็นคนจริงและการเป็นคนที่จิตใจดี ต้องบอกว่าการเขียนโน้ตสุขใจของอ้ายเป็นอะไรที่พี่ชอบมาก คนเราต้องหาความสุขและสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นให้เจอเพื่อต่อกำลังใจในการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน อ้ายเป็นตัวอย่างในการเป็นคนดีแบบที่รู้จักตัวเองดีและพยายามเป็นคนดีเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

ชอบความสัมพันธ์ในการอยู่กันแบบชาวหอของเรื่องนี้มาก มันดูอบอุ่นและรักกันดีจริงๆ และประทับใจความเป็นผู้นำของสงครามและอ้ายมาก ซึ่งสองคนนี้ก็คนละแนวนะ เลี้ยงลูกหอคนละอย่าง แต่สิ่งที่ทำให้ลูกหอต่างรักน่าจะเป็นเพราะสองคนนี้ให้ใจลูกหอจริงๆ ซึ่งถึงวิธีการจะงงๆโหดๆไปบ้าง แต่ถ้าลูกหอสัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังได้รับความรักที่แท้จริง เค้าก็จะยอมรับเราเอง

ขอบคุณตัวละครในเรื่องนี้ทุกตัวที่ซื่อสัตย์กับตัวเอง ขอบคุณไปป์ ขอบคุณมีน ขอบคุณเพื่อนสงครามและเพื่อนอ้ายทุกคน ขอบคุณน้องๆหอสองและหอสามที่น่ารักกับประธานหอเสมอ

และของคุณชิฟฟ่อนเค้ก ที่ทำให้พี่กลับมามีโมเม้นต์ติดนิยายแบบตามอ่านไม่หยุดจนลืมความง่วงแบบที่ไม่ได้เป็นม่หลายปีแล้ว

ภาษาของหนูเรื่องนี้ลื่นไหลดีมากจริงๆ เป็นอีกเรื่องที่รับส่งบทได้ดีมาก เห็นการพัฒนาของหนูได้ชัดเจนทีเดียว พี่เองอยู่กับหนูมาตั้งแต่ตอนเหนือคิน บอกได้เลยว่าครั้งนี้สมู๊ธมาก และลูกเล่นลูกชนเยอะจริงๆ ชอบที่เขียนให้ตลกได้อย่างเป็นธรรมชาติโดยที่ไม่ต้องใช้คำหยาบหรือมุขสัปดนอะไรเลย

เป็นกำลังใจให้หนูเสมอนะคะ แล้วเราจะโตไปด้วยกันะจ๊ะ

ตั้งแต่พรุ่งนี้จะเริ่มมาอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น และอย่างที่บอก อาจจะซื่อ2เล่มนะ อ่านเล่มเก็บเล่ม55555

ปล.เจอกันคู่คีนน้ำเงินค่ะ พี่อ่ะลุ้นคู่รองมาก

ปล.สอง ภามพี่จะมีคู่ไหม อยากอ่านเรื่องของภามมมม

ปล.สาม ก่อนหน้านี้คนที่ล้มตำแหน่งพระเอกในใจพี่ที่เคยมีเหนือยืนอยู่คือพี่โฟร์ท แต่ต่อจากนี้คนที่จะล้มพี่โฟร์ทและอยู่บนบัลลังก์ตลอดไปคือสงครามค่ะ

ปล.สี่ พี่เม้นต์ด้วยความงงๆหลังอ่านจบ และสมองเบลอแล้วเนื่องจากปกตินอนก่อนเที่ยงคืน ถ้าอ่านแล้วงงๆโปรดอย่าถือสา

อีดิทอีกที...พอดีลืมบอกรัก กล้าพูดเลยว่ารักเรื่องนี้ที่สุดในบรรดานิยายทั้งหมดของชิฟฟ่อนเค้ก และก็เบียดเป็นหนึ่งในห้าของนิยายที่เคยอ่านมาของนี่เลย รักนะ ขอบคุณจริงๆค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2017 03:00:18 โดย itsgonnabeme »

ออฟไลน์ graciej

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
อัพเร็วมาก อ่านไม่ทันเลยค่ะ  :pig4:
หน้าปกสวยมากมาย รออุดหนุนหนังสือนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ MorethanMore

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
เราชอบเรื่องนี้มาก สัญญาซื้อแน่นอน น้ำตาซึมเลย สงครามน่ารักมาก ถึงมาก

ออฟไลน์ jbook

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :mew1: ขอบคุณค่ะ รักเลย รออุดหนุนค่ะ ไม่พลาดแน่นอน

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
คนแต่งอัพจนจบ คนแก่ก็ตามอ่านจนจบ สรุปได้เวลาไปทำงานพอดี  o13 o13

ออฟไลน์ TheGraosiao

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ยังไม่ได้อ่าน แต่ชอบสงครามอ้าย มาตั้งแต่อ่าน คู่ทนายอาสาแล้ว

รอไปตามเก็บรูปเล่มนะคะ เชื่อว่าต้องสนุกแน่นอน เห็นปกแล้วด้วย พี่สงเท๊เท่  o13

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
นี่คือจะบอกว่าอ่านถึงตอนที่ 27 กลางเรื่อง ง่วงแล้วไม่ไหวอ่ะ  มันตี 3 ครึ่งแล้ว  เลยมาอ่านต่อที่ทำงานตอนเช้า  555  อยากบอกว่าสนุกมาก  ฮาอีพี่สงสุดแระ  คืออะไรรรรรรรรรร  นางจะมุ้งมิ้งไปไหน ^^  ชักสงสารพี่อ้าย  คืออ่านอยู่แล้วขำออกมาเลยอ่ะ  ต้องรีบเอามือปิดปากเพราะดึกมากแล้ว อิ อิ    ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายสนุกๆ ดีๆ แบบนี้มาให้อ่าน  รักคนแต่งที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด   :pig4: :pig4: :pig4:   :bye2: :bye2: :bye2:  :กอด1: :กอด1: :กอด1:  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ Apinnoolek

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ่านจบแล้ววววว สนุกมากกกก พี่สงครามน่ารักสุดๆ รอติดตามเรื่องต่อๆไปค่า :bye2: :bye2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Dealta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
ซึ้งอะ ร้องไห้เลย ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ beautifuldead

  • wandered lonely as a cloud..
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 497
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
อ่านรวดเดียวสาแก่ใจมากกก
พี่สงครามคนจริงงง ><~~~ ถึงใจยัง งงๆ แต่การกระทำนี่ชัดเจนมาแต่ไหนแต่ไร
เชียร์คู่นี้มาตั้งแต่ตอนของทนายกับอาสา 55 ชอบความเป็นตัวแม่ของพี่อ้าย

ออฟไลน์ TK323

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
พออ่านมาถึงตอนจบรู้สึกใจหายมากกกกก เหมือนเรารู้สึกผูกผันกับการเป็นหัวหน้าคุมหอของทั้งคู่ไปแล้ว เข้าใจความรู้สึกอ้ายเลยเหมือนเลี้ยงลูกๆมาเองกับมือ แอบน้ำตาซึมตอนฉากดูวีดีโอของคนในหอ อยากรู้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่หลังจากจบมหาลัยไปแล้ว นักบินกับวิศวะ ว๊ายตายแล้วววคือดีงาม สงครามพอมีแฟนแล้วความติ๊งต๊องก็เพิ่มขึ้น หลงแฟน รักแฟน หึงแฟน หวงแฟน ยอมแฟน  5555555555 ตอนแรกที่อ่านยังแอบคิดอยู่เลยสงครามไม่มีเค้าลางเลยจะชอบมีนที่แท้ก็เป็นแผนนี่เอง ถถถถถถ อ้ายเป็นนายเอกที่เราชอบมากกกกคนนึงเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก(เหมือนที่สงครามบอก) ดูนิ่มนวล อบอุ่น น่าค้นหา มีความเป็นแม่สูงมากจริงๆ สงครามถึงหลงหัวปักหัวปำขนาดนี้ไง ตามไปซื้อเล่มแน่นอน เราอยากรู้ตอนพิเศษของคู่นี้มากจะเป็นอย่างไร

ออฟไลน์ BABYBB

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
โอ้โห มาทีเดียวจบเลยอ่ะ โคตรใจ o13
เรื่องนี้สนุกอ่ะ มีทุกอารมณ์เลย ชอบมากเลยค่ะ
ส่วนตัวอยากได้พี่อ้ายละเกิน แต่กลัวตีนพี่สงคราม :laugh:

ออฟไลน์ Haruya

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ิอ่านจบแล้ว ปาดเหงื่อแป๊บบบ
อ่านทีเดียว รวด !!
เหนื่อย 555+

น่ารักมากกก สงครามกับอ้าย
โอยยยยย มีนกับไปป์ก็ฟิน
แต่ตอนจบมันเป้นเรื่องของการลาจากที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว อ่านแล้วก็ใจหายนิดๆ
แต่ไม่เป็นไรนะ ถึงจะเรียนจบแล้ว แต่สงครามก็จะอยู่กับอ้ายตลอดไป

อิอิ รอเรื่องที่สามต่อ  :bye2: o13

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
เสียดายไม่ได้อ่านพี่อ้ายกับพี่สงครามโต้รุ่ง แต่ก็อ่านทั้งวันเลยตั้งแต่ตื่นมา  :mew3: ดีใจกับคู่นี้และคู่pmeanด้วย พี่สงครามจริงๆแล้วโรแมนติกมากก ฮือออออ ขอบคุณมากค่ะ รอคู่คีนน้ำเงินต่อไป  :กอด1: :pig4: :L2:

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
สนุกมากกกกก อ่านมันส์มากค่าาา  :mew3: o13 o13

ออฟไลน์ Fangbg1001

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ประทับใจทุกเรื่องที่แต่งจริงๆ เป็นนักเขียนที่แต่งภาษาได้ดี เข้าใจง่าย ไม่เยอะ ชอบทุกตัวละครเลย ทำให้เรารู้สึกเหมือนมันมีอยู่จริง เนื้อเรื่องไม่น่าเบื่อ ชอบผู้ชายแบบสงครามอ่ะ (อยากรู้ว่าคิดคาแรกเตอร์พระเอกแบบนี้ได้ยังไง)  ชอบกว่าหมอป่าอีกตอนนี้555555  เป็นผู้ชายที่พออยู่กับอ้ายละน่ารักเว่อร์ ต้องคิดถึงชาวหอมากแน่ๆอ่ะ  :hao5: อยากให้ในเล่มมีสเปเชียลเยอะๆเลย รอซื้อเซตนี้อยู่นะคะ :กอด1:

ออฟไลน์ panpang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ bigbeeboom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
ชอบอ่ะ เรื่องนี้มาไม่ยาว แต่ได้ฟินกับทุกอารมณ์เลย ปล. คิดถึงโน๊ตสุขใจ อิอิ

ออฟไลน์ jimmyjimmy

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1967
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-17
ตำนานรักประธานหอ ม. B

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
อ่านจบแล้วววขอบคุณคุณเค้กด้วยค่ะที่เอาพี่สงกัยพี่อ้ายมาส่งแบบรวดเดียวจบ สนุกมากและชอบมากด้วยพี่สงแกน่ารักจริงๆแหละ แต่เราแอบเดาผิดเรื่องมีนอะ ฮ่าๆ นึกว่ามีนชอบสงครามซะอีกที่ไหนได้แต่ก็เป็นคอนเซ็ปต์รักสี่เศร้าอยู่ดี อ่านจบแล้วแอบเศร้าเหมือนกันที่พี่สงกับพี่อ้ายเรียนจบแล้วนี่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกหอพี่อ้ายอะ ฮ่าๆๆ รอเรื่องสุดท้ายนะคะ

ออฟไลน์ plafishy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มาแบบยาวๆจนจบแบบนี้ อ่านรวดเดียวจบเลยค่ะ
ชอบคู่นี้มากกกกกกกก เอาไปเขียนโน๊ตสุขใจบ้างดีกว่า 5555
ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
สงครามเป็นพระเอกที่เท่มากจริงๆคะ ทนายธรรมดาไปเลย

แต่นี่ทีมอ้ายค่ะ



มาต่อแบบนวดเดียวยาวๆจนจบจบ จุใจมากค่ะ



ขอบคุณมากๆนะคะ


ออฟไลน์ hoshichi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
เราอ่านทนายอาสา แล้วรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นทนาย
5555 มีความแอบสังเกตุคู่นี้ มันน่าจะมีซัมติง
พอราชาวิหกมา ก็มีจริงๆ คือ วันๆ กดรีเฟรชบ่อยมาก รอคนเขียนมาอัพ
จนนี่ตอนจบแล้ว ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ
ดีนะไม่หยุดอัพตอนกะลังจะดราม่าหรือช่วงมีลุ้น
ไม่งั้นขาดใจ
สงครามเป็นตัวละครที่โคตรตรงใจนะ แต่อาจจะมีบางเรื่องที่หงุดหงิด
ส่วนอ้ายยยยยยย ก็เหมือน queenมั้ยอ่ะ เป็นราชินี 55555 มีกลิ่นอายของความอยู่บนที่สูง
โดยรวมเรื่องนี้คือรักมาก

ฮ่าๆๆๆๆๆ ทนายแพ้สงครามย่อยยับเลย
โคตรปันใจอ่ะ

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
เราใช้เวลาสองวันในการลุ้นพี่อ้ายพี่สงมากกกกก
ขอบคุณที่อัพให้แบบไม่อั้น จุใจมากกกกกกก อ่านเพลิน หลับคาหน้าจอ
สนุกมาก เกลียดอิพี่โฮมมากด้วย ชิชิชิ
สงครามน่ารักอ่ัะ อยู่กับพี่อ้ายแล้วโครตมุ้งมิ้ง
ชอบมากค่ะ สนุกสมการรอคอยที่จะอ่าน

ไปปูเสื่อ กางเต้นพี่คีนน้องน้ำเงินก่อนนน่า ฟิ้วววว

ออฟไลน์ npsp2555

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ขอบคุณค่ะ น่ารักมากๆเลย  :pig4:

ออฟไลน์ tae1234

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
สนุก มาก ครับ 

ออฟไลน์ hikari_JH

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เข้ามาอ่านแบบม้วนเดียวจบ
สนุกมากกกกกกก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด