【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 30 | P.80 | 16.6.18】ll END ll
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 30 | P.80 | 16.6.18】ll END ll  (อ่าน 361057 ครั้ง)

ออฟไลน์ Yundori

  • From where I stand...
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 839
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2160 เมื่อ01-05-2018 22:44:14 »

สงสาร สงสาร และสงสาร
ถึงนายหัวจะหายดี ออกจาโรงพยาบาล
ก็ไม่ได้หมายความอุปสรรคมันลดลงเลย
แค่ตอนนี้มีตัวเร่งให้ได้เจอกันหน่อย
ไม่อย่างนั้นก็ไม่ได้เห็นหน้าเลยตลอดชีวิตแน่ๆ
ยิ่งคุณแม่อีก ตายยยย นายช่างเอ้ยยยย
ขอให้สมหวังเร็วๆนะคะ

ออนไลน์ Tiffany

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2161 เมื่อ01-05-2018 22:59:35 »

นายช่างกับทะเลสู้ๆนะ

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2162 เมื่อ01-05-2018 23:34:43 »

ขอให้นายหัวปลอดภัยและหายจากอาการเจ็บ จะได้พาทะเลกลับมาที่เกาะมาหาพี่เม่น

ออฟไลน์ Seilong2

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2163 เมื่อ01-05-2018 23:37:48 »

มาต่อไวๆนะคะใจจะขาดตามแล้ว

ออฟไลน์ allwaytime28

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2164 เมื่อ01-05-2018 23:39:01 »

 :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ t152_rakjai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2165 เมื่อ02-05-2018 00:12:19 »

การพบกันที่แสนเจ็บปวด :o12: :o12: :o12: :o12:

ออฟไลน์ may27

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2166 เมื่อ02-05-2018 02:12:51 »

 :mew2:  อย่ามีอุปสรรคเยอะน้าาาาาาา

ออฟไลน์ +pEnGuIn+

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 242
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2167 เมื่อ02-05-2018 09:48:35 »

โอยยยย คือแค่เค้ากลับมาเจอกันก็ดีแล้ว
โฮววววว ยังรักกันเหมือนเดิม
แต่ทุกอย่างก็ยังดูยากไปหมด
ดราม่าจะหมดแล้วจริงๆเหรอคะไรท์ ทำไมเรากลัว
แงงงงงงง

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1449
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-3
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2168 เมื่อ02-05-2018 15:38:18 »

นายช่างหน้าโหด แต่จิตอ่อนโยนมากๆ ทีแรกนึกว่าจะมาแนวตบจูบๆ ขอให้ทุกคนผ่านไปด้วยดีนะ

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 567
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2169 เมื่อ03-05-2018 14:39:35 »

สะเทือนใจ ตับ ไต ไส้ พุง  :sad4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
« ตอบ #2169 เมื่อ: 03-05-2018 14:39:35 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Pam_ban

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-2
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2170 เมื่อ03-05-2018 20:11:39 »

 :hao5:  อยู่ด้วยกันได้ไม่ทันไร  ก็ต้องจากกันไปอีกแล้ว  สู้ ๆ นะจ๊ะพี่เม่นของน้อง   :z6:  หัวใจคนรอ  อยากให้นายหัวชาญกับหม่อมแม่ของน้องเลคืนดีกันจังเลยค่ะ  อยากเห็นบรรยากาศครอบครัว  สงสารน้อง   :heaven    ความเพ้อของคนอ่าน  :laugh:


#ทีมนายช่างค่ะ


รอตอนต่อไปนะคะ 

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2171 เมื่อ03-05-2018 23:04:47 »

อ่านไปน้ำตาไหลไป นายหัวต้องหายนะต้องหาย
ทะเลก็เข้มแข็งไว้นะ คงต้องสู้กับแม่อีกหลายยก
ความจริงอยากให้พ่อกะแม่คืนดีกันนะแต่ถ้าจะยากส์

ออฟไลน์ yodrak

  • ชื่อ mab ไม่ได้ชื่อ map
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2172 เมื่อ11-05-2018 00:45:38 »

งือออออออ :z10: เห็นชื่อเรื่องผ่านทวิตเตอร์มานานแล้ว เพิ่งมาอ่าน อ่านรวดเดียวเลย ชอบสำนวนการใช้ภาษามากค่ะ อ่านลื่นไหล และรักนายช่างและน้องเลจังเลย :sad4: :sad4:

ออฟไลน์ daisyskies

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2173 เมื่อ15-05-2018 02:57:40 »

ยังคงหน่วงๆอยู่เหมือนเดิม ฮือ รอช่วงหมดดรามม่าอย่างใจจดใจจ่อค่ะ สงสารไปหมดทุกคนเลย

ออฟไลน์ awfsp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2174 เมื่อ16-05-2018 10:54:19 »

น้ำตาซึม

ออฟไลน์ nictoonky

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2175 เมื่อ16-05-2018 20:44:35 »

อ่านตั้งแต่บ่าย
รวดเดียวจบเลย อินมากกกก น้องถนัดแนวนี้
ลุ้นนายหัวชาญฟื้นตอนหน้านะคะ ส่วนน้องกับอิพี่เม่นตามค่ะ
 :hao5:

ออฟไลน์ tomnub

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2176 เมื่อ16-05-2018 23:06:37 »

รอๆๆพี่เล

ออฟไลน์ tutatoomtam

  • รัก.................!
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2177 เมื่อ21-05-2018 13:22:20 »

รอต่อไป เพราะรักจึงรออออออ :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ วันเวย์

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +172/-1
    • https://www.facebook.com/onewayy17/
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2178 เมื่อ28-05-2018 21:34:50 »


บทที่ 25
ทะเลครวญ [2]






ยามเช้า ณ ท่าเรือชาญทะเลวันนี้ เป็นบรรยากาศที่หนุ่มเมืองกรุงไม่เคยสัมผัสมาก่อน ชาญทะเลที่เขารู้จักไม่เคยหม่นหมองมากเท่าตอนนี้ ท่าเรือมีชีวิตชีวาเสมอ ไม่ว่าใครต่อใครจะเหยียบย่ำเดินผ่าน สะพานไม้ ผืนทราย หรือลังปลา องค์ประกอบทุกอย่างถักทอเข้าหากันเป็นสายใยเพียงเส้นเดียว และคนยึดเกี่ยวโยงใยทุกอย่างเอาไว้ก็คือนายหัวชาญ คนคนนี้เป็นเสมือนจุดกำเนิดของหลายสิ่งหลายอย่าง

ชาญทะเลที่ไม่มีนายหัวชาญ... ไม่ต่างอะไรจากเรือที่ไร้เสากระโดง

ร่างสูงโปร่งในเครื่องแต่งกายตัวเดิมยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของสะพานไม้ ทยากรอ่อนล้าทั้งแววตาและร่างกาย เนื่องจากไม่ได้นอนเลยสักงีบเดียว ทั้งเขาและนายช่างอยู่ด้วยกันอย่างนั้น ฟังเสียงคลื่นคลอเคล้าเสียงหัวใจของกันและกัน กระทั่งสัญญาณอรุณแรกโบกมือมาทัก เรือลูกรักของนายหัวชาญจึงกลับสู่ฝั่ง กลับมารับความเป็นจริงที่ว่า การจากลาจะมาถึงอีกไม่นาน

“ไหวไหม...” มือใหญ่เลื่อนมาอังหน้าผาก “มึงไม่ได้นอนเลย”

สารรูปเขาตอนนี้คงเป็นที่สะเทือนใจน่าดู นายช่างถึงมีสีหน้ากังวลนัก มือของเขาไล่สำรวจใบหน้าคล้ายกำลังจะวัดไข้ ทยากรปล่อยให้เขาสัมผัสจนพอใจ จากนั้นจึงยิ้มบาง

“ไหวครับ” เขาพยักหน้า ในใจคิดต่อว่า ถึงหัวจะแตะหมอน แต่ก็คงข่มตาไม่ได้อยู่ดี

ถ้าไม่ติดที่ว่าหัวใจเหน็ดเหนื่อยและแห้งผาก ฉากเมื่อกี้คงทำให้เขาหัวเราะออกมาได้ ก็มีอย่างที่ไหน คนเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นดันอยู่ในสภาพยับเยินยิ่งกว่า ยิ่งฟ้าสว่าง แดดอ่อนๆ สาดแสงทอประกาย ยิ่งทำให้เห็นร่องรอยบาดเจ็บของคนตัวใหญ่ได้ชัด ปกติแค่หน้าตาธรรมดาก็ดูดุจนคนเขาเกรงกันทั่วเกาะแล้ว เมื่อเพิ่มรอยแผลฟกช้ำเข้าไป คราวนี้เลยเหมือนหลุดมาจากหนังสยองขวัญเข้าไปใหญ่

ทยากรมองหน้านายช่างแล้วถอนหายใจ คนที่ควรจะใส่ใจตัวเองกลับไม่สนเอาเสียเลย

“พี่เลจ๊ะ!” เสียงคุ้นเคยดังมาพร้อมกับมือผอมๆ จับหมับเข้าที่แขน

เจ้ามืดเด็กน้อยในวันวาน ตอนนี้ยืดตัวเก้งก้าง สูงเกือบจะเท่าเขาแล้ว น้องยืนยิ้มแป้น ดวงตาฉายแววดีใจ เหมือนลูกหมาได้เจอเจ้าของหลังจากไม่ได้พบกันมานาน

“ว่าไงเรา” เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่น้อง ตามองเลยไปด้านหลัง เห็นพวกพ้องอีกสองคนตามติดกันมา “มากันแต่เช้าเลย หน่อย... ขวัญ...”

“สวัสดีครับ”

น้องขวัญเป็นคนเดียวที่ยกมือไหว้เขาเต็มพิธีการ ขณะที่เด็กอีกคนทำหน้ากึ่งเก้อเขินกึ่งบึงตึง ไม่รู้ว่าจะเข้าหาเขายังไง เพราะเมื่อวานมีแต่เรื่องวุ่นวายใจ หนุ่มนักเรียกนอกจึงไม่ได้ทักทายใครเลย ใบหน้าขาวหันมอง สำรวจความเปลี่ยนแปลงของทุกคน เจ้าพวกเด็กแสบเมื่อสองปีก่อน ตอนนี้พากันสูงขึ้นมากกว่าห้าเซ็น แต่ละคนตัวใหญ่ขึ้นมาก ใกล้จะเป็นหนุ่มเต็มตัว

“พวกเรามารอพี่เลจ้ะ แต่พี่เลอยู่ก่อนอีก” ทยากรหัวเราะในลำคอกับคำตอบนั้น

“มารอพี่ทำไมเหรอ”

“มารอเจอเฉยๆ จ้ะ คิดถึง...”

คำตอบซื่อๆ แต่ชัดเจนทำเอาคนฟังเต็มตื้น คนต่างถิ่นกวาดตามองเด็กๆ ทีละคน คนที่เคยเล่นสนุกกันมา ห่างกันไปนานแค่ไหน เมื่อกลับมาพบกันความผูกพันก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม เขายังนึกเอ็นดูน้องๆ เหมือนเมื่อตอนนั้น เจ้าพวกนี้ก็คงไม่ต่างกัน... ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ

หากไม่ติดว่ามีอาการป่วยของพ่อมาคอยถ่วงใจไว้ ป่านนี้คงหัวเราะได้สุดเสียงไปแล้ว

“พวกมึงนี่มันเสนอหน้าดีนักนะ”

ไอ้ชาติมาเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ รู้ตัวอีกทีเสียงทุ้มก็ตะโกนโวยวายลั่นหาด ร่างสูงสักยันต์ลากสังขารมาคู่กับเพื่อนสนิท หินและชาติอยู่ในชุดขะมุกขะมอม ตามสไตล์ไอ้หนุ่มตังเกที่เขาชินตา ภายนอกทั้งสองยังดูปกติดีเมื่อเทียบกับนายช่าง รายนั้นเจ็บแค่ไหนไม่ปริปากบอกใครสักคำ

“หิน... ชาติ...”

“ไอ้ทะเล เฮ้ยๆ ไม่ได้สิ... มันเป็นลูกนายหัวนี่โว้ย แถมแม่มันก็เป็นคุณหญิงคุณนายอีก...” คนสับสนกับสถานะที่เปลี่ยนไปหยุดคิด “เหี้ยเอ๊ย! นี่กูต้องเรียกมันยังไงดี”

ชาติขยี้หัว สบถกับตัวเองราวกับไม่คิดว่าจะมีใครได้ยิน

หรือจะเรียกมันว่า ‘คุณชาย’ เหมือนในละครดีวะ

ไอ้หนุ่มตังเกปากไวกวาดตามองคนตรงหน้า หลังจากไปอยู่เมืองนอกเมืองนา ไอ้นี่ก็ดูหรูหราขึ้นอีกเป็นกอง ของเดิมก็ราศีดีงาม ออร่าเปล่งประกายอยู่แล้ว ยิ่งมารู้ความจริงถึงฐานะที่แท้จริงของมันเข้าไปอีก คนกว้างขวางแห่งชาญทะเลยิ่งรู้สึกว่า เรด้าห์ความเสือกของตัวเองด้อยประสิทธิภาพยังไงชอบกล ว่าแล้วคนสติสตังก์อยู่ไม่สุขก็ครุ่นคิดไปถึงนายหัวชาญ...

ไม่รู้ว่าสายตาเขามันต่ำ หรือไอ้พ่อลูกคู่นี้มันตีเนียนเก่ง

ชื่อเสียงความรอบรู้ (?) ของพี่ชาติที่สะสมมาตลอดชีวิต เป็นอันมาล่มจมเพราะดันมองความสัมพันธ์ของเจ้านายพลาดไปอย่างใหญ่หลวง

ทยากรมองภาพความอลหม่านของเพื่อนต่างฐานะ เห็นความตีตัวออกห่าง มิหนำซ้ำยังเกรงอกเกรงใจอันไม่ควรเกิดขึ้นเลยระหว่างมิตรภาพของพวกเรา ชายหนุ่มจึงต้องรีบออกปาก

“เรียกเหมือนเดิมก็ได้”

“เออ กูก็ว่าอย่างงั้น”

พออีกฝ่ายอนุญาต ไอ้ชาติก็ถือโอกาสฉวยไว้อย่างไว ยังไงก็เคยเรียกไอ้เรียกอี หยาบคายกันจนชินไปแล้ว อยู่ดีๆ จะให้มาพูดจาไพเราะเพราะพริ้งใส่ มันก็จะดูกระดากใจ พูดอะไรกับมันแต่ละคำคงรู้สึกเลี่ยนพิลึก

“แล้วมากันทำไมแต่เช้า”

“อ้าว พวกกูก็มาทำงานสิวะ เช้าแล้วก็ต้องมาเข้างาน ใครๆ เขาก็ทำกัน...” คนพูดพยักพเยิดไปทั้งซ้ายและขวา

บริเวณโดยรอบของท่าเรือเริ่มมีคนงานเดินกันประปราย ยิ่งฟ้าสว่างมากขึ้นเท่าไหร่ ชาวชาญทะเลยิ่งทยอยกันมามากขึ้นทุกที เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี เผลอแป็บเดียวคนก็มารายล้อมตัวเขาเป็นกลุ่มเป็นก้อน

ทยากรกวาดสายตามองรอบด้าน คนงานแบกหามกลุ่มใหญ่รีรออยู่วงนอกสุด ไอ้หนุ่มตังเกตัวใหญ่ผิวคล้ำ รูปลักษณ์น่ากลัว แต่คนพวกนี้แหละที่ทำงานแข็งขันกว่าใคร พวกผู้หญิงวงคัดปลาเดินถือผ้าถือหมวก รอเข้างานกันพร้อมหน้า เมื่อสองปีก่อน ภาพพวกนี้เคยเจนตาอย่างไร ในวันนี้เขาก็ยังได้เห็นมันเหมือนในวันวาน

ทุกคนมาเพื่อทำงาน...

...ทั้งที่นายหัวชาญยังนอนในโรงพยาบาลอยู่เลย

“แต่... นายหัว...”

ลูกชายเจ้าของท่าเรือใหญ่หันไปมองนายช่าง แววตาจนปัญญาของอีกฝ่าย ส่งให้สมองของเขาตึงเครียดหนัก คิ้วได้รูปขมวดเป็นปมเพราะกังวลไปสารพัด งานจะดำเนินต่อได้อย่างไร หากไม่มีนายใหญ่คอยเป็นหัวจักร... หนุ่มนักเรียนนอกกวาดตามองถ้วนทั่ว

คนพวกนี้... ไม่ได้มีเงินทองมากมาย อาศัยหาเช้ากินค่ำ พวกเขาเอาแรงงานมาแลกเงิน ทำงานให้นายหัวชาญอยู่ทุกวัน หากวันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังระส่ำระสาย ข่าวอาการบาดเจ็บของนายหัวคนดังคงแพร่กระจายไปภายในค่ำคืนเดียว  คงไม่มีใครในที่นี้ไม่รู้เรื่องนายหัวชาญ

ขณะที่ใครต่อใครกังวลเรื่องปากท้อง สปีดโบ้ทลำหรูก็แล่นมาเทียบท่า...

ในนาทีที่ทยากรลำบากใจอย่างที่สุด คุณรตีก็ก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ร่างบอบบางในชุดแบรนด์หรูมาพร้อมเลขาคนสนิท และคนติดตามสามสี่คน แม่ก้าวลงจากเรือด้วยท่วงท่างามสง่า ตามทางเดินที่แม่เดินมา วงล้อมของคนงานล้วนแต่พร้อมใจกันแหวกทาง

“แม่... มาแล้วเหรอครับ”

ยังไม่แปดโมงดี คุณรตีก็มาถึงที่แล้ว

เจ้าของชื่อเงยหน้ามองตามเสียง อาการอิดโรยและใต้ตาดำคล้ำบ่งบอกทุกอย่างแล้วว่า ทยากรได้รับการพักผ่อนน้อยเพียงใด คนเป็นแม่ลอบถอนหายใจ เหลือบเห็นคนข้างตัวลูกชาย ปรายตามองเพียงเสี้ยววินาทีก็ไม่ให้ความสนใจใดๆ เลย

“จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เสียงเรียบเย็นเอ่ยถาม “ก่อนมาถึงนี่ แม่จัดการย้ายตัวนายหัวชาญไปรักษาที่กรุงเทพฯ ให้แล้ว ฮอจะมาถึงอีกไม่กี่นาที เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเขาจะดูแลการเคลื่อนย้ายให้”

“...” ทยากรได้แต่รับฟัง

การอดนอน และเรื่องราวมากมายทำให้เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน

“งั้นเราก็กลับกันได้”

เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบรับ คุณรตีจึงสรุปเอาเองตามแต่ใจ

ไอ้มืดเด็กแสบประจำถิ่น พอได้ยินคำว่า ‘กลับ’ มือที่ยังจับแขนพี่ชายต่างถิ่นเอาไว้ คราวนี้กำแน่นแล้วเขย่าแรงๆ ตามประสาคนขี้ตกใจ

“พี่เลจะไปแล้วเหรอจ๊ะ!” เสียงแหลมรบเร้า “ทำไมไปเร็วจัง ไม่ไปไม่ได้หรือจ๊ะ”

“นั่นสิ เอ็งจะกลับแล้วหรือ” น้าพิม หนึ่งในครูสอนเขาคัดปลาเมื่อสองปีก่อนเอ่ยถาม “แล้วทางนี้ล่ะ... จะทำกันยังไง”

ยามนี้เองที่ทุกสายตาหันมาจับจ้องเขา สร้างความกดดันจนสองขาแทบยืนทรงตัวไม่ไหว ทยากรรับรู้ได้ในตอนนี้ถึงภาระหน้าที่ที่พ่อแบกเอาไว้ ชาญทะเลที่ไม่มีนายหัว ไม่ต่างอะไรจากการเกิดภัยพิบัติ พ่อเป็นคนแบกรับคนงานทุกคน เมื่อไม่มีคนแบก พวกเขาจึงคล้ายจะแตกสลาย ไม่มีพ่อ ไม่มีชาญทะเล คนทั้งหมดจะเป็นอย่างไร เย็นนี้จะเอาข้าวที่ไหนให้ลูกเมียตัวเองกิน

สายตาอ้อนวอนคาดหวังหลั่งไหลมาทั่วทุกสารทิศ

แม้วันนี้ไม่มีนายหัว แต่ทุกคนยังต้องกินต้องใช้ หลายสิบหรืออาจจะเป็นร้อยชีวิตยังคงต้องก้าวเดินไป ชายหนุ่มก้มหน้าคิดหนัก จากนั้นจึงเหลียวมองนายช่างใหญ่

คนที่เขาคิดว่าจะเป็นความหวัง...

คนที่จะคอยควบคุมดูแลทุกอย่างที่นี่ให้ดำเนินต่อไป ลืมไปว่าบางอย่างนายช่างก็ไม่สามารถทำได้ โดยเฉพาะในทางกฎหมาย แม้รับรู้กันทั่วว่าสนิทสนมกับนายหัวเพียงใด แต่คนตัวใหญ่ไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินใดๆ ของพ่อได้เลยสักสตางก์แดงเดียว

คนที่จะแตะต้องทรัพย์สินของนายหัวชาญได้มีเพียงทายาท...

สืบเลือดเนื้อ สืบเชื้อสาย... เป็นความสัมพันธ์ที่กฎหมายไม่อาจมองข้าม เขาเป็นลูกชายคนเดียวของนายหัวชาญ ชาญทะเลจะอยู่หรือไป ขึ้นอยู่กับเขาแค่คนเดียว!

“แม่ครับ... ผมจะอยู่ที่นี่”

การคงอยู่ของชาญทะเลจำเป็นต้องมี เพื่อให้ทุกชีวิตบนเกาะนี้สามารถอยู่ต่อไป

ชายหนุ่มเงยหน้าสบตากับแม่ตรงๆ นานเท่าไหร่แล้วหนอที่เขาไม่ได้เห็นแววตาตกตะลึงของมารดา

“ผมจำเป็นต้องอยู่ครับ”

ท่าเรือของพ่อ กิจการของพ่อ... อย่างไรก็ต้องมีคนดูแล

“แล้วถ้าแม่บอกว่าไม่ล่ะ...” เสียงเรียบเย็นเอ่ยเฉียบขาด หลังจากเรียกสติกลับมาได้ คำพูดของลูกชายไม่ต่างอะไรจากหมัดหนักๆ รตีไม่ได้ตั้งรับว่าจิตใจของทยากรจะอาทรต่อคนอื่นมากถึงเพียงนี้ “ถ้าแม่ยื่นคำขาดว่าต้องกลับ ถ้าไม่กลับ... เราสองคนแม่ลูกขาดกัน! เราจะเลือกรักษาสิ่งที่เป็นของพ่อไว้ แล้วตัดแม่ออกจากชีวิตอย่างนั้นหรือเปล่า”

“แม่ครับ!” คนเป็นลูกตกใจ “...อย่าทำอย่างนี้”

“เราจะทำเพื่อนายหัวชาญจนยอมทิ้งทุกอย่าง ทิ้งหน้าที่การงาน ทิ้งชีวิตที่รุ่งโรจน์... รักคนที่ไม่ได้เลี้ยงดูเราขนาดนั้นเชียวหรือ”

คนหนุ่มไฟแรง ผลการเรียนโดดเด่น จบเมืองนอกเมืองนาจากสถานศึกษามีชื่อเสียงระดับโลก โปรไฟล์ชั้นเยี่ยมที่ไม่ว่าไปสมัครบริษัทชั้นนำที่ไหน ต่างก็ต้องการคว้าตัวไว้ไม่มีการลังเล ไหนจะฐานะทางบ้าน ความยิ่งใหญ่ที่แม่ปูทาง โรยกลีบกุหลาบเอาไว้ ขาดก็แค่เจ้าตัวก้าวเดินไปสู่ความยิ่งใหญ่ก็เท่านั้น หากวันนี้คนที่เป็นทั้งหมดของความหวัง ประกาศลั่นว่าจะ ‘ทิ้ง’ ทุกสิ่งที่มี ละทิ้งซึ่งหนทางสุขสบาย

ทยากรมองแม่นิ่งนาน เห็นอาการของแม่ เขาเองก็ใจหาย

ห่วงพ่อก็แสนห่วงใย...

ยิ่งอาการทรงตัวอยู่ได้ด้วยเครื่องช่วยหายใจอย่างนั้น สิ่งที่คนเป็นลูกอยากทำ คือการนั่งเฝ้าทั้งวี่ทั้งวัน อยู่ใกล้พ่อมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แต่หากเขาจากไป แล้วทางนี้ใครจะดูแล

“ผมไม่เชื่อหรอกว่าแม่จะตัดขาดกับผมได้” ชายหนุ่มเอ่ยชัด เขาจำเป็นต้องหนักแน่น แม้จะสงสารแม่สักแค่ไหน “ผมจะยังเป็นลูกชายของแม่ เหมือนอย่างที่เป็นลูกของพ่ออยู่วันยันค่ำ ผมจะกลับกรุงเทพฯ แน่นอนเมื่อทุกอย่างมันอยู่ในสถานการณ์ดีกว่านี้ แม่ครับ... ตอนนี้สิ่งที่ผมควรทำคืออยู่ที่นี่...”

คุณรตีนิ่งมองคนตรงหน้า ความเด็ดเดี่ยวของทยากรชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน เพราะเลี้ยงมาตลอดชีวิต ตามติดคอยดูแลกัน เรียกได้ว่ารู้จักลูกดียิ่งกว่าใคร ดวงตาเรียบเย็นตวัดมองคนเคียงข้างลูกชาย เธอมาเพื่อป้องกันความไม่เหมาะสม ทว่ายิ่งแก้ไข คล้ายมีเหตุทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปต่อหน้า

เหมือนมดตัวเล็กๆ พยายามฝืนโชคชะตา...

แต่แล้วฟ้ากลับส่งสัญญาณเตือนกลับมาว่า ทุกความพยายามจะไม่เกิดผลดีต่อใคร

ครั้งหนึ่งเธอฝ่าฝืนมัน ยืมมือของนายหัวชาญจัดการแยก ‘คนสองคน’ ออกจากกัน ผลที่ได้จากการกระทำนั้นคือการที่คนจับแยกต้องนอนเป็นผัก อยู่ในอาการสลบไศล หากคราวนี้ลองฝืนดูอีกครั้ง แล้วผลลัพธ์ของการกระทำคือตัวทยากรต้องบุบสลาย

หากเป็นอย่างนั้นใครจะทำใจได้...

ลูกชายคนเดียวเป็นอะไรไป ต่อให้ร่ำรวยมหาศาลกว่านี้ มีหน้ามีตามากกว่านี้อีกสักร้อยเท่า ก็ไม่เหลือประโยชน์ใดๆ

“เมื่อพูดถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ฟัง แม่ก็คงต้องปล่อยเราไป”

คุณรตีถอนใจ

อย่างไรเลี้ยงลูกก็เลี้ยงได้แค่ตัว...

“ขอบคุณครับแม่” ทยากรเดินเข้าไปกอดแม่ไว้ หัวใจเจ็บหน่วงเมื่อนึกได้ว่า การตัดสินใจของเขาทำร้ายจิตใจแม่มากแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้น... เขาก็มีแค่แม่ที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย “ฝากพ่อด้วยนะครับ”

แล้วคนเป็นลูกชายก็กระซิบกับแม่ไปแบบนั้น หากตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะอยู่ที่นี่ เรื่องอาการของนายหัวชาญคงต้องวางไว้ในมือของคุณรตี อย่างไรเสียแม่ก็กว้างขวาง รู้จักคนมากมาย แม่เก่งอยู่แล้ว ไม่มีอะไรที่แม่รับปากแล้วจะทำไม่ได้

“เอาเถอะ... เรื่องนายหัวชาญ แม่จะเป็นธุระให้...”

ถือเสียว่าตอบแทนที่ยอมทำตามคำขอ ผู้ชายคนนั้นยอมหักใจไม่พบลูก เพียงเพราะเห็นแก่ทยากรเป็นสำคัญ แม้ในที่สุดการร่วมมือของเราจะไม่สำเร็จ แต่นั่นก็ทำให้คุณรตีนับถือหัวใจของการเป็น ‘พ่อ’ ในตัวนายหัวแห่งท่าเรือใหญ่

“...”

“ส่วนเรา...” คนเป็นแม่กวาดตามองท่าเรือร้อนอบอ้าวแล้วหนักใจ “...เอาตัวเองให้รอดก็แล้วกัน”






ออฟไลน์ วันเวย์

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +172/-1
    • https://www.facebook.com/onewayy17/
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2179 เมื่อ28-05-2018 21:36:23 »


บทที่ 26
นายหัวคนใหม่






‘ข้ามีทางเลือกให้เอ็งสองทาง...’

‘...’

‘ทางแรก...ข้าจะแนะนำเอ็งให้พวกคนงานมันรู้จักในฐานะลูกชาย เอ็งจะสบายเชียวล่ะ คงจะมีไอ้พวกที่มันเกรงใจข้าจนเผื่อแผ่มาเชื่อฟังเอ็งด้วย’

‘ทางที่สองล่ะครับ’

‘เอ็งต้องเข้าไปเป็นคนงานตามขั้นตอนเหมือนคนอื่นๆ เริ่มต้นจากงานระดับล่างสุด ไต่เต้าขึ้นมาให้ได้ ทำให้คนอื่นยอมรับด้วยตัวของเอ็งเอง...’


ยังจำได้ดีถึงวันแรกที่เขาเหยียบย่างเข้ามา บทสนทนาระหว่างเราพ่อลูกดังก้องอยู่ในความทรงจำ

หนุ่มเมืองกรุงเพิ่งเข้าใจในความหมายของพ่ออย่างถ่องแท้ก็ตอนนี้...ความเป็นลูกชายของนายหัวชาญอาจทำให้คนงานเกรงใจ แต่ทั้งหมดที่ทยากรได้รับ หาใช่ความเคารพยำเกรงอย่างแท้จริงเหมือนที่พ่อเคยได้ เพราะมีชื่อของพ่อคอยเป็นเกราะคุ้มกัน ทุกคนจึงยอมทำตาม หากบารมีโดยเนื้อแท้จากตัวตนของเขาเองนั้น ทยากรพบว่า เขายังไม่สามารถเรียกความเชื่อมั่นจากใครได้

“พวกมึงทำงานประสาอะไรวะ! ของเหี้ยๆ อย่างนี้ก็ปล่อยไปได้หรือ”

หัวหน้าคนงานแผดเสียงลั่น ดำขว้างเข่งไม้ไผ่ลงกับพื้น ต่อหน้าคนแบกหามเป็นสิบๆ คน โชคดีที่เป็นแค่เข่งเปล่า จึงไม่มีอะไรเสียหาย

“กูก็ทำของกูอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร” คู่กรณีอีกฝ่ายตอบกลับ สีหน้าฉุนจัด เอาเรื่องพอกัน

“หน้าด้านแก้ตัวมาได้น้ำขุ่นๆ มึงแหกตาดูนั่น! เห็นไหมว่าเข่งมันก้นรั่วใช้ไม่ได้ แต่มึงก็ยังจะขนลงเรือกัน ทำงานชุ่ยฉิบหายอย่างนี้ ถ้านายหัวอยู่มึงโดนหักเงินไปแล้ว”

“มึงอย่าเสือกมาชี้หน้ากูไอ้ดำ!” คนพูดบันดาลโทสะ ปัดมือหัวหน้าคนงานออก “หนอย...ถือว่านายคอยให้ท้าย ตั้งให้เป็นหัวหน้าแล้วมึงจะใหญ่คับฟ้านักหรือวะ ถุย! ที่นายหัวไม่อยู่นี่ก็เพราะมึงไงล่ะ นายเจ็บตัวก็เพราะมึง...เพราะไอ้พวกสันดานโจร อดีตลูกกระจ๊อกของมึงนั่นไง”

“มึง!!”

เจอคำพูดจี้ใจดำกระแทกหน้า คนอารมณ์แรงเป็นทุนเดิมเส้นความอดทนขาดผึ่งอย่างง่ายดาย ดำตรงเข้าประชิดตัว ดวงตาน่ากลัวแทบจะฆ่าคนได้ อีกฝ่ายก็ไม่ได้เกรงกลัวอะไร ทั้งคู่ตัวสูงใหญ่พอกัน ชายฉกรรจ์เรี่ยวแรงเหมือนวัวควาย ผลัดกันกระชากคอเสื้อชุลมุน

นายหัวคนใหม่ของชาญทะเลยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมไทยมุง เขาเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น ภาวนาไว้เสียด้วยซ้ำว่าอย่าให้มีเรื่องมีราวใดๆ หากความปรารถนาที่ว่าไม่เป็นผล คนงานของชาญทะเลสองคนแลกหมัดกันเหมือนขึ้นชกในศึกมวยไทย สถานการณ์ ณ ท่าเรือไม่สู้ดีนัก เพียงวันแรกที่เขามาทำงานแทนพ่อ สิ่งที่เกิดต่อหน้าก็ไม่ได้เสริมสร้างกำลังใจให้เสียแล้ว   

“หยุด...” เขาก้าวออกไปร้องสั่ง ในบรรดาคนงานมากมาย ไม่มีใครสักคนออกโรงห้ามทัพ ยืนดูคนตีกันเพราะไม่ใช่เรื่องของตัว “บอกให้หยุด!”

คำพูดเขาไม่ต่างอะไรจากลมพัด เสียงหมัดหนักๆ แลกกันหมัดต่อหมัดยังดังเสียกว่า

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เมื่อพูดอย่างเดียวไม่เกิดผล คนสวมหัวโขนเป็นเจ้าเป็นนายคนเลยต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง ทยากรตัดสินใจเอาตัวเองเข้าไปในวงสงคราม และก่อนที่ใครจะทันได้ร้องห้าม ลูกชายนายหัวชาญก็คล้ายจะมองเห็นดาวระยิบระยับทั้งที่เป็นกลางวันแสกๆ

โครม!

ร่างสูงโปร่งกระเด็นไปกองข้างเข่งไม้ไผ่ ข้าวของที่กองพะเนินหล่นกระจายลงมาทับตัวซ้ำ หมัดหนักๆ ของใครสักคนประเคนเข้าเสี้ยวหน้า ทยากรถูกลูกหลงเข้าอย่างจัง หนึ่งในสองผู้ก่อวิวาทถึงกับหยุดชะงัก เสียงโหวกเหวกจอแจดังระงม หูได้ยินเสียงผู้หญิงบางคนกรีดร้อง

“เฮ้ยๆ อะไรกันวะนี่ มายืนมุงดูอะไรกัน” ชาติกับหินโผล่เข้ามาในนาทีแห่งความชุลมุน ไอ้หนุ่มตังเกคู่ซี้เดินผ่าวงล้อมตีคู่กันมา ท่าทางเหมือนเพิ่งจะมาทำงาน ไม่รู้เรื่องความบาดหมางใดๆ หากเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้าเท่านั้น คนสนิทสนมคุ้นเคยกับคนเจ็บก็แหกปากลั่น “ไอ้ทะเล!”

ชาติตาลีตาเหลือกวิ่งมาถึงตัวนายหัวคนใหม่ มันทั้งเตะทั้งกวาดเข่งไม้ไผ่กระเด็นออกไป ก่อนจะยื่นมือมาประคองคนล้มเอาไว้ หินปราดเข้ามาช่วยดึงตัวเขาไว้อีกข้าง เมื่อได้รับการช่วยเหลือถึงสองทาง ทยากรจึงเรียกสติกลับคืน ลุกยืนขึ้นมาได้

“หยุดตีกันได้สักที”

มือขาวเช็ดเลือดที่มุมปาก ถึงขั้นปากแตกเลือดตกยางออกอย่างนี้ อีกประเดี๋ยวรอยช้ำคงขึ้นสี งานนี้ได้แผลโชว์หราอวดประชาชีแน่นอน

“ตาย! ตายห่า ฉิบหายเอ๊ย! งานนี้กูต้องโดนยำตีนตายแน่ๆ” ไอ้หนุ่มตังเกสักยันต์บ่นพึมพำ สีหน้าเป็นกังวลหนัก ปากก็พร่ำแต่คำว่า ตายๆๆ

“ไอ้ดำมันเป็นคนต่อย ไล่มันออกเลยพี่ชาติ” นักมวยมุมแดงตวาด หันมาหากรรมการเหมือนพยายามจะหาพวก

“มึงนั่นแหละไอ้สัตว์!” มุมน้ำเงินเลือดร้อนไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

หัวหน้าคนงานฮึดอัด ทำท่าจะเข้าไปซัดกันอีกรอบ ดีที่ไอ้ชาติคนนี้ยืนหัวโด่กันท่า ก็เลยพอจะเป็นยันต์กันหมากัดกันได้บ้าง งานนี้ไม่รู้หรอกว่าใครถูกใครผิด หมัดใครหรือตีนใครเป็นคนทำเจ้านายได้เลือดขนาดนั้น ทั้งชาติทั้งหินแทบยกตีนก่ายขมับ วันแรกก็ได้เรื่องได้ราวมาปวดกบาลกันเลย

“หยุด! พวกมึงหยุดเลย พอเลยทั้งสองตัว...” คนพูดผลักไหล่พวกมันออกห่างคนละทาง “นายหัวไม่อยู่แค่เดี๋ยวเดียวกัดกันเหมือนหมา!”

ปกติก็เคยเป็นแต่ฝ่ายยุให้รำตำให้แตกกันไปข้าง แต่เพราะสถานการณ์มันบังคับเลยต้องผันตัวมาเป็นคนห้ามทัพอย่างเสียไม่ได้ ชาติหันกลับมามองอาการลูกชายนายหัว เห็นมันสะบัดหน้า รอยเลือดที่มุมปากยังไหลซึมออกมา ดูท่าไอ้คนต่อยแม่งจะไม่ยั้งแรงเอาไว้เลย

“พวกมึงดู! ดูนี่...มึงทะเลาะกันจนลูกนายหน้าตาแหก ปากแตกไปแล้วโว้ย ไอ้พวกเหี้ย! กูอยากจะรู้นักว่าถ้านายหัวฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นเรื่องเมื่อกี้เข้า หัวพวกมึงจะยังอยู่บนตัวได้อยู่ไหม”

ตอนนายหัวชาญอยู่ พี่ชาติคนนี้ทำหน้าที่เป็นมือขวา เอ้อ...มือซ้ายก็ได้วะ (มือขวานั่นให้พี่เม่นมันไป) แต่เมื่อสถานการณ์ตอนนี้นายไม่อยู่ คนผันตัวมาเป็นผู้พิทักษ์ลูกชายของนายเลยต้องด่ายับ กระแทกคำหยาบใส่ไม่มียั้ง ขี้ข้าที่ดีต้องเอาตัวมาเป็นโล่ป้องกัน ถึงวันนี้จะเป็นให้ไม่ทัน ไอ้ทะเลมันเจ็บตัวไปแล้ว แต่อย่างน้อยได้ด่าโคตรแม่คนที่มันบังอาจมาสร้างเรื่องก็สะใจดี

“เอาล่ะ...เลิกทะเลาะกัน” ทยากรโบกมือห้าม เขาถอนหายใจยาวให้กับเสียงซุบซิบฟังไม่ได้ศัพท์รอบทิศทาง ตกเป็นขี้ปากชาวบ้านอีกตามเคย

“พวกมันตีกันอย่างนี้ จะเอาไงดีล่ะ ไอ้...เอ้ย! ไม่ได้สิวะ” ชาติหุบปากฉับ อย่างน้อยก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร

ต่อหน้าคนงานมากมาย จะจิกหัวเรียกเจ้านายคนใหม่ ไอ้ๆ อีๆ ไม่ได้ ขืนเขาเอาความเคยชินปากมาเรียก คนทั้งท่าเรือคงเชื่อฟังคำสั่งมันไม่เต็มร้อย

“จะให้ลงโทษยังไงดีนายหัว” หินปราดเข้ามาช่วยกู้สถานการณ์ และนั่นทำให้ชาติผ่อนลมหายใจโล่งอกออกมาได้

หนุ่มเมืองกรุงยืนงงกับสรรพนามเรียกตัวเขาที่เปลี่ยนไป หันมองคนสนิททั้งสอง เห็นท่าทีจริงจังก็รู้ได้ว่าทั้งคู่คงตั้งใจ คำเรียกขานเหมือนคำที่เคยเรียกพ่อ แสดงทั้งความเคารพ ให้เกียรติ รวมถึงการยกให้อยู่เหนือตน ความพยายามของชาติและหินคือการทำให้คนอื่นๆ เห็นเขาเป็นเจ้านาย ปฏิบัติกับเขาเหมือนที่เคยทำต่อนายหัวชาญ

“ช่างเถอะ เรื่องมันเท่ามดอย่าทำให้เป็นเรื่องช้าง” ทยากรบอกปัด หันหน้าไปพูดกับคนเลือดร้อน “เข่งนั่นมันเสียก็ทิ้งไป เอาใบใหม่มาใช้แทน เรื่องแค่นี้พูดกันดีๆ ก็ได้ โตๆ กันแล้ว ใช้อารมณ์ตีกันไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา”

ดำมองมา สีหน้าเป็นกังวล แววตาของหัวหน้าคนงานยามหันไปมองคู่อาฆาตยังคุกรุ่น หากเมื่อเบนสายตามาที่เขา ความแข็งกร้าวคล้ายจะยอมอ่อนลงให้

“เห็นแก่...นายหัว...” ถึงจะหยุดชะงักไปสักหน่อย แต่ในที่สุดหัวหน้าคนงานก็เรียกขานด้วยคำนั้น “นายหัวไม่เอาเรื่อง ครั้งนี้กูจะปล่อยมึงไป”

ร่างกำยำชี้หน้า ก่อนจะปลีกตัวออกมา เดินไปเก็บเข่งไม้ไผ่เจ้าปัญหานั่นไปทิ้งเสียเอง ทยากรมองตามการกระทำนั้น ยิ้มบางทั้งที่มุมปากเริ่มตึง อย่างน้อยการมีใครสักคนเชื่อเขา ทำตามทุกคำที่เขาพูดไป นั่นก็ทำให้ใจพองฟูมากแล้วในตอนนี้

“หมดเรื่องแล้ว ทุกคนกลับไปทำงาน”

ในคำสั่งใช้คำว่า ‘ทุกคน’ แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าบางคน หรืออาจจะหลายคน ทำทีเดินตามคนอื่นไปอย่างนั้น คนเหล่านั้นยังไม่ได้ให้ใจกับเขาเต็มร้อย ยกตัวอย่างเช่นคู่กรณีของดำ ผู้ชายคนนั้นหันมามองเขา ทยากรตีความนัยจากดวงตาแข็งกร้าว อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ได้ความเคารพจากคนคนนั้น

หนุ่มเมืองกรุงผ่อนลมหายใจยาว มองดูท่าเรือของพ่อ โยนอาการใจฝ่อทิ้งไปกับสายน้ำ

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องรักษามันไว้ ทำทุกทางเพื่อประคับประคองให้อยู่รอดได้

หากชาญทะเลเปรียบเหมือนเรือลำใหญ่ ตอนนี้คงเป็นช่วงที่มันเข้าสู่มรสุมลูกยักษ์ เรือทั้งลำเจอพายุหนัก โอนเอนสั่นไหว ลูกเรือทั้งหมดบอบช้ำทั้งกายใจ เขาไม่เก่งเท่าพ่อ ไม่มีประสบการณ์มากพอ ทำให้คนงานทั้งหมดวางใจเต็มร้อยไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็ยังคงทำงานเต็มกำลังต่อไป

เพื่อพ่อ...จะยอมแพ้ไม่ได้!

ทยากรก็แค่รู้สึกว่า หากชาญทะเลล่มสลาย ลมหายใจของนายหัวชาญอาจหลุดลอยไปเช่นกัน...







ร่างสูงใหญ่เดินจ้ำอ้าว สองเท้าก้าวยาวๆ เดินเร็วเหมือนจะไล่ควาย ชายหาดที่เขาย่ำจนชินฝีเท้า หากวันนี้กลับรู้สึกว่าระยะทางช่างไกลนัก กว่าจะมาถึงที่หมาย นายช่างใหญ่ก็หัวเสียหนักกว่าเก่า สองตาของเขามองเห็นแล้วว่าไอ้พวกนั้นตั้งวงกินข้าวกันอยู่ตรงโต๊ะตัวเก่า บรรยากาศไม่ได้เงียบเหงา คงเพราะมีเจ้าพวกแก๊งเด็กทโมน กลับจากโรงเรียนก็เสนอหน้ามาร่วมวงสนทนา

คนเพิ่งรู้ข่าวจากชาวบ้านเขาเมื่อครู่ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ ร่างสูงใหญ่เดินมาหยุดยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มือหนาคว้าปลายคางของคนที่นั่งหันหลังให้ บังคับให้มันหันหน้ากลับมา

“นายช่าง”

คนนั่งกินข้าวอยู่ดีๆ ถึงกับอุทาน

“ใครสั่งใครสอนให้มึงเอาตัวเข้าไปยุ่งเวลาหมามันกัดกัน!” คนเพิ่งกลับจากกิจธุระเดือดจนหัวแทบไหม้

นายช่างใหญ่เพิ่งกลับจากตลาดสดกลางเกาะ เขาไปเจรจากับลูกค้า พยายามรับรองเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าชาญทะเลจะยังสามารถยืดหยัดอยู่ได้ เมื่อไม่มีหัวเรือใหญ่ ทุกอย่างก็ล้วนเทน้ำหนักมาที่เขา คนเป็นมือขวาของนายหัวเคยชินเสียแล้วกับการวิ่งรอกงาน จะหนักหนาเท่าไหร่เขาไม่เคยหวั่น เพียงแต่ไม่คิดไม่ฝันว่าเพียงวันแรกเท่านั้น เรื่องก็มาเกิดกับมัน...คนที่เขาไม่ปรารถนาให้ต้องเจ็บช้ำใดๆ อีกเลย

“รู้เรื่องจากใครล่ะครับ”

“เขาพูดกันทั้งนั้น!” คนตัวใหญ่ยังอยู่ในโหมดเกรี้ยวกราดเสียงดัง

ทันทีที่เขากลับมา เสียงนินทาเล่าลือกันให้สนุกปากก็ลอยมาเข้าหู คนตัวใหญ่มองรอยช้ำบนหน้าของไอ้เด็กนั่น ยิ่งเห็นมันกระตุกยิ้มไม่เป็นเดือดเป็นร้อน เขายิ่งโมโห

“เวลาคนมันเลือดขึ้นหน้า ไอ้พวกนั้นมันไม่สนหรอกนะว่ามึงเป็นลูกเต้าเหล่าใคร อยู่ดีไม่ว่าดี เอาหน้าไปรับหมัดชาวบ้านเขาได้ อยู่ให้ห่างจากเรื่องเจ็บตัวทำเป็นไหม! หรือจะต้องมัดมึงไว้ถึงจะหยุดหาเรื่องหาราว”

“สวดยาวขนาดนี้ ก็จะงงนิดหน่อยล่ะมึงเอ๊ยว่านี่ผัวหรือว่าพ่อ”

บรรยากาศเมฆทะมึนเหมือนถูกเบรกเอี๊ยดด้วยบุคคลผีเจาะปาก ไอ้ชาติหน้าตาระรื่น เหมือนกำลังดูละครน้ำเน่าพ่อแง่แม่งอนยังไงยังงั้น ลืมตัวเสียสนิทว่ากำลังยื่นหน้าไปหารังแตน

“หุบปาก! มึงน่ะตัวดี อยู่ด้วยกันประสาอะไรถึงปล่อยให้มันเจ็บตัว”

“อ้าว...” ไอ้ชาติอ้าปากหวอ ถูกหวยเบอร์ตองเข้าอย่างจัง แตนตัวเขื่องเหมือนจะเบนเป้าหมาย หันมาต่อยเขาแทนเสียแล้ว

“ก่อนจะไปกูสั่งแล้วสั่งอีกให้ดูมันดีๆ นี่อะไร...ผ่านไปยังไม่ทันข้ามวัน เกิดเรื่องจนได้!”

คนโดนด่าเกาหัวยิก

ก็ใครมันจะไปห้ามได้ล่ะวะ!

เรื่องมันเกิดรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน แล้วไอ้คนที่ฝากดูแลเนี่ย นิสัยชอบหาเรื่องใส่ตัวก็ไม่ได้จางหายตามกาลเวลา แต่ก่อนแม่งเป็นยังไง ตอนนี้ก็เหมือนเดิมไม่มีแตกต่าง หากจะให้พูดกันตรงๆ ไอ้นิสัยชอบสะ...เอ๊ย! ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเนี่ย ไอ้คุณหนูเทวดานี่คงไม่ต่างจากเขาสักกี่มากน้อย

“พอแล้วน่า โกรธอะไรนักหนา เรื่องแค่นี้เอง” ต้นเหตุแห่งความเดือดดาลของนายช่างยิ้มน้อยๆ ไม่สะเทือนกับการโดนด่า “นั่งลงก่อนครับ ใจเย็นๆ” ว่าแล้วก็ดึงแขนคนตัวใหญ่ให้นั่งลงด้วยกัน

ไอ้ชาติมองภาพเหล่านั้นแล้วอยากดื่มคาราวะสักสามไห เหมือนกองไฟกองใหญ่ลุกโชนอยู่ดีๆ ก็เจอน้ำเย็นเข้าสาดซัด ยิ่งไอ้ทะเลขยับตัวเหลือพื้นที่นั่งข้างตัวไว้ให้ จากสัตว์ป่าดุร้ายเป็นก็กลายร่างเป็นหมายักษ์ตัวเขื่อง เชื่องราวกับหมาประกวดไปเสียได้

“กินอะไรมาหรือยัง” คนถามยื่นแก้วน้ำของตัวเองส่งให้ คนรับก็รับเอาไปแต่โดยดี

“กินแล้ว ลูกค้าเขาชวนกิน”

ประโยคหลังนั่นก็ไม่รู้จะพูดออกไปทำไม ไม่จำเป็นต้องขยายความเลยก็ได้ แต่คนพูดก็เพียงแค่อยากให้รู้ว่า เขาไม่ได้เถรไถลออกนอกลู่นอกทางไปไหนเลย

“ดีแล้วที่ไม่หิ้วท้องกลับมากินนี่”

มรสุมสูงสองเมตรสงบลงจนกลายเป็นคลื่นลมธรรมดา อารมณ์กรุ่นของไททั่นถูกปราบลงราบคาบ สรุปว่าพายุที่เกือบจะพัดเข้าถล่มชายฝั่งเมื่อกี้ อ่อนกำลังกลายเป็นผืนน้ำนิ่งๆ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ไอ้พี่เม่นนั่งลงแต่โดยดี ที่นั่งหรือก็ออกจะเหลือเฟือ แต่สิ่งที่นายช่างใหญ่แห่งชาญทะเลกำลังทำ คือการนั่งเบียดนายหัวคนใหม่ ตัวติดกันเหมือนแฝดคนละฝา กระทั่งไอ้ทะเลหันไปยิ้มให้ บรรยากาศก็หวานเย็นเป็นสีพาสเทลไปเลย

“นอกจากเอาตัวไปรับหมัดเขามานี่ วันนี้ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม” คนตัวใหญ่เอ่ยถาม แตะข้อนิ้วไล้รอยช้ำให้ราวกับจะปลอบประโลม ทยากรยิ้มรับกับความอ่อนโยนนั้น บรรยากาศหวานเย็นเป็นสีพาสเทล จนคนนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างไอ้ชาติต้องหันหน้าหนี ด้วยกลัวจะเลี่ยนจนกระเดือกข้าวไม่ลง

“ไม่มีแล้วครับ”

เป็นการโกหกหน้าซื่อตาใส โปรยยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรในใจทั้งนั้น

ทยากรถอนหายใจยาว ครุ่นคิดถึงการทำงานตลอดทั้งวัน ยามบ่ายแก่ๆ ที่คนงานส่วนหนึ่งพากันแอบอู้จับกลุ่มนั่งพัก เขาเดินไปกับชาติและหิน ได้ยินคำพูดทิ่มแทงหลายต่อหลายครั้ง

‘จะไปรอดเร้อ เด็กไม่ประสีประสาอย่างนั้น’

‘อย่างน้อยก็ลูกชายนายหัวนะพี่’

‘ถึงงั้นก็เถอะ มันจะไปรอดสักกี่น้ำ ลูกมันก็ส่วนลูก พ่อก็ส่วนพ่อ...ถึงจะเป็นลูกนายหัว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเก่งเหมือนนายหัวนี่วะ เกิดลูกไม้มันหล่นไกลต้น พวกเราก็เหมือนรอวันอดตาย กูว่าจะลาออกไปหางานกับเถ้าแก่เจ้าใหม่ดีกว่าล่ะมั้ง’

คำพูดพวกนั้น...หนุ่มเมืองกรุงได้แต่รับฟัง ทั้งเจ็บปวดและเจ็บใจ

“จริงหรือไอ้ชาติ”

คนถูกเรียกหยุดเคี้ยวข้าว...

ชาติเงยหน้ามองไอ้สองคนที่ดูสร้างปัญหาให้เขาเสียเหลือเกิน มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาหัวแกรกๆ ประสาทจะแดกอยู่รอมร่อ คนตกอยู่ในสถานะเป็นกันชนให้ทุกสิ่งถอนหายใจ ไหนจะสายตาคาดคั้นจากไอ้ยักษ์ตัวใหญ่ แถมลูกชายนายหัวชาญก็ยังจ้องมาตาเขม็ง รังสีกดดันทิ่มแทงจนคนปากไวจำต้องรู้งาน

เออ กูรู้แล้ว!

เรื่องน่ะถึงจะเจอมาเยอะแยะ แต่ก็ต้องร่วมด้วยช่วยตอแหลให้มึงใช่ไหมล่ะ

“ก็...ก็เรียบร้อยดีทุกอย่างนั่นแหละพี่ จะมีเรื่องมีราวอะไรอีกล่ะ”

ทยากรถอนหายใจให้การรับมุกของไอ้ชาติ อย่างน้อยก็ยังมีชาติและหินคอยเป็นมือเป็นเท้าให้ เขาถึงได้ยังพอยืนไหว ท่ามกลางงานหนักและความไม่เคยต้องรับผิดชอบชีวิตคนอื่นมากมายขนาดนี้ ขณะที่คนตั้งคำถามพยักหน้าเบาใจ คนตัวใหญ่มองจานข้าวของคนต่างถิ่น เห็นว่าพร่องไปเยอะและมันทำท่าหยุดกินมาสักพักแล้ว จึงเอ่ยปาก

“กินเสร็จหรือยัง กลับบ้านไปพักไหม”

ทยากรพยักหน้า อันที่จริงเขาให้เด็กๆ ตักข้าวมานิดเดียว และก็เป็นนิดเดียวที่ไม่สามารถกินหมดเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มพิจารณาสภาพตัวเองแล้วว่า อยู่ต่อก็กินอะไรไม่ลง เขาเจ็บปากจนพาลจะตึงไปทั้งเสี้ยวหน้า กลับบ้านไปพักตามที่นายช่างบอกคงดีกว่า ได้กินยาแล้วเข้านอน ตื่นมาอีกทีคงดีกว่านี้

“งั้นก็ไป” นายช่างใหญ่ลุกขึ้นก่อน “ไอ้ชาติ ไอ้หิน พวกมึงแดกข้าวกันเสร็จแล้วก็กลับบ้านกลับช่องไป ไปส่งไอ้พวกเด็กๆ มันด้วย”

“เออ รู้แล้วน่า จะไปกกไปกอดกันที่ไหนก็ไปเถอะไป๊”

ไม่พูดเปล่าโบกมือไล่เข้าให้เสียอีก ไอ้ชาติทำหน้าเหม็นเบื่อ เอือมในความลำเอียง เอียงแล้วเอียงเล่า เอียงจนเรือจะคว่ำ ไม่ต้องย้ำมากก็ได้ว่า ‘ไอ้คนนั้น’ น่ะคนสำคัญ ส่วนพวกเขา...ถึงรู้จักกันมาก่อนมัน แต่ดันเป็นได้แค่ลูกกระจ๊อก คอยรองมือรองตีน

“ไปเถอะพี่เม่น เด็กๆ มันก็โตหมดแล้ว ไม่ต้องดูต้องแลอะไรกันมากเหมือนแต่ก่อนแล้วล่ะ” หินเอ่ยสำทับ ไอ้เจ้าสามแสบได้ยินก็พยักหน้ายืนยัน พวกมันเป็นเด็กม.ปลายกันหมดแล้ว โตพอจะดูแลตัวเองกันได้หมดแล้ว เหลือเพียงพวกผู้ใหญ่ต้องวางใจ ปล่อยให้จัดการชีวิตตัวเองได้เต็มที่แล้วเท่านั้น

สมาชิกวงกับข้าวมื้อเย็นมองตามหลังคนสองคนจนลับตาไป ผู้ใหญ่สองและเด็กอีกสามกินข้าวกันต่อ ระหว่างนั้นก็จิกกัดหยอกล้อกันไปตามประสา เป็นความคุ้นชินในการปฏิบัติตนต่อกัน ทว่าความเหมือนเดิมนั้น มีความต่างมากมายแทรกซึมทุกอณู

คนพูดน้อยอย่างหินหันไปมองที่นั่งซึ่งถูกเว้นว่าง บรรยากาศการรวมตัวกินข้าวเย็นในวันนี้ แม้ว่าคนร่วมโต๊ะจะเยอะอย่างไร ก็เหมือนขาดอะไรไปอยู่วันยันค่ำ เพราะที่หัวโต๊ะไม่มีประธานในพิธีนั่งเป็นหลักประกัน ขาดนายหัวชาญไปสักคน ไม่มีใครอุ่นใจเต็มร้อยเหมือนในวันวาน

“สงสารพี่เลจังเลยจ้ะพี่ชาติ คงเหนื่อยแย่เลย” ไอ้มืดวางช้อนสังกะสีลงจาน หลังจากข้าวทุกเม็ดถูกกวาดเรียบลงกระเพาะ

คู่สนทนาของเจ้าเด็กดำได้ฟังก็ถอนหายใจ

“ทำยังไงได้ล่ะวะ มันอยากเกิดมาเป็นลูกนายหัวนี่...”

ชาติวางช้อนตามไอ้เด็กดำ นี่อาจจะเป็นวันประวัติศาสตร์ของวงการอาหารเย็นริมทะเล ปกติไอ้หนุ่มตังเกทั้งหลาย ใช้แรงงานมาทั้งวัน มีหรือจะปล่อยให้ของกินเหลือทิ้งต่อหน้าต่อตา หากวันนี้ทุกคนนั่งมองจานกับข้าวราวกับน้ำย่อยในกระเพาะบกพร่องต่อหน้าที่

ต่อให้เขาจะโง่เง่าหรือเอาแต่คิดเรื่องชั่วๆ ในหัวสักแค่ไหน หากเหตุผลของการเอาตัวเองมาอยู่ที่นี่ของคนต่างถิ่นไม่ได้ยากเกินที่ใครจะมองออก

“ไอ้ทะเลมันเป็นคนดี มันก็เลยต้องเหนื่อยยังงี้ไง”

ถ้ามันไม่ยอมเหนื่อย พวกเขานี่แหละที่จะอดตาย

“ปกติพี่ชาติต้องคอยด่า คอยหมั่นไส้พวกฉันเวลาชื่นชมพี่เลไม่ใช่เหรอจ๊ะ ไหงคราวนี้มาชมเอาๆ”

“เฮ้อออ...ถึงขนาดนี้แล้ว กูจะหน้าด้านขุดอะไรมาด่ามันได้อีกล่ะวะ!” ว่าแล้วคนถูกขัดคอก็เขกกะโหลกเด็กพูดมากไปสองหน “พวกมึงคิดดูสิว่าคนอย่างไอ้ทะเลมันจำเป็นต้องมาเหนื่อยแบบนี้ไหม ตัวมันเองน่ะอยู่เฉยๆ ก็คงมีเงินใช้สบายทั้งชาติ ไหนจะนังคุณหญิงแม่ของมันอีก ใครๆ เขาก็พูดกันว่ารวยล้นฟ้า รวยตายห่าตายโหง บ้านก็ใหญ่โตยังกะวัง แล้วดูสิ...ลูกพี่พวกมึงมันเลือกอะไร มันเลือกมาอยู่ร้อนๆ เลือกมาทำงานหนักๆ โง่ฉิบหาย! เป็นกูหน่อยไม่ได้ รวยขนาดนั้นพ่อจะนั่งแดกนอนแดกทั้งวัน เปิดพัดลมสิบตัวเอาให้แม่งเย็นฉ่ำ สั่งหูฉลามมาแดกทุกมื้อ...”

“ตอนพี่เลอยู่กรุงเทพฯ กินหูฉลามเหรอจ๊ะพี่ชาติ”

“กูจะไปรู้เรอะไอ้เด็กเวร!” แม่งก็ถามมาได้... “ที่รู้ๆ ตอนนี้ คนมีอันจะกินอย่างมันกลับต้องมานั่งแดกกับข้าวสั่วๆ กับกูกับพวกมึงอยู่นี่”

ทั้งที่จะไม่สนใจ เอาตัวเองรอด เอาตัวเองสบายไปคนเดียวก็ยังได้

“...”

“ดีกว่านี้ก็เทวดาแล้วล่ะวะไอ้เหี้ยเอ๊ย...”




CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
« ตอบ #2179 เมื่อ: 28-05-2018 21:36:23 »





ออฟไลน์ วันเวย์

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +172/-1
    • https://www.facebook.com/onewayy17/
Re: 【✦ Sea Spec ✦】#เด็กทะเล 【CH 25 [1] | P.72 | 30.4.18】
«ตอบ #2180 เมื่อ28-05-2018 21:39:05 »




ทยากรมองกองเอกสารในห้องทำงานของพ่อ กระดาษกองพะเนินไม่รู้อะไรเป็นอะไร มากมายเสียจนต้องถอนหายใจออกมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ครั้งหนึ่งเขาเคยแอบค่อนขอดนายหัวชาญว่าจะรักงานอะไรปานนั้น ตื่นเช้ามาก็จะเห็นภาพเดิมซ้ำๆ ไม่มีวันใดที่พ่อไม่จมอยู่กับพวกมัน ต่อเมื่อได้มาเผชิญหน้าในจุดที่พ่อยืนอยู่เสมอมา ทยากรจึงค้นพบว่า การเป็นนายหัวของท่าเรือใหญ่แบกรับภาระมากมายกว่าที่เขาจะคิดฝัน

หนุ่มกรุงเทพฯ หยิบกระดาษปึกหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้

ถ้าไม่เริ่มลงมือทำก็ไม่มีทางมองเห็นจุดสิ้นสุด...

ทุกอย่างจึงต้องมีจุดเริ่มต้นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นงานประเภทไหน ไม่มีใครเกิดจากท้องแม่ก็สามารถทำทุกอย่างได้ กว่านายหัวชาญจะขึ้นมาถึงจุดนี้ต้องใช้ความพยายามสักเท่าไหร่ คนสุขสบายมาทั้งชีวิตอย่างเขา ได้มีโอกาสลิ้มรสความเหนื่อยเสียบ้าง ถือว่าเกิดมาไม่เสียชื่อลูกผู้ชาย

ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาปล่อยเวลาให้หมดไปกับกองเอกสาร ไม่ลุกจากเก้าอี้เลยนับตั้งแต่บ่ายคล้อยจวบจนเข้าใกล้ยามเย็น กระทั่งเสียงกรุ๊งกริ๊งของโมบายเปลือกหอยกระทบกัน คนจมกับงานทั้งวันจึงค่อยเงยหน้าขึ้นมามอง

ร่างท้วมของชายสูงวัยปรากฏขึ้นต่อหน้า เป็นคนที่ทยากรไม่คิดไม่ฝันว่าจะมาพบเขาถึงนี่ได้

“ลุงอิน” เจ้าของบ้านอุทานอย่างตกใจ “มีอะไรหรือเปล่าครับลุง”

หนุ่มต่างถิ่นวางทุกงานในมือ กุลีกุจอจะลุกยืนต้อนรับ หากคุณลุงใจดี มีน้ำใจกับเขาเสมอรีบโบกมือห้าม

“อย่าลำบากเลยวะ ข้าแค่จะมาลา...”

ทยากรมองอีกฝ่ายตาค้าง

“ลา! ลาไปไหนครับลุง” เสียงของเขาดังขึ้นด้วยความตกใจ หากยังไม่เท่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้าย มันกระเด้งกระดอนอยู่ในอกรุนแรง เป็นปฏิกิริยายามหวาดกลัวและสูญเสียความมั่นใจ

“ข้ามาลา...จะเลิกทำงานให้ชาญทะเล”

“ทำไมล่ะครับ! ใครทำให้ลุงไม่พอใจอะไรเปล่า หรือ...หรือเป็นเรื่องเงิน ถ้าอย่างนั้นผมจะเพิ่มค่าแรงให้...”

“มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเงินๆ ทองๆ หรอกไอ้หนุ่ม”

ชายชราส่ายหน้าพร้อมส่งยิ้มมาให้ ในสายตาผู้ใหญ่ อดเอ็นดูและสงสารอาการตื่นตระหนกของเด็กมันไม่ได้ หากอายุไม่ปาเข้าไปปูนนี้ สภาพร่างกายยังดี และหัวใจมีไฟในการทำงานมากกว่านี้อีกสักหน่อย ลุงอินคงไม่มีวันทิ้งนายหัวคนใหม่คนนี้ไป

“ทะเลเอ๊ย เข้าใจข้าเถอะ” มือเหี่ยวย่นเอื้อมมาวางลงบนไหล่ “ข้ามันแก่แล้ว เลยวัยเกษียณมาก็ตั้งหลายปี ที่ยังทำงานอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเกรงใจพ่อเอ็งเท่านั้น”

เพราะมีนายหัวชาญ แม้สังขารไม่ไหวแต่เมื่อมีศูนย์รวมจิตใจคือคนคนนั้น ลุงอินจึงยินดียอมทำงานต่อไปจนกว่าจะตายจากกัน

สำหรับคนที่อยู่เคียงข้างนายหัวชาญมานานไม่แพ้ใคร ชายสูงวัยทั้งเคารพและนับถือหัวใจผู้ชายคนนั้น ไม่สนฐานะ เงินทอง ไม่เคยมองว่าอายุใครจะมากน้อยไปกว่ากัน ชายชรายินดียกมือไหว้อีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ ไหว้ด้วยความสำนึกรู้บุญคุณกัน คนทั้งเกาะนี้ ไม่มีครัวเรือนใดอยู่มาได้โดยไม่ได้รับการช่วยเหลือจากนายใหญ่แห่งชาญทะเล

“นายหัวแกยังไม่แก่เท่าข้า แต่วันนี้ได้นอนพักในโรงพยาบาล หายเหนื่อยไปแล้ว ข้าเองก็ถึงเวลาที่ต้องหยุดพักให้ลูกให้หลานมันส่งเสียเลี้ยงดูเสียที”

ทยากรมองท่าทางจริงจังของอีกฝ่าย นัยน์ตาของลุงอินเวลาพูดถึงนายหัวชาญ มีทั้งความรัก ความศรัทธาเต็มเปี่ยมไปทั้งใจ เมื่อวันนี้ไม่มีพ่อ ลุงอินจึงไม่อาจเรียกไฟแห่งการทำงานกลับมาได้ คนทำงานเมื่อขาดผู้นำที่นับถือ เรี่ยวแรงก็พลอยหดหาย เมื่อใจมันหมด ความกระตือรือร้นมันสูญสลายด้วยเช่นกัน

นายหัวคนใหม่รับฟังอย่างเข้าใจ...

เขาเข้าใจ...แต่ไม่อาจทำใจได้อยู่ดี

“แล้วลุงจะทำยังไงต่อไปครับ”

คนเรามันต้องกินต้องใช้ ลุงอินไม่มีลูก เท่าที่เขาทราบ ชายแก่มีภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก อยู่ด้วยกันตามลำพังสองผัวเมีย หากออกจากงานแล้วน่าเป็นห่วงเหลือเกินว่าจะอยู่อย่างไร

“ข้ามีหลานอยู่ที่เมืองจันท์  มันชวนข้ากับเมียไปอยู่ด้วยเสียตั้งนานแล้ว”

ไม่ใช่แค่ออกจากงานธรรมดา แต่เป็นการโยกย้ายไปอยู่ในที่ห่างไกลกันมาก เจ้าบ้านใจหาย มองหน้าชายสูงวัย สุดปัญญาจะรั้งไว้ รู้ว่าอย่างไรใจลุงอินคงไม่มีวันเปลี่ยน “มันว่าให้ไปช่วยเลี้ยงหลาน เด็กผู้ชายสามคนซนยังกะลิง มันกับเมียเลี้ยงกันไม่ไหว”

การได้อยู่กับครอบครัวในบั้นปลายของชีวิต คงเป็นความสุขที่สุดสำหรับคนเรา นึกภาพลุงอินกับภรรยาเป็นคุณปู่คุณย่า คอยเดินตามหลานเล็กๆ หยอกล้ออุ้มชู หัวเราะกับเด็กๆ ทั้งวัน เท่านั้นทยากรก็ไม่อาจหาเหตุผลใดมาเหนี่ยวรั้งคนตรงหน้าไว้ได้

“เข้าใจแล้วครับ” ชายหนุ่มยิ้มรับ หากใจเขาวูบโหวงอย่างที่สุด “ผมขอให้ลุงกับคุณป้าโชคดี”

แม้จะอยู่กันไกลคนละภูมิภาค แต่อย่างน้อยจันทบุรีก็มีทะเลเหมือนกัน คนอยู่กับน้ำมาทั้งชีวิตอย่างลุงอินคงไม่ลำบากในการปรับตัวมากนัก

“ขอบใจนะ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเอ็งต้องเข้าใจ”

ชายชรามองหน้าลูกชายของคนที่เขาเคารพ ชายหนุ่มตรงหน้าคือเด็กต่างถิ่น ใครๆ ก็ว่าไม่มีหัวนอนปลายเท้า เมื่อสองปีก่อนเขาไม่รู้สถานะของมัน กระทั่งเมื่อความจริงปรากฏ ชายชรากลับค้นพบว่า ในความประหลาดใจคือความยินดีอย่างท่วมท้น ดีใจกับนายหัวที่ได้เป็นพ่อคน ดีใจที่เจ้านายของเขามีเด็กดีๆ อย่างมันเป็นลูกชาย

“ถ้าอย่างนั้นข้าลาล่ะ ขอให้เอ็งโชคดีเหมือนกันนะ...ทะเล”

งานที่ท่าเรือนี่หนักหนา ยิ่งมองหน้าเด็กหนุ่มนิสัยดีอย่างมัน หัวใจของชายชรายิ่งพลอยห่วงใย แต่ที่สุดแล้ว คนเราก็ย่อมต้องเลือกความต้องการของตัวเองมาก่อนสิ่งอื่นใด ลุงอินมองหน้านายหัวคนใหม่ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไป

“เดี๋ยวครับลุง!”

เพียงเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของคนเบื้องหลังก็ร้องเรียกไว้ เมื่อคนถูกเรียกหันหลังกลับมาก็พบว่า มีซองหนาๆ ซองหนึ่งถูกยื่นมาให้

ทยากรเปิดตู้เซฟอย่างว่องไว คว้าเงินสดปึกใหญ่ ยัดใส่ซองให้ ไม่ได้นับจำนวนเลย

“ก่อนจะไป ช่วยรับเงินเดือนเดือนสุดท้ายไปด้วยครับ” คนพูดยิ้มบาง ยื่นมือค้างไว้ รอจนกว่าคนเก่าคนแก่ของชาญทะเลจะมารับ

“ข้ารับไว้ไม่ได้” อีกฝ่ายนิ่วหน้า “มันเยอะเกินไป”

เกินเงินค่าแรงของเขาไปมากโข ชาญทะเลตอนนี้ยิ่งมีปัญหา เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ เสี่ยงต่อการล้มครืนลงเสียด้วยซ้ำ จะให้คนทิ้งไปอย่างเขาเอาเงินมันมาอีกอย่างนั้นหรือ

“รับไว้นะครับลุง ผมเชื่อว่าถ้าพ่ออยู่ตรงนี้ เป็นคนที่ลุงเข้ามาลา เงินในซองอาจจะหนากว่าที่ผมให้เสียอีก”

ทยากรเดินเข้าหา ยัดซองหนาๆ นั้นใส่มือเหี่ยวย่น

ก็มือคู่นี้แหละที่อยู่เคียงข้างพ่อมาเนิ่นนาน จับแหจับอวนมาด้วยกันกับนายหัวชาญไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

“ผมรู้จักลุงได้ไม่เท่าไหร่ แต่ผมก็รู้ สำหรับพ่อ...ลุงไม่ใช่แค่ลูกน้อง ไม่ใช่แค่คนงาน แต่เป็นทั้งคนสนิท เป็นที่ปรึกษา  พ่อเห็นลุงเป็นเพื่อน เป็นครอบครัว ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน” นับตั้งแต่รู้จักกันมาได้ ไม่มีครั้งไหนที่ชายชราไม่หยิบยื่นน้ำใจ ทยากรประทับใจในไมตรีจากลุงอินเสมอมา “ผมเองก็เหมือนกัน...ลุงอินที่ผมรู้จัก เป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่น่านับถือ”

“...”

“กลับมานะครับลุง ถ้าไปอยู่ที่อื่นแล้วมีปัญหา ถ้าอยู่ที่ไหนแล้วไม่สุขใจเหมือนที่นี่ก็ขอให้กลับมา ชาญทะเลของเรายินดีต้อนรับอยู่เสมอ”

คนพูด พูดเรียบเรื่อยไม่ติดขัด เพราะทุกคำนั้นออกมาจากใจ หากคนฟังแทบน้ำตานองหน้า ตื้นตันจนไม่รู้จะทำอย่างไร

“ขอบใจนะไอ้หนุ่ม ขอบใจเอ็งมาก” สุดท้ายลุงอินก็ทำได้แค่กุมมือนายหัวคนใหม่ “นายหัวชาญโชคดีเหลือเกินที่มีลูกอย่างเอ็ง”

นัยน์ตาฟ้าฟางมีน้ำเอ่อคลอ เกิดมาเป็นพ่อคน ไม่มีอะไรประเสริฐเท่าการมีอภิชาตบุตร

มีลูกดี พ่อแม่ก็ตายตาหลับ

ยิ่งลูกกตัญญูรู้คุณถึงขนาดนี้ ของขวัญชิ้นล้ำค่าสักแค่ไหนก็มาเทียบไม่ได้เลย...

ชายชราจากห้องนี้ไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เจ้าของบ้านโดยชอบธรรมยังกอบกู้เรี่ยวแรงของตนกลับมาไม่ได้ ทยากรเอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ ไหล่ลู่ลงเหมือนคนหมดแรง ถึงร่างกายจะอยู่ในวัยหนุ่มแน่น หากหมดแรงใจทำให้เหนื่อยได้ยิ่งกว่า

ไม่รู้ว่าหากพ่อกลับมาแล้วพบว่า เขาไม่อาจรักษาคนเก่าคนแก่ของพ่อไว้ได้ นายหัวชาญจะว่าอย่างไร

ดวงตาหม่นหมองหลับพริ้มลง เป็นไปได้ทยากรอยากหลับตาหนีเรื่องทุกอย่างไปให้พ้นๆ ไม่ต้องมารับรู้เรื่องเหนื่อยใจพวกนี้ได้ก็ยิ่งดี

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น....

เขาก็รู้ดีว่า เมื่อเลือกแล้วที่จะเดินมาในเส้นทางที่เดินยากที่สุด ก็ไม่อาจหันกลับไปไหนได้ คนเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันย้อนคิดถึงปัญหาที่เจอมาตลอดนับตั้งแต่เข้ามาเป็นนายใหญ่ ทั้งคนงานบางส่วนไม่ศรัทธา ปัญหาเรื่องความไม่เชี่ยวชาญของตัวเขา ลูกค้าเก่าๆ ก็พลอยไม่มั่นใจ

และตอนนี้ชาญทะเลก็กำลังสูญเสียอีกครั้ง

เสาของท่าเรือมันสั่น เพราะเสียคนดีมีฝีมืออย่างลุงอินไป รากฐานอาณาจักรของพ่อสั่นคลอนลงทุกที ยิ่งเหตุการณ์ลาออกของลุงอินในวันนี้ ทำลายทุกกำลังใจของทยากรไม่มีเหลือ

ที่สถานการณ์ไม่แย่ลงกว่าที่เป็น คงเพราะยังมีคนคนนั้น...

นายช่างใหญ่!

คนสำคัญอีกคนที่จะสูญเสียไปไม่ได้

ชาญทะเลที่ไม่มีนายหัวชาญเหมือนคนบาดเจ็บสาหัส หากชาญทะเลที่เสียทั้งนายหัวและนายช่างจะไม่มีวันอยู่รอดปลอดภัย สำหรับชาวชาญทะเลแล้ว แม้จะมีทยากรอีกสักสิบคนก็คงทดแทนคนเพียงคนเดียวไม่ได้

ถึงจะเชื่อมั่น ถึงจะมั่นใจ เชื่อในหัวใจของคนตัวใหญ่ที่ผูกพันกันมานานปี หากชายหนุ่มเพิ่งได้เรียนรู้จากเหตุการณ์เมื่อกี้...ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

ชาญทะเลจะเสียใครไปก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่คนนั้น!

ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรักษานายช่างเอาไว้ มีทางไหนที่จะรั้งตัวผู้ชายคนนั้นไว้ด้วยกันตลอดไป

ผูกพันกันจนตายได้...ก็ยิ่งดี...






----------


คอมเครื่องที่บ้านเป็นแอนตี้เล้ามาก T^T
เข้าไม่ได้นานเลยทีเดียว จนต้องหอบไปให้ชาวบ้านแก้พร็อกซี่ให้
มันบอกว่าเล้าเป็ดเป็นเว็บอันตราย ไม่ให้เข้า ฮืออออออออ

 :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +401/-24
ก้อนหินยังคงกดทับอยู่

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-2
ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า
แต่เราไม่ชอบความคิดตอนท้ายของทะเลเลย  :hao5:

ออฟไลน์ fahdekkom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
สู้นะทะเล

ออฟไลน์ narongyut

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
หายคิดถึงเลยครับ อ่านไปน้ำตาไหลไป สู้ๆครับ ชาญทะเล

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +151/-10
ทะเล ยอดมาก กล้าขัดใจคุณหญิงแม่
ก็เห็นชัดว่าชาวบ้านตาดำๆขาดที่พึ่งแน่ๆ งานไม่มี เงินหมด ต้องอดตาย
ทะเล โดดมาช่วยแทนนายหัวนี่ เรียกว่ามองขาด

พวกที่เก่งแต่ปากได้แต่ดูหมิ่นนายหัวใหม่ก็เกินไป
ยังไม่ทันเห็นผลงานก็ชิงดูถุกพูดให้หมดกำลังใจกันเสียแล้วแย่มากๆ
คนดีอย่างทะเล ต้องสู้ปัญหา
และผ่านปัญหาได้แน่   :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

เม่น ทะเล  :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +384/-77

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
 :เฮ้อ:


 :L2: :3123: :pig4: :pig4: :pig4: :3123: :L2:

 o13

ออฟไลน์ Zenith

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 99
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
นับถือใจของทะเลมาก สุดยอดเลยอ่ะ จากลูกคุณหนูรวยล้นฟ้าแต่ต้องมาแบกภาระชีวิตต่อจากพ่อทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นก็ได้ นับถือใจนายมาก

แต่เราไม่ชอบความคิดสุดท้ายของนายเลยคือถ้ารั้งเขาไว้ด้วยเพราะทะเลรักนายช่างอันนี้คือโอเคนะ แต่รั้งไว้เพราะเหตุว่าไม่อยากให้ชาญทะเลต้องสูญเสียนี้มันออกจะไม่ชอบนิดหน่อย อย่าโกรธเรานะ :mew2:

คือยังไงก็รู้อ่ะว่านายช่างไม่ไปไหนแน่นอนเขาอยู่กับนายหัวมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง จะให้ทิ้งมันก็ออกจะใจร้ายไปหน่อย แล้วนายช่างเคารพและรักนายหัวเหมือนพี่เหมือนคนในครอบครัว ยังไงก็คงไม่ทิ้งหรอก ทะเลอย่าคิดมาก :sad4:

ออฟไลน์ WilpeR

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-1
ทะเลจะทำยังไงกับชาญทะเลให้เข้าที่เข้าทางเนี่ย สู้ๆนะทะเล

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด