★ผัวขี้หึงVSเมียขาโหด ภาค 2【ปู❤โจ】EP.21 สัญญาครับ [22/06/20]P13
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ★ผัวขี้หึงVSเมียขาโหด ภาค 2【ปู❤โจ】EP.21 สัญญาครับ [22/06/20]P13  (อ่าน 52410 ครั้ง)

ออฟไลน์ Star_ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-3
ผัวขี้หึงVSเมียขาโหด ภาค 2【ทิวมิน】
❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤
อ้างจาก: Star_ss
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-06-2020 21:42:57 โดย Star_ss »

ออฟไลน์ Star_ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-3
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-09-2016 23:02:48 โดย Star_ss »

ออฟไลน์ Star_ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-3
★❥สารบัญ❥★
ภาค 2



  :pig4: :เครดิตภาพ: ขอบคุณภาพจาก IG และเวปไซค์ค่ะ



:กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-09-2016 00:21:00 โดย Star_ss »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4057
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :3123:

*0*
ทิวผู้แพ้เมีย กลับมาแล้ววววว

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
เย๊ๆๆๆ

ออฟไลน์ minneemint

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0

ออฟไลน์ mam.nalok

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ฮะ!!!!อะไรนะ ภาค2ของป๋าผู้กลัวเมีย ไม่ได้ๆ ต้องขอตัวไปเกาะขอบเตียงซะแล้ว 555555 ว่าแต่จะมีเฮียปู กะ พี่โจของเค้ามั้ยอะ :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0

ออฟไลน์ PolTisChu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • FB : Poltischu
ผมจะรออออ :heaven

ออฟไลน์ lazysheep

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 273
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-2
อุ้ยป๋ากลับมา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
น้องมินกะป๋สกลับมาแล้วววววววว   :hao7:

ออฟไลน์ Star_ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-3
★ผัวขี้หึงVSเมียขาโหด ภาค 2
【ทิว❤มิน】


  :pig4: :เครดิตภาพ: ขอบคุณภาพจาก IG และเวปไซค์ค่ะ


【EP.01 ยังผมจำได้ไหม?】



สวัสดีครับ ห่างหายไปนานไม่รู้ว่าจะมีคนจำผมได้ไหม หึหึ ผมนายทิวไผ่สุดหล่อที่มีเมียโคตรหล่อกว่า กร๊ากกก... ไอ้หล่อกว่าไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่ที่มันทำให้ผมหึงมันนี่ดิประเด็นหลัก ช่วงนี้ไม่ชี้แนะแต่ขอพูดถึงความกวนตีนของเมียรักให้ฟังแล้วกันเนอะ อย่างที่รู้กันอยู่ว่าสุดที่รักของผมเป็นขาโหดประจำซอย เฮ้ยยย... ไม่ใช่ๆ เป็นเมียขาโหดที่คอยให้ความสดชื่นทำให้ใจผมพองโตทุกๆ วัน เมียที่น่ารัก เมียที่ผมโคตรหวง เมียที่ใครๆ ก็รู้ว่ามันร้ายกาจขนาดไหน หึหึ อันนี้ผมคงไม่ต้องบอกนะครับว่าเมียที่ผมพูดถึงคือใคร




เมื่อสองวันก่อนเมียผมมันผันตัวไปเป็นเด็กแว๊น ผัวออกไปทำงามทำมาหากินเลี้ยงเมียแต่เมียไม่รักดีดันไปยืมรถเพื่อนไปแข่งที่สนามแข่งรถ ผมนี่ควันออกหูเลยแม่ง!! แข่งรถไม่เท่าไหร่แต่ที่มึงกำลังมีผู้หญิงมานัวเนียนี่คืออะไรห๊ะ!! ขึ้นเลย... ผมนี่ขึ้นเลยนะ งานนี้ลงยากพูดเลย ยังไม่ทันจะหมดคดีเก่ามันดันก่อคดีใหม่ขึ้นมา บร่ะ!! เมียกูนี่ของจริงถูกไหม ความซ่ามันนิโคคาโคล่ายังอาย เต็มที่กับชีวิตยิ่งกว่าแป๊ปซี่ ให้ตายเถอะเพื่อนพ้องพี่น้องกูมีเมียดีชีวิตแม่งโคตรดีถูกไหมครับ เมียผมไม่ใช่คนไม่ดีแต่แม่งโคตรดื้อกับผมเลยว่ะ




เฮ้อออ.... ทุกวันนี้ผมต้องเตือนสติมันอยู่บ่อยๆ เตือนแทบจะครบสามเวลาหลังอาหาร เอาเด่!! ให้มันรู้ไปว่ามันจะไม่เชื่อฟังผัวอย่างผม เหอะๆ ผมเตือนเมียผมว่ายังไงรู้ไหม ผมพูดอยู่เสมอว่า.... ตัวเอง... ไหนตัวเองบอกว่าจะดูแลเขาไงครับ ไหนตัวเองว่าจะเชื่อฟังเขาไง หื้อออ... ที่รัก... ไหนที่รักว่าจะไม่ดื้อกับเขาไง แฮ่!!! มินนนน.... ไหนมึงบอกว่าคืนนี้จะยอมกูไง!!! อร๊ากกกก... ไม่ได้จัดเมียมาหลายวันแล้วนะคร๊าบบบ... ตายกูตาย... งานนี้กูลงแดงตายกันพอดี




จบนะ.... สรุปเมียกูดื้อสุดๆ เอาแต่ใจที่สุด แต่กูโคตรรักมันที่สุด โอ้เอ็มจี.... พระเจ้าช่างสร้างเราเพื่อให้เกิดมาคู่กันจริงๆ ยิ้มอ่อน....




"ทิว... อยู่ไหนแล้ว?!" น้ำเสียงออกแนวมีอารมณ์โมโหเล็กน้อยถึงปานกลาง

"คร๊าบบบ.... กำลังจะถึงแล้วครับที่รัก รอแป๊ปนะครับ" น้ำเสียงออดอ้อนสุดๆ

"แป๊ปบ้านป๊ามึงดิ!! ให้เวลาอีกสิบนาทีกูต้องเห็นมึงอยู่หน้าร้านกาแฟ เข้าใจ๋?!!" อุ๊ยต๊ะ!! กูงานเข้าถูกไหม!

"ครับๆ ที่รักรอหน่อยนะ วันนี้รถมันติดจริงๆ ผัวไม่เคยโกหกเมียสักครั้งเดียวเมียก็รู้"

"พูดมาก!! ให้ไว้เลยหิวข้าวโว๊ย!!"

"คร๊าบ.... พี่กำลังจะ...."


ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด........


สาดดดด.... วางสายผัวอย่างไร้เยื่อใย แม่งเอ้ย!! กูไม่น่านอนเพลินเล๊ยยยย.... ตื่นผิดชีวิตเปลี่ยน มารับเมียช้าชีวิตเปลี่ยนยิ่งกว่า เฮ้อออ.... ถอนหายใจแป๊ป




หลังจากผมได้รับโทรจิต เฮ้ย!! โทรศัพท์จากเมียรักให้ขับรถไปรับที่ไซค์งานของลูกค้าผมก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จภายในสิบนาที กะเวลาอีกสักครึ่งชั่วโมงถึงทันเวลาเลิกงานตามที่ได้นัดหมาย แต่!! โชคชะตาก็เล่นตลกกับผม เง้อออ.... รถติดโคตรๆ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงยังอยู่ที่เดิม ผมตัดสินใจหันรถกลับทันที งานนี้ขับวนไปครับ เข้าซอยนู้นทะลุซอยนี้จนเหนื่อย เมียก็โทรตามยิกๆ ยังไม่พอ แม่ง!! เมียดันบ่นว่าหิวข้าวอีก มินบ่นกับผมว่าข้าวที่ลูกค้าเตรียมไว้ให้ไม่อร่อย ไม่ถูกปาก ไม่โอเคเลย สาดดด... เพลียใจแต่ไหวอยู่ ก็คนมันรักอ่ะ




ตอนพักเที่ยงผมซื้อของกินที่เมียผมชอบแล้วขับรถเอาเข้าไปให้ทีนึงล่ะ มันกินยิ่งกว่าคนตายอดตายอยากอีกครับ มินหันมาบอกผมว่ามันต้องใช้สมองเยอะ เขียนโปรแกรมไม่ใช่งานเล่นๆ อารมณ์ต้องมา ปัญญาต้องเกิด ประมาณว่าสมองต้องแล่นนั่นแหละครับ ถามว่าผมเข้าใจไหมก็พอเข้าใจนะ แต่ที่แม่งไม่เข้าใจคือมึงจะทำให้ตัวเองลำบากทำไมวะ!! เมียคนเดียวกูเลี้ยงได้สบายอยู่แล้ว อ่ะโด่!!




ผมคิดเรื่องเมียตัวเองไปเรื่อย ทั้งเป็นห่วงว่ามันจะเครียดกับงานจนเกินไป กังวลว่างานจะทำให้เมียผมเป็นบ้าเนี้ยะดิ!  แค่นี้ผมก็ควบคุมมันค่อนข้างยากอยู่แล้ว ถ้าเกิดมันบ้าคูณสองขึ้นมาอีกนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย หึหึ



ผมใช้เวลาประมาณสิบห้านาทีในการขับรถหลังจากได้รับคำสั่งสุดท้ายคือให้ไว!! นี่ถ้าไม่รักมึงเจอกูหลายดอกแน่!! ดีแค่ไหนแล้วที่มึงมีโอกาสได้เป็นเมียของกูครับที่รัก กร๊ากกก.... ฮ่าๆๆๆ ขำตัวเองว่ะ กูก็เพ้อไปเนอะ



ผมขับรถอีกไม่นานนักก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย เอ๊ะ! หรือผมจะไม่ปลอดภัย หื้ออ... คิดแล้วขนหัวลุกทันที ผมว่าตอนนี้ผมควรรีบจอดรถแล้วดิ่งตรงไปหาเมียผมดีกว่า




หลังจากผมจอดรถดับเครื่องเรียบร้อยก็ตรวจสอบความหล่อของตัวเองซะหน่อย ไม่ได้ๆ เดี๋ยวสาวๆ ออฟฟิตมองจะเสียภาพพจน์หมด พอหล่อจนได้ที่ก็คว้าดึงกุญแจแล้วปิดล็อครถเรียบร้อยก่อนจะยัดกุญแจรถใส่กระเป๋ากางเกง ก้าวขายาวๆ เดินมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟที่นัดเมียรักเอาไว้ อู้ยยย.... เดินมาถึงร้านวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง




"ช้า!!" สายตานักฆ่าก็เล็งมาที่ผม

"ใคร?" ผมถาม

"มึง มา ช้า!" เน้นๆ ย้ำๆ เว้นวรรคให้ได้จับใจความ

"โหยยย... ช้าแค่นิดเดียวเองน่า... ป่ะๆ ไหนบ่นหิวข้าว อยากกินอะไรครับที่รัก?" ผมรีบเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ เมียรักทันที อ้อนกันสุดๆ หึหึ

"ตลก! ถอยไปเลย มึงจะมานั่งใกล้อะไรขนาดนี้ ถ้าจะนั่งติดขนาดนี้มึงขึ้นขี่คอกูเลยไหมทิว!!" สัญญาณแม่งชัดมาก สัญญาณเตือนภัยมาแล้ว เมียดุครับ เมียดุ

"ไม่เอาครับ คอกูไม่ขี่แต่กูอยากขี่ส่วนอื่นมึงมากกว่า หึหึ"



เพี๊ยะ!!!


"โอ๊ย!!! เจ็บนะเว้ยมิน!"

"เออดิ!! ก็กูตีให้เจ็บไง!! ทะลึ่งหัดดูสถานที่ด้วย ไปๆ หิวข้าวจะตายอยู่แล้ว!!"

"เฮ้ย!! มินรอด้วย!!" แม่ง!! เมียผู้ไม่เคยรอใครจริงๆ ผัวแท้ๆ ยังทิ้งได้ลงคอ




ผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามมินออกจากร้านกาแฟ ก่อนออกก็เจอเด็กเสริฟดักหน้าแล้วแบมือขอค่ากาแฟก่อนออกจากร้าน ดีนะที่คุ้นหน้าคุ้นตากัน ไม่งั้นผมคงโดนจับตัวส่งตำรวจแทนเมียแน่ ข้อหาแดกกาแฟแล้วไม่จ่าย เอิ่มม.... ได้ข่าวว่าเมียกูเป็นคนสั่งแต่มาเก็บเงินที่ผัวตลอด




"น้องมินๆ เดี๋ยวก่อนครับ"



ควับ!!!


"ไอ้สาดดด.... เมิงอีกแล้วนะ!!"

"ครับพี่ มีอะไรรึป่าวครับ?"

"เออใช่! มีอะไรรึป่าว นี่มันก็ไม่ใช่เวลางานแล้วนะ"



เพี๊ยะ!!


"เงียบๆ เหอะทิว ว่าไงครับพี่อาร์ต มีอะไรด่วนรึป่าวครับ?"

"อ่อ... คือพี่จะบอกมินว่าพรุ่งนี้ลูกค้านัดทานข้าวเย็นนะ พอดีลูกค้าจะคุยเรื่องงานเพิ่มนิดหน่อยนะ"

"ได้ครับพี่ ประมาณกี่โมงครับผมจะได้เคลียร์งานรอ"

"เฮ้ย!! อะไรวะมิน พรุ่งนี้เรามีนัดกันนะ" ผมโวยวายขึ้นมาทักที แม่ง!! กูนัดเมียกูก่อนนะเว้ย!!

"ทิว!! เงียบก่อนได้ป่ะ ไม่เห็นรึไงว่าคุยงานอยู่อ่ะ"

"เอ่อ... พี่จะบอกมินแค่นี้แหละ งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ" ไอ้สาดดด... กูเกลียดรอยยิ้มมึงจริงๆ

"ได้ครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ ถ้างั้นผมกับพี่ทิวขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับพี่อาร์ต"

"ครับๆ กลับบ้านดีๆ นะมิน"

"เออ!! กลับดีอยู่แล้วแหละ ไม่ต้องห่วงหรอก!" เสือก!! ผมด่าแม่งในใจ เพราะถ้าผมด่าออกมาจริงๆ ล่ะก็... มินต้องโกรธผมแน่ๆ ครับ

"เอ่อ... ครับ งั้นพี่ไปก่อนนะมิน" ยัง!! ยังหน้าด้านยิ้มให้เมียกูอีก


แม่ง!! กูโคตรเกลียดไอ้ผู้จัดการคนนี้เลย" ผมบ่นอุบหลังจากไอ้นั่นเดินห่างออกไป


"อย่าเยอะน่า... พี่เขาไม่มีอะไรหรอก"

"ไม่มีกับผีอ่ะดิ!! มึงเคยได้ยินป่ะมิน ผีเห็นผีอ่ะ" ผมถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"หึหึ ใครเป็นผี? แล้วใครเห็นผีวะ?" มินมันถามด้วยหน้าตาที่โคตรกวนตีน โคตรน่าจัดหนักๆ สักทีสองที หึ!!

"เดี๊ยะๆๆ เดี๋ยวจะโดน ไปๆ ได้ข่าวว่าหิวข้าวยังจะมายืนทำตัวน่ารักแถวนี้อีก"

"แหวะ!! มึงเป็นบ้าอะไรทิว แม่ง!! เกือบอ้วกกาแฟออกมาล่ะ" มินมันทำท่าอ้วกให้ผมดูด้วยนะครับ ฮ่าๆๆ เดี๋ยวจะไม่สมจริง

"หื้ออ... ปากดีน่าหยิกน่ากัดจริงๆ เลยนะคร๊าบ..." ผมทำท่าจะเอื้อมมือไปบีบปากมันเล่นๆ แต่เจอสายตาโหดๆ เพ่งกระแสจิตใส่ซะก่อน หึหึ

"หิวข้าว!" ฮ่าๆๆ ขนาดทำหน้าโมโหแล้วบ่นว่าหิวข้าวยังน่ารัก เมียใครวะเนี้ยะ หึหึ

"คร๊าบ... ไม่ทราบว่าท่านชายมินอยากกินอะไรครับ?"

"อะไรก็ได้เร็วๆ เหอะ!!" แล้วมินมันก็เดินหนีผมไปเลย ฮ่าๆๆ มึงอายใช่ไหมที่รัก




อาหารเย็นวันนี้ผมพามันมากินชาบูครับ มันบ่นว่าอยากกินอะไรร้อนๆ แอร์เย็นๆ มีหมูไสล์บางๆ อาหารเยอะๆ หึหึ ดูดิครับขนาดเลือกของกินมันยังให้ผมคิดตามที่มันพูดเลย พอซัดอาหารที่ผมสั่งให้กินจนเกลี้ยงโต๊ะมันก็นั่งลูบพุงบ่นอิ่มให้พาไปกินไอติมหน่อย ผมล่ะงงจริงๆ ถามว่าอิ่มจริงๆ เหรอมันก็ยิ้ม แม่ง! เมียใครวะ



"ทิวกูอยากกลับห้องก่อน"

"อืม เหนื่อยก็กลับไปพักเดี๋ยวกูเข้าร้านคนเดียว" ผมเปลี่ยนเส้นทางทันทีที่มันพูดจบ สงสารเมียครับ

"กูขอพักแปปเดียวเดี๋ยวกูไปร้านด้วย"

"ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องไป นอนพักที่ห้องนั่นแหละ" ผมเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆ มินมันก็หลับตาลงช้าๆ สงสัยจะเหนื่อยมากจริงๆ




ผมใช้เวลาขับรถไม่นานเพราะเวลานี้ต้องใช้บริการทางด่วนเท่านั้น ผมอยากให้มินมันได้นอนพักอ่ะครับ หน้ามันดูเพลียๆ เป็นไงล่ะ บอกให้ทำงานกับที่บ้านก็ไม่ทำ ชอบทำตัวลำบาก พ่อผมก็บอกให้มินไปช่วยงานที่บริษัทมินมันก็บอกพ่อผมว่ามันอยากลองทำอะไรด้วยตัวเองก่อนครับ ส่วนเรื่องรับช่วงต่อธุรกิจที่บ้านค่อยทำหลังจากได้ประสบการณ์ตามที่คิดไว้ก่อน ป๊าดดด... เป็นไงล่ะเมียผม หล่อ ฉลาด น่ารักโคตรๆ หึหึ




"มินตื่นถึงบ้านเราแล้วครับ" ยิ่งอยู่ด้วยกันผมก็ยิ่งรักมันมาขึ้นทุกวัน จากที่ผมคอยเป็นห่วงแต่มันตอนนี้มันก็โคตรเป็นห่วงผมเหมือนกัน ทำตัวน่ารักขึ้นเยอะให้ตายเหอะผมนี่โคตรรักมันเลย


"อื้อออ... อืมๆ ตื่นแล้ว"

"ขึ้นไปอาบน้ำแล้วนอนพักป่ะ อยากกินอะไรอีกไหมเดี๋ยวไปซื้อให้"

"ไม่อ่ะ เดี๋ยวนอนสักชั่วโมงค่อยไปร้านนะ"

"อืม เอางั้นก็ได้ ป่ะขึ้นห้องกัน"



ผมช่วยมินถือกระเป๋าทำงานแล้วเราก็ขึ้นมาบนห้อง มินเข้าไปอาบน้ำส่วนผมก็เข้าครัวไปอุ่นนมให้มันกินซะหน่อย ทำงานมาเหนื่อยๆ ก่อนนอนได้ดื่มนมอุ่นๆ มินจะได้นอนหลับสบาย



"กินแล้วนอนซะ เดี๋ยวกูนั่งทำงานรอ"

"อืม... มึงไม่ง่วงนอนเหรอทิว?"

"หึหึ อืมนี่เข้าใจ รับทราบแต่ถามนี่คืออยากให้นอนเป็นเพื่อนใช่ไหม?" ผมถามยิ้มๆ

"ใครบอก!! จะไปไหนก็ไปเหอะกูจะนอน" แล้วมันก็พลิกตัวดึงผ้าห่มคุมตัวจนมิดเลยครับ ฮ่าๆๆๆ

"โอ๋ๆ กูล้อเล่นน่า... เฮ้ออ... ทำไมกูถึงรู้สึกง่วงขึ้นมาเฉยๆ วะเนี้ยะ" ผมเดินไปล้มตัวนอนข้างๆ มินแล้วกอดมันจากด้านหลังครับ

"อืออ... ถอยไปกูจะนอน!" มินเริ่มโวยวาย แหมๆ เมื่อกี้ยังอยากให้ผมนอนเป็นเพื่อนอยู่เลย ปากแข็งจริงๆ เมียใครวะ หึหึ

"หันมานี่ดิ!" ผมพยายามพลิกตัวมินให้หันมาหาผมแต่มินมันก็เกร็งตัวไว้ครับ

"ไม่เอา!!"

"หันมาน่าอย่าเล่นตัวเร็วๆ กูง่วงนอนมากเลยนะเนี้ยะ"



พรึ่บ!!



"เฮ้ยยย!!!"


ในเมื่อมินไม่ยอมหันมาผมเลยจัดการเมียรักด้วยการใช้กำลังทันที หึหึ



"มึงทำอะไรเนี้ยะ!!"


"หึหึ ก็กูง่วงนอน อยากกอดมึงอ่ะ"

"เหอะ! ไอ้บ้า!"

"มาๆ นอนซะนะคนดีของไอ้ทิว จูบก่อนนอนทีดิจะได้นอนหลับฝันดี"

"ตลกล่ะ ปล่อยเลยจะนอน ง่วง!!"
 
"อ่ะๆ ไม่เอาครับไม่เขิน น่านะจุ๊บทีนึงก่อน" ลูกอ้อนก็มา กร๊ากกก...

"ไม่โว๊ยย!!!"

"แค่จุ๊บเอง น่าาา...." ผมแกล้งทำปากจู๋แล้วยื่นปากเข้าไปใกล้ๆ



จุ๊บบบ....



ฮ่าๆๆๆ บอกแล้วว่าเมียผมเป็นคนน่ารัก



"อ่าาา.... ชื่นใจสุดๆ เลย นอนกันดีกว่าเนอะ" ผมกอดมินแล้วรวบตัวมินเข้ามาในอ้อมกอด

"ไอ้บ้า!! อย่าลืมปลุกนะ"

"รู้แล้วคร๊าบบ.... หลับซะ" ฟอดดดด....




ผมหอมเข้าที่แก้มเน้นๆ มินก็หลับตาลงช้าๆ สักพักก็หลับสนิท ผมนอนมองมินที่หลับอยู่ในอ้อมกอดผม ปากเรียวๆ จมูกโด่งๆ ตาสองชั้นที่ทำให้ผมโคตรผมหลง เราอยู่ด้วยกันเกือบสามปีแล้วครับ มีเรื่องมากมายที่ทำให้เราทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกัน งอนกัน แล้วไหนจะเหตุการณ์ร้ายๆ ที่ทำให้เราสองคนรักกันมากขึ้น จากที่มินไม่ค่อยแสดงออกว่ารักผมตอนนี้มินก็แสดงออกมากขึ้น มินยิ้มบ่อยขึ้น ขี้อ้อนด้วยนะครับ การทำหน้ากวนๆ ชอบทำตัวเหมือนเอาแต่ใจแต่พอผมพูดผมบอกอะไรมินก็ไม่เคยขัดใจผมเหมือนแต่ก่อน ดีขึ้นเยอะเลยครับ เราเข้าใจกันมากขึ้นมันทำให้เรารักกันมากขึ้นกว่าเดิม




ผมรู้สึกขอบคุณทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอมินนอนอยู่ข้างๆ ช่วงเวลาเฉียดตายของเราสองคนทำให้เราดูแลกันมากกว่าเดิม ผมขอบคุณที่พระเจ้ายังไม่อยากได้ตัวผมไปในตอนนั้นเพราะอะไรรู้ไหมครับ เพราะมันทำให้ผมมีโอกาสได้รักและได้อยู่ดูแลคนที่ผมรักคนนี้ต่อไปไงครับ




มินยังคงเป็นห่วงผมทุกครั้งที่ผมบ่นปวดหัว ปวดตามตัว มินกลัวจะมีผลกระทบจากการเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น ชอบลากผมไปตรวจบ้างไปให้หมอนั่งมองหน้าบ้าง ฮ่าๆๆ มินเป็นห่วงผมจนหมอแอบขำอ่ะครับ ตอนแรกๆ ผมชอบแกล้งปวดนั่นปวดนี่อยากให้เมียเอาใจแต่ตอนนี้ผมเลิกทำแล้วครับ ผมสงสารเมียมากกว่าเพราะผมแกล้งมีอาการทีไรมินจะเครียดเป็นพิเศษแต่ไม่ยอมแสดงอาการเครียดออกมา คอยทำนู้นทำนี่ให้ผมทุกอย่าง ผมเลยโคตรรู้สึกผิดอ่ะ ต่อไปผมจะไม่แกล้งเมียแล้วครับผมสัญญา




อยากรู้ไหมครับตอนนี้ผมกับมินเราสองคนทำอะไรกันบ้าง ตอนนี้มินรับงานเขียนโปรแกรมอยู่ครับ เริ่มรับจากบริษัทเล็กๆ ก่อนเพราะมินอยากจะสร้างทีมของตัวเองในอนาคต หึหึ มินมันบอกผมอย่างนั้นนะครับ อย่าหาว่าผมขัดขวางอนาคตเมียเลยนะแต่ผมเป็นห่วงมันอ่ะไม่อยากให้มินเครียดจนเกินไปผมเป็นห่วงเมียอ่ะ ส่วนผมก็เหมือนเดิมครับดูแลกิจการของตัวเองนั้นแหละ ตอนนี้ผมไปเปิดสาขาที่เชียงใหม่เพิ่มอีกหนึ่งสาขาเราสองคนเลยต้องไปกลับเชียงใหม่กรุงเทพฯ กันค่อนข้างบ่อย เหนื่อยหน่อยแต่เพื่ออนาคตผมก็ต้องทำผมไม่อยากให้มินต้องลำบากอยากให้เมียอยู่สุขสบายก็ต้องขยันกันหน่อยซิครับ



Tru... Tru.... Tru....



"สวัสดีครับนาย"

"เออ... ที่ร้านเป็นไงบ้างวะ?" ผมถามไอ้เก่ง

"เรียบร้อยดีครับนาย"

"เออ ดีมาก... งั้นวันนี้มึงเฝ้าร้านแทนกูด้วยนะกูอาจจะไม่เข้าไป มีอะไรโทรมา"

"ได้ครับนาย"

"เออ ขอบใจมาก"




ผมวางสายจากไอ้เก่งแล้วก้มลงไปหอมแก้มมินก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ ผมว่าวันนี้ผมคงไม่เข้าร้านดีกว่าเพราะแค่นี้มินก็เหนื่อยมากแล้วผมอยากให้มินพักผ่อนเยอะๆ ผมเป็นห่วง หลังจากผมอาบน้ำเสร็จก็เดินออกไปปิดไฟจนครบทุกดวงก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ มิน รวบตัวมินเข้ามากอดไว้หลวมๆ อยากให้มินนอนสบายๆ ในอ้อมกอดของผมครับ




"อื้อออ... ตัวเล็กอย่าไป หือออ...."

"มิน... มินเป็นอะไร?" ผมรีบเปิดไฟหัวเตียงแล้วปลุกมินทันที

"อื้อออ... ตัวเล็กอย่าไป หือออ...."

"มิน... มินเป็นอะไร?" ผมรีบเปิดไฟหัวเตียงแล้วปลุกมินทันที

"หืออ... กลับมา... ตัวเล็กอย่าไป!"

"มิน... มินตื่น... มิน" มินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วมองผม

"ทิวกูฝันร้ายอีกแล้ว" มินพูดพร้อมน้ำตาก่อนที่มินจะใช้มือปาดน้ำตาตัวเองออก

"ไหนฝันว่าอะไร หื้อ... เล่าให้ฟังหน่อย" ผมเช็ดน้ำตาที่แก้มให้มินอย่าเบามือ มินกระชับตัวเข้าหาผมแล้วกอดผมแน่น

"กูฝันว่าตัวเล็กร้องไห้" ผมถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ก่อนจะลูบหลังมินเบาๆ เป็นการปลอบใจ

"เจไดใช่ไหม?"

"อืม... ตัวเล็กร้องไห้ใหญ่เลยทิว กูสงสารอ่า..." มินซุกหน้าลงที่อกผม

"เฮ้ออ... เขาไม่เป็นไรหรอกอย่าห่วงเลย ตอนนี้เขาก็อยู่กับพ่อแม่ของเขาแล้วไง"

"แต่กูฝันเห็นเจไดร้องไห้ อยากให้กูอุ้มนะเว้ย!"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า... มึงคงคิดถึงเจไดมากไปไม่มีอะไรหรอก"

"แต่กูฝันเห็นแบบนี้หลายครั้งแล้วนะทิว" มินมันพูดอู้อี้ซบหน้าอยู่ที่อกของผม

"เอางี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูโทรหาเจไดให้มึงดีไหม ไม่ได้คุยกันนานแล้วนิ" มินเงยหน้าขึ้นมามองผม

"จะดีเหรอ กู...."


 
ฟอดดด....


ผมหอมที่หัวมินเบาๆ ก่อนจะกระชับตัวมินเข้ามากอดให้แน่นขึ้น


"ดีซิ.... ถ้าคิดถึงก็แค่โทรไป เดี๋ยวเฟสทาร์มให้จะได้เห็นหน้าไงดีไหม?"

"แต่กูไม่กล้า...." มินพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเศร้าจนผมรู้สึกสงสารเมียผมอ่ะครับ

"ไม่มีอะไรหรอกน่า... บางทีเจไดได้เห็นหน้ามึงอาจจะดีใจมากก็ได้นะ"
 
"อืม... เอางั้นก็ได้แต่กูคุยแค่แป๊ปเดียวพอนะ"

"หึหึ คร๊าบบ... คุยแค่แป๊ปเดียวพอ กูหวง" ผมพูดออกไปแบบขำๆ

"ไอ้บ้า!! เลอะเทอะ"

"ฮ่าๆๆ เลอะเทอะอะไรกูหวงมึงจริงๆ นะ ไม่เชื่อเหรอห๊ะ! หื้อ..."



ฟอดดดด... ฟอดดด.... จุ๊บบบ...



"โอ๊ย!! ไอ้ทิวแม่ง!!"

"ฮ่าๆๆๆ เอาอีกไหมมึงจะได้เชื่อว่ากูหวงมึงจริงๆ ไง" ฟอดดด....

"โอ๊ยยย... ไม่เอาเว้ย!! ฮ่าๆๆ ทิวพอก่อนกูจั๊กจี้ ฮ่าๆๆ ไอ้บ้าทิว"

"น่านะ... ขอหอมอีกหน่อย ตัวมึงห๊อมหอม"

"เฮ้ยย!! พอเลย!!"

"อื้อออ... ทิวอย่า..."



"ไม่ทันแล้วครับ หึหึ งั้นคืนนี้เรามาทำลูกกันนะ"


"อร๊ากกก... ไม่เอา!! ไอ้ทิว!! อื้อออ...."



ผมจะรออะไรล่ะครับ เห็นเมียเศร้าก็อยากปลอบเมียสักหน่อย จัดไปยาวๆ ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว อ่าา... คืนนี้ยาวไปๆ อร๊ากกก.....



TBC......




เปิดฉากมาป๋าก็หื่นเลยอ่ะ เขิลๆๆ อร๊ายย... มีความอยากได้สามีแบบนี้สักคนเนอะๆ

สวัสดีคร้า... ทักทายคนอ่านกันหน่อยเนอะ
ขอบคุณสำหรับเสียงตอบรับที่ดีมากๆ ในภาคแรกนะคะ
เนื่องจากมีคนคิดถึงไอ้ป๋าค่อนข้างเยอะซึ้งคนเขียนเองก็คิดถึงไอ้ป๋ากับหนูมินมากๆ เลยอยากเขียนต่อ ยังไงก็ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจมากๆ นะคะ แล้วฝากติดตามไอ้ป๋ากับน้องมินด้วยน้า...

หนึ่งเม้นกับเป็ดตัวน้อยๆ เป็นกำลังใจให้คนเขียนสู้ต่อด้วยนะคะ

ขอบคุณมากคร้า....


ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
ภาคสองมาแว้ววววว.  รออ่านๆๆๆๆ.   :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :pig4: เฮียยังรักเมียหลงเมียเหมือนเดิม

ออฟไลน์ mam.nalok

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เกาะๆๆๆๆๆๆ เกาะขอบเตียงแน่นๆเลยละ 55555

ออฟไลน์ ่jjay

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
ดีใจที่ทิวกับมินกลับมาอีกรอบบบบบ  o13

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6781
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

ออฟไลน์ Star_ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-3
★ผัวขี้หึงVSเมียขาโหด ภาค 2
【ทิว❤มิน】


  :pig4: :เครดิตภาพ: ขอบคุณภาพจาก IG และเวปไซค์ค่ะ


【EP.02 เมียงอน】





ตั้งแต่เช้าแล้วครับมินมันไม่ยอมพูดกับผมเลย อร๊ากกก... กูจะบ้าตาย!! ทำไมเมียกูถึงเป็นแบบนี้!! เฮ้อออ... ถอนหายใจแป๊ป ถามว่าผมผิดไหม ไม่เล๊ยยย... คือมันโทรไม่ติดกูผิดอะไรครับเมียคร๊าบ.. แม่ง!! เซ็งเป็ดเซ็งไก่ เนี้ยะตั้งแต่ขึ้นรถมามันยังไม่คุยกับผมเลยสักคำทั้งๆ ที่เมื่อคืนโคตรทำตัวน่ารักเลย โอ๊ยยย.... กูอยากลาตายจริงๆ




"มินกินโจ๊กไหม?"


......



เงียบ.... ไม่มีคำตอบ



"หรือจะกินข้าวมันไก่?"


......


เงียบ.... ไม่ตอบผัวสักคำ



"มินคร๊าบ... กินอะไรดีครับ"


......


เงียบอีกแล๊วววว....


ไม่ไหวแล้ว!! งานนี้ทิวไผ่จะไม่ทน เราสองคนต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ไม่รู้เรื่องไม่เลิก!! ผมเทียบรถจอดข้างทางทันที



 
"มิน... หันมาคุยกันหน่อยดิ๊!" เข้มเข้าไว้ไอ้ทิว

 
.....


เงียบ.... เงียบอีกแล้ว.... มึงเงียบแบบนี้กูจะคุยรู้เรื่องม้ายยย....



"มิน... หันมาคุยกันก่อนดิ" ผมจับมินพลิกตัวให้หันหน้ามาหาผม


"เดี๋ยวเย็นนี้โทรให้ใหม่นะ อย่างอนเด่!! ก็มันโทรไม่ติดจริงๆ มึงก็เห็นนิ"


"ไปส่งกูที่ทำงาน" ผมพูดแค่ประโยคเดียวแค่นี้แหละครับ หลังจากนั้นมันก็นั่งเงียบตลอดทางจนถึงที่ทำงานเลย


"ตอนเย็นให้มารับกี่โมง?" ผมถามมินก่อนมินจะลงจากรถ มินมันมองหน้ามองนิ่งๆ แล้วก็เดินไปเลยครับ อร๊ากกก.... กูอยากจะบ้าตาย!!






Tru... Tru... Tru....




"ว่าไงสัส!"


"สัสพ่องมึงดิ! กูยิ่งหงุดหงิดอยู่ไอ้เหี้ย!!"


"อ้าว!! ไอ้ห่านี่กวนตีนนะมึง โทรหากูเสือกมาด่ากูอีก"


"เออๆ อย่าพูดมาก ตอนนี้มึงอยู่ไหน?"


"อ้าว!! มึงนี่ท่าจะบ้านะไอ้เหี้ยทิว กูขับรถมาส่งโจที่ทำงานมึงมีไรว่ามา"


"เออ!! วั้นมึงส่งเมียมึงเสร็จแล้วไปเจอกูที่ร้านด้วย"


"มึงนี่บ้าของแท้เลยไอ้สัส! เออๆ เดี๋ยวกูส่งโจก่อนแล้วจะไป"


"เออ!! แค่นี้!!"




ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......



"แม่ง!! เสือกทำหวานใส่กูไอ้เหี้ย!! ทำมาเป็นไปส่งเมียทำงาน"




Tru... Tru... Tru....




"ว่าไงมึง?"


"มึงอยู่ไหนวะ?"


"กูอยู่หน้ามหาลัย มึงมีไร?"


"ไปทำเหี้ยอะไรหน้ามหาลัย โง่รึไงถึงเรียนยังไม่จบ!"


"อ้าว!! มึงเป็นอะไรของมึงเนี้ยะ กูมาส่งหมาไปเรียนไอ้ฟาย!!"


"มึงซิไอ้ฟาย!!! คนเหี้ยอะไรเอาหมาทำเมีย"


"กวนตีนล่ะ แค่นี้ก่อนกูจะไปจ่ายค่าข้าว"


"เออ!! ส่งหมาเสร็จแล้วมาหากูที่ร้านด้วย โทรเรียกไอ้มาร์กับไอ้เนย์มาด้วยล่ะ"


"เออๆ แม่ง!! เป็นบ้าอะไรอีกวะ เดี๋ยวกูไป แค่นี้!!"




ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด.....



"แม่ง!! หลอกเด็กไอ้สัส!!"





วันนี้แม่งหงุดหงิดแต่เช้าเลย มินมันไม่ยอมพูดกับผม ไอ้เพื่อนเลวก็ติดต่อไม่ได้ไม่รู้ไปตายห่าที่ไหน เพราะมันคนเดียวทำให้มินไม่ยอมพูดกับผมเลยแม่งเฮ้ย!! จะไม่ปลอบเมียก็ไม่ได้เห็นเป็นแบบนั้นทีไรใจกูจะขาดแทน เมียเศร้าคนเป็นผัวแม่งเศร้ากว่าอีก ยอมให้เมียกวนตีนดีกว่าเห็นน้ำตาเมีย เฮ้ออ... คิดแล้วปวดหัวตึบเลยว่ะ





ผมหงุดหงิดงุ่นง่ายอยู่นานกว่าจะขับรถไปถึงที่ร้าน พอถึงร้านผมก็ยกโทรศัพท์โทรไปหามินกะจะบอกว่าถึงร้านแล้วนะไม่ต้องเป็นห่วง เฮ้ออ... แต่สิ่งที่ผมได้ตอบกลับมาคือสัญญาณโทรศัพท์ที่บอกให้รอสายเป็นสิบๆ รอบ ให้ตายเหอะเมียกูอาการนี้กลับมาอีกแล้ว เรื่องมันเริ่มต้นจากไอ้เหี้ยไม้ที่พาลูกพาเมียกลับมาเซอร์ไพส์ผมซึ่งเจอกันโดยบังเอิญที่ห้างวันที่ผมพามินไปเดินเล่นชิวๆ แต่ใครจะรู้ล่ะครับว่ามันจะทิ้งภาระอันใหญ่หลวงไว้กับผมสามเดือนเต็มๆ แม่ง!! เลวป่ะล่ะ ผมกับมินช่วยกันเลี้ยงลูกแทนไอ้ไม้อย่างทุลักทุเลอยู่สามเดือนเต็ม บางวันก็เอาไปฝากแม่มินบ้าง แม่ผมบ้าง พูดง่ายๆ ว่าพากันหลงเด็กคนนี้ทั้งบ้านโดยเฉพาะเมียผม ตอนแรกก็ไม่ชินหลอกครับมีคนมาแย่งที่นอน มาแย่งความรักไปจากผม หมั่นใส้ไอ้เด็กคนนั้นมากตอนแรกๆ แต่พอนานๆ ไปผมก็ติดมันพอๆ กับมินนั่นแหละครับ เฮ้อ.. คิดแล้วก็น่าสงสารเด็กนั่นดันได้คนอย่างไอ้ไม้เป็นพ่อ ขนาดลูกมันแท้ๆ ยังกล้าทิ้งลูกตัวเองไว้กับผมสามเดือนเลยธรรมดาที่ไหน






ตั้งแต่วันที่ผมกับมินขาดการติดต่อจากไอ้ไม้เราสองคนก็ช่วยกันคิดหาทางว่าจะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดี ผมกับมินพากันไปปรึกษาพ่อกับแม่ พวกท่านก็บอกว่าให้ช่วยกันดูแลเด็กคนนี้ไปก่อน เพื่อนผมอาจจะมีความจำเป็นบางอย่างก็ได้ ผมกับมินเลยตัดสินใจว่าจะช่วยกันดูแลเด็กคนนี้สลับกับพ่อแม่ผมครับ






ช่วงเวลาที่เราช่วยกันเลี้ยงเด็กคนนี้ก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายทำให้ชีวิตประจำวันของพวกผมสองคนเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ เลี้ยงเด็กแม่งยากกว่าที่คิดครับ ผมเลยเอาไปให้แม่ผมช่วยเลี้ยงบ้าง แต่มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นซิครับ พอมินกลับมาไม่เจอก็โวยวายจนเป็นเรื่องใหญ่ คือมินมันติดเล่นกับเด็กคนนี้มากจนลืมนึกถึงผม อะไรๆ ก็ไอ้ตัวเล็กก่อนอันดับแรก ผ่านไปหนึ่งเดือนมินมันก็คิดจะตั้งชื่อให้เด็กคนนี้แต่คิดชื่อยังไงก็คิดไม่ออกจนวันนั้นที่เราสามคนนอนดูหนังกันอยู่ที่ห้อง ไอ้เด็กตาแป๊วก็นอนดูดนมอยู่ข้างๆ ผมสองคนมินก็พูดขึ้นว่า...





"ตัวเล็กหนังเรื่องนี้สนุกไหม?" ผ่าง!! กูอยากจะขำเมียตัวเอง ฮ่าๆๆ เด็กแค่ห้าเดือนมันจะไปรู้เรื่องอะไรวะว่าหนังสนุกไหม


"มึงถามอะไรหัดดูหน้ามันด้วย ฮ่าๆๆ เห็นไหมนั่นมันทำหน้างงใหญ่แล้ว" ผมนอนขำมินกับการมโนว่าเด็กตอบสนองกับคำถามของมันครับ


"โด่!! มึงจะไปรู้อะไรทิว ดูนี่ๆ เดี๋ยวจะทำอะไรให้ดู" ว่าแล้วมินก็ขยับตัวลุกขึ้นนั่งส่วนผมก็นอนอยู่ที่พื้นข้างๆ โดยมีผ้านวมผืนใหญ่ปูนอนที่พื้น


"ตัวเล็กขอมือหน่อย" ไอ้เด็กนั่นก็ยื่นมือตามที่มินพูดอ่ะครับ


"ดีมากครับ ฮ่าๆๆ ฉลาดมากตัวเล็ก"


"ฉลาดอะไรกูเห็นมึงพูดอยู่คนเดียว" ผมพูดสวนขึ้น


"เงียบเหอะน่า!!" มินมันโวยวายใส่ผม


"ตัวเล็ก ถ้าตัวเล็กเป็นเด็กดีต้องห้ามตื่นตอนกลางคืนเข้าใจไหมครับ?" ไอ้เด็กคนนั้นก็นอนยิ้มทั้งที่ขวดนมยังคาปากอยู่เลยครับ


"รู้เรื่องนะมึง หึหึ" ผมผลักหัวเด็กนั่นเบาๆ


"เฮ้ย!! มึงทำอะไรทิว!!"


"กูทำอะไรล่ะ ป่าวเล๊ยย..." มินกัดฟันแน่น


"อย่าไปสนใจเลยตัวเล็ก เดี๋ยววันนี้พี่จะตั้งชื่อให้นะ ต่อไปตัวเล็กจะได้มีชื่อเป็นของตัวเองไงดีป่ะ?"


"ฮ่าๆๆ มินพอเหอะกูขำว่ะ ไอ้เด็กนี่มันติ๊งต๊องพอๆ กับมึงเลยว่าไหม" ฮ่าๆๆๆ ผมนอนขำจนท้องแข็ง


"ปล่อยให้คนแก่หัวเราะไปเหอะเนอะ เรามาตั้งชื่อกันดีกว่า เออ... เอาชื่ออะไรดีวะ" แล้วมินมันก็ทำท่าคิด นั่งคิด พลิกตัวก็คิดอยู่สักพัก หนักก็เล่นไปเรื่อยๆ ผมก็ดูหนังไปส่วนมินก็พยายามตั้งชื่อเด็กนั่นไป พอทุกอย่างเงียบ เสียงซาว์หนังเงียบไอ้เด็กนั่นก็หัวเราะขึ้นมาซะงั้น ผมกับมินได้แต่มองหน้ากัน


"ตัวเล็กสนุกใช่ป่าวครับ?" เด็กนั่นก็ยิ้มใหญ่เลย

 
"มันดูรู้เรื่องด้วยเหรอวะ กูดูรอบที่สองล่ะยังไม่จบเรื่องซะที" ผมพูดขึ้น


"ทิว!! กูรู้แล้ว!!" มินพูดขึ้นเสียงดังมาก


"อะไร?" ผมถาม


"เจไดไง ให้ตัวเล็กชื่อเจไดดีป่าว?"





(เจได เป็นสมาชิกของ นิกายเจได ซึ่งเป็นกลุ่มองค์กรหนึ่งในภาพยนตร์เรื่องสตาร์ วอร์ส นิกายเจไดเป็นนิกายที่ศึกษาและทำหน้าที่และใช้พลังลึกลับของสิ่งที่เรียกว่าพลังในด้านสว่าง เจไดได้ต่อสู้เพื่อสันติภาพและความยุติธรรมเพื่อความสงบเรียบร้อยในสาธารณรัฐกาแลคติค รวมทั้งต่อต้านกับ ซิธ ศัตรูที่ร้ายกาจ ผู้ที่เรียนรู้และใช้พลังด้านมืด) กร๊ากกก... กูจะอธิบายทำไม ฮ่าๆๆ เมียกูดูหนังจนเพี้ยนไปแล้วใช่ไหมเนี้ยะ!!




"ฮ่าๆๆๆ มินนี่มึงพูดเล่นหรือเอาจริง" ผมนอนขำจนท้องแข็ง


"มึงจะขำอะไรขนาดนั้น!! เว่อมากไปล่ะ เนอะๆ ตัวเล็ก ไอ้ป๋ามันบ้าว่าป่ะ" แนะๆๆ มีหาพวกด้วย


"ฮ่าๆๆ ก็กูขำมึงนั้นแหละ ดูหนังอยู่ดีๆ ทำไมจะตั้งชื่อไอ้ตัวเล็กมันว่าเจไดซะล่ะ"


"อ้าว!! ทำไมอ่ะ มึงดูๆ ตัวเล็กมันชอบชื่อนี้นะเว้ย!!" มินอุ้มไอ้ตัวเล็กขึ้นมาแล้วแกล้งหอมไอ้ตัวเล็กให้จั๊กจี้เด็กมันก็หัวเราะชอบใจดิครับ ฮ่าๆๆ ขำจนปวดท้องแล้วกู


"มันหัวเราะเพราะมันจั๊กจี้มากกว่ามั้ง" ผมยื่นหน้าเขาไปมองไอ้ตัวเล็กที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ในอ้อมกอดของมิน

 
"เออน่า... กูบอกว่าชอบก็ชอบซิ เนอะเจได" มินยิ้มกว้างอย่างมีความสุข


"มิน....."


"ฮื้อ... มีไร?" มินเงยหน้าขึ้นมามองผม


"จูบหน่อยดิ วันนี้มึงทำตัวน่ารักอีกล่ะ"ผมพูดเสียงอ้อน


"บ้าเหอะ!! เจไดมองอยู่มึงไม่เห็นรึไง!" ปากก็พูดแบบนั้นนะครับแต่หน้างี้แดงเชียว หึหึ


"เจได! ชื่อนี้เหมาะมากๆ ไอ้ตัวเล็ก อาขอเวลาห้านาทีได้ไหม" เด็กมันก็ยิ้มกว้างเหมือนรู้เรื่องเลยนะมึง หึหึ ผมเลยจัดการเอามือปิดตาเด็กไว้ก่อนจะเริ่มจูบกระชากใจเมีย น่าร๊ากกก....






หลังจากได้ชื่อให้ไอ้ตัวเล็กเป็นที่เรียบร้อยเด็กคนนั้นก็ใช้ชื่อเจไดได้เพียงแค่สองเดือนครับ ไอ้ไม้มันก็ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้นี่แหละที่ทำเอาเมียผมเศร้าไปหนึ่งเดือนเต็มๆ กว่าจะปลอบใจกันให้กลับมาดีเหมือนเดิมได้ก็เล่นเอาผมเหนื่อยน่าดู มินเสียใจมากครับที่ต้องคืนเจไดให้ไอ้ไม้ไป เฮ้อ... จะทำยังได้ล่ะในเมื่อพ่อตัวจริงของเขากลับมารับเขาแล้ว มินกลายเป็นคนไม่พูดกับใครหนึ่งอาทิตย์ เริ่มพูดแต่พูดน้อยมากในอาทิตย์ต่อมาเพราะผมพาไปพักผ่อนที่บ้านพักต่างอากาศเราที่หัวหินมาครับ อาการเลยดีขึ้นตามลำดับ พูดได้ว่าถ้าจะให้ดีขึ้นจริงๆ คงจะหลังจากผ่านไปได้หนึ่งเดือน เพราะข่าวไอ้ไม้ก็เงียบหายไปเหมือนกันครับ มินยังคงพูดถึงเจไดให้ผมฟังบ่อยๆ ของเล่น เสื้อผ้าและของใช้บางชิ้นยังอยู่ที่ห้องของเรา ความคิดถึงก็เลยวนเวียนมาทักทายมินอยู่บ่อยๆ เห็นแล้วผมก็รู้สึกสงสารมินเลยครับ มินเคยพูดกับผมว่าถ้าไอ้ไม้มันไม่มารับลูกมันแล้วมินจะเลี้ยงเจไดเป็นลูกบุญธรรมซะเลย






หลังจากไอ้ไม้เงียบหายไปได้ไม่นานมันก็โทรกลับมาหาผม เราได้เห็นเจไดผ่านวีดีโอคอลบ้าง นานๆ ทีไอ้ไม้จะโทรมา บางครั้งผมก็โทรไปหามันบ้าง มันไปอยู่ที่อเมริกาครับ พาลูกไปด้วยแต่ผมไม่เห็นเมียมันนะครับ เรื่องกำลังผ่านไปด้วยดีมินก็ดันบอกว่าฝันเห็นเจไดร้องไห้อีก เฮ้ออ... ผมเลยต้องสัญญาว่าจะโทรหาไอ้ไม้ให้ไงครับ แต่แม่ง!!! เบอร์มันปิดไปแล้วครับ ผมติดต่อมันไม่ได้ โทรเข้าเบอร์บ้านก็ไม่มีคนรับผมล่ะเครียด กลายเป็นว่ามินงอนผมซะงั้นอ่ะ ไม่น่าไปสัญญาแบบนั้นเลยกู! อยากตายจริงๆ เล๊ยยย.....





"ไง! หงอยเลยไอ้สัส!! เป็นเหี้ยอะไรถึงโทรเรียกพวกกูให้มากันครบองค์ประชุมขนาดนี้วะ?" ไอ้เหี้ยปูครับ ปากหมาฉิบหาย!!


"จะมีเรื่องเหี้ยอะไรนอกจากเรื่องเมียมัน ไงมึงเมียไม่รักเหรอวะ?" ไอ้เหี้ยฟิวก็ไม่ต่างปากหมาพอกัน


"เฮ้ย! อย่าไปซ้ำเติมเพื่อนดิวะ เพื่อนทิวกำลังเสียใจอยู่นะเว้ย!!" ไอ้มาร์เดินเข้ามากอดคอผม


"หึหึ ปากเลียตีนไอ้ทิวได้ขนาดนี้มันกำลังอยากแดกเหล้าล่ะซิไม่ว่า" ไอ้หมอเนย์กัดไอ้มาร์เบาๆ แต่อย่าคิดนะครับว่ามันจะสน ไอ้มาร์มันหน้าด้านพอครับ


"อ้าวว่าไงครับ มึงเป็นอะไรครับไอ้เพื่อนรัก?" ไอ้ปูเริ่มค้นเอาความจริงจากปากผม


"เฮ้อออ..... คืองี้ว่ะ"





ผมเล่าเรื่องที่มินฝันเห็นเจไดร้องไห้ เรื่องที่ผมสัญญาว่าจะโทรหาเจได เรื่องที่ติดต่อไอ้ไม้ไม่ได้มินเลยงอนไม่ยอมคุยกับผมครับ พอไอ้พวกเหี้ยนี่ฟังจบแม่งเสือกหัวเราะกันดังสนั่นห้องทำงานของผม




"แม่ง!! กูซีเรียสไอ้พวกเหี้ย!!" ผมหงุดหงิดพวกแม่งฉิบหายเลยว่ะ ไอ้เพื่อนเลว


"ฮ่าๆๆๆ กูขำว่ะ เรื่องแม่งโคตรใหญ่โตเลย" ไอ้เหี้ยมาร์ยังไม่เลิกหัวเราะครับ


"เฮ้ย!! อย่าไปขำมันดิวะ ฮ่าๆๆ กูไม่รู้จะสงสารหรือจะหัวเราะมึงดีวะไอ้ทิว น้องมินเมียมึงนี่ก็สุดๆ เหมือนกันเลยว่ะ" ไอ้ฟิวยังคงหัวเราะอย่างต่อเนื่อง


"ใจเย็นว่ะเพื่อน แล้วนี่มึงลองติดต่อไอ้ไม้หลังจากนั้นป่าววะ?" ไอ้ปูถาม


"โทรดิ!! กูกดโทรศัพท์หาแม่งจนมือจะหงิกแล้วเนี้ยะ มินแม่งก็ไม่ยอมรับสายกู"


"เฮ้ออ... ก็น้องมันติดเจไดมากขนาดนั้นแค่ตอนที่ไอ้ไม้มารับกลับไปกูเห็นแล้วกูยังอดสงสารไม่ได้เลยว่ะ" ไอ้ฟิวพูดขึ้น


"อืม... กูโคตรสงสารเมียกูเลย ช่วงแรกๆ แม่ยายกูให้มิกกี้มานอนด้วยที่คอนโดยังพอช่วยได้บ้าง เล่นกันหลานยังพอทำให้ลืมๆ เจไดได้บ้างว่ะ แต่พอมิกกี้กลับบ้านก็หงอยเหมือนเดิม"


"มึงกับเมียมึงลองรับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงดีป่าววะ?" ไอ้เนย์พูดขึ้น


"เฮ้ย!! จะดีเหรอวะลูกใครก็ไม่รู้นะเว้ย!" ไอ้มาร์พูด


"ปกติพวกกูก็โอนเงินส่งเด็กคนนึงเรียนอยู่นะแต่ไม่ได้แสดงตัวว่าเป็นใคร พวกมึงก็รู้ว่ากูสองคนเป็นยังไง คู่ของกูไม่ใช่พ่อแม่เหมือนคนธรรมดาแต่กูสองคนเป็นผู้ชายเหมือนกัน พวกมึงคิดว่ามันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอวะ" ผมนั่งถอนหายใจเฮื้อกใหญ่


"ไม่เห็นเป็นไรเลย มึงแปลกแล้วกูกับไอ้ฟิวปกติตรงไหนวะ ใช่ไหมไอ้ฟิว?" ไอ้ปูถาม


"ใช่เหี้ยอะไร กูไม่แปลกเว้ย! กูคนจริงต่างหาก" ไอ้ฟิวยืดอกภูมิใจ


"ไอ้ทิว กูว่านะคนอย่างมึงไม่น่าจะมานั่งกังวลเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลยนี่หว่า กูว่ามึงสองคนคิดว่าทำแล้วดีก็ทำไปดิวะ มึงกับมินไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนซะหน่อยจะกลัวเหี้ยอะไรหนักหนา" ไอ้เนย์พูดครับ


"เออ... กูเห็นด้วยกับไอ้เนย์ มึงไม่ได้ฆ่าคนตายซะหน่อยแต่มึงกำลังจะขอเด็กมาเลี้ยงให้เขาได้มีครอบครัว ให้เขาได้มีอนาคตที่ดี กูว่ามึงลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับน้องมินเมียมึงดูว่าน้องมันโอเคป่าว ถ้าน้องมันโอเคก็จะได้ลืมๆ เจไดไปบ้าง กูเห็นมึงแซดแทนเมียมานานล่ะ อ่อนฉิบหาย!!"


"ไอ้เหี้ยมาร์!! เกือบดีล่ะไอ้สัส!! ตบท้ายได้เหี้ยมาก" ไอ้ฟิวด่าครับ ส่วนผมก็กำลังคิดตามที่ไอ้เนย์กับไอ้มาร์พูด


"แล้วมึงคิดว่าไงวะไอ้ปู?" ผมหันไปถามความเห็นไอ้ปูครับ


"ไม่รู้ดิ กูอยู่กับโจก็มีความสุขดี หลานกูก็มีตั้งสองคน แต่กูกำลังคิดว่าคืนนี้จะทำลูกให้โจสักคนว่ะ เผื่อโจมันอยากเลี้ยงลูกบ้าง หึหึ"


"ไอ้สาดดด... ความคิดมึงเลวทรามมาก" ไอ้มาร์ด่าไอ้ปูครับ


"ขอบคุณที่ชมครับ ไอ้คนไม่มีน้ำยา" ไอ้ปูหรือจะยอมกัดกันอย่างกับหมา


"พอๆ เลยพวกมึง สาระมีแค่นิดเดียวจริงๆ ไอ้พวกจังไร!"


"ดีมากไอ้ฟิว กูจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายด่าพวกมัน" ไอ้เนย์พูด


"เออๆ เอางี้เว้ย มึงลองเอาเรื่องที่ไอ้เนย์พูดกับสาระอีกนิดหน่อยจากไอ้มาร์ไปคุยกับเมียมึง ถ้ามีอะไรให้พวกกูช่วยก็บอกได้ตลอดเวลาเว้ยเพื่อน" ไอ้ฟิวตบไหล่ให้กำลังใจผม


"เออดี กูเห็นด้วย" ไอ้มาร์กับไอ้เนย์พูดพร้อมกัน ส่วนไอ้ปูก็แค่นั่งพยักหน้าเห็นด้วยกับคำแนะนำนี้ครับ


"เออๆ กูขอบใจพวกมึงมากว่ะ แต่ตอนนี้กูจะทำยังไงให้มินหายงอนกูดีวะ" เฮ้ออ... คิดแล้วกลุ้มใจ




ครืดดด.... ครืดดด.... ครืดดดด...




"ไอ้สาดดด... ยิ้มเลยนะไอ้เหี้ย!!"


"พวกมึงกลับไปก่อน"


"ไล่เลยนะไอ้เพื่อนเลว!!"



"เออน่า!! กูต้องรับสายสำคัญสายนี้ก่อน"


"ถุยยย....."




"ครับ.... สวัสดีครับ"




TBC..........




หวัดดียามดึกค่ะ ชีวิตดี๊ดีนอนเช้าทุกวัน หุหุ
คิดถึงคนอ่านทุกคนนะจร้า...
คิดถึงป๋าทิว คิดถึงน้องมินอย่าลืมให้กำลังใจกันบ้างน้า...

ขอบคุณที่ติดตามนะจ๊ะ
เยิฟๆ จ้า



ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4057
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
ทิวนี่ ต้นแบบพ่อบ้านยอดเยี่บมสินะ อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
โอ๊ย...แล้วเจไดหายไปไหนละเนี่ยะ... :ling3:

ออฟไลน์ ่jjay

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
มินไม่เศร้าน้าาา เดี๋ยวทิวตามหาเจไดให้  :mew2:

ออฟไลน์ Star_ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-3
★ผัวขี้หึงVSเมียขาโหด ภาค 2
【ทิว❤มิน】


  :pig4: :เครดิตภาพ: ขอบคุณภาพจาก IG และเวปไซค์ค่ะ


【EP.03 สงสารที่รัก】





ผมเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนรักของผม ใช่ครับผมไล่พวกมันกลับแต่คิดเหรอครับว่าพวกมันจะทำตามคำพูดของผม แม่ง!! ไอ้มาร์ตัวดีเลยนู้นเลยครับ พากันไปนั่งแดกเหล้าฟรีอยู่ที่บาร์ร้านผมนี่แหละ เดี๋ยวผมคงต้องไปจัดการพวกมันหลังจากรับโทรศัพท์สายสำคัญนี้เสร็จซะก่อน




"ครับ... สวัสดีครับแม่"

"จ้า ตาทิวเมื่อกี้น้องโทรมาหาแม่บอกคืนนี้จะกลับมานอนที่บ้าน น้องเป็นอะไรรึป่าวลูก?" แม่มินโทรหาผมครับ

"มินบอกอย่างนั้นเหรอครับ?"

"ใช่จ๊ะ มินบอกแม่อย่างนั้น แม่ว่าเสียงมินดูเศร้าๆ นะลูกทะเลาะอะไรกันรึป่าวตาทิว" ผมถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ สงสารมินครับ

"ไม่ได้ทะเลาะครับ พอดีเมื่อคืนมินฝันร้ายนิดหน่อยครับแม่"

"ฝันร้ายงั้นเหรอ ฝันว่าอะไร? หรือว่า....." แม่ยายผมหยุดพูดแล้วถอนหายใจเช่นเดียวกัน

"ครับ มินฝันถึงเจได"

"เฮ้ออ... เป็นแบบนี้อีกแล้วเหรอ นี่แม่เริ่มงงแล้วนะสรุปเจไดนี่ลูกชายเพื่อนเราหรือลูกชายตามินลูกแม่กันแน่อะไรจะคิดถึงกันมากมายขนาดนั้น"

"ผมขอโทษครับแม่ ผมดูแลมินไม่ดีเองครับ" ผมรู้สึกเครียดทุกครั้งที่มินมีอาการแบบนี้ บางครั้งก็คิดอะไรบ้าๆ คิดว่าการที่ผมรั้งมินไว้เพราะความรักของผมที่มีต่อมินมันเป็นเรื่องผิดรึป่าว ผมควรจะปล่อยมินไปไหม แต่ผมทำไม่ได้... ผมรักมินมาก รักมากจริงๆ

"ไม่ใช่ความผิดทิวหรอกลูกอย่าคิดมาก แม่ว่าตามินก็ไม่ได้คิดแบบนี้แน่นอนจ๊ะ เอาเป็นว่าช่วงนี้ทิวก็ทนตามใจน้องไปก่อนนะให้เวลาน้องอีกนิดนะลูก แม่ว่าอะไรๆ มันจะดีขึ้นเองจ้า"

"ครับ งั้นเดี๋ยววันนี้ผมจะพามินไปส่งที่บ้านนะครับ"

"จ้า พาน้องมาหาตามิกซิ รายนั้นก็บ่นคิดถึงอามินทุกวัน ซนมากๆ ไม่ยอมไปโรงเรียนงอแงสุดๆ ไปเลย เฮ้ออ... แม่เริ่มเหนื่อยกับหลานรักคนนี้ซะแล้วซิ คริคริ"

"หึหึ ครับ... แม่อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับเดี๋ยวผมซื้อเข้าไปให้ครับ"

"ไม่ต้องๆ เดี๋ยวแม่จะออกไปทำผมกับแม่เรานั้นแหละ นัดคุณเธอไว้จ๊ะ ยังไงแม่ฝากดูน้องด้วยนะลูก เอาใจยากนิดนึงแต่ลูกชายแม่น่ารักนะจ๊ะ" แม่ยายผมชมลูกชายตัวเองแบบขำๆ

"หึหึ... ได้ครับ"

"จ้า... งั้นแม่ขอตัวไปทำสวยก่อนนะจ๊ะ เบื่อมากกก.... สามีก็นั่งยุกยิกอยู่ได้ ชิส์... บายนะจ๊ะพ่อลูกเขย"

"ครับ... สวัสดีครับ"




แม่ยายผมน่ารักมากครับ บ้านเราสองคนเข้ากันได้ดีจนเกินไป ช่วงนี้พ่อผมแอบบ่นว่าแม่ชอบหนีเที่ยวกับแม่มินบ่อยๆ หึหึ แต่พ่อผมก็ใช่ย่อยครับ ถ้ามีเวลาว่างทีไรก็นัดพ่อมินไปตีกอล์ฟ ตกปลาเหมือนกัน คนที่ชอบอะไรเหมือนกันก็สนิทกันง่ายแบบนี้แหละครับ ผมดีใจนะที่บ้านเราสนิทกันแบบนี้ พูดแล้วผมคิดถึงมินจัง




"อ้าวเฮ้ย! สักกรึบไหมเพื่อน?" ไอ้มาร์ยื่นแก้วให้ผม

"แดกเหี้ยอะไรกันแต่หัววันขนาดนี้วะ พวกมึงไม่มีงานมีการทำรึไงสัส!!" ผมด่าพวกมันพอเป็นพิธีแต่งานนี้ขอสักแก้วเบาๆ ก็ดีเหมือนกันครับจะได้หายเครียดเรื่องเมีย

"พวกกูแดกพอเป็นพิธีสาดด.. เดี๋ยวก็แยกย้ายกันล่ะ" ไอ้เนย์นี่พอเหล้าเข้าปากความเป็นหมาก็มาแทนหมอทันทีครับ

"แล้วมึงล่ะไอ้ปูจะไปไหนต่อวะ?" ผมถามพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นจิบย้อมใจ

"เดี๋ยวแวะไปเอาเอกสารที่บ้านว่ะเมียกูลืมเอาไปด้วยเมื่อเช้า"

"ไอ้สัส!! ทาสเมีย!"

"หึหึ มึงไม่ต่างจากกูหรอกไอ้เหี้ยฟิว" ไอ้ปูด่านิ่งๆ แต่หน้าตากวนตีนโคตรๆ ไอ้ฟิวนี่ส่ายหัวหนักใจเลยครับ

"มึงอ่ะจะอยู่ร้านต่อหรือไปหาเมียวะ?" ไอ้ฟิวถามผม

"อืม... กูว่าจะไปหามันตอนบ่ายๆ จะพาไปกินข้าวแต่นี่มันไม่ยอมรับโทรศัพท์กูเลยว่ะ"

"เหี้ย!! น้องแม่งโกรธงอนมึงโคตรเก่งเลยว่ะ ตอนอยู่กับพวกกูนี่กวนตีนฉิบหายไม่รู้ว่าจะมีมุมนี้ด้วย อาการหนักน่าดู"

"อืม... มินมันคงเศร้าแหละ ฝันร้ายอย่างนี้มาหลายครั้งแล้วว่ะแต่ครั้งนี้เสือกติดต่อไอ้เหี้ยไม้ไม่ได้ สัสเอ้ย!! กูจะทำยังไงดีวะ!!"

"เฮ้ยยย... ค่อยๆ คิดใจเย็นๆ ดิวะเพื่อน ลองไปคุยกับน้องก่อนเรื่องที่ไอ้มาร์แนะนำเผื่อน้องมันอยากจะทำแบบนั้นไงจะได้ลืมลูกไอ้เหี้ยไม้ได้" ไอ้ฟิวตบไหล่ให้กำลังใจผม

"หึหึ... ถ้าคลอดลูกเองได้ป่านนี้กูว่าได้ลูกเป็นครอกแล้วว่ะ ไอ้เหี้ยทิวแม่งขยันขนาดนั้น"

"สัสปู!! มึงด้วยไอ้เหี้ย!!" ฮ่าๆๆๆๆ แล้วเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ผมก็ดังขึ้นพร้อมกัน ทุกอย่างเหมือนจะดีครับแต่ติดแค่เรื่องเดียว




ครืดดด.... ครืดดด.... ครืดดด....




ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแต่สายที่โทรเข้ามาดันไม่ใช่สายที่ผมกำลังรออยู่ เฮ้อออ.....



"ครับผม...."

"สวัสดีฮะอาทิว วันนี้มิกไม่สบายฮะ... คริคริ"

"หึหึ... นี่แกล้งป่วยเพราะรู้ว่าอามินจะกลับบ้านวันนี้ใช่รึป่าวครับ?"

"ป่าวนะฮะ มิกป่วยจริงๆ ฮะ มิกตัวร้องจริงๆ ใช่ไหมฮะแม่?"

"จ้า... ตัวร้อนนิดๆ จ๊ะ" ผมได้ยินเสียงพี่สะใภ้มินพูดเบาๆ พร้อมกับหัวเราะให้กับความน่ารักของลูกชายตัวน้อย

"ครับ... ป่วยก็ต้องนอนพักผ่อนเยอะๆ นะครับ แล้วมิกกี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับเดี๋ยวอากับอามินจะแวะซื้อใหครับ?"

"ไม่ฮะ... อาทิวกับอามินมาไวๆ นะฮะ มิกจะรอฮะ"

"หึหึ... ครับผม เดี๋ยวอาไปรับอามินที่ทำงานแล้วจะรีบไปหานะครับ"

"เย้ๆ ฮะอาทิว งั้นมิกไปทานข้าวก่อนนะฮะ รีบๆ มานะฮะมิกคิดถึง"

"คร๊าบบ... อาก็คิดถึงมิกกี้เหมือนกันครับ"

"ครับ... คริคริ สวัสดีครับอาทิว"




หลานชายมินนี่นับวันโตขึ้นยิ่งนิสัยเหมือนเมียผมขึ้นทุกวัน ขี้เล่น ทะเล้น กวนๆ บ้างบางอารมณ์แต่ผลรวมออกมาคือน่ารักครับ หึหึ เฮ้ออ.... ว่าแล้วก็เป็นห่วงเมียจังโว๊ยยยย.....




ผมพยายามโทรหามินอยู่หลายรอบ นั่งทำงานก็กังวลปนน้อยใจเมียตัวเอง ห่วงก็ห่วงกลัวมินจะเศร้าอีก ผมนั่งทนทำงานต่อได้อีกสักพักก็ตัดสินใจขับรถไปหามินครับ ใช้เวลาไม่นานนักก็ขับรถมาจอดตรงร้านกาแฟข้างล่างตึก รีบมาก็เท่านั้นเพราะยังไม่ถึงเวลาที่มินเลิกงานเห็นวันนี้บอกว่าประมาณสี่โมงก็น่าจะเสร็จงานวันนี้ ผมนั่งจิบกาแฟไปมองวิวรอบๆ ไปด้วย มือก็จับโทรศัพท์ตลอดเวลา โทรหาก็ไม่รับไม่รู้งอนไม่เลิกหรืองานยุ่งปวดใจจริงๆ วุ้ย!!




ผมนั่งรอมินอยู่นานจนเลยเวลาที่มินบอกจะเลิกงานแต่ก็ยังไม่เห็นมินเลยครับ ตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้วด้วย ผมกดโทรศัพท์โทรหามินอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล มีแต่เสียงรอสายที่ผมได้ยินอยู่ในตอนนี้ ในขณะที่ผมกำลังโทรหามินอยู่หลายครั้งสายตาผมก็เหลือบไปเห็นไอ้ผู้จัดการหน้าจืดเดินออกมาจากตึก แม่ง!! ผมเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไปจ่ายเงินค่ากาแฟแล้วรีบเดินตามไอ้หน้าจืดออกไป




"เฮ้ย! คุณผู้จัดการ!" ถุย!!! กูรู้สึกเกลียดตัวเองจังที่ต้องเรียกมันแบบนี้

"อ้าว สวัสดีครับคุณทิว" แม่งทักทายกูซะเพราะเลย

"คุณเห็นแฟนผมป่ะ?" แม่ง!!! กูอยากตบปากตัวเองจริงๆ เล๊ยยย.... จะพูดอ้อมๆ นิดนึงก็ไม่ได้!!

"น้องมินเหรอครับ?" ไสๆ ไอ้สัส!! เมียกูมีอยู่คนเดียวยังจะถามอีก

"เออ!! เฮ้ย!! ครับๆ มินนั่นแหละครับ"

"อ่อ... น้องมิน...."

"ทิว....." ผมกำลังตั้งใจรอฟังคำตอบจากไอ้ผู้จัดการขี้เก็กเสียงที่ผมคุ้นหูก็ดังขึ้น

"มิน! ไปไหนมาห๊ะ! รู้ไหมว่ากู... เฮ้ย!! พี่เป็นห่วง ทำไมไม่รับโทรศัพท์ หื้ออออ...."

"วันนี้ออกไปข้างนอกมาลืมโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะทำงานนะ" หน้ามินดูเหนื่อยๆ ครับ ผมเห็นแล้วสงสารเลย อยากกอดมินจัง

"อืมๆ งั้นไม่เป็นไร ป่ะกลับบ้านกัน"

"อืม...." มินพยักหน้าตอบกลับ

"ผมไปก่อนนะครับ" มินหันไปบอกลาไอ้ผู้จัดการหน้าจืดนั่น

"ครับๆ กลับบ้านดีๆ นะครับน้องมิน ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนเยอะๆ พี่เห็นหน้าน้องมินวันนี้ไม่ค่อยสู้ดีเลย พี่เป็นห่วงนะครับ"

"ครับ ขอบคุณมากครับ"

"ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงแฟนผม ป่ะมินกลับบ้าน" แม่ง!! อดทนไว้ไอ้ทิว ก่อนที่ผมจะเผลอตัวทำอะไรไปมากกว่านี้ผมว่าผมพามินกลับย้านก่อนดีกว่าครับ



ผมเดินจูงมือมินมาที่รถ มินเดินเงียบมาตลอดทาง แววตาดูหงอยๆ อีกแล้ว เฮ้ออ... ผมควรจะทำยังไงดีวะ!!




"นอนพักก่อนไหมเดี๋ยวถึงบ้านแม่แล้วจะปลุก" ผมถามมินหลังจากเราทั้งสองคนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

"อืม...." มินตอบก่อนจะขดตัวแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่างรถ ผมเอื้อมมือไปปรับเบาะให้มินนอนสบายขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อแจ๊คเก็ตที่หลังรถมาคลุมตัวมินไว้

"อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมมิน กูเป็นห่วงมึงนะ" มินนอนเงียบ




ผมขับรถออกมาจากร้านกาแฟแล้วตรงไปที่บ้านมินทันที พอไปถึงบ้านมิกกี้ก็วิ่งออกมากระโดดใส่ผมกับมินด้วยความดีใจ มินหัวเราะร่างเริงได้สักพักก็บอกหลานว่าขอขึ้นไปนอนพักก่อนเพราะรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย แต่ผมดูท่าทางของมินแล้วดูก็รู้ว่ามินกำลังฝืนยิ้มให้หลานครับ




"มินมานี่ม่ะ" ผมเรียกมินให้มาหลังลงข้างๆ หลังจากมินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้วครับ

"อืม.... ว่าไง?"

"เฮ้ออ... เป็นอะไรไหนเล่าให้ฟังหน่อยซิ ทำไมทำหน้าหงอยแบบนี้ หื้อ?"

"ทิว...." มินโน้มตัวเข้ามากอดผมไว้แน่น ผมกระชับตัวมินเข้ามากอดพร้อมกับลูบที่หลังเบาๆ เพื่อปลอบโยนมิน

"มีอะไรไหนเล่าให้ทิวฟังหน่อย"

"ขอโทษที่ไม่ได้โทรกลับนะ วันนี้กูเหนื่อยจริงๆ คิดอะไรก็ปวดหัวไปหมด ทำอะไรก็เหมือนทำได้ไม่ค่อยดีเลยไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน"

"อืม... ไม่เป็นไรนะ อย่าคิดมากทิวเป็นห่วงมินนะครับ รู้ไหม?" ฟอดดด....

"อืม.... รู้แล้ว ถึงมาขอโทษไงที่ปล่อยให้เป็นห่วง ไม่รู้ดิทิว... วันนี้เหมือนยังไม่พร้อมอ่ะ ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้จะคุยอะไร คิดอะไรก็รู้สึกเหนื่อยไปหมด" มินตัวสั่นเล็กน้อยครับ คงจะรู้สึกอัดอั้นมาสักพักแล้วเลยแสดงอาการแบบนี้ออกมา

"โอเคๆ รู้แล้วครับ งั้นวันนี้พักผ่อนก่อนนะ คืนนี้นอนที่บ้านแม่นี่แหละเดี๋ยวทิวแวะเข้าไปที่ร้านแล้วจะรีบกลับมาหานะ"

"อืม... ขอโทษนะ"


ผมผละตัวออกจากมิน ใช้สองมือของผมประคองหน้ามินเอาไว้ก่อนจะจุ๊บลงที่ริมฝีปากบางเบาๆ อย่างหยอกล้อแล้วยิ้มให้มิน


"ไม่เป็นไรครับที่รัก หึหึ.... เดี๋ยวทิวจะรีบไปแล้วรีบกลับมาหานะ"

"อืม...." มินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้ผม

"นอนพักก่อนทิวกลับไม่เกินห้าทุ่มแน่นอน"

"อืม...." มินพยักหน้าตอบ

"อย่าคิดมากรู้ไหม ทิวเป็นห่วงมินมากนะครับ" ฟอดดดด....

"อืม... ขอบคุณนะทิว" มินโผล่เข้ากอดผมอีกครั้ง ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับนอกจากปลอบโยนให้มินรู้สึกดีขึ้น ถ้ามีอะไรที่ผมทำให้ได้เพื่อมินแล้วผมพร้อมจะทำทุกอย่าง




หลังจากผมกล่อมมินจนหลับผมก็รับขับรถมาที่ร้าน รีบเคลียร์งานทุกอย่าง สั่งงานเด็กที่ร้านจนเสร็จเรียบร้อย ฝากให้ไอ้เก่งดูแลร้านแทนผม โชคดีหน่อยที่วันนี้ไอ้มาร์กับไอ้เนย์ว่างเลยจะมานั่งเฝ้าร้านแทนผมชั่วคราว ค่าจ้างพวกมันก็เหล้าในร้านผมนั่นแหละครับ พวกมันเป็นเพื่อนที่ดีของผมที่สุดเท่าที่ผมคบเพื่อนมา ไม่ว่าจะกี่ปีเพื่อนผมก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน พวกเราให้ความช่วยเหลือกันทุกเรื่องไม่ว่าเพื่อนคนไหนกำลังมีปัญหาหรือเดือดร้อนมา ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่พวกมันทำให้ผมภูมิใจที่ผมเลือกคบเพื่อนไม่ผิด




หลังจากเคลียร์งานทุกอย่างที่ร้านเสร็จผมก็รีบขันรถกลับมาที่บ้านแม่ยาย ก่อนเข้าบ้านก็แวะซื้อไอศครีมมาปลอบใจเด็กน้อยของผมสักหน่อยเผื่อดึกๆ ตื่นขึ้นมาอยากกินนะครับ



"อ้าวตาทิว! ทำไมกลับมาเร็วจังเลยลูก?"

"สวัสดีครับแม่" ผมยกมือไหว้แม่ยายผมครับ

"จ๊ะๆ แล้วนี่ไม่เข้าไปดูแลร้านเหรอ?"

"ผมเข้าไปมาแล้วครับ วันนี้แค่เข้าไปสั่งงานเด็กๆ ที่ร้านไว้ก็พอ มินไม่ค่อยสบายครับ"

"ตายๆ แย่จริงๆ เลยตามินเนี้ยะทำพี่เขาเสียงานเสียการหมด"

"ไม่เป็นไรครับแม่ เดี๋ยวผมขอขึ้นไปดูมินก่อนนะครับ"

"จ๊ะๆ ถ้าหิวหรืออยากกินอะไรมาบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่ทำแล้วให้เด็กเอาขึ้นไปให้"

"ครับ ขอบคุณมากครับ งั้นผมขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ"

"จ๊ะๆ ขึ้นไปดูน้องเถอะ มีอะไรเรียกแม่ได้เลยนะ"

"ครับ ผมไปก่อนนะครับ"

"เออใช่!! ตาทิวเดี๋ยวก่อน" ผมถูกแม่ยายรั้งตัวไว้อีกครั้ง

"ครับ..."

"ตายล่ะ! เอายังไงดีล่ะ พอดีหนูม่านฟ้าจะบินมาถึงพรุ่งนี้ เนี้ยะ! ย้ำแม่ว่าให้ตามินไปรับที่สนามบินให้ได้ซะด้วยซิ" แม่ยายผมทำท่าหนักใจ

"ม่านฟ้า.... ใครเหรอครับ?" ผมถาม

"อ่อ... หนูม่านฟ้าเป็นลูกสาวลูกพี่ลูกน้องแม่เองจ๊ะ เมื่อก่อนเคยเรียนที่เมืองไทยนี่แหละ เพิ่งบินไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศษเมื่อหกปีที่แล้วจ๊ะ"

"อ่อ... ครับ"

"หนูม่านฟ้าจะมาเที่ยวที่เมืองไทยประมาณ 2 อาทิตย์เลยอยากให้มินไปรับที่สนามบินนะจ๊ะ ทิวพอจะพาน้องไปได้ไหมลูก?"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกมินเองครับ แล้วพรุ่งนี้ผมจะพามินไปรับน้องม่านฟ้าที่สนามบินเองครับ"

"ดีมากจ๊ะ พ่อทิวของแม่นี่น่ารักจริงๆ เลยนะ ไปๆ ขึ้นไปดูน้องได้แล้วจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะได้ไปดูละครบ้าง"

"ครับ... งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"จ้า... พ่อลูกเขย คริคริ"




ผมเดินเข้ามาให้ห้องนอนก็เห็นมินยังคงนอนหลับอยู่บนที่นอนเหมือนเดิมครับ ผมเดินเข้าไปหอมที่หน้าผากมินอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายตัวเอง ตอนนี้บ้านมินก็เหมือนบ้านของผมอีกหลัง ส่วนบ้านผมก็เหมือนบ้านของมินเช่นเดียวกันครับ เราสองคนถ้ามีเวลาว่างก็จะกลับมาค้างที่บ้านพ่อแม่ทั้งสองบ้านสลับกัน เราทำอย่างนี้ตั้งแต่เรื่องของเราสองคนชัดเจนและผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านรับรู้ครับ เรียกได้ว่าชีวิตผมสองคนหลังจากวันที่ผมขอมินแต่งงานก็ดีขึ้นจนผมเรียกได้ว่ามีความสุขที่สุดในชีวิต





ผมเดินไปปิดไฟจนครบทุกดวงแล้วเปิดไฟที่หัวเตียงให้พอมีแสงสว่างเล็กน้อยก่อนจะนั่งมองมินหลับอยู่ข้างกาย ตื่นมาก็ได้ยิ้มให้กัน ได้กอดกัน ได้ทำทุกอย่างร่วมกันผมว่ามันเป็นอะไรที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้รับมาก่อน นับวันความรักที่ผมมีให้มินก็ยิ่งมากขึ้นทุกวัน ทุกครั้งที่ผมแกล้งทำหวานหรือบอกรักมินนอกจากจะทำให้ผมหัวใจผองโตแล้วยังได้เห็นที่รักของผมอายจนทำอะไรไม่ถูกด้วยนะครับ



น่ารัก.....



ฟอดดด......



"อือออ...." มินขยับตัวเล็กน้อย ผมล้มตัวลงนอนก่อนจะรวบตัวมินเข้ามากอดไว้ในอ้อมกอดของผม

"ทิว....." มินค่อยๆ ลืมตามขึ้น พยายามหรี่ตามองผมครับ พอรู้ว่าเป็นผมก็หลับตาลงอีกครั้งก่อนจะซุกตัวเข้าหาผมมากขึ้น

"ทิวทำให้มินตื่นรึป่าว?" ฟอดดด.....

"ไม่เป็นไร... ยังไม่ตื่น" นั่นคือคำตอบที่ทำเอาผมยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยิน

"โอเคๆ ยังไม่ตื่นก็ดีแล้ว นอนซะนะ" ผมลูบหลังมินเบาๆ เพื่อกล่อมให้มินนอนต่อครับ


จุ๊บบบบ....


"ทำงานเหนื่อยไหม?" มินจุ๊บที่คางผมแล้วถามทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม

"หึหึ... ไม่เหนื่อยครับ พี่คิดถึงมินเลยต้องรีบทำรีบกลับมาบ้านไง"

"หึหึ... ตอบได้ดี" ผมรู้สึกเลยว่ามินกอดผมแน่นขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆ เลยครับ

"มิน......"

"ครับ...."

"เรารับเด็กมาเลี้ยงดีไหม?" ผมคิดอยู่นานเหมือนกันครับเรื่องนี้พอไม่เนย์แนะนำอีกคนผมก็อยากที่จะลองคุยกับมินดู ผมอยากให้มินลืมเจไดสักที ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นมินเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่คิดถึงเจไดลูกไอ้ไม้

"ไม่อ่ะ... ไม่ได้รักเด็ก" คำตอบมินค่อนข้างไม่ตรงกับใจสักเท่าไหร่ว่าไหมครับ

"เอางั้นเหรอ?" ผมถามย้ำ

"อืม... เราอยู่กันแบบนี้แหละดีแล้ว" มินลืมตาขึ้นมามองผมแล้วยิ้มให้ผมครับ

"ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ?" ผมถามอีกครั้ง

"อืม... ไม่เปลี่ยนใจเธอคนเดียว หึหึ"

"หือออ.... สักทีดีไหม หื้อ?!"



ฟอดดดด..... ฟอดดดด.....



"มินทำให้ทิวคิดมากรึป่าว? ขอโทษนะ..."

"ป่าวหรอก.... ทิวแค่รู้สึกว่ามินคงจะเหงาแค่นั้นเองครับ"

"ไม่เลย... ไม่ได้เหงาคร๊าบ.... มินมีความสุขดีแล้วที่ได้อยู่แบบนี้" มินซุกหน้าลงที่อกของผม

"จริงนะ?"

"อืม.... ชัวร์ป๊าบ!!"

"หึหึ... ชัวร์ป๊าบอะไร หื้ออ?!!"

"ก็ใช่เลย... มันเจ๋ง... มันดีไง" ผมเริ่มได้มินคนเดิมกลับมาแล้วครับ

"ฮ่าๆๆๆ อ้าวเหรอ... มันแปลว่าอย่างนี้เหรอ?" ผมแกล้งถาม

"อืมดิ! แปลว่าแบบนี้แหละ"

"แน่ใจ?"

"ชัวร์ป๊าบๆ เลยอ่ะ"

"เดี๋ยวเจอสักป๊าบสองป๊าบดีไหม? หึหึ...."

"โนๆๆ วันนี้ขอบายนะครับ แผลเก่ายังไม่หายเลย" มินคนเดิมเริ่มกลับมาแปดสิบเปอร์เซ็นแล้วครับ

"ไหนๆ แผลเดิมอยู่ไหนดูดิ๊" ผมเริ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อยืดของมิน

"ทะลึงๆ พอเลย" มินจับมือผมออกมาแล้วเอามากอดมินไว้เหมือนเดิม ขามินก็ก่ายทับตัวผมไว้

"ใครทะลึ่งกันแน่" ผมแกล้งพูดเย้า

"โรคหื่นกามกำเริบอีกแล้วใช่ไหม หื้อ!!"

"โอ๊ยยย.... มินคร๊าบ... ทิวยอมแล้วคร๊าบบ...."

"หึหึ.... จะเลิกหื่นกามไหมไหนพูดดิ๊!"

"อร๊ากก... เลิกครับเลิก... ที่ร๊ากกก...." นั่นมันกล่องดวงใจของผัวนะคร๊าบบ....

"หึหึ.... ดีมาก เชื่อฟังได้แบบนี้ดีมากจะได้ไม่ต้องเหนื่อยออกแรงอีก"

"โอ๊ยย.... มินอ่าาา....."

"เจ็บมากเหรอ?" ป๊าดดด... ดูเมียกูถามเข้า

"จุกโคตรๆ อ่ะ" ผมอ้อนซะเลย

"งั้นก็สูญพันธุ์แล้วอ่ะดิ?!"

"เฮ้ยย!!! ไม่ๆ ยังใช้การได้ดี"

"ไอ้ทะลึ่ง!!" มินด่าก่อนจะกัดลงที่หน้าอกผมเบาๆ อย่างหยอกล้อ

"หึหึ... ทำตัวน่ารักอีกแล้วนะ เดี๋ยวก็อดใจไม่ไหวอีก"



ฟอดดดด.....



"พอๆ น้ำลายเต็มหน้าแล้วเนี้ยะ"

"หึหึ... นึกว่าชอบซะอีก" ผมแกล้งพูดหลอก

"เฮ้ออ... เลิกเล่นได้ล่ะจะนอน"

"เออๆ รีบนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปทำงานไม่ไหวไหนจะต้องไปรับพี่สาวมึงอีก นอนครับนอนที่รัก" ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวผมทั้งสองคนไว้

"พี่สาว?" มินพูดด้วยน้ำเสียงงุนงง

"อืม... พรุ่งนี้แม่ให้ไปรับพี่สาวมึงไงครับที่รัก" เออ... ดีวุ้ย!! กูพูดเพราะๆ กันได้แปปเดียวจริงๆ เหอะ!

"พี่สาวไหนวะ กูมีแต่พี่ชาย!" เออ! อันนี้กูก็เพิ่งรู้นี่แหละ

"ไม่รู้ดิ... เห็นแม่บอกว่าพี่สาวมึงจะมาจากต่างประเทศ ชื่ออะไรวะ.... ม่าน... ม่านฟ้าอะไรนี่แหละ" ผมพยายามนึกชื่อเพื่อบอกมิน

"ม่านฟ้า....." มินพูดงึมงำพยายามคิด

"อืม... ถ้าจำไม่ผิดแม่บอกว่าชื่อม่านฟ้านะ เอ๊ะ!! หรือกูจำชื่อผิดวะ"

"พี่ม่านฟ้า!!" มินพูดชื่อขึ้นเสียงดังจนผมต้องจ้องหน้ามินด้วยความสงสัย

"ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น มีอะไรจะบอกกูก่อนไหม?"

"หือ! มีอะไร... ป่าวนิ"

"มึงทำท่าแปลกๆ นะมิน"

"เฮ้ย!! มีอะไร... ไม่มีๆ นอนเหอะง่วงแล้ว" มินพลิกตัวไปอีกทางทำให้ตัวมินหลุดจากอ้อมกอดผม

"มินมึงอย่าทำตัวน่าสงสัยตอนนี้ มีอะไรจะพูดให้พูดมาตอนนี้เลย" มินหันหน้ากลับมามองผมแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ

"ไม่มีอะไร กูง่วงนอนแล้วอ่ะทิว" มินกอดผม

"ไม่มีอะไรจริงๆ นะ!" ผมถามย้ำ

"อืม... ไม่มีอะไรจริงๆ ฝันดีนะไอ้ป๋า" แล้วเสียงหาวก็ดังขึ้น

"ไม่มีก็ดีแล้ว งั้นนอนซะ"



จุ๊บบบบ.....



"ฝันดีนะไอ้แห้ง" ผมจุ๊บลงที่หน้าผากมินแล้วมินก็นอนหลับไปในอ้อมกอดผม




TBC.....





มาแว้วว.... อาจจะไม่ได้มาบ่อยแต่จะพยายามมาต่อให้นะคะ
ไม่ได้เขียนต่อๆ กันหลายวันคนอ่านก็หาย แง!!
แต่ก็ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ยังติดตามอ่านอยู่นะคะ
ขอบคุณมากๆ ค่ะ


ออฟไลน์ mam.nalok

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อย่ามาม่านะ ไม่เอา :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4057
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
พี่ม่านฟ้านี่ชอบแกล้งมินป่ะนะ ตกใจขนาดนั้น

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
ยัยม่านฟ้านี้ใครกัน  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อม่านฟ้ามาาาาาา...

ออฟไลน์ ่jjay

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
พี่ม่านฟ้าเป็นใครรรร  :katai1:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
ยังรอป๋าทิวกะหนูมินอยู่นะจ๊ะ   :L2:

ออฟไลน์ Star_ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-3
★ผัวขี้หึงVSเมียขาโหด ภาค 2
【ทิว❤มิน】


  :pig4: :เครดิตภาพ: ขอบคุณภาพจาก IG และเวปไซค์ค่ะ



【EP.04 ทำตัวน่าสงสัย】






"มินตื่นเร็วเดี๋ยวไปทำงานสาย" ผมพยายามปลุกเมียขี้เซาให้ตื่นจากนิทราอยู่ครับ หึหึ

 "อือออ.... ขออีกห้านาที"


 ฟอดดดด.....


 "ไม่ได้ครับ ตื่นครับไอ้แห้งเดี๋ยวพาไปกินโจ๊กร้านเจ้หมวย"



 พรึ่บ!!!!



 แล้วมินก็เด้งตัวขึ้นมาทันที นั่งเมาขี้ตาอยู่สักพักก่อนจะใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งตัวเองถ่างตาข้างขวาแล้วมองมาที่ผม



 "โจ๊กร้านเจ้หมวยเหรอ?" นั่นไง เมียกูเห็นแก่ของกินเป็นหลักครับ หึหึ

 "อืม... เห็นวันก่อนบ่นอยากกินไม่ใช่รึไง" ผมถาม

 "อืม... อยากกิน เดี๋ยวไปอาบน้ำแป๊ป" แล้วมินก็พยายามเคลียร์ตัวเองเพื่อลุกขึ้นจากที่นอน

 "อาบน้ำล่ะไม่ใช่วิ่งผ่าน" ผมพูกขำๆ

 "คร๊าบ... ขอนมด้วยหนึ่งแก้ว" แล้วนั้นก็คือสิ่งที่ผมต้องเตรียมให้มันซินะ

 "คร๊าบ... คุณชายมิน"


 ผมเดินลงมาชั้นล่างของบ้านแล้วเดินตรงไปที่ครัวกลิ่นอาหารก็หอมฟุ้งไปทั่วทั้งครัว


 "อ้าวตาทิวตื่นแล้วเหรอลูก?" คุณแม่กำลังขมักเขม้นอยู่กับการเตรียมอาหารเช้าครับ

 "ครับแม่ ผมลงมาเอานมให้มินครับ"

 "แป๊ปนะลูกเดี๋ยวแม่อุ่นนมให้"

 "ไม่ต้องครับแม่ เดี๋ยวผมทำเองครับแม่ทำกับข้าวต่อเถอะครับ"

 "เอางั้นเหรอจ๊ะ?" แม่หันมาถามแล้วยิ้มให้ผม

 "ครับ เดี๋ยวผมจัดการเองแม่ไม่ต้องห่วงครับ"

 "ต๊ายยย!!!! นี่ฉันมีลูกเขยดีขนาดนี้เลยเหรอเนี้ยะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งเอาใจเก่ง คริคริ.... ตามินนี่โชคดีจริงๆ ให้ตายเถอะ ชิส์!"
 
 "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับแม่ ผมขออนุญาตใช้พื้นที่หน่อยนะครับ"

 "ได้จ้า.... บ้านนี้ก็เหมือนบ้านทิวนั่นแหละลูก เชิญตามสบายเลยจ๊ะ"

 "ครับ... ขอบคุณมากครับ"



 ผมเปิดตู้เย็นแล้วจัดการเตรียมนมมาอุ่นให้ที่รักของผม ระหว่างที่ผมกำลังอุ่นนมปิ้งขนมปังแม่ยายผมก็คุยเรื่องมินตอนเด็กๆ ให้ฟังไม่หยุด มันทำให้ผมอมยิ้มไม่หยุดเลยครับ เด็กๆ ซนขนาดนั้นโตมาจะดื้อจะซนกว่าผมก็ไม่แปลกใจแล้วครับ



 "นมอ่ะ?" พอออกจากห้องน้ำได้ก็ถามหาทันที


 "วางอยู่ที่โต๊ะเล็กข้างโซฟา กินขนมปังรองท้องด้วยนะเผื่อรถติดเดี๋ยวจะหิวซะก่อน" ผมพูดบอก มินยืนยิ้มให้ผมแล้วขยับปากแบบไม่มีเสียงว่า... "ขอบคุณครับ" ฮ่าๆๆๆ ไอ้ผมก็ไม่เข้าใจลูกเล่นความทะเล้นของเมียตัวเองสักเท่าไหร่ แต่ยิ่งดูยังไงเมียผมก็โคตรน่ารักเลยครับ




 ผมปล่อยให้มินจัดการตัวเองให้เสร็จ อ๊ะๆๆ อย่าคิดลึกนะครับ ที่ว่าจัดการให้เสร็จนี่คือแต่งตัวและทานอาหารเบาๆ ลองท้องก่อนที่ผมจะพาไปกินแบบจัดหนัก หลังจากผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงมาหามินที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับมิกกี้อยู่หน้าบ้าน วันนี้มิกกี้ต้องไปโรงเรียนไงครับ อาการงอแงไม่มีเพราะได้เล่นกับอามินที่รักก่อนจะควักเงินให้หลานไปโรงเรียนอีกหนึ่งร้อยบาท




 "สวัสดีฮะอามิน สวัสดีฮะอาทิว"

 "คร๊าบ... ตั้งใจเรียนรู้ไหม ถ้ามิกกี้งอแงไม่ตั้งใจเรียนอาจะไม่มาหาบ่อยๆ นะครับ"

 "มิกจะตั้งใจเรียนฮะ คุณพ่อบอกว่าถ้ามิกสอบได้ที่หนึ่งคุณพ่อจะให้มิกไปอยู่กับอามินกับอาทิวได้หนึ่งอาทิตย์เลยฮะ" เอิ่ม.... คือหลานถามกูบ้างไหม

 "ฮ่าๆๆ ได้ซิครับ ถ้ามิกกี้สอบได้ที่หนึ่งอามินจะให้ไปนอนที่คอนโดหนึ่งอาทิตย์พร้อมพาไปเที่ยวด้วยนะครับ แต่เอ๊ะ! จะพามิกกี้ไปเที่ยวที่ไหนดีน้าา... เดี๋ยวอาขอคิดก่อนนะครับ"

 "เย้ๆๆๆ แม่ฮะๆ อามินจะพามิกไปเที่ยวด้วยนะฮะ" เด็กน้อยก็ดีใจใหญ่ ผมก็อดยิ้มปนเศร้านิดๆ ไม่ได้ครับ เหอะๆ

 "จ้าๆ เราไปโรงเรียนกันได้แล้วครับมิกกี้ อามินกับอาทิวต้องรีบไปทำงานนะครับลูก"

 "อามินฮะ...."

 "ครับผม...." มินอุ้มหลานขึ้นจนตัวลอย



 ฟอดดดด.... มิกกี้หอมเข้าที่แก้มของมิน


 "มิกรักอามินที่สุดเลยฮะ มิกต้องไปเรียนก่อนนะฮะ เลิกเรียนอามินโทรมาหามิกด้วยนะฮะ มิกจะรอ"

 "ครับ... รับทราบและปฏิบัติครับผม"

 "อาทิวฮะ..." ผมเดินเข้าไปหามิกกี้ใกล้ๆ



 ฟอดดดด....



 "มิกรักอาทิวเหมือนกันนะฮะ อาทิวอย่าดุอามินมากนะฮะไม่งั้นมิกจะไม่พูดกับอาทิวไม่รู้ด้วย คึคึ"

 "ครับ... อารู้แล้วครับ สอนหลานให้พูดใช่ไหมเนี้ยะ?" ผมหันไปถามมิน

 "หื้อ!! ป่าวเลย ไม่ได้สอนสักนิดเดียว... จริงไหมครับมิกกี้?"

 "จริงฮะ... มิกกี้คิดเอาเองฮะ" แล้วมิกกี้ก็แอบหันไปขำกับมินสองคนส่วนผมก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นความซ่าของอากับหลานตัวน้อย ทั้งผมและมินรวมทั้งแม่ของมิกกี้ต่างพากันหัวเราะในความใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กน้อยก่อนจะกอดลากันอีกครั้ง




 ผมกับมินยืนส่งมิกกี้ขึ้นรถแล้วโบกมือบ๊าบบายจะจนเมื่อยแขน เด็กน้อยยังคงมองกระจกหลังและยิ้มกว้างให้เราสองคนจนรถขับพ้นรั้วบ้านไปไกล



 "ได้ยินแล้วใช่ป่ะ ห้ามดุอามินนะฮะ ฮ่าๆๆๆ"

 "หึหึ ใครจะกล้าดุเมียละครับ จุ๊บทีดิ๊" ผมแกล้งยื่นปากเข้าไปใกล้

 "เฮ้ยย!!! จะบ้าเหรอ!! นี่มันหน้าบ้านนะเว้ย!!"

 "อ้าว!! เออๆ งั้นไปทำกันในรถก็ได้ป่ะ"

 "ไอ้บ้า!! ทะลึ่ง!!"

 "หึหึ... ไปทำงานได้แล้วไอ้แห้งนี่มันกี่โมงแล้วครับ"

 "แป๊ปๆ เดี๋ยวไปเอาเป้ก่อน" มินทำท่าจะวิ่งเข้าไปเอาของในบ้าน

 "เดี๋ยว!! ไม่ต้องแล้ว กูเอาไปไว้ในรถให้แล้วครับ" ผมก็รู้งานนะเว้ย!

"แม่รู้ยังว่าออกมาแล้วอ่ะ?" มินถามขึ้นหลังจากผมขับรถออกมาจากบ้านได้สักพัก

 "อืม... รู้แล้ว บอกท่านแล้ว"

 "เดี๋ยวนี้เล่นใหญ่นะ เอาใจแม่ซะ เหอะ!! ตอนนี้แม่หลงรักมึงยิ่งกว่ากูอีก"

 "แล้วไง?" ผมแกล้งถามกลับไป

 "ป๊าว!! ใครจะกล้าทำอะไรล่ะ ได้เป็นลูกรักแล้วนิใครจะกล้าฮือล่ะ"

 "หึหึ... มึงก็ไม่ต่างจากกูหรอกมิน แม่กูก็ทั้งรักทั้งหลงมึงยิ่งกว่ากูเหมือนกันแหละไอ้แห้ง!" ผมเอื้อมมือไปจับมือมินมาวางที่ตักแล้วกุมมือมินเอาไว้

 "อ๊ะ!! แน่นอนครับ ดูด้วยนี่ใคร! มินสุดหล่อไงจะใครล่ะ"




 ตลอดทางที่ขับรถพามินไปกินโจ๊กมีแต่เสียงหัวเราะของเราสองคนที่พูดทับถมกันไปกันมาถึงความสำคัญที่ทั้งสองบ้านให้ความรักเราทั้งสองคนเป็นอย่างดี วันนี้มินกินจุเป็นพิเศษ พูดเยอะเป็นพิเศษ ผมพูดอะไรก็ตอบรับทุกคำจนผมอดยิ้มไม่ได้ วันนี้ทำตัวน่ารักอีกแล้วนะที่รัก




 "ให้มารับกี่โมงดี?" ผมถามหลังจากจอดรถข้างตึกที่มินทำงานอยู่

 "เอ่อ... ไม่รู้ดิ เดี๋ยวโทรบอกอีกทีได้ป่ะ?"

 "เอาอย่างนั้นเหรอ?" ผมถาม

 "อืม... ไม่รู้ว่าจะเสร็จกี่โมง เดี๋ยวดูก่อน"

 "แต่วันนี้มึงต้องไปรับพี่สาวตามที่แม่บอกนิ"

 "อ้าวเหรอ! เออๆ เดี๋ยวโทรถามแม่ก่อนแล้วจะโทรหานะ" มินพูดแบบรีบๆ พร้อมกับหยิบของเตรียมลงจากรถ

 "อืม... โทรมาด้วยล่ะจะได้รีบมารับ"

 "คร๊าบ.... รับทราบครับ"

 "หึหึ... วันนี้ดูเชื่อฟังแปลกๆ ดีนะ"

 "อะไร! อย่ามาๆ กลับไปได้แล้ว ขับรถดีๆ ด้วยอย่าขับเร็ว เข้าใจ๋?!!"

 "อืม... รู้แล้ว หอมทีดิ"

 "ให้ตายเหอะ!! มึงนี่นะ!!" มินมองซ้ายมองขวาก่อนจะทำตามที่ผมขอ


 ฟอดดดด.... ฟอดดดด....


 "กูรู้ว่ามึงต้องขอเบิ้ลเลยจัดให้ชุดใหญ่ไฟกระพริบ ไปแล้วนะเจอกันหลังเลิกงาน" มินยักคิ้วกวนๆ ก่อนจะออกจากรถไป



 ปัง!!!


 "เดี๋ยวมิน!!" ผมเปิดกระจกแล้วเรียกเมียรักของผม

 "อะไร?!!" มินหยุดเดินแล้วหันกลับมามองผม

 "คืนนี้ขอชุดใหญ่ไฟกระพริบอีกชุดได้ป่าว?" ผมตะโกนออกไปเสียงดัง มินมองซ้ายมองขวาก่อนจะชี้หน้าด่าผมว่า....

 "แม่ง!! จำไว้เลย!!"

 "ฮ่าๆๆ กูรักมึงนะ" ผมก็ยังไม่เลิกกวนตีนเมียตัวเองครับ

 "เออ!! ไอ้บ้ากูรู้แล้ว!! รักมึงเหมือนกัน" แล้วมินก็วิ่งไปเลยครับ




 ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งรักมากขึ้นทุกวัน ถ้าวันไหนไม่ได้กอดไม่ได้หอม ไม่ได้ลวนลามเมียผมคงนอนไม่หลับ สำหรับผมมินเป็นสิ่งที่มีค่าและสำคัญที่สุดของผมในตอนนี้ ผมรักเมียคนนี้ที่สุด




 ถามว่าทำไมมินถึงดูเป็นคนที่ไม่น่ารักสำหรับคนอื่น ใครจะมองว่ามินไม่ดียังไงผมไม่สนใจหรอกครับแค่อย่าให้ผมรู้หรือได้ยินก็พอ เพราะผมคงไม่พอใจมากแน่ๆ สำหรับมิน ความเป็นตัวตนของมินคือผู้ชายที่ดูหน้าตากวนๆ ชอบพูดจาโผงผาง ไม่เคยยอมใคร เอาแต่ใจทุกเรื่องแต่ในบางเรื่องก็มีเหตุผล มินเอาใจคนไม่เก่งหรอกครับ แสดงออกก็ไม่ค่อยเก่งแต่ผมสัมผัสได้ว่ามินรักและห่วงผมมากแค่ไหน ไม่ต้องพูดจาหวานๆ ไม่ต้องคอยเอาใจผมตลอดเวลาเพราะผมเลือกแล้วว่าสิ่งเหล่านั้นผลจะเป็นคนทำให้มินเอง ขออย่างเดียว... ขอให้มินอยู่เคียงข้างผมตลอดไปก็พอ....




 วันนี้กิจกรรมเดิมๆ คือหลังจากขับรถไปส่งมินผมก็กลับไปนอนต่อที่คอนโด ตอนเที่ยงตื่นมาโทรถามว่ามินกินข้าวกับอะไร ไปกินกับใคร ทำงานเหนื่อยไหม เราคุยกันอย่างนี้ทุกวันยกเว้นวันที่มินมีอาการงอแงไม่ยอมรับสายผมนั่นแหละครับ พอตกบ่ายผมก็ขับรถไปที่ร้านเข้าไปเคลียร์บัญชีจนเกือบถึงเวลาที่มินเลิกงาน ไอ้เก่งทำหน้าที่เตรียมเปิดร้านเหมือนทุกๆ วันและดูแลเด็กในร้านให้อยู่ในระเบียบและทำตามกฏอย่างเคร่งครัด เรื่องนี้ผมเลยหมดห่วงไม่ต้องกังวลอะไรมากมาย




 "วันนี้มีอะไรบ้าง?" ผมถามไอ้เก่งที่เข้ามารายงานผมเหมือนทุกๆ วัน

 "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษครับนาย แต่ตอนนี้ต้องตรวจเข้มมากขึ้นครับเพราะผมได้ข่าวว่ามีกลุ่มคนที่เอายามาปล่อยตามสถานที่เที่ยวอีกแล้วครับนาย" ไอ้เก่งรายงาน

 "เออดี... มึงตรวจให้ละเอียดแล้วกัน อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในร้านกู"

 "ได้ครับนาย ผมกำชับเด็กๆ ไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

 "อืม... แล้วมีอะไรอีก?"

 "เรื่องเปลี่ยนโซฟาเซ็ตใหม่โซนวีไอพีครับนาย ของจะเข้ามาอีกประมาณอาทิตย์หน้าครับ"

 "เออ... มึงทำเรื่องเบิกเงินมาแล้วกันเดี๋ยวกูจะเซ็นให้"

 "ได้ครับนาย...."

 "แล้วมีอะไรอีกไหม?" ผมถามเตรียมจะปิดแฟ้มเอกสารแล้วเก็บใส่ลิ้นชัก

 "คุณมินโทรมาบอกว่าวันนี้จะพาเพื่อนมาเที่ยวที่ร้านครับนาย คุณมินให้ผมเตรียมโต๊ะให้ครับ"

 "อืม... งั้นก็ไปจัดการตามนั้น"

 "ได้ครับนาย"

 "อืม... มึงไปได้ล่ะ เดี๋ยวกูกลับมึงก็เตรียมเปิดร้านให้เรียบร้อยล่ะ"

 "ครับนาย..." ไอ้เก่งตอบรับคำสั่งจากผมเสร็จก็เดินออกไปจากห้องทำงานผมทันที ผมเอนตัวพิงเก้าอี้เพราะรู้สึกล้าสายตาเพราะนั่งตรวจเอกสารอยู่นานเลยกะว่าจะพักสายตาสักพักค่อยโทรถามมินว่าจะให้ไปรับกี่โมง



 ครืดดด.... ครืดดด....



 ผมลืมตาขึ้นมามองที่โทรศัพท์ที่สั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน เห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว



 "ฮัลโหลไอ้ป๋า"

 "หึหึ... อยู่ไหนทำไมเสียงดัง?"

 "อยู่สนามบินคร๊าบ..." ผมขมวดคิ้วแน่น

 "ทำไมไปอยู่ที่นั่น?"

 "เฮ้ย!! อย่าเพิ่งเสียงเข้มดิ คืออย่างงี้ครับ พอดีพี่เขาเลื่อนไฟท์บินเร็วขึ้นสองชั่วโมงอ่ะ แม่โทรมาบอกเลยต้องรีบมาก่อน"

 "แล้วทำไมไม่โทรหา แล้วนี่ไปสนามบินกันใคร?!"

 "เฮ้ยทิว... ใจเย็นๆ ก่อน นี่มินเอง ยืมรถเพื่อนที่ทำงานมาครับผม มาคนเดียวคร๊าบ..." เฮ้ออ... จากที่ผมกำลังโกรธๆ พอเจอมินพูดแบบนี้ทีไรหายโกรธแม่งทุกที ให้ตายเถอะไอ้ทิว!!

 "แล้วนี่จะกลับกี่โมง? ให้ไปรับที่ไหน? แล้วพี่สาวจะให้ขับรถไปส่งที่ไหน? ไกลไหม? อันตรายรึป่าว?"

 "โหหห.... ถามเยอะอ่ะ ตอบไม่ทัน"

 "มิน! ตอบมา!"

 "เออๆ จะตอบอยู่เนี้ยะรอแป๊ปดิ! นี่มินเอง...."

 "มิน!! มันใช่เวลามาเล่นไหม?" คือมันจะตลกก็ช่วยดูด้วยไหมว่าผมเล่นด้วยรึป่าว เฮ้อออ... เพลียกับเมียรัก

 "โอเคๆ ตอบแล้ว.... อีกครึ่งชั่วโมงจะกลับแล้วคร๊าบ... เดี๋ยวรถไปส่งพี่ที่โรงแรงแถวปทุมวันกลางใจเมือง ไม่อันตรายเพราะเขาไม่วางระเบิดกันแล้ว เดี๋ยวขับรถไปส่งพี่เสร็จจะเอารถไปคือเพื่อนแล้วจะโทรให้มารับนะครับ"

 "ให้ไปรอที่ทำงานเลยไหม?" ผมถาม

 "เฮ้ย!! ไม่ต้อง!! เดี๋ยวใกล้เสร็จแล้วจะโทรไปบอก ทิว.... อยากกินเค้กร้านเดิมโทรสั่งให้หน่อยดิ"

 "หึหึ... มาอยากกินเค้กอะไรตอนนี้ เดี๋ยวเหอะ!!"

 "โหห... ไรว้า... คนอยากกินเค้กก็ผิด"

 "เออๆ เดี๋ยวโทรสั่งให้"

 "อ่ะฮ้า.... ขอบคุณครับ รักไอ้ป๋าที่สุด" ผมก็บ้ายิ้มตามคำพูดมันเนอะ

 "อืม... รีบๆ โทรมาล่ะ ห้ามขับรถเร็วแล้วโทรรายงานตัวด้วยถ้าถึงโรงแรงแล้ว"

 "คร๊าบ... รับทราบพร้อมปฏบัติ เฮ้ยทิว! แค่นี้ก่อนนะเครื่องแลนดิ้งแล้ว"

 "อืม... อย่าลืมโทรมานะไอ้แห้ง"

 "คร๊าบ... บายนะทิว"

 "อืม... บายครับ"



 ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด.....



 แล้วสายมินก็ตัดไป ถามว่าทำไมผมต้องเป็นห่วงมินขนาดนั้น จากเหตุการณ์ที่ผ่านมามันทำให้ผมตระหนักเสมอว่ามินต้องปลอดภัยและจะไม่มีใครทำอันตรายมินได้อีก




หลังจากวางสายจามมินผมเลือกที่จะนั่งรอมินอยู่ที่ร้านครับ ไอ้ฟิวไอ้เนย์ก็เสนอหน้ามาหาผมทันทีที่รู้ว่าผมยังอยู่ร้าน เราคุยกันไปเรื่อยเปื่อยตลอดเวลาที่ผมรอให้มินโทรกลับมาหา




 "ไอ้ห่าทิว!! มองอยู่ได้โทรศัพท์อ่ะ อยากโทรก็โทรซะจะได้หมดเรื่อง รำคาญลูกตาว่ะ"

 "มึงก็ไปเสือกเรื่องของมันทำไม่ให้เหี้ยฟิว!!"

 "พอๆ พวกมึงสองคนหยุดเห่าได้ล่ะ กูออกไปโทรหามินแป๊ปเดี๋ยวมา"

 "เออๆ จะไปไหนก็ไป" ไอ้ฟิวทำท่าไล่ผมครับ ผมเลยถีบเก้าอี้มันจนเกือบหงายหลังแน่ะ




 ผมเดินเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของผมที่อยู่ในห้องทำงานนั่นแหละครับ ผมรีบกดโทรศัพท์หามินทันทีเพราะนี่ก็เกือบสามชั่วโมงแล้วที่มินเงียบไป



 ตู๊ด....


 ท่านได้เข้าสู่ระบบรับฝากข้อความของหมายเลย.......



 "ทำไมปิดเครื่องวะ!"




 ผมกดโทรศัพท์โทรออกหามินอยู่หลายครั้งก็โทรไม่ติด ฝากข้อความตลอด แม่ง!! ผมเลยตัดสินใจโทรหาแม่มินครับ อยากรู้ว่ามินไปส่งพี่สาวที่โรงแรมไหนผมจะได้ตามไปถูก




 Tru Tru Tru.....



 "สวัสดีจ๊ะพ่อลูกเขย..." คุณแม่มินรับสายเสียงใส

 "แม่ครับ.... แม่พอจะทราบไหมครับว่ามินไปส่งพี่สาวที่โรงแรมไหนครับ?"

 "อ้าว!! ทิวไม่ได้ไปพร้อมน้องเหรอจ๊ะ เดี๋ยวนะแม่ขอคิดแป๊ป" ผมขมวดคิ้วแน่นทันที หมายความว่ายังไงที่แม่ถามว่าผมไม่ได้ไปกับมิน

 "ตายจริง!! แม่ลืมถามหนูม่านฟ้าไว้น่ะจ๊ะ เห็นว่าทิวกับน้องจะไปรับแม่เลยไม่ได้ถามรายละเอียดไว้นะลูก... มีอะไรรึป่าวตาทิว?"

 "ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมแค่โทรหาน้องไม่ติดนะครับ เดี๋ยวผมลองโทรหาอีกที ขอบคุณแม่มากนะครับ"

 "จ้าๆ ไม่เป็นไรจ๊ะ ว่าแต่คืนนี้จะพาน้องมาค้างที่บ้านรึป่าวจ๊ะ?"

 "วันนี้ผมเลิกงานดึกน่ะครับเลยไม่อยากเข้าไปกวนแม่ดึกๆ คืนนี้ผมกับน้องจะนอนที่คอนโดกันครับ" ระหว่างที่ผมตอบแม่มินไปด้วยความใจเย็นแต่จริงๆ แล้วใจผมกำลังร้อนลุ่มมากๆ ทำไมมินไม่บอกผมเรื่องไปรับพี่สาว ทำไมมินถึงไปคนเดียวแล้วไหนจะเรื่องโทรหาไม่ติดอีก

 "อ่อ... ได้จ๊ะ งั้นเดี๋ยวแม่บอกพ่อให้นะจ๊ะ"

 "ครับ... ขอบคุณมากครับแม่"

 "จ้าๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะลูกแม่ติดทำขนมอยู่จ้า"

 "ครับ งั้นผมไม่กวนแม่แล้วนะครับ สวัสดีครับ"

 "จ้า.... สวัสดีจ๊ะ"




 ผมวางโทรศัพท์จากแม่ยายเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้องคว้ากุญแจรถได้ผมก็เดินออกมาทันที ไอ้ฟิวต่างทำท่างุนงงกับท่าทางของผม พวกมันเลือกที่จะเงียบมากกว่าถาม ผมว่าพวกมันคงรู้ว่าตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามใครทั้งนั้น




 ผมขับรถไปยังโรงแรมแถวปทุมวันอย่างไร้จุดหมาย เลือกตามหาโรงแรมที่มีชื่อเสียงใจย่านนั้น โทรไปหาให้ไอ้ปูกับไอ้โยเคลียร์ทางให้สำหรับข้อมูลลูกค้าได้แค่ห้าโรงแรมเองครับ ทั้งห้าโรงแรมให้ข้อมูลที่ไม่เป็นประโยชน์สักเท่าไหร่ ไม่มีคนที่ผมกำลังตามหาและไม่มีลูกค้าผู้หญิงที่เช็คอินเข้าพักคนเดียวตามข้อมูลที่ผมให้ไว้ ตอนนี้เหมือนผมกำลังขมเข็มอยู่ใช่ไหมครับ ทำไมมินไม่ยอมโทรหาผม ทำไมมินถึงปิดเครื่อง ผมไม่อยากให้แม่มินต้องเป็นห่วงไปด้วยผมเลยเลือกที่ขอตามหามินด้วยตัวเองก่อน โธ่โว๊ย!!! ทำไมต้องแบบนี้ด้วยวะ!!! ผมไม่ชอบเลยเวลาที่ผมไม่รู้ว่ามินอยู่ที่ไหน




 ครืดดด.... ครืดดดด....



 "เออว่าไง?!!"

 "มึงหาน้องเจอรึยังวะ?" เสียงแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ ไอ้ฟิวเพื่อนผมเอง

 "ยังว่ะ มึงโทรถามไอ้นัน ไอ้บี้กับไอ้ทีนให้กูดิว่ามินโทรไปหาพวกมันรึป่าว?!"

 "เออๆ มึงใจเย็น ไอ้ปูกำลังจัดการเรื่องโรงแรมอีกสองที่ให้มึงอยู่รอแป๊ป ส่วนพวกไอ้นันเดียวกูกับไอ้เนย์ช่วยกันโทรถามให้" ไอ้ปูคงเล่าเรื่องนี้ให้ไอ้ฟิวฟังแน่นอน พวกมันคงกำลังช่วยผมตามหามินครับ

 "เออ... ขอบใจพวกมึงมาก"

 "ไม่เป็นไร มึงเพื่อนกูป่าววะ!! อย่าขับรถเร็วล่ะไอ้สัส!!"

 "เออ!! กูรู้แล้ว... มึงจัดการเรื่องมินให้กูด้วยล่ะ"

 "เออๆ แค่นี้ก่อนเดี๋ยวกูหาข้อมูลแป๊ป"



 เฮ้อออ.... ที่ผมเป็นห่วงมินมากขนาดนี้ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมได้ข่าวมาว่าน้องไอ้เสี่ยวันชัยมันเข้ามาทำธุรกิจร่วมกับเพื่อนรักของมันที่ผมก็ไม่ค่อยถูกชะตาสักเท่าไหร่ ผมกลัวมันจะมาแว้งกัดเพราะผมเพิ่งลากคอพี่ชายมันเข้าคุกไปไงล่ะครับ ทางที่ดีผมควรระวังตัวไว้ก่อนดีที่สุดเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมาหรือมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับมิน ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำเรื่องร้ายๆ อะไรลงไปบ้างถ้าถึงวันนั้นจริงๆ



 ผมขับรถตามหามินจนเวลาล่วงเลยมาเกือบสี่ทุ่ม เพื่อนๆ ผมพากันไปมารวมตัวที่คอนโดของผม พวกไอ้นัน ไอ้บี้กับไอ้ทีนก็ตามมาสมทบครับ



 "เฮีย.... ผมว่าเฮียใจเย็นๆ ก่อนนะครับ มันคงไม่เกิดเรื่องอย่างที่เฮียคิดก็ได้นะครับ" ไอ้ทีนพยายามช่วยพูดให้ใจผมเย็นลง

 "เออใช่! ที่ไอ้ทีนพูดก็มีส่วนถูกนะเว้ย!!" ไอ้มาร์ก็เสริมขึ้น มันเพิ่งกลับมาจากร้านสาขาของที่บ้านมันครับ ช่วงนี้งานที่บ้านมันค่อนข้างยุ่งพอสมควร

 "มึงใจเย็นก่อนไอ้ทิว"

 "ใช่ทิว... ใจเย็นๆ ก่อนค่อยๆ คิดนะ น้องมินคงไม่ได้หายไปไหนไกลหรอก อาจจะอยู่กับพี่สาวนั่นแหละ"

 "โจ... มานั่งนี่ครับ" ไอ้สัส! เสือกมาหวานเหี้ยอะไรในห้องกูไม่ทราบ มันใช่เวลาไหม!!

 "อืม... ขอบใจพวกมึงมากที่ช่วยกูตามหาไอ้แสบ แม่ง!! ทำไมชอบทำให้กูเป็นห่วงจังวะ!!" ผมสถบขึ้นเสียงดังจนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

 "กูว่ามึงรออีกแป๊ปดีกว่า... นี่ก็ดึกมากแล้วเดี๋ยวน้องก็คงจะกลับมาแล้วมั้ง" ไอ้ฟิวพูดขึ้น

 "หายไปนานขนาดนี้จะให้กูใจเย็นได้ไงวะ!! มึงก็รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง กูพยายามไม่ให้มันห่างจากกูแล้วนะ แต่แม่ง!!!"

 "เฮ้ย!! ใจเย็นๆ เพื่อน กูว่าน้องคงไม่...."



 แกร็ก......



 ทุกสายตาต่างพากันหันไปมองที่ประตู




 พรึ่บ!!!




 "เฮ้ย!! ไอ้ทิว!!!!"




TBC......





ช่วงนี้แวะมาอัพนิยายให้อย่างเดียวนะคะ ว่างๆ จะมาทักทายคนอ่านทุกคนค่ะ
ขอบคุณที่ติดตามเม้นให้กำลังใจตลอดมานะคะ
ขอบคุณมากคร้า....



 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด