SIDELINE. ผมเป็นเด็กเสี่ย (21.03.21) ตอนพิเศษ อาถรรพ์ดินเนอร์ (1) [Updated]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: SIDELINE. ผมเป็นเด็กเสี่ย (21.03.21) ตอนพิเศษ อาถรรพ์ดินเนอร์ (1) [Updated]  (อ่าน 96378 ครั้ง)

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
บางทีความถูกใจก็ไม่ได้เกิดจากความโดดเด่นเสมอไป

ธวัตรก็คือ...ธวัตรนั่นแหละ

รู้จักตัวเองดี ไม่เลวจนไร้ทางออก และไม่ดี

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5

ออฟไลน์ Snimsoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
เกลียดธวัตรที่สุดตอนที่ให้ตุลย์รับไอ้เด็กพวกนั้นนี่แหละ นางก็รู้ว่าตุลย์จะแย่แต่นางก็ยังทำ นางก็รู้ว่าตุลย์ไม่เหมือนคนอื่นแต่นางก็ยังทำ คนแบบนี้จะมีความรักจริงได้หรอ ขอให้นางหลงรักเด็กขายสักคนแล้วกัน แต่ต้องเป็นเด็กคนอื่นนะ เอาคนที่นางจะไม่มีทางเอื้อมมือไปถึงน่ะ หึ

ออฟไลน์ kimkidoy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ทำไมถึงรู้สึกว่าธวัตรก็มีความรัก?หรือผูกพันธ์กะตุลย์?
แต่ด้วยความที่หัวธุรกิจมากกกกกเลยเห็นแก่ตัวมากกกกก
แต่นางก็ยอมปล่อยตุลย์ไป เพราะอยากให้ไปเจอสิ่งที่ดีๆรึเปล่า
เพราะรู้ว่าอยุ่กับตัวเองก็ต้องเป็นเหมือนเดิม
ขอให้เสี่ยรักเสี่ยหลงนะตุลย์ สู้ๆๆน้าาา

ปล.คนแต่งสู้ๆค่าาาาา แต่มาทุกอาทิตย์เลยได้ไหมทมม
สองอาทิตย์ครั้งก็ยังดี นี่รอจนลืมมมม5555555

ออฟไลน์ autopilot

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
่โอยยยย สงสารตุลย์ แต่รอดูตาลุงศานนท์ คุคุ

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
ขอตบธวัตรหน่อยเถอะเงินสำคัญกว่าความรู้สึกสินะแต่ก็นะถ้าตุลย์ไม่หัวสูงหวังสบายก็คงไม่เซ็นตั้งแต่แรก จริงๆเรียนมอแพงๆมันก็ยังมีกองทุนให้กู้นะตุลย์นะแต่ตุลย์เลือกสบายไงเลยต้องเจอแบบนี้ แล้วลุงละลุงดีจริงใช่ไหม

ออฟไลน์ sincere13

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 107
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
พลาดแล้ววววมาอ่านตอนยังไม่จบบบ รู้สึกอยากอ่านต่อมากกก เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กเสี่ยที่ดูหม่นดูจริงที่สุด ขอบคุณสำหรับนิยายนะคะ :กอด1:

ออฟไลน์ kimkidoy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
มารอตุลย์ทุกวันเลยยยยยย มาเถอะน้าาาา :katai4:

ออฟไลน์ lightseeker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
มาเถอะน้า คิดถึงแล้ว  :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Caramella

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
8th Night : สอน


“ศานนท์...?” พอรู้สึกตัวตุลย์ก็พลั้งปากเรียกชื่อไปแล้ว


เจ้าของแผ่นหลังชะงักราวกับเพิ่งรู้สึกถึงการมาของเขา เสี้ยววินาทีที่ฝ่ายนั้นหมุนตัวหันมา หัวใจเขาเต้นระส่ำ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดเตลิดเปิดเปิงมากมาย


ใช่จริงๆ...


ไม่ว่าใบหน้า หรือท่าทาง คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขาตอนนี้ก็คือ ‘ศานนท์’ ในความทรงจำ ผิดกันกับตอนนั้นเพียงแค่อีกฝ่ายสวมเสื้อผ้าที่สบายกว่า


ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขามึนงงอย่างมาก ความสับสนประเดประดังเข้ามาจนสมองประมวลผลตามเรื่องทั้งหมดไม่ทัน


ศานนท์ ‘ซื้อ’ เขามาที่นี่เพื่ออะไร...?


เอาเข้าจริงๆ นอกเหนือจากเวลาเกือบเดือนที่ตุลย์คลุกคลีกับหนุ่มใหญ่ในฐานะลูกค้า และบทสนทนาผิวเผินเล็กน้อย เรื่องที่อีกฝ่ายเป็นใคร มาจากไหน หรือทำงานอะไร เขาไม่รู้สักอย่าง


ตอนนี้เขาไม่ต่างจากลูกนกในกำมือเลยอีกฝ่ายเลยจริงๆ...


ตุลย์ยืนนิ่ง เม้มปากแน่น หากการที่เขาอยู่กับที่กลับทำให้ศานนท์เลือกที่จะเดินเข้ามาหาเสียเอง ทุกฝีก้าวของหนุ่มใหญ่สร้างความกดดันให้ บีบบังคับให้เขาถอยหลังไปชนโต๊ะวางแจกันเพื่อรักษาระยะห่างที่น้อยลงทุกที


เขาไม่ไว้ใจศานนท์ในตอนนี้...


ท่าทีหวาดระแวงของเขาทำให้หนุ่มใหญ่หยุดฝีเท้า ตุลย์เผลอสบตากับอีกฝ่ายแว่บหนึ่งก็เลือกที่จะเสมองไปอีกทางเพราะมันเป็นแววตาที่ล้ำลึกจนอ่านอารมณ์ไม่ออก


ความเงียบที่โรยตัวเนื่องจากไม่มีใครพูดอะไร สร้างความกังวลให้เขาต่างๆ นาๆ จวบจนกระทั่งหนุ่มใหญ่เป็นฝ่ายหยิบแก้วสองใบใกล้ๆ เคาท์เตอร์ แล้วรินน้ำผลไม้ใส่ลงไปก่อนส่งให้เขาแก้วหนึ่ง


“ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”


“........” ตุลย์เหลือบมองแก้วที่ถูกยื่นมา เขาเลือกใช้ความเงียบแทนการปฏิเสธ



“ไม่ชอบเหรอ?”


“...เปล่า ผมแค่ไม่อยากดื่ม”


“ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะวางยาหรอก” ศานนท์พูดติดตลก  ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะคลายลงเมื่อคู่สนทนายังคงเงียบ “ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก วางใจเถอะ แค่ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อย”


หนุ่มใหญ่ยังยืนกรานด้วยการยื่นแก้วใบเดิมให้เขา และหากยัดมันใส่มือได้ก็คงทำ สุดท้ายเมื่อไม่มีทางเลือกตุลย์ก็ได้แต่รับมันมาถือโดยไม่คิดแตะต้องของเหลวที่อยู่ด้านใน


“มานั่งก่อนสิ”


เขามองแผ่นหลังของหนุ่มใหญ่ที่เดินสวนออกไปหยุดในห้องนั่งเล่น อีกฝ่ายหยิบรีโมทกดปิดโทรทัศน์ ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาข้างทีวีด้วยท่าทีผ่อนคลายกว่าทุกครั้ง ไม่มีคำพูดอื่นใดอีกนอกจากสายตาที่มองตรงมายังเขาแล้วเผินกลับไปยังที่เก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามเป็นการเชื้อเชิญกึ่งบังคับให้นั่งลง


“นึกว่าเธอคงลืมฉันไปแล้ว” หนุ่มใหญ่เปรยขึ้นตอนที่เขาทิ้งก้นบนเก้าอี้ “ตอนนั้นมันจบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ว่าไหม?”


ตุลย์มองตามการเคลื่อนไหวของผู้พูด มันไหลลื่นและสงบเสียจนไม่อาจสัมผัสเจตนารมณ์แฝงอยู่ใต้น้ำเสียง


เขาจะลืมได้ยังไง ในเมื่อการตัดสินใจวันนั้นยังทิ้งความรู้สึกผิดลึกๆ ไว้ในใจ


ช่วงเวลาเกือบหนึ่งเดือนหนึ่งได้สร้าง ‘ความคุ้นเคย’ ทิ้งไว้ หากตอนนั้นเขามีทางเลือกมากกว่านี้ ก็คงไม่ต้องตัดสัมพันธ์ด้วยคำพูดร้ายกาจ แม้ว่าสุดท้ายจะต้องมาลงเอยในฐานะ ‘สิ่งของ’ ที่ถูกขายทิ้ง แต่ความจริงก็คือเขาย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่ได้...


เขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไร หรือรู้สึกอย่างไร


ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำไป สร้างเยื่อใยหรือความเกลียดชังทิ้งไว้ในใจอีกฝ่าย


แต่ตอนนี้ศานนท์คือ ‘เจ้าของ’ ชีวิต และเมื่อไหร่ที่อีกฝ่ายไม่พอใจ จะฆ่าเขาให้ตายก็ย่อมได้


 “...ผมจะได้เรียนต่อไหม” เขาถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ


เพราะหากคำตอบคือ ‘ไม่’ ชะตากรรมของเขาจากนี้ก็คงไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้ว


“เธอทำสัญญาแบบไหนไว้กับธวัตร ฉันก็จะให้เธอแบบนั้น”


“ถ้าอย่างนั้น... ตอนนี้ผมอยู่ในสถานอะไรสำหรับคุณ?”


“เรื่องนั้นฉันยังไม่ได้คิด”


“.............”


เมื่อคำตอบเหล่านั้นคลุมเครือเกินกว่าจะทำความเข้าใจ ตุลย์จึงหยุดซัก


นี่เขากำลังคาดหวังให้อีกฝ่ายพูดอะไร? หรือแค่ปลอบใจว่าทั้งหมดแค่เรื่องบังเอิญ?


“เธอจะไม่ดื่มก็ได้นะ ถ้ามันทำให้รู้สึกไม่ดี” ศานนท์มองแก้วที่เขาถือค้างในมือ


ได้ยินแบบนั้น ตุลย์ก็ไม่ลังเลที่จะวางมันบนโต๊ะ ในเมื่อตอนนี้ปลายนิ้วของเขาชาและเย็นชืดพอๆ กับความรู้สึกข้างใน


เห็นเขานั่งนิ่ง หนุ่มใหญ่ไม่รบเร้าต่อ แต่วางแก้วลงตรงข้ามแล้วลุกขึ้น


“...เธอคงยังไม่พร้อมจะคุย ให้ฉันไปส่งที่ห้องเถอะ”


----------------




ห้องที่ศานนท์พามาอยู่ไม่ไกลจากห้องเดิมนัก แต่ระหว่างทางความใหญ่โตโอ่อ่าของบ้านก็ทำให้เขาอึดอัดเสียจนต้องลอบถอนหายใจเป็นระยะ


“ฉันส่งเธอตรงนี้คงดีกว่า”


อาจเพราะความระแวดระวังที่เขาแสดงออกชัดเจน อีกฝ่ายจึงเดินมาส่งแค่หน้าห้องแล้วขอตัวกลับไป ไม่ได้ตามเข้าใจอย่างที่คิด ซึ่งนั่นก็นับว่าดีต่อตัวเขา


พอเปิดประตูเข้ามาด้านใน ตุลย์ล้มตัวลงนอนบนเตียง เพราะกำลังล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่นานเขาก็จมสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว


ร่างโปร่งสะดุ้งตื่นอีกครั้งเพราะฝันร้าย ระยะหลังมานี้ความเครียดสะสมจากสถานการณ์ต่างๆ ที่เริ่มเลวร้ายลงทำให้เขานอนหลับได้ยากขึ้น และทุกครั้งที่ตื่นขึ้นกลางดึกเพราะฝันร้ายก็มักรู้สึกเหนื่อยกว่าปกติ แต่พอล้มตัวลงนอนต่อกลับไม่ยอมหลับ


ทุกครั้งที่เขามีปัญหากับการนอน ‘ไวน์’ คือเพื่อนที่ดีที่สุด มันเป็นเหมือนสิ่งเสพติดที่ช่วยให้ผ่อนคลาย ทำให้เลิกคิดถึงเรื่องวุ่นวายต่างๆ


เขาเดินไปเปิดตู้เย็น และต้องถอนหายใจอย่างผิดหวังเมื่อมีเพียงน้ำเปล่าสองสามขวดแช่อยู่เท่านั้น


เอาเถอะ ไม่มีก็ไม่มี...


ในเมื่อไม่มีตัวเลือกอื่น ก็คงได้เพียงทำใจยอมรับว่า คืนนี้คงยาวนานกว่าทุกคืน เขาเดินไปเปิดม่านอย่างไม่กระตือรือร้นนัก ให้แสงสลัวจากภายนอกผ่านเข้ามาด้านในห้องอันมืดมิด ทว่าเปิดได้เพียงครึ่งเดียวก็ต้องชะงักมือเพราะเสียงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง ตุลย์หยิบมันขึ้นมา ก่อนจะพบว่าเป็นเสียงจากข้อความของผู้หญิงที่เขาห่วงใยเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง


‘นายอยู่ไหน ทำไมไม่ตอบไลน์ กับข้อความฮะ โทรไปก็ไม่รับ รับเดี๋ยวนี้เลยนะ’


บีพิมพ์สระอะต่อท้ายประโยคเป็นสิบๆ ตัว จนล้นบรรทัด ความห่วงใยที่แฝงมากับข้อความทำให้เขาลอบยิ้มในความมืด ...แค่ครู่เดียวก่อนจะรู้สึกวูบโหวงในอก


น่าเสียดายที่ตอนจากมา เขาไม่มีโอกาสได้บอกลาใครสักคน...


ตุลย์ไล่ดูรายการแจ้งเตือนทั้งหมดที่ค้างอยู่ในโทรศัพท์ รวมทั้งโปรแกรมแชทต่างๆ  นอกจากข้อความยาวเหยียดของหญิงสาว ก็ยังมีเบอร์ของกล้าและคนอื่นๆ ในคลับขึ้นโชว์หราอยู่อีกเป็นสิบสาย


เขามองหน้าจอโทรศัพท์อย่างช่างใจครู่หนึ่ง ก่อนจะกดปิดเครื่อง


ป่านนี้ข่าวเรื่องที่เขาถูกขายน่าจะกระจายไปถึงคนในคลับแล้ว ต่อจากนี้เขาคงไม่ได้กลับไปเหยียบที่นั่นอีก จึงไม่มีประโยชน์หากจะเก็บของที่ทำให้นึกถึงเรื่องในอดีตไว้...


ป๊อก…!


ร่างโปร่งตัดสินใจหักซิมโทรศัพท์ทิ้ง เสียงของมันเบาพอๆ กับหยดน้ำกระทบหิน ทว่าพออยู่ภายใต้ความเงียบกลับก้องกังวาลให้ห้วงอารมณ์กว่าครั้งไหนๆ ชีวิตเขาพบเจอคนมากมาย แต่ไม่มีครั้งไหนที่การจากลาทั้งสั้นและง่าย ทว่าเจ็บปวดลึกๆ ในใจเท่าครั้งนี้


โทรศัพท์ คือ ของอย่างเดียวที่เขาพกติดต่อมา และตอนนี้มันก็โทรออกไม่ได้...


เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าคืนเดือนมืด พอปราศจากดวงจันทร์นภาที่เคยงดงามก็ดูเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย ตุลย์ใช้เวลาพักใหญ่ๆ เดินหยิบจับของกระจุกกระจิกในห้องเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งรู้สึกง่วงจึงล้มตัวลงนอนและหลับไปถึงเช้า


เขาถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้งด้วยเสียงเคาะประตู ความง่วงสะสมจากเมื่อคืนทำให้หงุดหงิดเป็นพิเศษ แต่พอระลึกว่าไม่ได้อยู่ที่อพาร์ทเม้นท์เหมือนเมื่อก่อน เขาก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกไปที่ประตูด้วยสภาพงัวงเงีย หัวฟูเหมือนคนเพิ่งตื่น


ตุลย์แง้มประตูเปิดเพียงครึ่งเดียวพอให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือน แสงจากด้านนอกทำให้เขาหยีตามองอยู่นานกว่าจะรู้ว่าคนตรงหน้าคือ ศานนท์


 “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”


เจ้าของเสียงเคาะประตูมองสำรวจเขาซึ่งในอยู่ชุดเดียวกับเมื่อวานตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหลุดยิ้มบางๆ


“ฉันคงไม่ได้มากวนเวลานอนของเธอหรอกใช่ไหม?”


“...........” ตุลย์ไม่พูด แต่ปั้นยิ้มแทนคำตอบ


จริงอยู่ที่เขาหงุดหงิดกับคำถามและใบหน้าเปื้อนยิ้มนั่น ...แต่ก็ไม่โง่พอจะยั่วโมโหคนที่มีอำนาจขนาดซื้อขายคนได้เหมือนผักปลา


ศานนท์แกล้งเมินรอยยิ้มจอมปลอม แล้วพูดต่อ


“วันนี้ฉันอยากให้เธอออกไปด้วยกันหน่อย ฉันจะรออยู่ข้างล่าง”


“ครับ ล้างหน้าแปรงฟันแล้วผมจะลงไป”


หนุ่มใหญ่พยักหน้าเบาๆ เชิงเข้าใจ เขาก็ดันประตูอย่างไม่รอช้า


“เดี๋ยว”


ตุลย์ผงะไปเล็กน้อยตอนที่จู่ๆ ศานนท์สอดมือพรวดพราดเข้ามารั้งขอบประตูที่กำลังจะปิดสนิทไว้ เขาทำอะไรไม่ถูกนอกจากออกแรงต้านไม่ให้อีกฝ่ายผลักเข้ามา ซึ่งทำเอาหนุ่มใหญ่อึ้งไปไม่น้อย


“...อีกสักพักฉันจะให้คนเอาเสื้อผ้าขึ้นมาให้”


เขาพูดแค่ ‘ขอบคุณ’ ก่อนจะปิดประตูใส่ทันที


----------------------------------
พจมานเพิ่งย้ายเข้าคฤหาสน์ครั้งแรกก็อย่างงี้ ขี้ระแวงไปหมด 555+
ขอบคุณนักอ่านที่อุตส่าห์ไม่ลืมเค้า ย้อนมาเม้นท์ทั้งที่เม้นท์ไปแล้วว เมลล่าดีใจมากกก ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกันค่ะ
เค้ามาอัพช้า เค้ารู้ ฮืออ เค้ามีสอบด้วยยย แต่เค้าจะไม่แก้ตัววว
ตอนหน้ามี NC อี้อี้ แต่อย่าคาดหวังอะไรมากค่ะ เท่าที่อ่านกันมาคงรู้ว่า sex scene ของเมลล่าสุดจะกากขนาดไหน 555+
วันนี้ขอลาก่อนค่า ปวดหัวว ฮือๆๆ ยังสอบไปเสร็จ แต่หวังว่าจะผ่านมันไปได้  :z3:
>>READ8.2<<
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-12-2016 19:15:38 โดย Caramella »

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
สู้ๆนะคะคนเขียน

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ขอให้สอบผ่านนะจ๊ะ

อารมณ์ตุลย์นี่อย่างกับเดินเข้าบ้านผีสิง ระแวงทุกสิ่งอย่าง

เริ่มจีบใหม่แล้วกันนะพี่ศานนท์

ปล. ถ้ามีเวลาก็กลับไปอ่านทวนอีกครั้งนะคะ มีคำผิดและประโยคแปลก ๆ เล็กน้อย

สู้ ๆ

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1241
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
เรื่องนี้สนุกมากๆ เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะคะ
:hao7: :pig4:

ออฟไลน์ GAZESL

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 675
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1
ศานนท์ต้องการอะไรร
จะหนีเสือปะจรเข้ป่าวเนี่ย
สงสานนน ตุลย์น่าจะเครียด  :hao5:

ออฟไลน์ Snimsoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
ไม่เห็นจะต้องตัดการติดต่อกับคนที่เก่าเลยนะตุลย์ บอกลาสักนิดก็ยังดี จะได้ไม่ต้องโดดเดี่ยวอย่างนี้ จะหักดิบหรอ  :mew6:

ออฟไลน์ kimkidoy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ตุลย์เอ้ยยยนนนชีวิตนี้จะมีความสุขกะเค้าสักทีไหมมมม
คุณศานก็ไม่พูดอะไรเลยยยยยย คือไรรรร 55555
 
ปล.สั้นจังงงง เอาอีกๆๆๆเถอะจ่ะนักเขียนจ๋าาาา :hao7:

ออฟไลน์ lightseeker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
กดเข้ามาอ่านด้วยใจปลื้มปริ่ม อยากให้ตุลย์ได้เจอแสงสว่างจริงๆกับเค้าสักที อยากให้ศานนเป็นคนดี  :mew4:

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
ตุลย์กลายเป็นสัตว์น้อยขี้นะแวงไปแล้ว~ :hao4:

ออฟไลน์ kuciiq

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
รอๆค่าา อารมณ์ค้างมากเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ mimo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
รอติดตามอยู่นะค่ะ 

ออฟไลน์ OoniceoO

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 983
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
อ่า......มาต่ออีกนะครับ

ออฟไลน์ alien.aiiwz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
อ่านรวดเดียวจนถึงตอนนี่เลย
ชอบอ่าา
หวังว่าตุลล์จะเลิกระแวงได้นะ
ศานนท์ดูไม่ใช่คนเลวร้ายอ่ะ
แต่เราว่าตัวแปรน่าจะมาจากที่อื่น
รอๆ ค่า
 :hao6: :กอด1:

ออฟไลน์ Biwty...

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ดันเชียร์ธวัตรไปซะด้ายย :ling1:

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
น่าสงสารตุลย์ แต่ชีวิตบางครั้งก็ไม่มีทางเลือกมากจริงๆนั่นล่ะ ศานนท์ดูไม่ใช่คนเลวร้ายเท่าไหร่ น่าจะดีกว่า...

ออฟไลน์ korinasai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 315
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
ทะเยอทะยาน คำเดียวจริงๆ ที่พาตุลย์มาถึงจุดนี้

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
สนุกมากกกกค่ะ อ่านรวดเดียวเลย สนุกกว่าที่คิดไว้เยอะ

ออฟไลน์ Caramella

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
**มีข่าวร้ายมาแจ้งค่ะ**

เมลล่าคงไม่ได้มาอัพจนหลังวันที่ 20 ธันวา นอกจากจะหายไปเป็นเดือนแล้วยังจะหยุดเพิ่มอีก ฮืออออ สอบมิดเทอมเสร็จไม่ได้รู้สึกว่าว่างขึ้นเลยซักกะติ๊ดดด คือมันยุ่งจนคิดงานไม่ออก เศร้าค่ะ อุตส่าห์หนีวิทย์หนีคณิต ก็ยังต้องมาเจอคณะงานเยอะอีก ถถถถ
เดือนนี้ต้องเคลียร์งานอย่างรัวๆ เพราะเดือนหน้าสอบอีกล้าว ถถถถ แต่ปีใหม่เมลล่าหยุดค่ะ จะกลับบ้านไปอยู่กับป๊า คงมีเวลาให้กับนิยายมากขึ้น #ไปหัดซิ่งมอไซด์ 55555+

สรุปก็คือ ช่วงนี้จะไม่ได้เข้ามาเล้าบ่อยๆ ค่ะ ขอโทษคนที่รอด้วยนะคะ  รู้สึกผิดจุงงงงงง 555+ และจะกลับมาช่วงหลังสอบคือ ราวๆ วันที่20 ค่ะ

*ส่วนใครกลัวว่าเมลล่าจะไปแล้วไปลับ ขอตอบว่า ไม่หายค่ะ กลับมาแน่นอน อยากที่สัญญาไว้ตอนแรกๆ คือจะเขียนให้จบแน่นอน เพราะวางพล็อตทั้งหมดไว้ในระดับที่ค่อนข้างละเอียด ส่วนที่เหลือมีแค่ต้องต่อเติม สร้างซีน ใส่อารมณเข้าไปเท่านั้น อีกอย่างงานนี้เขียนเผื่อแก้มือเรื่องนิสัยทำงานไม่จบกับไม่ยอมตรวจทานของตัวเอง ดังนั้นเลาจะไม่ยอมไปไหนน แม้ว่าคนอ่านจะหนีเลาไปหมดแล้ว ถถถ
สุดท้ายขอบคุณสำหรับทุกกำลังสนับสนุนและโอกาส บอกตามตรงว่าในชีวิตไม่เคยขึ้นมาเหยียบ 100+ เม้นท์ รู้สึกเป็นความสำเร็จอีกก้าว เมื่อก่อนอย่างเจ๋งก็ 60  ถถถถถถถ

**** ถ้าเลาผิดสัญญาสแปมข้อความใส่ PM เลาได้****


-Caramella-

ออฟไลน์ j123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
อย่างทิ้งเรื่องนี้นะคะ รออ่านอยู่ สู้ๆ ค่ะ  :pig4:

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
เลาจะรออย่างตั้งใจ~~ :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด