man and child ซีรี่ส์*Hard For Heart (แนวM-Preg) ตอนที่18+ส่งท้าย p.11 (14/4/58)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: man and child ซีรี่ส์*Hard For Heart (แนวM-Preg) ตอนที่18+ส่งท้าย p.11 (14/4/58)  (อ่าน 139343 ครั้ง)

ออฟไลน์ CanonDNattari

  • ☆.•:*´เชื่อในสิ่งที่เห็นและต้องการให้เป็น ¨`*:•☆
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
ตาม ๆ ค่ะ น้องเพียว น้องคุณ

ออฟไลน์ fahhee_zeze

  • Love you...YAOI~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 297
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
 :sad3: คือสงสารคุณมาก ไปให้ไกลเลย ให้เสือไม่ต้องตามเจอไม่ต้องให้ใครมาเห็น หนีไปอยู่ต่างประเทศเลยยย อิพี่เสือ อิคนมองคนที่ภายนอก ชิชะ เคืองแทน ตบเลย  :fcuk:

ออฟไลน์ Phut

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
อร๊ายแอบกรี๊ดดังๆ (ในใจ) ชอบมากเลยจ้าทั้งสองคู่เลย คุณจุ๊บจิ๊บบรรยายได้ตรงจุดมากเลย แต่ดูเหมือนเสือรุนแรงไปหน่อยใช้อารมณ์ ดูเป็นคนไม่มีเหตุผลเลย โตมาด้วยกันแท้ๆ

ติดตามนะจ๊ะ มาเร็วๆนะเค้ารออยู่ กำลังลุ้น  :katai2-1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0

ออฟไลน์ PharS

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2964
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
แง๊ๆๆๆ ไม่นึกว่าเบื้องหลังนพคุณจะเศร้าขนาดนี้  T_T
พี่เสือใจร้าย!!!

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
 :o12:
เสือใจร้าย

ออฟไลน์ supizpiz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 692
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
โอ้ยยยย ลุ้นๆ มาต้อเร็วๆนะค้ะ :ling1:

ออฟไลน์ pui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
สงสารคุณเลยอ่ะ

ออฟไลน์ pattapong200320

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เสือใจร้ายมากจริงๆ น่าจะมองในมุมของนพคุณดูบ้างนะ. >.<

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
สนุกคับ   :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: เป็นเรื่องของ นพคุณ กับเสือใช่มั้ย? ตอนใหม่มาต่อเร็วๆนะคับ   รอ รอ รอ :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ Yara

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
ปัญหานี้มันเกิดที่พ่อนะ
เข้าใจว่าจำเป็นต้องแต่งถึงไม่ได้รัก
แต่ในเมื่อแต่งแล้วก็ควรมีความรับผิดชอบกัลูกกับเมียแต่ง
ถ้าไม่รักไม่อยากรับผิดชอบ
ก็น่าจะพยายามไม่แต่งงานตั้งแต่แรก
ทำอย่างนี้ถือว่า ไม่มีความรับผิดชอบ

ออฟไลน์ jum1201

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
ความเจ้าคิด เจ้าแค้น แบบผิด ๆ ทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้
งูกินหาง  :เฮ้อ:
+1 ให้เป็นกำลังใจให้ครับ JUPJIP :L2:

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
ติดตามจ้า

ออฟไลน์ entirom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
พี่เสือใจร้ายยยยย

ปากแข๊ง

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
อิพี่เสือใจร้ายอะ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
มาติดตามเรื่องนี้ด้วยคน~

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ JUPJIB

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +218/-0


ตอนที่ 3

“พี่เสือ พาคุณขึ้นไปด้วยสิ”

เด็กชายตัวน้อยเอ่ยขอร้องพี่ชายที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ที่ไม่สูงมากนัก แต่ก็สูงเกินกว่าเขาจะขึ้นไปด้วยตนเอง

“คุณต้องจับดีๆนะ”

คนโดนขอร้องกระโดดลงมาอุ้มเด็กชายขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้แล้วพาตัวเองขึ้นไปนั่งด้วยกัน

“ว้าว...”

นพคุณมองทะเลสาบเบื้องหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ เสือเองมองรอยยิ้มอีกฝ่ายแล้วอดที่จะยิ้มตามไม่ได้

“ปีหน้าคงไม่ได้มาแล้ว”

นพคุณเอ่ยกับเสือด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“ทำไมล่ะ”

เสือเองก็ดูท่าทางอยากให้นพคุณมาเหมือนกันจึงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ หากมีอะไรที่ตนทำได้ก็จะทำเพื่อให้นพคุณได้มาเที่ยวปิดเทอมกับครอบครัวเขาอีก

“ปีหน้าต้องเข้าโรงเรียนประจำ คงไม่ได้มา”

“โรงเรียนไหน”

“โรงเรียนเอกวิทย์ พี่เสือรู้จักไหม”

เสือพยักหน้า เขารู้จักโรงเรียนนั้น แม้จะไม่ได้เข้าเรียนเพราะเขากับพี่ชายไปเรียนโรงเรียนที่มุ่งสอนทางธุรกิจแทน

“พ่อบอกว่าให้ไปอยู่ประจำ ถึงจะต้องทำเรื่องวุ่นวายก็อยากให้ไปอยู่ ปิดเทอมได้กลับบ้านไม่กี่วันคงไม่ได้มาหาพี่เสือ”

โรงเรียนเอกวิทย์ปกติจะสงวนสิทธิ์เด็กประจำไว้สำหรับเด็กกำพร้าเท่านั้น แต่หากคนมีเงินอยากให้ลูกอยู่ประจำก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มหลายเท่า

“อืม ถ้างั้น เดี๋ยวคุณรอพี่ตรงนี้นะ”

“พี่เสือจะไปไหน...”

“พี่ไปไม่นาน รอตรงนี้”

เสือว่าแล้วลงจากต้นไม้ วิ่งฉิวไปทางตัวบ้านอย่างเร่งรีบ แต่มันก็ยังช้ากว่าโชคชะตา ในตอนที่กำลังรอพี่เสือของตนอยู่นั้น นพคุณตัวน้อยก็มองเห็นคนๆหนึ่งที่กำลังตะกุยผิวน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย

“หัดว่ายน้ำหรือ?”

นพคุณถามตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจว่าไม่ใช่ เจ้าตัวกระโดดลงจากต้นไม้ แต่เพราะตัวเล็กและลงผิดท่าข้อเท้าจึงพลิก หากแม้ข้อเท้าจะเจ็บก็ยังฝืนตัววิ่งไปทางคนที่กำลังจะจมน้ำและกระโดดลงไปช่วย ทั้งๆที่เจ็บขา ทั้งๆที่ตัวเล็กกว่า และทั้งๆที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เสือวิ่งมาถึงตอนนพคุณลากอีกฝ่ายขึ้นมาบนฝั่งได้พอดี

“พี่กร!”

เจ้าตัวรีบวางของที่ถือมาลงแล้วเดินมาปฐมพยาบาลพี่ชายจนอีกฝ่ายกลับมาเป็นปกติ

“ขอบใจนายเสือ”

มังกรลืมตามาเห็นน้องชายก็เอ่ยหอบๆ ก่อนจะมองไปทางเด็กชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆน้องชาย

“ขอบใจคุณด้วย”

มังกรไม่ได้สนิทกับนพคุณเท่าเสือ แต่ก็พอรู้จักกัน ตอนนี้เองที่นพคุณเพิ่งรู้สึกโล่งใจจริงๆ เจ้าตัวทรุดลงแล้วร้องไห้โฮ ทั้งเหนื่อยเพราะการช่วยคนอื่นขึ้นจากน้ำทั้งที่ตัวเองตัวเล็กกว่ามาก ทั้งเจ็บขาแล้วยังตกใจมากด้วย เสือผละไปกอดปลอบนพคุณไว้ ถามจนแน่ใจว่านพคุณเจ็บแค่ที่ขาแล้วก็ให้อีกฝ่ายขี่หลังกลับบ้าน

“พี่ให้”

หลังจากอาบน้ำและประคบที่ขา เสือก็ยื่นสมุดวาดภาพของตัวเองให้นพคุณ ข้างในมีรูปนพคุณในอิริยาบถต่างๆเต็มไปหมด เจ้าตัวเห็นแล้วก็ยิ้มกว้างอย่างถูกใจ

“คุณจะเก็บอย่างดีเลย ขอบคุณมากนะพี่เสือ”

เสือเองก็ยิ้มกว้างไม่ต่างกัน ใครจะรู้เลยว่าหลังจากนั้นทุกๆอย่างจะเปลี่ยนไป

มังกรเริ่มเข้ามาคลุกคลีกับนพคุณมากขึ้น ทางเสือกลับคล้ายจะถอยห่างแล้วพาตัวเองไปสนิทกับนพเก้าแทน นพคุณไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เสือไม่มาชวนตัวเองไปเที่ยวเล่นแต่กลับไปนั่งอ่านหนังสือกับนพเก้า แต่เพราะไม่อยากอิจฉาน้องจึงทำเฉยๆและเลือกไปเที่ยวเล่นคนเดียว

เด็กชายตัวน้อยวิ่งเล่นไปโน่นมานี่คนเดียว พยายามปีนต้นไม้ที่ปกติจะอ้อนพี่เสือให้อุ้มขึ้น ได้แผลมากมายแต่ก็ไม่ได้บอกใครเพราะไม่มีพี่เสือให้อ้อนอีกแล้ว เจ้าตัวเล่นต่อสู้กับต้นไม้ เล่นไล่จับกับลมกับผีเสื้อ นอนคุยกับต้นหญ้า เล่นน้ำกับปลา และร้องเพลงกับตัวเองคนเดียว เดินเล่นจนไปเจอที่เหมาะจึงหากิ่งก้านต้นไม้มาสร้างฐานทัพเอาไว้ ตั้งใจจะอวดพี่เสือ... แต่พี่เสือก็ไม่เคยออกมาด้วยอีก บางครั้งที่ออกมาก็จะจูงมือนพเก้ามาด้วย นพคุณได้แต่เดินตามหลังอยู่ห่างๆ จึงไม่ได้โอกาสบอกพี่เสือสักที

เขาเข้าไปเล่นในฐานทัพลับคนเดียวจนชิน บางครั้งก็ร้องไห้น้อยใจพี่เสือ แต่นพคุณก็ไม่เคยเอ่ยให้ใครฟัง เขาไม่ชอบเป็นตัวอิจฉาและนพเก้าก็เป็นน้องชาย

หลายวันเข้าเขาก็เข้าใจและเลิกหวัง พี่เสือมีน้องชายคนใหม่แล้ว นพคุณไม่สำคัญอีก แต่เพราะรักทั้งพี่เสือและนพเก้า แม้จะเหมือนน้องมาแย่งพี่เสือไป นพคุณก็ไม่โวยวายเขาได้แต่เสียใจอยู่เงียบๆ

ช่วงเวลาหน้าร้อนที่เหลือ นพคุณพาตัวเองออกจากบ้านแต่เช้าไปนั่งในฐานทัพลับ นั่งดูสมุดภาพที่พี่เสือวาดให้อยู่คนเดียว ยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อคิดถึงคนที่วาดรูปพวกนั้นให้ บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร เป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง ไม่เป็นไรถ้าพี่เสือจะรักน้องมากกว่าเพราะนพคุณได้สมุดภาพนี้มาแล้ว

ทั้งๆที่บอกตัวเองอย่างนั้นแต่นพคุณก็ยังเผลอร้องไห้ออกมาทุกที

และหลังจากหน้าร้อนครั้งนั้น นพคุณกับเสือก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย

.................................................

“บ้าจริง!”

นพคุณด่าตัวเองเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วน้ำตานองหน้า เรื่องในวัยเด็กนพคุณไม่อยากจะจำแต่กลับไม่เคยลืมได้เลย

“ฝันถึงอีกแล้ว หรือจะคิดผิดที่มาที่นี่”

ฐานทัพลับของนพคุณ ตอนนี้กลายเป็นกระท่อมหลังน้อยๆที่สามารถพักอยู่ได้แม้ไม่สะดวกสบายเท่าที่คอนโดแต่ก็สามารถพักอาศัยอยู่ได้ ที่ดินตรงนี้ที่จริงเป็นของตระกูลเทพไทย แต่เพราะนพคุณไปอ้อนขอแม่ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับแม่ของมังกรและเสือ ทำให้เขาได้ที่ดินตรงนี้มาอย่างง่ายดาย

‘ของหมั้น’

 จำได้ว่าแม่ของมังกรเคยบอกไว้อย่างนั้นเพราะคิดจับคู่นพคุณกับมังกรมานานแล้ว แต่เขารู้ว่าอีกฝ่ายพูดเล่นๆ ประมาณว่าถ้ารักกันได้ก็ดี แต่ถ้าไม่รักกันก็ไม่เป็นไร เป็นแม่นพคุณเสียอีกที่จริงจังกับเรื่องนี้มาก ถึงขั้นโทรไปวานให้มังกรเอาโน่นเอานี่ไปให้นพคุณบ่อยๆที่โรงเรียนเอกวิทย์

ตอนนั้นพอเริ่มโตนพคุณก็เริ่มอคติกับแม่ เขาคิดไปเองว่าแม่ชอบมังกรเพราะมังกรรวย มีชื่อเสียง แต่ความจริง แม่เขียนไว้ในไดอารี่ว่าอยากให้นพคุณรักกับมังกรเพราะมั่นใจว่ามังกรต้องสามารถดูแลนพคุณได้ไปตลอดชีวิต และมังกรก็เป็นลูกของเพื่อนสนิทของแม่ด้วย

แต่คิดไปตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์แล้วทั้งเรื่องของแม่และเรื่องของมังกร...รวมไปถึงเรื่องของเสือ

นพคุณลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปล้างหน้า เขากินอาหารเช้าอย่างเหม่อลอย โทรทัศน์ที่เปิดไว้เป็นเพื่อนฉายการ์ตูนเก่าตั้งแต่สมัยเขายังไม่เกิดแต่นพคุณก็ไม่ได้สนใจ

หลังจากเขี่ยข้าวไปมาอยู่นานสองนาน นพคุณก็ตัดสินใจเลิกกิน เจ้าตัวเดินเอาจานไปล้างก่อนจะไปนอนบนโซฟา บอกตัวเองให้เลิกหดหู่ เลิกเสียใจ แต่มันก็ทำไม่ได้

“ใครมาเห็นคงได้หัวเราะเยาะ”

นพคุณว่าตัวเอง บนฝาผนังบ้านเต็มไปด้วยกรอบรูปซึ่งเป็นสำเนารูปวาดที่เสือเคยวาดให้เมื่อตอนเด็กอยู่เต็มไปหมด ตอนมาถึงนพคุณอยากเอาลงมาทิ้ง แต่เมื่อคิดได้ว่า รูปเหล่านี้เป็นความทรงจำที่สวยงามระหว่างตนเองกับพี่เสือที่แสนดีเมื่อครั้งเก่าเขาก็ตัดใจทิ้งไม่ลง แม้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่อดีตมันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“บ้าจริงๆ”

ด่าตัวเองเสร็จก็เดินขึ้นห้องนอน นพคุณนอนเพื่อให้เวลามันหมดไป แม้การนอนจะทำให้ฝันถึงเรื่องไม่ดีบ้าง แต่บางครั้งเขาก็ฝันดีเหมือนกัน ยามเมื่อหลับตาลงนอน เขาก็ได้แต่หวังว่าคราวนี้จะฝันดีอีกสักครั้ง

.................................

“พี่คุณไม่ได้มาที่บ้านนะครับ”

นพเก้าบอกเสือพร้อมทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ เมื่อวันก่อนเสือยังเป็นคนพาเขาไปห้องของนพคุณเองแท้ๆ ทำไมวันนี้กลับมาถามหานพคุณที่นี่

หลายวันนี้นพเก้ายุ่งๆกับแม่เพราะท่านเข้าโรงพยาบาลจึงไม่ได้แวะไปคอยนพคุณอย่างเคย

“พี่คุณไม่อยู่ที่ห้องหรือครับ”

เสือส่ายหน้า ไม่รู้ควรบอกดีไหมว่านพคุณหายไปตั้งแต่เมื่อสามวันที่แล้ว

“มีที่ไหนที่เขาจะไปได้บ้างไหม”

นพเก้าคิดก่อนจะจดสถานที่ทั้งหมดที่คาดว่านพคุณจะไปให้เสือ

“ทะเลาะกันหรือครับ”

นัตย์ตาหรี่ลงอย่างจับผิด เสือไม่ได้ตอบเพียงแค่กล่าวขอบใจแล้วตั้งใจจะกลับ เสือไม่อยากเจอใคร ไม่อยากตอบคำถาม แต่ก็ยังเจอกับน้องชายคนเล็กของบ้านก่อนขึ้นรถขับออกไปอยู่ดี

“คุณมาทำไม”

นพสินไม่เคยญาติดีกับเสือมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายจึงตั้งแง่กับตนทั้งที่ตนก็เอ็นดูเจ้าตัวไม่ต่างจากที่เอ็นดูนพเก้า

“พี่เสือมาหาพี่คุณน่ะสิน”

นพเก้าที่เดินตามมาส่งเสือบอกน้องชาย เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมน้องชายคนเล็กถึงได้ทำท่าเหมือนไม่ค่อยชอบเสือ

“พี่คุณไปไหน”

นพสินไม่ได้ถามพี่ตัวเอง เขาจ้องหน้าเสืออย่างเอาเรื่อง...ราวกับรู้ หากเสือก็ไม่ได้กลัวท่าทางคุกคามของอีกฝ่ายเลยสักนิด เขายังไม่ทันตอบอะไรพ่อกับแม่ของนพเก้าก็พากันออกมาดูพอดี

“อ้าวตาเสือ มาหาน้องเก้าเหรอลูก”

เสือไหว้ผู้อาวุโสทั้งสอง ก่อนจะตอบคนถาม

“ผมมาตามหานพคุณครับคุณป้า ไม่ทราบว่าคุณป้ากับคุณลุงเห็นบ้างไหม”

“คงไปเที่ยวเล่นตามประสาเขาแหละ เสือมีอะไรหรือเปล่า”

เป็นพ่อของนพคุณที่เอ่ยตอบ ท่าทางไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจใดๆกับคำถามที่เหมือนว่าลูกชายคนโตหายไป

“ไม่ครับ ผมติดต่อไม่ได้ เลยมาถามดู”

“เดี๋ยวเบื่อๆเขาก็กลับมาเอง ถ้าไม่มีอะไรด่วนเสือก็รอสักพักแล้วกัน”

เสือยิ้มบางๆแม้จะแอบไม่พอใจกับการไม่เอาใจใส่ของพ่อที่ควรมีต่อลูก แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออก

“วันนี้กินข้าวด้วยกันนะตาเสือ ฉลองป้าออกจากโรงพยาบาล”

จากที่ตั้งใจกลับ เสือจึงต้องรับปากอยู่รับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวของนพคุณเสียแทน

อาหารมื้อนั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศของครอบครัวสุขสันต์ ทั้งที่ไม่มีนพคุณอยู่แต่เหมือนกับว่าจะไม่มีใครสนใจ ครอบครัวดูเป็นครอบครัว...สมบูรณ์แบบราวกับสมาชิกครบถ้วน แล้วนพคุณเล่า เสือคิดแล้วก็ยอกในอกนัก ที่นี่ไม่ใช่ที่ของนพคุณเลย เขาชักไม่แปลกใจที่นพคุณต่อต้านและไม่ยอมกลับมาบ้านเสียแล้ว

..............................

“คุณทำอะไรพี่ชายผม”

วันถัดมาคนที่บุกมาหาเสือถึงที่ทำงานคือน้องชายคนเล็กของบ้าน นพสินมีท่าทางร้อนใจและเหมือนจะโทษเสือเต็มที่ เจ้าตัวยืนจ้องเขาเขม็ง รูปร่างที่สูงใหญ่ผิดจากพี่ๆทั้งสองทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าใครในบรรดาพี่น้องทั้งที่อายุน้อยที่สุด แต่มันก็ไม่ได้ดูน่าเกรงขามพอในสายตาเสือ

“ทำไมไม่ถามพี่เสียตั้งแต่เมื่อวาน”

เสือไม่ไว้ใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เมื่อวานนี้นพสินไม่ได้มีท่าทีสนใจในเรื่องของนพคุณนัก อย่างน้อยๆเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่ก็ไม่ได้เอ่ยถึงอีกฝ่ายเลยสักคำ

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

“งั้นพี่คงบอกสินไม่ได้”

“งั้นก็อย่าหวังจะรู้เลยว่าพี่คุณอยู่ที่ไหน”

เสือหัวเราะในลำคอ

“อย่ามาลักไก่เลย สินไม่รู้จริงๆหรอก ถ้ารู้คงไม่มาถามเอากับพี่ สินคงไปถามเอากับคุณเขาแล้ว”

นพสินได้แต่เจ็บใจที่อีกฝ่ายดันพูดถูก

“ถ้าพี่คุณเป็นอะไรไป ผมไม่เอาคุณไว้แน่”

ว่าแค่นั้นแล้วเจ้าตัวก็ถอยกลับไป นพสินไม่ได้ความอะไร เสือเองก็ไม่ได้ความอะไรเหมือนกัน

“ห่วงจริงหรือแค่มีแผนก็ไม่รู้”

เสือพูดเมื่อเห็นสายตาหลุกหลิกระวังตัวแจของนพสินเมื่อครู่นี้ ท่าทางคล้ายไม่มั่นใจ คล้ายกำลังทำผิดหรือปกปิดอะไรสักอย่างไว้ เสือพลิกเอกสารที่ต้องจัดการแผ่นเดิมอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะยอมรับว่าสมาธิไม่มี เขาต่อโทรศัพท์ไปยังคนสนิทเพื่อให้ช่วยสืบเรื่องราวให้ บางที...คนที่มองไม่ลึกพออาจจะไม่ใช่แค่มังกรคนเดียว...

........................................

มังกรเข้าพักที่โรงเรียนเอกวิทย์ได้หลายวันแล้ว เจ้าตัวแค่โทรไปบอกน้องชายว่าสบายดีและให้ยกเลิกงานแต่งอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น แล้วก็ไม่เคยติดต่ออีกฝ่ายอีกเลย ใช่ว่าไม่รู้ว่าจะทำให้น้องเป็นห่วง แต่มังกรยังไม่มีใจจะพูดหรือชี้แจงอะไรกับใครทั้งนั้น

“อุ้มแบบนั้นลูกก็คอหักพอดีสิครับคุณมังกร”

เพียวว่าเมื่อเห็นท่าทางอุ้มลูกน้อยของมังกร เนื่องจากมังกรไม่ได้มาลงทะเบียนคอร์สอบรมการเป็นคุณพ่อมือใหม่ตามระยะเวลาที่กำหนด เมื่อเกิดอยากจะเรียนขึ้นมา เพียวจึงกลายเป็นครูจำเป็นให้อีกฝ่ายแทนอย่างช่วยไม่ได้

“ผมไม่เคยอุ้มเด็ก”

ไม่ต้องบอกเพียวดูก็รู้อยู่แล้ว  เขาจึงสาธิตการอุ้มให้ดูใหม่อีกครั้ง

“คุณน่าจะชวนแฟนคุณมาเรียนด้วยกัน”

“เขาจบจากที่นี่ ผมคิดว่าเขาน่าจะอุ้มเป็นอยู่แล้ว”

เพียวพยักหน้า ส่งตุ๊กตาให้มังกรหัดอุ้มอีกครั้ง เขาคิดว่าถ้าหากจบจากที่นี่จริงก็คงจะอุ้มและเลี้ยงเด็กเป็นจริงๆอย่างที่มังกรว่า มังกรไม่ได้ขยายความ เพียวจึงคิดเองเออเองว่าแฟนของมังกรคงเป็นเด็กเอกวิทย์ที่ไม่ใช่แผนกตั้งครรภ์ เพราะถ้าอีกฝ่ายท้องได้คงไม่มาจ้างเขา อีกอย่างเขาก็คุ้นหน้าแฟนมังกรแต่จำไม่ได้ ถ้าไม่ใช่นักเรียนแผนกเดียวกันแต่เรียนโรงเรียนเดียวกันก็สามารถอธิบายได้พอดี

“ขอตัวสักครู่”

มังกรเอ่ยกับเพียวเมื่อโทรศัพท์เบอร์ฉุกเฉินของเขาดังอยู่ที่อีกฟากของห้อง

“ว่าไง”

มังกรถามเพราะคนที่โทรเข้ามาคืออินท์เลขาและลูกน้องคนสนิท

“คุณเสือท่าทางแปลกๆ แถมยังตามหาตัวคุณนพคุณให้ควั่ก คำสั่งคุณกรหรือเปล่าครับ”

มังกรนิ่วหน้า เสือตามหานพคุณ เท่ากับว่านพคุณหายตัวไป

“แล้วนพคุณเขาหายไปไหน”

“ไม่ทราบนะครับ เห็นว่าหายไปเมื่อสามวันที่แล้ว คุณเสือท่าทางร้อนรนมาก นี่เพิ่งสั่งให้พ่อผมสืบประวัติของบ้านนั้นอย่างละเอียดด้วยนะครับ”

มังกรพิจารณาเรื่องอยู่เงียบๆ น้องชายของเขาไม่ได้ชอบพอกับนพคุณมากพอจะต้องเป็นห่วงเป็นใย ถ้าเป็นนพเก้าก็ว่าไปอย่าง

“เพราะนพเก้าขอร้องหรือเปล่า”

“ไม่น่าใช่นะครับ เท่าที่ผมทราบ คุณเสือไม่ได้ติดต่อคุณเก้าเลยยกเว้นเมื่อวานที่ดูท่าจะไปตามหาคุณนพคุณที่บ้าน”

“คุณเขาเหมือนตัวคนเดียว หายไปแบบนี้คงตามหาลำบากหน่อย”

ไม่ใช่ไม่ร้อนใจ แต่มังกรกำลังคิดเรื่องน้องชายมากกว่าอดีตคนรัก นพคุณแม้จะชอบทำตัวประชดประชัน แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยทำร้ายตัวเอง หากการหายไปนี้เป็นไปตามความต้องการของเจ้าตัว นพคุณก็คงยังสบายดี ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมาก แต่ถ้าหายไปเพราะโดนคนอื่นทำร้ายก็คงแย่

“เดี๋ยวฉันจะโทรหานายเสือเอง”

“ครับคุณกร”

ท่าทางอินท์โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด มังกรไม่อยู่เพราะหลบไปทำใจเรื่องนพคุณ เสือก็เอาแต่ตามหานพคุณจนแทบไม่ทำงานทำการ...อินท์ไม่เข้าใจว่าทำไมเหมือนโลกจะหมุนรอบตัวคนๆนั้น เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่านพคุณเป็นอิทธิพลด้านลบ

“อินท์ คุณเค้าน่าสงสารมากนะ อย่าคติกับเขานักเลย”

คนโดนรู้ทันความคิดแอบกลั้นหายใจ มังกรต้องรู้แน่ๆว่าที่เขาโทรมาเพราะกลัวว่าเสือจะตกหลุมนพคุณถัดจากมังกร

“ครับ ผมจะพยายามไม่อคติแล้วกัน”

มังกรก็ได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะทำได้อย่างที่พูดจริงๆ แต่ก็คงยากเพราะในสายตาอินท์ นพคุณไม่ใช่คนดีและไม่น่าคบ ด้วยอินท์เพิ่งรู้จักนพคุณและนพคุณก็ไม่ได้ทำตัวดีนักต่ออีกฝ่าย อันที่จริงต้องบอกว่ากับอินท์แล้วนพคุณร้ายใส่มากๆเลยด้วยซ้ำ...ซึ่งมังกรก็ไม่รู้ว่าทำไม

เขาวางโทรศัพท์จากเลขาแล้วต่อสายหาน้องชาย ...โทรไปสามครั้งสายไม่ว่างทั้งสามครั้ง มังกรคิดว่าเสือคงกำลังคุยธุระ ที่คงหนีไม่พ้นเรื่องนพคุณ เขากำลังจะต่อสายหาเสืออีกครั้งอีกฝ่ายก็โทรกลับมาเสียก่อนแล้ว

“พี่มังกรมีอะไรหรือเปล่าครับ”

น้ำเสียงของเสือเหมือนตั้งความหวังและก็เหมือนไม่อยากหวังไปด้วยพร้อมๆกัน เสืออยากให้มังกรโทรมาเพื่อบอกข่าวนพคุณ แต่อีกใจก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเพราะมันเท่ากับนพคุณไว้ใจมังกรมากกว่าเขา

“เห็นว่านายตามหาคุณเขา มีอะไรหรือเปล่า”

เสือไม่แปลกใจที่พี่ชายรู้เรื่อง เครือข่ายของเขาก็เป็นเครือข่ายของพี่ชายด้วย

“เขาหายไป”

“นายรู้ได้ยังไงนายเสือว่าคุณเขาหายไป ไม่ใช่ไปเที่ยวเล่น”

เสือถอนหายใจ เขาไม่อยากเล่าให้พี่ชายฟังเพราะเรื่องของพี่ชายกับนพคุณจะว่าจบกันแล้วก็พูดได้ไม่เต็มปาก เสืออยากมั่นใจเสียก่อนแล้วค่อยเล่า

“ถ้านายพร้อมมาหาพี่โรงเรียนเอกวิทย์ เสือ...ถ้านายไม่บอกพี่ พี่ก็ไม่สามารถช่วยนายได้”

มังกรกดวางโทรศัพท์ เขาเดินไปทางสวนไม่ได้กลับเข้าไปเรียนอย่างที่ควร

สวนตอนสายมีคนเล็กน้อยเพราะยังไม่ถึงเวลาพัก คนส่วนใหญ่จึงยังทำงานกันอยู่ มังกรทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งที่อยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ เขามองไปทางน้ำพุแล้วนึกถึงตอนสมัยที่เขาเจอนพคุณครั้งแรก

เด็กผู้ชายตัวน้อยที่ตอนแรกเขากับเสือนึกว่าเป็นเด็กผู้หญิง ท่าทางเขินอายยามต้องแนะนำตัวเองกับพวกเขา มังกรไม่ได้คิดอะไรแค่คิดว่าน่ารักดี ต่างจากเสือที่ดูจะถูกใจน้องคนนี้มาก จากนั้นตลอดเวลาที่พักอยู่ที่บ้านพัก เขาก็จะได้เห็นนพคุณเดินตามเสือต้อยๆชนิดที่ว่าเห็นเสือที่ไหนเป็นต้องเห็นนพคุณที่นั่น ทั้งสองคนสนิทกันมาก จนกระทั่งมีนพเก้าเข้ามา...แล้วเสือก็หันไปให้ความสนใจกับน้องชายคนใหม่แทน...

ไม่สิ

มังกรหยุดคิดเพราะบางสิ่งไม่ถูกต้อง

เขาลองนึกทบทวนดูใหม่แล้วก็นึกได้ว่าตอนที่นพเก้าเข้ามาแรกๆ เสือกับนพคุณก็ยังสนิทกับเหมือนเดิม...จนกระทั่ง...จนกระทั่งเขาตกน้ำแล้วนพคุณมาช่วย!

มังกรหงุดหงิดตัวเองที่ลืมเรื่องพวกนี้ไป บางทีใจเขาคงรู้อยู่แล้วแต่ทำเป็นไม่รู้และลืมมันไปเพราะอยากให้เรื่องมันเป็นเพราะเสือหันไปสนใจนพเก้า ไม่ใช่เพราะตนเองมีทีท่าสนใจนพคุณจนเสือยอมหลีทางให้! ไม่ว่าจะเพราะเจ้าตัวเต็มใจหลีกทางหรือเป็นเพราะแม่ขอร้องเขาก็ทำเป็นไม่รับรู้และรับความหวังดีเหล่านั้นมา

มังกรยอมรับว่าตัวเองเห็นแก่ตัว ตอนนั้นเขายังเด็ก เสือก็ยังเด็ก นพคุณยิ่งเด็กมากๆ เขาไม่มองไม่คิดว่าความรู้สึกของทั้งสองคนจะมีอะไรกว้างไกลไปกว่าพี่น้องหรือเพื่อนเล่น...ซึ่งในตอนนั้นมันก็เป็นเพียงแค่นั้นจริงๆ เพียงแต่ว่ามันยังเป็นความผูกพันที่พร้อมจะพัฒนาหากไม่มีใครเข้าไปแทรก

‘นายคงไม่ได้รักเขาหรอกนะเสือ’

มังกรยังจำได้ วันนั้นก่อนเสือจะเอาเอกสารเรื่องของนพคุณให้เขาดู เขาถามน้องชายไปอย่างนั้น

เขาจำได้ว่าเสือหัวเราะ...แต่หลบตาและไม่ตอบเขากลับมาว่ารักหรือไม่รัก

นี่หรือเปล่าคือเหตุผลที่เสือมักว่ากระทบกระเทียบนพคุณทุกครั้งเวลาเจอหน้า ว่าๆนพคุณไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้...ไม่ใช่เพราะไม่พอใจหรือรังเกียจ แต่เพราะโกรธและผิดหวังที่นพคุณเกเรอย่างนั้นใช่หรือเปล่า

“คุณมังกร”

มังกรหันกลับมามองคนที่แตะบ่าเขาเบาๆและส่งเสียงเรียก

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

มังกรไม่ตอบ เขาจับมือของอีกฝ่ายแล้วประคองกลับเข้าไปในอาคาร แดดร้อนๆไม่เหมาะกับคนท้องหกเดือน และเรื่องของเขาก็ไม่เหมาะจะเล่าให้เพียวฟัง

“ปัญหาของน้องผมนิดหน่อย เมื่อครู่นี้คุณสอนถึงไหนนะ”

มังกรบอกตัวเองว่าเขาไม่ใช่เจ้าของนพคุณอีกแล้ว และเขาต้องทำใจให้กว้างมากๆ

มันคงถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องถอยออกมาและเป็นฝ่ายหลีกทาง...หลีกทางให้คนที่ควรอยู่เคียงข้างนพคุณมาตั้งแต่แรก เขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าเขาจะยอมหลีกทางให้หากเสือกล้าพอจะมาพูดกับเขาตรงๆ

...........................

มีต่อค่ะ

ออฟไลน์ JUPJIB

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +218/-0


ตอนที่ 4



“มาซื้อยาครับ”

นพคุณแจ้งแกเจ้าหน้าที่และรับบัตรคิว ยาฮอร์โมนหมดเมื่อวานนี้และนพคุณเลือกจะมาซื้อยาเองมากกว่าสั่งให้ไปส่งที่บ้าน เขาไม่ได้กลัวข้อมูลจะหลุดไปถึงใคร โรงเรียนค่อนข้างเข้มงวดด้านความปลอดภัยจึงไว้ใจเรื่องข้อมูลได้ แต่เขาไม่อยากให้ตัวเองดูเหมือนไร้การติดต่อจนน่าสงสัย เพราะนั่นอาจนำไปสู่การติดตามค้นหาเขาจากมดลูกเทียมที่ฝั่งอยู่

“หมายเลข 97 เชิญช่อง 1 ได้เลยค่ะ”

นพคุณซื้อยาจำนวนสามเดือนเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะนั่งรถประจำทางลงมาจากโรงเรียน เขาเอาแต่เหม่อจึงไม่ได้เห็นว่ารถคุ้นตาของใครบางคนกำลังขับไปทางโรงเรียน...สวนกับรถประจำทางที่นพคุณนั่งไปอย่างน่าเสียดาย

..................................

เสือคิดแล้วคิดอีกก่อนจะมาพบพี่ชายที่โรงเรียนเอกวิทย์ว่าสมควรจะบอกพี่ชายมากแค่ไหน พวกเขาพี่น้องมักปรึกษากันทุกเรื่อง ยิ่งพอพ่อแม่จากไปพวกเขาก็ไม่เหลือใครนอกจากกันและกัน แต่นพคุณเป็นคนรักของมังกร อย่างน้อยๆก็ก่อนจะยกเลิกงานแต่งงานซึ่งมันก็เพียงไม่นานมานี้เอง

เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันเหมือนกันทรยศหักหลังพี่ชายหรือเปล่าจึงค่อนข้างลังเลที่จะพูด

“ทางนี้เลยครับ”

คนนำทางพาเสือไปยังห้องที่มังกรพักหลังจากโทรไปสอบถามและได้รับคำอนุญาตให้เสือเข้าไปได้ ในห้องไม่ได้มีแค่มังกร แต่เสือยังเห็นผู้ชายอีกคนซึ่งมีหน้าท้องนูนขึ้นมาอยู่ในห้องด้วย

“ผมออกไปก่อนแล้วกันนะครับ”

มังกรพยักหน้าแล้วยิ้มให้เพียว

“เพียวเป็นคนที่พี่จ้างให้อุ้มท้อง”

เมื่อเห็นว่าเสือมองตามอีกฝ่ายอย่างสงสัยมังกรเอ่ยบอกน้องชาย เสือพยักหน้าแม้จะเดาได้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“ตัวจริงดูดีกว่าในรูปเยอะเลยนะครับ”

เสือเคยเห็นเพียวผ่านตาเมื่อตอนที่ลองไปสืบดูว่าใครที่ปฏิเสธการจ้างจากพี่ชายของเขาในทีแรก

“นายคงไม่ได้จะมาถามเรื่องเพียวจากพี่หรอกใช่ไหมเสือ”

เสือถอนหายใจ เขาพยายามหาเรื่องอื่นพูดเพื่อเลี่ยงจากเรื่องที่ตั้งใจ และมังกรก็ดูจะรู้ทัน

“ผมกำลังตามหานพคุณ”

มังกรรู้เรื่องอยู่แล้วจึงไม่ได้มีท่าทีอะไรกับคำบอกเล่าของน้องชาย

“ทำไมต้องตามหา”

“เพราะเขาหายไป”

มังกรส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

“คุณอาจจะไม่ได้หายไป แต่หลบไปพัก...หรืออะไรทำนองนั้น”

มังกรชะงักเล็กน้อยเมื่อนึกถึงภาพที่ตนเองเห็นในสถานเริงรมย์...เขาอดคิดไม่ได้ว่าบางทีนพคุณอาจจะไปกับคนเหล่านั้น

“ยังไงผมก็อยากเจอเขาเพื่อความแน่ใจอยู่ดี”

“ทำไมนายเดือดร้อนนักนายเสือ”

คนโดนถามหลบสายตา ไม่อยากตอบ ไม่อยากบอกให้พี่ชายรู้ แต่เสือไม่ใช่คนขี้ขลาด เขากล้าทำก็ต้องกล้ายอมรับความผิดของตัว

“...ผมมีอะไรกับคุณเขาแล้ว”

มังกรหลับตาลง ทั้งที่เขาคิดมาแล้วทั้งคืน รู้อยู่แล้วว่าต้องทำใจ แต่เมื่อมาได้ฟังตรงๆเช่นนี้ก็อดจะรู้สึกแย่ไม่ได้

“คุณเขาไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่...”

ดังนั้นนพคุณจึงหนีไป และเสือจึงตามหาเป็นบ้าเป็นหลังอยู่อย่างนี้นี่เอง คนเป็นพี่ลุกขึ้นยืน ดึงน้องชายให้ลุกขึ้นมาก่อนจะปล่อยหมัดตรงสู่ใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง...หมัดแล้วหมัดเล่า

เสือเจ็บร้าวไปทั้งหน้าแต่ไม่ได้ตอบโต้หรือขอให้มังกรหยุด เขารู้ว่าตนเองผิดจึงไม่โกรธที่ตัวเองถูกทำร้าย

พลั่ก!

“คุณกร!”

เสือล้มลงทรุดกับพื้น เพียวที่ตั้งใจเอาของว่างมาให้เห็นเข้าพอดีจึงรีบวางของในมือลงแล้วเดินมาดึงมังกรที่กำลังจะตามไปซ้ำน้องชายให้ห่างออกมา

“หยุดครับหยุด”

สัมผัสจากมือเรียวทำให้มังกรพยายามระงับสติ มือเย็นๆที่จับแขนเขาไว้นั้นราวกับช่วยส่งผ่านความเย็นเข้าสู่จิตใจที่ร้อนรุ่ม ยิ่งนึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร นึกถึงสภาพร่างกายและลูกในท้อง มังกรก็ยิ่งนิ่งและสงบจิตใจได้มากขึ้น เพียวมองคนเจ็บอย่างเป็นห่วง เขาอยากเข้าไปดูเหมือนกันว่าอีกฝ่ายเจ็บมากน้อยแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าปล่อยมือจากมังกรเพราะกลัวมังกรจะเข้าไปซ้ำ

“ขอบคุณครับ”

มังกรจับมือที่เกาะแขนตัวเองไว้แล้วบีบเบาๆให้รู้ว่าเขารู้สึกขอบคุณเพียวมากจริงๆ หากอีกฝ่ายไม่เข้ามาเขาก็คงยังไม่หยุด และคงทำร้ายเสือมากไปกว่านี้...ทำร้ายน้องชาย คนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวหนึ่งเดียวของตน คนสุดท้ายในโลกที่เขาควรจะคิดทำร้าย...แต่เขาก็ทำมันลงไปแล้ว

“ผมจะไปดูน้องชายคุณก่อน”

เพียวว่าแต่คนเจ็บที่ได้ยินกลับยกมือขึ้นห้าม

“ผมไม่เป็นไร”

สภาพของเสือช่างห่างไกลจากคำว่าไม่เป็นไรที่เจ้าตัวบอก มุมปากเสือแดงและมีเลือดซึม หัวคิ้วแตกและมีเลือดไหลออกมาเช่นกัน ตอนนี้ใบหน้ายังไม่บวมช้ำ แต่เพียวมั่นใจว่าอีกไม่นานมันคงปรากฏออกมาแน่ๆ

“พี่...”

มังกรชักจะพูดไม่ออกเมื่อเห็นแผลของน้องชาย แต่เสือกลับโบกมืออีกครั้ง

“ผมทำผิดจริงๆ โดนบ้างก็ดีแล้ว อีกอย่าง พี่เป็นพี่ชาย จะลงโทษน้องบ้างก็ไม่ผิดหรอกครับ”

แต่มันก็ไม่ควรมากขนาดนี้! มังกรก่นด่าตัวเองในใจที่ปล่อยให้อารมณ์มาอยู่เหนือสติและความมีเหตุผล

“คุณเพียว รบกวนช่วยไปติดต่อให้หน่อย ผมอยากให้น้องผมทำแผลแล้วก็เอ็กซเรย์ว่ามีอะไรแตกหักไหม เอาเป็น ตรวจให้ละเอียดเลยแล้วกัน”

เพียวมองมังกรที มองเสือที ไม่ค่อยอยากออกไปเพราะกลัวเกิดเหตุการณ์รุนแรงขึ้นอีก มังกรจึงยิ้มบางๆให้

“ไม่มีอะไรแล้วครับ รับรอง”

เพียวมองอีกครั้งจนแน่ใจจึงพยักหน้าแล้วยอมไปติดต่อให้ตามที่มังกรต้องการ

หลังจากเพียวเดินออกไป มังกรก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาคล้ายคนหมดแรง เสือเห็นดังนั้นจึงนั่งลงบ้าง มังกรไม่ได้มองหน้าน้องชาย เขากางแขนออก พิงพนักทั้งตัว เงยหน้าหลับตาก่อนจะถามด้วยเสียบเรียบเรื่อย

“บอกพี่มาตามตรง นายรักคุณเขาหรือเปล่านายเสือ...”

..................................

นพคุณนอนนิ่งๆมองเพดาน ตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียนเขาก็รู้สึกหน้ามืด คาดว่าคงเพราะออกไปเจอแดดเจอลมเจออากาศร้อน มองเพดานแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบื่อๆ เขาพยายามลุกหลายครั้งแล้ว แต่ความวิงเวียนก็เข้ามาจู่โจมไม่เลิกเสียที

อยู่เฉยๆ เขาก็คิดไปเรื่อย ... มันนานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้รู้สึกมีความสุขกับใครเขา

นพคุณจำวันสุดท้ายที่ตนเองยิ้มด้วยความสุขได้...ก็ทำไมจะจำไม่ได้ในเมื่อมันเป็นวันสุดท้ายที่แม่ของเขามีชีวิตอยู่บนโลกนี้

วันนั้นนพคุณเพิ่งกลับจากกินข้าวกลางวันกับครอบครัว...ซึ่งไม่มีแม่ของเขาร่วมด้วย มื้ออาหารเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุข แต่นพคุณก็ต้องไปหานภาหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานเพราะเขาตั้งใจจะไปหว่านล้อมให้แม่ยับยั้งงานหมั้นระหว่างเขาและมังกรซึ่งแม่จัดการเอาตามใจชอบ เขารู้ว่าต้องทะเลาะกันแน่ๆ แต่ก็ยังเดินหน้ามาหา นพคุณไม่ได้รักมังกร แล้วจะให้หมั้นให้แต่งงานด้วยได้อย่างไร

“แม่ครับ”

นพคุณเอ่ยเรียกมารดาที่นั่งเหม่อมองท้องฟ้า เมื่อได้ยินเสียงเขา เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเขาด้วยสีหน้านิ่งๆ

“เรื่องงานหมั้น...”

นภาลุกขึ้นทันที ในมือมีสมุดเล่มเล็กซึ่งเธอมักพกเดินไปไหนมาไหนด้วย

“เรื่องนี้แม่ตัดสินใจแล้ว”

นพคุณถอนหายใจหนักๆ

“คุณไม่ได้รักพี่กร”

“แม่ไม่ได้ให้แกหมั้นเพราะรักพี่เขาเสียหน่อย”

นภาไม่สนใจ เธอเดินหนีลูกชายเพราะไม่อยากปะทะคารมด้วย หากนพคุณกลับไม่ยอม

“คุณไม่ได้รักพี่กร คุณไม่ยอมหมั้นแน่”

นพคุณย้ำและเดินตามแม่ตนเองไปอย่างไม่ยอมแพ้

“ความรักไม่ได้ทำให้การแต่งงานราบรื่น”

หญิงวัยกลางคนพูดพร้อมรอยยิ้มขมขื่นด้วยคิดถึงการแต่งงานของตนเอง แรกเริ่มมันก็เต็มไปด้วยความรัก แต่ความรักมันไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายซื่อสัตย์กับเธอ

“ทำไมแม่ไม่ยอมรับง่ายๆแล้วใช้ชีวิตให้มีความสุข!”

นพคุณตะโกนใส่หลังมารดาด้วยความโมโห นภาหันกลับมามองลูกชาย แม้ใบหน้าเธอจะยังนิ่งแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ

“แกไม่เข้าใจหรอก แกไม่ใช่แม่!”

แน่นอน ตอนนั้นนพคุณย่อมไม่เข้าใจ เขาไม่ได้อยู่ในฐานะคนที่คนรักนอกใจ เขาอยู่ในฐานะลูก นพคุณมองว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ช่อแก้วซึ่งเป็นแม่เล็กนั้นก็แสนดีกับนพคุณ เขาเห็นแต่ครอบครัวที่อบอุ่น และคงจะพรั่งพร้อมหากแม่ยอมประนีประนอม นพคุณในตอนนั้นมองโลกในแง่ดี เขาโดนเลี้ยงอย่างประคบประหงม ทุกคนในบ้านแม้แต่น้องๆดูแลนพคุณราวไข่ในหิน แม้แต่ตอนอยู่โรงเรียน จะน้องจะเพื่อนก็ดูแลนพคุณตลอดเวลา นพคุณเป็นคนที่โตมาทามกลางความดีงาม จะบอกว่าเขาอ่อนต่อโลกก็ไม่ผิดนัก ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของตนจึงไม่ยอมใช้สามีร่วมกับคนอื่น

“คุณไม่เข้าใจอยู่แล้ว! คุณไม่ได้ใจแคบเหมือนแม่! คุณจะเข้าใจได้ยังไง!”

นภากำสมุดบันทึกแน่น ดวงตาเริ่มเอ่อคลอ

“แม่เป็นคนเห็นแก่ตัว! ทำไมแม่ต้องอยากยึดครองทั้งหมดด้วย! ทำไมไม่พอใจแค่เท่าที่พ่อให้! ทั้งที่พ่อบอกคุณว่าพ่อก็รักแม่!”

นพคุณเคยได้ยินว่าพ่อแต่งกับแม่เพราะหน้าที่ ตอนนั้นเขายังเด็กจึงวิ่งไปถามพ่อ คำตอบคือพ่อบอกว่าพ่อรักแม่ แต่งงานกับแม่เพราะรัก ทั้งอย่างนั้นนพคุณไม่เข้าใจว่าทำไมแม่กลับไม่ทำเรื่องให้มันง่าย ทำไมต้องทำให้ยุ่งยาก ทำไมต้องทำให้ครอบครัวแตกแยก!

หยดน้ำตาจากดวงตาของนภาไม่ได้ทำให้อารมณ์ของนพคุณเย็นลงมาได้ เขาในตอนนั้นมองแม่เป็นตัวอิจฉา เอาแต่คิดว่าแม่เสแสร้ง เรียกร้องความสนใจ

“ทำไมคุณถึงเกิดมาเป็นลูกของแม่ ทำไมไม่ไปเกิดเป็นลูกแม่เล็ก อย่างน้อยๆ แม่เล็กก็ไม่ใจแคบเอาแต่คิดถึงความสุขของตัวเองเข้าว่าแบบแม่!”

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นพคุณพูดกับมารดา เขากลับห้องตัวเองอย่างฉุนเฉียว โมโหแม่ตัวเองตลอดจนกระทั่งเข้านอน ก่อนที่วันถัดมา เขาจะตื่นขึ้นมาพบว่า ตนเองไม่มีโอกาสจะได้พูดคุยกับแม่อีกแล้ว...

นพคุณพลิกตะแคงแล้วขดตัวอยู่บนโซฟา เขากอดตัวเองในวันนี้ที่ไม่มีใคร

บางทีนี่อาจเป็นกรรมสนองแล้ว เขาทำร้ายแม่ตัวเองด้วยคำพูด ทั้งการกระทำ จึงต้องมาโดนทำร้ายจิตใจและร่างกายจากเสืออย่างนี้...

นพคุณเคยมองว่าแม่เสแสร้ง ตอนนี้คนอื่นก็คงมองว่าเขานี่แหละที่เสแสร้งเรียกร้องความสนใจ

นพคุณเคยต่อว่าแม่ที่ไม่ยอมรับเมื่อพ่อมีแม่เล็กอีกคน ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ‘คนรัก’ ไม่ใช่สิ่งที่จะแบ่งปันกันได้

นพคุณเคยว่าแม่ว่าเห็นแก่ตัว ทำให้ครอบครัวแตกแยก ตอนนี้เขาต่างหากที่ทำให้ครอบครัวแตกแยก...เพราะเขาเป็นคนทำให้แม่เสียใจจนไม่อาจทนรับไหว

นพคุณเคยไม่สนใจที่แม่ต้องอยู่คนเดียว ตอนนี้เขาถึงเข้าใจ การอยู่คนเดียวมันมีเพียงความเงียบเหงาและเดียวดาย

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้นพคุณจะไม่ปล่อยแม่ไว้คนเดียว จะรักแม่ให้มากๆ เขาจะยอมเป็นตัวร้ายเป็นอะไรก็ได้ นพคุณจะยอมไม่มีน้อง ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่เล็ก เขาจะเข้าข้างแม่ เขาจะยอมหมั้น จะทำให้แม่มีความสุข ...แต่เวลาไม่อาจย้อนกลับ อดีตไม่สามารถแก้ไข ถึงจะอยากทำดีกับแม่แค่ไหนก็ไม่มีทางทำได้อีกแล้ว

“แม่...คุณขอโทษ”

เสียงพึมพำเจือสะอื้นดังแผ่วเบา นพคุณกอดแขนตัวเองไว้และร้องไห้เงียบๆ คำขอโทษซ้ำๆไม่มีทางที่จะได้รับการตอบรับ เมื่อคนที่อยากขอโทษไม่อยู่ให้ขอโทษอีกต่อไป...

..................................



TBC

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
เรื่องนี้อ่านแล้วหน่วงจัง

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
ครอบครัวต่างหากที่ทำร้ายนพคุณ คุณไม่ผิดหรอกนะ :hao5: อย่าโทษตัวเองแบบนั้นสิคะ
งื้อ~ มายาวแบบจุใจมากเลยค่ะ รอตอนต่อไปนะค้าา :mew1:

ออฟไลน์ jilantern

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
คุณน่าสงสารจริง

ออฟไลน์ punnicha

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
รีบหาคุณให้เจอเถอะ สงสารน้องต้องร้องไห้อยู่คนเดียว

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
คุณน่าสงสารจัง คนในครอบครัวก้ไม่ค่อยสนใจ อยากอ่านคู่เสือกับเพียวมากกว่านี้อีกนิด

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ยิ่งอ่านยิ่งอยากร้องไห้

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด