『 ปรสิต ☤ บทส่งท้าย 』 | horror thriller (17-03-15) | จบแล้วค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 『 ปรสิต ☤ บทส่งท้าย 』 | horror thriller (17-03-15) | จบแล้วค่ะ  (อ่าน 175448 ครั้ง)

ออฟไลน์ parn11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-2
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #90 เมื่อ25-02-2015 05:38:22 »

มันน่ากลัวมากจริงๆ อยากรู้ว่าคุณผีต้องการอะไร

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #91 เมื่อ25-02-2015 06:03:09 »

อารมณ์เหมือนดูหนังผีเอเชียดีๆ เลยครับ
จังหวะการเดินเรื่อง การผูกปมคลายปม เป๊ะมาก
ความหลอนก็เต็มสิบ

ออฟไลน์ ผายลม888

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #92 เมื่อ25-02-2015 07:39:50 »

เรื่องนี้ช่างเหมาะสมจะอ่านตอนเช้าซะจริงๆ ไอ่เราว่าเราเปลี่ยนใจละเรื่องของศพ บางทีตอนนี้น่าจะโดนฝังอยู่ที่ไหนสักที่ ดินโคลนคงเพราะช่วงนี้ฝนตกบ่อย เฮ้อ ชัดเลยว่าเป็นแฟนเก็บของรามิลเพราะรักจึงโดนน้อยสุด รึเปล่า เหตุผลน้อยจริงเรา แต่เอาเถอะ   ติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ pandorads

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #93 เมื่อ25-02-2015 10:12:05 »

ไม่เข้าใจว่าทำไมเราชอบเจอนิยายเรื่องนี้อัพตอนเย็นถึงประมาณค่ำๆ
เห็นแล้วก็อยากกดเข้าไปอ่านนะแต่กลัวหลอนจนนอนไม่ได้นี่สิ เรานอนคนเดียวชั้นบนบ้านด้วย ฮือ~~

แต่ยังไงก็เป็นกำลังใจให้คนเขียนต่อไปนะคะ นิยายหลอนปนสนุกดี ^^

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #94 เมื่อ25-02-2015 16:15:13 »

นางกรี๊ดตอนหมอจูบกันต์ใช่ไหม ขอหนักๆเลย เอาให้ตายอีกรอบ

ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #95 เมื่อ25-02-2015 17:52:58 »

มะมะมะหมอ...แอบลวนลามคนไข้เหยอ กร้ากๆๆๆๆ :hao7: แหมแต่อ่านไปก็ลุ้นไปจริงๆ o22

ออฟไลน์ Paracetamol

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 662
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-2
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #96 เมื่อ25-02-2015 17:57:03 »

หลอนมากอ่านเมื่อคืนตอน 5 ทุ่มได้ฟิลสุดๆ เหอๆ

ออฟไลน์ FiZZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #97 เมื่อ25-02-2015 18:06:13 »

อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงความรู้สึกสมัยอ่านเดอะริงใหม่ๆเลยค่ะ เกือบลืมไปแล้วว่าครั้งนึงตัวเองก็เคยชอบอ่านอะไรแนวนี้นะเนี่ย
บรรยายเก่งมากเลยค่ะทำเอาเราอินนึกว่านั่งอยู่ห้องพร้อมน้องกันต์ด้วยเลย หันไปมองบนเตียงแล้วถอนหายใจที่ไม่มีรอยยุบ 555
เราเองก็เคยมีประสบการณ์ก็อกน้ำไหล ทีวีเปลี่ยนช่องเอง อะไรมาบ้าง แต่นานมากแล้วและเราก็เลือกจะไม่ใส่ใจ
พอมาอ่านแล้วทำให้นึกถึงเรื่องสมัยก่อน โชคดีที่เราเจอแค่นั้น  :mew5:

ออฟไลน์ hotoil

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #98 เมื่อ25-02-2015 18:35:55 »

เจอตัวเป็นๆเลยนะหมอ.....  :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:
ถึงจะไม่ได้โผล่มาให้ตกใจ แต่แบบนี้ก็เกินไป จะหลอนอะไรกันขนาดนี้(ลุ้นทุกตอน)

ออฟไลน์ ไป๋ไป๋

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #99 เมื่อ25-02-2015 18:43:07 »

บอกเลยไม่อ่านแล้วนิยายเรื่องนี้


ชอบทำให้ลุ้น สั่นประสาท  หลอนดีแท้


รอจองหนังสือเลยดีกว่า



จองค่ะ พิมพ์เมื่อไหร่บอกด้วย


เนื้อหา ข้อมูลแน่น การดำเนินเรื่องโดนใจจริงๆ


ผมนี่เก็บตังค์รอเลย :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
« ตอบ #99 เมื่อ: 25-02-2015 18:43:07 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #100 เมื่อ25-02-2015 19:00:01 »

ยิ่งอ่าน ยิ่งกลัว :sad4:

ออฟไลน์ mam79

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #101 เมื่อ25-02-2015 19:04:32 »

 :katai1: อินตามกันต์มากๆเลยค่ะแทบจะร้องไห้ตามเลยในบางตอน

ออฟไลน์ fanglest

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 821
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #102 เมื่อ25-02-2015 19:07:54 »

อารมณ์ยังกะดูหนังผี รอบสองเลยทีเดียวเชียว
ถึงจะรู้ว่ามันต้องแบบนี้ๆนะ
แต่บับ
ก็แอบลุ้นตามอยู่ดี
รอตอนต่อไปจ้าา แว้ปไปอ่าน พื้นที่ผิดเบอร์ดีก่าา
 :katai5:

ออฟไลน์ ZooS

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 117
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #103 เมื่อ25-02-2015 20:15:29 »

บางทีก็หงุดหงิดหมออธิศ หมั่นไส้ รำคาญ และสุดท้ายสมน้ำหน้า เชิญหมอไปหาเหตุผลที่มันจะไม่สมเหตุสมผลสำหรับหมอต่อไปเถอะ !!! แบบนี้เรียกว่า "อิน" ป่ะ ^^

ออฟไลน์ puchi

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #104 เมื่อ25-02-2015 20:58:29 »

สนุกมากกกก

อ่านไปหลอนไป อยากรู้มากๆว่าเธอคนนั้นต้องการอะไร เพราะโดน!! กันทุกคนเลย

ออฟไลน์ tulakom5644

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #105 เมื่อ26-02-2015 00:13:21 »

กลัวมากกกกกกกกกกกกเลยนะ....แต่หยุดอ่านไม่ได้อ่ะ (แถมอ่านคนเดียวตอนกลางคืนอีกต่างหาก) งื่ออออออออ กลัวอ่ะ :ling3:

แต่รอตอนต่อไปอยู่นะค้าาาาา   สนุกและลุ้นมากเลยค่ะ ชอบๆๆๆๆ  :pig4:

ออฟไลน์ Ipatza

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-7
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #106 เมื่อ26-02-2015 00:20:35 »

โห ไม่เคยอ่านแนวนี้เลยบอกตรงๆ
หลอนสุดๆ
โชคดีที่เป้นคนไม่กลัวผีหรืออะไรพวกนี้ไม่งั้นบอกเลยตรงๆ ว่าคงไม่กล้าอ่านในเวลานี้แน่ๆ
ขนาดไม่กลัว อ่านไปยังลุ้นยังตื่นเต้นเลยอะ
สุดยอดมากๆ ยกนิ้วไห้เลย
คุณหมอโดนเข้าให้แล้ว
คงไม่ต้องตรวจสภาพจิตคนไข้แล้วละมั้งเนี้ย
เพราะเจอเองแล้วนิ
สมน้ำหน้าเลย ตอนแรกอยากไม่เชื่อ 5555+

ออฟไลน์ PURE LOVE

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #107 เมื่อ26-02-2015 00:22:51 »

สนุกมากกก

น่ากลัวมากกกกก

น่าติดตามมากกกกกค่ะ 

โอย คืนนี้จะนอนหลับไหมเนี่ย แงงงง  :ling3:

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 859
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #108 เมื่อ26-02-2015 07:29:43 »

 :katai2-1:

ออฟไลน์ zaszaq

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #109 เมื่อ26-02-2015 12:56:42 »

 :ling3:  :ling3:  :ling3:  เธอเป็นใคร ต้องการอะไร ถึงหลอกแต่หมอหนุ่มๆใคร รพ.


สนุกมากๆๆๆค่ะ  :mew1: :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
« ตอบ #109 เมื่อ: 26-02-2015 12:56:42 »





ออฟไลน์ เข่งสะพานปลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-0
    • FACEBOOK
『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #110 เมื่อ26-02-2015 14:01:54 »



ปรสิต | 06







รูบิกเป็นของเล่นเด็ก ๆ ซึ่งกลายเป็นงานอดิเรกของศรัณย์ไปโดยปริยาย


เขาได้แต่มองมันสลับกับแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ทางด้านหนึ่งของห้องพัก ตอนนี้ศรัณย์รู้สึกไม่ดี ทั้งที่มีเวลาได้นั่งเฉย ๆ มาพักใหญ่ หากแต่ความรู้สึกแปลก ๆ กลับทำให้เขาสงบใจไม่ได้อย่างที่ควรจะเป็น รู้แก่ใจว่ามีเวลานอนอีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องตื่นเพื่อไปเข้างานต่อ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำบ้าอะไรอยู่ นี่ก็ปาเข้าไปเป็นครั้งที่สามแล้วที่รูบิกทั้งหกด้านเรียงกันเป็นสีเดียว และอาจจะเป็นครั้งที่ห้าที่เขาเห็นรามิลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพยายามโทรออก แต่แล้วมันก็ถูกวางลงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา


ชายหนุ่มตัดสินใจวางรูบิกไว้บนโต๊ะหัวเตียงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อเชิ้ตสีอ่อนถูกถอดโยนลงในตะกร้าแล้วจึงคว้าเอาผ้าเช็ดตัวมาพันไว้รอบท่อนล่าง พรุ่งนี้รามิลมีสอบย่อย เพราะอย่างนั้นคนเป็นรุ่นพี่อย่างเขาจึงรู้แก่ใจว่าการเข้าไปกวนตอนนี้เป็นสิ่งควรทำอันดับสุดท้าย


ศรัณย์เปิดน้ำฝักบัวเย็น ๆ ให้สาดลงมากระทบใบหน้าเผื่อว่าความคิดฟุ้งซ่านจะถูกขจัดออกไปได้บ้าง ชายกระโปรงสีขาวและเรือนผมสีดำขลับยังคงเด่นชัดในความคิด เขาไม่เห็นหน้าเธอชัด และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเอาสิ่งที่ใกล้เคียงกับการตาฝาดนี่ไปถามหาเอาจากเจ้าหน้าที่คอนโดมิเนียมหรือเปล่า เขาไม่เชื่อเรื่องผี ๆ สาง ๆ มันพิสูจน์ไม่ได้ แต่กลับมีอิทธิพลให้สภาพจิตใจติดลบอย่างที่เป็นอยู่


Rrrr


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากทางด้านนอก ศรัณย์คิดว่ารามิลอาจจะพูดคุยกับเพื่อนของเจ้าตัวเรื่องการสอบ ถึงได้เอาแต่พะว้าพะวงอยู่กับโทรศัพท์อย่างนั้น


Rrrr


นึกตำหนิที่ไม่ยอมทำให้มันเงียบไปสักที เวลาแค่ไม่กี่นาทีเด็กคนนั้นคงไม่เผลอหลับสนิท อีกอย่างรามิลเป็นคนตื่นง่าย เจอเสียงโทรศัพท์แผดใส่อย่างนี้เป็นต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาทุกที


ใช้มือยันผนังกระเบื้องไว้ก่อนจะเลื่อนเท้าไปเขี่ย ๆ บริเวณท่อระบายน้ำหลังจากทนความหงุดหงิดไม่ไหวเมื่อน้ำบนพื้นขังขึ้นมาจนถึงครึ่งเท้า ห้องน้ำนี่ไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องเส้นผมอุดตันนัก เพราะเขาและรามิลเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ ก่อนหน้าอีกคนย้ายเข้ามา ศรัณย์ใช้วิธีการจ้างแม่บ้านสัปดาห์ละครั้งหรืออาจจะน้อยกว่านั้น


เอาน้ำจากฝักบัวลูบ ๆ ใบหน้าให้พอแน่ใจว่ายาสระผมจะไม่ไหลเข้าตา ก้มลงมองปลายเท้าซึ่งสัมผัสอยู่กับเศษดินแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว


Rrrr


เสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุดนั่นสร้างความหงุดหงิดแก่จิตใจที่ไม่สงบเป็นทุนเดิม การอาบน้ำไม่ช่วยให้เขาผ่อนคลายเสียแล้ว คิดได้อย่างนั้นก็ล้างแชมพูสระผมออกจากหัวก่อนถูสบู่ด้วยความเร็วปกติ เป็นห้านาทีที่เขารำคาญเสียงโทรศัพท์จนคิดจะออกไปเฉ่งรามิลให้รู้แล้วรู้รอด


Rrrr


“เก้า ทำไมไม่รับโท --”


หากแต่ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำออกมา ศรัณย์กลับได้ยินแค่เสียงแอร์หึ่ง ๆ กับเสียงของสายฝนดังแว่วมาจากทางด้านนอก รามิลเอี้ยวตัวมาเลิกคิ้วใส่เขา พอได้รับกลับมาแค่ความเงียบ เด็กหนุ่มก็ส่งเสียงทวนถาม “ครับ?”


เห็นโทรศัพท์ของรามิลวางนิ่งอยู่ห่างจากเจ้าตัวไปแค่เอื้อมมือ ส่วนโทรศัพท์ของเขาก็วางแอ้งแม้งอยู่บนเตียงในสภาพหน้าจอดำสนิท ใช้เวลาตั้งสติกับตัวเองครู่หนึ่ง นายแพทย์หนุ่มก็เดินไปหยิบเสื้อในตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่บนตัวอย่างลวก ๆ


“ตอนอยู่ในห้องน้ำพี่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ของเราหรือเปล่า”


รามิลขมวดคิ้วน้อย ๆ หลังจากได้ยินคำถาม ที่หูเขาไม่มีหูฟัง แล้วเสียงฝนทางด้านนอกก็ไม่ได้ดังมากพอจะกลบเสียงโทรศัพท์ “ผมอ่านหนังสืออยู่ ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย”


ได้ยินอย่างนั้น ศรัณย์จึงตัดบทความแคลงใจของตัวเองด้วยอาการประสาทหลอน เขาคงฟุ้งซ่านมากไปถึงเกิดได้ยินอะไรบ้า ๆ แบบนี้ ควรจะนอนได้แล้ว บอกตัวเองพร้อม ๆ กับการสวมกางเกงแล้วพาร่างขึ้นไปนอนพักบนเตียง รามิลหันกลับไปอ่านหนังสือ ส่วนศรัณย์ก็ใช้ปลายนิ้วนวดขมับช้า ๆ ชักจะรู้สึกว่ามันเต้นตุบ ๆ ขึ้นมาแล้ว


เอื้อมตัวไปคว้าเอารูบิกมาถือไว้เป็นเครื่องช่วยสงบจิตสงบใจ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วจนผูกเป็นปมอีกครั้ง


“เก้า”


คนถูกเรียกหันมาทำหน้าแปลกใจใส่เขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่นั้นนับไม่ได้ รามิลเลิกคิ้วมองรูบิกในมือคนรักด้วยสายตานิ่งเฉย ไม่เข้าใจสิ่งที่ศรัณย์ต้องการจะสื่อ


“เมื่อกี้เราเอารูบิกพี่ไปเล่นเหรอ” เขาถาม แต่ก็ได้รับการส่ายหน้ากลับมาเป็นคำตอบ รามิลชี้ย้ำที่หนังสือตรงหน้าตัวเองราวกับจะบอกว่าเจ้าตัวยังไม่ได้ขยับก้นออกจากเก้าอี้นี่เลยด้วยซ้ำ


เขาจ้องมองรูบิกในมือหลังจากอีกฝ่ายหันกลับไปแล้ว อีกครั้งที่ความรู้สึกในใจมันโหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ศรัณย์ไม่ใช่คนความจำสั้น หรือถ้าจะสั้นขนาดจำไม่ได้ว่าล่าสุดที่เขาจับลูกรูบิกนั้น ทุกด้านเรียงตัวเป็นสีเดียวกันอย่างชัดเจน เขาก็คงใกล้เข้าคำว่าอัลไซเมอร์ตั้งแต่อายุเพิ่งเข้าเลขสาม แต่ไอ้การเรียงสีมั่วซั่วเหมือนตอนที่ต้องสับก่อนเริ่มเกมใหม่ทุกครั้งนี่ศรัณย์ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น แน่นอนมันตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำไป


วันนี้เขาพูดคำว่าเป็นไปไม่ได้ไปกี่ครั้งแล้วนะ







--------------------------------------------------







ประตูสีไม้โอ๊คตรงหน้าไม่ได้ชวนให้ชนกันต์รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาเสียทีเดียว ร่างเล็กมองจิตแพทย์หนุ่มที่สะพายกระเป๋าเป้ของเขาเอาไว้พลางเปิดสวิทช์ไฟให้ห้องทั้งห้องสว่างโล่ ชนกันต์รีบพาตัวเองเข้าไปแล้วปิดประตูล็อกจนเรียบร้อย ไม่สบายใจนักถ้าจะต้องยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ด้านนอกให้ธรณีประตูกั้นระหว่างทั้งคู่อีก ในตอนนี้เขากลัวแม้กระทั่งการกวาดสายตาไปรอบ ๆ กลัวว่าสายตาจะหยุดยังที่มืดสักจุดแล้วอุปทานความกลัวในใจขึ้นมาจนเป็นรูปเป็นร่าง เจ้าของห้องวางกระเป๋าเขาไว้บนโซฟาก่อนจะหันมาส่งสายตาเป็นคำถามว่าต้องการอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า แค่อธิศทำท่าจะเดินไปรินน้ำมาให้ดื่ม ชนกันต์ก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบมืดลงในพริบตา ถลาไปรั้งแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้แล้วส่ายหน้าไปมาแทนประโยคขอร้อง รู้ว่านี่มันดูงี่เง่า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรแย่ไปกว่าเรื่องที่เพิ่งได้พบเจอมา


ตั้งแต่ออกมาจากห้องนั้นสิ่งที่คั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่มีเพียงความเงียบ ราวกับจมอยู่ในความคิด ความหวาดผวา และน่าแปลกที่หมออธิศไม่ได้เอ่ยถามอะไรเขาในสิ่งที่ควรจะอยากรู้ ชายหนุ่มเหมือนหุ่นยนต์ขับรถที่ตาจับจ้องแค่เพียงถนน และชนกันต์เองก็ทำได้เพียงแค่ปล่อยลมหายใจให้ผ่อนเข้าออกจนกระทั่งร่างกายสั่นเทาค่อย ๆ สงบลง


“แค่คืนนี้ใช่ไหมครับ” คนอ่อนวัยกว่าเอ่ยถาม ครั้นได้สบกับนัยน์ตาคมตรงหน้าก็นึกขึ้นได้ว่าคำพูดของตัวเองคงฟังไม่เข้าใจนัก “ผมหมายถึง -- ผมต้องค้างกับหมอแค่เฉพาะคืนนี้ใช่ไหม”


ชนกันต์ไม่ได้คาดหวังอะไรในใจ แต่ถึงอย่างนั้นคำถามกล้า ๆ กลัว ๆ ของเจ้าตัวก็ได้คำตอบเป็นรอยยิ้มบางซึ่งแย้มออกบนใบหน้าของใครอีกคน


“เอาเป็นว่าจนกว่าคุณจะสบายใจดีกว่า” ยิ้มนั้นหุบลงเร็วเสียจนดูรู้ว่าฝืน จิตแพทย์หนุ่มรักษาท่าทีของตนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่แน่ใจนักว่าห้องพักนี้จะปลอดภัยต่อสภาพจิตใจหรือไม่มีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นอีก แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งเดิม ๆ ซึ่งคงไว้แค่ความทรงจำเลวร้ายก็ไม่ได้ดีไปกว่าที่นี่นัก การเปลี่ยนสภาพแวดล้อมไม่ต่างจากการล้างจิตใจทางอ้อม ชนกันต์ยังไม่ดูผ่อนคลายขึ้นอย่างที่หวังเอาไว้ หากแต่ทั้งคู่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการคาดหวังต่อไป


อธิศลังเลเกี่ยวกับความคิดในหัวซึ่งผุดขึ้นไม่หยุดหย่อน นัยน์ตาสีดำด้านของผู้หญิงคนนั้นยังคงติดอยู่ในห้วงคิด ก่อนอื่นเขาต้องลำดับความคิดของตัวเอง นั่นคือหน้าที่ของจิตแพทย์ก่อนการบำบัดผู้อื่น ถึงในหัวจะมีแต่ความใคร่รู้ แต่ชนกันต์คงน่าสงสารเกินไปถ้าต้องมานั่งตอบคำถามทั้งที่เพิ่งเจอเรื่องร้าย ๆ มา


จัดแจงตู้เสื้อผ้าของตัวเองซีกหนึ่งเพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้อาศัยชั่วคราว อธิศไม่ได้มีเสื้อผ้าเยอะนัก มันจึงเป็นเรื่องง่ายหากเขาจะใช้มือเบียดมันไปฝั่งหนึ่งและเหลืออีกฝั่งเพื่อเอาเสื้อผ้าสี่ห้าชุดของชนกันต์ขึ้นแขวน ถึงเจ้าตัวจะแสดงออกชัดเจนถึงความเกรงใจจนเหมือนเป็นคนละคนกับเจ้าของท่าทีกระด้างกระเดื่องเมื่อหัวค่ำ


“ถ้าคุณอยากอาบน้ำ”


เจ้าของห้องยื่นผ้าเช็ดตัวซักแล้วให้คนตรงหน้า แน่นอน ชนกันต์รับมันไปถือไว้แต่ดูละล้าละลัง หันกลับมาก็ยังเห็นอีกฝ่ายยืนอยู่ท่าเดิม และนั่นทำให้อธิศลำบากใจ  สภาพของคนทั้งคู่ตอนนี้เหมือนคนที่ล่ามกุญแจมือติดกันไม่มีผิด ร่างเล็กไม่ยอมไปไหน ตราบใดที่รู้แก่ใจว่าเป็นการแยกอยู่คนเดียว สำหรับสถานะซึ่งไม่ต่างอะไรจากคนแปลกหน้าของทั้งสอง ทุกอย่างมันช่างน่าอึดอัดใจจนชวนประหม่า


“ถ้าอย่างนั้น” นายแพทย์พยายามหาทางออก เขาเฝ้าชนกันต์อาบน้ำไม่ได้ และเจ้าตัวก็คงไม่ต้องการเช่นนั้นเหมือนกัน “แค่ล้างหน้าล้างตาแล้วเปลี่ยนชุดก็พอ”


หลังจากผ่านพ้นคืนนี้ไป ชนกันต์อาจจะตั้งหลักและอยู่ตามลำพังได้ อย่างน้อยก็ห้าถึงสิบนาทีเหมือนอย่างเคย แต่มันไม่ใช่คืนนี้ ตอนนี้ และแปลกที่อย่างที่นี่


ไม่ดีเลย อธิศทอดสายตามองเด็กหนุ่มซึ่งยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงอ่างล้างหน้าเหมือนเด็ก ชนกันต์กำลังแกะห่อแปรงสีฟันอันใหม่ที่เขาเอาให้ และเขาก็ไม่ควรจะมักง่ายแบบนี้เลย เด็กคนนี้เพิ่งเปียกฝนมา ขืนให้เปลี่ยนชุดแล้วนอนทั้งอย่างนี้คงไม่ดีแน่ แล้วก็ไม่แน่ใจเสียด้วยว่าในห้องนี้มียาลดไข้เหลืออยู่หรือเปล่า


“หมอครับ”


ร่างสูงหลุดจากภวังค์ ส่งตัวออกจากผนังกระเบื้องที่ยืนกอดอกพิงตั้งแต่เมื่อครู่เพื่อแสดงออกว่ากำลังรับฟัง


“ขอโทษที่ทำให้หมอลำบาก” เสียงนั้นติดละห้อย ดูจะอยากพูดอะไรมากกว่าคำขอโทษแต่ก็เงียบไปทั้งอย่างนั้น


“ไม่เป็นไร ผมไม่ได้ลำบากอะไร” หยักยิ้มตอบแล้วเดินไปหยิบแปรงสีฟันในแก้วมาถือไว้บ้าง อธิศบีบยาสีฟันใส่แปรงของคนข้าง ๆ ก่อนบีบให้ตัวเอง คว้าแก้วน้ำมารองน้ำจากก๊อกแล้วจึงถอยออกมาเพื่อให้อีกคนใช้อ่างล้างหน้าได้สะดวก







--------------------------------------------------







“กินยาก่อนนอนนะครับ”


ยื่นยาลดไข้และแก้วน้ำเปล่าให้คนที่ยืนรออยู่ตรงประตูห้องนอน ชนกันต์เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่เขาซึ่งยังอยู่ในชุดเดียวกับที่ใส่มาตลอดวัน พรุ่งนี้เด็กหนุ่มต้องเข้างานก่อนเขาสองชั่วโมง อธิศกำลังชั่งใจว่าควรตื่นพร้อมกันหรือเปล่า


“ขอบคุณครับ”


รับเอายามาใส่ปากก่อนจะกระดกน้ำตามอย่างว่าง่าย เจ้าของห้องรับแก้วกลับไปวางไว้บนโต๊ะใกล้มือชั่วคราวแล้วปิดประตูห้อง “ผมขอเวลาสองนาที”


อธิศว่า ถึงจะไม่เต็มใจนักแต่ชนกันต์ทำได้แค่พยักหน้าตอบกลับไปด้วยความเกรงใจ ไม่นานนักร่างสูงก็ออกมาในชุดเสื้อยืดและกางเกงผ้าสำหรับใส่นอน เป็นเรื่องดีที่ในสองนาทีนี้ชนกันต์ไม่เจออะไรผิดปกติจนหวาดผวาขึ้นมาอีก เขาสงบใจลงมากหลังจากพยายามตั้งสติได้ จะว่าไปแล้วก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด อาจด้วยโทนสีของห้องหรือการมีคนอยู่เป็นเพื่อนด้วยความเข้าใจก็แล้วแต่ ถ้าเทียบกับหลาย ๆ วันที่ผ่านมาแล้ว วันนี้เป็นทั้งวันที่แย่ที่สุดและอาจดีที่สุดเช่นกัน


“หมอจะไปไหน”


เอ่ยถามเมื่อเห็นร่างสูงหยิบเอาหมอนบนเตียงไปถือไว้ใบหนึ่ง อธิศยิ้มแล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณนอนที่เตียงเถอะ ผมจะไปนอนโซฟาเอง”


ถึงจะยืนยันว่าสามารถเปิดประตูทิ้งไว้ได้เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน แต่ชนกันต์กลับไม่สบายใจเหมือนเด็ก ๆ ยิ่งได้ยินเสียงฝนแว่วมาจากทางด้านนอกก็ยิ่งรู้สึกหวาดระแวงอย่างบอกไม่ถูก เขารู้ว่าไม่ควรร้องขอมากไป แต่ถึงอย่างนั้นการให้เจ้าของห้องไปนอนข้างนอกมันไม่ถูกต้อง


“ผมนอนโซฟาเองก็ได้ครับ หมอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว นอนในห้องเถอะ” ทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อหลีกทางให้ ทั้งยังเอื้อมตัวไปยื้อเอาหมอนในมืออีกฝ่ายราวกับขอร้อง “แค่นี้ผมก็รบกวนหมอมากแล้ว”


อธิศยอมปล่อยหมอนสู่มือของอีกฝ่ายแต่โดยดี เขาก้มลงมองเตียงห้าฟุตแล้วชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง พอดีกับที่เสียงฟ้าร้องคะนองจนเกิดเสียงดัง หันไปเห็นชนกันต์กำลังยืนห่อไหล่หลับตาปี๋อยู่ตรงประตูห้อง


เด็กหนุ่มไม่เคยกลัวฟ้าร้องฟ้าผ่าจนถึงตอนนี้ ทว่าสิ่งที่เขากลัวคือภาพซ้อนทับซึ่งมาพร้อมกับเสียงเมื่อครู่นี้ต่างหาก มันทั้งสดใหม่และตรึงอยู่ในความรู้สึกเสียจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อนาทีก่อน การเปิดประตูทิ้งไว้ไม่ช่วยอะไรสักนิดเดียวหากถูกคุกคามด้วยสิ่งนั้น เขาได้เรียนรู้แล้วในวันนี้


“กันต์”


มืออุ่น ๆ วางลงบนไหล่ หมอหยิบเอาหมอนในมือเขาไปถือไว้อีกครั้ง ดวงตาทอประกายความเห็นใจ เช่นเดียวกับแขนของเขาที่ถูกรั้งให้เดินกลับไปข้างเตียงสีน้ำตาล


“นอนในห้องนี้เถอะ” อธิศพูดพร้อมกับวางหมอนลงยังที่มันเคยอยู่แล้วตบเบา ๆ “ถ้าเตียงห้าฟุตมันไม่อึดอัดจนเกินไปนักสำหรับผู้ชายสองคน”


พักใหญ่ที่ชนกันต์นอนจ้องเสี้ยวหน้าของอธิศซึ่งนอนอยู่ข้าง ๆ เขาก็ไม่ได้มีเจตนาจะมองหมอหรอก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการนอนตะแคงหาเพื่อนมนุษย์ด้วยกันนั้นมันรู้สึกปลอดภัยกว่าเป็นไหน ๆ แม้จะต้องแลกกับการถูกแสงสีส้มจากโคมไฟแยงตาเพราะมันวางอยู่ตรงโต๊ะหัวเตียงก็เถอะ


ร่างสูงไม่ได้สนใจหันมามองตอบหรือรับรู้ว่าตัวเองได้กลายเป็นเป้าสายตาของคนนอนไม่หลับ อธิศเปิดโคมไฟเอาไว้ให้เพราะหวังดีต่อสภาพจิตใจคนไข้ แต่ชนกันต์เชื่อว่าเหตุผลที่อีกฝ่ายยังเอาแต่นอนก่ายหน้าผากมองเพดาน ส่วนหนึ่งก็มาจากถูกแสงนั่นแยงตาเหมือนกัน แต่ครั้นจะให้นอนคลุมโปงอย่างที่ทำมาตลอด ชนกันต์ก็เกรงใจผ้าห่มซึ่งใช้ร่วมกัน ท้ายแล้วคนทั้งคู่เลยทำได้แค่จมอยู่ในความคิด มันอาจฟังดูน่าอึดอัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหมออธิศที่ไม่ควรจะต้องมาร่วมรับผิดชอบอะไรแบบนี้


เสียงฟ้าร้องทำให้ชนกันต์ตกใจอีกแล้ว มือซึ่งเหมือนจะไม่มีที่วางมาตั้งแต่แรกก็เผลอไปกระตุกเอาเสื้อยืดอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ อธิศรู้สึกตัวแล้วหันมามองคนข้าง ๆ ก่อนจะเอามือที่ก่ายหน้าผากลงเพื่อไม่ให้เสียมารยาท


“ยังไม่หลับอีกเหรอ”


แปลกดีที่คนเรามักถามในสิ่งที่เห็นชัดอยู่แล้ว อธิศก็ด้วย แม้จะเป็นจิตแพทย์แต่เขาก็คือหนึ่งในคนส่วนมากที่ติดนิสัยนี้ นัยน์ตาเรียวรีตรงหน้ามองตอบด้วยความเก้อเขิน “ถ้านอนไม่หลับล่ะก็ หมอปิดไฟก็ได้นะครับ ผมไม่เป็นไร”


ทุกครั้งที่ฟ้าร้องร่างเล็กจะห่อไหล่น้อย ๆ จนดูเหมือนคนขี้ตกใจ อธิศเป็นคนเปิดโคมไฟทิ้งไว้เองแต่ก็ยอมรับว่ามันทำให้เขาข่มตาหลับไม่ได้ พอได้ยินอย่างนั้น จิตแพทย์หนุ่มจึงใช้เวลาอีกไม่กี่วินาทีในการไตร่ตรอง


ขอเห็นแก่ตัวด้วยการเอี้ยวตัวไปปิดโคมไฟจนห้องทั้งห้องมืดสนิท และมืดลงไปยิ่งกว่าเดิมเมื่อชนกันต์บังคับตัวเองให้ข่มตาปิดเพื่อหลับลงให้ได้ในคืนนี้ แต่อีกไม่ถึงสิบวินาที ร่างทั้งร่างก็ถูกรั้งเข้าไปจนจมอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของใครอีกคน อธิศกดศีรษะเขาให้ฝังลงตรงช่วงอก ตอนนี้ถึงจะลืมตา ชนกันต์ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดและกลิ่นโคโลญจน์อ่อน ๆ ท่อนแขนแกร่งที่แทรกผ่านระหว่างศีรษะกับที่นอนนั้นช่วยให้นอนได้สบายขึ้น มือใหญ่ของหมอลูบเรือนผมเขาเบา ๆ สองสามทีแล้วจึงหยุดลง มันคล้ายการบอกราตรีสวัสดิ์แบบไม่มีเสียง


ในขณะที่พยายามทำให้อีกคนหลับ หากแต่นัยน์ตาคมยังคงมองไปท่ามกลางความมืด อธิศสลัดแววตาสีดำด้านและชายกระโปรงเปื้อนโคลนนั้นออกไปจากสมองไม่ได้ มันท้าให้เขาใคร่รู้และชั่งใจถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น


ดีแล้วที่เลือกไม่พูดมันออกไป เพราะพอเบี่ยงตัวลงมองคนในอ้อมกอดอีกครั้ง ดูเหมือนว่านี่จะเป็นคืนแรกที่เด็กคนนี้หลับสบาย อธิศลืมเบาแอร์ทั้งที่ฝนตก อย่างน้อยก็ขอให้อ้อมกอดนี้อบอุ่นพอจนถึงเช้าแล้วกัน






------------------------------------------------------


( มีต่อ )




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2015 19:20:43 โดย เข่งสะพานปลา »

ออฟไลน์ เข่งสะพานปลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-0
    • FACEBOOK
『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #111 เมื่อ26-02-2015 14:05:39 »

( ต่อ )





กริ๊งงงงงง


ทันทีที่เสียงกริ๊งครั้งสุดท้ายดังขึ้นก็ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจของหนุ่มสาวในชุดกาวน์สิบคนที่พากันทยอยออกจากห้อง เสียงพูดคุยจากข้างนอกอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง รามิลมีเวลาไม่ถึงห้าวินาทีในการเดินจากโต๊ะที่เขากรอกคำตอบสุดท้ายเพื่อมาส่งคำตอบให้ผู้ช่วยอาจารย์ซึ่งรอรับกระดาษอยู่ตรงประตู


“โคตรยากเลยว่ะ นี่จะตอบได้ถึงห้าข้อหรือเปล่าก็ยังไม่รู้”


รามิลฟังเสียงบ่นโอดครวญของเพื่อนในกลุ่มในขณะที่เบี่ยงตัวหลบทางให้นักศึกษาแพทย์ร่วมคลาสชุดต่อไปได้เข้าห้องแลป ชายหนุ่มเอาปากกาเสียบใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวก่อนจะยืนกอดอกร่วมวงถกเถียงเกี่ยวกับการสอบที่เพิ่งผ่านไป


“กูว่ากูจะไม่จบก็เพราะเจอแลปกรอสมันทุกปีนี่แหละ”


“ก็สมควรอยู่หรอก เจอมาตั้งแต่ปีสองแล้วมึงยังผ่านแบบกระง่อนกระแง่นอย่างนี้”


“อาทิตย์หน้าจะรอดเหรอวะ ฮ่า ๆ”


คุยกันอย่างออกรสเพราะทางด้านนอกนี่แทบไม่มีใครเหลืออยู่ กลุ่มของพวกเขาเป็นชุดรองสุดท้ายของการสอบวันนี้ ตอนนี้ปาเข้าไปเกือบเที่ยงแล้ว ตั้งแต่เช้าที่นัดเจอกันเพื่อติวรอบสุดท้ายนั้นยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง จนสุดท้ายก็มีคนหนึ่งในกลุ่มขัดจังหวะขึ้นมาด้วยเหตุผลว่าหิวจนได้ การเรียนในปีสี่ทำให้รามิลต้องฟังเพื่อน ๆ บ่นเรื่องความเบื่อที่มีต่อโรงอาหารของโรงพยาบาลเป็นประจำ แต่ถึงอย่างนั้นการออกไปหาร้านใกล้เคียงก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาสักเท่าไหร่ ระหว่างทางแต่ละคนพากันถอดเสื้อกาวน์เก็บลงกระเป๋า หรือถ้าขยันหน่อยบางคนก็อาจแวะเอาไปพับเก็บในล็อกเกอร์เสียดิบดี


ภายในโรงอาหารนั้นเสียงดังจอแจ ที่มุมหนึ่งมีนักศึกษาแพทย์นั่งกระจัดกระจาย บ้างก็เพิ่งเดินมาพร้อมแก้วกาแฟ ภาพพวกนี้ค่อนข้างเป็นที่ชินตาสำหรับโรงพยาบาลไปเสียแล้ว


หลังจากได้อาหารจานเดียวแบบกินง่าย รามิลก็ปักหลักอยู่ที่โต๊ะ นึกตำหนิภาพข่าวในทีวีซึ่งนำเสนอข่าวการฆ่าตัวตายซึ่งสยดสยองเสียยิ่งกว่าอะไร ถึงจะชินกับเลือดเนื้อ แต่ใช่ว่ามันน่าพิสมัยในเวลากินข้าวเสียเมื่อไหร่


นัยน์ตาเรียวทอดมองเพื่อนที่ทยอยกันมานั่งโต๊ะพร้อมด้วยอาหารและน้ำซึ่งวางเรียงกันหลายต่อหลายแก้ว พวกเขายังคงคุยกันเรื่องการสอบที่เพิ่งผ่านพ้นไป จนกระทั่งเพื่อนคนหนึ่งเปิดบทขอให้หยุดเพราะกินข้าวไม่อร่อยนั่นแหละ คนที่เหลือถึงได้ทำท่าทางล่อกแล่กแล้วคิดหาหัวข้อสนทนาใหม่


“เออใช่ แล้วนี่เขาเจอตัวยัยนั่นกันหรือยัง”


มือที่จับช้อนส้อมชะงักลง ไม่มีคำพูดใดออกจากปากรามิลนอกเหนือจากการนิ่งฟัง อีกแล้วที่เขานึกอยากหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก


“เมื่อกี้กูเหมือนเห็นพ่อแม่เขาแวบ ๆ สงสัยมาตามหาลูกอีกแล้ว”


“ก็พูดไป น่าสงสารเหมือนกันนะ”


“เฮ้ยไอ้เก้า ทำไมเงียบจังวะ ไม่มีปากมีเสียงหน่อยหรือไง”


“....”


การอยู่เฉย ๆ ไม่เคยได้ผล ร่างโปร่งวางวัตถุในมือลงกับจานจนเกิดเสียงดัง พยายามข่มอารมณ์ด้วยสีหน้าราบเรียบไม่ต่างจากทุกที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเลี่ยงการถูกกระเซ้าเย้าแหย่แบบละลาบละล้วงไม่ได้อยู่ดี


“เฮ้ย ใจเย็น ๆ”


ไหล่ลาดถูกตบเบา ๆ เป็นการเรียกสติ รามิลคิดว่าเขาไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปมากมาย แต่ดูเหมือนว่าคิดผิด เพื่อนทั้งโต๊ะเริ่มหันมาจับจ้องเป็นตาเดียว


“มึงจะพูดขึ้นมาทำไมวะ แม่งโมโหแล้ว”


“เอ้า กูก็แค่ถามดูเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง”


ไม่บ่อยนักที่รามิลจะแสดงอาการไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ครั้งนี้ดูเหมือนเป็นส่วนน้อย ร่างโปร่งผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำท่าจะหยิบจานขึ้นมาแล้วเดินหนีไป


“นั่นมึงจะไปไหนไอ้เก้า”


“เอาจานไปเก็บ” ตอบทั้งที่จานอาหารในมือยังพร่องไปไม่ถึงครึ่ง เขายอมเสียเวลาอีกแค่ไม่กี่วินาทีสำหรับฟังปากเสีย ๆ นั่นพ่นเรื่องไม่เป็นเรื่องออกมา


“พูดแค่นี้ถึงกับรับไม่ได้เลย?”


“....”


“อย่าเซนซิทีฟไปหน่อยเลยน่า เรื่องนี้ไม่พาดพิงกับมึงแล้วจะไปพาดพิงกับหมาตัวไหน” เสียงนั้นติดจะกวนประสาทอยู่ในที ตอนแรกก็กะจะแซวแค่พอสนุกปาก “ยัยนั่นหายไปแท้ ๆ แต่กูก็ไม่เห็นมึงจะเดือดร้อนอะไรสักนิดเลยนี่หว่า”


“....”


“อย่าคิดว่าพวกกูไม่รู้นะ ว่ามึงฟันพลอยไปแล้ว”


ประโยคสุดท้ายซึ่งเบาราวกับกระซิบนั้นคล้ายจะดึงสติของรามิลให้ขาดผึง มือข้างที่ไม่ได้ถือจานกำแน่นจนขึ้นเส้นเลือดปูดโปน ถ้านี่ไม่ใช่โรงพยาบาล สาบานได้ว่าคนตรงหน้าต้องถูกต่อยก่อนได้พูดประโยคเมื่อครู่จบแน่ แต่เพราะตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการแสดงออกถึงความไม่พอใจ อีกฝ่ายจึงยิ่งได้ใจกว่าเดิม


“เฮ้ยไอ้โอ๊ต มึงพอได้แล้ว”


“จะขุดขึ้นมาให้โมโหกันทำไมวะ คนอื่นเขามองแล้ว”


“เก้ามึงใจเย็น ๆ นะ”


สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มโทสะ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ถ้าขืนพวกเขายังมีปัญหากันที่นี่ สำหรับรามิลแล้ว เรื่องของผู้หญิงคนนั้นไม่ควรถูกนำมาพูดด้วยซ้ำ ร่างโปร่งตัดสินใจแยกตัวออกมาก่อนจะกลายเป็นเป้าสายตาของคนในโรงอาหารเพราะเผลอไปต่อยเพื่อนชายเข้า รู้ว่าถ้าอยู่ต่อไป โอ๊ตจะต้องเอาแต่พูดเรื่องนี้ไม่หยุด และคนที่ได้รับผลกระทบมันก็ตัวเขาทั้งนั้น


เปิดล็อกเกอร์แล้วหยิบเสื้อกาวน์ออกมาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาว จัดแต่งจนดูเรียบร้อย ตอนนี้เขาควรหาอะไรทำได้แล้ว จะไปโซนผู้ป่วย เตรียมสอบ หรืออะไรก็ตาม เสยเรือนผมขึ้นอย่างลวก ๆ แล้วพาตัวเองเข้าสู่โถงทางเดิน ผ่านรถเข็นผู้ป่วย ห้องจ่ายยา เคาน์เตอร์พยาบาล จนกระทั่งถึงตึกผู้ป่วยนอก ไม่บ่อยนักที่รามิลจะเดินไปไหนมาไหนคนเดียว เขามีเพื่อนรายล้อมเสมอ ลำพังจะไปหาศรัณย์ยังต้องคิดหาข้ออ้างดี ๆ ทั้งที่ตอนนี้มีโอกาส แต่เขาไม่ได้อยากเจอคนรักรุ่นพี่ตอนนี้


ร่างโปร่งชะงักเมื่อเห็นอาจารย์หมอกำลังยืนคุยอยู่กับชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่ง ผู้ชายร่างท้วมอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีพื้นและกางเกงสแล็คหลวมโครก ส่วนผู้หญิงมีรูปร่างเล็กแกร็น เธอสวมกระโปรงสุภาพยาวกรอมเข่าและกำลังร้องไห้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รามิลเห็นภาพครอบครัวนี้มาถามหาข่าวคราวลูกสาวซึ่งหายตัวไป เขานับมันได้เป็นครั้งที่สาม


เหงื่อกาฬไหลซึมตรงขมับก่อนจะเบี่ยงตัวเข้าหลบยังตรอกทางด้านซ้ายมือ นางพยาบาลเข็นเตียงคนไข้ผ่านพอดิบพอดีกับที่อาจารย์หมอหันมาทางนี้ หลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครเห็น เด็กหนุ่มก็ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดเข้าหน้าเบอร์โทรออกล่าสุด ไล่ลงมาจนเจอชื่อพลอย มือสั่นลนลาน อาจจะเกือบ ๆ ครึ่งนาทีที่จ้องมองชื่อนั้น มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นคำว่าพลอยเหมือนเดิม


เบอร์นี้โทรหาเขาครั้งสุดท้ายคือเมื่อคืน โชคดีว่าตอนนั้นศรัณย์หลับไปแล้ว รามิลเลยไม่ต้องคอยตอบคำถามว่าพยายามโทรกลับหาใครอย่างเอาเป็นเอาตาย


‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’


ลดโทรศัพท์ในมือลงก่อนจะกดโทรออกซ้ำอีกครั้งทั้งที่รู้แก่ใจว่าไม่มีคนรับ ใช่ มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นนั่นแหละ


แต่แพรพลอยโทรหาเขา... โทรหาได้ยังไง






TBC





----------------------------------------------------


เห็นมีคอมเมนท์แซวว่าจะทำเล่มขายไหม
นี่ไม่กล้าขายใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ ไม่ได้คิดไว้เลย 5555555555
แค่ทุกคนชอบ แล้วคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้กันบ้างก็พอค่ะ  :กอด1:






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2015 14:09:58 โดย เข่งสะพานปลา »

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #112 เมื่อ26-02-2015 14:56:45 »

ขอบคุณจ้า

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 667
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #113 เมื่อ26-02-2015 15:36:10 »

ถ้าพลอยยังไม่เลิก สองคนนี้คงตัวติดกันไปตลอด ก็ฟินดีนะ  :laugh:

ออฟไลน์ VentoSTAG

  • ไม่รักอย่าทำให้มโนฯ GO AWAY!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-9
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #114 เมื่อ26-02-2015 16:13:49 »

กันต์ กับ หมออธิศ อยู่ด้วยกันก็ดี แต่แม่คุณเพลาๆ หน่อยเหอะ
ไปหลอนคู่อื่นมั่ง เดี๋ยว กันต์ จิตหลุด สติแตก เป็นบ้าไปก่อนพอดี  :katai1:

ปล. +พาราไซต์ เอ้ย! เป็ด ให้จ้า

ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #115 เมื่อ26-02-2015 16:23:30 »

เฮ้ยเก้า! มีซัมติงอะไรกันจริงๆด้วยตอนแรกเราก็นึกว่าเป็นแค่เพื่อน...เหอๆ

อ้ายยยพี่หมอกับน้องกันต์ :impress2:ช่วยเหลือกันไปนะจ้ะ~หุหุหุ

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #116 เมื่อ26-02-2015 17:26:11 »

 o13 :katai4:

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #117 เมื่อ26-02-2015 17:30:59 »

ถ้าขายนี่ก็ซื้อนะ อิอิ  o13 :katai2-1: :katai3: :katai5:

ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #118 เมื่อ26-02-2015 17:55:13 »

ความลับค่อยๆคลายละ  :katai2-1:

ออฟไลน์ parn11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-2
Re: 『 ปรสิต ☤ 06 』 | horror thriller (26-02-15)
«ตอบ #119 เมื่อ26-02-2015 18:07:18 »

ทำไมเก้าถึงรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าจะไม่มีคนรับสาย
น่าสงสัยๆๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด