『 ปรสิต ☤ บทส่งท้าย 』 | horror thriller (17-03-15) | จบแล้วค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 『 ปรสิต ☤ บทส่งท้าย 』 | horror thriller (17-03-15) | จบแล้วค่ะ  (อ่าน 175446 ครั้ง)

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 659
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #60 เมื่อ23-02-2015 19:50:57 »

หลอนโฮกกกกกก  วันละสามตอนไม่ได้หรอ :ling1:

ออฟไลน์ yaoionlyyes

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #61 เมื่อ23-02-2015 20:02:04 »

ฮืออออ กลัวอ่ะ ไม่อยากอ่านต่อแล้วว แต่อยากรู้ว่าปมคืออะไร โอ๊ยยย  :m15:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #62 เมื่อ23-02-2015 20:15:09 »

ชอบอ่ะ เราก็เรียนสายวิทยาศาสตร์ แต่ก็รู้ว่าบางอย่างมันอธิบายไม่ได้ด้วยวิทยาศาสตร์ :z3:
ดังนั้นมันน่าติดตามมากค่ะว่าชนกันต์ หมออธิศ หมอศรัณย์ รามิล จะหาคำตอบกับเรื่องนี้ยังไง :impress2:
ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ชอบมากับดินโคลนจะเป็นคนเดียวกับแพรพลอยหรือเปล่า แต่ถ้าอยากให้ช่วยอะไรน่าจะบอกดันดีๆเนอะ :katai1:
สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกขัดแย้งคือ ตอนเป็นคนยังทำอะไรแบบอภินิหารไม่ได้ พอกลายเป็นกลุ่มก้อนพลังงานบางอย่าง (ยืมคำรายการดังมา) ถึงได้ทำเรื่องเหนือธรรมชาติได้ซะงั้น
แต่คำตอบก็คงอยู่ในคำถามแหละเนอะ...ก็ผีมันเหนือธรรมชาตินี่ :katai1:
ถ้าสิ่งมีชีวิตแบบปรสิตนี่ นิสัยไม่ดีนะคะ มีแต่ได้กับได้ พยายามคิดอยู่ว่าคุณผีนี่จะมาแนวไหน :sad4:
กลัว แต่ชอบมากค่ะ นี่ก็อ่านตอนกลางคืน แต่คงต้องเปิดไฟนอน หวังว่าไฟจะไม่ดับเองนะฮะ o22

ออฟไลน์ Ѷanᴉ££a

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #63 เมื่อ23-02-2015 20:22:37 »

เนื้อเรื่องสนุก น่าติดตาม

ข้อมูลก็แน่นมากจ้า

ออฟไลน์ MonsterKJ95

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #64 เมื่อ23-02-2015 20:27:51 »

เพิ่งจะได้อ่านเรื่องนี้ครั้งแรก เพราะตอนแรกคิดว่ามันไม่น่าจะสนุก T^T แต่พอเจอคนในทวิตเตอร์สปอยล์เลยต้องมาอ่านนี่แหละ  :-[

เราว่าเป็นแพรพลอยแน่ๆเลย แต่ก็ยังไม่ทราบดีว่าแพรพลอยเกี่ยวอะไรกับทั้งสี่คนนี้ รอตอนต่อไปเนอะ สนุกดีน่าติดตามขนาดมาแค่สี่ตอนเอง  :mew1:

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #65 เมื่อ23-02-2015 20:28:40 »

ฮื่ออออ หลอนอ้าาา นี่ระรานคนอื่นเพิ่มอะ ปรสิตหรือเชื้อโรคคคค :katai1: :katai1: :sad4: :sad4: :ling3: :ling3: :ling3:  :ling3:

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 667
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #66 เมื่อ23-02-2015 20:33:45 »

เทพมาก อยู่คนละที่แต่แบ่งกระจายได้ครบทุกคน เทพเทพ ผู้หญิงคนนี้เทพจริงๆ

ออฟไลน์ on_2542

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #67 เมื่อ23-02-2015 20:51:29 »

หลอนมากค่ะ
 :z3: :z3:
บอกตรงว่าระแวง5555555555555555
 :serius2: :angry2:
ไงก็มาต่อเร็วๆนะคะ
 :bye2: o13

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #68 เมื่อ23-02-2015 21:00:01 »

น่ากลัวว  :katai1:

ออฟไลน์ toey-yyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #69 เมื่อ23-02-2015 21:46:34 »

ชอบอ่ะ LOVE เลย ขอบคุณนะค่ะ o13 o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
« ตอบ #69 เมื่อ: 23-02-2015 21:46:34 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #70 เมื่อ23-02-2015 22:54:10 »

งือออออ บุคคลปริศนาปรากฎตัวเเล้ววว!!
นางน่ากลัวอ่ะ :katai1:

ออฟไลน์ Foey

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #71 เมื่อ23-02-2015 23:12:38 »

แพรพลอยเธอคือใครใช่ผีที่ตามชนมั้ยอ่ะ :hao4:
มาต่อไวๆนะ :call:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #72 เมื่อ23-02-2015 23:41:07 »

 ทำไมแพรพลอยต้องมาหลอกกันต์ด้วย   

อยากรู้ว่าทำไมถึงชื่อเรื่องปรสิตอ่ะคะ ถ้าบอกไม่ได้เป็นปมเรื่องหรืออะไรก็ไม่เป็นไรค่ะ

ออฟไลน์ ผายลม888

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #73 เมื่อ24-02-2015 10:22:40 »

เราชอบเรื่องนี้นะถึงจะระทึกขวัญแต่ทำให้เราฮาได้. เราคิดว่าผีผู้หญิงนั่นน่าจะมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับรามิลไม่ทางใดก็ทางนึงแล้วเจ้าหมอศรัณย์ก็น่าจะมีส่วนในการตายอาจจะเป็นการยัดท่อหรือทิ้งลงบ่อร้าง...รึเปล่า  เหตุน่าจะเพราะความหึงหวงแต่ที่มาตาม...ตัวเอกอ่ะชื่อไรนะ ลืม เอ่อจำได้แต่ตัวประกอบ แต่ก็นั่นแหละตัวเอกน่าจะมีสัมผัสที่สื่อถึงกันหรือไม่ก็หน้าคล้ายคนรู้จักของเธอถึงได้ติดใจขนาดนั้นส่วนหมอโรคจิตนี่ทำเราฮาหลายครั้งอ่ะตอนมันเจอกับตัวเองมั่ง แล้วก็อยากจะบอกว่าชอบเรื่องนี้นิยายในเล้าช่วงนี้ไม่มีอันที่อยากอ่านเท่าไหร่ที่เราเข้ามาดูปรสิตนี่คือชื่อมันคล้ายกับการ์ตูนที่เคยอ่านก็เลยแวบมาดูปรากฏว่าติดซะแล้ว ไอ่เรามันประเภทชอบเดาเรื่องอ่านรวดเดียวจบแล้วคันไม้คันมือจริงๆไว้คราวหน้าจะมาเม้นต์อีกนะ

ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 04 』 | horror thriller (23-02-15)
«ตอบ #74 เมื่อ24-02-2015 16:14:02 »

ไม่กล้าอ่านตอนกลางคืนเลยอะ เดี๋ยวไม่กล้าลุกไปเข้าห้องน้ำ :ling3:

ออฟไลน์ เข่งสะพานปลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-0
    • FACEBOOK
『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #75 เมื่อ24-02-2015 21:05:37 »



ปรสิต | 05







ร้านข้าวต้มติงลี่ คือสิ่งที่ทั้งคู่เลือกจะจอดรถและลงไปนั่งกินด้วยกัน แพทย์หนุ่มอมยิ้มเล็ก ๆ กับท่าทางที่เหมือนไปอดอยากมาจากไหนของชนกันต์ เขาแค่ลองเชิงถามไปว่าอยากกินอะไรบ้าง แล้วสั่งมาให้ ถึงอีกฝ่ายจะปฏิเสธด้วยสีหน้าเกรงใจ สุดท้ายแล้วกัยข้าวหลายอย่างก็วางอยู่เต็มโต๊ะจนเลือกกินไม่ถูก


“ผมชอบร้านนี้มาก รสชาติถูกปากคุณใช่ไหม”


“อร่อยมากเลยหมอ” พูดเสร็จก็ตักข้าวต้มใส่ปากคำโต นานแค่ไหนแล้วที่เด็กคนนี้อยู่กับความหวาดระแวงจนกินอะไรไม่ลง พอเห็นชนกันต์ดูผ่อนคลายขึ้น เขาก็รู้สึกดีไปด้วย


“งั้นก็กินเยอะ ๆ” อธิศพูดแค่นั้น บางทีเขาควรจะเริ่มบรรลุวัตถุประสงค์ในตอนที่ทั้งคู่อิ่มท้องดีแล้ว เพราะรู้ดีว่าพอถึงตอนนั้น ชนกันต์คงไม่ยิ้มและคีบเอาอาหารใส่ปากอย่างมีความสุขแบบนี้อีก


ครึ่งชั่วโมงสำหรับความสุขประจำวันของว่าที่เภสัชกรน้องใหม่ ตาเรียวรีเสมองต้นเหตุของเสียงฝนก้องจากทางนอกร้าน ขอบคุณที่มีแค่ถนนคอนกรีตและรถยนต์สีซ้ำ ๆ กันบนถนนที่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรไปมากกว่าการอยากมากินอาหารร้านนี้ทุกวัน ชนกันต์คีบยำปลาสลิดคำสุดท้ายใส่ปาก ก่อนจะวางรวบตะเกียบไว้ในชามอย่างเรียบร้อย คนตรงข้ามกินเสร็จก่อนเขาไม่นานนัก แล้วตอนนี้หมออธิศก็ประสานสองมือไว้บนโต๊ะแล้วปล่อยให้แผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ในท่าทีสบาย ๆ อย่างที่ชอบทำ


“เราจะกลับกันเลยหรือเปล่าครับ” คนตัวเล็กถาม เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ จนกระทั่งอีกฝ่ายแย้มรอยยิ้มออกมานั่นแหละ


“จริง ๆ แล้วผมแค่อยากจะคุยกับคุณสักหน่อย” อธิศเปิดบท เป็นอย่างที่คาดว่าชนกันต์ยกแก้วน้ำปากขึ้นกระดกลงคอแล้วมีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นพิเศษหลังจากนั้น  “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างครับ”


พออีกฝ่ายไม่ได้มองคนไข้ผ่านเลนส์แว่นอย่างทุกทีแล้ว ชนกันต์ก็คิดว่าบรรยากาศระหว่างเขากับชายหนุ่มตรงหน้าดูผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด สายตาที่มองมานั้นไม่ได้คาดคั้น มันกำลังรอฟังคำตอบอย่างใจเย็น แล้วก็ทำให้เขารู้สึกเสียไม่ได้หากจะเลี่ยงการซักถามในครั้งนี้


“หมออยากให้ผมตอบว่าอะไรล่ะ” คนถูกถามกวนประสาทตอบในประโยคแรก แต่แล้วเขาก็เริ่มพูดในสิ่งที่สมองค่อย ๆ นึกออกอย่างช้า ๆ “ผมก็ยังอยู่คนเดียวไม่ได้ ไอ้เสียงฝีเท้าที่เกินมาหรือว่าความรู้สึกที่เหมือนไม่ได้อยู่คนเดียวก็เหมือนเดิม”


“ครับ” อธิศตอบรับ มันเบาพอที่จะไม่ขัดการบอกเล่าใด ๆ


“ผมยังไม่ได้เล่าให้หมอฟังว่าทำไมวันนั้นผมถึงได้โกรธหมอขนาดนั้น”


ถึงตรงนี้ ชนกันต์ก็เหมือนจะรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย ไม่คิดด้วยซ้ำว่าหมออธิศจะเรียกให้มาหาเพื่อนั่งเฝ้าเขานอนหลับแบบนั้น แล้วยังเรื่องที่หันไปเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังลอบมองเขามากกว่าสองครั้งในรอบสัปดาห์นี้ด้วย ถึงได้พอรู้ว่าถูกจับตามอง


อธิศโน้มตัวมาข้างหน้าและไม่ได้ตอบรับอะไรอีก นั่นเป็นกิริยาบ่งบอกว่าพร้อมจะตั้งใจฟังข้อมูลใหม่ ๆ แล้ว


“ตอนนั้นผมกลัวที่จะต้องนอนในห้องหมอ แต่ผมก็คิดว่าไม่เป็นไร แค่งีบสักตื่นก็ได้ยานอนหลับแล้ว ยิ่งหมอบอกว่าจะนั่งเฝ้าผมแบบนั้น...”


“….”


“ไม่รู้ว่าหมอออกไปตอนไหน บอกตรง ๆ ว่าผมง่วงเต็มแก่ แต่พอเริ่มคล้อยจะหลับก็มีเศษผม -- ผมหมายความว่ามีเส้นผมมาระ ๆ หน้าผมอยู่แบบนี้” ทำมือเป็นท่าทางปัด ๆ บนใบหน้า ในตอนนั้นเองที่ชนกันต์กระแอมเล็กน้อยเหมือนตอนที่พยายามขับเส้นผมออกจากปากอีกครั้ง “แล้วพอลืมตา ผมก็เห็นผู้หญิง... เป็นผู้หญิงตัวซีด ๆ ใส่ชุดสีขาว กำลังมองมาที่ผมแล้วก็อ้วกโคลนออกมาเต็มไปหมด”


ร่างเล็กไม่กล้าเสสายตาไปทางอื่นนอกจากมองกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนตรงหน้า เขาแค่กลัวว่าจะต้องเจอใครสักคนกำลังหันมายิ้มให้แล้วอาเจียนดินโคลนใส่แบบภาพในความคิด


“แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น”


“ผมก็ได้แต่หลับตาปี๋ มันทั้งกลัว ทั้งขยะแขยง รู้สึกเหมือนตัวเองเปียกไปทั้งตัวแต่ก็ไม่กล้าลืมตามองอยู่ดี” ชนกันต์จิกเท้าซ้ายภายใต้รองเท้าผ้าใบเล็กน้อย เขาขยับมันเข้าหาตัว “ขาซ้ายผมโดนจับไว้”


“....”


“ตอนนั้นผมไม่กล้ามองหรอก แต่ก็อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมเลยลืมตา”


“....”


“ผู้หญิงคนนั้นข่วนขาผม จากนั้นหมอก็เข้ามาพอดี”


“....”


“ผมกลัวมาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมไม่เคยเจอมันแบบชัดเป็นตัวเป็นตนขนาดนี้ ผมไม่คิดว่าขาตัวเองจะมีแผลจริง ๆ ด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นผมก็โมโหด้วย พอคิดว่าหมอคงหาว่าผมข่วนขาตัวเองแน่ ๆ”


“....”


“ใครมันจะบ้าทำร้ายตัวเองแบบนั้น ผมน่ะรักตัวเองยิ่งกว่าอะไรดี”


มือแกร่งของอธิศขยับน้อย ๆ แทนความคิดที่วิ่งแล่นอยู่ในหัว ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งตีความอย่างรุนแรงได้สองทาง ในทุก ๆ ห้าวินาที อธิศจะเอนเอียงไปทางใดทางหนึ่ง แต่ในห้าวินาทีต่อมาก็รู้สึกกลับไปทางอีกฝั่ง


“หมอพูดอะไรบ้างสิ” ถ้าร่างสูงยังไม่พูดอะไรออกมา ชนกันต์คิดว่าเขาอาจจะร้องไห้ ในตอนนี้เขาขอแค่คำว่าแบบนี้นี่เอง หรือผมเข้าใจแล้ว อะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่รอจนแล้วจนรอดเขาก็ยังอยู่กับความผิดหวัง เมื่อหมออธิศไม่ตอบอะไรกลับมาสักที


ท้ายสุดชนกันต์ได้ยินเสียงกุญแจกระทบกันและเสียงดังครืดจากการเคลื่อนเก้าอี้ อธิศหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะอยากรู้สึกร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ เพราะคนตรงหน้าเดินผ่านเขาไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ ทุกอย่างมันดูแย่สิ้นดีเพียงคิดว่าเก้าอี้ว่าง ๆ ตรงหน้าจะมีผู้หญิงคนนั้นนั่งหัวเราะเยาะแล้วสบถคำว่าไม่มีใครเชื่อชนกันต์ออกมา


ความรู้สึกที่เหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกมันเป็นแบบนี้นี่เอง


“ไปกันเถอะ”


“ครับ”


ได้ยินเสียงผ่านเข้าหูก็ได้แต่ยืนขึ้นตาม ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายกำลังมีท่าทีแบบไหน อธิศอาจจะแค่กำลังเก็บเงินทอนใส่กระเป๋าและนึกอยากพาเขากลับไปส่งที่โรงพยาบาลให้จบเรื่อง หรือกำลังชั่งใจว่าชนกันต์ดูเหมือนคนเสพยาเกินขนาดหรือเปล่า


หลังจากปิดประตูรถก็ได้แต่แปลกใจ เมื่อคนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับเพียงแค่สตาร์ทรถทิ้งไว้ อธิศเหมือนคนที่กำลังครุ่นคิดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปมา


“กันต์”


“ครับ?”


“ช่วยบอกทางไปแมนชั่นของคุณด้วยครับ”


ชนกันต์คิดว่าเขาต้องได้ยินประโยคเมื่อครู่นี้ผิดไปแน่ ๆ นี่น่ะมันงี่เง่าสิ้นดี “หมอหมายความว่าไง”


“ผมจะพาคุณกลับไปส่งที่นั่น”


“หมอ...” แผ่นหลังเหยียดตรงขึ้นจนดูลุกลี้ลุกลน อีกครั้งที่ชนกันต์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาควรจะวางมือไว้ตรงไหน หรือการเปิดประตูรถลงไปเสียตั้งแต่ตอนนี้เป็นสิ่งที่สมควรทำหรือเปล่า “ไม่... ไม่เอาแน่ ๆ”


“การที่คุณนอนโรงพยาบาลก็ไม่ได้ทำให้คุณนอนเต็มอิ่มขึ้น” นี่อาจจะเป็นสิ่งที่อธิศคิดดีแล้ว ถึงแม้เห็นความตื่นตระหนกของคนตรงหน้าแค่ไหน แต่นายแพทย์หนุ่มก็คิดว่ามันยังไม่มากพอให้เขาตัดสินใจเปลี่ยนความคิด “เก็บของที่คุณคิดว่าจำเป็น แล้วเราจะกลับไปคอนโด ฯ ผมด้วยกัน”


“....” ชนกันต์รู้สึกเหมือนตัวเองคงเป็นไอ้งั่งถ้าเลือกถามออกไปอีกครั้ง “หมอหมายถึง... ให้ผมไปค้างด้วย? กับหมอ?”


อธิศคิดเรื่องนี้นับตั้งแต่ที่ฟังคำบอกเล่าของชนกันต์จบ เขาให้คำตอบตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าควรเชื่อหรือทำอย่างไรกับความเชื่อของเด็กคนนี้ดี มันคงเลวร้ายมากหากจะด่วนตัดสินว่านี่คือการคิดไปเองอย่างเช่นโรคไฮโปคอนดริเอซิส ยิ่งแสดงออกไปอย่างนั้นก็รังแต่จะส่งผลในทางลบ แต่ด้วยความเป็นคนของวิทยาศาสตร์ทำให้เขาทำใจเชื่อคนไข้คนนี้ได้ยากเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นบทสรุปอันคาดเดาไม่ได้นั่นแหละที่ปลุกนิสัยชอบความท้าทายอย่างช่วยไม่ได้


“มันอาจจะฟังดูน่าโมโหสักหน่อย” ดวงตาคมปราดมองเขาจากที่นั่งฝั่งคนขับ นี่อาจเป็นการกระทำที่ไม่ก่อให้เกิดหรือส่งผลใด ๆ ก็ตามแต่ “แต่ผมกำลังพยายามเข้าใจคุณอยู่”


“หมอไม่เชื่อผม...”


“ไม่ใช่” ตาของอธิศเป็นสีดำวาว มันให้ความรู้สึกเหมือนกับสายตาของปราชญ์ “ขอพูดอีกครั้ง ว่าผมกำลังพยายามที่จะเข้าใจคุณอยู่”


รถยนต์สีขาวถอยออกจากที่จอดในขณะที่ชนกันต์มองเห็นแค่หมอนกั้น แสงไฟสีเหลืองสาดผ่านรถคันข้าง ๆ แต่แค่ครู่เดียว การจราจรของกรุงเทพ ฯ ในตอนกลางคืนก็พากันยัดเยียดเข้ามาอยู่ในกรอบสายตา ถนนเบื้องหน้าดูเหมือนโถงทางเดินสีขาวของโรงพยาบาล และเบาะรถนุ่ม ๆ นี่ก็ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากรถเข็นคนไข้เลยสักนิดเดียว


‘ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่คนเดียว’


เหมือนหมออธิศจะบอกเขาอย่างนั้น ทั้งที่ปากไม่ได้ขยับและสายตายังทอดมองไปอีกทาง






------------------------------------------------------







ศรัณย์ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าคอนโดมิเนียมของเขาจะชวนให้รู้สึกวังเวงได้เท่านี้ หลังจากจอดรถเข้าที่จนล้อแตะกับหมอนกั้นเรียบร้อยแล้ว ร่างผอมโปร่งก็เอื้อมแขนไปหยิบกระเป๋าส่วนตัวจากเบาะนั่งข้าง ๆ แล้วเปิดประตูรถ ยามคนใหม่ไม่ได้มีนิสัยช่างคุยเหมือนคนเก่าที่พร้อมเอ่ยทักทายว่าคุณหมอทุกครั้งที่เจอหน้า ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดี เพราะตอนนี้เขาเพลียเกินกว่าจะมานั่งร่ายชีวิตประจำวันให้ใครสักคนฟัง


ลิฟท์สองตัวตั้งอยู่คู่กันและมีบันไดอยู่ทางซ้ายมือ ห้องของเขาอยู่ชั้นเจ็ด แน่นอนว่าศรัณย์ไม่มีทางใช้บันไดแน่ตราบใดที่เขายังจ่ายค่าส่วนกลางครบตามกำหนดและมีสิทธิ์รับสวัสดิการทุกอย่างเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ รอไม่ถึงครึ่งนาทีลิฟท์ก็เลื่อนลงมาจากชั้นหกและส่งเสียงดังเรียกให้เขาก้าวเท้าขวาไปยืนรอหน้าลิฟท์ตัวที่สอง กดเลขเจ็ดอย่างลวก ๆ และเดินเข้าไปยืนพิงผนังลิฟท์ทางด้านในสุด หากแต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นเส้นผมสีดำขลับยาวระกลางหลังยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับประตูลิฟท์ซึ่งปิดลง หยัดตัวขึ้นตรงเล็กน้อยเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้ใช้ลิฟท์เพียงคนเดียว หญิงสาวไม่กดปุ่มที่ชั้นไหน และนั่นหมายความว่าตัวเลือกในการคาดเดานี้มีเพียงทางเดียวว่าเธอคงเป็นเพื่อนบ้านชั้นเดียวกันไม่ผิดแน่


ภาพสะท้อนบนบานประตูไม่ได้ชัดเจนนัก มันบิดเบี้ยวตามรอยเจียโลหะและช่วยเรื่องที่พยายามนึกการมีอยู่ของเธอได้แค่รูปพรรณคร่าว ๆ เพราะไม่ได้อยู่ติดห้องนัก ศรัณย์จึงไม่แปลกใจหากว่าเขาจะจำผู้อาศัยไม่ได้ครบทุกคน


ทันทีที่พื้นชั้นเจ็ดปรากฏแก่สายตา นายแพทย์หนุ่มยืนรอจนอีกฝ่ายเดินออกจากลิฟท์ไปก่อนแล้วเขาค่อยเดินตาม หากแต่เสียงดังจากพวงกุญแจรถที่ตกบนพื้นนั้นกลับเรียกฝีเท้าให้หยุดลงเพื่อก้มเก็บ ศรัณย์ไม่คิดว่าการทำงานเป็นผู้เสียสละจะทำให้เหน็ดเหนื่อยจนมือไม้อ่อนขนาดนี้


หากทันทีที่ช้อนระดับสายตาสูงขึ้นก็ยิ่งเบิกโพลง เมื่อเห็นชายกระโปรงสีขาวของหญิงสาวในลิฟท์หยุดอยู่หน้าห้องของเขา น่าเวียนหัวเล็กน้อยสำหรับการหยัดตัวขึ้นในระยะเวลาเสี้ยววินาที เขาคิดว่าตัวเองมองผิด แต่ความไม่แน่ใจกลับยิ่งเด่นชัดเมื่อมองในระดับสายตาปกติแล้วเห็นร่างไว ๆ ของเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องเขาก่อนจะปิดลงเฉกเช่นเจ้าของห้อง


ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าเดินไปหยุดอยู่ยังจุดที่ผู้หญิงคนเมื่อครู่ยืนอยู่ เลือกเอาลูกกุญแจที่จำได้ขึ้นใจแล้วใส่ไปในรูลูกบิดนั้น คิ้วเรียวขมวดมุ่น เพ่งมองเลขห้องแล้วไม่ผิด แต่ศรัณย์กลับไขประตูไม่ออก “เก้า” ร้องเรียกคนในห้องเมื่อจิตใจรู้สึกผิดปกติขึ้นมา ใช้แรงกระแทกประตูเล็กน้อยตอนที่พยายามหมุนลูกกุญแจเพื่อเปิดให้ออก หลังรู้ว่ามันไม่ได้ผล ศรัณย์ก็ส่งเสียงเคาะแล้วร้องเรียกคนข้างในซ้ำ ๆ “เก้า ได้ยินไหม”


ศรัณย์ไม่ใช่คนช่างหึงหวงที่จะคิดไปถึงเรื่องพรรค์นั้นเป็นอันดับแรก เขาแทบยังไม่มีความคิดใด ๆ ในหัวด้วยซ้ำนอกจากความต้องการที่จะเข้าไปในห้องซึ่งตนเป็นเจ้าของ อย่างน้อยรามิลก็ควรขานตอบมาบ้าง หรือถ้านานกว่านี้ ศรัณย์อาจจะต้องลงไปเรียกยามประจำตึกมาช่วยดู


“เก้า! เปิดประตู ได้ยินพี่ไหม” ร้อยวันพันปีกุญแจไม่เคยมีปัญหา แล้วศรัณย์ก็ไม่คิดว่าไอ้การที่พวงกุญแจตกจากมือเขาเมื่อครู่มันแรงมากพอให้สร้างรอยบิ่นใด ๆ นี่มันดึกเกินไปสำหรับการที่เขาจะกระแทกกระทั้นให้เกิดเสียงดังโครมครามรบกวนห้องอื่น ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าไม่ควรจัดการเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเองในกลางดึก อย่างน้อยยามรักษาความปลอดภัยก็อาจมีกุญแจสำรอง และนั่นทำให้เขาหมุนตัวกลับไปทางลิฟท์ซึ่งเพิ่งเดินออกมาทันที


“....!!”


ร่างทั้งร่างผงะถอยเมื่อเห็นคนคุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้า รามิลในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสามส่วนดูแปลกใจอย่างคนที่เจอสิ่งผิดปกติ มือข้างหนึ่งถือถุงร้านสะดวกซื้อ ส่วนอีกมือเป็นพวงกุญแจส่วนตัวห้อยสัญลักษณ์ฮีโร่อย่างที่เจ้าตัวชอบ


“เก้า?”


“มีอะไรเหรอครับ” เจ้าของชื่อถามกลับด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน รองเท้าแตะของรามิลยังมีคราบเปรอะ ๆ จากพื้นแฉะฝนภายนอก แล้วศรัณย์ก็ถามสิ่งที่ไม่น่าถามออกมา


“หายไปไหนมา”


รามิลดูงงงวยยิ่งกว่าเก่า เด็กหนุ่มอมยิ้มน้อย ๆ แล้วชูถุงร้านสะดวกซื้อขึ้นให้คนตรงหน้าดู “ผมไปหาอะไรกินที่เซเว่นมา ไม่คิดว่าพี่จะกลับเร็ว ไม่งั้นคงรอชวนไปหาอะไรกินด้วยกันแล้ว”


น่าแปลกใจที่ศรัณย์ไม่เปิดประตูห้องเข้าไปเพื่อพูดคุยกันข้างในห้องอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งที่กุญแจก็คาอยู่ตรงลูกบิด เอื้อมตัวผ่านคุณหมอรุ่นพี่เล็กน้อย รามิลก็ไขกุญแจนั้นจนเกิดเสียงปลดล็อก นั่นยิ่งสร้างความแปลกใจให้ศรัณย์เมื่อประตูถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย คนอ่อนวัยเดินนำเข้าไปในห้อง ทุกอย่างปกติดีเหมือนตอนที่เขาเพิ่งล็อกและออกไปเมื่อสิบนาทีก่อนไม่มีผิด แท็บเล็ตยังคงวางไว้บนเตียงที่เดิม ไฟก็ถูกเปิดทิ้งไว้ ที่แปลกไปก็คงมีแต่คนรักซึ่งได้แต่ยืนอยู่ตรงประตูโดยที่ไม่ยอมเข้ามาถอดรองเท้าให้เรียบร้อยเสียที


“พี่เสือ”


ในห้องไม่มีความผิดปกติใด ๆ ไม่มีคนแปลกหน้า ไม่มีผู้หญิงผมยาวที่เขาเห็นกับตาว่าเธอเดินเข้ามาในห้องนี้ ศรัณย์เดินเข้ามาทั้งที่ไม่ถอดรองเท้าหนังดำขลับ เขาวางกระเป๋าไว้บนเตียงอย่างลวก ๆ เดินไปเปิดประตูห้องน้ำดูและผละไปที่ระเบียง ตรวจดูจนแน่ใจแม้แต่การชะโงกหน้าลงไปมองลานจอดรถทางด้านล่าง ห้องนี้ไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกแล้ว


มันเป็นไปได้ยังไง


“พี่เป็นอะไรหรือเปล่า” สัมผัสอุ่น ๆ ของรามิลแตะลงบนบ่า ดวงหน้าขาวนั้นไม่ได้ส่อพิรุธว่ามีสิ่งแปลกปลอมใด ๆ เกิดขึ้น ศรัณย์ได้ตรวจดูจนแน่ใจกับตาตัวเองแล้ว เขาไม่รู้ว่าอาการตาฝาดมันน่าโมโหขนาดนี้


“ไม่มีอะไร” ตอบกลับปัด ๆ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นเก้ ๆ กัง ๆ เมื่อคิดขึ้นได้ว่าได้เผลอทำห้องเปื้อนรอยดินไปจนทั่ว “เอ้อ... ’โทษทีนะ”


รามิลหัวเราะ “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมถูพื้นเอง พี่ดูเหนื่อย ๆ นะ”


พูดจบก็เดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบเอาน้ำเปล่าขวดเล็กขึ้นมาแกะพลาสติกหุ้มฝาออกแล้วยื่นให้อีกฝ่าย รามิลรู้ว่าศรัณย์ทำงานหนัก อายุรแพทย์มักจะขาดแคลนเสมอสำหรับโลกที่คนยังป่วยออด ๆ แอด ๆ แบบนี้


“ขอบใจ” รับขวดน้ำเย็นที่ถูกเปิดฝาแล้วกระดกใส่ปาก อย่างน้อยถ้าเขาสดชื่นขึ้นก็อาจจะมีสติกว่านี้บ้าง “แค่ก ๆๆ”


“พี่เสือ!”


เด็กหนุ่มรีบเข้ามาดูอาการพลางลูบหลังให้ด้วยความเป็นห่วง สีหน้าศรัณย์เหยเก นายแพทย์ลดระดับมือลงจ้องฉลากบนขวดน้ำแล้วพูดทั้งที่คิ้วยังไม่คลายปม “ทำไมน้ำถึงเหม็นแบบนี้”


คนฟังเลิกคิ้ว รามิลรับขวดน้ำจากมือคนตรงหน้ามาดม ๆ ดูแต่ก็ไม่เห็นว่าจะเป็นกลิ่นที่แปลกประหลาดไปกว่าน้ำเปล่าปกติยังไง เลยลองยกดื่มดูเสียสองสามอึก


“ก็ปกตินี่ครับ”


ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ศรัณย์ก็รู้เลยว่าเขาคิดไปเองคนเดียวอีกแล้ว






------------------------------------------------------


( มีต่อ )





ออฟไลน์ เข่งสะพานปลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-0
    • FACEBOOK
『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #76 เมื่อ24-02-2015 21:06:45 »

( ต่อ )





รถยนต์สีขาวแล่นเข้ามาจอดยังแมนชั่นซึ่งมีลักษณะเป็นตึกคู่รูปตัวยู ลานจอดรถใหญ่แน่นขนัดไปด้วยรถยนต์และมอเตอร์ไซด์ ยิ่งดึกก็ยิ่งหาที่จอดยาก นี่เป็นสิ่งที่ชนกันต์พูดหลังจากอธิศต้องขับวนหาที่จอดอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งยามประจำแมนชั่นโบกมือเรียกให้ไปจอดบริเวณกำแพงทางด้านหลังนั่นแหละ


ชนกันต์ไม่คิดว่านี่เป็นไอเดียที่เข้าท่านัก แต่ถึงอย่างนั้นการไม่ต้องอยู่คนเดียวก็นับเป็นข้อเสนอที่เย้ายวนจนทำให้เด็กหนุ่มยอมกลับมายังความทรงจำเลวร้ายที่ในที่สุด ชนกันต์ไม่ได้เหยียบห้องพักตัวเองตอนกลางดึกมานานมากแล้ว ทุกครั้งที่รู้สึกกลัว เขามักจะหันไปมองคนข้าง ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าหมออธิศไม่ได้หนีไปไหน อย่างน้อยการได้ยินเสียงฝีเท้าจากคนเป็นและไฟตลอดทางเดินไม่ได้กระพริบถี่ก็นับเป็นสัญญาณที่ดี


ร่างเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพัก น้ำที่ซึมผ่านช่องใต้ประตูและอยู่ตรงปลายเท้าเขานี่มันดูผิดปกติเกินไป ควานหากุญแจในกระเป๋าเป้ ไม่คิดว่าแม่บ้านจะปล่อยหน้าห้องเขาผ่านไปถ้ามันเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ชนกันต์เหยียบที่นี่ครั้งล่าสุด มือเรียวสั่นเทาในยามที่จับลูกบิดเย็นเยียบ เขาหันไปมองอธิศอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าจิตแพทย์หนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิม ประตูห้องถูกดันเปิดออก ห้องไม่ได้เหม็นอับอย่างที่กังวล เลื่อนมือไปเปิดสวิทช์ไฟที่ข้างประตู แล้วก็ต้องขมวดคิ้วจนเป็นปมเมื่อแจกันดอกไม้ทรงสูงบนโต๊ะรับแขกเล็ก ๆ ล้มคว่ำจนน้ำไหลนองเจ่ออยู่บนพื้น ชนกันต์ไม่มีความทรงจำที่ว่าเขาทำมันล้มลงก่อนออกไป แต่นอกเหนือจากสิ่งนี้ ทุกอย่างปกติดี


อธิศมองไปรอบ ๆ ห้องคล้ายกับจะเก็บรายละเอียดที่ได้เห็นในเวลาจำกัด เขาเห็นแล้วว่าชนกันต์ดูจะให้ความสนใจกับเรื่องแจกันและน้ำบนพื้น แต่ในเมื่อเจ้าของห้องไม่ได้พูดอะไร ร่างสูงก็ไร้คำถาม


“หมอนั่งรอที่โซฟาก่อน ผมขอเวลาไม่เกินสิบนาที” เป็นเรื่องดีที่ห้องของชนกันต์มีลักษณะเป็นห้องแบบส่วนเดียว คือไม่ได้กั้นผนังแบ่งเป็นห้องยิบย่อยอีกนอกจากห้องน้ำ จากตรงโซฟา อธิศสามารถเห็นอีกฝ่ายกำลังเก็บของในตู้เสื้อผ้า กวาดเอาของใช้บางอย่างจากหน้ากระจก หรือแม้แต่เตียงนอนที่ไม่ได้พับเก็บอย่างเรียบร้อยนัก ครั้งล่าสุดที่ออกไป ชนกันต์คงจะรีบพอตัว


แก้วน้ำถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆ จากนั้นร่างเล็กก็ง่วนกับการเก็บแจกันขึ้นแล้วเช็ดน้ำบนพื้นด้วยท่าทางเร่งรีบ “ขอโทษด้วยนะครับหมอ ผมดึงปลั๊กตู้เย็นออก เลยมีแต่น้ำเปล่าธรรมดา”


“ไม่เป็นไร”


ตอบรับแล้วมองกระเป๋าเป้บนเตียง ชนกันต์คงเก็บของใกล้เสร็จแล้ว ใช้เวลาไปไม่ถึงสิบนาทีอย่างที่เจ้าตัวว่า แมนชั่นนี้ค่อนข้างให้บรรยากาศเหมือนโรงพยาบาลทีเดียว ทั้งผนังและกระเบื้องปูพื้นเป็นสีขาว ใหม่ ๆ ก็คงดูสะอาดตา แต่พอนาน ๆ ไปอย่างเช่นตอนนี้ อธิศว่ามันมีผลทำให้จิตใจรู้สึกอึดอัด


ฝนตกลงมาอีกแล้ว แพทย์หนุ่มรู้ได้จากเสียงฟ้าร้องทางด้านนอก ตอนนี้ชนกันต์หายเข้าไปในห้องน้ำ อาจจะกำลังเก็บข้าวของส่วนตัวในนั้นและจัดการกับผ้าขี้ริ้วเมื่อครู่


การที่ฝนตกไม่ทำให้ชนกันต์รู้สึกใจชื้นขึ้น เขาจัดการซักผ้าขี้ริ้วชุ่มน้ำอย่างลวก ๆ ในอ่างล้างมือ นี่ค่อนข้างมักง่ายทีเดียว แต่เด็กหนุ่มก็นึกอยากทำให้มันเสร็จ ๆ ไปภายในไม่กี่นาทีนี้ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะต้องมากลัวห้องของตัวเอง อ่า ใช่ มันไม่เกี่ยวหรอก เพราะไม่ว่าที่ไหนเขาก็ไม่มีความสุขทั้งนั้นแหละ ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่จบ หลอดไฟสิบแปดวัตต์กระพริบเหมือนไฟตก ทั้งที่มันเป็นเรื่องปกติยิ่งกว่าอะไรในตอนฝนตก แต่กลับจุดชนวนรอยด่างสีดำในใจให้ขยายวงกว้างขึ้นโดยไร้สาเหตุ ได้แต่วิงวอนขอให้ไม่มีเรื่องบ้าเกิดขึ้นอีก


ชนกันต์เดินออกมจากห้องน้ำแล้วก็เห็นว่าอธิศยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม ใบหน้าคมเข้มนั้นหยักยกรอยยิ้มบาง ๆ ให้เขาราวกับไม่ถือสาที่เขาใช้เวลาเกินสิบนาทีแล้ว ขออีกแค่นาทีเดียว ชนกันต์พึมพำกับตัวเองในใจเพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก


ฝนข้างนอกตกหนักกว่าที่คิด ได้เห็นแบบนั้นก็ตอนที่เลื่อนประตูระเบียงเปิดออก จัดการหนีบผ้าขี้ริ้วไว้กับราวตากจนแน่ใจว่ามันจะไม่ปลิวหายไปไหนระหว่างนี้     ทุกอย่างดูง่ายดายจนอดลอบยิ้มออกมาไม่ได้


หากแต่เสียงฟ้าร้องครั้งสุดท้ายนั้นส่งผลกระทบต่อความหวาดกลัวได้อย่างเลวร้ายเหลือเกิน ไฟตรงระเบียงดับลง แน่นอนว่าบ้านเรือนแถวนี้ก็เข้าสู่ความมืดเหมือนกับจุดที่เขายืนอยู่ นี่เป็นลางไม่ดีเอาเสียเลย คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อหันกลับไปเห็นว่าภายในห้องก็ไม่มีแสงสว่างเช่นเดียวกัน ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือบานประตูกระจกปิดสนิท ชนกันต์จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาปิดประตูระเบียงทั้งที่ตั้งใจจะออกมาไม่ถึงนาที โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เลื่อนมือไปพยายามเปิดมันแต่ทำไม่สำเร็จ


“....”


หัวใจเต้นเร็วแรงเมื่อได้รับรู้ว่าเกิดสิ่งผิดปกติขึ้นอีกแล้ว อย่างน้อยในห้องก็มีหมออธิศ ผู้ชายคนนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้ชนกันต์รู้สึกใจชื้นอยู่บ้าง เขาเห็นหมอนั่งอยู่ยังโซฟาตัวเดิมภายใต้แสงสลัวจากจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า


ไม่...


แทบหลุดเสียงร้องออกมาเดี๋ยวนั้น


แสงสาดส่องให้เห็นมือสีขาวซีดที่วางอยู่บนหน้าตักกระโปรงสีขาว ข้าง ๆ อธิศควรจะว่างเปล่าอย่างก่อนหน้านี้ถ้ายังเห็นแก่เขาบ้าง ร่างเล็กลดมือลงจากบานประตูเย็นเยียบ นึกอยากจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าเขาเคาะเรียกคนด้านใน ใบหน้าที่หันมาจะเป็นของหมอหรือว่าผู้หญิงคนนั้น


“หมอ...” พึมพำเรียกใครอีกคนที่อยู่ไกลออกไปแค่ไม่กี่ก้าว เสียงฝนในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากเสียงหัวเราะเยาะเลยสักนิด “หมอครับ”


อาจเป็นโชคดีที่อธิศหันมาเห็นพอดิบพอดี ร่างสูงกำลังลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงมาทางระเบียงห้อง แต่ทุกครั้งที่ชนกันต์ลืมตามอง ก็จะเห็นชายกระโปรงและเท้าเปรอะโคลนนั้นเดินตามหลังเจ้าของกางเกงสแล็คสีดำราวตัวติดกัน


เหมือนตลกร้ายที่เล่นกับความประหวั่นพรั่นพรึงของเขาได้อย่างเจ็บแสบ


“ไม่เอา...”


เสียงที่เปล่งออกมาไม่ต่างอะไรจากการสะอื้นไห้ ถอยหลังไปจนสะโพกติดกับราวเหล็ก สายฝนสาดซัดจนไหล่เปียกเป็นวงชื้น เสียงลมหวีดหวิวนั้นราวกับเสียงหายใจเยือกเย็นที่ข้างหู


“ออกไป”


ไม่กล้าลืมตามองด้วยซ้ำว่าความกลัวเข้ามาใกล้ตัวเขาเพียงไร มือที่จับอยู่กับแผงราวกั้นระเบียงนั้นอ่อนแรง ไม่มีที่ให้เท้าก้าวถอยนอกเหนือเสียจากต้องเหยียบเท้าขึ้นไปบนราวเหล็ก ท้ายชนกันต์ก็ทำ ต้นขายกขึ้นสูงเหนือราวบนสุด ร่างกายโงนเงนคล้ายจะยอมโอนอ่อนไปตามแรงลมได้อย่างง่ายดาย


ตลกสิ้นดีถ้าความกลัวฆ่าคนให้ตายได้


“ออกไป...”


“ชนกันต์!”


วงแขนอุ่นรวบร่างทั้งร่างลงมาในอ้อมกอดด้วยความตื่นตระหนก อธิศไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คนตรงหน้าเขากำลังร้องไห้ฟูมฟายเหมือนตอนนั้น ทั้งที่ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาทีในการมาหา แต่ดูเหมือนว่ามันสายไปเสมอ


“ไม่เป็นไรแล้ว” เสียงพร่ากระซิบที่ข้างหู เขาลูบเรือนผมเปียกลู่นั้นอย่างปลอบประโลมเท่าที่จะสามารถทำให้คน ๆ หนึ่งใจเย็นลงได้ เสียงฝนยังคงสาดซัดอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่านี่คือสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีนัก


“หมอ...” ชนกันต์ฝังศีรษะลงกับแผ่นอกเขาเหมือนคนไม่อยากรับรู้อะไรอีก มันทั้งอ่อนแรงและสิ้นหวังเกินกว่าจะสามารถตั้งสติและบรรยายออกมาให้ฟังได้ศัพท์ “อีกแล้ว”


“....”


“อีกแล้ว”


ร่างเล็กพึมพำคำว่าอีกแล้วออกไปถึงสองครั้ง เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดถึงสิ่งที่เห็น ไม่กล้าแม้แต่จะเอาชนะแรงอุปทานพื้นฐานของความกลัวซึ่งเกิดขึ้น


“กลับเข้าไปข้างในก่อน”


ชนกันต์ส่ายศีรษะไปมาทั้งที่ยังไม่ลืมตามอง อธิศพยายามประคองใบหน้าของอีกคนขึ้นอยู่ในระดับเดียวกัน แนบสองมือไว้ข้างแก้มและจรดปลายนิ้วโป้งบีบเบา ๆ เพื่อเรียกสติ


“ไม่มีอะไรแล้ว ผมอยู่ตรงนี้”


“ไม่เอาแล้ว...”


“ผมเอง”


“ไม่...”


“ผมเอง อธิศ”


เสียงนั้นอาจจะได้ผลเมื่อร่างสั่นเทายอมสงบลงเล็กน้อย อย่างน้อยชนกันต์ก็ไม่ได้สบถอะไรออกมาอย่างเช่นก่อนหน้านี้อีก อธิศรั้งร่างอีกคนหลบจากฝนที่ตกหนักขึ้นทุกขณะ มันคงไม่ดีแน่ถ้าสภาพร่างกายจะแย่ตามจิตใจไปอีก เขาค่อย ๆ พาชนกันต์เข้ามาข้างในห้องก่อนจะเลื่อนประตูระเบียงปิดแล้วล็อกให้เรียบร้อย ข้างนอกนั่นมันอันตรายเกินไปสำหรับคนที่กำลังคลุ้มคลั่ง


“เอาล่ะ ทีนี้คุณมองผม”


ดวงหน้าขาวยังคงส่ายไปมา อธิศเกลี่ยไรผมเปียกน้ำออกเพื่อไม่ให้ปรกหน้า ปล่อยตัวของอีกคนให้พิงประตูไว้เป็นหลัก ห้องทั้งห้องยังคงมืดสลัว ไม่มีทีท่าว่าไฟฟ้าจะมาเร็ว ๆ นี้ หลังจากดูสภาพอากาศภายนอกแล้ว


“ไม่มีอะไรแล้ว เชื่อผมสิ”


“....”


“กันต์”


ชนกันต์รู้สึกว่านี่เป็นคำพูดที่ใจร้ายเสียยิ่งกว่าอะไรดีในตอนนี้ อธิศไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขากำลังสติแตกแค่ไหน


“ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ เราก็จะไปไหนไม่ได้”


เสียงนั้นยังพูดอยู่ตรงหน้า ชนกันต์รู้ว่าตัวเขาขี้ขลาดยิ่งกว่าอะไรดี


มันไม่มีอะไร


ใช่ ไม่มีอะไรแล้ว


เปลือกตาบางค่อย ๆ ลืมขึ้นก่อนจะมองไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย เขาเห็นอธิศกำลังยิ้มให้ ได้ยินแค่เสียงหัวใจกำลังเต้นไม่เป็นส่ำจากความกลัว


“ตรงนี้มีแค่คุณกับผม”


อธิศพูดเช่นนั้น หากแต่เสื้อเชิ้ตสีอ่อนของร่างสูงกลับยับยู่เป็นรอยรั้งขึ้นไปที่บริเวณไหล่ รอยมือเปียกน้ำขยายเป็นวงกว้างโดยที่เจ้าของร่างไม่รู้ตัว


“ไม่!”


ชนกันต์ผลักร่างตรงหน้าออกทันที่คิดได้ว่าใครบางคนกำลังบีบไหล่ของอีกฝ่ายคล้ายเป็นการหยอกล้อ ไม่ใช่แค่เขาที่คิดว่าอธิศเป็นที่พึ่งเพียงคนเดียว


เพราะแม้แต่เธอคนนั้นก็เหมือนจะรู้


อธิศงุนงงกับการที่เขาถูกผลักออก ชนกันต์สะอื้นไห้โวยวายบางอย่างทั้งที่ปิดเปลือกตาเอาไว้แน่นเหมือนก่อนหน้า เขาไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เห็นอะไร หรือแม้แต่รอยเปียกชื้นที่ไหล่นี่ อธิศก็คิดว่ามันมาจากตอนที่เขาออกไปช่วยอีกฝ่ายเมื่อครู่ ไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าปล่อยให้ตัวเองเปียกปอนไปด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่นั่นไม่ได้น่าใส่ใจนัก


“ต้องการอะไร...” คำพูดของชนกันต์แทบฟังไม่ได้ศัพท์ นี่คือจำกัดความคำว่าคุ้มคลั่งไม่มีผิด ร่างเล็กแทบไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้หรือว่าประคองตัวขึ้น นั่นทำให้นายแพทย์ลำบากใจ เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ว้าวุ่นใจพอ ๆ กับที่คนไข้ในปกครองกำลังเป็นอยู่


“กันต์”


“ออกไป! อย่าเข้ามา!”


ทั้งผลักทั้งยื้อยุดกันอยู่อย่างนั้น อธิศพยายามจะทำให้ชนกันต์สงบลงโดยไม่รู้สาเหตุ อีกฝ่ายเอาแต่รัวคำว่าไม่ ไม่เอาแล้ว ออกมานับครั้งไม่ถ้วน ใช่ว่าจะไม่เคยเจออาการแบบนี้ แต่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับรักษา ไม่ใช่เวลาที่เขามีผู้ช่วยหรือสามารถฉีดยาโดยพลการได้


“คุณกลัวอะไร”


เขาใกล้จะสติแตกในขณะที่กำลังช่วยคนกำลังสติแตก


“ชนกันต์!”


ประสบการณ์และบทเรียนมากมายในหัวถูกงัดขึ้นมาสู่สมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อควบคุมสถานการณ์ เสียงบานประตูกระจกที่ถูกกระแทกซ้ำ ๆ นั่นน่ากลัวว่ามันจะแตกลงมาจนก่อให้เกิดอันตราย


“กันต์! คุณต้องมีสติไว้”


“ไม่เอาแล้ว! ออกไป!”


ชนกันต์ยังเอาแต่ส่งเสียงและดีดดิ้นจากการกอบกุม ถึงจะตัวใหญ่กว่า แต่ก็ใช่ว่าอธิศจะเอาชนะแรงของผู้ชายด้วยกันได้อยู่หมัด เขาอาจทำให้ชนกันต์สงบลงได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่


อธิศไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าวิธีแบบนี้อยู่ในตำราข้อไหน ในหัวคิดแค่ว่าทำยังไงก็ได้


“....”


“....”


ทุกอย่างนิ่งงัน หลังจากที่กดทาบริมฝีปากลงไปบนเรียวปากอีกฝ่าย


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน นาฬิกาข้อมือดูจะไม่มีผลเลยในตอนที่ทั้งคู่ยังคงแนบชิดกันผ่านสัมผัสอุ่นร้อน ร่างเล็กสั่นเทา หากแต่มันก็อยู่ในอ้อมกอดใหญ่ง่ายดายกว่าก่อนหน้านี้ ชั่วครู่หนึ่งที่ลืมความเปียกชื้น ความหนาวเหน็บ และความกลัวทุกสิ่งทุกอย่าง


เสียงหวีดหวิวดังขึ้นข้างหูเหมือนใครสักคนกำลังกรีดร้อง บางทีมันอาจจะผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที อธิศผละออกในตอนที่ได้ยินเสียงแก้วน้ำตกลงแตก ไฟทั้งห้องกระพริบถี่ก่อนจะสว่างขึ้นเหมือนเมื่อเกือบสิบห้านาทีก่อน และพอหันกลับไปมอง อธิศก็เห็นว่าน้ำในแก้วกำลังเจิ่งนองบนพื้นเหมือนกับตอนที่เขาเข้ามาไม่มีผิด


แสงไฟอาจทำให้ชนกันต์อุ่นใจ เพราะพอหันกลับมาก็สบเข้ากับดวงตารื้นน้ำตาของคนตรงหน้า ทั้งคู่นิ่งไปเหมือนคนเข้าหน้ากันไม่ติด


“....”


“....”


แต่แล้วร่างสูงก็เรียกสติกลับคืนมาได้ก่อน เขาประคองร่างของอีกฝ่ายให้ยืนตั้งหลักได้ จากนั้นก็กุมข้อมือไว้ให้สัมผัสอุ่น ๆ คอยย้ำเตือน


“ไปกันเถอะครับ”


พูดไว้แค่นั้นก่อนจะเดินไปหยิบเอากระเป๋าเป้ของเจ้าของห้องขึ้นมาสะพายไว้บนบ่า ไม่มีใครสนใจจะเช็ดน้ำซึ่งนองอยู่บนพื้น นี่เป็นอีกเรื่องแปลกประหลาดที่อธิศคิดว่าถ้าเขามีสติดีพอเมื่อไหร่ก็ควรจะคิดหาเหตุผลที่แก้วน้ำตกลงมาแตก และเรื่องประตูระเบียงล็อกจากด้านในตอนออกไปช่วยชนกันต์ ถึงจะรู้แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเขานั่งอยู่ที่โซฟาและเจ้าของห้องก็อยู่ทางด้านนอก อาจมีบางสิ่งบางอย่างกำลังส่งสัญญาณเตือนถึงการมีอยู่ บางสิ่งบางอย่างที่อธิศสามารถเอาเหตุผลมาโต้แย้งมันได้ทุกครั้ง


ตระกองกอดร่างอีกคนไว้อย่างหลวม ๆ แล้วพาออกจากห้อง ไม่ลืมที่จะสับคัทเอาท์ไฟบริเวณประตูลง เขาดันตัวชนกันต์ให้เป็นฝ่ายออกไปข้างนอกก่อน ในขณะที่ตัวเองเอื้อมตัวมาดึงประตูลูกบิดเข้าหาตัวเพื่อปิดประตู


หากแต่สิ่งที่อยู่ในสายตาคือร่างหญิงสาวในชุดกระโปรงยาวกรอมเข่ากำลังเดินออกไปยังระเบียง ร่างของเธอเปียกแฉะเหมือนอยู่กลางสายฝน


“....”


บานประตูยังคงปิดเข้าหาตัว หากแต่นัยน์ตาคมไม่อาจละจากร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้ เสียงลมหวีดหวิวและสายฝนสาดซัดได้ยินเต็มสองหู อธิศเป็นคนปิดประตูนั้นกับมือ ทว่าตอนนี้มันกลับเปิดอยู่ ชั่ววินาทีที่ประตูห้องกำลังจะปิดลงนั่นเอง หล่อนถึงเอี้ยวหน้ากลับและสบดวงตาสีดำสนิทเข้ากับเขา


“....”


เสียงประตูปิดสนิทไม่ได้เรียกอธิศให้หลุดออกจากภวังค์ เขายังรู้สึกได้ถึงลูกบิดเย็นเยียบและการถูกจ้องมองจากผู้หญิงคนนั้น รู้สึกเหมือนมือขากำลังอ่อนปวกเปียก รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นช้าจนเหมือนใกล้หยุด และรู้สึกแม้กระทั่งริมฝีปากแห้งผากซึ่งไม่สามารถขยับเป็นรูปร่างใดได้


แน่นอนว่าจิตแพทย์อย่างเขารู้จักความกลัวดีที่สุด หากแต่ตอนนี้ สิ่งที่ไม่รู้นั้นมันเลวร้ายกว่าหลายเท่า




เขาไม่รู้ว่ากำลังสู้กับอะไรอยู่






TBC





----------------------------------------------------


ในความระทึกขวัญ เราก็ยังแทรกตลกร้ายและอะไรขำ ๆ ลงไปจริง ๆ ค่ะ
อันนี้เป็นความชอบส่วนตัวทั้งนั้น 55555555555555555555 ชอบผีบ้า

ตัวละครแบบหมออธิศนี่ เป็นอะไรที่ต้องเจอเองสัมผัสเองจริงๆ คราวนี้ล่ะรู้เลย


ฝากนิยายรอมคอมอีกเรื่องด้วยค่า อ่านปรสิตอิน ๆ ไปตัดอารมณ์ด้วยเรื่องนี้กันได้นะคะ อิอิ

W R O N G พื้นผิดเบอร์





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-02-2015 21:11:10 โดย เข่งสะพานปลา »

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #77 เมื่อ24-02-2015 21:35:57 »

หมออธิศขา เจอของจริงเข้าแล้วไหมล่ะคะ แอร๊ยยย o22
เราอ่านแล้วนึกถึงหนังผีเรื่องนึงตลอดเลย ที่ไม่ว่าผ่านมากี่ปี เราก็ว่าหนังเรื่องนั้นเป็นหนังผีที่ดีที่สุด :ling3:
กันต์จะอยู่ยังไงต่อไปเนี่ย แต่อยู่กับหมออธิศก็คงดีขึ้นเนอะ :impress2:

ออฟไลน์ pixie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #78 เมื่อ24-02-2015 21:40:09 »

คุณผีอาจจะเป็นคนรักของ ศรัณย์หรือรามิล แล้วเห็นสองคนนั้นกิ๊กกันแน่ๆ โถ่วว เป็นสาววายก็ไม่บอก นี่มาจับคู่ให้หมออธิศด้วยล่ะสิ 55 :hao7:

มโนแจ่มมาก  :o8: เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ ลุ้นๆๆ

ออฟไลน์ VentoSTAG

  • ไม่รักอย่าทำให้มโนฯ GO AWAY!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-9
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #79 เมื่อ24-02-2015 21:48:50 »

 :m30: อ๊ากกกกกกกกกกก!!! ยายตนนี้มันยิ่งกว่า จูออน อีกง่ะ
หลอนนนนนนนนนนนนนน  :katai1: :katai1: :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
« ตอบ #79 เมื่อ: 24-02-2015 21:48:50 »





ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #80 เมื่อ24-02-2015 21:49:03 »

กรี๊ดมาก จิกหมอนสุด  :katai2-1:

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 667
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #81 เมื่อ24-02-2015 22:22:38 »

คือคนเขียนเป็นคนที่เล่าเรื่องได้อินมากๆคนนึงเลยค่ะ สุดยอดนะคะ
คือเราเกือบจะกดปิดจอไปแล้ว เราอินเกินไป กลัวเก็บไปฝัน  :serius2:

ออฟไลน์ bluelatte

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #82 เมื่อ24-02-2015 22:29:47 »

คือแบบ...หนูผีขยันโผล่มาทักทายหมอๆ มากอ่ะจ้าคือนางต้องการสื่ออะไรนี่?
หรือหนูผีจะเป็นสาววาย เห็นหมออธิศจุ๊บหนูกันต์ทีมีกรี๊ดเลยอ่ะ  :hao7:

ออฟไลน์ heaven13

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #83 เมื่อ24-02-2015 22:36:24 »

อ่านไป ขนลุกไป
แต่งได้ดีจริงๆค่ะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #84 เมื่อ24-02-2015 22:48:43 »

ก็คิดอยู่นะว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง
ว่าแต่คนเขียนหมั่นไส้หมออธิศใช่มั้ยคะ เลยแกล้งให้เจอกับตัวเองซะเลย  :mew5:
เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #85 เมื่อ24-02-2015 23:00:45 »

อร๊ากกกกกกกกกก  :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :ling3: :ling3: :ling3: :ling3: :ling3:  น่ากลัวอะ หลอนนนนนน และแล้วหมอก็เจอกับตัว :3123: :sad4:

ออฟไลน์ เกสรทอง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #86 เมื่อ24-02-2015 23:26:54 »

โอ้ยหลอนไม่ไหวแล้วววววววว T___________T ขอความกรุณาอัพตอนกลางวันเถอะครับ อัพดึกๆใจนึงก็อยากอ่าน แต่พออ่านไปขนาดนี้แล้ว /เตรียมฝันร้ายละ ฮือออ


โอ้ย หมออธิศน่ารักอ่ะ แพ้เลย อยากป่วย 555 /ปกติก็เป็นบ้าอยู่ละ ช่วยบอกพิกัดด้วยค่ะ 555

กันก็น่ารัก โดนประกบปากหน่อยก็อ่อนไปหมด 5555 หายดื้อเลยทีเดียว

ต่อทุกวันเลยน้า รออ่านอยู่ แต่ขออย่าดึกนะ หนูกลัววววว ;___________;

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 659
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #87 เมื่อ24-02-2015 23:46:07 »

หลอนนนนนนนนนนนนนน  ทามมายยยยยหยุดอ่านไม่ได้ :ling1:

ออฟไลน์ ben

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #88 เมื่อ25-02-2015 00:16:17 »

คือบั๊บว่า...นังผีตัวนี้มันต้องการอะไรกันแน่เนี่ย แล้วแพรพลอยจะใช่นังผีนี่รึปล่าว คือนางก็ขยันแว่บไปแว่บมา ไปหลอกไปหลอนคนโน้น คนนี้ดีเนอะ เป็นนินจาป่ะ หรือนางเป็นผีแฝด เอาจิงๆนางต้องการอัลไล??? ว็อท ว็อท ว็อท??? นังผีโรคจิตตตตตตต จมบ่อโคลนตายรึไง มาแต่ละทีกลิ่นสาบโคลนนี่มาตลอดอ้ะ แหม!!อ่านถึงตอนกลิ่นสาบโคลนทีไร ขมคอแทนเลอะ เหอะๆๆ -[]-

ออฟไลน์ cocoaharry

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 625
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
    • cocoaharry_Demmy Chan_Otaku Y Girl
Re: 『 ปรสิต ☤ 05 』 | horror thriller (24-02-15)
«ตอบ #89 เมื่อ25-02-2015 01:01:38 »

ไม่รู้จะว่า หรือจะชมคนเขียนดี ที่แต่งได้หลอนแบบนี้ อ่านไปกลั้นหายใจไป เสียวหลังวาบ

หมอเจอของจริงแบบนี้ คงเชื่อแล้วล่ะนะ
ไปอยู่ด้วยกันคงได้พัฒนาความสัมพันธ์
และดีกรีความหลอนคงเพิ่มขึ้น

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด