回 " จ้ า ว ธ า ร า " 回 » » » » » » » » [ Sample ! ตอนพิเศษ! P.101 ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 回 " จ้ า ว ธ า ร า " 回 » » » » » » » » [ Sample ! ตอนพิเศษ! P.101 ]  (อ่าน 849894 ครั้ง)

ออฟไลน์ ozaka

  • ตัว "โอ" เป็นอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1818/-38
    • ozaka's blog
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม







================================












*ข้อควรระวังในการอ่าน*






1. บุคคล สถานที่ และเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน  กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน



2. ตัวละครบางตัวเอามาจากเรื่องจริง  ไร้การปรุงแต่ง  ทั้งชื่อ นามสกุล และนิสัย  หากเจอผู้ใดคุ้นๆ  ให้สันนิษฐานได้เลยว่าคนๆนั้นต้องมีความสัมพันธ์กับผู้เขียนไม่มากก็น้อย



3. ดำเนินเรื่องโดยใช้สรรพนามบุรุษที่1ซึ่งเป็นเพศชาย อาจมีห่ามมีก้าวร้าวบ้างบางครั้ง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน



4. อ่านเพื่อความบันเทิงใจในที่พักอาศัยเท่านั้น หากอ่านในออฟฟิศก็อย่าให้กระเทือนถึงงานนะจ้ะ



5. นิยายเรื่องนี้ "อ้างอิง" จากวรรณคดีไทยเรื่องหนึ่ง  ไม่ได้มีเจตนาทำร้ายผลงานดั้งเดิมของผู้ประพันธ์  หากมีเหตุให้เข้าใจผิดจึงต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย



6. คนเขียนชอบเขียนฉากบู๊ระห่ำ  ชอบเขียนแนวสะเทือนลุ้นระทึก  บางเรื่องจบหักมุม  บางเรื่องไม่แฮปปี้เอนดิ้ง  บางเรื่องก็เว่อร์เกินจริง  ขอให้ทำใจก่อนอ่านนะจ้ะ!



7. หนึ่งคอมเม้นท์ หนึ่งกำลังใจ สู่คนเขียนนะคะ ^^ ถ้าไม่ติดธุระอะไรแล้วชอบเรื่องนี้ ก็รบกวนเวลานิดหน่อยเท่านั้นค่ะ







=========================









สารบัญ


    ลำนำที่๑
    ลำนำที่๒
    ลำนำที่๓
    ลำนำที่๔
    ลำนำที่๕
    ลำนำที่๖
    ลำนำที่๗
    ลำนำที่๘
    ลำนำที่๙
    ลำนำที่๑๐
    ลำนำที่๑๑
    ลำนำที่๑๒
    ลำนำที่๑๓
    ลำนำที่๑๔
    ลำนำที่๑๕
    ลำนำที่๑๖
    ลำนำที่๑๗
    ลำนำที่๑๘
    ลำนำที่๑๙
    ลำนำที่๒๐
    ลำนำที่๒๑
    ลำนำที่๒๒
    ลำนำที่๒๓
    ลำนำที่๒๔
    ลำนำที่๒๕
    ลำนำที่๒๖
    ลำนำที่๒๗
    ลำนำที่๒๘
    ลำนำที่๒๙
    ลำนำที่๓๐
    ลำนำที่๓๑
    ลำนำที่๓๒
    ลำนำที่๓๓
    ลำนำที่๓๔
    ลำนำที่๓๕
    ลำนำที่๓๖
    ลำนำที่๓๗




    ปฐมบท จ้าวธารา ๑
    ปฐมบท จ้าวธารา ๒
    ปฐมบท จ้าวธารา ๓
    ปฐมบท จ้าวธารา ๔
    ปฐมบท จ้าวธารา ๕
    ปฐมบท จ้าวธารา ๖
    ปฐมบท จ้าวธารา ๗
    ปฐมบท จ้าวธารา ๘
    ปฐมบท จ้าวธารา ๙
    ปฐมบท จ้าวธารา ๑๐
    ปฐมบท จ้าวธารา ๑๑



จบแย้ว






 :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2:



- เปิดเรื่องใหม่ รอแปปนึงนะจ๊ะ :D
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-11-2014 18:48:25 โดย ozaka »

ออฟไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1584
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-3
มองหาลำนำที่ ๑
มารอค่าาา

ออฟไลน์ ozaka

  • ตัว "โอ" เป็นอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1818/-38
    • ozaka's blog





ครั้งนั้น
วันเจ้าพระยายังสดใส
ยังมีจ้าวกุมภาเกรียงไกร
สถิตอยู่ใต้ห้วงชลธาร



เซซัดจากถิ่นฐานบ้านเกิด
หนีตะเลิดเปิดใจมิอาจหาญ
เจ้ามนุษย์ผู้ร้ายใจมาร
ผู้รุกรานทำร้ายใจตน



รอนแรมมาไกลถึงเมืองหลวง
ฝูงทั้งปวงล้มตายเป็นสายฝน
จ้าวยักษ์ใหญ่ตั้งคำในบัดดล

มันสักคนต้องได้..ชดใช้กรรม










- ๑ -










   เปรี้ยง!



   เสียงกัมปนาทฟาดลงมาดังลั่นจนทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก  สายตาทุกคู่จับจ้องมองไปยังนอกหน้าต่าง..ฟ้าครึ้มเมฆหม่น  ที่สำคัญที่สุดคือสายฝนที่ตกกระหน่ำอย่างหนักจนไม่ได้ลืมหูลืมตา…จนน่ากลัว


   หญิงวัยกลางที่โต๊ะหน้าห้องมองลอดแว่นสายตายาวของหล่อนสบตากับนักศึกษาทุกคน  ก่อนจะก้มมองนาฬิกาที่ทุกคนในที่นั้นรู้อยู่แล้วว่ามันเลยคาบมาเกือบๆสิบห้านาทีแล้ว
   “นักศึกษา” เสียงเนิบนาบเอ่ยขึ้น “วันนี้พอแค่นี้ก่อน”
   คำพูดแบบนั้นคงเหมือนเสียงสวรรค์จากฟากฟ้าในวันปกติ  เพียงแต่วันนี้บรรยากาศไม่เป็นใจให้ใครสักคนได้เฮฮา..ปล่อยตอนนี้ก็ยังกลับบ้านไม่ได้อยู่ดี  ขนาดเสียงเลื่อนเก้าอี้ยังถูกกลบด้วยเสียงฝนกระหน่ำด้านนอกเลย

   แต่อย่างน้อยที่สุด..ผมก็ถอนหายใจออกมาได้สำเร็จ 

   ..การเรียนในห้องแอร์เย็นๆวันที่ฟ้าสลัวๆแบบนี้มันไม่เป็นผลดีต่อสมองเลยสักนิด…หรือพูดให้ตรงกว่านี้ก็คือ  แม่ง  สัสเอ้ย  ง่วงชิบหาย



   อาจารย์ผู้สอนเก็บของเดินออกจากห้องไปก่อนเป็นคนแรก  นั่นถึงเป็นสัญญาณให้พวกเราได้ขยับกายลุกจากที่นั่งบ้าง  แลคเชอร์นานติดกันสามชั่วโมงเต็มพาลให้ปวดหลัง  เพราะเก้าอี้แลคเชอร์ไม่ได้เป็นอุปกรณ์ที่ออกแบบมาเพื่อให้หลับ  ฟุบงีบ  กินข้าว  ตากผ้า  หรือทำกิจกรรมใดๆนอกจาก...เรียนหนังสือ  ซึ่งเอ่อ..ตามประสาครับ  พวกเราทุกคนชอบเรียนมาก


   “เฮ้ย  เฮ้ย”
   ผมสะกิดเรียกเพื่อนสนิทที่นอนหลับมาตั้งกะต้นคาบ
   “ไอ้โป๊ย  ตื่น  ตื่นว้อย  หมดคาบแล้ว”

   แน่นอน  เจ้าของนามแม่งไม่สะดุ้งสะเทือนหรอกครับ  ซึ่งผมก็ชินแล้วล่ะ…เลยต้องโบกหัว ‘ผลัวะ’ ไปทีนึงอย่างแรง  เพื่อให้อย่างน้อยมันก็เงยหน้าขึ้นมาเคี้ยวน้ำลายตัวเองแจ๊บๆ…แล้ว…หลับต่อ
   ..เจริญจริงๆ..
   ผมส่ายหัว  หันมาเก็บข้าวของตัวเองบ้าง  ซึ่งก็มีเยอะมากครับ  สมุดเล่มนึงกับปากกาหนึ่งด้าม  พับเก็บเหน็บไว้กับเอวก็เสร็จสิ้นกระบวนการแล้วล่ะ..



   “ไกร  ไกร”

   เสียงใสเรียกผมจากด้านหลัง  เป็นเสี้ยววินาทีก่อนผมจะลุกขึ้นยืนพอดี
   ให้ตายเถอะ..หัวใจผมพองจนคับอกเลยตอนที่รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร

   ดวงหน้าใสยื่นเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้ม  ใกล้จนได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆจากเรือนผมสีน้ำตาลเข้มนั่น  ก่อนเธอจะยกมือประนมให้แล้วส่งดวงตากลมโตใสวิ้งนั่นเพื่อกราบอ้อนวอนผมในที

   “แก้วยืมสมุดแลคเชอร์หน่อยได้มั้ยจ้ะ?”


   “อา  ได้สิ”
   ผมหยิบมันอย่างรวดเร็ว เอ่อ..เร็วไปหน่อยจนน่าขัน  แหม  ต่อหน้าดาวมหา’ลัยใครมันจะไปตั้งสติทันล่ะ  ผมเองก็ผู้ชายคนนึงที่หวังจะเด็ดดอกฟ้าเหมือนกันนะ
   เธอยิ้ม  รับแลคเชอร์ผมไปราวกับมันเป็นของล้ำค่าที่สุด “ขอบใจนะ”
   ..วิญญาณจะล่องลอยไปแล้วล่ะครับ..
   “แก้วจดไม่ทันเหรอ?”
   “ฮะๆ  แก้วเผลอหลับไปช่วงนึงน่ะ” รอยยิ้มของเธอทำให้ผู้ชายมีบาดแผล “แล้ว’จารย์มาลัยบอกให้แก้วเขียนรายงานแก้คะแนนด้วยอ่ะ  กังวลชะมัด”
   “อ้าว  แก้วไม่ผ่านมีนเหรอ?”
   “อืม  แหะๆ”
   “วันหลังบอกเรานะ  เราติวให้ได้”

   “อะแฮ่ม  ไอ้คุณเพื่อนครับ”
   การกระแอมกระไอที่ฟังแล้วรู้เลยว่าเฟคนั่นเรียกให้พวกเราทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมอง
   “…ปลุกกูขึ้นมาเพื่อฟังมึงจีบสาวเหรอฟะ?  ไปเร็ว!”

   “ไปห่าไรล่ะ  ฝนตกยังกะเทกะละมัง” ผมโบ้ย “รอให้ซาก่อนดิ”
   โป๊ยหันไปมองตามผม  แล้วทำปากเป็นรูปตัวโอ..มันเพิ่งเห็นมั้งครับว่าสภาพอากาศวันนี้ไม่ดี  สมแล้วที่เป็นจอมเอ๋อโป๊ยเซียน…ผู้ที่ต่อให้ทั้งอาคารกำลังลุกไหม้แต่ถ้าไฟไม่ติดที่ตูดมันก็ไม่รู้เรื่อง
   แต่ผมก็ลืมๆเพื่อนรัก  แล้วหันไปยิ้มกับแก้วต่อ
   “ไม่เข้าใจตรงไหนถามเราได้นะแก้ว”

   “จ้ะ  ไกรน่ารักจังเลย~ หล่อแล้วยังใจดีอีกเนาะ~”

   ไม่ต้องบอกใช่มั้ยครับ  คนที่พูดไม่ใช่แก้วหรอก..เพื่อนรักสุดจะกวนอวัยวะเบื้องล่างของผมต่างหากที่ทำทีเป็นดัดเสียงพูด  ซึ่งบอกเลยลีลาขนาดนี้…กระเทยจริงๆยังอายแทน
   “ไหนมามะมาดร๊วบที~  มว๊วฟฟฟฟฟ”
   “จูบตีนกูไปก่อนก็แล้วกัน…”
   “ว้อย  ล้อเล่นว้อย!  ไม่เห็นต้องยกขึ้นมาจริงๆจังๆเลย”

   ผมหันไปมองแก้วอีกครั้ง  เธอหัวเราะอยู่..และให้ตาย  โลกทั้งใบหยุดหมุนตรงนั้นครับท่านผู้ชม!



   ครับ  เห็นลีลาการเอาใจสาวแบบนี้ก็ต้องขอแนะนำตัวกันสักหน่อย

   ผม ‘เกรียงไกร’ ครับ..หรือที่เพื่อนๆก็เรียกกันสั้นๆแหละครับว่า ‘ไกร’ (และมีฉายาว่า ‘เกรียนไกล’ แต่ไม่ได้เกรียนเหมือนฉายาหรอกนะครับ..แค่ทรงผมไถข้างเปิดเกรียนข้างหนึ่งของผมมันโดดเด่นมากก็เท่านั้นเอง..) เป็นนักศึกษาชั้นปีที่3ของมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา
   นี่ไอ้ ‘โป๊ยเซียน’  หนุ่มอารมณ์ดีขี้เล่นโคตรกวนประสาท  จนผมชักสงสัยว่าเออ  เป็นเพื่อนกับมันเข้าไปได้ยังไง..ซึ่งเรื่องนั้นช่างมันก่อน  ไอ้โป๊ยน่ะจบจากโรงเรียนเดียวกับ ‘แก้ว’  ดาวคณะและดาวมหา’ลัยคนสวยที่ผมหมายตา…แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นไอ้โป๊ยแม่งก็เสือกไม่เหมาะจะเป็นสะพานให้ผมเดินข้ามไปเด็ดดอกฟ้า  จนสุดท้ายก็ต้องใช้ลีลาเกี้ยวพาราสีที่สืบทอดมาในตระกูลนี่แหละเข้าสู้

   …แต่ยอมรับว่าไม่ค่อยประสบผลสำเร็จเท่าไหร่หรอก





   “แก้ว  พี่รอข้างล่างนะ..เดี๋ยวลงไปหาอาจารย์แปปนึง”




   น่ะ..พูดยังไม่ทันขาดคำ…เดินมาพอดี…

   ร่างสูงโปร่งชะโงกหน้าเข้ามาในห้องแลคเชอร์ของปีต่ำกว่า  เพื่อร้องบอกราวต้องการจะเรียกความสนใจจากคนทั้งห้อง  ซึ่งก็ได้ไปเต็มๆน่ะแหละครับ
   “จ้ะ” เธอยิ้ม..ยิ้มหวานกว่าที่ยิ้มให้ผมเสียอีก “เดี๋ยวแก้วลอกแลคเชอร์แปปนึง  จะตามลงไปนะคะ”

   ..น่าเจ็บใจชิบ..

   หมอนั่นชื่อ ‘ทิวัน’ เอ่อ…ผมต้องแนะนำมั้ยว่านี่คือ ‘แฟนแก้ว’
   และทุกครั้งที่เจอหน้ามันผมก็จะเผลอปล่อยเสียง ‘จิ๊’ ออกไปอย่างช่วยไม่ได้


   นายทิวัน…และผมขอเรียกมันสั้นๆละกันว่า ‘ไอ้วัน’….แหมมม  ชื่อไทยแท๊แท้ (ไม่ดูตัวเอง..)  เป็นนักศึกษาปี4รุ่นพี่ผมนี่เอง  มันเป็นแฟนแก้ว(จะย้ำทำไม)  เป็นจอมมารความสุขที่ทำลายหัวใจผู้ชายทั้งคณะ  บอกตามตรงครับ..คณะผมน่ะมีผู้หญิงไม่มากเท่าไหร่  แล้วผู้หญิงน่ารักระดับแก้วน่ะเค้าว่ากันว่าสิบปีจะมีสักคน..แต่ให้ตาย  สุดท้ายก็โดนชายหนุ่มที่..เอ่อ..ยอมรับก็ได้ครับว่าหน้าตาดีนิดๆ คาบไปกินจนได้

   และที่ดูเหมือนจะให้อภัยไม่ได้มากที่สุดก็ตรงที่…เพื่อนผม  รุ่นน้อง  คนทั้งคณะต่างพากันยอมรับในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่  แถมยังเปรียบเปรยสำเนียงโบราณว่านี่แหละคือ ‘กิ่งทองใบหยก’
   ตรงไหนกันวะ..!?!


   ผมมองเขาตาเขียวปั๊ด  อีกฝ่ายเห็น…แล้วยักคิ้วให้ประหนึ่งผู้ชนะก็ไม่ปาน
   “ไอ้…!”
   ..จะด่าก็ไม่ทันล่ะครับ  แม่งผลุบหายออกจากห้องไปซะงั้น..!

   เออ  แม่งไม่มีใครสังเกตสักคนเลยเหรอครับว่า ‘มัน’ แม่งกวนตีนแค่ไหน!  เผลอๆจะมากกว่าไอ้โป๊ยเซียนนี่ซะอีก!!


   “มึงนี่ก็..อ้าปากได้ก็จะกัดเลยนะเว้ย” ไอ้โป๊ยหัวเราะ “ใส่ตะกร้อไว้ท่าจะดีกว่านะเนี่ย”
   “พ่องสิ  มึงดูมัน..” ผมสบถ “กวนตีนชิบ”
   “พี่เค้ายังไม่ทันพูดอะไรเลย  มึงก็หาเรื่องพี่เค้าตลอดอ่ะ”
   “ดูแม่งยักคิ้วใส่กู”
   “ยักคิ้วแล้วไงวะ  มึงยักไม่ได้เรอะ  นี่ไง”
   แล้วไอ้โป๊ยก็ยื่นหน้าเข้ามายักคิ้วใส่ผมรัวๆเหมือนเป็นโรคชักกระตุกชนิดหนึ่ง  จนผมต้องดันหน้ามันออก..แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะพรืดจากคนที่นั่งอยู่ด้านหลังพอดี
   และการที่แก้วขำออกมานั้น  ทำให้ผมรู้ตัว
   “อ๊ะ  ‘โทษทีครับ  เราไม่น่าพูดจาไม่ดีกับแฟนแก้วใช่มั้ย?”
   ..กับผู้หญิงน่ะผมเป็นสุภาพบุรุษเสมอ..ใช่มั้ยล่ะ?
   “ฮะๆ  ไม่หรอกจ้ะ  ตามสบายเถอะ” แก้วยิ้ม “ไกรนี่ตลกดีนะ”

   ..ไกรนี่ตลกดีนะ..
   ..ไกรนี่ตลกดีนะ..
   ..ไกรนี่ตลกดีนะ..

   เอาล่ะ  วินาทีนั้นผมอยากจะไปหยิบวิกอัลโฟ่สีเขียวมาสวม  ทาหน้าขาวทั้งหน้า  ติดจมูกแดง  แล้วเต้นแทปไปโยนลูกบอกห้าลูกไปรอบๆห้องเสียเหลือเกิน..


   “เอานี่  เสร็จแล้ว”
   แก้วพูดขึ้นขัดจังหวะที่ผมกำลังหาลูกบอล  พร้อมยื่นสมุดแลคเชอร์คืนให้
   “ขอบคุณมากจ้ะ  เราไปก่อนนะ”


   ..เสียงท่อแปปที่ผุดจากเนินหญ้าสีเขียวขึ้นมาเปล่งเสียงร้องดังก้องไปว่า ‘หมดเวลาสนุกแล้วสิ~ หมดเวลาสนุกแล้วสิ~’ ดังอยู่ในหัวผมวนเวียนไปมา..

   แล้วแก้วก็เดินจากไป…
   ….ไม่ต้องคิดตามครับ  อีกฝ่ายไม่หันกลับมาหรอก



   “เฮ้ออออออออออ……”
   “ถอนหายใจไรของมึงวะ”
   “กูนี่มีโอกาสจะได้คุยกับแก้วแค่ตอนยืมแลคเชอร์รึไงวะ”
   ผมเปรย  คนฟังตบหัวผลัวะ
   “มึงเอาจริงดิ  แก้วมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนะว้อย”
   “โหยสัส  กูไม่ได้จะแย่งแฟนเค้า  แค่..อยากคุยกันให้นานกว่านี้” ผมละเมอ “คนอะไรวะ  งามยังกะนางฟ้า~”
   “เออ เอออ เออออ”
   “อะไรของมึงวะ  มึงไม่เห็นว่าแก้วสวยรึไง?”
   “ไม่นี่” มันไหวไหล่ “กูเห็นมาตั้งกะเด็ก”

   ครับ  ย้ำอีกครั้งว่าแก้วกะโป๊ยเซียนจบจากโรงเรียนเดียวกันมา  หรือพูดให้ถูกก็คือเรียนที่เดียวกันตั้งกะสมัยประถมน่ะแหละ  แต่โป๊ยก็บอกนะว่าไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกับแก้วมากนัก  โป๊ยเป็นคนประเภทไม่เข้าหาผู้หญิงครับ  แถมผู้หญิงเรียบร้อยจิ้มลิ้มแบบแก้วมันยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่…ซึ่งผมเข้าใจจุดนั้นนะ

   “เออ  แล้วมึงจะตั้งท่ากัดกับพี่วันเขาไปถึงไหนวะ?”
   มันเริ่มบทสนทนาได้แย่มาก  ผมเลยแยกเขี้ยวใส่
   “ไม่ได้กัดว้อย  สัส”
   “เห็นแง่งใส่กันตั้งกะก่อนจะมาเป็นแฟนแก้วล่ะ” มันว่า “พอเค้าไปกันได้ดีกูก็นึกว่ามึงจะเลิก..เปล่าเลย  ยังกัดอยู่อีก”
   “ก็ดูมันกวนตีน”
   “ตรงไหนฟะ?  พี่วันเค้าขรึมจะตายห่า”

   ผมเถียงไม่ออก “ไม่รู้ว้อย  ไม่ถูกชะตา”




   ..ก็ไม่ถูกชะตาจริงๆนั่นแหละ..

   ผมสามารถยืดอกรับอย่างลูกผู้ชายได้เลยนะครับว่าโดยส่วนใหญ่นั้นผมเป็นคนหาเรื่อง ‘มัน’ ก่อน..และเออ  ยอมรับความผิดนั่นด้วยก็ได้!  แต่ขอบอกเลยนะว่าอีกฝ่ายก็กวนประสาทไม่แพ้กันนั่นแหละ!
   ทิวันเป็นผู้ชายขรึมๆครับ..ไม่ได้เงียบ  ไม่ได้พูดน้อย  ไม่ได้เก็บตัวหรืออะไร…เค้าแค่ เอ่อ..ขรึม  ดูเป็นผู้ใหญ่…จะว่ายังไงดีล่ะ  เพราะบุคลิกแบบนั้นแหละทำให้สาวๆในคณะ(ที่มีน้อยเหลือเกินพวกนั้น)พากันปลาบปลื้มยังกะอะไรดี
   …ไม่ต้องเดาหรอกครับ  ไม่เว้นแม้กระทั่งแก้ว




   และให้ตายเถอะ!  ต่อให้มัน ‘ขรึม’ แค่ไหน…เวลามองหน้าผมแม่งต้องยักคิ้วใส่เหมือนเยาะเย้ยทู๊กกกที!

   …แบบนี้ไม่เรียกกวนส้นให้เรียกอะไร?





   ระหว่างรอฝนหยุดพวกผมก็หยิบมือถือขึ้นมากดๆเหมือนที่ฮิตกิจกรรมนี้กันทั้งบ้านทั้งเมืองแหละครับ  สไลด์หน้าเฟสบุ๊คเช็คข่าวไปสามรอบ  กดไลค์อินสตราแกรมไปสามที  ตอบไลน์เพื่อนไปสามคน  สุดท้ายก็มาตายรังจะเปิดเกมเล่น..

   …ก็มีสายเรียกเข้าพอดี

   ตอนแรกผมมึนๆเบลอๆจะหลับอยู่ล่ะ  อากาศยามเย็นฝนตกพรำๆมันน่านอนเป็นบ้าเลย  แต่พอเห็นหน้าสายเรียกเข้าปุ๊บตาก็ตื่นปั๊บ  วิญญาณไหลกลับเข้าร่างทันที


   “ไอ้ชิบหาย”
   พอผมอุทาน  โป๊ยก็ยื่นหน้ามา “ใครโทรมาวะ?”



   ผมมองชื่อที่ขึ้นหราอยู่ด้านหน้าจอ  ถอนหายใจเป็นพันรอบก็ไม่พอแล้วล่ะมั้งครับงวดนี้…






   “อาจารย์คง”










+++++++++++++++++++










   ผมบอกให้โป๊ยกลับไปก่อน  แน่นอน..มันไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด
   แถมยังวิ่งฝ่าฝนกลับไปเสียอย่างงั้น

   …นี่แหละ  เพื่อนตาย…เพื่อนตายทั้งคนก็ยังไม่เหลียวหลังครับ




   กว่าที่ระบบทดลองเป็นทาสจะจบสิ้นนั้นเวลาก็เกือบทุ่มนึงแล้ว  ปกติแล้วเวลาทุ่มนึงที่คณะ/มหา’ลัยผมไม่ได้เงียบหรอกครับ  แต่เพราะฝนมันตกกระมังหลายคนถึงได้รีบกลับไปก่อน  นี่จะว่าไปตอนนี้ฝนก็ยังตกปรอยๆนะนี่…


   แต่ไอ้บรรยากาศเย็นๆอึมครึมนี่ล่ะตัวดี…ทำให้ตึกเรียนเก่ากว่าเจ็ดสิบปีหลังนี้มันดูมีมนต์ขลังขึ้นมาอย่างน่าประหลาด  แสงสว่างจากไฟนีออนบริเวณโถงทุกชั้นไม่ได้สว่างนัก  บางดวงก็ติดๆดับๆ  เงามืดทำให้กำแพงที่เคยคุ้นอยู่ตอนกลางวันดูแตกต่างออกไป  จนผมต้องรีบสาวเท้าลงบันไดเร็วๆ
   ให้ตายเถอะ’จารย์คง..จะใช้งานอะไรกันนักหนาหว่า..
   ให้ตายเถอะไอ้โป๊ย..จะรีบกลับอะไรนักหนาหว่า..


   อ๊ะ

   …ที่กล่าวโทษนี่ไม่ได้แปลว่าผมกลัวผีหรืออะไรเทือกนั้นหรอกนะครับ





   อาจารย์คงเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาผมเองครับ..เอ่อ  จะบอกเช่นนั้นก็ไม่เชิง..เพราะท่านไม่ใช่ที่ปรึกษาผมในนามน่ะครับ  หมายถึง..ที่ปรึกษาในหลายๆด้าน  แกสอนวรรณคดีควบตำแหน่งอาจารย์ผู้คุมขังนักศึกษา(อาจจะงงว่ามีตำแหน่งนี้ด้วยหรือ…)  และไม่รู้เพราะอะไรถึงได้ถูกใจผมนักหนาถึงได้เรียกจัง…
   แหม..จะพูดสองแง่สามง่ามแบบนั้นก็เห็นจะไม่ถูกสักทีเดียว  ว่ากันตามตรงแล้วตลอดมาผมก็ได้’จารย์คงเนี่ยแหละครับช่วยชีวิต(เว่อร์ไป)ไว้ได้หลายครั้งหลายครา  แล้วก็อย่างว่าครับ  ชีวิตมหา’ลัย  สนิทกับอาจารย์สักท่านไว้คุณจะได้บุญไปถึงชาติหน้า..เพราะงั้นเวลาโดนแกเรียกใช้งาน  ผมถึงปฏิเสธไม่ได้อย่างนี้ยังไงล่ะ…



   บันไดขั้นสุดท้ายโผล่มาหน้าโถงใหญ่ก่อนขึ้นอาคาร  เสียงส้นรองเท้าหนังของผมเองกระทบกับพื้นแกรนิตดังขึ้นแผ่วเบา  ก่อนจะก้องไปกับกำแพงช้าๆ  ผมไม่ได้ลงส้นหนักหรืออะไรหรอกครับ  แค่ข้างล่างเงียบสนิท…เงียบมากกว่าห้องพักอาจารย์ที่ยังมีคนอยู่บ้างหลายเท่าทีเดียว
   ห้องถ่ายเอกสารใต้ตัวตึกปิดสนิท  ห้องนิทรรศการก็ปิดสนิท  ขนาดไฟหน้าโถงลิฟท์ก็ยังปิดสนิท  นอกจากไฟหรี่ๆกลางโถงแล้วก็แทบไม่มีแสงใดเล็ดลอดเข้ามา…แต่ก็ไม่ได้มืดขนาดที่ต้องการไฟฉายหรืออะไรนะ  แต่บรรยากาศแบบนี้แม่งสยองกว่าเยอะ
   วันนี้คนมันจะรีบกลับอะไรนักหนาวะครับ(คนมันกลัวว้อย)
   แน่นอน  ผมเชื่อว่าทุกที่มันต้องเคยมีตำนานผีสางนางไม้เหมือนกันหมดแหละครับ  ที่จริง..ผมไม่ค่อยได้ฟังใครเค้าเล่ามาเท่าไหร่  ไม่เชื่อแต่ก็ไม่หลบหลู่นะครับ…แค่แบบ  เออ  ไม่ได้อยากรู้  อย่ามาเจอกับตัวกูกูขอร้อง…อะไรประมาณนั้นแหละ


   ผมถอนหายใจ  เดินออกไปสูดกลิ่นฝนจากๆที่หน้าคานูปปี…เสียงน้ำไหลลงมาตามรางน้ำฝนสู่บ่อปลาคาร์ฟดังเป็นเพื่อนผมอยู่แปปนึง  แต่เมื่อยื่นมือออกไป  เม็ดฝนเปาะแปะก็ยังคงตกกระทบผิวหนังอยู่

   “ตกนานชะมัด  ให้ตาย…..สิ…”




   ฟืดด!




   ยังไม่ทันสิ้นเสียง ‘สิ’ นั้น..เสียงอีกหนึ่งเสียงก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำเอาผมสะดุ้งโหยงกระโดดกอดเสาแทบไม่ทัน!...ไม่สิ  ท่าทางอุบาทว์ชะมัด…เอาเป็นว่าผมผู้ซึ่งมีความหาญกล้าอยู่เต็มอกก็หันควับกลับไปมองที่มาของต้นเสียงนั้น
   …ไม่มีอะไร…
   และเสียงก็เงียบหายไปราวกับว่าทุกอย่างของมันไม่เคยเกิดขึ้น…

   อวัยวะภายในอกผมกำลังวาดลวดลายจ้ำบ๊ะอย่างเมามันตอนที่ผมก้าวขากลับเข้าไปในโถงอาคาร  แน่นอนล่ะ..ผมค่อนข้างมั่นใจทีเดียวว่าหูผมไม่ได้ฝาด  ขี้คร้านจะวิ่งหนีไปตอนนี้มันก็ปอดแหกสิ้นดี…หนุ่มหล่อมาดแมนแฮนซั่มอย่างนี้จะวิ่งหนีได้ยังไง



   ฟืดด!



   เฮือก..!
   อีกครั้งที่ทำให้หัวใจแทบจะลงไปกองที่ตาตุ่ม  แต่แน่นอนว่าผมเก็บมันขึ้นมาได้ทันก่อนจะปล่อยเสียงร้องทุเรศๆออกไป  ต้องทำเป็นกล้าในเวลาที่ไม่มีใครชมแม่งเป็นอะไรที่ปัญญาอ่อนมาก  และ..เอ่อ..ผมปัญญาอ่อนครับ
   ผมจรดปลายเท้าดุจนินจากลับชาติมาเกิด..พยายามเงี่ยหูฟังต้นเสียงอีกครั้ง
   ..จะติดใจอะไรกับเสียงประหลาดๆแบบนั้นนักหนาวะไอ้เกรียงไกร..



   ฟืดดด….



   อีกครั้ง..แต่ครั้งนี้จังหวะของเสียงแตกต่างกันเล็กน้อย  ผมขมวดคิ้ว..พยายามคิดถึงทุกเสียงที่ผมเคยได้ยินในโลกมาเปรียบเทียบกัน  แต่อย่าหวังเลยครับ…บนโลกนี้จะมีสักกี่คนกันที่สังเกตได้หมดและจำมันได้  บ้าจริง  ผมคิดว่าผมเป็นใครวะ..
   และเพราะครั้งสุดท้ายนั่นเองทำให้ผมจับได้ว่าเสียงมาจากทางไหน  ผมเดินตามเสียงไปถึงหน้าโถงลิฟท์..แสงหรี่ๆด้านหลังฉายมาให้เห็นเป็นเงาของผมบนพื้น…ดูเหมือนหนังอำมหิตสักเรื่องที่ผมต้องปิดตาตอนดูเลยแหะ

   ไม่มีเสียงอะไรอีก..
   ..นั่นยิ่งน่าสงสัย..

   ข้างโถงลิฟท์มีทางเดินแคบๆกว้างเมตรกว่าๆที่นำไปสู่ห้องน้ำเน่าๆสองห้อง  แต่คนส่วนใหญ่ก็ใช้มุมอับสายตานี้ในการเก็บของ  โต๊ะ  กลองคณะ  และสารพัดของที่คุณจะต้องมานั่งสงสัยอีกทีว่าไปขุดมากจากโบราณสถานไหนรึเปล่า  และเสียง..ดังมาจากภายในนั้น
   ผมชะโงกหน้าเข้าไป  แล้วหรี่ตามอง..
   ..ไม่ไหวครับ…มันมืดเกินไป…
   ทุกสิ่งทุกอย่างเมื่ออยู่ในความมืดมันจะเห็นเป็นเพียงเงาตะคุ่มๆ  และยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่เมื่อมันรกไปหมดแบบนี้..อารมณ์ว่าถ้าคุณเดินเข้าไปแล้วโดนฆ่านี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย  แม่งยังกะเป็นที่หลบซ่อนของฆาตรกรโรคจิต 
   นั่นแหละ…ผมไม่เดินเข้าไปแน่ๆครับ



   ฟืดดด….



   เสียงนั้นดังอีกครั้งหนึ่ง  พร้อมๆกับอะไรบางอย่างในความมืดนั้นขยับไหว
   และผมก็รู้ว่าเสียงฟืดๆนั่นเป็นเสียงของอะไรบางอย่างเสียดสีกับพื้น  อะไรบางอย่างที่กำลังขยับอยู่ตรงนั้น…ในความมืดนั่น…ขนาดของมันไม่ใช่แมว  ไม่ใช่หมาตัวใหญ่ๆแน่




   มันคือคน


   …คำถามก็คือ…เขาทำอะไรอยู่คนเดียวในความมืดเช่นนี้…





   ผมกลืนน้ำลาย  ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ…นึกไม่ออกว่าตัวเองควรจะทำยังไงกันแน่ระหว่าง  หนึ่ง..พุ่งเข้าไปอย่างฮีโร่เพื่อจับคนที่คาดการณ์ว่าจะเป็นขโมย  สอง..เดินหนีไปเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  สาม..โทรหาใครสักคนให้มาช่วย
   ซึ่งผมเลือกข้อสามอย่างไม่ลังเล…..

   แต่อะไรๆมันก็ไม่เป็นไปอย่างที่ตั้งใจหรอกครับ….




   เพล้ง!!



   “เชรี้ย!!!”

   มือถือผมเสือกลื่นหลุดมือตกกระแทกพื้นเสียงดังลั่น  ก้องสะท้อนไปกับกำแพง..ตามมาด้วยเสียงโหยหวนประหนึ่งวัวคลอดลูกของผม
   ส่วนสติน่ะเหรอ…หายวับไปกับเจ้าลูกรักที่นอนอยู่ที่พื้นนั่นน่ะแหละ!!
   “เหยดเป็ดไอโฟนกรูวววววววววว”

   ร้องห่มร้องไห้ไว้อาลัยให้ลูกรักอยู่ประมาณสามนาทีเห็นจะได้  และสิ่งที่เรียกสติผมให้กลับมาว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ก็คือ ‘หมอนั่น’ น่ะแหละ..!  อีกฝ่ายลนลานจนชนบันไดไม้ไผ่ล้มลงกับพื้นดังโครมคราม  สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งชั้น ดูวินาศสันตะโรมากกว่าไอโฟนของผมลิบลับ…

   พอเห็นหน้าจอยังติดดีไม่มีริ้วรอยผมก็งัดมันออกมา
   …กลั้นใจอยู่เสี้ยววินาที..แล้วเปิดไฟฉายส่องเข้าไปทันที

   “หยุด!  อย่าขยับนะว้อย!!”

   ได้ผลชะงัด!  อีกฝ่ายมุดตัวซ่อนอยู่หลัง..เอ่อ..อะไรบางอย่างที่ถูกคลุมผ้าไว้…ทันที  แต่ไม่อาจหายไปจากสายตาอันเฉียบแหลมของผมได้หรอก


   …ผมเห็นชุดนักศึกษาเต็มๆเลยล่ะครับ…



   “ใครวะ  ทำอะไรอยู่?”

   ถ้ามันตอบแม่งก็โง่มากแล้วครับ  เสือกทำตัวมีพิรุธสุดชีวิตขนาดนี้มันคงจะหันมาบอกผมหรอกว่า ‘เฮ้  ไงครับพี่  ผมเอง  A  ปีหนึ่ง รหัสxxxxx  กำลังตามหาสายฟ้าที่หายไปอยู่’…หรือจะยกตัวอย่างอะไรดีวะ  ช่างแม่งล่ะกัน
   และความที่รู้ว่าเป็นคนกันเองเนี่ยแหละ  ผมก็เดินดุ่มๆเข้าไปประหนึ่งแบรด  พิทท์พิชิตซอมบี้ฆ่าไม่ตายในเรื่องWWZ
   …นี่ถ้าสาวๆอยู่ด้วยคงกรี๊ดกันตรึม…



   ผมเดินเข้าไปใกล้พร้อมโทรศัพท์ฉายแสงในมือ  ยิ่งเดินเข้าไปใกล้..ผมก็ยิ่งต้องขมวดคิ้วเพ่งหนัก  อะไรบางอย่างบอกให้ผมรู้ว่ามันดู..ประหลาด…เอ่อ…สี…ลักษณะ…ของผิวหนังที่มัน……….






   ผลัวะ!





   แต่ยังไม่ทันจะตั้งข้อสังเกตไปมากกว่านี่หมอนั่นก็พุ่งเข้ามาด้วยความไวชนิดที่ตาเกือบมองไม่ทัน  มือใหญ่..และหยาบกร้าน..บีบข้อมือผมแน่นจนเผลอปล่อยไอโฟนลงบนพื้นอีกครั้ง(โธ่ลูกพ่อยังผ่อนไม่หมด!!)  เขาเตะมันหลบวูบเข้าไปใต้กองผ้าให้แสงสุดท้ายแห่งความหวังผมมลายสิ้น

   แน่นอน  จังหวะนั่นเองที่ผมตกใจมากพอจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ  แต่มืออีกข้างของเขาก็กดปิดปากผมไว้…และความรุนแรงนั้นทำให้ผมเซลงไปบนกองข้าวของอะไรสักอย่างโดยไม่ทันตั้งตัว  ได้ยินเสียงอะไรแตกหักอยู่ใต้ตัวผม..อาจจะเป็นโมเดลไม้ของใครสักคน…  แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน!
   อิพ่อเอ้ยยยยยยยยยย  กูจะโดนฆ่ามั้ยเนี่ย…!!!!


   เบื้องหน้าของผมที่ยังไม่ชินกับความมืด…มีเพียงเงาตะคุ่มที่กำลังล็อคผมไว้ไม่ให้ขยับตัว

   มือหนาใหญ่ที่ปิดปากผมอยู่แน่นและแรง..จนผมต้องใช้ทุกกระบวนท่าเพื่อหาอากาศให้ตัวเองได้หายใจ…ซึ่งอีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้  เขาถึงได้คลายแรงบีบออกนิดหน่อย
   ผมได้กลิ่นน้ำ..กลิ่นของน้ำชื้นๆจากผิวแห้งๆนี่…และผมไม่ได้คิดไปเอง…




   …สัมผัสของ ‘เกล็ด’….









   …มันคือ…เกล็ดสีเขียว….












   “ไกร”
   เสียงทุ้มนั้นเอ่ยชื่อผมขึ้นมา  มันฟังดูคุ้นหู…คุ้นจนผมต้องเบิกตาโพลง
   แต่เขายังพูดต่อ
   “สัญญานะ  ถ้าปล่อย…แล้วจะไม่ส่งเสียงอะไร”



   ผมมีทางเลือกอื่นมั้ยล่ะครับ..แหม

   หลังจากเสี้ยววินาทีที่ใช้พิจารณาข้อเสนอนั้น..ผมก็พยักหน้าหงึก  รู้สึกได้เลยว่าตาตัวเองแห้งจากการเบิกโพลงคาไว้ตั้งกะเมื่อกี้
   และผมก็เป็นอิสระในไม่กี่วินาทีถัดมา


   อีกฝ่ายถอยหลังไปพิงกำแพงอีกด้าน  จังหวะนั้นสายตาผมเริ่มชินกับความมืดอย่างช้าๆ…มองเห็นดวงตาสีทองลุกวาวในความมืด  เห็นผิวหนังสีครีมเลื่อมเขียวที่แปลกตา..เห็นรอยเกล็ดจางๆบนผิวกายนั่น…

   …เห็นเรียวคิ้วที่ยักทักทายผม..และกวนตีนเหมือนที่เขาเคยทำมาตลอด…



   คอผมแห้งผาก  สติด้านหนึ่งบอกให้ผมกรีดร้องอย่าไปรักษาสัญญา  ส่วนอีกสติก็บอกผมว่าใจเย็นๆเรื่องนี้เราคุยกันได้
   แต่ผมไม่เชื่อสติครับ  ผมไม่เชื่อแม้กระทั่งสายตาตัวเองด้วยซ้ำ…




   ….เพราะกว่าจะเปล่งเสียงทักคำแรกออกไปได้แม่งก็กินเวลาหลายนาที…








   “…..ไอ้วัน?”









   ผมนึกโทษไอ้โป๊ยเซียน  นึกโทษอาจารย์คง  นึกโทษแก้ว  นึกโทษทุกคนทุกสิ่งบนโลกที่ทำให้ผมมีวันนี้


   …...วันที่แม่งเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล












TBC







===========================




เปิดเรื่องใหม่ ลองแนวใหม่(ที่ไม่ต่างจากเดิมนัก)ด้วยค่ะ
ฝาก "จ้าวธารา" เรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจนักอ่านด้วยนะคะ .___. //โค้งๆ




ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ค่ะ

ozakaoxygenz*




 :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2:



- เรื่องอื่นดองไปก่อนนนนน

ออฟไลน์ raviiib❁

  • คนเขียนนิยาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
มารอตอนใหม่ค่าาาา
เรื่องใหม่แฟนตาซีหรอคะเนี่ยแฮร่ :hao6:

ออฟไลน์ Paracetamol

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-2
น่าสนุกจังเลย รอตอนต่อไปนะ
พี่วันเป็นตัวอะไรหว่า :m28:

ออฟไลน์ Palmpalm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
น่าติดตามค่า

วันเป็นตัวอะไรอ่ะ พญานาคเหรอ?

 

ออฟไลน์ Money11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
 :monkeysad: เรื่องใหมมมมมม่

เราขอทายว่าไอ้วันเป็นพญานาค ฮ่าๆ
น้องไกรชื่อพระเอกจังเลย หรือไกรทองกับจระเข้ (ควรเลิกเดา - -) ยังไงก็รอติดตามนิยายของคุณโอซากะนะคะ(หรือโอซาก้านะ ....;_;)  :katai4:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
ตามมาเรื่องใหม่ของพี่โอค่ะ

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
ติดตามจ้า มาต่อไวๆนะ วันเป็นตัวไรเนี้ยะ

ออฟไลน์ sleepyzz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-3
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ชอบมากกกกกกกก แบบชื่อไท๊ยไทยมาก คึคึคึ ข้าชอบวัน >< :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sujusaranghae

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
เห็นชื่อเรื่องกะชื่อคนแล้วคิดถึงชาละวันกับไกรทอง

ออฟไลน์ ❥ʞαxiќɒ。

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
เรื่องใหม่~~~  :mc4: :mc3:

ค้าง..!! ตั้งแต่ตอนแรก =[]=!!
ขอเดาว่าพี่วันเป็นพยานาคเหมือน คห.อื่นๆค่ะ >< 55555555

"มันสักคนต้องได้..ชดใช้กรรม"
ไม่รู้ทำไม.. แต่ชอบประโยคนี้จังค่ะ >.< ทำเอาใจเต้นเลย♥ 555

รู้สึกเหมือนได้อ่านวรรณกรรมไทยๆ อยู่เลยค่ะ xD

ออฟไลน์ Merupuri

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
 :mc4:

รออ่านๆ

ออฟไลน์ MiU

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
น้องเข้หรือป่าวเนี่ย
รอติดตามนะคะ

เหนือฟ้ายังมีจักรวาล

  • บุคคลทั่วไป
ชอบบบบบ มาต่ออีกเยอะๆน้าา

ออฟไลน์ taroni

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +482/-27
ติดตามเรื่องใหม่  :mc4:

tachibanramen

  • บุคคลทั่วไป
อุต้ะ! เรื่องใหม่ของน้องโอ /เฟบรัวๆ
แต่ประโยคทิ้งท้ายนี่ทำร้ายหัวใจพี่มากเลอออ

-เรื่องอื่นดองไปก่อน ㅠㅠ ...ร้องไห้แป้บนะ

ชื่อตัวละครนี่พี่นึกถึง ชาละวัน กับ ไกรทอง ...จิ้นล้ำหน้ามาก 555

ปูเสื่อรอตอนต่อไป ㅠㅠ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
มีเกล็ดด้วยเหรอเนี่ย



เป็นอะไรละนั่น



รออ่านตอนต่อไปค้าบ

ออฟไลน์ eye-lifestyle

  • พรุ่งนี้ไม่เคยมีจริง
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
มีเรื่องกับจระเข้ก็คราวนี้..


อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆ  :hao5: :hao5: :hao5:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
อุ้ยพี่เข้ขึ้นบก ...
เปิดเรื่องก็เป็นคู่ปรับกันซะแล้ว

ออฟไลน์ 7th SensE

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
มารอค่ะ อ้ากกกก ชอบเรื่องแนวนี้ที่สุดเลยยยยย

ออฟไลน์ fossa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เรื่องใหม่ๆๆ เราว่าวันเป็นจระเข้  o22 รึเปล่านะ  o18

ออฟไลน์ KaorPaor

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-4
ว้าวเรื่องใหม่

ออฟไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1584
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-3
ชื่อตัวละครคล้ายๆ กับไกรทองเลย
งานนี้ไกรจะทำยังไงต่อไป แล้ววันหรือเปล่าที่บอกว่าจะแก้แค้น
มารอตอนต่อไปค่าาาา

ออฟไลน์ punomenon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
น่าตื่นเต้นอ่ะ? ชาละวันป่ะ????? เกล็ด?? รึจะเป็นเงือก 555555555555555555

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
เข้ามาจิ้มอย่างไว ฮุๆๆ :mc4: ฉลองเรื่องใหม่
ขึ้นต้นมาก็น่าอ่านละ พี่วันจะเป็นอะไรน้ออออ ต้องเกี่ยวกะไอ้ที่โปรยๆไว้แน่ๆ :hao3:
ทำได้แค่รอตอนต่อไป ชีวิตไกรจะเปลี่ยนไปตลอดกาลลล :katai2-1:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
เอ้วววววววววว จ้าวธารา จ้าวสายน้ำ เทพแห่งสายน้ำ >> นาค

โอ้วววววววว เราชอบมาก *A*

ออฟไลน์ elfonofle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
กรี๊ดดดดดดดดดดดด เรื่องใหม่มาอีกแล้ว
ดีใจๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
พี่วันกลายร่างด้ายยยยยยยยยยยยยยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด