回 " จ้ า ว ธ า ร า " 回 » » » » » » » » [ Sample ! ตอนพิเศษ! P.101 ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 回 " จ้ า ว ธ า ร า " 回 » » » » » » » » [ Sample ! ตอนพิเศษ! P.101 ]  (อ่าน 849099 ครั้ง)

ออฟไลน์ Butterfly_Angle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
พี่วันนี่กวนตีนได้โล่นะคะ เดี๋ยวปั๊ดให้ไกรจับปล้ำ 5555555555555555555

ออฟไลน์ Kamidere

  • บรรยายมันออกมา ทุกสิ่งที่อยู่ในใจ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 273
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-2
เดี๋ยวนะ!  :m16:

ตกลงพี่วันมันตอบว่าไรอ่ะ "จระเข้ออกลูกเป็นไข่ใช่มั้ย?"
ยังไม่ได้ตอบเลยยยยย  :angry2:

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
เป็นพระเอกที่มีลุคกวนติงมากค่ะ
 :jul3: :m20: :laugh: :laugh: :laugh: :pigha2: :jul3: :jul3:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
พี่วันน่ารักอ่ะ ฮา ขี้เล่น ขี้แกล้งด้วย รุกหนูไกรมากๆๆๆกว่านี้สิคะ พี่ขา  :hao6: :hao7:

ออฟไลน์ QGisuz

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
พี่วันกวนตีน 55555555
ไกรนี่ก็ถามจริงๆเลย สงสัยหลายเรื่องสินะ น่ารักกกกกกกกก
เวลากัดกันบ่อยๆคนอ่านชอบค่า มันฟิน><

ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-0
เค้าเรื่องเริ่มสนุก พี่วันหล่อแบบกวนกวน  :m14: :m14: :m14:

ออฟไลน์ eye-lifestyle

  • พรุ่งนี้ไม่เคยมีจริง
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0

ออฟไลน์ 7th SensE

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
น่ารักกกกก พี่วันกวนโอ๊ยมากมายค่ะ ไกรน่ารักอ่ะปากไม่ตรงกับใจนะตัวเธอ ชอบค่ะ รอติดตาม

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
แอร๊ยยยยยยยยยยยย   ชอบอ่ะ พี่วันนนนนนนนนนน   

อ่านนิยายพี่โอเรื่องไหนก็ชอบพระเอกอยู่ร่ำไป ทั้งๆที่นายเอกออกจะน่ารัก   :z2:

ติดตามต่อ  เรื่อยๆ

ออฟไลน์ phana_qbz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
อาจารย์คงมีเงื่อนงำใช่ไหมมม~

ชอบน้องไกรกับพี่วันจัง :katai2-1: :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Lemon_Tea

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
พี่วันนี่แบบกวนเนอะ

อุ๊บร๊ะ ชอบการ์ตูนอ่ะ
น้องไกรขัดตัวให้พี่เข้ เอ๊ย พี่วันหน่อยสิ

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
ชอบมาก มาก ขอบใจจร้า   พี่อ่านเรื่องไกรทอง วาย สนุกอย่างละแนวจริงๆ

ออฟไลน์ Jaiko★

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
โฮรวววววววววววววว
พี่วันของน้อง
แพ้อะ แพ้ทางผู้ชายแบบนี้
พี่วันต้องแอบคิดอะไรกับน้องไกรมาก่อนแน่เบยยย
จารย์คงจะมาทำอะไรกันแน่
ต้องรอพี่โออัพตอนต่อไปแล้วล่ะค่ะ 55555555
สู้ๆน้าาา

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
พี่วันโคตรกวนอ่ะ ชอบ
ชอบมาแย่น้องไกร อิอิ อยากโดนเข้กินจัง ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ cheyp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1536
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-0
ก้าวหน้าขึ้นมานิดนึง (ตรงไหน!?)
ไกรน่ารักมากกกก อยากกอดแน่นๆ อิอิ
ส่วนพี่ทิวันนี่ต้องบอกว่าเป็นจอมยั่ว ยั่วอารมณ์(โกรธ)น้องไกรตลอดเลย

ปล.ฮาการ์ตูนตอนท้ายอ่ะ 555

nightsza

  • บุคคลทั่วไป
จินตนาการของน้องไกรช่างล้ำเลิศเสียนี่กระไร

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
น่ารักกันจริงๆเลยน้า

ออฟไลน์ Mancha KHIRI

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
อุตะ... ใจน้องไกรไหววูบสินะ ถ้าฝนตกทุกเย็นก็ดีสินะ บรรยากาศมันมุ้งมิ้งดีจีๆ  :laugh:

ออฟไลน์ evz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
เรื่องนี้น่ารักกกกกกกกกกกกกก
จากชื่อเรื่องกับกลอนตอนต้นนี่นึกว่าพี่โอจะมาแบบพีเรียดย้อนยุคซะแล้วค่ะ แต่ถ้าย้อนจริงก็อยากอ่านอยู่ดี :กอด1:
ตอนที่ยังไม่แน่ใจว่าพี่วันคือตัวอะไรกันแน่แล้วสงสัยในคำว่ากุมภาในกลอนมากนี่ถึงกับต้องไปถามราชบัณฑิตยสถานมาเลย
ปกติเคยได้ยินแต่กุมภรอะไรแบบนี้กับกุมภาพันธ์ สงสัยหนูคงจะไม่ตั้งใจเรียนเรื่องไกรทอง (≧∇≦)
ส่วนพี่วันกับไกรนี่ก็น่ารักกกกกกกกก พี่วันนี่ดูเป็นคนที่กวนไกรได้แบบเป็นธรรมชาติมาก ส่วนไกรนี่ก็ดูจะโดนพี่วันปั่นง่ายมาก ตลกดี555
ดูน้องไกรก็ไม่ได้เกลียดพี่วันจริงจังอะไรนักหรอกใช่มั้ยคะ แค่หมั่นไส้ที่พี่วันหล่อกว่ากับคิดว่าเป็นแฟนแก้วสินะ
เพราะจากเวลาที่ไกรจะต่อยพี่วันเอาคืนงี้ก็ไม่เห็นต่อยจริงหรือจะกลัวพี่วันจระเข้ฟาดหางใส่  :hao3:
ตอนนี้เพิ่งสามตอนทุกอย่างก็ดูจะไปด้วยดี พี่วันกับน้องไกรก็เริ่มจะมุ้งมิ้งๆกัน
แต่คำว่า"พี่ไม่ใช่มนุษย์"ของพี่วันนี่พานึกไปตอนจบเลยค่ะ แบบเออพี่วันไม่ใช่มนุษย์นี่แล้วจะจบไงอ่ะ จะไม่เศร้าใช่มั้ยคะพี่โออออ  :hao5:
รอติดตามเรื่องนี้ค่ะ ดีใจที่ได้อ่านนิยายพี่โออีก ว่าจะมาอ่านตั้งแต่เห็นเพิ่งลงตอนหนึ่งแต่ยุ่งๆพอมาดูอีกทีตอนสามละอ่ายาวๆฟินยาวๆเลยค่ะ
เรื่องนี้น้องไกรฮาดี ตบมุกตัวเองตลอด 5555
ฝากเนื้อฝากตัวเป็นติ่งเรื่องนี้ค่ะ :katai5:
เอ๊กซ์ไวน์ไว้ก่อนก็ได้ค่ะ //โดนเอ๊กซ์ตบ จริงๆรักน้องควายเอ๊กซ์นะะะ  :กอด1:

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
แฟนตาซีเรื่องนี้สนุกดี
อิงนิทานพื้นบ้านด้วย
พ่อชาลา(วัน)กับ(ไกร)ทอง
มีตะเภา(แก้ว)ตะเภาทองยังไม่ปรากฏ

อ่านแล้วติดใจ ปรกติจะไม่ค่อยอ่านแฟนซีเท่าไร
ถ้าอ่านบทแรกแล้วไม่อิน ก็จะไม่เข้ามาอ่านอีก


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ตลกไกรอะ :jul3: :m20:

ออฟไลน์ mur@s@ki

  • อยากรัก..แต่ใจไม่กล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-5
หรืออาจารย์คงจะรู้อยู่แล้วนะ


 :กอด1:

ออฟไลน์ aphanite

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 487
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
กลับมาครั้งนี้...
ทั้งน่ารัก ทั้งตื่นเต้นนะคะพี่โอ
^_____________________________________________^ 
เฝ้าติดจอเช่นเคย บวกเป็ดเพิ่มด้วยละนะ  :กอด1:

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
คนอย่างไกรไม่เคยเห็นแก่ของฟรีเล้ยยย

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
อาจารย์คงชื่อเหมือนพวกอาจารย์ปราบผี5555555555555555 นี่เป็นจารย์ปราบจระเข้ปะเนี่ย555555555555555
ตลกไกร ถามแต่ละอย่าง

aeruk

  • บุคคลทั่วไป
 :hao7: เพิ่งเข้ามาอ่านรู้สึกพี่วันจะดูน่ารักมากอะ
อ่านแล้วแล้วติด อ่านแล้วหลงมาก  :o8:

ออฟไลน์ ozaka

  • ตัว "โอ" เป็นอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1818/-38
    • ozaka's blog


เก็บรู้ซ่อนความไว้อย่าได้เผย
อย่าละเลยระวังภัยให้แน่นหนา
หากชาติชนใดรู้เรากุมภา
จักได้มาทำลายหมดสิ้นกัน




พ่อพร่ำสอนความไว้ให้ตระหนัก
จงรู้รักษารูปกายอย่าบิดผัน
อย่าเผอเรออย่าไว้ใจจนเสียทัน

ไอ้พวกมันคือคน…คือศัตรู










-๔-










   วันนี้ฝนตกหนักตั้งกะเช้า


   นักศึกษาหลายคนตัวเปียกมะล่อกมะแล่กเข้าห้อง  และพออาจารย์บอกว่าจะไม่เช็คชื่อ…ทุกคนที่มาก็โอดครวญกันยกใหญ่  ไม่เว้นแม้แต่ผม  ที่ลงทุนฝ่าฝนมาเพื่อเก็บคะแนนเข้าห้องเรียนเนี่ยแหละ!
   ไอ้โป๊ยโดดเรียน…ตามเคย  มันเป็นมนุษย์ผู้มีความสามารถในการโดดเรียนขั้นสูง  เพราะไม่ว่ามันจะโดดคาบไหนวิชาอะไร  คาบนั้นอาจารย์ต้องลืมเอาใบเชคชื่อมา  หรือไม่ก็ขี้เกียจเช็ค…แบบครั้งนี้น่ะแหละ  และผมแอบอิจฉามันชิบหายยยยยย  ตอนที่ผมตั้งใจจะโดดเรียนน่ะนะ  อาจารย์ต้องมีควิซเก็บคะแนนทู๊กกกกที!….ผมคือชายผู้มากับความโชคร้ายครับ
   เอิ่ม  นั่นอาจจะเป็นคำบรรยายที่น้อยไป

   แต่ภายใต้ความโชคร้ายนั่น…วันนี้ผมถือว่าผมโชคดีครับ…



   …เพราะผมได้นั่งข้างแก้วยังไงล่ะ!!!



   “ไกรตัวเปียกหมดเลย  เดี๋ยวไม่สบายนะ”
   เสียงนางฟ้าเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเช่นนี้ทำเอาผมตัวลอย  แต่ก็ต้องเสยผม..แล้วเก๊กเสียง
   “ไม่เป็นไรหรอกแก้ว  ขอบใจที่เป็นห่วงนะ”
   “แอร์เย็นด้วยแน่ะ”
   “นั่งใต้แอร์  ไม่เป็นไรหรอกครับ”
   ผมยิ้ม(ที่มั่นใจว่า)หวาน(สุดชีวิต)  แก้วยิ้มตอบกลับมา…แค่นั้นก็เป็นกำลังใจในการร่ำเรียนของผมแล้วล่ะครับ!!

   เอ้อ  เห็นแบบนี้คุณอาจจะไม่รู้…ว่าผมเป็นเด็กเรียนพอสมควรเลยล่ะ!
   น่านนน  อย่าตกใจไปครับ  อย่ามองแค่หน้าตากับทรงผมเกรียนๆของผมแค่นั้นล่ะ  ในคาบนี่ผมจดชิบหายเลยนะครับขอบอก  เวลาสาวๆมาขอยืมซีร็อกซ์ชีทนี่มันตื้นตันนักแล…ถึงคณะผมจะไม่ค่อยมีสาวๆมาให้ชื่นหน้าชื่นตาเท่าไหร่ก็ตาม  แถมที่สำคัญ..สุดท้ายแลคเชอร์แต่ละวิชาของผมแม่งก็มีจำหน่ายที่ร้านซีร็อกซ์อีก! พับผ่าสิ!
   …แต่อย่าถามเรื่องผลการเรียนนะครับ
   คนบางคนเกิดมาก็เก่งชิบหายโดยการอ่านแลคเชอร์เพื่อน  บางคนก็หัวดีชิบหายแค่ฟังในคาบก็เข้าใจ  หรือบางคนขยันตั้งใจแล้วก็ได้เกรดดีๆ…
   ยิ่งพูดยิ่งชีช้ำ  แน่นอนว่าผมไม่ใช่หนึ่งในคนพวกนั้นหรอกครับ  ผมเรียนได้กลางๆน่ะ… (อยากจะผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอกจริงๆ!)  แต่ก็ไม่ท้อนะครับ  คนเราเกิดมามีความสามารถไม่เท่ากัน  อย่างผมนี่ก็อาจจะเด่นไปที่การ………….เอ่อ………….ไว้นึกออกผมจะมาบอกนะ



   แต่วิชาที่กำลังเรียนอยู่นี่มีชีทให้ครับ  เราไม่ต้องจดอะไรมากมายนักเหมือนวิชาอื่น

   เพราะงั้นผมเลยใช้เวลาส่วนใหญ่ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง  ควงปากกาเล่นให้หมดคาบไปก็เท่านั้นแหละ…



   “เฮ้อ…”
   แล้วผมก็ได้ยินเสียงถอนหายใจสั้นๆจากคนข้างตัว  ผมเหลือบสายตาไปมอง..นางฟ้าของผมกรีดปลายนิ้วยกเรือนผมสีน้ำตาลเข้มนั่นขึ้นไปทัดหู  จนผมเห็นเค้าความ…เซ็ง...จากใบหน้าน่ารักนั่นได้อย่างชัดเจน
   “เป็นอะไรเหรอแก้ว?”
   เธอสะดุ้งเล็กน้อย  หันมายิ้มให้ผม “ไม่มีอะไรหรอกไกร”
   ผมมองเธอ  หันไปมองอาจารย์ที่กำลังอ่านสไลด์ให้พวกเราฟัง  แล้วขยับเก้าอี้เข้าไปชิดเธอนิดหน่อย
   “มีอะไรปรึกษาเราได้นะแก้ว  ถึงเราจะ..เอ่อ..เป็นที่ปรึกษาที่ไม่ดีเท่าไหร่  แต่เรารับฟังได้นะ”
   คนฟังยิ้มเศร้าๆ  ปลายนิ้วเรียวสวยประคองโทรศัพท์มือถือของเธอเอาไว้…ชั่งใจ  แล้วบอกผมเสียงเบา



   “…พี่วัน..เอ่อ..พี่ทิวันน่ะ  เค้าไม่มาเรียน”


   ผมเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย  ได้ยินเสียงฝนจางๆจากหน้าต่างชัดเจน..นั่นคือคำตอบ..ที่ผมบอกออกไปไม่ได้  เลยต้องถามซื่อ

   “ทำไมล่ะ?”
   “ไม่รู้เหมือนกัน” เธอส่ายหน้า “วันนี้ตอนบ่ายเราตั้งใจจะไปหาอะไรทานด้วยกัน  แต่…พอพี่เค้าไม่มาแบบนี้เราก็….”
   “เดี๋ยวบ่ายๆเค้าก็คงมามั้ง” ผมพยายามปลอบ  แม้จะรู้สึกแปลกๆกับความรู้สึกตัวเองก็ตาม “มาหาแก้วไง”
   “ไม่หรอกไกร  ไกรไม่เข้าใจ” เธอก้มหน้าลง “พี่วันเบี้ยวนัดประจำอย่างงี้แหละ”


   ผมชะงัก..นึกภาพ ‘ไอ้พี่วันที่ยิ้มหวานๆเหมือนไม่คิดอะไร’ ในหัว…ผมไม่คิดว่าปกติแล้วเค้าเป็นคนไม่รับผิดชอบหรืออะไรหรอกนะครับ  ท่าทางไม่ใช่คนแบบนั้น…อีกอย่าง…วันนี้ ‘ฝนตก’ …..นั่นคือทั้งหมดที่ผมรู้
   …แต่เอ่ยออกไปไม่ได้


   “ไม่เป็นไรหรอกแก้ว  พี่วันเค้าคงมีธุระ”
   “แฟนกันเค้าไม่ทำแบบนี้กันหรอกนะ”


   คำพูดนั้นดูเหมือนหลุดออกมาเพราะความหงุดหงิด

   …แต่ไอ้ที่ผมตะลึงน่ะเพราะคำว่า ‘แฟน’ มากกว่า



   “แก้วเป็นแฟนไอ้พี่วันเหรอ?”

   ผมอยากจะตบปากตัวเองสักร้อยรอบที่หลุดถามออกไปซื่อๆแบบนั้นครับ!!!
   อีกฝ่ายถึงกับหันควับมามองผม “ทำไมถามแบบนั้นล่ะไกร?”
   “……….ป-ป่าว…” …ก็คนที่เธอบอกว่าเป็นแฟนบอกผมว่าไม่ใช่ยังไงล่ะ… “เราก็พอรู้มาบ้าง  แต่คือ..เราอยากรู้ความจริงจากปากแก้วน่ะ……”
   เธอเม้มปาก  ก้มหน้าลงไปอีกครั้ง “ความจริง..พี่วันก็ไม่เคยบอกเราหรอก”
   “เอ๋?”
   “เราถึงกังวลไง  เราอยากรู้ว่าเค้าคิดยังไงเหมือนกัน”
   พอจบคำพูดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอสั่นก็ดังขึ้นเบาๆ  ผมเผลอก้มมองตามทั้งๆที่รู้ว่าเสียมารยาท  หน้าจอขึ้นเป็นไอคอนสีเขียวของโปรแกรมแชทชนิดหนึ่ง  กับคำพูดง่ายๆที่ว่า



   ทิวัน : ขอโทษครับ



   ผมเงียบ  เธอก็เงียบ..เธอรู้ว่าผมมองอยู่…แล้วเธอก็พิมพ์ตอบกลับไปเป็นคำง่ายๆว่า ‘ไม่เป็นไรค่ะ  ไว้ครั้งหน้านะ’ กับสติ๊กเกอร์ยิ้มง่ายๆเหมือนไม่ติดใจอะไร  แต่ผมรู้จากมือที่กำลังสั่นเทานั่น…ว่าเธอทั้งโกรธ  ทั้งน้อยใจ  และหลากหลายอารมณ์แบบที่ผู้หญิงทั่วไปเป็น

   แก้วไม่ใช่นางฟ้าหรอกครับ
   ..เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆธรรมดา  ที่มีหัวจิตหัวใจเหมือนผู้หญิงทั่วไป



   “นี่ไง” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น  ยื่นโทรศัพท์ให้ผมดู..ทั้งๆที่เธอรู้อยู่แล้วว่าผมเห็นทุกอย่าง “พี่เค้าก็เป็นแบบนี้ทุกที”
   และให้ตาย…
   …ผมเกลียดแทนเธอชะมัด…

   ผมหยิบมือถือเธอมา  แล้วสวนกลับเข้าไปง่ายๆว่า



   แก้ว : ไอ้ชั่ว!!


   เธอตกใจมาก  แต่ก็ทำได้แค่เบิกตาโพลงขึ้นเพราะไม่อาจส่งเสียงดังอะไรได้ระหว่างที่อาจารย์ยังสอนอยู่  ผมเงยหน้ามอง..พยักหน้าให้เธอ  และนั่นทำให้เธอคลายไหล่ที่เกร็งลง
   ก่อนจะใส่ไฟแทนความในใจของเธอทั้งหมด



   แก้ว : เลวมากไอ้พี่วัน  รู้มั้ยว่าแก้วตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้แค่ไหน

   แก้ว : ผิดนัดมากี่ครั้งแล้วเคยสำนึกบ้างมั้ย

   แก้ว : อย่าคิดว่าแค่คำขอโทษแล้วจะพอนะว้อย





   พอพิมพ์เสร็จ  ก็ส่งมือถือคืนให้เธอ…เธออ่านข้อความทั้งหมด  แล้วหัวเราะ
   “ขอบใจนะ”
   …เธอไม่นึกโกรธผม  และเธอนั่นแหละที่เป็นนางฟ้า…
   ผมยิ้มให้ “กับไอ้พี่วันน่ะ  ถ้าไม่พูดตรงๆไปมันก็ไม่รู้หรอก”
   “แก้วไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน”
   “ขอโทษนะแก้ว  ที่เราใช้ชื่อเธอพิมพ์หยาบคายไปหน่อย”
   “ไม่เป็นไร” เธอมองช่องแชทของตัวเอง  ปลายทางขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ แต่ไม่มีอะไรตอบกลับมา “ทำแบบนี้แก้วค่อยโล่งขึ้นหน่อย  ขอบใจนะไกร”


   ผมกำลังพะงาบปากจะพูดอะไรต่อไปอีกสักหน่อย  ก็เป็นมือถือผมเองนั่นแหละที่สั่นครืดๆอยู่ในกระเป๋ากางเกง…และความเหี้ยก็คือวันนี้ผมใส่ยีนส์  คุณเข้าใจใช่มั้ยว่าเวลาใส่ยีนส์แล้วจะล้วงหยิบมือถือในกางเกงแม่งเป็นอะไรที่สุดปลายนิ้วมาก
   แล้วหน้าจอของผมก็ขึ้นโปรแกรมแชทแบบเดียวกับเธอ


   ทิวัน : วันนี้ฝนตก


   ผมเหลือบสายตามองแก้ว  เธอไม่ได้มองผมอยู่..ผมเลยเขยิบเอนตัวไปอีกด้านของเธอแบบเนียนๆ  เพื่อกรอกข้อความกลับไป
   ไกร : จระเข้เล่นไลน์ได้ด้วยเหรอ?
   อย่าว่าแต่มันเลยครับ…ขนาดผมยังไม่รู้เลยว่ามีชื่อไอ้หมอนี่อยู่ในไลน์ตัวเองด้วย  เพื่อนเยอะน่ะครับเลยไม่ทันเช็ค  คนมันฮอตก็เงี้ย  ฮ่าๆๆๆ  แถมไอ้ที่มันทักมาชัดเจนแบบนี้น่ะแปลว่ามันรู้ว่าผมเป็นคนพิมพ์ให้แก้ว! แหม..จระเข้มีญาณทิพย์ครับ

   ทิวัน : คนบ้าเล่นไลน์ได้ด้วยเหรอ?

   ……..แม่งย้อนครับ  แม่งย้อน!!

   ไกร : ไอ้พี่วัน
   ไกร : ถ้าไม่รักษาแก้วไว้ดีๆผมจะสอยไปนะครับ
   ทิวัน : ขอบใจที่เป็นห่วง
   ทิวัน : แก้วไม่ใช่สิ่งของ  ถ้าเค้าอยากไปก็ให้เค้าไป

   ผมรู้สึกประหลาดในอก  เหลือบสายตามองแก้วอีกครั้ง..เธอเก็บมือถือและกำลังตั้งใจเรียนอยู่  และผมมีคำถาม…คำถามที่ถามแก้วไม่ได้

   ไกร : พี่กับแก้วไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆเหรอ?
   ทิวัน : ใช่
   ทิวัน : แก้วบอกไกรเหรอ?

   ไกร : ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรก็อย่าทำให้ผู้หญิงเค้าคิดไปเองสิ
   ไกร : ทำอะไรให้มันชัดเจนหน่อย




   หมอนั่นอ่านข้อความผม  แต่ไม่ได้ตอบ

   ยอมรับครับว่าเขาหน้าตาดี..อาจจะดีมาก..แต่ก็นั่นแหละ  ถึงจะไม่เคยมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับตัวเขามาเข้าหูผมก็เถอะ  ไม่เคยได้ยินว่าทะเลาะกับเพื่อนหรือมีปัญหากับอาจารย์  แถมยังเฮฮาปาร์ตี้กับเพื่อนๆ  อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย  จนอยากนำไปประพันธ์เป็นละครโทรทัศน์เรื่อง….จระเข้ที่รัก…หรืออะไรสักอย่าง

   แต่ก็ช่างแม่งเหอะ  พอได้ฟังจากที่แก้วบอก(ผนวกการมโนด้วยตัวเองไปส่วนใหญ่)  ผมก็อดคิดไม่ได้จริงๆว่า…แก้วทนอยู่กับคนแบบนี้ไปได้ยังไงฟะ?



   หลังจบคาบ(ที่ยอมรับว่าผมแทบไม่ได้เรียนเลย)  ฝนก็หยุดตกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  พวกเราทยอยกันเดินออกจากห้อง  ผมยังไม่ได้เก็บของ  เหมือนเดิมครับ..แค่ปากกากับสมุดก็ไม่รู้ว่าจะรีบเก็บไปทำไม  ส่วนแก้วก็กวาดปากกาสีทั้งหมดของเธอลงกระเป๋า


   แล้วผมก็กลั้นใจ
   “แก้ว  ถ้าพี่วันไม่มา  แก้วไปกับเราก็ได้นะ”

   เธอชะงัก  เงยหน้ายิ้มให้ผม “ขอบใจนะไกร  ไกรไม่ต้องไปไหนเหรอ?”
   “ไม่อ่ะ  เราไม่มีเรียนคาบบ่าย”
   “งั้น…แก้วรู้จักอยู่ร้านนึงที่ท่าพระอาทิตย์” เธอดูสดใสขึ้นเล็กน้อย “ไกรไปด้วยกันนะ”

   ..อา..ชุ่นชื้นหัวใจจริงๆ..
   ผมยิ้ม  พยักหน้าให้เธอ  แล้วเราก็เดินออกจากห้องพร้อมกัน



   อ๊ะ  จะบอกว่าผมฉวยโอกาสช่วงที่ผู้หญิงเค้ามีบาดแผลทางใจก็ได้นะครับ  และถึงผมจะดีใจเล็กน้อย  แต่ไม่รู้ทำไมผมไม่รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ผมคิด…ผมกำลังไปออกเดทกับดาวในดวงใจสองต่อสอง  ทว่าเมื่อนึกย้อนกลับไปตอนที่ผมพูดชวนเธอ  ผมกลับไม่ประหม่าสักนิด…ไม่เหมือนอย่างที่จินตนาการ
   …นี่ดีแล้ว…รึเปล่านะ…?
   ยอมรับว่าผมรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่  แต่มันคงดีกับแก้วมากกว่าถ้าผมจะชวนเธอในเวลานั้น  ในฐานะเพื่อนที่ดีน่ะนะ……



   และตอนที่ผมกำลังชั่งใจอยู่นั่นเอง

   ‘ไอ้หมอนั่น’ ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าตึกคณะ




   แก้วหยุดเดิน  ผมก็เหมือนกัน…ที่กำลังอ้าปากค้าง
   คือในอกนี่ไม่ใช่อาการช็อคแต่อย่างใดนะครับ!  นี่คือการตกตะลึงมากกว่า
   อีกฝ่ายมาในชุดไปรเวทที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน(ปกติก็เจอกันในชุดนักศึกษานี่นะ…หรือเขาอาจจะเคยใส่มาแต่ผมจำไม่ได้ก็เหอะ)  เสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์และรองเท้าแตะ  เออ  จะบอกว่าแม่งเป็นชุดธรรมดาที่คนทั่วไปเค้าใส่กัน……..แต่ไอ้เวรนี่แม่ง……..
   ……..หล่อ……
   …………เหี้ยๆ…….


   ช่างเรื่องรูปโฉมแม่งไปก่อน   ไอ้ที่ผมตกตะลึงน่ะ!  เพราะดอกกุหลาบดอกเล็กๆกำนึงห่อใบตองมาในมือของเขาต่างหาก!!



   เขาเดินตรงมาทางเรา..หรือพูดให้ถูกก็คือทางแก้ว
   ยื่นช่อดอกไม้ให้  ด้วยรอยยิ้มหวานจนผมจะอ้วก


   “พี่ขอโทษครับ”


   และขนาดผมเป็นผู้ชาย…ผมยังรู้ได้เลยครับว่าแม่งไม่มีสาวหน้าไหนกล้าปฏิเสธไอ้มากลวดลายคนนี้หรอก!!


   แก้วยกมือปิดปาก  น้ำตาคลอ “พี่วัน…”
   เจ้าของนามกระพริบตาช้าๆ “ดีกันนะ”
   “ค่ะ”

   ..เดี๋ยวๆ  พวกเอ็งลืมข้าไปแล้วใช่มั้ย?..
   ผมอยากจะยกมือทักอยู่หรอกนะ  แต่ในอกไม่มีความเจ็บปวดหรือผิดหวังเลยสักกะนิ๊ดดดเดียว  ปกติแล้วเห็นคนที่ชอบเค้าไปได้ดีกับแฟนเขาก็น่าจะเจ็บปวดไม่ใช่เรอะ…ซึ่งอันนั้นน่าประหลาดนัก

   แก้วหันมาขอโทษผม  ซึ่งแน่นอนผมไม่เป็นไรหรอก  ถึงจะยังงงๆอยู่ก็เถอะ
   ….โถนางฟ้าของป๋ม…ไปซะล่ะ…




   ทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน  รักษาระยะห่างไว้หนึ่งคืบ…แล้วฝ่ายชายก็เป็นคนหันมามองหน้าผม  แรกทีเดียวผมคิดว่าเขาจะยักคิ้วกวนส้นตีนให้ผมเสียหนึ่งทีเหมือนที่เคยๆ  แต่เปล่าเลยครับ  เขาไม่ได้ทำอะไร  แค่มองผม..หันกลับ  แล้วเดินจากไปเงียบๆไม่ทักไม่ทายอะไร……..

   …..และตอนนั้นเอง…ที่ผมหงุดหงิดขึ้นมา



   ผมหยิบมือถือ  โทรหาไอ้โป๊ยทันที
   ((ฮัลโหล)) มันรับ  เสียงยังไม่ตื่นดีนัก ((คลาสเลิกแล้วเหรอ…?))
   “สัสโป๊ย  มึงโงหัวขึ้นมาเดี๋ยวนี้”
   ((เหี้ยไรเนี่ย  แปปนึง  ขอกูอีกห้านาที……))




   “ร่างกายกูต้องการแอลกอฮอลล์”
   ผมพูด  ไม่มีการเกริ่นเด็ดขาด


   “เดี๋ยวนี้!”










+++++++++++++++++++












   “แล้วแม่งก็พากันเดินจากกูไปเฉยเลยเว้ย!  แม่งแบบ…โอย  หมั่นไส้มากสัส”

   “เออ  กูรู้แล้ว  มึงพูดเรื่องนี้มากี่รอบแล้วเนี่ย”
   “อะไรวะ?  กูเพิ่งพูดเอง…แค่นี้ฟังกูหน่อยไม่ได้รึไง?”
   “เอออ  กูรู้แล้ว  ฟังก็ฟัง”
   “มึงต้องเห็นหน้าไอ้พี่วันนั่น” ผมเรอหนึ่งที “แม่งแบบ  กวนประสาทเหี้ยๆอ่ะมึง”
   “มึงก็ด่าพี่เค้าทุกทีอ่ะ”
   “ไม่ว้อย!  คนปกติแม่งไม่รู้รึไงวะว่าไอ้พี่วันแม่ง..บ้าบอคอแตก”
   “บ้ายังไง?”
   “แม่งเป็นX-menเว้ย” ผมเดินเซ  ชี้ขึ้นไปบนฟ้า “แม่งมาจากดาวนาเม็ก”
   “โอ้ยยย นาเม็กเหี้ยไร  มึงเมาใหญ่แล้ว!”
   “เป็นไอ้นั่นไง  ไอ้ตัวเขียวๆ”
   “พิคโคโล่อ่ะนะ?”
   “ตาแม่งสีทองเว้ย  ยังกะลูกแก้ว”
   “มึงใจเย็น…”
   “ใจเย็นเหี้ยอะไร  มึงต้องมาเป็นกู…” ผมเดินกลับมาโอบไหล่ไอ้โป๊ย “แล้วมึงจะรู้ว่าโดนไอ้ขี้เก๊กนั่นกวนตีนยังไงบ้าง…..”

   “เออ  เอออ..จะถึงหอมึงแล้วพวก  คีย์การ์ดมึงอยู่ไหน………..อ……….”


   ไอ้โป๊ยหยุดเดิน  ผมเลยหยุดตามแล้วก็เซชนมัน
   “หยุดเดินทำห่าไรวะ” ผมว่า  เดินอ้อมไปด้านหลังพยายามตะกายขึ้นหลังมัน “ไปเลยเจ้าม้าของข้า!”



   “ไอ้เหี้ยไกรมึงหุบปาก  แล้วฟังกู….โน่น”

   ไอ้โป๊ยเซียนฟาดหัวผมจนผงก

   “ชาวดาวนาเม็กมึงมาโน่นแล้ว”




   ผมปรือตา..รู้สึกตาพร่าๆแต่ก็เห็นทางเข้าหอตัวเองตรงหน้าชัดเจน  พร้อมๆกับพิคโคโล่..เอ่ย..ใครสักคนที่กำลังเดินตรงเข้ามา  และผมรู้ว่ามันคือใครครับ  เลยพยายามมุดตัวซ่อนอยู่ด้านหลังของไอ้โป๊ยที่ตัวเท่าๆกัน  แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเท่าไหร่

   “หวัดดีฮะพี่วัน”
   เสียงไอ้โป๊ยครับ  มันทักทายอย่างสุภ๊าพสุภาพ
   “ไงโป๊ย  แล้วนั่นตัวอะไร?”
   “คนเมาครับพี่” มันตอบ ..เดี๋ยวๆ  อะไรเมาๆวะ… “แม่งมีปัญหาไรไม่รู้ชวนผมดื่มตั้งกะหัววัน  นี่ถ้าผมไม่ลากกลับมาก็ไม่เลิกหรอกนะครับ…อ่ะ  พี่รอไอ้ไกรมันอยู่ใช่มั้ยฮะ?”
   “…อา…ก็ไม่เชิงแหะ”
   “ยังไงก็เอาไปเลยครับพี่”

   ไอ้โป๊ยทำหน้าที่เพื่อนรักได้ดีมากครับ  มันผลักไสผมให้คนตรงหน้า..แน่นอนว่าปัจจุบันตอนนี้ไม่มีแรงขัดขืนหรอก  เลยเซซัดไอ้พี่วันเข้าไปเต็มรัก

   “ไอ้สัสจำไว้เลยนะมึง!”
   ผมชี้นิ้วคาดโทษงัวเงีย  ตัวยังพิงกับอีกคนอยู่

   เพื่อนรักผมโบกมือ “อย่าอ้วกใส่พี่เค้าล่ะมึง  เคลียร์กันให้เรียบร้อย”
   “เคลียร์ห่าไรวะ?”
   “ฝากเพื่อนผมด้วยนะฮะพี่วัน  ไอ้ไกร  กูไปก่อนนะ”
   “เอออ  ไปเลย  จะไปไหนก็ไปเลยไอ้เวรเอ้ย..!” ผมกร่นด่า  มองมันเดินเร็วๆ(จนเกือบวิ่ง)จากไป “ไอ้พี่วันดูมันดิ  เพื่อนผมเป็นงี้ตลอดอ่ะ  ทิ้งกันตลอดอ่ะ  ดูมันเด่!”
    “เมาแล้วเรื้อนนะเรา”
    “เรื้อนไร” ผมผละออกจากอกอีกฝ่าย “แล้วนี่ไร  เที่ยวกับแก้วเสร็จละหรา?”
   “นานแล้วล่ะ”
   “สนุกมั้ย?”
   “ก็ดี”
    “ดีแล้ว” ผมถอยหลังออกมา  รู้สึกตัวเองยืนเซๆ “แก้วมีความสุขก็พอแล้ว”
    อีกฝ่ายหลุดขำ “ตอนแรกพี่ว่าจะมาคุยกะไกรสักหน่อย  แต่จากสภาพแล้วส่งขึ้นห้องนอนไปเถอะ”
    “อะไร?  นี่พี่จะบอกว่าผมเมาอีกคนเหรอ?”
   “ไม่บอกหรอก  มันเห็นๆกันอยู่”
   “ไอ้พี่วัน!”
   “ครับๆ  มา” เขาอ้าแขนออก “เดี๋ยวพี่พาขึ้นห้อง  ขอคีย์การ์ดกับกุญแจด้วยครับ”
   ผมหมุ่นคิ้ว “ไม่เอา  จะขี่หลัง”
   “ขี่หลังเหรอ?”

   “ใช่  ไปเลยเจ้าม้าศึก! …อ่ะ  ไม่สิ  จระเข้สินะ” ผมงึมงำในลำคอ  กำคีย์การ์ดกับกุญแจไว้ในมือแล้วตะกายขึ้นหลังอีกฝ่าย “ได้ขี่หลังจระเข้แล้วรู้สึกแปลกๆว่ะ  นี่ผมเป็นคนแรกของโลกเลยรึเปล่านะ  วู้ววว กูได้ขี่หลังจระเข้แล้วพวก!”

   “อย่าโวยวายสิเจ้าขี้เมานี่”
   เขาหัวเราะ  แต่ผมไม่ติดใจอะไร “เอ้อ  แล้วพี่จะคุยเรื่องไร  ว่ามาเลย”
   “นี่ยังคุยรู้เรื่องอีกเหรอ?”
   “รู้เรื่องสิ  เกรียงไกรซะอย่าง”
   “โอเค” เขาขยับตัวกระชับผมขึ้นหลังดีๆ “ก็เรื่องของพี่น่ะแหละ”
   “เรื่องจระเข้น่ะนะ”
   “ใช่”
   “เออ  ไอ้พี่วันรู้ป่ะ” ผมว่า “ไอ้เข้มันเป็นสัตว์ตระกูลเดียวกับไอ้เหี้ยนะ”
   “อ้อหรา”
   “ไอ้เข้เอ้ย”
   “ครับ  ไอ้เข้ก็ไอ้เข้”
   “ทำไมไม่โกรธหน่อยวะ  กวนประสาทว่ะ  ปกติด่าขนาดนี้ต้องด่ากลับแล้วดิ”
   “ไม่อ่ะ” เขาไหวไหล่  กดลิฟท์ “ตลกดี”
   “ตรงไหน”
   “ไกรเป็นคนตลกนะ”
   “อีกล่ะ  คนว้อยไม่ใช่ตัวตลก..รำคาญชะมัดเลย”
   “โป๊ยไม่ได้อยู่หอเดียวกันเหรอ?” เขาเปลี่ยนเรื่อง..อย่างเนียนๆ
   “ไม่อ่ะ  มันอยู่บ้าน…บ้านมันใกล้” และผมก็ไม่ติดใจอะไรซะด้วย
   “แล้วบ้านไกรล่ะอยู่แถวไหน?”
   “นนท์ฯ”
   “อ้อ”
   “อยู่หอก็สบายดี  ไม่โดนพ่อแม่บังคับ…แล้วพี่อ่ะ?”
   “อยู่บ้านสิ”
   “มาอยู่หอสิ  ใจแตกง่ายดี”
   “อยู่หอได้ที่ไหนล่ะ  อย่างพี่น่ะนะ”
   “อ้อ  ลืมไป” ผมซุกหน้าลงกับไหล่เขา  ได้กลิ่นคล้ายน้ำ..แต่หอมกว่า “แล้วนี่กลับดึกขนาดนี้ได้เหรอ?  พ่อแม่ไม่ว่ารึไง?”
   “ฮะๆ  พวกเค้าไม่ว่าพี่หรอก”
   “ทำไมอ่ะ  ใจดีจัง”
   “ก็ไม่เชิงนะ”
   ผมทุบเขา “ตอบกำกวมอีกล่ะ”
   “เปล่า  พี่บอกแล้วไงว่าไม่ถนัดอธิบาย  มันยุ่งยาก…”



   ผมถึงห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  รู้แต่ว่าอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว

   ได้ยินเสียงเปิดแอร์ดังมาไกลๆ  คิดว่าตอนนี้ตัวเองคงเมามากไปแล้ว  จริงอยู่ที่ผมชวนไอ้โป๊ยดื่มตั้งกะเที่ยง  แต่ก็ใช่ว่าจะไปทันที  ร้านเหล้าที่ไหนมันเปิดตั้งกะหัววันกันล่ะ  เลยหนีไปนอนเล่นเกมบ้านมันจนถึงหกโมง  ออกมาหาไรกินแล้วฟาดเบียร์ไป5กระป๋องใหญ่…แล้วก็เป็นแบบนี้แหละ

   …ไม่ได้คออ่อนนะ  แต่มันก็มีใช่มั้ยล่ะ  อารมณ์อยากเมาน่ะ…
   …….อยากเมาทั้งๆที่ไม่รู้เหตุผลด้วยซ้ำ




   ผมปรือตา..มองไฟบนเพดานตัวเองอย่างเบลอๆ..รู้สึกนึกถึง ‘ไฟสีเหลืองๆ’ ที่เคยเห็นขึ้นมา  แล้วก็อยากเห็นอีก…ทั้งๆที่ไม่รู้เหตุผลด้วยซ้ำ



   “ไอ้พี่วัน  ไอ้พี่วัน”

   เรียกทั้งที่ยังนอนแผ่อยู่บนเตียง  แถมยังกวักมือเร็วๆจนกระทั่งอีกฝ่ายยอมเดินเข้ามา
   “อะไร  หิวน้ำเหรอ?”
   “เปล่า”


   ผมแตะมือที่อกเขา…กระชากคอเสื้อให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้..แน่นอนว่าคนถูกกระทำตกใจ  แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน…ตอนที่ผมคลำหาสร้อยคอสีทองเส้นที่ผมเคยเห็น..ดึงมันขึ้นมาจนผลึกแก้วสีเหลืองห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหน้า
   ในเวลานั้นผมมองเห็นไม่ชัดเจนนัก  แต่แสงสีทองนั่นก็ติดตาเหลือเกิน


   และเมื่อผมเงยหน้าขึ้นมองเขา…

   “…ตาพี่วัน..เป็นสีทองอีกแล้ว”

   รู้ว่าที่พูดออกไปมันสะกดไม่ค่อยชัดนักหรอก  แต่อีกฝ่ายก็ยิ้ม
   “ตาของไกร...ก็เป็นสีน้ำตาลเข้ม”
   ผมขมวดคิ้ว “ก็ไกรเป็นมนุษย์นี่”
   “ก็เพราะไกรเป็นมนุษย์นั่นแหละ”
   “หมายความว่าไง?”
   พี่วันค่อยๆแกะมือผมออกจากสร้อยคอของเขา “พูดตอนนี้ก็ไม่รู้เรื่องหรอก  เดี๋ยวพี่จะกลับแล้ว”
   “ไม่เอา  พูดให้จบสิ..ไกรฟังอยู่ไง”

   ผมไม่ได้ดึงรั้งเขาไว้นะครับ  แค่แตะที่แขนอีกฝ่ายเบาๆเท่านั้น

   อีกฝ่ายนั่งอยู่บนเตียงข้างๆผม  เขามองผม..ด้วยนัยน์ตาสีทองแวววาวนั่น










   “…ไกรไม่กลัวพี่เหรอ?”









   คำถาม…ที่ทำให้ในอกชาวาบ


   ผมรู้สึกว่าเบื้องหลังคำถามนั้นมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่  ผมรู้ว่ามันลึกมากกว่านั้น…มันทำให้ผมต้องดันตัวเองขึ้นมาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง  แต่อีกฝ่ายกลับโบกมือ
   “ช่างเถอะ…ถามไปก็เท่านั้น…”


   “...พี่วันน่ากลัวตรงไหนล่ะ?”


   พอสวนควับไปแบบนั้น  คนตรงหน้าถึงกับขมวดคิ้วมองผม
   …เลยต้องเสริมอีกสักหน่อย
   “โอเค  พี่วันอาจจะขี้เก๊กไปนิดนึง  น่าหมั่นไส้ไปบ้าง  แล้วก็เอ่อ..กวนประสาท…มาก  แล้วไง?  พี่วันน่ากลัวตรงไหน…ไหนลองยกตัวอย่างให้ไกรรู้สึกกลัวบ้างเด่ะ”

   “พี่เป็นจระเข้นะ”
   “ไกรก็เป็นมนุษย์  แล้วพี่วันกลัวไกรมั้ยล่ะ?”
   “แต่พี่แปลงกายได้นะ”
   “ไกรก็แปลงกายได้” ผมลุกขึ้นยืนบนเตียง “ดูนะ  ไกรจะแปลงร่างเป็น…อุลตร้า…………….!!”
   เขาหัวเราะ ดึงผมลงมา “พอเลย  พอ!  ยืนยังไม่ไหวยังจะกระแดะอีก”
   ผมนั่งขัดสมาธิ  เอนหลังพิงกองหมอน “ไหนบอกเด่ะ  พี่วันทำอะไรได้อีก”
   “ไม่ได้แล้วล่ะ”
   “งั้นเราก็ไม่ต่างกันหรอก” ผมโบกมือ “อาจจะตกใจ  แต่ไม่กลัวหรอก”
   “ไกรแปลกนะ”
   “ยังไง?”


   “…พี่โดนสอนมาทั้งชีวิต  ว่ามนุษย์กลัว ‘เรา’…” เขาพูด  มองไปทางอื่น “แล้วสิ่งที่มนุษย์ทำจากความกลัว…มันน่ากลัวกว่านั้นอีก”


   ผมเลิกคิ้ว  อีกฝ่ายเงียบ
   เลยต้องพูด “ก็ถูกของพี่  แต่ไกรไม่กลัวไง”
   “แล้วคนอื่นล่ะ?”
   “ไกรจะไปรู้มั้ย?  ไม่ใช่ชาร์ล เซเวียร์  หรือจีน เกรย์นะ”
   “ถ้าให้เดาล่ะ?”
   “ส่วนใหญ่ก็..กลัวมั้ง” ผมพึมพำ หลับตาลง “จระเข้ไม่ใช่สัตว์ที่น่ารักน่าชังอะไรนักนี่…”
   “เพราะงั้นพี่ถึงจริงจังกับผู้หญิงคนไหนไม่ได้ไงล่ะ”
   “หมายถึง..แก้วอ่ะนะ?”
   “ก็ไม่เชิง”
   “ตอบกำกวมอีกล่ะ” ผมถีบเขา “จะมาโรมิโอจูเลียตอะไร  ไม่มีใครห้ามสักหน่อย”
   “ก็จริงก็ไกร”
   “นอกจากเสียว่า…พี่ไม่ได้ชอบแก้ว…..”
   “อืม  พี่ว่าพี่ไม่ได้ชอบ…”
   “อือฮึ”
   “ไกร”
   “อืมม?”
   “หลับแล้วเหรอ?”
   “เปล่า”
   “…จะนอนก็นอนดีๆสิ”


   โลกหลังเปลือกตามันดำมืด  และผมก็รับรู้ว่าตัวเองอ่อนเปลี้ยมากพอจะปล่อยตัวเองให้อีกคนเป็นฝ่ายขยับตัวผม  บังคับให้นอนในท่วงท่าที่ถูกต้อง  เอาหมอนรองหัวให้  ห่มผ้าให้เรียบร้อยจนปลายเท้าอุ่นสบาย

   เฮ้อ เป็นจระเข้แท้ๆ  รู้ว่าคนนอนยังไงได้ยังไงกันวะ…งืมๆ…




   ผมได้ยินเสียงคนกดปิดไฟ








    …..และก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย













TBC


===============================




อัพบ่อยเนอะ แต่อย่าชะล่าใจไปนะคะ ฮาาาา  :hao7:





พรุ่งนี้ปิดกรุงเทพ ใครไปชุมนุมก็ระมัดระวังตัวนะคะ
ใครอยู่บ้านก็มาอ่านนิยายกันดีกว่าเนอะ! 55555555555
#แต่ไม่ได้หมายความว่าพรุ่งนี้จะอัพนะ!! ;;[];;



ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ค่ะ

ozakaoxygenz*




 :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2:



- เหมือนเห็นคนถาม ozaka อ่านว่า โอซากะ ค่ะ ไม่ใช่โอซาก้า(ฮาาาา)
- แต่เรียกโอเฉยๆก็ได้นะคะ .__.''' น่าจะเรียกง่ายกว่าเนอะะะะ
- หนีความจริงจากงานด้วยการแต่งนิยายนี่ เป็นการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์มากค่ะะะ แงงงงง  :hao5:


ออฟไลน์ Butterfly_Angle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
พี่วันคะ น้องไกรพูดขนาดนี้แล้ว จับปล้ำเลยค่ะ! น้องไกรนี่จะอ้อยไปไหนคะ 5555555555555

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
ไกรแล้วน่ารักชะมัด ขอมาอยู่บ้านคนนึง  :hao5: :hao5:

_Yammery_

  • บุคคลทั่วไป
แหม่....หวานกันเชียวนะนั่งจู๋จี๋กันท่ามกลางสายฝน :hao3:
แต่ไกรนี่เริ่มใจง่ายนะจร๊ โดนหลอกล่อด้วยข้าวเนี่ย 555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด