ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14  (อ่าน 277042 ครั้ง)

ออฟไลน์ Mookkun

  • Just a 'SOLOIST'
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
โฮะะะะะะะะะะ

ง้อได้หายงอลเป็นปลิดทิ้ง(?)
สู้ๆละกันคุณพระเอกกกกกกกกกกกกกส์

:pig4:

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
พี่โอ๋ คือ กุนซือเทพ .... ~

หึงโหด ซะ น่ากลัวเชียว ว ว ว ... o22 o22 o22

โดนประท้วงทั้งเมียและลูกเลย  :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ Ipatza

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 936
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-7
ต่อยสะหน้าชา เบย 555+

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
กำลังเข้มข้น  :oo1:

ออฟไลน์ ~ณิมมานรฎี~

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1070
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-2
ตาสว่าซ้าาาาาาาา นาย วัต !!!  :m16:

ออฟไลน์ Ice_Iris

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0
เข้ามาอ่านต่อ

พี่โอ๋จัดหนัก อย่ายอมให้ผ่านไปได้(มีแอบแค้นแทนตัวเล็ก กั่กๆๆๆ)

ออฟไลน์ maykiz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
สมแล้วที่โดนต่อย

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ j4c9y

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-7
อีกซักหมัด ขอหาปล้ำไม่สำเร็จ

ออฟไลน์ SoN

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +123/-15

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ baroona59

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
สนุก สนุก

มาต่อเร็ว ๆ นะครับ

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
 o18 กำลังเข้มขัน   :เฮ้อ: การง้อของผู้ชายหึงโหดมันเป็นอย่างงี้นี่เอง :angry2: ทนุถนอมเล็กหน่อยสิเฟ้ย ปล้ำเขาแล้วไปสารภาพรักเนี่ยนะ คิดได้ไงวะ

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!  เต็มหน้าเลยวุ้ย

รอรอตอนต่อไป

ออฟไลน์ everlastingly

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
 :laugh: หึหึ...สะใจโว้ยโดนพี่โอ๋ต่อย ไอ้วัต ไอ้บ้า!! ไอ้โง่!! ไอ้ปัญญาอ่อน!! ง้อที่ไหนเขาให้ไปข่มขืนกัน :m31:

nOsTrAdamUsz

  • บุคคลทั่วไป
หึงโหด !!  :m16:

ออฟไลน์ maew189870

  • รักทุกคนนะคับ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-4
คืนดีกันเร็วๆนะ

ออฟไลน์ kitty

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3290
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +258/-7

ออฟไลน์ KaorPaor

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-4
อ่านทันแล้ว

ออฟไลน์ maykiz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
โอม จง มา

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ภาควรวัต
ผมเปิดประตูห้องนอนพลางมองหาคนที่น่าจะนอนอยู่ในห้อง แต่กลับพบแค่ความว่างเปล่า !!!
 ผมรีบวิ่งเข้าไปหาในห้องน้ำ แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง เมื่อไม่มีคนที่ผมตามหา แม้แต่เงา
“ยะขิ่นๆๆ ” ผมตะโกนเรียกสาวใช้ลั่นบ้านอย่างร้อนรน ผมกำลังกลัว กลัวว่าไอ้เล็กมันจะหนีผมไปอีก
“คุณผู้ชายมีอะไรคะ” สาวใช้คนเดิมถามเสียงแข็ง นี่อย่าบอกนะว่าแม้แต่ยะขิ่นยังพาลโกรธผมไปด้วยเนี่ย
“เห็นคุณเล็กไหม ฉันไปหาที่ห้องไม่เจอ”
“คุณผู้ชายสนใจด้วยเหรอคะ ว่าคุณเล็กอยู่ที่ไหน หึ”
“ยะขิ่น มันไม่ใช่เวลามาประชดฉันนะ ฉันถามว่าคุณเล็กไปไหน” ผมเหวลั่น ถึงไม่อยากจะดุแต่ก็ต้องปรามไว้บ้างถึงผมจะไม่ใช่เจ้านายที่ถือตัวมากนักแต่ก็คงไม่ได้ใจดีขนาดที่จะให้ใครมาเล่นหัวได้
“คุณเล็กอยู่ในสวนค่ะ” สาวใช้บอกก่อนจะสะบัดหน้าเดินเข้าครัวไป

ผมเดินเข้ามาในสวนหลังบ้านก่อนจะเห็นคนที่ผมตามหาอยู่นั่งเล่นบนชิงช้า ข้างๆมีพีพีที่นั่งเล่นอยู่  ผมแอบมองอีกคนอยู่นานเพราะไม่กล้าเดินเข้าไปหา ผมกำลังรู้สึกผิด เพราะคนตรงหน้ามันดูไม่เหมือนไอ้เล็กที่ผมรู้จักเลยสักนิด  ภาพของคุณชายจอมหยิ่งที่เป็นคู่อริของผมหายไป เหลือแค่ คนๆนึงที่ไม่ยินดียินร้ายกับอะไรทั้งนั้น เหมือนคนที่อยู่ตรงหน้าผมเป็นแค่ตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต  ผมกำลังทำผิดหรือเปล่า การที่ผมรั้งมันไว้กำลังทำร้ายมันใช่ไหม ผมกำลังทำร้ายคนที่ผมรักอีกแล้วใช่ไหม

“พีพี ครับ” ผมเรียกลูกเบาๆ ร่างเล็กนั่นมองมาที่ผมก่อนจะทำเมินใส่
“พีพี มาหาคุณป๋า หน่อยสิลูก” ผมเรียกซ้ำ เจ้าเด็กแสบลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินเข้ามาหาผม
“คุณป๋ามีอะไรครับ”
“พีพี โกรธคุณป๋าเหรอ ทำไมไม่ยอมพูดกับคุณป๋าเลยล่ะครับ”
“ใช่ครับ” เด็กน้อยตอบชัดถ้อยชัดคำและชัดเจน
“ทำไมล่ะครับ”
“คุณป๋าทำให้อาเล็กเสียใจ ทำให้อาเล็กร้องไห้ พีพีก็เลยโกรธไงครับ”
“ว้า แต่คุณป๋าไม่ได้ตั้งใจนะครับ พีพี หายโกรธคุณป๋าได้ไหม”
“ไม่ได้หรอกครับ พีพีจะหายโกรธ ก็เมื่ออาเล็กหายโกรธคุณป๋าก่อน คุณป๋าต้องง้ออาเล็กนะ ไม่งั้น พีพีไม่คุยกับคุณป๋าตลอดชีวิตเลย” เด็กแสบขู่
“งั้น พีพีก็ต้องช่วยคุณป๋าง้ออาเล็กสิครับ ถ้าพีพีไม่ช่วย อาเล็กต้องโกรธคุณป๋าตลอดชีวิตเลยนะ”
ผมกำลังหาแนวร่วมครับ จากแผนที่พี่โอ๋บอกมา ผมต้องหาแนวร่วมไม่งั้นโอกาสสำเร็จจะมีน้อยมาก และแนวร่วมที่ดีที่สุดก็คือ พีพี เพราะไอ้เล็กมันรักลูกมาก ถ้าได้พีพี เป็นแนวร่วมล่ะก็ งานนี้กินหมู
“แล้วคุณป๋าจะให้ พีพี ทำไงอ่ะครับ”
“เอาหูมานี่ลูก” 
ผมทำการกระซิบแผนที่ได้เตี๊ยมกับเพื่อนๆผมรวมถึงพี่โอ๋ไว้แล้ว ให้พีพีฟัง งานนี้ผมทุ้มสุดตัวเลยนะครับ


“อาเล็กครับๆ”  เด็กน้อยวิ่งเข้าไปหาคนที่นั่งเหม่ออยู่ ไอ้เล็กยังไม่ยอมพูด แต่ก็ยังดีที่มันยังมองพีพีบ้าง
“อาเล็ก พีพีอยากไปเที่ยว อาเล็กพาพีพี ไปหน่อยสิครับ” เด็กแสบอ้อน
“แล้วพีพี อยากไปไหนล่ะครับ” เสียงที่แหบเพราะร้องไห้อย่างหนักเอ่ยถาม  เล่นเอาผมดีใจจนแทบกระโดด นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 24 ชั่วโมงเลยนะครับที่ผมได้ยินเสียงมัน
“ อ่า  เราไปทะเลกันดีไหมครับ ช่วงนี้หน้าร้อนต้องไปทะเล นะ ไปนะๆๆๆ”
ไอ้เล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำเอาผมที่ยืนลุ้นอยู่ แทบจะหมดแรง ได้โปรด อย่าปฏิเสธเลยนะ
“พีพี อยากไปจริงๆเหรอครับ”
“อยากครับ  พีพีไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเลย คุณป๋าไม่ค่อยว่างน่ะครับ”  เหอๆ ทำไมลูกชายตัวแสบของผมมันตีบทแตกขนาดนี้ครับ โตขึ้นน่าจะไปเป็นดารานะ
“ถ้าพีพี อยากไปจริงๆ อาพาไปก็ได้ครับ”

“เยส”  ผมยิ้มแก้มแทบแตกทันทีที่ได้ยินว่าไอ้เล็กตอบตกลง 

“โอกาส เป็นของมึงแล้วนะไอ้วัต อย่าทำพลาดอีกล่ะ กูกลัวว่ามันจะไม่มีคราวหน้าให้มึงแก้ตัวอีกแล้วนะเว้ย ทำอย่างที่ใจมึงบอกซะ แล้วปากน่ะเลิกแข็งได้แล้ว”   เสียงของไอ้ฟิวส์ยังสะท้อนอยู่ในหัว ผมจะไม่ยอมทำผิดพลาดอีกเด็ดขาด ครั้งนี้ผมขอเดิมพันด้วยทุกอย่างที่ผมมี ผมต้องง้อไอ้เล็กให้ได้

“เย้ๆๆๆๆๆๆๆ ทะเลๆๆๆๆๆๆๆ ” เจ้าเด็กแสบตะโกนอย่างร่าเริงทันทีที่เรามาถึงโรงแรมที่พัก ซึ่งเป็นของเพื่อนผมเอง ผมมองลูกที่ดูร่าเริงกว่าปกติพลางยกยิ้มกว้าง ตั้งแต่พีพีเกิดมา ผมก็จมอยู่กับความแค้นจนไม่มีเวลาพาแกออกไปเที่ยวที่ไหนเลยสักครั้ง ยิ่งต่างจังหวัดแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง  ผมทำหน้าที่ พ่อ ได้ห่วยมาก  ผมไม่เคยรู้เรื่องอะไรของพีพี สักอย่าง ไปส่งแกที่โรงเรียนแทบจะนับครั้งได้ เอาแต่จมอยู่กับความแค้นจนไม่สนใจว่าพีพี จะเป็นยังไง
“คุณป๋าๆๆ” เสียงเล็กๆตะโกนเรียกผม ทำให้ผมต้องหลุดออกจากความคิดของตัวเอง
“มีอะไรครับ”
“เอาของไปเก็บแล้วไปเล่นน้ำกันนะ” เจ้าเด็กแสบบอก
“ได้เลยครับ” ผมยิ้มให้ลูก ก่อนจะให้ยะขิ่นพาแกไปที่ห้องพัก  พลางมองคนที่ไม่ยอมพูดจาอะไรเลยตั้งแต่ที่บ้านจนมาถึงที่นี่
“หนักไหมเดี๋ยวช่วยนะ” ผมเอ่ยถามก่อนจะแย่งกระเป๋าขนาดย่อมจากอีกคนมาถือเอง ไอ้เล็กทำเพียงแค่ปรายตามองก่อนจะกลับไปยืนนิ่งอีกครั้ง
“ไปเถอะ เข้าห้อง” ผมถือวิสาสะจูงมืออีกคนไปด้วยกัน คนที่ไม่ยอมพูดจาไม่ได้ขัดขืนอย่างที่เคยทำแต่กลับปล่อยให้ผมจูงไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่พูด ไม่เถียงและไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรทั้งนั้น มันทำราวกับว่าตัวเองเป็นแค่ตุ๊กตา ที่ผมจะวางไว้ตรงไหนก็ได้ ซึ่งมันกำลังทำให้ผมท้อ และรู้สึกผิดไปพร้อมกัน
“เล็กไปเล่นน้ำกันไหม” ผมเอ่ยชวน แต่ปฏิกิริยาที่ตอบกลับมาคืออาการนิ่ง เหมือนเดิม

เล็กไปเดินเล่นกันไหม

เล็กร้อนไหม  เอาหมวกไปใส่นะ

เล็กเหนื่อยไหม

เล็กทานนี่หน่อยสิอร่อยนะ

เล็กง่วงหรือยัง นอนเลยไหม

และอีกมากมายร้อยแปดคำถามที่ผมถามออกไปแต่กลับได้กลับมาเพียง ความเงียบ ผมเกลียดความเงียบที่ชวนอึดอัดจนแทบจะบ้าตาย คนตรงหน้าทำเหมือนกับว่าผมไม่มีตัวตน ทุกอย่างที่ผมทำหรือพูด เหมือนกับอากาศที่ลอยผ่านไปเท่านั้น คนตรงหน้าไม่ยอมเปิดใจให้ผมสักนิด มันไม่เคยยอมเชื่อเลยว่าผมรักมัน
“เล็ก ขอร้องล่ะช่วยพูดอะไรสักนิดได้ไหม  กูจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วนะ ช่วยพูดกับกูสักคำได้ไหม” ผมขอร้องอีกคนอย่างเหนื่อยใจ  พลางกอดไว้แน่น
“เล็ก เมื่อไหร่จะเชื่อสักทีว่ากูรักมึงมากนะ กูรักมึงจริงๆนะ รักจริงๆ” ผมย้ำคำว่ารักเหมือนกับคนบ้า ถ้ามีใครสักคนผ่านมาเขาคงคิดว่าไอ้บ้านี่มันยืนพล่ามอะไรอยู่กันแน่ว่ะ
“มึงต้องให้กูทำยังไง มึงถึงจะเชื่อว่ากูรักมึงจริงๆ” ผมถามอย่างอ่อนใจ
“มึงก็ปล่อยกูไปสักทีสิ”   เสียงแหบนิดๆ เอ่ยบอก แม้จะเป็นการพูดที่เบามากแต่ผมก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน
“กูทำไม่ได้หรอก  กูปล่อยมึงไปไม่ได้จริงๆ อย่าขอให้กูปล่อยมือจากมึงได้ไหม กูทำไม่ได้ กูปล่อยมึงไปไม่ได้นอกจากกูจะตายเท่านั้น” ผมบอกพลางกระชักอ้อมกอดแน่นขึ้น  ผมต้องทำยังไง มันถึงจะเชื่อผมสักที
“วัต กูขอร้อง ปล่อยกูไปเถอะ ปล่อยกูไปสักที กูเหนื่อย เหนื่อยกับสิ่งที่เป็นอยู่มึงรู้บ้างไหม กูทนไม่ไหวแล้วนะ ได้โปรดปล่อยกูไปเถอะ ฮึกๆๆๆๆๆๆๆ” ไอ้เล็กบอกผมทั้งน้ำตา ผมทำผิดอีกแล้วสินะ ผมทำให้คนที่ผมรักร้องไห้อีกแล้ว ผมทำให้มันต้องเสียน้ำตาอีกแล้ว  ผมว่ามันคงถึงเวลา ที่ผมต้องจบเรื่องต่างนี่ซะที

“ได้ ถ้ามึงต้องการแบบนั้น กูก็จะปล่อยมึงไป” ผมยิ้มก่อนจะกอดมันไว้แน่น กอดให้สมกับครั้งสุดท้าย ที่ผมจะได้กอดมัน
“โชคดีนะเล็ก กูขอให้มึงเจอคนที่ดี อย่ามาเจอคนเลวแบบกูอีก กูขอโทษ ขอโทษในทุกสิ่งที่กูทำ หวังว่ามึงคงยกโทษให้กูนะ ฝากพีพีด้วย เขาเป็นลูกมึง ดูแลเขาให้ดี ล่ะ”
ผมบอกก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกมา ก่อนจะปล่อยน้ำตาที่ผมเก็บไว้มานานให้ไหลลงมาช้าๆ
กูรักมึงนะเล็ก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ผมมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆห่างออกไปช้าๆด้วยหัวใจที่หนักอึ้งไม่แพ้กัน ก่อนจะทรุดตัวลงกับโซฟาตัวใหญ่ในห้องพัก ยอมว่าผมเหนื่อย เหนื่อยกับเรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้น ผมไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว ผมแค่อยากหยุด อยากอยู่กับตัวเองเงียบๆสักพัก

“เล็ก เมื่อไหร่จะเชื่อสักทีว่ากูรักมึงมากนะ กูรักมึงจริงๆนะ รักจริงๆ”
คำว่ารัก ที่มันพยายามบอกผม กำลังทำให้ผมลังเล ผมควรจะเชื่อมันไหม ควรเชื่อหรือเปล่าว่ามันรักผมจริงๆ

ผมนั่งอยู่ในห้องจนบ่ายคล้อย แต่ก็ไม่มีวี่แวว ว่าคนที่ออกไปจะกลับมา หรือว่ามันจะปล่อยผมไปจริงๆ มันกำลังทำในสิ่งที่ผมขอร้องใช่หรือเปล่า

ก๊อกๆๆๆ
เสียงเคาะประตูทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ก่อนที่จะไปเปิดประตู ให้ร่างเล็กที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง
“พีพี มีอะไรเหรอครับ”
“อาเล็ก ไปเดินที่ชายหาดเป็นเพื่อนพีพี หน่อย” เด็กชายบอก
“แต่มันมืดแล้วนะครับ อาเล็กว่า พีพีกลับไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวทานข้าวเย็นดีกว่าไหมครับ”
“ไม่เอาอ่ะ พีพีจะไปเดินเล่น อาเล็กไปเป็นเพื่อนพีพี หน่อยน๊า นะครับ นะๆๆ” เด็กชายบอกก่อนจะเขย่ามือผมไปด้วย ตากลมๆที่มีแววอ้อนบวกกับเสียงเศร้าๆของลูกทำให้ผมใจอ่อนจนได้ เลยได้แต่พยักหน้าตอบรับไป
“เย้ ไปกันเลยนะครับ” เจ้าตัวแสบลากผมออกมาจากห้องก่อนจะออกไปที่ชายหาด ที่ตอนนี้มืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นอะไร
เราสองคนเดินมาสักพักก่อนที่ผมจะสังเกตเห็นว่า ระหว่างทางเริ่มมีแสงสว่างจากคบไป  โรงแรมนี้เขามีปาร์ตี้ตอนกลางคืนด้วยเหรอ ผมไม่เห็นเคยได้ยินเลย

พีพี พาผมเดินมาตามทางที่สองข้างทางมีคบไฟ จุดไว้เป็นระยะ  ก่อนที่ผมจะชะงัก คบไฟตรงหน้า
ขอโทษ
ขอโทษเหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย  กำลังจะก้มไปถามเจ้าตัวแสบ แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปไหนแล้ว
ติ๊ดๆๆๆ
เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ในกระเป๋าทำให้ผมต้องหยิบมาดู แต่เท่าที่จำได้ผมไม่ได้เอามาด้วยนินา หรือว่าจะเป็นเจ้าเด็กแสบอีกแล้วสินะ ผมส่ายหน้ากับความฉลาดแกมโกงของลูก ก่อนจะกดเปิดดูคลิปที่ใครก็ไม่รู้ส่งมาให้
ภาพของคนคุ้นตา ทำให้ยิ่งแปลกใจ มันจะมาไม้ไหนอีกเนี่ย

“เล็ก คงแปลกใจใช่ไหมที่เห็นหน้าผม”
ผม??? ไอ้วัต มันพูดสุภาพกับผมเป็นด้วยเหรอครับ
“เฮ้อ เวลาพูดจาสุภาพแล้วมันกระดากปากว่ะ ขอพูดธรรมดาได้ไหมว่ะ”
นั่นไง คนอย่างมันเก๊กได้ไม่นานหรอก
“เล็ก กูรู้ว่ามึงคงแปลกใจที่กูส่งคลิปนี้มาให้ เอ่อ จะว่ายังไงดีล่ะ ” คนในคลิปทำท่ายิ้มเขิน ทำเอาผมเผลออมยิ้มตามจนได้ เวลามันมาดหลุด เนี่ยตลกดีชะมัด
“กูอยากขอโทษ ขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่างที่กูเคยทำ มันอาจจะดูง่ายไปหน่อยแต่กูก็ไม่รู้ว่าจะหาคำไหนมาพูดนอกจากขอโทษ ขอโทษที่ กูเคยทำร้ายมึงทั้งร่างกายและจิตใจ ขอโทษที่พูดไม่ดีใส่สารพัด ขอโทษที่ทำให้มึงต้องเสียศักดิ์ศรีและอับอาย ขอโทษในทุกอย่างทุกการกระทำที่กูเคยทำ ”  คนในคลิปเงียบไป ทำให้ผมอดที่จะใจเต้นไม่ได้

“เล็ก มึงรู้ไหมเมื่อก่อนกู เกลียดมึงมาก มากจนกูแทบอยากจะฆ่ามึงให้ตาย กูถึงทำทุกอย่างและทุกทางเพื่อให้มึงเจ็บ แต่ไม่น่าเชื่อนะ ไม่น่าเชื่อว่าพรหมลิขิตจะเล่นตลกกับชีวิตกูขนาดนี้……….เฮ้อ   ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ว่าคนที่ครั้งหนึ่งกูเคยเกลียดจนไม่อยากมองหน้า มาวันนี้จะกลายเป็นคนที่กู รักสุดหัวใจ มึงอาจไม่เชื่อว่าคนอย่างกูจะรักใครเป็น กูยอมรับนะว่าชีวิตนี้กูไม่เคยรักใคร นอกจาก แม่และน้องกู แต่ตอนนี้ ในชีวิตของกูมีคนสำคัญเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน คนแรกคือ พีพี และคนที่สองก็คือ มึง มันเริ่มที่ตรงไหนกูก็บอกมึงไม่ได้ แต่ที่กูรู้ในตอนนี้หัวใจกูบอก ว่ากูรักมึง กูรักมึงมากนะเล็ก   มึงจะให้อภัยกูได้ไหม ให้อภัยคนที่เคยทำร้ายมึงคนนี้ได้ไหม สิ่งเดียวที่กูอยากจะขอร้องมึงในวันนี้ ”
“ช่วยอยู่กับกูและลูกตลอดไปได้ไหม”

คลิปจบไปแล้วแต่ผมยังยืนนิ่ง  ไม่แม้แต่จะขยับไปไหน ผมเชื่อมันได้หรือเปล่า เชื่อได้ใช่ไหมว่าคำว่ารักเป็นของจริง ผมเชื่อได้จริงๆใช่ไหม
“วัต กูรู้นะว่ามึงอยู่แถวนี้ ” ผมเอ่ยเรียก ถ้ามันเป็นคนวางแผนทั้งหมดก็แปลว่ามันต้องอยู่แถวนี้สินะ

“ไอ้วัต ไม่ไอยู่แถวนี้หรอกครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ใครบางคนจะเดินเข้ามาหาผม
“คุณเซ้นส์ มาได้ยังไงครับ” ผมถามอย่างแปลกใจ
“เรื่องมันยาวน่ะครับ เอาเป็นว่าผมมาตามคำขอของไอ้วัต มันฝากนี่มาให้คุณน่ะครับ”
กล่องกำมะยีถูกยื่นให้ ก่อนที่ผมจะเปิดดูข้างใน
“แหวนวงนี้มันอะไรกันครับ”
“จริงๆแล้ววันนี้ ไอ้วัตมันกะจะขอคุณแต่งงานน่ะครับ แต่จู่ๆมันเกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ บอกว่าจะยกเลิกแผน แถมยังฝากให้ผมเอาแหวนมาให้คุณ แล้วก็บอกว่า ถึงจะไม่อยากได้แต่ก็ขอให้เก็บไว้ด้วย ไม่ต้องใส่ก็ได้แค่อย่าทิ้งมันลงถังขยะก็พอ”
“คุณเล็กครับ ผมขอพูดอะไรสักอย่าได้ไหม ผมรู้ว่าคุณรู้ว่าไอ้วัตมันเป็นคนยังไง ทั้งชีวิตผมเชื่อแน่ว่าทันไม่มีทางที่จะทำอะไรแบบนี้ให้ใคร คนห่ามๆ แมนติกไม่เป็นแบบไอ้วัต พูดจาหวานๆไม่เป็นหรอก ถ้ามันไม่ได้รักคุณจริงๆ ”                     
ผมได้แต่กำกล่องแหวนไว้แน่น  ก่อนจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง และผมคิดว่า ผมควรทำมันมาตั้งนานแล้ว
“ไอ้วัต มันอยู่ไหนครับ” ผมถามคุณเซ้นส์
คนตรงหน้าถอนหายใจก่อนจะตอบ
“เมาหัวทิ่ม อยู่ในผับของโรงแรมน่ะครับ”




เสียงหลากสีกำลังทำให้ผมเวียนหัวเหมือนทุกครั้ง เฮ้อ ไม่ว่าจะเข้าในสถานที่ที่เรียกว่า ผับ กี่ครั้ง มันก็ยังทำให้ผมปวดหัวจนแทบจะระเบิดได้ทุกครั้งสิน่า ผมสอดส่ายสายตาหาเป้าหมายท่ามกลางเหล่านักท่องราตรีที่ดิ้นเร่าๆราวกับไส้เดือนโดนขี้เถ้าอย่างใจเย็น  อยู่นั่นเองสินะ ผมยกยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปทันที

“นี่ยืมแปปนะ” ผมบอกกับผู้ชายที่กำลังทำหน้าที่ดีเจอยู่  ก่อนจะปิดเพลง ทันทีที่เสียงดนตรีหยุดลง เหล่านักเที่ยวต่างมองมาที่ผมด้วยความงงงวย คงคิว่า ไอ้บ้านี่มันมาทำอะไรกันแน่ว่ะ อยู่ล่ะมั้ง
“โหลๆๆ เทสๆๆ”
ผมลองเสียงก่อนจะยกยิ้ม อืม ไมค์ใช้ได้ หึ
“ไอ้เชี่ยวัต มึงอยู่ไหนโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้!!!!!!!”
ผมตะโกนท่ามกลางความอึ้งของนักเที่ยวทุกคน เหอะ มันยังมีอะไรให้อึ้งกว่านี้อีกเยอะ
“เฮ้ย ใครแม่งบังอาจเรียกชื่อกูว่ะ ” เสียงอ้อแอ้ตะโกนตอบก่อนที่ร่างสูง จะเดินโซซัดโซเซมาที่หน้าเวที ผมทิ้งไมค์ก่อนจะกระโดดลงไปเผชิญหน้ากับมัน
“กูเอง มึงจะทำไม” ผมตอบก่อนจะยักคิ้วกวนตีนไปสองที ตอนนี้คนอื่นๆต่างแหวกทางให้ผมกับมัน ได้คุยกันอย่างเต็มที่ โอเค หายใจโล่งขึ้นอีกนิด
“ไอ้เล็ก นี่กูเมาหนักจนเห็นมึงเลยเหรอว่ะเนี่ย ฮ่าๆๆ” คนเมาว่าพลางหัวเราะดังลั่น
“ไอ้วัต ไอ้เลว แม่ง กูไม่รู้จะหาคำไหนมาด่ามึงแล้วนะ” ผมตะคอกก่อนจะกระชากคอเสื้อมันมากำไว้แน่น
ก่อนจะประกบปากลงไปทันที ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของเหล่านักเที่ยวทั้งร้าน ที่ดูท่าจะอึ้งไปตามๆกัน ส่วนไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าผมก็อึ้งไม่แพ้คนอื่นๆ  ผมผละออกก่อนจะยกยิ้มอย่างผู้ชนะส่งไปให้
“เล็ก มึงทำแบบนี้หมายความว่าไง” มันถามด้วยสีหน้างงๆ
“เออ ถ้ากูทำถึงขนาดนี้แล้วมึงยังไม่รู้ ก็เชิญโง่ต่อไปเถอะ!!” ผมตะคอกก่อนจะ วิ่งออกมาจากร้าน  บอกตรงๆว่าอายมาก เกิดมาไม่เคยทำอะไรใจกล้าหน้าด้านอย่างนี้มาก่อนเลยนะครับ  ถ้าเกิดไอ้บ้านั่นมันยังไม่รู้อีกก็ช่างหัวมันเถอะ
“เดี๋ยวสิเล็ก” ใครบางคนตามออกมาพลางฉุดแขนผมไว้แน่น
“ปล่อยกู”
“ไม่”
“กูบอกให้ปล่อยไง” ผมเหวลั่น
“กูไม่ปล่อยหรอก มึงลงทุนไปจูบกูต่อหน้าคนทั้งผับแล้วจะให้กูปล่อยมึงไปง่ายๆได้ไงเล่า มึงจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น มึงต้องชดใช้กูก่อน”
“ชดใช้อะไรกูทำอะไรให้มึงอีก”
“ก็มึงทำให้คนทั้งผับเขา นินทาว่ากูเป็นเกย์ มึงก็ต้องชดใช้สิ” ไอ้วัตยังพล่ามของมันไม่เลิก นี่ตกลงผมมาทำบ้าอะไรที่นี่เนี่ย  ลงทุนทุ่มสุดตัวขนาดนี้ยังคิดว่าผมแกล้งอีก
“ชดใช้ยังไง”
“มึงก็ต้อง แต่งงานกับกูไง คนอื่นเขาจะนินทามึงบ้างว่ามึงก็เป็นเกย์”
หลังจากที่ฟังจบ ผมได้แต่มองมันตาปริบๆ
“เอาไงว่ะ จะแต่งไม่แต่ง ไม่แต่งกูฉุดนะเว้ย!!” มันขู่ ก่อนจะรวบผมเข้าไปกอดแน่น
“เฮ้ย ทำไรว่ะ อายคนอื่นมั้งสิมึง”
“ทีมึงจูบกู ยังไม่อายเลย อายอะไรก็อีแค่กอดเนี่ย ตอบมาเลยๆ ตกลงจะยอมเป็นแม่พีพี ดีๆหรือจะต้องให้ใช้กำลัง”
“นี่มึง ขอคนอื่นแต่งงานด้วย ท่าทางแบบนี้เนี่ยนะ” ผมเหว จะขอแต่งงานทั้งที ช่วยสุภาพหน่อยไหมเนี่ย
“เล็ก มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนแบบนี้ จะให้กูคุกเข่าขอมึงเหมือนคนอื่นๆกูก็ทำได้ แต่นั่นมันก็ใม่ใช่ตัวกู มึงชอบเหรอที่กูเป็นเหมือนคนอื่นแบบนั้น ถ้ามึงอยากให้กูทำ กูก็จะทำ” ไอ้วัตบอกก่อนจะผละออกไป
“ไม่ต้อง!!” ผมร้องห้าม ก็จริงอย่างทีมันบอก ผมรู้ว่ามันไม่ใช่คนโรแมนติก เป็นแค่คนห่ามๆ ที่ชอบพูดจาห่ามๆ นิสัยก็แย่ ปากก็ไม่ดี ชอบทำร้ายจิตใจ เจ้าคิดเจ้าแค้น ทำให้ผมต้องร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ผมกลับรักมัน ที่เป็นแบบนี้จนไม่เหลือหัวใจไว้ให้ใคร รักทั้งๆที่มันไม่ใช่คนดีอย่างใครๆ รักทั้งๆที่ไม่มันไม่เคยแม้แต่จะพูดดีๆกับผมเลยสักครั้ง
“อย่าพยายามทำอะไรที่มันไม่ใช่ตัวมึงเลย กูไม่ชิน” ผมบอกทีเล่นทีจริง  มันยิ้มกว้างก่อนจะกอดผมไว้แน่น
“เล็ก กูรักมึงนะ ” คำบอกรักแผ่วเบาจากปากของคนตรงหน้ากำลังทำให้ผมใจเต้น
“แล้วมึงล่ะ รักกูบ้างไหม” มันเอ่ยถามเสียงแผ่ว
“เฮ้อ กูต้องพูดจริงๆใช่ไหมเนี่ย” ผมถามเสียงแผ่ว ก่อนจะเลยหน้ามองคนที่กอดอยู่
“ฟังดีๆนะเว้ย ฟังแล้วจำด้วย กูพูดแค่รอบเดียวนะ”
“กูก็รักมึงเหมือนกันนะ วัต”

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
 “เล็ก ตื่นได้แล้วนะ ตื่นๆๆ” เสียงงุ้งงิ้งๆๆ ที่ดังอยู่ข้างหูกำลังทำให้ผมรำคาญ เว้ยไม่รู้หรือไงว่าๆไม่ชอบให้ใครมากวนตอนนอนเนี่ย
“อื้อ ไปให้พ้นจะนอน”
“มึงจะตื่นไม่ตื่นว่ะไอ้เล็ก เดี๋ยวสายนะเว้ย” ไอ้เสียงนั้นมันยังบ่นต่อไป
“อื้อ อย่ามายุ่ง”
“ได้ ไม่ตื่นมันต้องเจอ แผนนี้”
“อุ๊บบบบบบ อื้อออออออออ” ผมรับรู้ถึงริมฝีปากของใครบางคนที่พยายามบดเบียนและแทรกลิ้นเข้าไปในปากผม ผมได้แต่สะบัดหน้าหนีแต่ก็ถูกกดท้ายทอยไว้แน่น สุดท้ายก็ต้องทุบหลังไอ้โจรบ้ากาม อย่างแรง เพราะผมกำลังจะขาดใจตาย
“โอ้ย เบาๆดิ” ไอ้โจรบ้ากาม ร้องเสียงหลง
“ไอ้วัต บอกกี่ครั้งแล้วไม่ให้ปลุกแบบนี้น่ะห่ะ” ผมเหวลั่น ก่อนจะหอบตัวโยนเพราะหายใจไม่ทัน
“เฮ้ย ใจเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ นะ”
“เพราะใครล่ะ” ผมเอ็ด
“ก็กูปลุกมึงตั้งนานมึงก็ไม่ยอมตื่นสักที นิหว่า ลืมแล้วหรือไงว่าวันนี้เราจะไปไหน” อีกคนเอ่ยเตือนความจำ
“วัต กู คือว่า..”
“หยุดเลย ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น มึงหนีปัญหามานานแล้วนะเล็ก ถึงเวลาที่มึงต้องเผชิญหน้ากับมันแล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น จำไว้นะ ถึงมึงไม่เหลือใคร แต่กูกับลูกจะไม่มีวันทิ้งมึงไปไหนเด็ดขาดเข้าใจไหม” ไอ้วัตบอกก่อนจะยกยิ้มให้กำลังใจ
“อืม ขอบใจมากนะ”
“ไปอาบน้ำได้แล้วเร็วๆเลย” ไอ้วัตบอก นี่เห็นผมเป็นเด็กหรือไงเนี่ย ได้ข่าวว่าอายุเท่ากันนะเว้ย
“กูไม่ใช่พีพีนะ ทำเหมือนกูเป็นเด็กไปได้”
“มึงไม่ใช่พีพีหรอก แต่ว่ามึงน่ะเป็นแม่ เอ้ย เป็นพ่อพีพีไง ไปเร็วๆ ไปอาบน้ำหรือจะให้ อาบให้จ๊ะ ที่รัก”
“พอเลยหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ กูอาบเองได้ ไปดูลูกโน่น ไป๊ ชิ่วๆ” ผมไล่ก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไป

ผมมองเงาที่สะท้อนในกระจกด้วยความรู้สึกที่ต่างจากเมื่อห้าเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง เพราะผมกำลังเห็นตัวเองยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงๆไม่ใช่การแสร้งยิ้มเหมือนที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่ผมเปิดใจและยอมรับความรู้สึกของทั้งไอ้วัตและของตัวเอง มันทำให้ผมมีความสุขมากขึ้น  มากจนผมแอบคิดว่า ผมน่าจะปล่อยวางได้เร็วกว่านี้  เวรไม่เคยระงับด้วยการจองเวร ดูอย่างผมกับไอ้วัตเป็นตัวอย่าง เราสองคนจองเวรกันไม่จบไม่สิ้น จากแค่เรื่องเล็ก กลายเป็นเรื่องใหญ่จนแทบจะฆ่ากันตาย เราสองคนใช้ความเกลียดและความแค้นเป็นแรงผลักในการใช้ชีวิต มาตลอด แม้ว่าจะแก้แค้นสำเร็จ แต่กลับไม่เคยพบความสุขที่แท้จริงเลย ชีวิตมีแต่ความทุกข์ และความรู้สึกผิด ไม่เคยมีวันไหนที่หลับตาลงได้อย่างสนิทใจเลยสักครั้ง

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ
“ไอ้คุณเล็กที่รักครับ อาบน้ำหรือสร้างห้องน้ำครับ นานมาก กระผมกับลูกรอจนไส้กิ่วแล้วนะครับ” เสียงกวนๆถามขึ้น ทำให้ผมหลุดจากความคิดตัวเอง ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัว เพื่อไปทำสิ่งที่ค้างคามานาน




“มึงพร้อมนะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางบีบมือผมแน่น
“ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมล่ะ ก็มาถึงนี่แล้วนินา” ผมบอกก่อนจะกระชับมืออีกคนแน่น
“พ่อครับ วันนี้เราจะมาเยี่ยมคุณย่ากันเหรอครับ” เด็กชายที่นั่งบนตักผมถามอย่างตื่นเต้น
“ครับผม พ่อพาพีพี มาเยี่ยมคุณย่า เพราะคุณย่าไม่สบายครับ” ผมตอบลูกไป ในที่สุดผมก็มีสิทธิ์ได้ใช้ คำว่า “พ่อ” กับลูกสักที ถึงวันนี้พีพี ยังเด็กเกินกว่าที่จะรับรู้อะไร แต่ผมก็ดีใจ ดีใจที่ทำหน้าที่พ่อ สักที
รถของไอ้วัตจอดที่หน้าบ้าน “สิริพิทักษ์”  ก่อนที่ร่างสูงจะพาผมลงจากรถ ผมมองบ้านที่ไม่ได้กลับมาเกือบสองเดือนด้วยใจที่เต้นแรง ผมกำลังกลัว กลัวที่ต้องเผชิญหน้าคนที่อยู่ข้างใน ผมไม่รู้ ไม่รู้ แม่ จะยอมยกโทษให้ลูกเลวๆคนนี้หรือเปล่า

“ไปเถอะ” เสียงทุ้มบอก ผมพยักหน้าตอบก่อนจะกระชับมือไว้แน่น
“คุณเล็ก คุณเล็กกลับมาแล้ว” นมพิศเข้ามาหาผมก่อนใครก่อนจะกอดผมแน่น น้ำตาของหญิงชรากำลังทำให้ผมรู้สึกผิด นี่ผมทำให้คนที่รักผมต้องเสียใจอีกแล้วสินะครับ
“ครับนม ผมกลับมาแล้ว”
“อย่าไปไหนอีกนะคะ ทูนหัวของนม” นมพิศบอกผมทั้งน้ำตา
“ตายแล้ว นมมัวแต่ดีใจ คุณเล็กรีบไปหาคุณแม่สิคะ คุณหญิงคงดีใจที่คุณเล็กกลับมา” นมพิศบอก

ผมเหลือบมองไอ้วัตอย่างชั่งใจก่อนร่างสูงจะบีบมือผมเบาๆ
“แม่อยู่ไหนครับนม”
“คุณหญิงอยู่ในสวนค่ะ”

“ไปเถอะเล็ก กูว่ามึงคงอยากคุยกับแม่มึงตามลำพัง” เสียงทุ้มเอ่ยบอก
“วัต กู  กูกลัว..”
“อย่ากลัวเลย ไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูกหรอก ขนาดมึงไม่ได้ตั้งใจให้พีพีเกิดมามึงยังรักเลย แล้วแม่มึงจะไม่รักมึงได้ยังไง ไปคุยกับท่านซะ ท่านรอมึงมานานแล้วนะ”
“อืม”
ผมรับคำก่อนจะเดินเข้าไปในสวน  ผมมองแผ่นหลังคุ้นตาด้วยใจเต้นรัว แม่ที่ผมเห็นในวันนี้ดูต่างจากคุณหญิงทิพย์ที่ผมเคยเห็น แม่ที่มีท่าทางเย่อหยิ่งคนนั้นหายไป เหลือแค่หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งเหม่อและดูซูบลงไปมาก
“แม่ครับ”
แม่ค่อยๆหันมาช้าๆ ตามเสียงเรียก หน้าตาซีดเซียว กำลังตกตะลึง ก่อนที่หยน้ำตาที่ผมไม่เคยได้เห็นจะไหลออกมาจากตาคู่นั้น
“เล็ก ตาเล็กจริงๆใช่ไหม แม่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหมลูก เล็กกลับมาหาแม่แล้วใช่ไหม ฮึกๆๆๆ” แม่พูดทั้งน้ำตา ก่อนจะโผเข้ามากอดผมแน่น อ้อมกอดที่ผมไม่เคยได้รับเลยตลอด 24 ปีที่ผ่านมาอ้อมกอดที่ผมโหยหามาตลอดชีวิต “อ้อมกอดของแม่” ในที่สุดผมก็ได้รับมัน
“แม่ครับผมขอโทษ” ผมบอก ก่อนจะทรุดลงเพื่อกราบเท้าแม่ ผมอยากขอโทษ ขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำ ขอโทษที่ทำให้แม่ร้องไห้ ขอโทษที่ผมขัดใจและท้าทายแม่มาตลอด
“เล็ก ” แม่ทรุดตัวลงมาก่อนจะกอดผมไว้แน่น
“แม่ขอโทษ ขอโทษนะลูกนะ แม่ผิดเอง ผิดเองที่โยนความผิดทุกอย่างให้เล็ก แม่ขอโทษ ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นมันเป็นเพราะแม่คนเดียว แม่ขอโทษ”
“แม่อย่าโทษตัวเองเลยครับ ไหนๆเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับแม่ ผมสัญญา สัญญาว่าผมจะไม่ทำให้แม่ต้องเสียใจอีก”
“แม่รักเล็กนะลูก แม่รักเล็กมากนะ ”
“ผมก็รักแม่ครับ”
เราสองคนกอดกันแน่น กอดเพื่อชดเชยเวลา 20 กว่าปีที่เราปล่อยมันผ่านไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไรดีๆให้กัน
“แม่ครับ ผมมีใครคนนึงอยากให้แม่รู้จัก”
“ใครเหรอลูก” แม่ถามอย่างแปลกใจ ผมพาแม่ไปนั่งบนเก้าอี้ในสวน ก่อนจะเรียกเจ้าเด็กแสบให้เข้ามา

“คุณย่าสวัสดีครับ” พีพียกมือไหว้แม่พลางยิ้มกว้าง
“น่าเอ็นดูจังเลย ลูก นี่ลูกใครเหรอเล็ก” แม่เอ่ยถาม
“แม่ครับ นี่พีพี ลูกผมเองครับ” ผมบอก แม่ดูจะตกใจมาก จนผมใจเสีย
“ผมขอโทษครับแม่ ผมทำให้แม่ผิดหวังอีกแล้ว”
“แม่ได้ผิดหวังหรอกเล็ก แค่ตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าเล็กจะมีหลานให้แม่เร็วทันใช้ขนาดนี้” แม่บอกก่อนจะยิ้มให้ผม
“ขอบคุณครับแม่”
“ไหนคนเก่ง มาให้ย่ากอดสิลูก” คุณแม่บอก ก่อนที่เจ้าตัวแสบจะโผเข้ากอดแน่น
“น่ารักจริงๆเลยหลานย่า ”
คุณแม่กับพีพี กอดกันกลม ผมมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต็มตื้น ในที่สุดผมก็มีวันนี้กับเขาสักทีวันที่ผม มีสิ่งที่เรียกว่า “ครอบครัว”

“เล็ก แม่ว่า เรายังลืมแนะนำใครอีกคนนึงไปนะ”
“ใครเหรอครับ”
“คนโน้นไง” แม่บอกพลางมองไปที่ไอ้วัต
“อ้าว แม่รู้จักไอ้วัต แล้วไม่ใช่เหรอครับ” ผมถามด้วยความแปลกใจ ทำไมจะต้องแนะนำอีก
“ก็นั่นมันในฐานะเจ้าหนี้ แต่ว่า วันนี้มาใน ฐานะลูกเขย ไม่ใช่เหรอ” แม่บอกยิ้มๆ
“แม่!!!!” ผมตะโกนลั่น  มะ แม่รู้ได้ยังไง
“ไม่ต้องเขินหรอกน่า ฉันเนี่ยคุณหญิงทิพย์นะยะ เรื่องแค่นี้สืบไม่ยากหรอก  ไหนเรียกเขามาหน่อยสิ” แม่บอกทีเล่นทีจริง ผมจำใจต้องเรียกอีกคนเข้ามาอย่างเสียไม่ได้
“สวัสดีครับคุณหญิง” ไอ้วัตทัก พลางยกมือไหว้แม่
“คุณหยงคุณหญิงอะไรกัน เรียกแม่ สิ ไหนๆเรียกใหม่สิ พ่อลูกเขย”
“ครับคุณแม่”
“แหม หล่อ รวย สมเป็นลูกเขย คุณหญิงทิพย์มากเลยนะ ทีนี้แหล่ะ แม่จะเอาไปอวดพวกในสมาคมให้หน้าหงายไปเลย”
“แม่ จะไปอวดได้ยังไง ผมเป็นผู้ชายนะ” ผมบอก
“ทำไมย่ะ ผู้ชายแล้วยังไง นี่มันสมัยไหนแล้ว หัวโบราณจริงๆลูกคนนี้ มีคุณวรวัต เป็นลูกเขยทั้งทีจะให้ปิดๆบังๆได้ยังไง เดี๋ยวพวกสาวๆพวกนั้น ก็มาเกาะแกะ หรอก ของแบบนี้มันต้องประกาศให้โลกรู้ค่ะลูกขา ว่าผู้ชายคนนี้มีเจ้าของแล้ว จริงไหมคะ ลูกวัต ”
“จริงครับคุณแม่” ไอ้วัตก็พลอย เออออ ไปกับแม่ด้วยอีกคน
“งั้นผม หาฤกษ์ แต่งเลยนะครับคุณแม่”
“ได้เลยค่ะลูก”
ผมได้แต่ปล่อยให้ คุณแม่ (ยาย)กับคุณลูก(เขย) เขาตกลงกันไปอย่างเอือมระอา บทจะง่ายอะไรมันก็ดูง่ายดายไปซะหมด จะว่าไปไม่น่าเชื่อจริงๆนะครับว่าผมกับไอ้วัตจะมีวันนี้ วันที่เราสองคนเดินจับมือกัน วันที่เราสองคนอยู่ข้างๆกัน วันที่เราเป็นกำลังใจให้กัน และวันที่เรารักกัน มันดูไม่น่าเป็นไปได้สักนิดว่าคนที่เกลียดกัน จะรักกันได้ หรือว่านี่ มันจะเป็นพรหมลิขิตเหมือนที่เขาว่าไว้กันนะ

“นี่ทำไม แอบมาเดินคนเดียวแบบนี้ล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามก่อนที่จะโอบเอวผมไว้หลวมๆ
“ไอ้วัต ทำอะไรอายบ้างก็ได้นะ” ผมเหวลั่น ถึงมันจะอยู่ในบ้านแต่ คนก็อยู่กันเต็มนะครับ อายบ้างเหอะ
“ทำไมต้องอาย กอดคนรักผิดตรงไหน ใครๆเขาก็กอดทั้งนั้น” เหตุผลมัน เล่นเอาผมเถียงไม่ออกเลยทีเดียว
“เล็ก กูรักมึงนะ”
“รู้แล้ว บอกทุกวันไม่เบื่อไง”
“ไม่อ่ะ ตั้งแต่นี้ต่อไป กูจะบอกรักมึงทุกวัน บอกจนกว่าจะไม่มีแรงบอก บอกให้มึงรู้ว่ากูรักมึงมาก มากกว่าชีวิตกูอีก”
“กูก็รักมึงมากเหมือนกัน” ผมบอกอีกคน
“แต่กูรักมากกว่า” มันบอก
“กูมากกว่าเหอะ” ผมเถียง
“กูมากกว่า” มันเถียงกลับ
“กูต่างหาก” ผมเถียงบ้าง
“เก็บอกว่า กูรักมากกว่าไงเล่า”
“นี่ตกลงจะมีเรื่องใช่ไหมห่ะ!!” ผมเหวลั่น ก่อนจะกำคอเสื้อคนที่หาเรื่องไม่หยุด แน่น
“อุ๊บส์ อื้ออออออออออ” ริมฝีปากที่เถียงผมเมื่อกี้ประกบลงมาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ลิ้นร้อนจะแทรกเข้ามาในโพรงปากผมอย่างรวดเร็ว รสจูบร้อนแรงที่แผงไปด้วยความอ่อนโยน กำลังทำให้ผมหลงใหล เฮ้อ แล้วชาตินี้ ผมจะเอาชนะมันได้ยังไงล่ะครับ



......................................................END.........................................................


หากใครอยากอ่านภาคต่อ ก็จิ้มเลยนะจ๊ะ  เรื่องนี้เป็นเรื่องของพี่ใหญ่กับนายเมฆ จร้า  :L2:
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=36537.msg2265461;topicseen#msg2265461

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-01-2013 22:28:28 โดย pita »

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องนี้นะคะไม่คาดเหมือนกันว่าจะมีคนอ่านมากขนาดนี้สำหรับเรื่องหน้าคงต้องรอลุ้นกันปีหน้าเมฆใหญ่มาแน่นอน
ลงหลังตอนจบของสองที่เลยนะคะ

ออฟไลน์ ujen

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-13
ว้้าจบซะแล้ว

รอเรื่องใหม่น่ะคะ

 :L2: :L2:

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
ขนาดบอกรักกันยังทะเลาะกันอีก  :laugh:


ขอบคุณนะครับ  o13

ออฟไลน์ Kanyanat

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
ตอนจบ น่ารักที่สุดอ่า
 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
น่ารักมาก สุดๆอะ สมกะที่รอคอย  o13

รออ่านคู่ต่อไป  :3123:

ออฟไลน์ uaeb

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :กอด1: หวานจังงงงงง
ปล.ไม่มีตอนพิเศษหรอคะ :call:

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
น่ารักมากเลยอ่ะ

เสียดายจัง จบเร็ววไปนิด

ว่าแต่คู่ พี่ใหญ่ ล่ะค้า จะมาเฉลยต่อหรือเปล่า

รออยู่นะจ้า

 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

AnimajuS

  • บุคคลทั่วไป
 :กอด1:คงคิดถึงน้องพีพีน่าดู

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด