มากกว่าเพื่อน...ได้มั้ยวะ ตอนที่ 13 ปีนภู (2) P.10 20/2/11
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: มากกว่าเพื่อน...ได้มั้ยวะ ตอนที่ 13 ปีนภู (2) P.10 20/2/11  (อ่าน 101283 ครั้ง)

Huasia

  • บุคคลทั่วไป
มารอต่อค่า กำลังสนุก

ออฟไลน์ Karn12

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +165/-2
รอตอนต่อไปนะครับ สนุกดี

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 980
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
จะทำไงต่อล่ะเนี่ย

ออฟไลน์ IöLIKE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-6

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
รอหน่อยนะคะ เกือบ ๆเสร็จแล้วไม่เกินพรุ่งนี้คุ่ะ 
รอหน่วยพิสูจน์อักษรก่อน  555

looksorn

  • บุคคลทั่วไป

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
อยากจะบอกมากมายว่าพิมพ์ตอนนี้เหนื่อยสุด  ๆ PC เจ๊งไม่เป็นท่ามาพิมพ์ใน Net Book
ที่ชาติหนึงจะใช้ที  พอนั่งเขียนที่ห้องบ้าง  ที่ทำงานบ้าง  (น่าจะเผลอใช้ MS.office คนละ Version)
Copy data มารวมกัน ดันมีปัญหา  ทำไมไม่รู้ค่ะ เคอเซอร์ ที่เราเลื่อนลูกศรกดไปข้างหน้ามันไปข้างหลัง..
ซะงั้นเซ็งสุด กดลบ (Backspace) ดันไปลบตัวหลังเอง   :m31:
ข้อมูลที่ กอปมา  ดันสลับคำหน้าหลังกันเอง  1 บรรทัด  ประโยคในเครื่องหมายคำพูด
เช่น  "มึงน่ารักว่ะ"==> ว่ะมึงน่ารัก""  เป็นตั้งใจพิมพ์ใหม่  ทั้ง   ===>  งทั้    :angry2:
เลยตัดสินใจพิมพ์ใหม่อีกครั้ง   
 :o12: :o12: :sad4: :sad4:
ที่เห็นหายไปนาน  สำหรับตอน 6 พิมพ์จบแล้วค่ะ ไม่ได้มีแค่นี้นะคะ  เดี๋ยวขอตรวจคำผิดนิสหนึง
เดี๋ยวมาลงเพิ่ม  อันนี้ยังไม่ตรวจ  แต่อยากลงค่ะ  ขอโทษนะคะที่หายไปนาน
พยายามพิมพ์แล้ว เผลอหลับไปก่อนทุกที  เลยต้องตื่นขึ้นมาปิดเครื่องซะเฉย ๆ
เลิกดึกมาก ๆ 4-5ทุ่ม   :really2:กลับมาหมดแรงเลยค่ะ  อย่าโกรธเค้าน๊า   
:impress2:     :o12:


ตอนที่ 6  มากกว่าเพื่อนได้มั้ยวะ (Part 1)


.
ค่ำคืนที่มีความสุขช่างแสนสั้นเวลาผ่านเดินผ่านไปยังกับติดปีก....เผลอแป๊บเดียวก็เช้าแล้ว

 เวลาที่ผมยังลุ้นระทึกว่าไอ้คนนอนข้าง ๆ จะรู้สึกกับผมยังไง  เมื่อคืนช่างเป็นค่ำคืนที่แสนหวาน

ผมไม่ได้ฝันไปหรือเข้าใจผิดว่ามันเป็นผู้หญิง แต่ผมรู้ว่าเป็นมัน

ผมทั้งหลงไหลและผูกพันธ์ไปพร้อม ๆ กัน ผมพูดไม่ถูก ทำไมถึงไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

หรือขยะแขยง ไม่ใช่ใครก็ได้แต่เพราะเป็นมัน   มัน....ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่รู้สึกรังเกียจเลย

ที่ผ่านมาถ้าให้นึกถึงมัน ผมก็ตามใจมันตลอดทั้งที่ปกติก็ไม่ได้ชอบตามใจใครสักหน่อย

ไม่เข้าใจเหมือนกัน ความน่ารักของมันคงอยู่ที่ความเอาแต่ใจละมั้ง

เรียกว่าทั้งรั้น ทั้งเอาแต่ใจก็ว่าได้  ไม่ว่าอะไร

ถ้าอยากได้หล่ะก็  ...หึหึ  ..ไม่งอแงก็โวยวายจะเอาให้ได้  มีอยู่ครั้งนึง

พวกเรา 4 คน (ผม ไอ้นัย ไอ้เป้ ไอ้ปิงปอง)  เราไปเที่ยวงานวัดกันที่ต่างจังหวัดครับ

เค้าก็จัดเป็นซุ้ม ๆ น่ารักแหล่ะ ขายขนมไทยบ้าง เกมแบบโบราณ ๆ บ้างหล่ะ

เกมที่มีก็ทั้งโยนห่วงคล้องเหล้า  สอยดาว รถไต่ถัง ตักปลาทองด้วยทิชชู่

หนูชิงโชค ฯลฯ  และสุดท้ายปิดด้วยเกมปาโป่ง ไอ้เกมนี่แหล่ะครับที่เป็นประเด็น

ไอ้คุณหนูเห็นปุ๊บวิ่งไปก่อนเพื่อนเลย ปาลูกโป่งที่ว่านี่คือจะมีลูกดอก 7 ดอก 20 บาท

ถ้าปาลูกโป่งแตกได้ ทั้ง 7 ดอกในช่องที่กำหนดให้หล่ะก็จะได้ตุ๊กตา

“เห้ย....มาปาโป่งกันเถอะ” มันบอก นี่ไม่ใช่คำชวนนะครับอย่าเข้าใจผิด

แต่คล้าย ๆ กับคำสั่งนั่นแหล่ะเพื่อนไม่ทำมีงอนอ่ะ..มันอ่ะ   ไอ้เอกกะไอ้ปิงปอง

มองหน้ากันยิ้ม ๆ  แล้วหันมายักคิ้วหลิ่วตาโบ้ยให้ผม ประมาณว่า มึงไปตามใจลูกมึงสิ

ไอ้นัยหันมาเห็นพอดี มันเลยวีนแต่พองาม (กร๊ากกกกกกกกก ว่าเข้านั่น ว่าที่เมียกุ)

“ไม่ต้องเลย  ๆ....พวกมึงก็มาด้วย ไอ้เป้ ไอ้ปิงปอง มา ๆ กุอยากได้ตัวนี้”  มันว่าแล้วชี้

“ห๊า........มึงอยากได้ตัวนี้เหรอ ฮ่า ๆ” ไอ้ปิงปองอ่ะ  มันว่าหัวเราะตัวงอ

“หึหึ  ทำไมมึงไปหัวเราะมัน  ...เหมาะกับมันดีออก  กร๊ากกกกกก” ไอ้เป้ก็อีกคน

“เอ้อ........นะ หึหึ  เหมาะกับมันจริง ๆ ด้วย ฮ่า ๆๆๆๆๆ กร๊ากกกก”  ผมพูดยิ้ม ๆ

ก่อนจะปล่อยก๊ากกกกกกกกกก  ดังลั่น  ก็มันชี้ที่ตุ๊กตาคิงคองที่ตีฉาบอ่ะครับขนดกมาก ๆ 

ตัวนี่ดำสนิท รับกับปากที่ยื่นออกมาสีแดง เหมาะกับมันมั๊ก ๆ ผมหล่ะทึ่งในความชอบของมัน

(นัย...มึงก็หน้าตาดีนะ รสนิยมการแต่งตัวก็ดี  เสื้อผ้าหน้าผมติดBrand ตลอด

เรียกว่าครบหมด เสียอย่างเดียว ไอ้เรื่องชอบตุ๊กตานี่แหล่ะ 

แต่ละตัวอย่าให้บรรยายไม่แปลก แม่งไม่เอาหรอกครับ ฮ่า ๆ)

“ชิส์ กุไม่สนหรอก กุอยากได้อ่ะ ไป ๆ พวกมึงรีบไปปามา”  ว่าแล้ว   ไอ้นัยก็ทำหน้ามุ่ย

วีนนิดหน่อย เพราะยังไงก็ต้องง้อรอให้พวกผมปาให้ ฝีมือระดับมันอย่าให้เซด

ตั้งใจจะปาแมวยังไปโดนไก่ที่อยู่ข้าง ๆ ตายเลยเหอะ  ฮ่า ๆ  (กรรมของไก่ หึหึ)

“เออ......รับทราบขอรับคุณหนู กระผมจะปฏิบัติตาค่ำสั่ง ณ บัดนาว” ไอ้ปิงปองพูดเสร็จ

ทำท่าเหมือนทหารรับคำสั่ง แทนที่จะเอามือขวายกมาชิดหน้าผากขวา 

แต่สงสัยจะธรรมดาไปสำหรับมัน มันเลยยื่นมือขวาไขว้มาทางด้านซ้าย

ก่อนจะหงายมือจรดหน้าผากซ้ายซะงั้น

(เพื่อนกุจะมีปกติกันสักคนมั้ย ฮ่า ๆ)

เล่นเอาฮาทั้งคุณหนูทั้งพลทหารรับใช้เลยทีเดียว

“ดี ๆ งั้นกุตบรางวัลให้มึงก่อน” ไอ้นัยว่าพร้อมกับโบกหัวไอ้ปิงปองอีกที

พวกที่เหลือก็ขำกันกระจาย มีแต่ไอ้ปิงปองรูปหัวตัวเองป้อย

แล้วเดินชิ่งหนีไปรับสายสุดที่รักมัน......น้องปางครับ

จากนั้นพวกเราทุกคน (ยกเว้นไอ้นัย) ก็ปฏิบัติการปาเป้า เพื่อให้ได้ตุ๊กตาคิงคองถือฉาบ

ตามทีไอ้คุณหนูมันสั่ง จนแล้วจนรอด ปาไปเกือบ ๆ ยี่สิบรอบแล้วก็ยังไม่ได้

“เห้ย...กุว่าเราขอซื้อเค้าจะง่ายกว่ามัย” ไอ้เอกเอ่ยขึ้น ทำท่าว่าจะเหนื่อย

“เออ..กุก็ว่างั้นเสียแรงแถมยังเสียเงินเปล่า   ที่สำคัญอมยิ้มจะเต็มกระเป๋ากุแล้ว

เดี๋ยวกุไปเปิดร้านขายลูกอมแม่งซะเลย ฮ่า ๆ”ไอ้ปิงปองเอ่ยเสริม 

“ชิส์  ทำยังงั้นได้ไง  มันจะมีความภูมิใจอะไร๊ มึงคิดดูดิ ไปขอซื้อตุ๊กตาจาก

ร้านปาลูกโป่งอ่ะ”  ไอ้นัยว่าพร้อมชี้แจงเหตุผล โน้มน้าวให้พวกผมเห็นตามไปด้วย

(นี่มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีลูกผู้ชายสินะ  หึหึ  ว่าแต่พวกกุจะได้ประโยชน์ไรกันวะ

อยากจะถามแม่งหน่อย   ....โน้มน้าวซะพวกกุคล้อยตามเลย  หึหึ)

“งั้นเดี๋ยวกุจะไปซื้อตัวใหม่ที่ร้านให้มึง” ผมว่า  เริ่ม ๆ เหนื่อยแล้วเหมือนกัน

เล็งเห็นว่ามันอาจจะอายที่ซื้อจากร้านปาลูกโป่ง ถ้าไปซื้อที่ร้านขายตุ๊กตา

พวกกุคงไม่เสียศักดิ์ใช่มั้ยวะ...ไอ้นัย

 (ตอนนี้เรื่องศักดิ์ศรีมันพุ่งพล่านครับพึ่งถูกปลุกระดมมา จากไอ้ป่วน)

“ไม่ กุจะเอาตัวนี้อ่ะ  มึงนะแหล่ะปาให้กุให้ได้เลยไอ้เอก”  ไอ้นัยว่า ทำหน้างอสุดๆ

สรุปที่มึงอ้างเรื่องศักดิ์ศรีทั้งหลายแหล่มาเพราะแค่มึงอยากได้ไอ้คิงคอง

ตีฉาบตัวนี้แค่นั้นใช่มั้ย.....................ฟายยยยยยยย  (ขอด่าแม่งหน่อยครับ)

“เออ...มึงน่ะแหล่ะรับผิดชอบเลย  ฮ่า ๆ”  ไอ้เป้ครับแม่งผลักภาระทันที 

“ใช่ ๆ มึงอ่ะ ปาแม่นที่สุดแล้ว”  ไอ้ปิงปองเสริมทัพ  ยกคิ้วกวนตีนผมสองที

(ก็ถ้ามึงจะเข้ากันเป็นปี่เป็นขุ่ยขนาดนี้หล่ะก้อ  มึงย้ายไปอยู่ด้วยกันเลยมั้ย...ห่า

สาธุขอให้แม่งได้เป็นผัวเมียกันไปเลย  กร๊ากกกกกกกกสะใจกุ)

ผมทำท่าอิดออดอยู่เล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ต้องยอมไอ้ตัวป่วนอยู่ดี

แม่งเล่นจ้องเขม็งส่งสายตาคาดโทษมาที่ผมคนเดียว (ความผิดกุรึไงเนี่ย ^^’)

 หึหึ  แต่มือขั้นเทพแบบผมก็ทำสำเร็จ  ในอีก 3 ครั้งถัดมา

ไอ้นัยดีใจใหญ่กอดตุ๊กตาที่ว่าอย่างมีความสุข  เพื่อนตบมือให้ผมกันใหญ่

(เพื่อน ๆ ครับไม่ทราบว่าพวกมึงดีใจกะกูหรือว่าสมน้ำหน้ากุกันแน่ 

ที่ต้องแบกภาระยันนาทีสุดท้าย   ได้ข่าวว่ากุเป็นคนปา 

และเสียตังค์ไปตั้งหลายร้อยสุดท้ายมึงเอาตุ๊กตาไป   

...ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ^^’)

ผมได้แต่อมยิ้ม  นึกถึงเรื่องมันแต่ละเรื่อง ไม่อยากจะบรรยาย 

(มันยาวขี้เกียจอ่ะ  ฮ่า ๆ ล้อเล่นครับ ความประทับใจมันเยอะ

กลัวคนอ่านจะเบื่อ ผมซะก่อน  “ขอแอบอ้อนหน่อยเถอะ”  หึหึ)

.

.


หมูกระต่าย

  • บุคคลทั่วไป
มาต่ออีกนะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ o13

ออฟไลน์ SoN

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +123/-15

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Still_14OC

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-7

ออฟไลน์ Rouk_Uknow

  • Delitto
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
อยากรู้แล้วว่าถ้านัยตื่นมาจะเป็นไง
มาต่อด่วนครับ
เอกยังตามใจคุณหนูเสมอ :z2:

ออฟไลน์ matilda.taon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 ฮ่าๆๆยอมๆไอ้คุณหนูมันไปเถอะ แกสู้ไม่ได้หรอกไอ้คุณชาย :laugh: :laugh:

ryoko_chan

  • บุคคลทั่วไป
มันฮาตรงพ่อพระเอกของเราอย่างฮึดน่ะค่ะ
แค่นัยขอให้ทำ ผองเพื่อนก็กันทำแบบไม่คิดชีวิต ฮ่าฮ่า
ปาเข้าไปเสียเงินไปหลายร้อย
นึกภาพตามแล้วฮาน่ะค่ะ ก๊ากกกกกก :laugh: ผู้ชายตัวใหย่ๆสี่คน ยืนหน้าร้ารปาโป่ง แล้วโหวกเหวกโวยวย
ต้องชนะเกมส์ให้ได้เพื่อเอา คิงคองตีฉาบน่ะค่ะ
ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แค่คิดภาพตามก็ฮาไม่ทนแล้วล่ะค่ะ


แล้วสุดท้ายเป็นไงล่ะคะ? แอบคิดว่า พี่เพื่อนชายอีกทั้งสองไม่ยอมปาต่อ...
อาจจะเป็นเพราะกลัวเสียตังค์เพิ่มอีกก็ได้
ดูได้จากกรณีของเอกสินะคะ ก๊ากกก พอปาครบได้ตุ๊กตา...คนที่ชื่อ ภาคินัย...เอาไปเฉยเลยแบบไม่เสียเงินปาโป่งสักสตางค์
ฮ่าาาาา
ฮาได้ใจจริงๆไอ้คู่นี้้


ปล. แสดงว่า...เอกชอบนัยอยู่ก่อนแล้วนี้เอง...จะมีก็แต่นัย ที่หลงใหลได้ปลื้มแต่สาวๆที่มีชื่อเป็นผลไม้น่าแทะน่ากิน ฮ่าาา :laugh3:

ติดตามเรื่องนี้ค่ะ!

ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9
เป็นกำลังใจให้คนแต่ง สู้กับ PC ที่เจ๊งนะครับ

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
พระเอกของเราทั้งสองคนนี่แมนเว่อร์ ><

ส่วนนายเอกก้อแสบช่ายย่อย อิอิ น่ารักๆ><

อย่าลืมมาต่ออีกน้า

รอรอน้อค๊าฟฟฟ

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
และแล้วกองเซ็นเซอร์คำผิดก็ทำงานเรียบร้อยค่ะ  555+
เร็วมาก ๆ แต่คงไม่ได้ถูกทุกตัวอักษรนะคะ แค่มองผ่าน ๆ
แล้วไม่น่าจะขัดลูกตา  คิคิ  อ่านให้สนุกนะคะ
จบตอนที่ 6 แล้ว  อย่าลืมรอตอนต่อไปนะคะ


ตอนที่ 6  มากกว่าเพื่อนได้มั้ยวะ  (PART 2)

.
ผมนอนมองได้ตัวป่วนของผมหลับตาพริ้ม อยู่ในวงแขนของตัวเอง

ใบหน้าที่น่ารักของมันยู่เล็กน้อย  คงเพราะรู้สึกได้ถึงแรงกอดแน่น ๆ ของผม

ขนตางอนยาวเป็นแพรับกับใบหน้าได้รูป ผิวขาวสะอาดตา

และยังริมฝีปากอวบอิ่มที่แดงระเรื่อดูน่าจูบชะมัด

จนผมเผลอกลืนน้ำลายเข้าไปเอื๊อกใหญ่

ก่อนจะอดทนไม่ไหวกดจูบเบา ๆ ไปยังริมฝีปากอิ่ม

“อืมมมมมม” ไอ้ตัวป่วนส่งเสียงเบาๆ อย่างรำคาญ

ตั้งแต่เมื่อไหร่น๊า  ที่มันน่ารักได้ขนาดนี้  ทำไมถึงได้ทั้งหวงแหน

ทั้งอยากกอด อยากสัมผัส กลัวว่าจะมีใครมาเข้าใกล้

แล้วผมจะทนได้ไหมถ้าจะต้องเลิกสัมผัสมัน  ถ้าเกิดมันไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของเรา

แรงปรารถนาทำให้ผมกดจูบลงไปอีกครั้งแทรกลิ้นร้อนควานหาลิ้นหวานของอีกฝ่าย

ไอ้ตัวป่วนค่อย ๆ ลืมตาเบลอ ๆ ขึ้นมา เหมือนยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่

สองตากระพริบช้า ๆ อยู่สองสามครั้งเพื่อไล่ความง่วง

หลังจากสมองมันทำงาน มันก็เด้งตัวหนีออกจากอกผมทันที

“เห้ย” ไอ้นัยร้องขึ้นอย่างตกใจ  มองผมตอบแบบงง ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม

“มึงตื่นนานแล้วเหรอ” มันว่า  สายตาเฉไปทางอื่นไม่ยอมสบตาผม

ผิวหน้าแดงระเรื่อ  บ่งบอกความอายอย่างชัดเจน

“นานแล้ว  ก็นอนมองมึงอยู่นี่แหล่ะ”   ผมพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

ส่งสายตาหวานเชื่อมไปยังคนตรงหน้าทั้งที่มันไม่ยอมหันมามอง

“เอ่อ.เมื่อคืน...มึงกับกู....” ไอ้นัยเกริ่นขึ้น  อยู่ ๆ เสียงของมันกลับ

เงียบหายไปในลำคอเสียเฉย ๆ ราวกับพูดไม่ออก

คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อคืนมันไม่รู้ว่าเป็นผม  คงอ้างไม่ได้ว่ามันเมาเหมือน ๆ

ครั้งที่แล้ว  เสียงครางที่เรียกชื่อผมเป็นระยะ เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีอยู่แล้ว

(หรือว่ามึงจะเถียงหล่ะ  ....ไอ้นัย)

“กุกับมึง  ...มีอะไรกัน”  ผมพูดตรง ๆ  ไอ้นัยหันขวับมองมาที่ผมที่จ้องมันอยู่ตาเป็นมัน

ก่อนจะหันกลับไปอย่างรวดเร็ว  นัยตาที่เบิกกว้างของมัน ทำผมอมยิ้มนิด ๆ  ที่มุมปาก

(ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย...มึงจะตกใจทำไมเนี่ย  หึหึ)

มันขยับตัวเล็กน้อยเหมือนพยายามสำรวจร่างกายคร่าว ๆ แบบไม่ให้ผมรู้ตัว

ก่อนจะเอ่ยเรื่องที่มันคงสงสัยอยู่

“แต่กุไม่เจ็บ...เอ่อ ตรงนั้น”  มันพูด ก้มหน้างุดหลบสายตาผม

(หรือมันอยากปฏิเสธ..ความสัมพันธ์ของผมกับมันนะ ผมเริ่มไม่แน่ใจ).

“จะเจ็บได้ไง  กุไม่ได้เอา..ใส่. อุ๊บ...” ไอ้ตัวป่วนเอื้อมมือมาปิดปากผมอย่างรวดเร็ว

มันด่าผมชุดใหญ่

“หยุดพูดเลย  อายเป็นมั่งมั้ยห่านี่  พอเลยนะ...เดี๊ยะ ๆ"  แก้มแดงระเรื่อหันมาทางผม

ชี้นิ้วมาจิ้มหน้าผากผมแรง ๆ จนหน้าหงาย  พร้อมส่งสายตาคาดโทษมาให้

(หึหึ  แค่นี้มึงคิดว่ากุจะกลัวเหรอ.นัย  หึหึ  เดี๋ยวกุทบต้นทบดอกซะนี่)

“หึหึ  ก็กุพูดเรื่องจริงนี่  อายทำไมวะ”  ผมว่าขำ ๆ ส่งสายตาเจ้าชู้ส่ง

ไปให้ไอ้นัยต่อ  ก่อนจะดึงไอ้ตัวป่วนมากอดแน่น ๆ  ให้แผ่นหลัง

ของมันแนบมาที่หน้าอกผม  ไอ้นัยทำหน้าเหวอดิ้นขัดขืน

แต่ผมรัดมันแน่นจนคนตัวบางขยับหนีไม่ไหว

“หรือมึงไม่ชอบ”  ผมกระซิบเบา ๆ ที่ใบหู กดจมูกสูดดมที่ซอกคอหอม

ก่อนจะใช้ริมฝีปากดูดกลืนซอกคอขาว ๆ อีกครั้ง ให้เป็นรอยแดงช้ำ

อย่างอดใจไม่ไหว   (มึงน่ารักว่ะนัย)

ไอ้นัยพยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ไม่อาจรอดพ้นสัมผัสของผม

มือแกร่งมุดเข้าใต้เสื้อ ลูบไล้ผิวเนียนอย่างโหยหา

“อย่าเอก...อื๊ออออออ”  มันหันหน้ามาห้ามผมอย่างตระหนก

ผมกดจูบดูดดื่ม ของตัวเองทาบทับริมฝีปากอวบอิ่มของอีกฝ่าย

แทรกลิ้นซอกซอนปากหวานๆ ของอีกฝ่าย รุกเร้าทั้งมือและปาก

จนไอ้ตัวป่วนอ่อนปวกเปียก ครางเบา ๆ อยู่ในอ้อมแขนผม

ใบหน้าแดงกล่ำ นั่งหอบหายใจรวยริน ทิ้งตัวพิงผมเต็มที่

“นัย.......”  ผมเอ่ยขึ้น  (เมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะที่เป็นต่อ หึหึ เสร็จกุ)

มันแค่เฉตามองมาที่ผม  ทั้งที่ยังหอบกระเส่าอยู่อย่างนั้น

ผมวางหน้าพาดลงที่ไหล่ไอ้ตัวป่วน ที่ตอนนี้ปวกเปียกจนแทบไร้แรง

“กุ...เป็นมากกว่าเพื่อนได้มั้ยวะ”  ผมแอบมองดู ปฏิกิริยาที่ยังเรียบเฉยของไอ้ป่วน

หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  รู้สึกลุ้นระทึก จนแทบอยากหยุดหายใจ

“มึงจะรังเกียจมั้ยถ้าจะคบกับกุ  กุ...กุพึ่งรู้ว่าต้องการมึงมากแค่ไหน

หวงมึงขนาดไหน  แทบไม่อยากให้ใครเห็นหรือสัมผัสมึง

กุอยากทำให้มึงมองมาที่กุคนเดียว ถ้ามึงจะถามหาเหตุผล

กุก็คงบอกมึงไม่ได้  ตั้งแต่เมื่อไหร่  หรือว่านานเท่าไหร่

มันคงค่อย ๆ  สะสมมานาน รวม ๆ กันจนเป็นวันนี้ 

แต่เรื่องคืนนั้นมันก็ทำให้หัวใจกุ   ปิดบังมันไม่ไหวแล้ว   

นัย......................  กุต้องการมึง คบกับกุนะ”  ผมเอ่ยราวกับร้องขอมัน

หันไปมองคนในอ้อมกอด หัวใจเต้นรัวแทบจะทะลุออกมานอกอก

มันคงรู้แล้ว  หัวใจผมที่เต้นแรงงง...แรงจนส่งแรงกระแทกไปยังหลังของมัน

มันที่ตอนนี้ใบหน้าร้อนผ่าว จนส่งความร้อนมาถึงผมที่ยื่นหน้าไปคลอเคลียใกล้ๆ

สายตาเดี๋ยวหลบ เดี๋ยวลอบมองผมอยู่ตลอดเวลา

(หึหึ  อายสินะ ไอ้ป่วน  หรือมึงแค่สับสนวะ  หรือจริง ๆ แค่โมโหกันแน่ 

พูดซะทีสิ กุอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว  ..  พูดทีนัย..มึงช่วยพูดที   กุ...กุขอร้อง)

“กุ...เอ่อ...........”    ในที่สุดไอ้นัยก็เปิดปาก

“กุ........กุไม่รู้  กุก็ไม่เข้าใจเอก  มึงชอบกุจริง ๆ เหรอ กุว่าเราอาจจะแค่เมา

 ที่ผ่านมาตอนที่เรามีอะไรกัน มันก็แค่ตอนมึงกะกูเมาเท่านั้น

มึงจะแน่ใจได้ยังไง  ว่าเรา  ... ..  ว่ามึงรักกุ  มึงอาจจะแค่อยากมีเซ็กกะกุ

มึงอาจจะมองว่ามันแปลกใหม่  แล้วมึงทำให้มึงตื่นเต้น

มันอาจจะไม่ใช่ความรักนะเอก  มึงกะกูก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน

สันดานผู้ชายเป็นยังไงมึงกะกุก็รู้กันดี  พอเวลาผ่านไปมึงก็อาจ

อยากจะทิ้งกุ  อยากจะไปจากกุก็ได้  มึงเข้าใจมั้ย มึงเข้าใจกุมั้ยเอก” 

มันพูดเสียงสั่นน้ำตาร้อน ๆ ค่อย ๆไหลอาบแก้มบาง มันเบือนหน้าหนีไปจากผม

ก้มหน้างุดปิดซ่อนความอ่อนแอที่กำลังค่อย ๆ เปิดเผย

ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่น กระชับกอดคนตรงหน้าแน่นๆ

ราวกับว่ากลัวมันจะจางหาย  กดจูบเบา ๆ ที่แก้มไอ้ตัวป่วนเพื่อปลอบใจ

 รู้สึกโกรธตัวเองที่พูดอะไรง่าย ๆ ไม่ได้คิดถึงจิตใจมัน 

มันเป็นคนอ่อนไหว ยิ่งเรื่องเพื่อนยิ่งอ่อนไหว

ผมที่เป็นเพื่อนที่มันสนิทที่สุด  กำลังพยายามก้าวข้ามความเป็นเพื่อน

ของมัน  มันคงกลัว ว่าถ้าเราข้ามความเป็นเพื่อนไปแล้ว 

ตอนที่เราเลิกกัน  ตอนที่มันเบื่อผม  หรือผมเบื่อมัน 

“เราคงจะกลับไปยืนในสถานะเดิมอีกไม่ได้แล้ว”

(มึงกลัวเรื่องนี้ใช่ไหมนัย  กลัวว่าในที่สุดเราจะต้องเลิกคบกัน)

“นัย.......... กุเข้าใจ  เข้าใจทุกอย่าง  ฟังกุนะ ความรู้สึกกุ

ไม่ใช่แค่ชั่วคราวประเดี๋ยวประด๋าว  แต่มันมีมานานแค่กุไม่แน่ใจ

มึงคบกุมาเป็นสิบ ๆ ปี ผ่านผู้หญิงมามากมายพอ ๆ กับมึง

เคยมีคนไหนที่กุขอคบมั้ย   แค่เซ็กแต่มันก็ไม่ได้ทำให้กุรักมึงเข้าใจมั้ย

กุเคยถามตัวเองว่าทำไมกุต้องยอมมึง  ทั้ง ๆ ทีกุไม่เคยยอมใคร 

ทำไมกุต้องตามใจมึงกุเองก็ตอบไม่ได้ ทำไมต้องสนใจเวลามึงเสียใจ 

ทำไมก็ต้องดีใจเวลาที่มึงมีความสุข เวลากุโกรธมึงกุอยากจะหนีมึง

แม่งไปให้ไกล ๆ มึงรู้มั้ย  กุไม่เคยทำได้สักที ต้องกลับมาหามึง

กุรู้แค่ว่าอยากอยู่ใกล้ ๆ มึงไม่ว่าจะยังไง  ไม่ว่าตอนไหน อยากทำให้มึงยิ้ม

กุชอบรอยยิ้มที่สดใสของมึง ชอบที่มึงเอาแต่ใจ  อยากคอยปกป้องถ้ามึงจะต้องเสียใจ

เซ็กอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตกุ  แต่คนที่กุมีเซ็กแล้วกุก็รักมีแค่มึงนะนัย

มึงพอจะยอมรับเหตุผลพวกนี้ได้ไหม  ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง กุคงตอบมึงไม่ได้

กุคงบอกได้แค่ว่า  อย่างน้อยกุกับมึงก็จะยังเป็นเพื่อนกันตลอดไปแน่นอน”

ผมตอบ มองไปยังตาคู่สวยที่กำลังจ้องมองมาที่ผมอย่างตั้งใจ  ผมเห็นความเชื่อมั่น

และศรัทธา ของมัน

“เอก ...เอก ..กุระ ..อืมมมมมม”    ผมกดจูบปิดปากไอ้ตัวป่วนที่ทำหัวใจผมปั่นป่วน

อยากบอกรักมันก่อน  หึหึ

“กุรักมึงนะไอ้ตัวป่วน”  ผมกระซิบเสียงแผ่ว จับไอ้ตัวดีหันหน้ามาหาผม

ส่งยิ้มแสนหวานไปให้มัน ดึงมันมากอดอย่างทนุถนอมแนบอกผม

มันวางคางพลาดไว้บนไหล่ผม ใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“กุก็รักมึงเอก  ...แต่เราเป็นเพื่อนกันอย่างนี้ต่อไปได้ไหม” มันว่า

หัวใจผมชาวาบ ทั้งที่คิดว่าทุกอย่างกำลังจะลงเอยด้วยดี มันเองก็รักผม

แต่มันก็ให้ผมเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น ผมดันไอ้ป่วนออกจากตัวผม

เพื่อที่จะได้สบตามันว่ามันล้อเล่นหรือเปล่า  แววตาที่ส่งยิ้มมาที่ผม

อย่างสดใสไม่มีทีท่าว่าพูดเล่น  แววตาที่ใสซื่อและจริงใจของมันบอกผม

ผมหน้าเจื่อนลงทันที รู้สึกได้โดยไม่ต้องส่องกระจก  มันพูดจริง...

เสียงที่ยังดังก้องอยู่ในหัว  คงต้องยอมรับความจริง  ยอมรับที่มันตัดสินใจ

ผมหลุบตาลงต่ำยังไม่สามารถตอบอะไร

( แค่ตอนนี้กุขอหลบตามึงก่อนได้มั้ยนัย) 

  ทนไม่ไหวจริง ....เพราะผมมั่นใจมากว่ามันจะไม่ปฏิเสธผม แต่ไม่ใช่   

(อย่าพึ่งมองกุนะนัย  .....เดี๋ยวกุทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา กุไม่อยากให้มึงเห็น

ถ้ามึงรู้ว่ากุเสียใจ  มึงจะรู้สึกผิดสินะ ) ผมเงยหน้ามองคนตาแป๋วที่จ้องมาที่ผม

อย่างรอคำตอบ  ผมยิ้มฝืน ๆ ส่งไปให้ (ถ้ามึงต้องการยังงั้น ...ก็ย่อมได้อยู่แล้วนัย)

“อืม...กุจะเป็นเพื่อนกับมึง”  ผมตอบไปในที่สุดดึงคนตรงหน้ามากอด  อย่างหวงแหน

(คงได้แค่นี้สินะ  ความรักครั้งแรก.........ของกุ)  ดวงตาร้อนผ่าวของผมปล่อยให้น้ำตา

ไหลคลอ เพื่อช่วยปลดปล่อยความเจ็บปวด แต่ต้องกลั้นไม่ให้มันไหล

เพราะรู้ว่าถ้าผมร้องไห้ คนในอ้อมกอดของผมก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กัน

“เอก..ขอบใจนะ  ที่เข้าใจกุ”  คนในอ้อมกอดยังส่งเสียงสดใสส่งผ่านมาให้ผม

ทั้งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังหัวใจสลาย  แทบสิ้นแรง ผมได้แต่เงียบ

“เอก..” ไอ้ตัวป่วนว่า

“...........”

“เอ่อ...มึงเข้าใจคำว่าเป็นเพื่อนของกุมั้ยอ่ะ”  มันว่า 

“ทำไม....กุต้องปล่อยมือจากมึงแล้วสินะ”  ผมคลายอ้อมกอด ทำได้แค่ฝืนยิ้ม

ส่งไปให้ไอ้ป่วนตรงหน้า  ไอ้ตัวป่วนส่งสายตางง ๆ มาที่ผม มองซ้ายทีขวาที

“มึงจะร้องไห้เหรอเอก  ทำไมอ่ะ”    หน้าตามันที่สงสัยอย่างมากมาย ทำให้ผมไม่เข้าใจเช่นกัน

“หึหึ  มึงปฏิเสธกุขนาดนี้  ...จะให้กุหัวเราะไหวได้ไงนัย” ผมตอบน้ำเสียงแห้งผาก

ไม่ได้เป็นการต่อว่าแค่อธิบายเหตุผล น้ำเสียงที่ติดจะเศร้าอย่างช่วยไม่ได้

“กุว่า...มึงไม่เข้าใจความเป็นเพื่อนของกุนะเอก”  มันยังยืนยัน คำพูดที่ทำให้ผมเจ็บปวด

“............”  ผมมองตอบอย่างไม่เข้าใจ  ไอ้นัยถอนหายใจยาวๆๆๆๆๆ

“กุหมายถึงให้มึงเป็นเพื่อนแบบ...แบบ..  เอ่อ  แบบเมื่อคืนไง

คือ ...คือเราก็เป็นเพื่อนกันไป และก็ทำ.................ทำอะไรก้อได้” มันพูดเขิน ๆ

ใบหน้าขาว ๆ แดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง    ผมยิ้มแก้มปริพึ่งเข้าใจความหมาย

ดึงไอ้ตัวป่วนมากอดสุดแรง  จนมันดิ้นขลุกขลิกในอ้อมแขนผม

“ห่าเอ้ย.........ทำกุซะเศร้าเลยมึง  ฮ่าๆๆๆๆ”  หัวใจที่พองโตของผมมีความสุขมากมาย

“ฮ่า ๆๆ  มึงโง่เองนะเอก”  มันโบกหัวผมแรง ๆ ไปทีนึง ผมดันตัวมันออก

“ที่มึงบอกว่าเป็นเพื่อนแบบเมื่อวานได้จริงใช่มั้ย”  ผมมองไปที่มันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

แพรวพราว

“เอ่อ....ใช่”  มันตอบออกลังเล หลังเจอสายตา วิบวับของผม

“งั้นกุขอใช้สิทธิ์เลยแล้วกัน  หึหึ” ผมว่า จับไอ้ตัวป่วนที่ป่วนผม

ได้จนวินาทีสุดท้ายจริง ๆ กดลงที่เตียงนอน

“เห้ย....เดี๋ยว ๆ อืมมมมมมมมมมมมมม”  ผมกดจูบแสนเร่าร้อนไปที่ปากอิ่ม

เลิกเสื้อไอ้ตัวป่วน ก่อนจะลากริมฝีปากร้อน ๆ  ดูดกลืน หน้าอกสวย

“อ๋า ........ เอก อ่ะ......” ไอ้ตัวดีครางเสียงหวาน ผมถอดเสื้อมันพันธนาการ

มือทั้งสองข้างของไอ้นัยไว้  เพื่อไม่ให้ขัดขวาง  หยุดเพื่อหยุดถอดเสื้อผ้าตัวเองทิ้ง

ก่อนจะไล้ลิ้นเสียวลากตามตัวไอ้ป่วน จนมันต้องแอ่นตัวรับ

“อืมมมมมม เอก...”  สายตาไอ้ป่วนหวานเยิ้มด้วยแรงอารมณ์  ผมลากปากหนา ๆ ของผม

ดูดกลืน ทำร่องรอยทั่วตัวไอ้นัย ก่อนจะสอดมือผ่านกางเกงในตัวจิ๋วเพื่อสัมผัสนัยน้อย

ผมแกะกางเกงที่เกะกะของเราทั้งสองทิ้ง ไล้มือลูบขึ้นลงนัยน้อยที่ตื่นเต็มตัว เป็นจังหวะ

ไอ้นัยครางหวาน เด้งตัวรับสัมผัส  ขณะเดียวกันก็ค่อยกระแทรกไอ้ชายน้อยของผม

ไปยังช่องทางหวานเพื่อทำความคุ้นเคย  ผมวนน้องชายรอบช่องหวานอยู่นาน

ไอ้นัยจะหยิบเจลเย็นที่หัวเตียงส่งให้ผม ผมไล้มันรอบช่องหวาน และไอ้ชายน้อยของผม

กดหัวน้องชายตัวเองให้มุดช่องหวาน มือที่ลูบไล้ไอ้นัยน้อยไม่ขาดทำมันส่งเสียงครางไม่เป็น
ภาษา  ถึงจะหยุดไปชั่วครู่เพราะความเจ็บที่ผมมุดเข้า ผมค่อย ๆ ขยับ ไอ้ชายน้อยของผม

จนไอ้นัยคุ้นชิน

“อ่ะ...เอก ระ..เร็วอีก”  เมื่อเสียงสวรรค์สั่ง   (หึหึ  ได้เวลาเช็คบิลแล้วครับ)

ผมกระแทกไม่ยั้ง ทั้งเร็วทั้งรัว ไอ้นัยก็เด้งรับสัมผัสอย่างชำนาญ

แต่ก็แทบหายใจไม่ทัน  เสียงหอบหายใจของเราทั้งคู่ราวกับพึ่งผ่านศึกกันมา

“อ๊ะ....อ่ะ........อ่าส์ ..ซีสสสสสสสสสสสส”  ผมกระแทกแรงๆ สองสามครั้งสุดท้าย

ร่างกายเกร็งกระตุก   ไอ้นัยพ่นน้ำรักก่อน และผมตามมาติด ๆ

ผมค่อย ๆ ถอนไอ้ชายน้อยออกมา  ก่อนจะครอบปากไปที่ไอ้นัยน้อย

ดูดเลีย  ชิมน้ำรักของอีกฝ่ายที่ตกค้าง

“อุ๊ยยยย...เอก   อืมมม”  มันครางเสียวเผลอจิกหัวผมแน่น 

ก่อนจะละปาก ทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ไอ้ตัวป่วน นอนกอดมันหลับตาพริ้ม

อย่างหมดแรง  .............

“รักนะครับ   เพื่อนที่รัก” ผมกระซิบ

“หึหึ”   ไอ้นัยยิ้มหวานทั้งที่หลับตาปี๋ 

แล้วเราสองคนก็ค่อย ๆ ผลอยหลับไป เพราะความอ่อนเพลีย
 
-----------------------------------------------------

TeuyHom

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักดีแฮ่ะ  ชอบๆๆๆ รอตอนต่อไปนะคร้าบบ

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
เพื่อนที่รัก
ชอบอ่ะ
เป็นกำลังใจให้คนเขียนเน้อออ

ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9
ชอบ ชอบ ชอบ  รอตอนต่อไปนะครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






namtarn11

  • บุคคลทั่วไป
 :haun4: :haun4: เป็นเพื่อนกันยังไำงเนี่ย

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
เกือบจะน้ำตาไหลตาม........ดีนะที่แก้ทัน ไม่ัง้นละก้อมีโฮ 555++

ยังไงก้อมาต่ออีกนะค๊าฟฟ

รอรอน้า++

ออฟไลน์ eern

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-5
นี้เค้าไม่รู้เรื่องปิงปองกับเป้เหรอ :z1:

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
ตอนนั้น  เป้ กับ ปิงปองยังไม่ได้เป็นแฟนกันค่ะ  อันนี้ย้อนหลัง ไปเล่าเรื่องนัยกับเอก
อิอิ

วายร้ายหน้าหวาน

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
รักกันแบบเพื่อนเนอะ อิอิ

ออฟไลน์ Rouk_Uknow

  • Delitto
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
ในที่สุด นัยกับเอก ก็รักกัน  :-[

หมูกระต่าย

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ SoN

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +123/-15

nightsza

  • บุคคลทั่วไป
อยากมีเพื่อนแบบนี้มั่งจัง อิอิ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด