รักวุ่นวายของนายตัวขาวสุดซ่า ตอนอวสาน (THE END) Up 11/5/62
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รักวุ่นวายของนายตัวขาวสุดซ่า ตอนอวสาน (THE END) Up 11/5/62  (อ่าน 514574 ครั้ง)

ออฟไลน์ himecrazy

  • Alon€ In th€ DarK
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
 :o8: :o8: ยิ่งอ่านยิ่งหวาน คิงคองน่ารักดีจัง  ขอบคุณค่ะที่เอาเรื่องน่ารักมาลงให้อ่านค่ะ  o13

ออฟไลน์ ao16

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +253/-4
 :o8: :-[  อ่านแล้วเขินแทนอ่ะ   “พี่จะรักโจ้ให้ยิ่งกว่าชีวิตของพี่ พี่สัญญา”  :o8: :-[

shockoBB

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ GeTOuTNoW

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
หนาวซะนะ :-[

คุณโจ้กับคุณเป๊บจะหนาวให้ได้ทุกตอนเลยใช่ไหมครับ :impress2:

ไม่เกรงใจคนโสดเลย :m15:

 :z3: :z3: :z3: :z3:


 :L2:

ออฟไลน์ w1234

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 626
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
หวาน :o8:  ครอบครัวคุณโจ้ก็ดูเอ็นดูคิงคองมากมาย แต่ว่าตอนหน้าจะเสร็จคิงคองป่าวนี่ :oo1:

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
หวานมากจนถึงมากที่สุด ฮ่าาาาาาา

ออฟไลน์ jonathan2624

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 839
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
himecrazy : ความหวานมีเรื่อยๆ ค้าบ อีกสักพักจะเข้าสู่ตอนได้เสียกันแล้วคร้าบบ กำลังเขินว่าจะเขียนเล่ายังไงอะ อิอิ

ao16 : ร้องไห้เพราะประโยคนั้นละค้าบ ตามอ่านไปเรื่อยๆ นะ แล้วจะรู้คับว่าประโยคนี้ของจริง

shockoBB : หวานมากจนเป็นโรคเบาหวานกันเลยค้าบบบ ฮ่าๆๆ

GeTOuTNoW : โหยๆ คนโสดก็หวานได้น้า จริงๆ มันก็มีทะเลาะๆ กันบ้างค้าบ แต่มันไม่แรงนะ เล่าในส่วนที่หวานๆ ดีกว่า เอาแบบหื่นๆ ด้วย อิอิ

w1234 : แอะ ที่น่ารักนี่ ผมหรือ เป๊บอะ ฮ่าๆๆๆ

โจ๊กกุ้ง : ใช่คร้าบ ผมโชคดีที่ครอบครัวเข้าใจค้าบ อีกไม่กี่ตอนผมจะเสียตัวแล้วอะ รออ่านนะครับ อิอิ

m_pop91 : ต้องฉีดอินซูลีนกันเบาหวานกันแล้วละคร้าบบบบ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านคร้าบบบ เม้นๆ ติชมกันได้นะคร้าบบ


โจ้ :pig4:

ออฟไลน์ jonathan2624

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 839
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
Chapter 12 คิงคองคิกขุ คิงคองออดอ้อน
   เอ็ก..อีเอ็ก....เอ้ก.........
เอ็ก..อีเอ็ก....เอ้ก........
“อื๊อ.....อือ....โอยยยเช้าแล้วหรืออ” ผมลืมตาขึ้นแบบไม่เต็มใจนัก เอื้อมมือไปกดมือถือเพื่อปิดเสียงนาฬิกาปลุก
“เป๊บ....เป๊บ....เช้าแล้ว ตื่นคร้าบๆ” ผมพูดพร้อมเขย่าให้เป๊บตื่น
“อีกนิดนะ....ง่วงอะ” เป๊บครวญพร้อมกับกอดผมแน่นกว่าเดิมอีก
“ตื่นช้าเดี๋ยวจะไปเรียนสายนะเป๊บบบ” ผมพูดพลางเอามือแกะหนวดปลาหมึกของมันอะ เพิ่งรู้ว่าคิงคองมีหนวดปลาหมึกเป็นออพชั่นเสริม เหนียวจริงๆ
“สายนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอกกกกน่า นอนต่อๆ ตัวโจ้นิ่มจังงงง” เป๊บใช้ซุปเปอร์หนวดปลาหมึก
“ถ้าไม่ปล่อยจะโกรธแล้วนะ จะไปอาบน้ำ เมื่อคืนก็ไม่ได้อาบบบบ” ผมเริ่มตะคอกเสียงดัง จนเป๊บปล่อยออกจากหนวดปลาหมึก แต่แอบเห็นเป๊บทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ สงสัยขัดใจ ฮิฮิ

   หลังจากหลุดพ้นหนวดปลาหมึกมาได้ ผมก็รีบเดินเข้าห้องน้ำ เหนียวตัวชะมัด อ๊ะ ท่านผู้อ่านอย่าคิดนะครับว่า ผมกับเป๊บสะบึ้มกันอะ ยังไม่ถึงเวลา คิคิ ผมก็ไม่พร้อมด้วยครับ เป๊บน่ารักมากที่รักษาสัญญาเป็นอย่างดี ผมเองก็ไว้ใจเป๊บเยอะเลยละครับ ผมก็อาบน้ำขัดผิวไปเรื่อยครับ ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ออกมาจากห้องน้ำ
“เป๊บคร้าบบบ ตื่นได้แล้วไปอาบน้ำ” ผมตะโกนบอกเป๊บพร้อมกับเอามือดึงเป๊บให้ลุกขึ้น
“คร้าบๆๆ ที่รัก” เป๊บลุกขึ้นจะเดินไปห้องน้ำ แต่ก็หยุดแล้วหันมาพร้อมกับ..........
จุ๊ฟฟฟ...ที่ปากผม “ทำโทษที่โจ้ปลุกเป๊บตั้งแต่เช้า ฮ่าๆๆ” ผมยืนเขินหน้าแดง กรูปลุกเมิงไปเรียนโว้ย จะมาทำโทษกรูทำไมเนี่ย  ทันใดนั้น สายตาเหลือบไปเห็น
“ว๊ากกกกก” ผมแหกปากออกมาระดับปานกลาง
“เป็นอะไรโจ้” เป๊บตกใจที่ผมร้องดัง พร้อมกับเดินเข้ามา
   ผมชี้ไปที่.....เป้ากางเกงของเป๊บ มันตุงมากกกกกก เขินอะ แต่...ใหญ่จัง ว๊ากกกกก
“ฮ่าๆๆๆ ทำตกใจไปได้โจ้ ธรรมชาติของผู้ชายนี่น่า จะดูมั้ย เป๊บจะถอดกางเกงให้ดู” เป๊บทำท่าจะถอดกางเกง
“บ้าแล้วววว ไม่เอาๆๆ ไปอาบน้ำเลยไป๊ ห้ามทะลึ่ง” ผมพูดพร้อมหันหน้าไปอีกทาง เขินชะมัด
 :-[ :o8:“ฮ่าๆๆ ครับๆ” แล้วเป๊บก็เดินเข้าห้องน้ำไป
   ถ้าอ่านเรื่องราวของผมมาถึงตรงนี้ คงจะคิดว่าผมทำสะดีดสะดิ้งไปหรือเปล่าที่เห็นไอ้นั่นแล้วเขินอาย คิกขุ ผมอยากจะบอกท่านผู้อ่านเลยครับว่า ผมไม่เคยเสียตัวให้ใครมาก่อน เป๊บคือคนแรกครับ แล้วไอ้อาการเขินง่ายเนี่ยมันแก้ไม่หายจริงๆ อย่างที่เล่าๆ ไปในตอนแรกๆ ถ้าเราสองคนไม่พร้อมจะไม่มีอะไรกันเด็ดขาดครับ

   หลังจากอาบน้ำเสร็จเราสองคนก็เดินลงมาทานอาหารเช้าข้างล่าง พ่อกับแม่และจิมนั่งทานอยู่ก่อนแล้ว

“โจ้ เป๊บ มาทานข้าวลูก” แม่ชวน
“เป๊บนั่งข้างพ่อตรงนี้” พ่อชวนเป๊บพร้อมทั้งเอามือตบเก้าอี้ข้างๆ ชิ เป็นลูกรักเจงๆ ชิชิชิ ส่วนผมก็ไปนั่งที่ประจำ ป้าศรีนำอาหารเช้ามาให้
“พี่เป๊บหลับสบายมั้ยครับ” จิมถามปนยิ้มๆ
“สบายมากเลยน้องจิม หมอนข้างหอม นิ่ม นอนกอดทั้งคืนเลยละ” เป๊บตอบ แต่สายตามองมาสบตาผม พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วอมยิ้ม
“หือ ห้องเฮียมีหมอนข้างดีๆ ด้วยหรือ ซื้อที่ไหนอะเฮีย ของจิมหมอนข้างเก่าแล้ว” น้องกรูมันกินหญ้าหรือมันแกล้งไม่รู้เนี่ย เมิงดูหน้ากรูดิ คำตอบอยู่บนหน้ากรูเนี่ย แดงแปร๊ดดดดด เขินนนน
“เออ โจ้แล้วรถของลูกละ เป็นยังไงถึงไหนแล้ว” พ่อถามผม ผมหันไปมองหน้าเป๊บ
“อ๋อ ครับพ่อ คือผมให้คนของพ่อจัดการให้แล้วครับ กล่อง ECU มันรวนนะครับ ทางศูนย์บริการเค้าจะเคลมกล่องตัวใหม่ให้ ประมาณสามสี่วันรถน่าจะเสร็จครับ” เป๊บตอบพ่อไป
“รถไม่ดีหรือ แต่ยังไงก็รบกวนลูกเป๊บด้วยนะ พ่อเองไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ เป็นธุระให้ด้วยลูก”
“ไม่ต้องห่วงครับพ่อ ผมจะดูแลรับผิดชอบเองครับ” เป๊บตอบพ่อและหันมาสบตาผม ผมยิ้มตอบเป๊บไป
“โจ้ หรือลูกอยากได้คันใหม่ เอายี่ห้ออื่นมั้ย คันนี้ขายทิ้งไป” แม่ถาม
“ไม่ต้องครับแม่ รถยังใหม่ซ่อมแล้วขับได้ปกติครับ เปลี่ยนคันนึงเสียดายตังค์อะ”
“แม่เปลี่ยนให้จิมดีกว่า อยากได้ Benz Coupe อะ” จิมเสนอหน้า
“รถเรายังดีขับไปก่อน” พ่อตอบทันที จิมหน้าหงอย ฮ่าๆๆ ผมขำ

   หลังจากทานข้าวเสร็จ เราสองคนก็ขอตัวออกมาก่อน กลัวไปเรียนสายนะครับ ระหว่างการเดินทางผมก็คุยกับเป๊บไปเรื่อยๆ อารมณ์ตอนนี้ผมรู้สึกสนิทกับเป๊บมากขึ้นเลยละครับ เป๊บเองก็น่ารักนะ รู้ใจไปหมดเลยว่าผมชอบอะไรไม่ชอบอะไร
“โจ้ๆ นี่ร้านหมูกรอบ อร่อยมากๆ เลยนะ เดี๋ยววันเสาร์นี้แวะมากินกัน” เป๊บชวนชี้ให้ดูขณะที่ขับรถผ่านหน้าร้าน
“หูยเป๊บ ไขมันทั้งนั้นเลยนะ กินแล้วอ้วนตายอะ” ผมบ่น
“ถ้าเป๊บอ้วนแล้วยังจะรักเป๊บปะละ” เป๊บหันมาถามแบบยิ้ม
“บ้า....รักอยู่แล้ว” ผมยิ้มกว้างเอามือไปขยี้หัวเป๊บ เราสองคนขำพร้อมกัน
   ตลอดทางเราก็คุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยครับ จนเป๊บเปิดไปเลี้ยวซ้ายเลี้ยวเข้ารถเข้ามหา’ลัย ผมก็รู้สึกหวั่นๆ ถ้าเจอตั๋มจะทำตัวยังไง หลังจากเกิดเรื่องนั้นแล้ว ก็ไม่ได้ติดต่อตั๋มอีกเลย
“เป๊บ ตกลงถ้าเจอตั๋ม ทำเฉยๆ ไว้หรือ”
“ใช่ๆ อย่าไปสนใจมัน เดี๋ยวเป๊บอยู่ใกล้ๆ โจ้เอง มันทำอะไรกระทืบมันให้จมดิน”
“ใช้กำลังตลอดอะ” ผมพูดยิ้มๆ เป๊บทำท่าแลบลิ้นใส่ผม
   เป๊บขับรถขึ้นไปจอดที่ชั้นสาม เราสองคนก็เดินข้ามทางเชื่อมระหว่างตึก เข้ามายังอาคารเอนกประสงค์ ก็เจอกับ.........
“วู้วๆๆ ไอ้เป๊บ ไอ้โจ้ ทางนี้ๆ” เบิดกวักมือส่งเสียงเรียกครับ ผมหันไปมองก็เห็นทรายกับฉัตรนั่งอยู่ด้วย เลยรีบเดินเข้าไปหาทันที
“ไงพวกเมิง มานั่งรอไรเนี่ย” ผมถาม
“รอไปเรื่อยๆ อะหอย ถ้าองค์ประชุมครบก็ขึ้นเรียน ฮ่าๆๆ” ฉัตรมันตอบผมครับ (ผมสนิทกับมันมากแล้วละ มันเลยเรียกชื่อผมแปลกๆ เป๊บกับเพื่อนๆ ทราบดีครับ ฮิฮิ)
“เฮ้ยเบิด แล้วไอ้ตัวแสบมันมายัง” เป๊บถามเบิด
“ยังไม่เห็นเลยวะเป๊บ กรูว่าถึงมันมาคงไม่กล้าเข้ามาคุยหรอกมั้ง ก่อเรื่องไว้ขนาดนั้นอะ” เบิดตอบ
“ชั้นก็ว่าเหมือนกัน แต่ถ้าเข้ามาคุยจะทำยังไงละ ชั้นเองก็กำลังงงว่าจะคุยหรือไม่คุย”ทรายตอบเสริม
“เพื่อนๆ ทำตัวปกติกับตั๋มเถอะ สงสารมันนะ มันมีเรื่องกับเราคนเดียว” ผมตอบเสริม
   เราทั้งกลุ่มพูดคุยกัน แต่ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าจะทำตัวยังไงกับตั๋มดี สักพัก โอ๊ต เดินออกมาจากลิฟท์ เมื่อเห็นกลุ่มพวกเรานั่งอยู่เลยเดินเข้ามาทักทาย
“หวัดดีเพื่อนๆ ยังไม่กลับกันหรือ” โอ๊ตถาม
“กลับทำไมวะ นี่พวกกรูนั่งรอขึ้นเรียนเนี่ย” เบิดตอบ
“อ้าว พวกเมิงไม่รู้หรือว่า เลขาของอาจารย์แจ้งเลื่อนการสอนเอาไปรวมกับสัปดาห์หน้า อาจารย์ไม่สบายวะ” โอ๊ตบอก
“เอ้าเร้อ กรูไม่รู้เลยโอ๊ต แล้วคราวนี้จะเอาไงดีเนี่ย” ฉัตรบ่น
“เอางี้ๆ ชั้นว่าเราไปแว๊นซ์กันดีกว่า ว่าแต่ที่ไหนดี” ทรายกริ๊ดกร๊าดขึ้นมา

“ดรีมเวิลมั้ย” เป๊บพูดขึ้นมาด้วยความเร็วสูง เพื่อนๆ ทุกคนรวมทั้งผม หันมามองหน้าเป๊บ ด้วยอารมณ์ ดรีมเวิลลลลลลลลล แว๊บบบบบ เหรออออออออออออออออออ ตัดฉากด้วยความเร็วสูง พวกเรามายืนหน้าดรีมเวิลแล้วววว ฮ่าๆๆๆ

“อะ พวกเมิงๆ เอาบัตรไปคนละใบ กรูเลี้ยงๆ บัตรวีไอพีเล่นได้ทุกอย่างเลยโว้ย” เป๊บแนะนำเพื่อนๆ
“ไอ้เป๊บนี่มันเด็กโคตร มาดรีมเวิลอะนะ ตายละๆ กรูต้องทำตัวแอ๊บแบ๊วด้วยมั้ยเนี่ย” ฉัตรพร่ำเพร้อ
“ฮ่าๆๆๆ” พวกเราทั้งหมดขำพร้อมกัน
“เอาน่าเมิงก็ ตอนเด็กๆ กรูไม่เคยมานี่หว่า พ่อกับแม่ไม่เคยว่างเอาซะเลย สนอง Needs กรูเหอะ” เป๊บพูดยิ้มๆ แต่ผมสังเกตแววตาของเป๊บมีความเศร้าแฝงอยู่
“เออๆๆ งั้นพวกเราก็ทำตัวเป็นเด็กซักวันละกัน ปะ เดินเที่ยวกันเหอะ” เบิดพูด

   เป๊บก็เดินจูงมือผมเข้าไปด้านในของดรีมเวิล ว่าไปก็ไม่ได้มานานเหมือนกันน่า เมื่อก่อนพ่อกับแม่ก็พาผมกับจิมมาเที่ยวนะแหละ เราทั้ง  6 คน (ลากไอ้โอ๊ตมาด้วย ฮ่าๆๆ) ก็เดินไปเครื่องเล่นที่ชื่อว่า ไวกิ้ง ผมยืนมองดูเครื่องเล่นแล้ว โหยยย น่ากลัวอะ
“โจ้ๆ ขึ้นไวกิ้งๆ” เป๊บดูตื่นเต้นอะ ชวนผมยังกะเด็กๆ เลย
“หวายๆ ไม่เอาอะเป๊บ กลัวคร้าบๆ” ผมปฏิเสธเป๊บ แต่เป๊บรั้งแขนจะขึ้นให้ได้ ผมเลยตามใจ
   ว๊ากกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกกกกก กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

   ผมแทบคลานลงจากไวกิ้งเลยละครับ เครื่องเล่นหวาดเสียวมากอะ พอลงจากไวกิ้งมา เป๊บก็ลากผมกับทุกคนไปบ้านผีสิง รถไฟคุณปู่ กระเช้า ฯลฯ เล่นไปหลายอย่างจนผมเริ่มมึนๆ แล้ว เลยบอกเป๊บขอตัวไปนั่งพักดีกว่า
“ไอ้เบิดๆ เมิงไปขึ้นเฮอริเคนกับกรู” เป๊บชวนเบิด
“ได้เลยเมิง มันส์ดีวะ นานๆ เล่นที” เบิดมันกอดคอไอ้เป๊บเดินไปขึ้นเฮอริเคน
“กรูไปด้วยๆ พวกเมิงรอกรูด้วย” ไอ้โอ๊ตก็วิ่งตามไปติดๆ
   ผมมองตามหลังสามหนุ่มนั่นไป ก็แอบขำในใจนิดๆ เหมือนเด็กน้อยกันเลยเนี่ย
“อีหอย เป๊บเหมือนเด็กๆ เลยวะเมิง เห็นดี๊ด๊าตลอดเลยวะ หมดมาดเก๊กเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย ฮ่าๆๆ” ฉัตรพูดกับผม
“ชั้นก็ว่านะ ดูเป๊บอารมณ์ดีโคตร” ทรายหันมาพูดกับผม
“นั่นซิ กรูก็คิดแบบพวกเมิงอะ สนิทกับเป๊บมาตั้งสองสามเดือน ไม่เคยเห็นเป๊บอารมณ์ดีเป็นพิเศษแบบนี้เลย
   ผมคิดในใจ นั่นซิ ดูเป๊บเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย นึกถึงคำที่แม่พูดว่า แววตาของเป๊บแฝงไปด้วยความเศร้า ไม่ได้การละ ต้องทำตามที่แม่แนะนำ เราจะต้องเป็นเสาหลักให้เป๊บยึดเหนี่ยวเอง

“หอย เป๊บขอเมิงคบเป็นแฟนยัง” อยู่ดีๆ ฉัตรมันก็ถามขึ้นมา คำถามของฉัตรทำให้ทรายหันหน้ามาสนใจด้วย
“เฮ้ยเมิง มันต้องขอด้วยหรือวะ กรูว่าตอนนี้เป๊บมันก็เป็นแฟนกรูแล้วน่า” ผมตอบไปด้วยความงงๆ คิดแบบนั้นจริงๆ นะ
“ตายแล้ววว อีโจ้อย่าบอกนะว่า เป๊บยังไม่ได้พูดเรื่องขอเป็นแฟน” ทรายพูดขึ้นมา
“ใช่ๆ ไม่เคยขอกรูเป็นแฟนเลยนะ” ผมตอบและเริ่มกังวล คิดตาม เออจริงแฮะ
“ไม่ได้การละ ไอ้เป๊บนี่มันจะจริงจังปะเนี่ย เดี๋ยวกรูจัดการเองอีหอย รับรองเมิงได้เสียกันเร็วขึ้นแน่” ฉัตรพูดด้วยท่าทางมั่นใจ เอ่อ จะให้กรูเสียตัวว่างั้น E-HA
“ฮ่าๆๆ เมิงก็เกินไปอีฉัตร กรูว่าเป็นแบบนี้ก็ดีนะ รู้กันสองคนว่าเป็นแฟนหรือไม่เป็นแฟน”
“อีฉัตรๆ ชั้นคิดว่า เป๊บมันอาจจะไม่มั่นใจอะไรบางอย่างหรือเปล่า ชั้นว่ามันคิดนะแหละแต่จังหวะยังไม่ให้” ทรายถามฉัตร
“กรูก็ว่าวะอีทราย เอางี้ เดี๋ยวเจ๊จัดให้เอง รับรอง มันขอโจ้เป็นแฟนแน่” ฮ่าๆๆ สองสาวหัวเราะขึ้นพร้อมกัน
   ผมทำท่าจะถามมันต่อว่าจะจัดการยังไง (ลึกๆ ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนะครับ เพราะมั่นใจในตัวเป๊บอยู่แล้ว คนเรารักกันต้องเชื่อใจซึ่งกันและกันครับ)  แต่สายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาตัวใหญ่ของดรีมเวิล จะใกล้ๆ บ่ายสองโมงแล้ว

“เออว่าไปนี่ก็จะใกล้ๆ บ่ายสองโมงแล้ว ในดรีมเวิลมีร้านอาหารมั้ยเนี่ย” ผมถามฉัตรกับทราย
“ชั้นไม่เห็นนะโจ้ ในดรีมเวิลก็จะเป็นร้านขนม ไอติม มากกว่านะ” ทรายตอบ
“เออกรูเห็นเคเอฟซีแถวๆ ที่เดินผ่านมานะ ไปแดกกันปะ” ฉัตรตอบกึ่งชวน
“หรือจะออกไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ” ทรายเสนอ
“อย่าออกไปเลยอีทราย มันอยู่ข้างทาง สะอาดหรือเปล่า กรูว่ากินเคเอฟซีเหอะ ส่วนมื้อเย็นถ้ายังไม่รีบกลับ เดี๋ยวไปแดกหรูๆ ในเมือง” ฉัตรแย้ง
“เออก็ดีนะ งั้นชวนกันไปกินเคเอฟซีก็ได้” ผมสรุปความ
   นั่งคุยกับทรายและฉัตรไปเรื่อยเปื่อย ปล่อยให้สามหนุ่มเค้าเฮฮากันไป จนสักพักประมาณบ่ายสองยี่สิบสามหนุ่มก็กลับมาครับ
“โจ้คร้าบๆ เป๊บหิวแล้วอะ กินอะไรดีๆ” เป๊บเดินกลับมา กอดคอผมแล้วอ้อนซะงั้นอะ
“ตกลงกับทรายและฉัตรว่าไปกินเคเอฟซีร้านที่เดินผ่านมานะ เดี๋ยวช่วงเย็นๆ ค่อยเข้าไปกินในเมืองก็ได้” ผมเลยหน้าตอบเป๊บพร้อมยิ้มหวานให้ทีนึง
“เออก็ดีวะเป๊บ ปะ พวกเราลุกขึ้น เตรียมแดก หิวแล้วววว” เบิดชวนยังกะไปรบ
   ฮ่าๆๆ พวกเราทั้งหมดหัวเราะพร้อมกัน
“เดี๋ยวมื้อนี้กรูเลี้ยงเองนะ ตอบแทนที่ไอ้ฉัตรจัดการเรื่องค่าอาหารวันนั้น” เบิดเสนอตัวเป็นผู้เลี้ยง
“โถถถถ อีเบิดดดด เมิงเพิ่งสำนึกหรือไงงงงง อีห่า” ฉัตรแขวะไอ้เบิด
   ฮ่าๆๆ พวกเราก็หัวเราะกันอีกรอบ ยกเว้นไอ้โอ๊ตทำหน้างงๆ เพราะมันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่พวกเราก็ไม่ได้คิดที่จะเล่าให้ไอ้โอ๊ตฟังนะครับ
   เบิดสั่งไก่มาเยอะมากเลยครับ ชุดใหญ่ๆ สามชุดได้มั้ง หมดหลายตังค์นะนั่น ผมนั่งข้างเป๊บ ตรงข้ามผมกับเป๊บคือ โอ๊ตกับฉัตร เบิดก็นั่งถัดไปตรงข้ามกับทรายครับ
“โจ้ๆ ป้อนๆ” เป๊บอ้าปากรอ ฮ่าๆๆ ทำยังกะลูกนก รอ อาหารจากแม่นกอะ
“แบร่ๆ กินเองเซ่ มือก็มีอะ” ผมแลบลิ้นใส่ พร้อมพูดดุๆ แต่หน้าอมยิ้มนะ ฮิฮิ
“ไม่เอาอะๆ ป้อนหน่อยนะที่รักนะ นะๆ” เป๊บยังจะอ้าปากรออีก
“อ๊ะ อ้ามมม” ผมตัดชิ้นไก่ขนาดพอดีคำ ให้เป๊บ เป๊บเคี้ยวไปยิ้มไป เหมือนเด็กเลยอะ ฮ่าๆๆ
“ต้ายยยยย ตายยยยย ไม่ทราบว่าจะหวานไปถึงไหนยะ อีหอยราก กรูละอิจฉาโว้ยยยยยย” ฉัตรแซวขึ้นมา
   ฮ่าๆๆๆๆๆ :laugh: เราทั้งโต๊ะขำขึ้นพร้อมกัน
พวกเราทานไปเฮอาไป คุยกันไปเรื่อยๆ ครับ ไก่เคเอฟซี วันนี้อร่อยกว่าวันอื่น เพราะผมได้ทานกับคนที่ไม่เคยชอบหน้ากันมาก่อน ซึ่งนั่นก็คือ ไอ้เป๊บ แต่ตอนนี้มันมายืนข้างกายผม รักผม และดูแลผมได้อย่างดีที่สุด ผมมีเพื่อนที่รักผม เช่น ฉัตร เบิด ทราย ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไร ก็มักจะโทรมาปลอบใจกันเสมอ วันนี้มีความสุขจังเลยครับ อยากให้เป็นแบบนี้ไปนานๆ จังเลย

ต่อตอนหน้าคร้าบบบบบบ

ออฟไลน์ ao16

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +253/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ -Otto-

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
อ่านตอนแรกๆไม่ถูกกันแต่ก็ไม่กี่ตอน หลังจากนั้นหวานตลอดๆ ชอบค่ะ
แต่แอบสงสารตั๋มนะคงเมา แต่ไม่น่าทำแบบนั้น อยากรู้ตั๋มเป็นไงต่อ
ปล.รอตอนหวานๆตอนต่อไปค่ะ

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
ฉัตรฮาอ่ะ ฮ่าๆ แอบสงสารตั๋มนะแต่ก็ทำไงได้ เดี๋ยวก็เจอคนดีๆเองเนอะ เป็บเหมือนเด็กเลยนะเนี่ย

ออฟไลน์ w1234

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 626
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
ตอนนี้เป๊บนำตัวน่ารักมากเลย โจ้ก็น่ารัก :L1: :pig4: :call:

ออฟไลน์ GeTOuTNoW

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ตกลงมีแผนไรทำให้คุณเป๊บขอคุณโจ้เป็นแฟน :m28:

 :L2: :L2: :L2:

esundarn

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องน่ารักมากเลย ทั้งครอบครัว แฟน เพื่อน ทุกคนน่ารักจัง อ่านแล้วอมยิ้ม ^^

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
ไก่หวานเลย ฮ่าาาาาาาาาาาาาาา

ออฟไลน์ jonathan2624

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 839
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
ao16 : ขอบคุณคร้าบบบบ

-Otto-  : ใช่คร้าบบบผมกับเป๊บน่ารักใช่ป่าววววว ฮ่าๆๆ

MiSS-U : จริงๆ กว่าจะลงเอยกันได้ก็กัดกันเยอะนะคร้าบ แต่เล่าข้ามๆ ไปบ้าง ส่วนเรื่องของตั๋มน่าจะตอนหน้านี่ละครับ ตอนต่อไปจะได้เสียกันแล้วอะ กำลังเขินว่าจะเขียนแนวไหนนะซิ อิอิ

โจ๊กกุ้ง : ใช่ครับๆ ฉัตรฮามากเลยนะ ผมรักมันมากเลยละ ยังไงอ่านตอนที่ 13 แล้ว จะรักฉัตรเหมือนผมด้วยน้า

w1234 : ฮ่าๆๆ น่ารักทั้งคู่ใช่มั้ยค้าบบบ


esundarn : ขอบคุณคร้าบบบบบ

DE SaiKuNee : ขอบคุณคร้าบบบที่กดบวกให้ครับบบบบ

roseen : ขอบคุณคร้าบบบบ

m_pop91 : ใช่ครับๆ ไก่สูตรหวานเลยละ ฮ่าๆๆ


ขอบคุณทุกคนมากคร้าบบบ ใกล้ถึงตอนได้เสียกันแล้วอะ อาจจะใช้เวลาเขียนหลายวันคร้าบบบ

โจ้ :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






DexTunG

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ jonathan2624

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 839
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
Chapter 13 คิงคองขอเป็นแฟน มิตรภาพของเพื่อน
   พวกเราทั้งกลุ่มทานไก่เคเอฟซีไป นั่งคุยไปเรื่อยๆ จนประมาณบ่ายสามโมงครึ่ง เสียงตามสายของดรีมเวิลประกาศปิดในเวลา 16.00 น. ปิดเร็วเพราะวันธรรมดานี่เอง ถ้าเป็นเสาร์อาทิตย์คงปิดเย็นกว่านี้ พวกเราก็เดินออกจากร้านออกไปด้านนอกเพื่อจะกลับบ้านกัน
“เออแล้วจะเอาไงต่อเนี่ย ไปแว๊นซ์กันที่ไหนอีกปะ” ฉัตรถามขึ้นมาขณะที่กำลังเดินออกจากดรีมเวิล
“ทุกคนๆ ชั้นว่านานๆ อาจารย์แกจะป่วย จนทำให้พวกเราได้มาเที่ยวกันเนี่ย อย่าเพิ่งแยกย้ายกันกลับเล้ย ไปแรดๆ ต่อกันเหอะ” ทรายเปรยขึ้นมา
“แล้วเมิงคิดว่าเราจะไปไหนกัน” เบิดถามทราย
“ชั้นมอบให้อีฉัตรคิดยะ” ทรายโบ้ยไปให้ฉัตร
“อ้าวอีนี่นิ อยากแรดแต่มาลงกรูเนอะ” ฉัตรแขวะ
   ฮ่าๆๆๆ พวกเราขำพร้อมกัน
“พวกเมิงอยากได้บรรยากาศแบบไหนละ” ฉัตรถาม
“อีฉัตรเอาแบบโรแมนติค ชมวิว บรรยากาศเหมาะกับการเสียตัวเลยนะแก” ทรายเสริม
   ฮ่าๆๆๆ ขำพร้อมกันอีก
“อีทรายตกลงเมิงจะเสียตัวเองหรือจะชมบรรยากาศ อีนี่นิ ฮ่าๆๆ” ฉัตรพูดไปขำไป
“ตกลงพวกเมิงเห็นด้วยนะว่าเอาบรรยากาศตามที่อีทรายมันว่า” พวกเราก็พยักหน้าพร้อมๆ กัน
   หลังจากที่ลงมติ ฉัตรก็หยิบมือถือขึ้นมา (มือถือวินโดว์โมบาย ยี่ห้อ โดพอด ที่หน้าจอสัมผัสอะครับ หลายๆ คนคงเคยใช้แน่ สมัยนั้นแพงมากกกกกกกก)

“พ่อคะ ฉัตรเองคะ มีเรื่องรบกวนคุณพ่อคะ....คือพอดีฉัตรกับเพื่อนๆ อยากปาร์ตี้กันนะคะ เอาบรรยากาศโรแมนติก บรรยากาศวิวสวยงามกลางกรุงเทพฯ รบกวนคุณพ่อเป็นธุระให้ฉัตรด้วยนะคะ” ฉัตรพูดกับพ่อดูเป็นทางการจัง ผมแอบคิดในใจ
“ได้คะพ่อ เอาเวลาสักประมาณ 1 ทุ่มก็ได้คะ” ฉัตรคุยกับพ่อไปพลางมองนาฬิกาบนมือถือไป
“แบบพิเศษคะ ฟูลออฟชั่นคะพ่อ อะไรนะคะ ไปถูกคะๆ แล้วเค้าอยู่ในเครือบริษัทเรามั้ยคะ”
“ได้คะๆ ขอบคุณมากคะพ่อ คิดถึงนะคะ กลับบ้านมาเยี่ยมฉัตรบ้างนะ สวัสดีคะ” ฉัตรวางสาย
“จัดการเรียบร้อยแล้วพวกเมิง คืนนี้เต็มที่ เออ ก่อนกลับใครจะเข้าห้องน้ำบ้างเนี่ย กรูไปห้องน้ำเดี๋ยวมา” ฉัตรถามขึ้นมา
“เออๆ กรูไปด้วยๆ ไอ้เป๊บ มาเป็นเพื่อนกรูหน่อยดิ” เบิดชวน
“เออได้ๆ ที่รักไปห้องน้ำมั้ย” เป๊บหันมาถามผม ผมส่ายหน้าปฏิเสธ
   ฉัตร เบิด เป๊บ ก็เดินไปห้องน้ำพร้อมกัน
“แล้วตกลงฉัตรมันจะพาไปแว๊นซ์ที่ไหนวะทราย” ผมถามทราย
“ชั้นก็ไม่รู้วะ แต่ดูน่าสนุก อีฉัตรมันชำนาญรอไปแรดอย่างเดียว โฮะๆๆ” อีนี่ขำเหมือนแม่มด ผมคิดแซวในใจ ฮิฮิ
“โอ๊ตไปด้วยกันเนอะ” ผมหันไปถามโอ๊ต
“ไปๆ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามากะพวกเมิงสนุกอะ รู้งี้กรูไม่บ้าเรียนคนเดียวหรอก ฮ่าๆๆ” ผมกับทรายก็ขำด้วย
   ประมาณห้านาที ทั้งสามคนก็เดินกลับมา ฉัตรส่งกุญแจรถให้เบิด พร้อมกับสั่งว่า
“อีเบิดเมิงขับ อีทราย อีโอ๊ตมานั่งรถกรูเนี่ย อย่าไปขัดอีโจ้กะผัวมัน” ฉัตรออกคำสั่ง แต่หน้ามันอมยิ้มยังกะมีแผน ชิ
“อีบ้า เมิงนี่กรูกับเป๊บยังเวอร์จิ้นโว้ยยยย ห่านี่” ผมด่าอีฉัตร
“ที่รักๆ คือเป๊บไม่จิ้นแล้วอะ” เป๊บสะกิดพร้อมทั้งบอกเสียงคิกขุใส่ผมอะ
   
ฮ่าๆๆๆๆ ฉัตร เบิด ทราย โอ๊ต ขำพร้อมกัน ส่วนผมหน้าแดง เพราะคิดว่าเป๊บมันช่ำชองแน่ แต่กรูยังไม่เคยง่า ชิชิชิ
“ไอ้ฉัตร กรูไม่กล้าขับรถเมิงอะ Series 7 นะเว้ยนั้น แล้วถ้ากรูไปเฉี่ยวชนไม่มีปัญญาซ่อมให้เมิงอะ”
“เอาเหอะ ขับๆ ไป เมิงอย่าพากรูคว่ำตายละกัน ชนแม่มกรูซ่อมเอง ซ่อมไม่ได้ก็ซื้อใหม่ มันจะคันกี่บาทกันเชียว” ฉัตรบ่นกลับ
“เอออีรวยยยยย งั้นกรูซิ่งเมิงอย่าด่านะ” เบิดสวนกลับ
“ให้มันแน่ ซัดให้มันมิดคันเร่งนั่นละ อย่าได้แคร์พลังงานฟอสซิล” ฉัตรสวนอีก
“ฮ่าๆๆ” เบิดขำ
   ตกลงกันเสร็จพวกเราก็ขับรถออกมาจากดรีมเวิล ฉัตร ทราย โอ๊ต นั่งคันเดียวกันโดยมีเบิดเป็นคนขับ ส่วนผมก็นั่งกับหวานใจไง ฮิฮิ
“เป๊บๆ ตกลงเราไปแว๊นซ์กันที่ไหนอะ” ผมถามเป๊บ
“ไม่รู้เหมือนกันครับโจ้ ฉัตรบอกว่าจัดการแล้ว เอาไว้ใกล้เวลาจะบอกอีกที”
“อ้าวหรือ แล้วจะเดินทางกันกี่โมงเนี่ย แล้วนี่จะไปไหนก่อนละเป๊บ”
“ฉัตรมันบอกเป๊บก่อนจะขับออกมาว่า กลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวกันก่อน แล้วค่อยไปเที่ยวกันนะ”
“ก็ดีนะ ตอนนี้เริ่มเหนียวตัวละ กลับบ้านไปอาบน้ำดีกว่า” ผมหันไปมองเป๊บ เป๊บยิ้มให้ แถมคว้ามือผมไปจุ๊ฟฟฟด้วย เขินนนนน อะ

   เมื่อกลับมาถึงบ้าน ผมกับเป๊บก็เดินเข้าไปในบ้าน พบป้าศรีแกนั่งดูทีวีอยู่ในห้องรับแขก
“ป้าศรีคร้าบ ทำไมบ้านเงียบจังครับ”
“อ๋อคุณหนูใหญ่ คือ คุณท่านทั้งสองกับคุณหนูเล็กออกไปข้างนอกกันนะคะ ป้าเลยมานั่งในห้องรับแขกเผื่อมีใครมาหานะคะ”
“อ๋อหรือครับ” ผมหยิบมือถือมากดหาเจ้าจิม
“ที่รักๆ เป๊บขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วรีบตามไปข้างบนนะ” ผมพยักหน้า หูแนบกับโทรศัพท์อยู่
“ฮัลโหล เจ้าจิม อยู่ไหนอะ”
“อ๋อ เฮีย พาพ่อกับแม่มากินข้าวที่ห้าง แล้วเฮียละอยู่ไหน”
“อยู่บ้านๆ พอดีกลับมาอาบน้ำจะออกไปข้างนอกกับเป๊บนะ งั้นฝากบอกพ่อกับแม่ว่าคืนนี้กลับประมาณสี่ทุ่มนะ ทานข้าวก่อนได้เลย”
“โอเคๆ เฮีย เที่ยวให้สนุกนะ ไม่ต้องรีบกลับ ฝากดูแลพี่เขยด้วยละเฮีย ฮ่าๆๆ” แล้วเจ้าจิมมันก็รีบวางสาย
“ไอ้..”วุ้ยจะด่ามันก็รีบวาง ชิ ขึ้นไปอาบน้ำดีกว่า
   หลังจากที่ผมกับเป๊บอาบน้ำเสร็จ ก็เดินลงมาชั้นล่าง ผมมองดูนาฬิกาบนข้อมือ เวลาประมาณ 18.00 น.แล้ว Where ever you go what ever you do เสียงมือถือผมดังขึ้น ดูหน้าจอ อีฉัตรโทรมา ผมกดรับสาย
“ว่าไงเมิง”
“อีหอย กรูถึงปากซอยทางเข้าบ้านเมิงแล้วนะ เดี๋ยวไปรับ”
“อ้าวเมิงมารับเรอะ ไม่ต้องลำบาก กรูกับเป๊บไปเองได้นะเมิง”
“ไม่เป็นไร กรูมาถึงแล้ว เมิงรอหน้าบ้านได้เลย” ฉัตรวางสายไป
“มีอะไรหรือที่รัก” เป๊บถาม
“ฉัตรโทรมาบอกว่าให้รอหน้าบ้านกำลังจะมารับอะเป๊บ”
   ปิ๊นๆๆๆ เสียงกดแตรรถหน้าบ้าน ผมกับเป๊บเดินออกไป เห็นฉัตรลงออกมายืนนอกรถ
“โห อีหอย เมิงแต่งตัวน่ารักวะ เป๊บก็แต่งตัวหล่อโว้ยยยย” ฉัตรแซว

   ผมแต่งตัวเสื้อคอวีสีฟ้า ใส่สร้อยรูปจี้หัวใจ กางเกงสีครีมเข้ารูปครับ มันก็เลยตัดกับผิวขาวๆ นะแหละ ส่วนเป๊บใส่เสื้อยืดสีแดง ตรงแถบกระดุมเป็นหนังสีดำ กางเกงขาเดฟ แถมแขวนแว่นตาดำไว้ที่คอเสื้ออีก หล่ออะ ขอบอกกกกกก
“อีฉัตรเมิงก็แต่งซะสวยนะ ใช่ย่อยนะเมิง” ผมแซวฉัตรไป
   ปิ๊บๆๆ ประตูรถฉัตรเลื่อนเปิดออก (ลืมบอกไปครับ ฉัตรมันเอารถ Alphad Hybrid มาครับ คล้ายรถตู้หรูๆ อะ นั่งสบายโคตร)
“เฮ้ย พวกเมิงขึ้นมาคุยในรถเหอะ จะได้รีบๆ ไป” เบิดบ่นออกมา
“อ้าวพวกเมิงอยู่กันในรถหรือวะ กรูไม่ทันได้สังเกต ฮ่าๆๆ” เป๊บแซวพร้อมขำ
   หลังจากที่ขึ้นมาบนรถ ก็มี เบิดนั่งหน้าคู่คนขับ ตามด้วยแถวกลางเป็นฉัตรกับทราย ถัดมาแถวกลางเป็นผมกับเป๊บ และ โอ๊ตนั่งหลังสุด ระหว่างทางกำลังออกจากซอยผมก็ถามฉัตรว่า......
“อีฉัตร ตกลงนี่เราจะไปแว๊นซ์ไหนนี่”
“เอาน่าอีราก กรูไม่พาเมิงไปฆ่าหรอก” ฮ่าๆๆ ขำกันทั้งรถ
“สิงห์ ไปอาคารสเตททาวเวอร์สีลม ขึ้นทางด่วนไปลงที่ใกล้ที่สุด ขับเร็วๆ ด้วย” ฉัตรสั่งคนขับรถ
“ได้ครับ คุณหนู” สิงห์ตอบรับตามคำสั่ง
   คนขับรถก็ดั่งใจจริงๆ เล้ย เหยียบซะเต็มที่ แต่รถมันนั่งสบายเลยดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่อะครับ ผมกับเป๊บก็นั่งคุยมาตลอดทาง เพื่อนๆ ก็เม้าท์ๆ กันไป จนมาถึงสถานที่ที่ฉัตรมันสั่งนะแหละ
   พวกเราก็ลงจากรถ เดินเข้าไปในอาคารกัน ข้างในล๊อบบี้ มีคนใส่ชุดสูทยืนรออยู่
“คุณฉัตรครับ คุณท่านโทรมาสั่งตามที่ได้แจ้งไว้ครับ”
“ขอบคุณคะ พาไปได้เลยคะ”
   ชายใส่ชุดสูทก็เดินพาเราไปที่ลิฟท์ พวกเราขึ้นลิฟท์ไปชั้น 64 โห สูงจัง ผมเองก็ตื่นเต้นนะ เพราะถามฉัตรมันก็ไม่ค่อยบอกข้อมูลอะไร ถามเป๊บ เป๊บก็ส่ายหน้าไม่รู้ หันไปมองเพื่อนคนอื่นๆ ก็ทำสีหน้าคล้ายๆ ผมนะแหละ
   กิ้ง ลิฟท์เปิดประตูออกมา เดินขึ้นบันไดไปอีกนิดนึง ผมตกใจมาก เพราะนี่คือร้าน Sirocco ร้านที่แพงมาก เพราะมันอยู่ชั้นดาดฟ้า จริงๆ ผมเพิ่งรู้จักร้านนี้จากอินเทอร์เน็ต แต่ไม่เคยรู้ว่ามันอยู่บนตึกสเตททาวเวอร์
“คุณฉัตร โต๊ะด้านริมทางนี้ครับ”
“ขอบคุณคะ” ฉัตรยิ้มตอบ
“ตามสบายนะครับ ทุกอย่างคุณท่านสั่งไว้แล้ว” ชายชุดสูทโค้งให้ฉัตรทีนึง ฉัตรพยักหน้าตอบรับ
“ฮ่าๆๆ เป็นไงละพวกเมิง หรูป่าวๆๆ” ฉัตรถามทุกคน
“สุดยอดเลยวะเมิง วิวสวย บรรยากาศโคตรดีอะ” เบิดชมพร้อมทำท่ายกนิ้ว ทุกคนยิ้ม พยักหน้าเห็นด้วย ผมกับเป๊บมองหน้ากัน สบตากัน บรรยากาศดีมากมาย
“เฮ้ย นั่งๆ ตรงไหนพวกเมิงก็เลือกเอง แต่อีโจ้กับเป๊บนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกรูเนี่ย มันจะได้ดูวิวชัดๆ ” ฉัตรออกคำสั่งจัดแจงครบสูตร

   หลังจากที่พวกเรานั่งกันเสร็จ ผมพยายามมองรอบๆ เพื่อเก็บรายละเอียด เพราะมันสวยนี่น่า ห้องอาหาร Sirocco เป็นร้านอาหารสไตล์เมดิเตอร์เรเนียนอะครับ และเป็นสถานที่พักผ่อนยามดึกของกรุงเทพฯ ด้วยน้า ด้วยความที่ตั้งอยู่บนชั้นที่ 64 จึงทำให้มองเห็นวิวดีๆ ของกรุงเทพฯ ได้กว้างเลยอะครับ มองทางด้านซ้ายเต็มไปด้วยแสงไฟจากตึกสูง ผมก็พยายามมองๆ นะว่าตึกอะไรบ้าง เท่าที่เห็นก็มีใบหยก ตึกธนาคารกสิกร แล้วก็อีกหลายๆ ตึกอะครับ มองทางด้านขวาก็เป็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยา ที่เลี้ยวลดงดงามสวยมากเลยครับ ถ้าทานอาหารอิ่มก็ไปนั่งที่ Sky Bar บาร์เก๋รูปวงกลม พร้อมทั้งนั่งชมแสงไฟรอบๆ ที่เปลี่ยนสีได้ตามจังหวะดนตรีแจ๊ส ของวง Blue Horn สรุปว่าผมชอบมากๆ เลยน้า
“ไงอีหอย ชอบมั้ย” ฉัตรถามผม
“สุดๆ เลยเมิง กรูไม่เคยมาที่นี่เลยนะ เคยดูรายการในทีวีแต่คิดว่าคงไม่มีปัญญามาอะ อาหารแพงมากกกกกก” ผมตอบฉัตรด้วยสีหน้าแบบว่าแพงมาก ฮ่าๆๆ
“ฮ่าๆๆ เรื่องเงินอย่าได้แคร์ มันจะกี่บาทกันเชียว เอ้าเพื่อนๆ ทั้งหลาย เดี๋ยวอาหารมาเมิงก็เตรียมแดก อย่าได้ยั้ง มื้อนี้ เจ๊เลี้ยงงงง” ฉัตรบอกเพื่อนๆ ทุกคนในโต๊ะ
“โห อีฉัตร มันไม่แพงไปเรอะ กรูว่าหารๆ กันก็ได้มั้ง เกรงใจเมิงวะ” ทรายแย้งขึ้นมา ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
“อ้าวอีนี่ อย่าได้ขัดใจกรู แดกไปๆ เครื่องดื่ม จะดงดริ้งอะไรเมิงก็จัดไป หรือไปหยิบที่ Sky Bar ก็ได้” ฉัตรแหกปากขึ้นมา

   ฮ่าๆๆ ทุกคนขำพร้อมกัน อาหารจานแรกที่นำมาเสริฟ คือ Starter เป็นสลัดสไตล์เมดิเตอร์เรเนียนครับ ฉัตรสั่งมาตั้งสามจาน ผมไม่กล้าเหลือบดูราคาเลยนะ เพราะมันคงแพงมาก ตกแต่งมาสวยงามมากจนทุกคนเกรงใจที่จะตักกินเลยอะครับ จานที่สอง คือ ตับห่าน ผมก็จำชื่อฝรั่งไมได้อะนะ เป็นตับชิ้นใหญ่มากๆ สั่งมาสามจานอีก ไม่อยากคิดถึงราคาอีกกกก อ๊ากกกก แต่ขอบอก อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกก ผมกับเป๊บนั่งงาบๆๆ เยอะเลยละ ฮ่าๆๆ หันไปดูเบิดก็ใช่ย่อย มองหน้าทุกคนก็กำลังงาบๆๆ ทานกันไปเม้าท์กันไป สักพักฉัตรคงรำคาญเรื่องเครื่องดื่มละมั้งครับเลยโทรตามสิงห์คนขับรถมายืนข้างๆ มีหน้าที่คือไปหยิบเครื่องดื่มจาก Sky Bar มาอะ จานที่สาม เป็น สเต๊กเนื้อครับ ผมกับเป๊บไม่ทานเนื้อเลยขอเปลี่ยนเป็นหมูแทน ขอบอกครับ อร่อยมากๆ เนื้อหมูนุ่มมาก ตอนกินไปอารมณ์ดีมาก แต่ราคาไม่อยากคิดเลยง่า
“อร่อยมั้ยที่รัก” เป๊บหันมาถามผม
“สุดๆ เลยเป๊บ นี่ถ้าฉัตรไม่พามา คงไม่มีปัญญากินหรอก” ผมตอบและสบตาเป๊บ
“เกินไปน่าที่รัก ไม่มีปัญญาอะไรกัน คราวหลังเป๊บพามาอีก กินให้พุงกางเลยยยย” เป๊บตอบพร้อมเอามือมาขยี้หัวผม ผมยิ้มตอบไป
“นั่นดิอีหอย เป๊บมันรวยจะตายห่า กรูพามาวันนี้แค่นำร่อง เข้าใจปะอีราก” ฉัตรแขวะผม
“ฮ่าๆๆ ตกลงเมิงจะให้กรูเป็นหอยหรือเป็นราก เอาซักอย่าง” ผมแขวะกลับ
“ทั้งสองอย่าง เรียกเมิง หอยรากกกกก” ฉัตรทำเสียงยานๆ อะ
   ฮ่าๆๆๆๆ เราทั้งโต๊ะขำพร้อมกัน รักมันจริงๆ เล้ยอีเพื่อนคนนี้เนี่ย
“เพื่อนๆ อิ่มกันยัง” ฉัตรหันไปถาม ทุกคนพยักหน้าว่าอิ่มแล้ว เพราะแต่ละจานแพงจริงแต่ปริมาณก็เยอะนะ
“เปลี่ยนเป็นของหวานดีปะไอ้ฉัตร” โอ๊ตเสนอแนะ
“เออได้” ฉัตรยกมือเรียกสิงห์
“สิงห์ไปสั่งของหวานมา เอาที่อร่อยๆ บอกพนักงานไป”
“ครับๆ” สิงห์รับคำสั่งแล้วรีบเดินไป
   ไม่นานของหวานก็ถูกยกมา ขอบอกนะครับว่า ดูน่ากินมากกกกกก สุดยอดจริงๆเลย ของหวานที่สั่งมี ทาร์ทแอปเปิ้ล กินกับ ไอติมคาราเมลหอมๆ ขมๆ แล้วก็มีพุดดิ้ง คาราเมล หวานมากๆๆ เค้าเอาไปเผาไฟ จนน้ำตาลมันกลายเป็น กรอบๆ กินกับ สตอเบอรี่เปรี้ยวจิ๊ดดดด คิดได้ไงอะ อร่อยๆ ผมก็งาบๆ กับเป๊บจนเกือบหมดเลยละครับ เพื่อนๆ คนอื่นก็ไม่ต่างกันหม่ำไปคุยไป บรรยากาศดีมาก จนพวกเราหม่ำขนมหวานเสร็จ

“พวกเมิงเดินเล่นรอบๆ ได้นะ ชมวิวไปเรื่อยๆ รีเล็กซ์ๆๆ จะแดกอะไรเพิ่มไปสั่งลงบิลโต๊ะที่นั่งกันนี่แหละ” ฉัตรบอกเพื่อนๆ
“ที่รักๆ เราไปเดินมุมโน้นกันอะ วิวสวยดี” เป๊บชวนผม ผมก็ลุกขึ้น เป๊บเดินจูงมือไป แอบได้ยินเสียงเพื่อนๆ วิ้วๆ ด้วยละ พวกบ้า เขินนนนโว้ยยย ชิ

“สวยมั้ยที่รัก” เป๊บถามในขณะที่สวมกอดด้านหลังผม คางของเป๊บตั้งเกยอยู่บนศรีษะผมพอดี ลมพัดอ่อนๆ ไม่แรงมาก ไออุ่นจากตัวเป๊บ โรแมนติกชะมัดเลย
“สวยครับ โจ้ชอบมากเลยนะ ต้องขอบคุณฉัตรจริงๆ อะ ที่ทำให้ได้มาทานข้าวที่นี่กับเป๊บนะ”
“นั่นซินะ ว่าไปโจ้กับเป๊บศึกษาดูใจกันมากี่เดือนแล้วหว่า” เป๊บถามทำหน้านึกไม่ออก
“แอะ ทำลืมๆ เดี๋ยวตีๆ วันนี้ครบรอบสี่เดือนกับอีกสามวันตะหาก” ผมพูดใส่ไป ชิ ทำลืม
“ฮ่าๆๆ ไม่ได้ลืมนะ เป๊บทดสอบโจ้ต่างหากว่าจำได้มั้ย” เป๊บตอบทำหน้ายิ้มๆ
“เป๊บดีใจที่ได้มารู้จักและรักโจ้นะครับ ชีวิตของเป๊บมีความสุขขึ้นมากตั้งแต่ได้รู้จักกับโจ้นะ เป๊บสัญญาจะรักและดูแลให้ยิ่งกว่าชีวิตของเป๊บเลย” เป๊บพูดกับผม ผมเงยหน้าไปสบตา แววตาของเป๊บแฝงไปด้วยความจริงใจไม่มีแววตาของความเสแสร้งเลย
“ขอบคุณครับเป๊บ โจ้เองก็สัญญาว่าจะดูแลเป๊บตลอดไปนะ” ผมตอบกลับไปด้วยน้ำตาปริ่มๆ เพราะ นึกถึงคำที่แม่สอนนะครับ
   เราสองคนยืนสวมกอดกันสักพักนึง บรรยากาศโรแมนติก วิวสวย อากาศดี ผมไม่สนใจว่าคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังเราสองคนมองดูเราอยู่จะคิดยังไง แต่สำหรับตอนนี้ผมอยากหยุดเวลาความสุข ณ ช่วงนั้นไว้ ตราบนานเท่านานเลยละครับ

“ที่รัก” เป๊บเรียกข้างหูเบาๆ ผมเอี้ยวตัวมา เงยหน้าขึ้นมาสบตาเป๊บ แล้วก็.......
จุ๊ฟฟฟฟฟฟ “ เป็นแฟนกับเป๊บนะครับ” เป๊บพูดพร้อมกับมอบช่อดอกกุหลาบขนาดใหญ่ให้ผม
   ผมอึ้ง...ตกใจ...และตื้นตันกับประโยคที่เป๊บขอผมเป็นแฟนมาก เหลือบตามองไปด้านหลังเป๊บ เห็นเพื่อนๆ ทั้งหมดยืนลุ้นอยู่ แอะ หรือว่าเป็นแผนของอีฉัตรเนี่ยยยย ชิ

“โจ้ครับ เป๊บคิดว่าเราสองคนศึกษาซึ่งกันและกันมาพอสมควรแล้ว เป๊บมั่นใจว่าโจ้คือคนที่เป๊บรัก ตั้งแต่ที่โจ้เข้ามาในชีวิตเป๊บ เป๊บมีความสุขมาก โจ้เข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไปของเป๊บ ทำให้เป๊บมั่นใจว่า โจ้คือคนที่ใช่ โจ้ครับ เป็นแฟนกับเป๊บนะครับ” เป๊บพูดด้วยสีหน้ามีความสุขและแววตาจริงจังมาก
   ผมรับช่อกุหลาบที่เป๊บยื่นมาให้ น้ำตาของผมไหลออกมา ไม่ใช่เพราะเสียใจนะครับ แต่อารมณ์นั้น ผมซาบซึ้ง บอกไม่ถูกว่าน้ำตาไหลออกมาได้ยังไง
“ทำตามที่พูดให้ได้ละกัน ตกลงครับ โจ้เป็นแฟนกับเป๊บ โจ้จะดูแลเป๊บเช่นเดียวกัน สัญญาครับ” ผมไม่รอช้า ผมเอามือโน้มท้ายทอยเป๊บ มาประกบปากผม จุ๊ฟฟฟฟฟฟ........ เราสองคนจูบกันไม่นาน แต่ใจสื่อถึงกัน
   โว้ววววว วิ้วววววววว กริ๊ดดดดดดด และตามด้วยเสียงปรบมือคนแถวๆ นั้น ฮ่าๆๆๆ เขินโคตตรรรรรรรรรรรร
“จุ๊ฟฟ นิดเดียวพอนะเป๊บ ส่วนคืนนี้ ค่อยว่ากัน” ผมกระซิบด้วยเสียงเซ็กซี่ข้างหูเป๊บ ทำเป๊บตัวเกร็งๆ ด้วย ฮ่าๆๆ ลุ้นละเซ่ไอ้ที่ว่ากันคืนนี้ จะเป็นยังไงอะ ฮ่าๆๆๆ

“ยินดีด้วยนะไอ้เป๊บ ที่ขอไอ้โจ้เป็นแฟนแล้ว” ฉัตรเดินเข้ามาแสดงความยินดี ตามด้วยเพื่อนๆ ที่ระดมพูดใส่ จนจำไม่ได้ว่าพูดอะไรกันบ้างเนี่ยยยยย

   หลังจากที่แผนการของฉัตรสำเร็จ เราทุกคนก็เดินกันไปนั่งที่ Sky Bar ดื่มกันไปเรื่อย ผมก็นั่งข้างเป๊บ แต่ไม่เหมือนการนั่งแบบเดิมๆ น้า คือ นั่งแนบชิดใกล้สุดๆ เลยละครับ ก่อนเป็นแฟน ผมยังไม่กล้าขนาดนั้นนะ แต่ตอนนี้ แทบไม่ยากจะแยกจากกันแล้วละ ฮ่าๆๆ

   ผมเหลือบสายตา เห็นฉัตรยืนชมบรรยากาศอีกด้านนึง จึงบอกเป๊บว่าขอตัวไปคุยกะฉัตร เป๊บก็พยักหน้าอนุญาตครับ

“ฉัตร กรูขอบคุณเมิงมากนะ ที่พามาเที่ยวในที่ดีๆ แบบนี้อะ ขอบคุณเมิงที่ช่วยให้กรูกับเป๊บลงเอยกันนะ” ผมเอ่ยขอบคุณฉัตร ฉัตรหันหน้ากลับมายิ้มให้
“โจ้ ไม่ต้องขอบคุณหรอกเมิง เมิงเป็นเพื่อนกรู เรื่องแค่นี้สบายมาก” ฉัตรตอบแบบยิ้มๆ
“โห เมิง ไม่ใช่เรื่องแค่นี้หรอก แต่นี้คือเรื่องที่ดีมากๆ สำหรับกรูนะ ไม่เคยมีเพื่อนกรูคนไหนทำให้กรูขนาดนี้เลย” ผมตอบฉัตรไป
   ฉัตรยิ้มให้ผม น้ำตาคลอๆ
“โจ้ เมิงรู้มั้ย ในชีวิตของกรูนั้นมีทุกอย่าง ไม่ว่ากรูอยากได้อะไรเพียงแค่เอาเงินไปแลก กรูก็ได้มันมา แต่สิ่งหนึ่งที่กรูเอาเงินไปแลกไม่ได้เลย คือ คำว่า มิตรภาพจากเพื่อน กรูไม่มีเพื่อนสนิท ไม่เคยมีเพื่อนที่จริงใจกับกรูเลย จนกรูได้ไปเจอเมิงตอนเรียนนะแหละ แวบแรกกรูถูกชะตากับเมิง กรูไปเอาเบอร์มือถือเมิงจากทราย แล้วโทรไปถามเมิงเรื่องเรียนบ่อยๆ เมิงเองไม่เคยปฏิเสธหรือรำคาญกรูเลย แถมคอยช่วยเรื่องเรียนกรูอีก จนกรูมั่นใจว่า คนแบบเมิงไม่น่าจะหลอกลวงกรู กรูพยายามสังเกตเมิงทุกวัน ไม่แปลกเลยที่มีแต่คนรักเมิงทั้งนั้น เพราะเมิงเป็นคนดี”
“อีโจ้ เมิงเป็นเพื่อนที่ดีกับกรูมากๆ กรูขอให้เมิงประสบความสำเร็จทุกอย่างในชีวิต เมิงมีอะไรให้ช่วยบอกกรูนะ กับเมิงกรูเต็มที่แน่ กรูจะใช้อำนาจทุกอย่างที่ตระกูลกรูมี ช่วยเหลือเมิงเอง” ฉัตรพูดพร้อมกับน้ำตาไหลเป็นทางเลย ส่วนผมนะหรือครับ น้ำตาไหลล่วงหน้าไปแล้ว ฉัตรคงเหงามาก เพราะพ่อกับแม่ก็ทำงานในต่างประเทศเสียส่วนใหญ่

   ผมเดินเข้าไปสวมกอดกับฉัตร กอดแบบแนบแน่นมาก ถ่ายทอดพลังให้เห็นถึงมิตรภาพระหว่างเพื่อนที่เรามีให้กัน
   ฮึก.......ฮือ..... “ขอบคุณมากฉัตร ขอบคุณมาก ฮึก... กรูรักเมิงนะเพื่อนขอให้ผลบุญที่เมิงช่วยกรูส่งผลให้เมิงเจอคนที่ดีๆ และรักเมิงนะ” ผมบอกกับฉัตรไป
“เออ กรูก็รักเมิงนะ” ฉัตรก็สะอื้นไม่ต่างจากผม จนเราสองคนผละออกจากกัน
“อีหอยเช็ดน้ำตา กลับไปนั่งในกลุ่มเพื่อนได้แล้ว ตาแดงแบบนั้นเดี๋ยวพวกห่านั้นมันถามมากอีก” ฉัตรเอาทิชชู่ส่งมาให้
“เมิงก็ด้วยแหละ มาสคาร่าไหลเต็มหน้าแล้ว ไปแต่งหน้าใหม่ไป๊” ผมพูดเสร็จ ฉัตรทำหน้าตกใจว่าโอ้วววม่ายยยย เดี๋ยวชั้นไม่สวย ผมก็ได้แต่ขำ

   ฉัตรขอตัวไปห้องน้ำเพื่อแต่งหน้า ผมเดินกลับมาที่กลุ่มเพื่อนๆ นั่งลงข้างเป๊บ เอียงตัวไปซบไหล่เป๊บ เป๊บหันมามองแบบอมยิ้มแล้วก็หันไปคุยกับ โอ๊ต เบิด ทราย ต่อ ระหว่างที่ผมนั่งพิงไหล่ อันแข็งแกร่งของเป๊บ พลางคิดในใจว่า วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดของผม ผมได้รักเป๊บ เป๊บขอผมเป็นแฟน ผมได้รับรู้ความรักและมิตรภาพของฉัตรที่มีให้ผม ผมสัญญากับตัวเองว่า จะดูแลความรักที่ทุกๆ คนมอบให้ ตลอดไป........

ต่อตอนหน้าคร้าบบบบบ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2011 22:32:27 โดย jonathan2624 »

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
เพื่อนที่จริงใจหายากนะครับในสมัยนี้

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
หวานๆแบบนี้ตลอดไปเลยน้า มีเพื่อนดีๆแบบนี้โชคดีจังเลยน้อ

ออฟไลน์ ao16

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +253/-4

ออฟไลน์ GeTOuTNoW

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ซึ้งมากกกกกกกกกกก

ทั้งความรักจากคนรักและมิตรภาพที่ดีของเพื่อน

เป็นสิ่งสำคัญในชีวิตที่คนเราจะขาดไม่ได้เลย

 :m15: :monkeysad: :sad11: :L2: :L1:

ออฟไลน์ GeTOuTNoW

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ขอให้รักษามิตรภาพนี้ให้ได้ตลอดไปนะครับ :call:

 :L2: :L2: :L2:

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
มีทั้งเพื่อนทั้งแฟนดีๆแบบนี้ ดีใจด้วยครับ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด