เพราะรักใช่ไหม ภาคมัธยม (คุณ Top)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เพราะรักใช่ไหม ภาคมัธยม (คุณ Top)  (อ่าน 92442 ครั้ง)

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
ชอบเรื่องนี้คับ แต่ไม่เห็นมีใครเอามาลง อยากให้เรื่องนี้อยู่ในบอร์ดนี้ด้วย เอามาลงเองแร้วกัน ใครเคยอ่านแล้วไม่ว่ากันนะคับ ขอบคุณผู้แต่งนะคับ ที่แต่งเรื่องนี้ไว้ดีมาก


เพราะรักใช่ไหม ภาคมัธยม
เรื่องของคุณ TopuP

"พี่ท็อป...เราเลิกกันเถอะ แนนมีแฟนใหม่แล้ว!"

ผมตัวชา แทบไม่เชื่อหูตัวเองกับคำพูดที่ได้ยิน ความรู้สึกเหมือนถูกตบฉาดใหญ่
บรรยากาศของโรงอาหารตอนพักกลางวันถึงจะวุ่นวายแค่ไหน
แต่ในตอนนั้นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างหยุดลงแค่นั้น...มีแค่ความเงียบเกิดขึ้นในใจผม

"แนนผิดเอง แต่แนนก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกคนที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะ?"

ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกจากปากผม
ผมหันหลังให้ผู้หญิงที่ก่อนนี้เคยบอกกับผมว่า ผมคือคนที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุด
และผมคือคนที่เธอรักมากที่สุด!

"แนนขอโทษ...แนนขอโทษ..."

คำขอโทษของเธอถูกเสียงจ๊อกแจ๊กในโรงอาหารกลบจนผมแทบจับความไม่ได้
เพราะผมเดินออกจากบริเวณนั้นมาไกลพอสมควรแล้ว

ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องถามเหตุผล

ไม่มีประโยชน์ที่ผมจะอ้อนวอนขอร้องให้เธอไม่จากผมไป

ในเมื่อใจเธอไม่ได้อยู่กับผมแล้ว...

ผมเดินมานั่งข้างสนามบาส
คิดถึงเรื่องราวระหว่างผมกับเธอ
เกือบ1ปีที่เราตัดสินใจคบกันเป็นแฟน
ผมมีความสุขมาก และเธอเองก็แสดงออกว่าเธอมีความสุขมาตลอด

เมื่อวาน...ผมกับเธอยังนั่งกินข้าวด้วยกัน เดินกลับบ้านด้วยกัน
จับมือกันเดินเดินกลับบ้าน

แต่วันนี้เราเลิกกันแล้ว...ด้วยเหตุผลว่า
"เธอมีสิทธิ์ที่จะเลือกคนที่ดีที่สุด!"

ตอนนี้ผมไม่ใช่คนที่ดีที่สุดสำหรับเธออีกแล้ว...

ผมนั่งร้องไห้อยู่ริมสนามบาสอย่างไม่อายสายตาใคร
เพราะตอนนั้นผมไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าในสนามบาสมีคนเล่นบาสกันอยู่...

...

ผมว่าพวกที่เล่นบาสกันอยู่คงคิดเหมือนกัน
ว่าหมอนี่ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่ข้างสนามบาสแบบนี้
ร้องไห้ยังกะนักบาสคนไหนซักคนตายยังงั้นหละ!

แต่ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจหรอกครับว่าใครจะมองยังไง
ก็ผมกำลังเสียใจอยู่นี่หว่า!

"เฮ่ย! ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้วะ?"

ผมหันไปมองที่มาของเสียงอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

ไอ้โซ่นั่นเอง...โซ่เป็นชายหนุ่มร่างสูง ผิวออกคล้ำนิดๆ แต่คิดว่าน่าจะคล้ำเพราะตากแดดบ่อยมากกว่า
รูปร่างของเขาดูก็รู้ว่าเป็นนักกีฬาแน่ๆ ส่วนเรื่องหน้าตา หมอนี่ถือว่าจัดอยู่ในระดับต้นๆของโรงเรียนเลยทีเดียว

ผมเองไม่เคยคุยกับมันหรอกครับ แต่ก็รู้จักว่ามันชื่อไอ้โซ่
เพราะมันดังใช้ได้ทีเดียวในโรงเรียนนี้
คงเพราะหน้าหล่อๆของมัน แล้วก้อเป็นนักกีฬาบาสของโรงเรียน
ส่วนมันเองก็คงรู้จักผมเช่นกัน เพราะผมเป็นคณะกรรมการนักเรียน
(ทั้งผมและโซ่เรียนม.6 ครับ แต่คนละห้อง)
"มึงเปงไรมากป่าวเนี่ย ทำไมต้องร้องไห้ด้วยอะ?"

"มึงมายุ่งไรกะกูอ่ะ กูร้องไห้แล้วมึงชู้ตไม่ลงรึไง!" ผมตอบมันไปอย่างอารมณ์เสีย แต่ก็มิวายกวนตีน

"อ้าวSadนี่ กูเหงมึงนั่งร้องไห้ ก้ออุตส่าเปงห่วง นึกว่าเมียตาย" น่าน...ไอ้ห่า เล่นเอากุจุก

"อะเช็ดน้ำตาหน่อย เปงผู้ชายนะมึง ตัวก้อโต มานั่งร้องไห้ ไม่อายคนมั่งไงวะ" โซ่ยื่นผ้าเช็ดหน้าของมันให้ผม

ผมเองไม่อยากจะรับความปรารถนาดี(รึป่าว) ของมันหรอกคับ แต่นึกๆดูก้อจิง มานั่งร้องไห้ข้างสนามบาส อายคนเหมือนกันหว่ะ

"ขอบใจ...โห แล้วกูจะกล้าเช็ดมั้ยเนี่ย ผ้าเช็ดหน้ามึงเปียกเหงื่อขนาดนี้" ผ้าเช็ดหน้ามันที่ยื่นให้ผมนี่แบบว่าเปียกโชกอะคับ
เหงื่อมันแน่ๆ เล่นบาสแร้วเช็ดเหงื่อตัวเองมาก่อน แร้วยังเสือกจะมาให้กุเช็ดต่อมึงเนี่ยนะ?

"เออโทษที กุลืมไป...ก็กุหวังดีนี่หว่า" มันดึงผ้าเช็ดหน้ามันกลับไปครับ

"อะนะ ชั่งเหอะๆ กุไม่เปงไรหรอก ขอบใจมึงมาก" ผมเอามือเช็ดน้ำตาแล้วทำท่าจะเดินออกจากบริเวณนั้น

"แล้วนั่นมึงจะไปไหนอะ?"

"กุไปไหนแล้วมันเกี่ยวไรกะมึงอะ"

"อ้าวไอ้ห่านี่กวนตีนกูจัง...เออมึงจะไปไหนก็ไป!" มันคงไม่พอใจที่ผมพูดแบบนั้น

ส่วนผมเองไม่ใส่ใจอยู่แล้วครับ อารมณ์ผมตอนนั้นไม่อยากใจใส่ใจเรื่องอื่นหรอก
ผมเดินไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ ก่อนจะตัดสินใจว่าบ่ายนี้ผมจะโดด
เพราะถึงให้ผมเข้าเรียน ผมก็คงเรียนไม่รู้เรื่อง ดีไม่ดีนั่งคิดเรื่องตอนเที่ยงแล้วผมจะนั่งร้องไห้ในห้องเรียน
อายเพื่อนๆ อายอาจารย์ซะเปล่าๆ

ผมขึ้นไปเอากระเป๋านักเรียนบนตึกเรียน และโดดกำแพงด้านหลังออกมา
(เป็นคณะกรรมการนักเรียนที่แย่มากๆ - -")

ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกครับ ว่าผมจะไปไหน จะกลับไปที่หอก็ยังไม่อยากกลับ
อยู่คนเดียวผมต้องคิดฟุ้งซ่านแน่ๆ
ผมเลยเดินไปเรื่อยๆ คิดโน่นคิดนี่
ผ่านที่ไหนที่มีความทรงจำระหว่างผมกับแนน ผมก็จะหยุดมอง
คิดถึงเมื่อก่อนตอนผมกับแนนยังคบกัน...

เอาจริงๆตอนนั้นผมเดินแทบจะทั่วเมืองอ่ะครับ เดินไปเรื่อยๆ
กว่าจะตัดสินใจว่ากลับหอดีกว่าก็ปาเข้าไปเกือบ5โมงเย็นแล้ว

คืนนั้นทั้งคืนผมนอนคิดแต่เรื่องเก่าๆของเราสองคนแล้วร้องไห้
ทั้งที่ผมรู้ทั้งรู้ ว่ายังไงมันก็ไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม...

เช้าวันรุ่งขึ้นผมไม่อยากไปโรงเรียนเลย
ผมไม่อยากไปเจอแนน ผมไม่อยากเห็นหน้าเธออีก
ไม่ใช่ว่าเพราะผมเกลียด แต่ผมอยากจะตัดใจจากเธอ และลืมเธอให้เร็วที่สุด

กลายเป็นว่าวันนั้นทั้งวัน นอกจากในห้องเรียนแล้ว
ตรงไหนที่ผมคิดว่าเธอน่าจะอยู่ ผมพยายามไม่เข้าใกล้เลย

ผมพยายามหลบหน้าเธอตลอดเวลา และผมคิดว่าเธอเองก็คงหลบหน้าผมเหมือนกัน

.....................................................................

เกือบ1เดือนแล้วที่ผมกับเธอพยายามหลบหน้ากัน แต่มันก้อมิวายจะเจอกันบ้าง
ถึงยังไงเราก็อยู่โรงเรียนเดียวกัน

แต่ผมเองก็เริ่มเข้มแข็งขึ้น
ทั้งการที่ไม่ได้อยู่ใกล้ชิด ระยะเวลา เพื่อนๆ และเรื่องกีฬาสีที่ใกล้เข้ามา
ทำให้ผมค่อยๆลืมเรื่องของเธอไปได้บ้าง...

ช่วงนั้นผมกำลังวุ่นวายมากเลยครับ เรื่องการเตรียมงานกีฬาสีของโรงเรียน
เพราะผมรับผิดชอบในเรื่องการจัดเตรียมสถานที่ รวมถึงการจัดหาอุปกรณ์ต่างๆ
นอกว่าเรียนแล้ว ผมก้อทำแต่เรื่องงานกีฬา จนผมแทบไม่ได้คิดถึงแนนเลย
และอีกเพียง 2 สัปดาห์เท่านั้น งานกีฬาสีก็จะเริ่มแล้ว

นอกจากผมเป็นคณะกรรมการนักเรียนแล้ว
ผมยังเป็นสตาฟเชียร์ด้วย อิอิ
ผมอยู่สังกัดสีส้มครับ...ช่วง 2 สัปดาห์สุดท้ายก่อนงานเริ่มเนี่ยแหละที่ผมวุ่นที่สุด

เพราะผมต้องทำงานควบ ทั้งงานคณะกรรมการ และงานสตาฟเชียร์
และช่วงนี้นี่เอง...ที่อะไรๆในชีวิตผมกำลังจะเปลี่ยนไป...

..........................................................................


Share This Topic To FaceBook

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
2 สัปดาห์สุดท้ายก่อนงานกีฬาสีจะเริ่ม

"ท็อป...ถ้าวันนี้ว่างไปประชุมคณะกรรมการสีหน่อยนะ" มะนาวประธานสีส้มบอกกับผม

"อื้มได้เลยมะนาว กี่โมงอ่ะ แล้วทีไหน"

"บ้านเราอ่ะ ตอน5โมงครึ่ง ไปถูกใช่ปะ ใกล้ๆสถานีรถไฟอ่ะ"

"OK ไปถูกๆ แล้ว 5 โมงครึ่งเจอกัน"

เย็นนั้นหลังจากผมจ่ายเงินค่าอุปกรณ์กีฬาสีของโรงเรียนที่ร้านเสร็จ ผมก็ไปประชุมสีที่บ้านมะนาว
แต่ที่ร้านวันนี้คนเยอะมากๆ ผมเลยเลทไปเกือบ 15 นาทีแน่ะ
คณะกรรมการสีคนอื่นๆมากันเยอะแยะแล้ว - -"
คณะกรรมการสีส่วนใหญ่ก็จะเป็นเพื่อนๆม.6 ด้วยกัน แต่ก็มาจากคนละห้องบ้าง แล้วก็มีรุ่นน้องม.4กับม.5 นิดหน่อย

"โทษทีๆ เรามาสาย พอดีไปจ่ายตังค่าอุปกรณ์มาอ่า"

"อ่ะไม่เปงไร พึ่งคุยกันได้ไม่นาน แล้วก็ยังมากันไม่ครบด้วย" มะนาวบอก

"อ้าวจิงดิ มีเลทกว่าเราอีกเหรอเนี่ย? เหอๆ"

"อื้ม...ไอ้โซ่อ่ะ ป่านนี้มันยังไม่มาเลย สงสัยเล่นบาสเพลินอีกแหงม....ชั่งเหอะๆ ไม่ต้องไปรอมันหรอก"

ไอ้โซ่นี่เอง นี่มันอยู่สีเดียวกับผมเหรอเนี่ย แถมเป็นคณะกรรมด้วย
ผมไม่ค่อยรู้ว่าใครเป็นคณะกรรมการสีเท่าไหร่ เพราะตอนที่เค้าเลือกกัน ผมทำงานอยู่กะคณะกรรมการนักเรียน
ส่วนผมโดนเลือกเพราะเพื่อนคงเห็นว่าผมทำงานเป็นอ่ะคับ

พวกเราก็เริ่มคุยกันไปเรื่อยๆ
หลายเรื่อง ทั้งเรื่องเสื้อสตาฟจะเอากี่ตัว แบบเป็นไง เงินมีเท่าไหร่ จะหาจากไหน จะทำพาเหรดยังไง ฯลฯ
จนมาถึงเรื่องสุดท้ายคือคัดตัวนักกีฬา
แต่ไอ้เจ้าหัวหน้าฝ่ายกีฬามันยังไม่โผล่มาเลย...ครับ ก็ไอ้โซ่อะแหละ
ในขณะที่มะนาวกะลังนั่งด่ามันให้พวกเราฟัง มันก็ขับมอไซค์เข้ามาครับ

"เห้ยโทษทีหว่ะมะนาว...คือพอดีรถยางรั่วอะ" ไอ้โซ่มาถึงก้อยกเหตุผลเลยคับ

"ไม่ต้องมาตอแหลเลยอีโซ่ เหงื่อโชกมาขนาดนี้ ชั้นรู้ว่าแกเล่นบาสเพลิน" พวกเราที่ได้แต่นั่งดูก้อแอบขำกันคับ ที่มะนาวรู้ทันไอ้โซ่

"แหมมมม...สวยแล้วยังฉลาดอีกนะเพื่อนมะนาวของเรา เอาน่าๆ ไหนๆก็ไหนๆ มาช้าดีกว่าไม่มานะ"

"ไม่ต้องมาปากหวานเลยแก ดูซินัด 5 โมงครึ่ง มาเอาเกือบ6โมงครึ่งละ...บลา ๆ ๆ" มะนาวก็ด่ามันไปเรื่อบยอะคับ

แต่ผมว่าดูท่าไอ้โซ่มันจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ สงสัยจะชินแล้ว อิอิ
ไอ้โซ่กับมะนาวมันอยู่ห้องเดียวกันครับ คือห้อง2 ส่วนผมอยู่ห้อง1

ผมเองไม่ได้สนใจไรมันหรอกคับไอ้โซ่ เพราะผมไม่สนิท
ถ้าไม่นับวันก่อนที่มันคุยกะผมที่สนามบาส ผมก็ไม่เคยคุยกับมันเลยด้วยซ้ำ

"อ้าวมึงเป็นสตาฟด้วยเหรอวะ?" ไอ้โซ่เห็นผมแล้วคับ

"เออ..แปลกเหรอวะกูเป็นสตาฟเนี่ย?"มันจะมาสงสัยอะไรนักหนาวะ

"ปล๊าว...แต่สตาฟอะ เค้าให้ไปร้องเพลงเชียร์ข้างสนามนะเว่ย ไม่ใช่ไปนั่งร้องไห้!"

อ้าวSadนี่ กวนตีนกูแบบนี้เรยเหรอ กูไปทำไรมึงวะ

"อ้าวๆ...หาเรื่องกันหรือไงวะ กูไปร้องไห้บนหัวมึงรึไง" สถานการณ์ เริ่มตึงเครียดแล้วครับ เพราะความปากหมาของไอ้โซ่

"โอ๊ยยย...หยุดๆ อีโซ่ แกมาช้าแล้วอย่ามาชวนคนอื่นเค้าทะเลาะได้มั้ย มันเสียเวลา เสียงานเสียการ บลา ๆ ๆ ๆ" เอาแล้วคับ มะนาววีนแตก

"เออๆ ไม่พูดก็ได้งะ" ไอ้โซ่ตัดความรำคาญ

ผมเองตอนนั้นเริ่มอารมณ์เสียแล้วหละคับ แต่ไม่อยากจะมีปัญหา ยังไงก็ต้องทำงานร่วมกัน
ผมมืออาชีพครับ การเป็นคณะกรรมการนักเรียนสอนให้ผมรู้จักทำใจที่จะทำงานร่วมกับคนที่ไม่ชอบ

เราคุยกันต่อจนถึงประมาณ 1ทุ่ม
มะนาวเห็นว่ามันดึกแล้ว เลยบอกให้ค่อยประชุมกันใหม่คราวหน้า
พวกเราทั้งหมดก็ทยอยกันกลับบ้าน ส่วนใหญ่เค้าจะเอารถมอไซค์กันมาครับ
มีแต่ผมนี่แหละที่เดินมา น่าเศร้าจัง ก็ผมไม่มีรถนี่หว่า

"อ้าวท็อปจะเดินกลับเหรอ...ไม่ดีๆ เด๋วมะนาวไปส่งดีกว่านะ รอแป๊บนึงมะนาวเอาของไปเก็บในบ้านก่อน" มะนาวใจดีจัง

"เฮ้ยนาวไม่ต้องหรอก เด๋วเราไปส่งมันเอง" ไอ้โซ่เกิดความปรารถนาดีขึ้นมาอีกแล้วคับ

"เออก็ดี ทำตัวมีประโยชน์เป็นเหมือนกันนี่แกอะ" มะนาวเห็นด้วยแต่มิวายแขวะ

"คร๊าบๆ ผมมันคนไร้ประโยชน์" ไอ้โซ่ลากเสียงประชด

ส่วนผมพูดไม่ออกคับ ใจจิงไม่อยากไปกะไอ้โซ่เล๊ย แต่จะปฏิเสธมันก็กะไรอยู่ เด่วมีเรื่องอีก
ผมเลยจำเป็นต้องซ้อนท้ายมอไซค์มันออกมาจากบ้านมะนาว

"บ้านมึงอยู่ไหนอะ" ไอ้โซ่ถามขณะขับรถอยู่

"กูอยู่หอ"

"เออน่านแหละSad อยู่ไหน ทำไมมึงต้องกวนตีนกูด้วยเนี่ย"

"ก้อนะ กูเป็นคนเถรตรง" เหอะๆ จะว่าไปกวนตีนมันเล่นก็สนุกดี อิอิ

"โอเค งั้นมึงไปนอนบ้านกูแล้วกันนะ" น่าน!

"เฮ่ยบ้าเรอะ หอกูอยู่ซอยหลังโรงเรียน ไปส่งกูด้วย" เจอมุขนี้เข้าไปผมหมดอารมณ์กวนตีนมันเลยอะ ร้ายจิงๆ

"อะนะ ทะมายวะ กัวกูปล้ำรึไง"

"พอเหอะๆ มึงชักเพ้อเจ้อละ รีบๆไปส่งกูดีกว่า กูหิวแล้ว"

"เออ กูก้อยังไม่ได้กินไรเหมือนกัน ไปกินข้าวกันก่อนแล้วกันนะ" เวรกรรม กูอยากกลับหอแร้วววว T-T

"เฮ้ย มึงก้อไปส่งกูก่อนดิแล้วค่อยไปกิน"

"ก็ไหนมึงบอกหิวไง ก็ไปกินข้าวก่อน เด๋วกูไปส่งที่หอเอง"

"ไม่เอาอะ กูอยากกลับแล้ว"

"ทำไมวะ กินข้าวกับกูซักแป๊บนี่มันลำบากมากเหรอ มึงรังเกียจกูมากรึไง" เอาแล้วคับ มันเริ่มนอยด์

ผมเลยพูดไม่ออก รู้สึกผิดตะหงิดๆ ว่าผมจะทำตัวเหมือนรังเกียจมันออกไปรึป่าว

"อ่า...ก็ได้ๆ แต่รีบๆกินนะ กูเหนื่อยแล้ว"

มันไม่พูดอะไรครับ แต่มันเลียบรถข้างถนนแล้วก็จอดรถตรงร้านอาหารตามสั่งใกล้ๆโรงเรียน

"กระเพราไข่ดาวจานนึงคับป้า" ไอ้โซ่สั่งอาหารสิ้นคิด

"2 เลยคับ" ผมเลยเอาด้วย - -" คืออยากให้ทำเสร็จไวๆไง

ผมและมันเลือกนั่งโต๊ะในสุดของร้าน เพราะตอนนั้นเหลืออยู่โต๊ะเดียว คนเยอะมากๆ

"เด๋วกูเดินกลับเองก็ได้ ใกล้ถึงหอกูแล้ว" ผมบอกมัน

"อะไรวะ ไม่ได้ๆ กูบอกจะไปส่งมึงก้อต้องไปส่งให้ถึงดิ"

"ไม่เป็นไร กูเดินไปนิดเดียวเอง"

"มึงอย่ามาเรื่องมากได้มั้ยว่ะ...ดูมึงเหมือนจะไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้กูเท่าไหร่เลยนะ"

หง่ะ...อืมมนั่นสินะ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าไม่ค่อยชอบหน้าไอ้โซ่เลย
ไม่ใช่ไม่ชอบหน้าสิ แต่ไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้ๆมันมากกว่า คงเพราะมันชอบกวนตีนผมมั้ง

"กลัวกูเหรอไงวะ" ดูมันพูด

"เฮอะ...ทำไมกูจะต้องกลัวมึงด้วย กูก้อแค่.." ข้าวมาเสริฟพอดีคับ

"อะไรวะ คนก็เยอะทำไมได้เร็วจัง" ผมสงสัย

"อ้าวไม่ดีรึไงวะ ไหนมึงบอกอยากกลับบ้านเร็วๆ...หรือว่าอยากอยู่กะกูนานๆ" ไอ้โซ่พูดพร้อมส่งตาหวาน

"ไอ้ห่า อย่ามาเน่า รีบๆแดกเหอะ กูอยากกลับหอแล้ว" ผมรีบพูดตัดบท ไม่อย่าต่อล้อต่อเถียงกะมันมาก

ทั้งผมทั้งมันตอนกินนี่ไม่ได้พูดไรกันเลยคับ คงเพราะหิวด้วยกันทั้งคู่
เวลาไม่นานกระเพราไข่ดาวของผมและของไอ้โซ่ก้อเหลือแค่จานเปล่าๆ

"อา...ค่อยยังชั่ว...วันนี้ป้าทำอร่อยหว่ะ" ไอ้โซ่พูดออกมาหลังกินเสร็จ

"กูก้อว่าธรรมดาอะ มึงหิวอะดิ"

"ปล่าวน๊า อร่อยเจงๆวันนี้อะ" มันพูดไปแล้วก็ส่งตาหวานให้ผมด้วย

ไอ้บ้านี่ชักยังไงๆแล้วแฮะ - -"

"ไปเหอะ ค่ำมากแล้ว เด๋วที่บ้านมึงก็ว่าเอาหรอก" ผมเร่งมันคับ

"โอเคๆ ปะๆ" พูดจบมันก็เรียกพี่พนักงานมาเก็บตังคับ

ระหว่างที่ผมกะลังจาควักเงินจ่าย มันก็ยืนแบงค์ร้อยให้พี่พนักงานไป แล้วก็บอกผมว่า

"ไม่ต้องอะ กูเลี้ยงเอง"

"ทำไม ไม่เอาอะ กูจ่ายเองได้"

"ม่ายๆๆ กูเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่กูปากหมากะมึงละกัน" อ่า...ไอ้โซ่นี่ก้อเป็นคนดีเหมือนกันแฮะ

ผมเลยไม่พูดอะไรต่อ จิงๆก้อดีคับ กินข้าวฟรี ชอบอยู่แล้ว ^^

จากนั้นไอ้โซ่ก็ไปส่งผมที่หอครับ

"ขอบใจมากนะ"

"ไม่เปงไร ยินดีรับใช้ครับ"

"พูดเพราะๆเป็นด้วยเหรอมึงอะ"

"อ้าว หล่อๆอย่างกูอะ พูดเพราะเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว" ชั่งกล้า - -"

"โหยยย พูดมาด้ายยยยย...เออๆ กูขึ้นหอละ ขอบใจมึงมากนะที่เลี้ยงข้าว" ผมขอบคุณมันอีกครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นหอ

"เฮ้ยเด๋ว แล้วพุ่งนี้ไปร.ร.ไงอะ ให้กูมารับมะ" เกิดความปรารถนาดีอะไรขึ้นมาอีกละพ่อคุณ

"ไม่ต้องอะ ใกล้แค่นี้เอง กูเดินไปเองได้...ปกติก็เดินไปทุกวัน"

"อ่า...เอาเป็นว่า 7 โมงกูมารับนะ" ดูมันครับ ผมพึ่งบอกไปเองนะว่าไปเองได้

"เฮ้ยไม่เปงไร เด๋วกูเดินไป.." พูดไม่ทันจบมันบิดรถออกไปซะแล้วครับ

เวงจิงๆไอ้นี่ แล้วมึงจะมารับกูไปร.ร.เพื่อ?

..........................................................................

เสียงนาฬิกาปลุกดังตอน 6 โมงครึ่ง
ผมตื่นตามเวลาทุกวัน อาบน้ำ แต่งตัว แล้วไปโรงเรียนตอน7โมง
จะว่าไปก็แปลก เหมือนไอ้โซ่มันรู้แฮะว่าผมไปโรงเรียนตอน7โมง?
วันนี้มันบอกว่าจะแวะมารับผมไปโรงเรียน ผมก็งงอยู่ว่ามันจะมารับทำไม

แต่ก็ดีครับ เดินไปเองก็เกือบ10นาที....มันมารับก็ดี ไม่เมื่อย อิอิ
พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ 7โมงผมก็ลงมารอมันข้างล่างหอพัก

7.05 น.
.
.
7.10 น.
.
.
.
7.15 น.

โอเค พอที กูไม่รอมึงแล้วสาด!!!
มันเบี้ยวผมคับ! จิงผมเองก็ไม่น่าจะไปรอมันหรอก
จะรู้ได้ไงว่ามันพูดจิงรึป่าวที่บอกจามารับ พึ่งรู้จักกันเอง
ผมหัวเสียพอสมควรเลยนะ ที่ต้องมาเสียเวลารอมันตั้ง15นาที
แถมอารมณ์เสียที่มันเบี้ยวผมด้วย ผมไม่ค่อยชอบคนที่พูดไม่เป็นคำพูดเท่าไหร่
ผมเลยเดินไปโรงเรียนอย่างอารมณ์เสียตั้งแต่เช้า...

ตอนเที่ยง...
ระหว่างที่ผมกะลังนั่งกินข้าวกะเพื่อนๆผมอยู่
ไอ้โซ่โผล่มาจากไหนไม่รู้คับ

"เฮ้ยท็อป โทษทีหว่ะ มะเช้ากูตื่นสาย"

ผมมองมันด้วยความเซ็ง "อะไร...มึงตื่นสายแล้วเกี่ยวไรกะกู"

"ก็กูไปรับมึงตอนเกือบ7โมงครึ่ง มึงไม่อยู่แล้วอ่า"

"อืม กูเดินมาร.ร.เองเป็น มึงไม่ต้องไปรับกูหรอก...เมื่อเช้ากูก็ไม่ได้รอมึงซักหน่อย" ผมโกหกมันไปคับ

"เหรอ" ดูมันหน้าเสียเล็กน้อย เหมือนผิดหวังอะไรซักอย่าง

"งั้นกูไปก่อนนะ โทษทีที่กวน" มันพูดเสร็จก็เดินไป

ผมรู้สึกแปลกๆคับ เวลาเห็นมันทำหน้าผิดหวังแบบมะกี๊
แล้วคำพูดที่บอกว่า "ขอโทษที่กวน" ฟังดูยังไงไม่รู้
ผมไม่ชอบเลย เห็นแล้วไม่ค่อยสบายใจพิกล

จากนั้นผมก็ใช้ชีวิตของผมตามปกติครับ
เช้าเดินมาโรงเรียน เย็นก็เดินกลับหอ...

จนวันนึง มะนาวนัดประชุมคณะกรรมการสีที่บ้านอีกรอบ
ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปบ้านมะนาวอยู่ ก็มีรถกระบะคันนึงขับเข้ามาจอดข้างๆทาง
คนขับเปิดกระจกเรียกผม "ไอ้ตี๋ ขึ้นรถเดะ"

แม่งใครเรียกกูไอ้ตี๋วะ! พอหันไปก็เป็นไอ้โซ่นั่นเองคับ

"กูไม่ได้ชื่อตี๋เว่ย แล้วกูก็เดินไปเองได้"

"มึงอย่ามาเรื่องมากน่า ทางเดียวกันก็ไปด้วยกันดิ เดินไปช้า เด๋วประชุมสายก็โดนมะนาวด่าเปิงหรอก"

อ่า ก็จริงนะ นี่ก็ใกล้เวลานัดละ

"เออๆ กูไปด้วยก็ได้"

ผมเข้าไปนั่งข้างคนขับปุ๊บ ไอ้โซ่ก็ออกรถ

"ทำไมวันนี้มึงขับรถยนต์มาอะ" ผมถามมัน เพราะปกติมันจะไปไหนมาไหนกับมอไซค์คู่ใจ

"ก็มะนาวอะดิ บอกว่าจะไปตัดไม้ไผ่ ให้กูช่วยเอารถมาขนหน่อย"

ผมได้แต่พยักหน้า ไม่ได้ตอบอะไรมัน

วันนี้เราประชุมกันไม่นานครับ
เพราะเราออกไปช่วยกันตัดไม้ไผ่
ผมงี้คันไปทั้งตัวเรย แต่ดูไอ้โซ่จะสนุกสนานน่าดู
เพราะดูแร้วมันยิ้มแย้มเฮฮาเวลาได้ๆอยู่ใกล้ต้นไผ่ยังไงพิกล
เหอะๆ เหมือนหมีแพนด้าเจออาหารยังงั้นหละ

จะว่าไปไอ้โซ่นี่ก็ดีนะครับ
ทั้งตัดไม้ แบกหาม และเอารถมาช่วยขนเอง
ตัวใหญ่ๆแบบมัน เหมาะกับงานลุยๆ แบกหามดี อิอิ

ส่วนผมน่ะเหรอะ เหอะๆ
แรกๆก็ช่วยมันตัดเนี่ยแหละ ซักพักก็ขอบายคับ ผมคัน - -"
ปล่อยให้ไอ้โซ่กับเพื่อนอีก 2 คนตัดไป ผมคอยนั่งเอาเชื่อมักไม้ไผ่อยู่ที่รถดีก่า หุหุ
เหมือนกับจะกินแรงเนาะ

กว่าจะตัดไม้ไผ่กันเสร็จก็ทุ่มนึงแล้วครับ
เริ่มมองไม่เห็นแล้ว พวกผมก็เลยกลับกัน
เพราะได้ไม้ไผ่เยอะพอสมควรแล้ว

"ไอห่าท็อปนั่งสบายจังนะมึงอะ" ไอ้ดล คณะกรรมการสีคนนึงแขวะผม

"อ่า...ก็กูคันนี่หว่า...กูผิวหนังบอบบาง ไม่เหมือนพวกมึงหนิ"

"อ้าวเวง...มาว่ากูหนังหนาอีกนะมึง เด๋วเหอะๆ" ไอ้ดลทำท่าจะโบกหัวผมคับ T-T

"เอาน่าๆ มึงจะบ่นทำไมว? ก็ตัดเสร็จแล้วเนี่ย ไอ้ท็อปมันก็ช่วยผูกไม้แร้วงาย" ไอ้โซ่แก้ตัวแทนผมด้วยคับ!!! O_o

"โห...มีออกรับแทนด้วย" ไอ้แมกซ์ที่นั่งฟังอยู่ตลอดทางพูดขึ้นมา

"กูไม่ได้ออกรับแทนเว่ย แต่กูรำคานพวกมึงเถียงกัน" ไอ้โซ่บอก

"อ่า...เออๆ กูล้อเล่นหน่อยเดียวเองน่า" ไอ้ดลพูดเสียงอ่อย

พอถึงบ้านมะนาวเราก็ช่วยกันขนไม้ลงจากรถ
กว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็เกือบ 2 ทุ่มละครับ
ผมนะเหนื่อยมั่กๆ แต่ไอ้โซ่อะดิคับ ดูมันไม่เหนื่อยเรย
ดูมีความสุขที่โดนใช้แรงงาน เหอๆ

ไอ้แมกซ์กะไอ้ดลเอามอไซค์มา
ส่วนผม...ก็กลับกะไอ้โซ่อีกแหละคับ ไหนๆมันก็เอารถมาแล้วนี่ อิอิ

"มึงไม่เหนื่อยมั่งเหรอวะโซ่ เห็นทำหน้ามีความสุขเชียวเวลาได้ออกแรง" ผมถามมัน

"เหนื่อยดิ แต่ก็อย่างว่าแหละ ออกแรงนิดๆหน่อย สนุกออก...กูชอบกิจกรรมเสียเหงื่อ" มันตอบหน้าทะเล้น

"ทะลึ่งปะเนี่ย" ผมแอบสงสัย

"มึงคิดทะลึ่งอะดิ...กูหมายถึงออกกำลังกายแล้วร่างกายสดชื่นเว่ย"

อืมมม...จิงป่าววะ?
จะว่าไปไอ้โซ่มันก็นักกีฬาเนาะ มันคงชอบอะไรแบบนี้แหละ

"เหม็นหว่ะ" ผมแกล้งอำมัน แล้วทำหน้าเหม็น

"อะไรๆ รู้ได้ไงว่ากุเหม็น...แสดงว่าแอบมาดม" น่าน ดุมันสวน

"แหวะ...คงดมลงหรอกมึง"

"กินข้าวกันก่อนนะ" ไอ้โซ่ชวน

"อืม...เอาดิ กูก็หิวแล้วอะ ป่านนี้แล้วเนี่ย" วันนี้ผมไม่เล่นตัวละคับ เพราะหิวเจงๆ

ไอ้โซ่จอดรถ เรากินกันร้านเดิมคับ

"กระเพราะไข่ดาวคับป้า" แต่มันสั่งอาหารสิ้นคิดเหมือนเดิม

"ของผมกระเพราหมูกรอบครับ"

"นี่มึงกินเป็นแต่กระเพราไข่ดาวเหรอ?" ผมถามคับ

"ป่าวเว่ย อย่างอื่นกูก็กินเปง แต่กูยังคิดไม่ออกว่าจากินไร"

"เหอะๆ...เค้าเรียกว่าสิ้นคิด"

"555555" ผมกับมันหัวเราะพร้อมกัน

วันนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ มันก็ไปส่งผมที่หอ

"ขอบใจมากนะ"

"อืมไม่เป็นไร...พรุ่งนี้กูมารับนะ"

"ไม่เอาอะ กูขี้เกียจรอเก้อ" ง่ะ! ลืมไป วันก่อนผมแหลมัน บอกว่าผมไม่ได้รอ

"หืมมม...แสดงว่าวันก่อนมึงก้อนั่งรอกูอะดิ ไหนบอกไม่ได้รองายยยย" มันทำหน้าเจ้าเล่

"ไม่ได้รอเว่ย...ก็มึงบอกกูเอง ว่ามึงมารับกูสาย" ผมแก้ตัว

"อะน๊าาา...พรุ่งนี้รับรองไม่สาย รอกูด้วย โอเคมะ" มันพูดทำตาเป็นประกาย

ผมละไม่ชอบเวลามันทำหน้าเหมือนลูกแมวแบบนี้เล๊ยยย
ตาแป๋วๆ หน้าตาแบบว่าโคตรอ้อนอะ
อ้อนแบบว่าไม่ต้องพูดอะคับ แค่เห็นหน้าก็ใจอ่อน

"อะ..เออๆ กูรอแค่10นาทีนะมึง" ผมยอมมันจนได้ เหอะๆ

"คร๊าบบบ รับรอง7โมงตรงเป๊ะ" หน้าตามันระริกระรี้จัง

(นี่ก็อีกอัน เวลามันดีใจไรเงี้ย มันเหมือนเด็กๆ
บางทีก็มีกระโดด เย้ๆ ไรเงี้ย น่าร๊ากกกก >,<)
(แต่ตอนนั้นผมยังไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นหรอกคับ ตอนนั้นผมว่าผมยังไม่ชอบมัน(มั้ง))


ตอนเช้าผมก็ตื่นเวลาเดิม อาบน้ำ แต่งตัว
ลงมารอมันตอนเกือบๆ7โมง
พอ7โมงตรงเป๊ะ มอไซค์ไอ้โซ่ก็มาจอดพอดี

"มาแระคร๊าบบบ...7โมงพอดิบพอดี ไม่มีเลท" ดูมัน

"เออ เก่ง...ไปเหอะๆกูหิวแล้วอะ" ปกติผมกินข้าวเช้าที่โรงอาหารครับ

"ก็ดีเนาะ ปกติกูไม่เคยมาทันกินข้าวเช้าเรย"

"หมายความว่านี่มึงแหกขี้ตาตื่นมารับกูเหรอ"

"อ่า ป่าวหรอก ปกติกูไม่มีแรงบันดาลใจให้ตื่นเช้าอะ" มันพูดแบบนี้...มันหยอดผมรึป่าววะ?

"อ่านะ งั้นต่อไปไม่เอาแล้วนะ ไม่ต้องมารับกู"

"ไมอะ"

"ก็กูเดินมาเองได้ ใกล้ๆเอง แล้วมึงก้อไม่จำเป็นต้องรีบตื่นมารับกูด้วย"

"แค่กูมารับเพื่อนไปเรียนแค่นี้มันไม่หนักหนาไรหรอกน่า...แม่กูดีใจซะอีกที่กูตื่นเช้า"

"ไม่ต้องเลย กูเดินมาเองอะดีที่สุด"

ไอ้โซ่เงียบคับ พอมาถึงโรงเรียนผมก็ขอบคุณมัน

"ขอบใจนะที่ไปรับ พรุ่งนี้ไม่ต้องแล้วนา"

มันทำหน้าแบบแมวผิดหวัง "งั้นตอนเย็นกูไปส่ง"

"โอ๊ยยย...ไม่ต้อง กูกลับหอเวลาไม่แน่นอน บางทีมีงานคณะกรรมการก็อยู่เย็น"

"ไม่เป็นไร วันไหนมึงอยู่ทำงาน กูก็เล่นบาสรอ สบายๆ" มันยิ้ม

"มึงนี่ยังไงวะเนี่ย ดื้อจัง"

"เอาเหอะน่า...เป็นว่าตกลงตามนี้นะ ตอนเย็นกลับบ้านด้วยกัน"

"เวลาจะไปประชุมบ้านมะนาวมึงจะได้ไม่ต้องเดินไปด้วย" พูดเสร็จมันก็ยักคิ้วข้างเดียวให้ผม

"เออๆ ก็ได้...มึงนี่เอาแต่ใจมั่กๆ" ในที่สุดผมก็ยอมมันครับ

"เย่ดีมาก ว่านอนสอนง่ายแบยบนี้สิน่ารัก" มันยิ้มแล้วลูบหัวผม

"ลามปามแระมึง" ผมปัดมือมันออก

"กูไปกินข้าวละ"

"กูไปด้วยๆ" มันวิ่งตามผมมาอีกแร้ววว

วันนั้นผมก็นั่งกินข้าวเช้ากะไอ้โซ่ ก่อนจะเดินขึ้นห้องเรียน

..........................................................................


na_na_fuji

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องใหม่มาเเร้ว 

ปล.  จะเป็นกำลังใจให้เน้อ

                                                    จาก  นาย ฟูจิซัง  :a1: :a1:

anTon

  • บุคคลทั่วไป
อิอิ น่ารักดี อย่าลืมมาต่อนะคร้าบ
แบบว่าเพิ่งเคยอ่าน :m23:

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
ต่อนะคับ

ช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนกีฬาสี พวกเราต้องไปทำงานกันที่บ้านมะนาวหลังเลิกเรียนทุกวัน
แน่นอนว่าผมต้องไปกับไอ้โซ่ เพราะมันตอนนี้กลายเป็นว่า ตอนเย็นผมออกจากโรงเรียนพร้อมมันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ผมไปทำงาน แล้วตอนกลับก็กลับกะโซ่ โดยต้องกินข้าวเย็นด้วยกันก่อน มันถึงจะไปส่งผมที่หอ

3วันสุดท้าย
พวกเราวุ่นวายกันมากครับ เพราะต้องเตรียมอะไรหลายๆอย่างให้เสร็จภายใน3วันนี้
ทำงานกันดึกดื่นมาก บางคนถึงกับต้องนอนบ้านมะนาวทีเดียว เพราะบ้านไกล
เรียกได้ว่า กิน นอน ทำงาน ที่บ้านมะนาวพร้อมเรย เหอๆ

วันสุดท้ายก่อนงานกีฬาจะเริ่ม พวกผมตัดสินใจโดดเรียนมาเตรียมงานที่บ้านมะนาว
เพราะวันรุ่งขึ้นต้องมีขบวนพาเหรดด้วย...ขบวนพาเหรดของสีผมอลังการมาก
มีเสรี่ยงที่ทำจากไม้ไผ่ 4-5เสรี่ยง ป้ายผ้าอีกเยอะแยะ และยัง optionเพิ่มความอลังการอีกเพียบ
พวกเราช่วยกันทำมาหลายวันเลยหละครับ
วันนั้นกว่างานจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบตี2แล้ว...
เพื่อนๆนอนที่บ้านมะนาวกัน ส่วนผมหออยู่ไม่ไกลนัก ก็นอนที่หอได้

"กูไปนอนหอมึงด้วยนะ" ไอ้โซ่บอกผม

"หา...ไมอะ แล้วไมไม่นอนที่บ้านมะนาววะ หรือไม่ก็กลับบ้าน บ้านมึงก็ไม่ไกลไม่ใช่เหรอ"

"โห..ป่านนี้แล้ว กูขอแม่ไว้แล้วว่าจะมานอนกะเพื่อน"

"แล้วมึงดูที่นี่ดิ...นอนกันเกลื่อน จะเหยียบกันตายอยู่แระ" เหตุผลของมันคับ

"นะๆ...ยังไงกูก็ต้องไปส่งมึงอยู่แล้ว กูจะได้ไม่ต้องขับรถกลับมาที่นี่อีกไง"

"อ่า..เออๆ ก็ได้ ไปเหอะกูง่วงแล้ว พุ่งนี้ต้องตื่นเช้าด้วย"

ตอนนั้นผมยังไม่ได้เริ่มคิดอะไรกับมันคับ ก็เหมือนเพื่อนขอไปนอนด้วยที่หอ
ผมก็ไม่ได้รังเกียจอะไร เพราะตอนนี้ผมเองก็เริ่มสนิทกับมันแล้ว

"โหววว...ห้องมึงสะอาดกว่าที่กูคิดนะเนี่ย" มันพูดหลังจากเข้ามาในห้องผม

"ก็ไม่เท่าไหร่หรอก รกอยู่เหมือนกัน แต่กุไม่อยากให้มันรกมากไง ดูสกปรก" ผมตอบ

ผมพูดจบไอ้โซ่ก็กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงผมคับ

"อ่าา...เตียงนุ่มดีจาง หอมด้วยนะเนี่ย"

"พอเลยมึง...ลุกไปอาบน้ำก่อน สกปรกกูไม่ให้นอนด้วยนะ"

"ไม่อาบไม่ได้เหรอวะ เหนื่อยแร้วนะ ค่อยอาบพุ่งนี้ดิ"

"ไม่ได้! เหม็น...ไปอาบเลยเร็ว เด๋วกูจะได้อาบต่อ"

มันก็ทำหน้าแบบเซ็งๆลุกไปเข้าห้องน้ำ
ไม่ถึง5นาทีมันก็ออกมาแระคับ

"เฮ้ย...วิ่งผ่านน้ำมารึไงน่ะ" ผมถามมัน เพราะผมว่าผมอาบเร็วแล้วนะ แต่มันเร็วกว่า

"กูอาบแร้วน่า ไม่เชื่อมาดมดิ หอมๆ" มันทะเล้น

"เออใส่เสื้อผ้าซะ เด๋วปอดบวมตาย...แร้วก็ นั่นที่นอนมึง" ผมพูดพลางชี้มือไปที่ฟูกนอนข้างๆเตียง

"เฮ่ย...ไมให้กูนอนพื้นอะ ใจร้ายจัง" มันบ่นคับ

"ก็เตียงกูมันแคบ มึงจาขึ้นมานอนเบียดทำไม แล้วฟูกมันก็ไม่ได้แข็งด้วย นุ่มดีออก"

"อย่าบ่นมาก...ใส่เสื้อผ้าแล้วรีบนอนซะ พุ่งนี้ตื่นแต่เช้าอีก" ผมสั่ง

ไอ้โซ่ทำหน้าเซ็งๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร...แต่ผมไม่ได้สนใจอะ เลยเดินไปอาบน้ำ
แต่พอออกมาจากห้องน้ำนี่ดิ
ไอ้โซ่ใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวนอนสบายเฉิบอยู่บนเตียงผมแระ

"เฮ้ยอะไรของมึงเนี่ย...ที่นอนมึงอยู่โน่น ลุกเลยๆ"

"ม่ายอาวววว...กูง่วงแร้ววว ไม่อยากลุกแล้ววว" มันพูดลากเสียงทำเหมือนง่วงจัด

"ได้ไงวะเนี่ย โห...มึงนี่โคตรขี้โกงเลย" ผมบ่นมันนิดหน่อยคับ

"มึงก็รีบๆมานอนดิ จะได้รีบปิดไฟนอน กูง่วงแล้วนาาา" ดูมัน ยังมีหน้ามาสั่งผมอีกนะ

"คร๊าบบบบ คุณชาย" ไอห่า! ผมแอบด่ามันในใจ

ผมหยิบกางเกงเลมาใส่ แล้วก็เดินไปปิดไฟ
แล้วล้มตัวลงนอนที่ฟูกข้างเตียง ที่ตอนแรกจะปูให้ไอ้โซ่มันนอนอะแหละ

"อ้าว แล้วไมมึงไม่ขึ้นมานอนบนเตียงอะ" ไอ้โซ่ถาม

"ชั่งเหอะๆ กูนอนนี่แหละ มึงนอนบนเตียงไปเหอะๆ" ผมแอบงอน

"ได้ไง มึงเป็นเจ้าของห้องนะ ขึ้นมานอนบนเตียงดิ"

"แล้วมึงนอนอยู่ กูจานอนได้ไง"

"เนี่ยทำไมจานอนไม่ได้ อากาศเย็นๆหน้าฝนแบบนี้ นอนด้วยกันอุ่นดี"

ไอ้โซ่พูดเสร็จก็ฉุดแขนผม พยายามลากผมขึ้นไปนอนบนเตียง

"มึงนี่มันอะไรนักหนาวะเนี่ย โคตรเอาแต่ใจเลย...ทำตัวเหมือนเด็กๆ" ผมด่ามัน แต่ก็ยอมขึ้นไปนอนบนเตียงกะมัน เพื่อตัดความรำคาน

แล้วทั้งมันทั้งผมก็ไม่ได้ตัวเล็กเลยนะ
ผมสูง180 แต่ว่าไม่ได้ตัวใหญ่หนาเหมือนไอ้โซ่
ส่วนมันสูงประมาณ185ได้มั้ง เพราะมันสูงกว่าผมอยู่ รูปร่างมันก็นักกีฬาอะคับ
เอาจิงๆคือมันหุ่นดีมากๆ กล้ามท้อง กล้ามอก กล้ามแขนมีหมดอะ

ผมกับมันก็นอนไปซักพัก
ไม่ทันที่ผมจะหลับดี ไอ้โซ่มันเอามือมากอดเอวผม
ผมก็ตกใจดิคับ อะไรของมันวะ
พอหันไปดู มันก็หลับสนิทไปแล้ว สงสัยจะละเมอ
ผมก็เลยยกมือมันออกไป

อีกแป๊บเดียว มือมาอีกละ
ละเมอจิงป่าววะ (แอบคิด) แต่คราวนี้ไม่เอาออกแระคับ
คิดว่าปล่อยมัน รีบนอนดีกว่า...

ผมตื่นมาตอนตี5ครึ่ง ไอ้โซ่ยังนอนกอดผมอยุ่เลย
ผมก็เอาแขนมันออกจากตัว แล้วลุกไปอาบน้ำ
แล้วก็ปลุกมันให้อาบน้ำแต่งตัว
จะได้ไปขนของจากบ้านมะนาวไปที่โรงเรียน
มันก็งัวเงียๆ เดินหลับตาเข้าห้องน้ำไป
เก่งจิง ทำได้ไงวะ เดินไม่ชนอะไรเรย เหอๆ

"อย่าไปหลับในห้องน้ำนะมึง" ผมตะโกนบอกมัน

"คร๊าบบบบ" มันตอบมาแบบงัวเงียสุดริด

สรุปว่ามันเข้าไปหลับในห้องน้ำจิงๆคับ - -"
ผมเห็นมันเข้าไปเกือบ10นาที ไม่ได้ยินเสียงน้ำซักหยด
เรยเคาะประตูเรียก - -"

กว่าผมกับมันจะไปถึงบ้านมะนาวก็เกือบสายแระ
แล้วเราก็ขนของต่างๆที่เตรียมไว้ไปที่โรงเรียน
ขบวนพาเหรดของสีต่างๆขนมาประชัดกันแบบสุดริดสุดเดช
พาเหรดกีฬาสีโรงเรียนผมอลังการทุกปีครับ
เพราะเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดด้วยมั้ง เลยบ้าพลังกันใหญ่
แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีคับ พวกผมเหนื่อยกันมาก แต่ก็ดีใจที่พาเหรดสีเราออกมางดงามไม่มีที่ติ

หลังจากเดินพาเหรดเสร็จ งานกีฬาสีก็ถูกเปิดขึ้น
กีฬาแต่ละประเภทก็เริ่มแข่งกันทันที
ไอ้โซ่เป็นนักกีฬาบาสด้วยครับไม่ต้องสงสัย
วันนี้ทีมม.ปลายชายสีส้มของผมเล่นเปิดสนามแข่งกะสีเขียวด้วย

ผมเองก็ต้องยกกองเชียร์ไปเชียร์สีตัวเองละคับ(รึเชียร์ไอ้โซ่? อิอิ)
ไม่ต้องบรรยายการแข่งขันนะครับ...เอาเป็นว่าสีผมชนะขาดลอย
เพราะมีนักกีฬาบาสโรงเรียนอยู่ในทีม3คน เหอะๆ

แต่ตอนแข่งเนี่ยนะ...สาวๆมากรี๊ดไอโซ่เยอะมาก
ขนาดผู้หญิงที่เป็นกองเชียร์สีเขียวยังกรี๊ดไอ้โซ่เลย
ผมนิแอบหมั่นไส้ -*-

หลังแข่งเสร็จมันก็วิ่งหน้าบานมาหาผมคับ

"ไอ้ท็อป กูแข่งชนะด้วยหละ"

"เออกูเห็นแล้วหละ มีตา!" แอบกวนตีนมันเล็กน้อย

"ไม่ดีใจเรยเหรอวะ" ไอ้โซ่ถาม

"ดีใจดิ สีตัวเองชนะไม่ดีใจได้ไง...มึงดูดิ ขนาดสาวๆสีเขียวยังดีใจเลยที่สีเราชนะ" ผมแขวะมันคับ

"อ่า...เหอะๆ งี้แหละคนหล่อ ต้องเข้าใจหว่ะ" พูดไปเก๊กไป น่าถีบมากๆคับ

"ครับๆพี่หล่อ...กูไปก่อนนะ" ผมบอกลาไอ้โซ่เพราะต้องพากองเชียร์ไปเชียร์วอลเลย์บอลต่อ

"อ่า..เด๋วจะไปสนามไหนกันอะ เด๋วกูตามไปช่วย"

"สนามวอลเล่อะ จะไปก็รีบไปละกัน"

"ครับผม! เด๋วเปลี่ยนผ้าเสร็จแร้วจะรีบวิ่งไปหาพี่ท็อปทันทีเรยคับ"

"วิ่งมาหากูเพื่อ?..."

"ก็ไปช่วยเป็นสตาฟเชียร์งายยย"

"เออๆ รีบๆละกาน กูไปละ"

ผมและสตาฟคนอื่นๆพากองเชียร์ไปสนามวอลเล่ต่อ
ซักแป๊บไอ้โซ่ก็มา...พอไอ้โซ่มาเท่านั้นละครับ
เสียงกองเชียร์ผมดังขึ้นอีกเท่าตัว...ดูแร้วพวกน้องๆผู้หญิงจะเต็มใจที่จะร้องเพลงพร้อมมันซะอย่างแรง
ตรงไหนที่เป็นท่อนกรี๊ด ก็กรี๊ดซะฮอลแทบแตกเรยคับ
ไม่รู้กรี๊ดเชียร์กีฬา หรือกรี๊ดไอ้โซ่
แต่ผมว่าน่าจะเป็นอย่างหลังซะมากกว่า

กีฬาสีวันแรกจบลงอย่างสวยงามคับ
สีผมชนะกีฬาหลายประเภท ได้เข้ารอบทุกประเภทเลย
ไอ้โซ่ก็หน้าบานดิคับ มันรับผิดชอบฝ่ายกีฬานี่

วันนั้นหลังจากกีฬาเลิก พวกผมก็ไปประชุมกันที่บ้านมะนาวเช่นเคย
เพราะต้องเตรียมของที่จะใช้ในวันต่อไป และไปคุยกันเรื่องวันที่ผ่านมะอะไรเป็นยังไงๆบ้าง

"วันนี้กูนอนหอมึงอีกนะ" ไอ้โซ่บอกผมตอนขับรถออกจากบ้านมะนาว

"อ้าวไมงั้นอะ นี่พึ่งจะทุ่มกว่าเอง มึงไม่กลับบ้านอะ"

"กูบอกแม่ไว้แล้ว ว่าขอนอนบ้านเพื่อนจนกว่ากีฬาสีจะเสร็จ"

"ห๊ะ! หมายความว่ามึงจะนอนหอกูจนจบงานกีฬาเลยดิ"

"ถูกต้องนะคร๊าบบบบ" ดูมันทะเล้น

"นี่มึงยังไม่ได้ขออนุญาติกูเลยนะ"

"ก็ขอแล้วนี่ไง...เป็นอันว่าโอเคนะ ดีมาก" มันเออออห่อหมกเองอีกแร้วคับ

"โหมึงนี่ โคตรเอาแต่ใจเลยหว่ะ ตกลงใครเป็นเจ้าของหอวะเนี่ย"

"กูเอาแต่ใจ...แต่มึงก้ตามใจกูทุกครั้งไม่ใช่เหรอ" ไอ้โว่พูดประโยคนี้ ผมถึงได้มาคิด

จิงของมัน ถึงมันจะชอบขออะไรบ้าๆบอๆกะผม
แต่ผมก็ยอมทำตามมันทุกครั้ง...แปลกแฮะ

"อ่า...เออๆ นอนก็นอน" สุดท้ายผมก็ยอมมันอีกครั้งจนได้

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
สรุปว่าไอ้โซ่จะนอนกับผมอีก 2คืน
กีฬาสีโรงเรียนผมจัด 3วันครับ

"มึงอย่าพึ่งอาบน้ำนะ รอแป๊บ" ผมพูดแล้วก็ไปหยิบฟูกนอนในตู้ออกมาปู

"ทำไรอะ...กุไม่นอนฟูกนะ" มันบ่นทันที

"ไม่ต้องมาเรื่องมาก เด๋วกูอาบน้ำก่อน มึงจะได้ไม่ขี้โกงกูแบบมะวาน"

"แล้วก็อย่ามาเล่นมุขนอนเลย ไม่ยอมอาบน้ำนะ...กูจับมึงโยนออกนอนกห้องแน่" ผมดักทางมันก่อนคับ

"โห...ใจร้ายอะมึง" มันพูดหน้าง้ำเชียวคับ

ผมไม่สนใจมันหรอก มันอะโคตรเอาแต่ใจ
ผมก็ต้องแข็งไว้บ้าง เด๋วมันจะหาว่าผมเป็นลูกไล่มัน
ผมก็เข้าไปอาบน้ำ ออกมาเหงไอ้โซ่มันนั่งหน้ามุ่ยอยุ่บนฟูก

"เปงห่าไร ปวดขี้เหรอ ดูนั่งทำหน้าดิ" ผมถามมัน

มันไม่พูดคับ ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป สงสัยจะงอน
น่าถีบมากๆคับ...จะงอนกูเพื่อ
มาขอนอนหอกูแล้วยังจะมาเรียกร้อง มีการงอนอีก -*-

มันยังอาบน้ำเร็วเหมือนเคย
เข้าไปแป๊บเดียวออกมาแระ ตัวก็ใหญ่ ทำไมอาบเร็ว?
ผมแอบคิดอยู่ว่ามันถูสบู่รึป่าว เหอะๆ
ตอนนั้นผมนอนกอดหมอนข้างบนเตียงสบายเฉิบละคับ
วันนี้ผมดักทางมันไว้ก่อน ไม่งั้นเด๋วมันใช้มุขมะวานอีก

"ปิดไฟให้กูด้วยนะ ราตรีสวัสดิ์" ผมบอกมันด้วยน้ำเสียงของผู้ชนะ

แต่ดูท่ามันจะยังงอนไม่เลิก ไม่พูดไม่จาเรยคับ
มันใส่บ๊อกเซอร์แล้วก็เดินไปปิดไฟ
แต่แทนที่มันจะลงไปนอนที่ฟูก
มันมาล้มตัวลงนอนข้างผม ทั้งที่ผมนอนอยู่ตรงกลางเตียงแล้วนะ

"อะไรของมึงเนี่ย ลงไป กูจะนอน"

"ม่ายยอาวววว กูจานอนกะเมิงงง"

"บ้าปะเนี่ย จะลงไม่ลง...ถ้าไม่ลงกูถีบนะ" ผมเริ่มรำคานแระ

แต่ก่อนที่ผมจะภีบมัน มันเสือกเกอดผมไว้แน่นเลยคับทีนี้

"ทำHereไรเนี่ย ปล่อยนะมึง มากอดกูทำไม" ผมตกใจนะ ที่จู่ๆมันใช้วิธีนี้

"ไม่รู้แหละ ถ้ามึงไม่ให้กูนอนกะมึง กูก็จะกอดมึงไว้งี้แหละ"

"แม่งกูจะทำไงกะมึงดีวะเนี่ย..เฮ่อ" สุดท้ายผมก็ยอมมันอีกจนได้อะคับ

"ปล่อยกูได้ละทีนี้ มึงจะนอนนี่ก็นอน"

ไอ้โซ่ยิ้ม ทำหน้าดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่นอีกแระคับ

"หึหึ น่ารักมาก"

มันปล่อยผม แล้วผมก็ขยับให้เรานอนได้สะดวกขึ้น
ทีนี้ก็ต่างคนต่างนอนอะคับ เหนื่อยมาทั้งวันละ

"ท็อป..พุ่งนี้กูแข่งกะสีฟ้านะ" จู่ๆมันก็พูดขึ้นมา

"อืมกูรู้แล้ววว" ผมตอบมันแบบง่วงๆ

"แล้วมึงจะไปเชียร์กูมั้ย?"

"ก็ต้องไปดิ ยังไงกูก็ต้องยกกองเชียร์ไปเชียร์สีเราอยู่แล้ว"

"อืมม..." หลังจากนั้นเราก็เงียบกันไป

"ปุ!" มันคือเสียงแขนไอ้โซ่ที่พาดมาบนร่างผม

อีกแล้วเหรอวะ ผมคิดในใจ
แต่ตอนนั้นง่วงมาก ก็เลยไม่สนใจ...แล้วก็หลับต่อ

วันที่2ของกีฬาสีผมก็ยังทำหน้าที่สตาฟอย่างเคย
ไอ้โว่แข่งบาสมีสาวๆมาเชียร์เพียบเหมือนเคยอีกเช่นกัน
แล้วก็ชนะอีกอะแหละ...แต่หลังจากมันแข่งเสร็จเนี่ยดิ

มีน้องผู้หญิงม.5คนนึงเอาน้ำมาให้มันดื่มคับ
แล้วก็เอาผ้ามาเช็ดเหงื่อให้ไอ้โซ่ด้วย
ดูมันก็ดี๊ด๊าเหลือเกินนะ

"หมั่นใส้" ผมสบถออกมาเบาๆ ก่อนที่จะพากองเชียร์ไปสนามอื่น

วันนั้นผมแทบไม่ได้พูดกะไอ้โซ่เลย
เพราะมันมีแข่ง 2รอบ แต่ผมไปดูแค่รอบเดียว
แล้วก็ผมเองก็มีงานของผม

คืนนั้นหลังจากประชุมที่บ้านมะนาวเสร็จ
ระหว่างที่ผมกำลังกินข้าวกะไอ้โซ่ จู่ๆมันก็ถามขึ้นมาคับ

"วันนี้กูไม่ค่อยเจอมึงเลยนะที่ร.ร."

"เหรอ...ก็มึงมีแข่งนี่ กูเองก็ต้องเชียร์"

"แล้วตอนเช้าพอกูแข่งเสร็จมึงหายไปไหนอะ"

"กูก้อไปสนามอื่นต่อดิ ให้ยืนอยู่ทำไรอะ"

"แล้วไม่รอกูก่อนอะ"

"แล้วทำไมกูต้องรอมึงด้วยละ...แล้วมึงเองก็ไม่ว่างไม่ใช่เหรอ" พูดแล้วก็หมั่นใส้

"ไม่ว่างอะไรวะ" มันถาม

"ปล่าว...ก็มึงมีแข่งต่อนี่" ผมพูดปัดๆไป

หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก
แต่ดูหน้าไอ้โซ่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหมือนหงุดหงิดอะไรซักอย่าง
แต่ผมก็ไม่ได้ถามมันหรอกคับ

คืนนั้นหลังจากเข้านอน จู่ๆมันก็มากอดผมไว้

"มากอดกูทำไมเนี่ย"

"ก็กูไม่มีหมอนข้างอะ"

"ปกติมึงกอดหมอนข้างด้วยเหรอไง"

"อื้ม กูติดหมอนข้าง มานอนกะมึงเนี่ยไม่ได้กอดหมอนข้างเลย...กูกอดมึงแทนละกัน" เหตุผลของมัน

"มึงเอาของกูไปก็ได้อะ" ผมทำท่าจะเอาหมอนข้างให้มัน

"ไม่ต้องอะ มึงกอดหมอนข้างไปเหอะ...กูกอดมึงเนี่ยแหละ" แล้วมันก็กอดผมแน่นขึ้น แล้วเอาขามาก่ายผมด้วย

"เฮ่อ..." ผมได้แต่ถอนหายใจครับ ไม่อยากเถียงมัน (หรือว่าผมสมยอมวะ?)

"ท็อป...น้องเค้าไม่ได้เป็นอะไรกับกูนะ"

"อะไรของมึงวะ กูงง" ตอนนั้นผมก็งงจิงๆคับ

"ก็น้องคนที่เค้าเอาน้ำมาให้กูหลังแข่งเสร็จอะ เค้าไม่ได้เป็นอะไรกับกู...กูยังไม่มีแฟน"

"แล้วมึงบอกกูทำไม" ตอนนั้นผมรู้สึกสบายใจแปลกๆ

"ก็กูไม่อยากให้มึงเข้าใจผิด" ไอ้โซ่พูดเสียงอ้อนมากๆ

"จิงๆมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกูเลยนะ มึงจะเป็นแฟนกับใครก็เรื่องของมึง มึงจะมากัวกูเข้าใจผิดทำไมอะ"
ผมบอกมันไปยังงั้น ทั้งที่ตอนนั้นผมกลับโล่งใจที่มันยังไม่มีแฟน แต่งก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

ไอ้โซ่ไม่พูดอะไร แต่กอดผมแน่นขึ้นแล้วมันก็หลับไป
ผมเองก็หลับไปเหมือนกัน เพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว...


nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
วันสุดท้ายของการแข่งขันกีฬาสี
วันนี้จะเป็นการแข่งรอบชิงชนะเลิศของกีฬาทุกประเภท
และช่วงสุดท้ายของงานจะเป็นการแข่งเชียร์ของแต่ละสี
แล้วจะประกาศผลสีที่ได้เป็นเจ้ากีฬาสีในปีนั้น

สีส้มและสีม่วงมักแข่งกันเป็นเจ้ากีฬาสีเสมอ
สีอื่นแทบไม่เคยได้สัมผัสตำแหน่งนี้ ผมก็ไม่เข้าใจว่าเพราระอะไร
ปีก่อนสีม่วงได้ตำแหน่งไป ดังนั้นปีนี้สีของผมจึงจำเป็นต้องทวงบัลลังก์!

สีผมมีกีฬาที่ได้เข้าชิงชนะเลิศหลายรายการอยู่
หนึ่งในนั้นก็คือบาสม.ปลายชาย
สีของผมแข่งกับสีม่วง
ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม ไอ้โซ่มาคุยกับผม

"วันนี้กูนอนกับมึงอีกคืนนะ" ไอ้โซ่พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"อ้าว ไหนว่านอนแค่จบกีฬาสีไง"

"ก็ถ้าวันนี้สีเราเป็นจ้าว มะนาวมันจะเลี้ยงหมูกะทะไง...เด๋วกลับบ้านดึก" เหตุผลของมันอีกแร้ว

"แล้วพ่อแม่มึงไม่ว่ามั่งไงเนี่ย...ลูกชายไม่กลับบ้าน3-4วัน" ผมถามกลับ

"กูขอไว้แล้วน่า แม่กูเค้าไม่หวงลูกชายหรอก...มึงไม่ต้องกลัว" มันพูดหน้าทะเล้น

"กูไม่ได้กลัวเว่ย...เอาเป็นว่าถ้าสีเราเป็นจ้าว กูให้มึงนอนกะกูได้อีก 1คืน"

"เย่! น่ารักจางงง...เด๋วมึงเชียร์กูด้วยนะ รับรองชนะแน่ หึหึ" มันทำหน้าเจ้าเล่

"เออ..ถ้าแพ้มึงเก้บกะเป๋ากลับไปนอนบ้านเลยนะ"

"ไม่มีทาง!" มันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจแล้วก็วิ่งไปรวมกะพวกนัสบาส

และสรุปว่ามันก็ชนะจิงๆ...แหม ผมอุตส่าแอบแช่งให้แพ้
มันจะได้เสียเซ้วซะมั่ง เห็นมั่นใจซะเหลือเกิน

พอแข่งเสร็จมันก็วิ่งยิ้มแป้นมาหาผมเลย

"เป็นไง กุบอกแล้ว ชนะชัวร์" มันพูดแล้วทำหน้าแบบมั่นใจๆ

"คร๊าบบบ เก่งคร๊าบบบ...พี่โซ่เก่งสุดแล้วคร๊าบบบ ถ้าไม่มีพี่โซ่ทีมเราคงแพ้อะค๊าบบบ" ผมพูดประชดมัน

"อะแน่นอน หึหึหึ" มันไม่รุ้เหรอเนี่วว่าผมแอบด่ามัน - -" บ้ายอชิหาย

"พี่โซ่คะ...ส้มเอาน้ำมาให้" เสียงผู้หญิงคนนึงดังมาจากด้านหลังไอ้โซ่

ผู้หญิงคนมะวานนั่นเองคับ
สงสัยน้องเค้าคงจะชอบมันมาก

ไอ้โซ่มองหน้าผมเลิ่กลั่ก แต่ก็หันไปคุยกะน้องเค้า
ผมเลยเดินออกมาจากตรงนั้นซะ ไม่อยากเห็นมันคุยกันอะ
มันเหมือนผมเป็นส่วนเกิน และผมก็ไม่ค่อยจะชอบหน้าน้องคนนั้นเท่าไหร่ ไม่รู้ทำไมสิ

ผมเดินออกมาอย่างเซงๆ ไม่ได้ไปกับพวกกองเชียร์
ผมเดินมานั่งที่ด้านหลังอาคารเรียน ในหัวผมคิดแต่ ไอ้โซ่มันต้องโกหกกูแหง๋เลย
มันกะน้องคนนั้นคงเป็นแฟนกัน รึไม่ก็ต้องชอบกันอยู่
แล้วมันจะมาโกหกกูทำไมวะ....สารพัดจะคิดเลยคับตอนนั้น
นั่งฟุ้งซ่านบ้าบอ...จิงๆผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องไปสนใจมันด้วย
ตอนนั้นผมเองก็งงนะ ว่าผมจะต้องไปสนทำไมถ้ามันจะเป็นแฟนกับน้องคนนั้น
ผมว่าผมคงจะอิจฉาไอ้โซ่น่ะ เพราะผมพึ่งถูกแฟนทิ้ง T-T

ผมนั่งอยู่ที่โรงอาหารคนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง
ก็ต้องเดินกลับมาที่กองเชียร์ต่อ เพราะใกล้เวลาที่จะเริ่มแข่งเชียร์แล้ว
พวกผมต้องไปเตรียมตัว
ไอ้โซ่เองก็มารวมอยู่กับพวกสตาฟคนอื่นๆแล้ว
พอมันเห็นผมผมก็เดินหน้าเครียดเข้ามาหา

"มะกี๊มึงหายไปไหน รู้มั้ยกูตามหามึงตั้งนาน" ไอ้โซ่พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"กูจะไปไหนแล้วมันเกี่ยวไรกะมึงอะ"

"มึงเลิกย้อนกูแบบนี้ซักทีได้มั้ยวะท็อป...กูเป็นห่วงมึงนะ" ไอ้โซ่เอามือมันมาบีบที่แขนผม

ผมสบัดแขนเพื่อให้มันปล่อยมือ แต่มันกลับบีบแน่นขึ้น

"ปล่อยกู มึงจะมาบีบแขนกูทำไมเนี่ย แล้วกูจะไปไหนมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมึง" ผมเริ่มโมโหแล้วเหมือนกัน

ไอ้โซ่นิ่งไป แล้วค่อยๆปล่อยมือจากแขนผม

"กูขอโทษ...กูไม่กวนมึงแล้วก็ได้"ไอ้โซ่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ก่อนจะเดินไปอีกทาง

มันเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดแล้วหันกลับมาพูดกับผมอีกประโยค

"วันนี้กูไม่ไปรบกวนมึงที่หอแล้วนะ...2-3วันมานี่กูคงสร้างความรำคานให้มึงมากแล้ว" มันพูดจบก็รีบเดินไปเลยครับ

ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนทำผิดกับไอ้โซ่มาก
ทำไมผมจะต้องไปอารมณ์เสียใส่มัน ทั้งที่มันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
ทำไมผมจะต้องรู้สึกอึดอัดใจเวลาเห็นมันอยู่กับน้องผู้หญิงคนนั้น
แต่ตอนนี้ผมจะมัวมาคิดเรื่องนี้อยุ่ไม่ได้แล้ว
ผมต้องแยกงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันก่อน
เพราะใกล้ถึงเวลาแข่งเชียร์มากแล้ว

เมื่อถึงเวลาแข่งขันเชียร์ แต่ละสีก็แสดงพลังของตัวเองเต็มที่
ตอนถึงคิวสีม่วงแข่งเชียร์ ผมมองไปที่หลีดของสีม่วง
แล้วผมก็เห็นผู้หญิงคนที่ทำให้ผมต้องนั่งร้องไห้เมื่อเดือนกว่าๆมาแล้ว
แนนดูดีมากในชุดหลีดแบบนี้ จริงๆเธอก็น่ารักเสมอแหละ
แต่แทนที่ผมเห็นเธอแล้วผมจะคิดถึงอดีตเก่าๆของเรา ผมกลับคิดถึงไอ้โซ่
ถ้าวันนั้นแนนไม่บอกเลิกผม แล้วผมไม่ไปนั่งร้องไห้ข้างสนามบาส ผมจะได้รู้จักกับไอ้โซ่มั้ยนะ?

ผมคิดแล้วก็รู้สึกหน้าชาๆ รู้สึกผิดกับไอ้โซ่ขึ้นมาทันที
ตอนนี้ไอ้โซ่กับผมยืนอยู่คนละฟากของสแตนด์
มันอยู่ฝั่งซ้าย ผมอยู่ฝั่งขวา ไกลกันพอสมควร
ดูท่าทางมันเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ...มันต้องโกรดผมแน่ๆเลย
ตอนนั้นผมอยากเดินไปขอโทษมันจัง แต่คิดอีกที เอาไว้ให้งานเสร็จก่อนดีกว่า

หลังสีม่วงเชียร์เสร็จ ก็ถึงคิวของสีส้ม
แน่นอนว่าไม่ยอมแพ้สีม่วงแน่นอน
และที่สำคัญ สีผมมีไอ้โซ่คับ
เสียงกรี๊ดของสาวๆเลยดังเป็นพิเศษ

หลังจากการเชียร์ของแต่ละสีจบลงก็ถึงเวลาที่จะประกาศผมคะแนนรวมในแต่ละด้าน
สีส้มของเราได้คะแนนรวม พาเหรด กีฬา และเชียร์สูงสุดครับ
แน่นอนว่าปีนี้สีส้มทวงบัลลังก์คืนจากสีม่วงได้อย่างสง่างาม

เย็นนั้นหลังจากเราเก็บอุปกรณืบางส่วนกันเสร็จแล้ว
เราก็ไปเจอกันที่ร้านหมูกะทะ
มะนาวเลี้ยงกรรมการทุกคนที่ร่วมกันทำงาน จนสีของเราได้เป็นเจ้ากีฬาสี
แต่ผมกลับไม่เห็นไอ้โซ่มาร่วมงานด้วย

"มะนาว โซ่ไม่มาเหรอ" ผมถามมะนาว

"อ๋อ ไอ้โซ่มันบอกว่ามันเหนื่อยอะ ขอกลับไปนอนก่อน...มะนาวชวนเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมมา"

"เหรอ..." ผมรู้สึกแย่จังเลยครับ ไม่ต้องไม่มาเพราะเรื่องของผมแน่ๆ

วันนั้นผมกินหมุกะทะไม่อร่อยเลยนั่งอยู่ซักพักก็ขอตัวกลับก่อน
ผมเดินมาเรื่อยๆ ในหัวก็คิดถึงแต่เรื่องไอ้โซ่
ผมจะโทรไปหามันดีมั้ยนะ ผมจะพูดกับมันยังไงดีนะ...
ผมก็เดินคิดไปคิดมาเรื่อยๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์คันนึงมาจอดเทียบข้างๆ

"ไอ้ตี๋ ไปไหนอะ กูไปส่ง" ไอ้โซ่นั่นเองคับ

..........................................................................


ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1320/-22
เป็นเรื่องที่สนุกมากๆเรื่องหนึ่ง
 :a4: :a4: :a4:
แต่ปัญหาคือมันไม่จบอะดิ
คนเขียนหายสาบสูญปะ
 :a10: :a10: :a10:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2007 14:13:25 โดย b|ueBoYhUb »

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
อ่านแล้วชอบเลยยย มีหลายฉากที่จี๊ดๆ ในใจ  :m18: :m18: :m18:

นางมารร้าย

  • บุคคลทั่วไป
อ่านแล้วอ่านอีกก็ยังชอบค่ะ  แต่รบกวนลงให้จบนะคะ  เพราะของเดิมเคย  อ่านก็ไม่จบ  ไม่ทราบคนเขียนหายไปไหน 

ตามหาคุณท็อปด่วนค่ะ   :m5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เพราะรักใช่ไหม ภาคมัธยม (คุณ Top)
« ตอบ #9 เมื่อ: 15-09-2007 14:26:41 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
ลงให้จบน๊า มาทำให้ติดแล้วจากไปมีงอลนะ  :m19:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
ชอบเรื่องนี้ซะแล้ว ... แต่ยังไม่จบ คนเขียนหายสาบสูญ  :a5:  :a5:  :a5:

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
"ไอ้ตี๋ ไปไหนอะ กูไปส่ง" ไอ้โซ่นั่นเองคับ

ตอนนั้นผมโคตรดีใจเลยที่เจอมัน
แต่ด้วยความกระแดะคับ กัวเสียฟอร์ม ผมก็เลยต้องเก็บอาการนิดนึง

"ไม่เปงไรอะ ใกล้จะถึงแล้ว กูเดินไปเองได้"

"ไม่ต้องปฏิเสธ ขึ้นมา!" ไอ้โซ่พูดเสียงเข้ม

ตอนนั้นผมเริ่มกัวมันนิดๆ ทำไมมันต้องขึ้นเสียงกะกูวะ
ผมก็เลยเดินหน้าจ๋อยขึ้นไปซ้อนท้ายมอไซค์มัน

"ทำไมมึงไม่ไปงานเลี้ยงอะ" ผมถามมันหลังจากที่มันออกรถมาแล้ว

"กูไม่มีอารมณ์" มันยังพูดห้วนๆเหมือนเดิม

ตอนนี้ไอ้โซ่มันขับรถเลยปากซอยหอผมไปละคับ

"มึงจะไปไหนอะ เลยปากซอยหอกูแล้วนะ"

"เด๋วกูไปส่งมึงแน่ๆ แต่เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

ตอนนั้นผมยอมรับคับว่าผมแอบกลัวมันนิดๆ
ปกติมันไม่เคยเป็นแบบนี้ แต่วันนี้มันดูเย็นชามากๆ
ตอนนั้นผมได้แต่นั่งหงออะคับ ไม่กล้าพูดอะไรเลย

"ท็อป กูเสียใจนะเรื่องวันนี้" มันพูดขึ้นมาคับ

"เอ่อ...คือกู..." ผมไม่ทันจะได้พูดต่อมันก็พูดสวนขึ้นมา

"กูไม่รู้นะว่าทำไมมึงจะต้องโมโหกูเมื่อกลางวัน...กูไม่รู้ว่ากูทำอะไรผิด แต่กูอยากขอโทษมึงนะ ถ้ากูทำอะไรให้มึงไม่พอใจ"

ไอ้โซ่ขอโทษผม...ทั้งที่ผมงี่เง่าใส่มันเนี่ยนะ
ผมรู้สึกผิดคูณ2เรยคับ

"เอ่อ...โซ่...คือมึงไม่ต้องขอโทษกูก็ได้นะ...คือจิงๆแล้วกูผิดเอง...กูไม่ดีเองที่กูไปอารมณ์เสียใส่มึงแบบนั้น" ผมพูดเสีย
อ่อยๆ

ไอ้โซ่เงียบไปแป๊บนึง ผมก็พูดต่อ

"คือ...กูขอโทษนะ" ประโยคนี้ผมพูดเบามากๆเลยคับ

"ห๊ะ...อะไรนะ" ไม่รู้ไอ้โว่ไม่ได้ยินจิงๆหรือแกล้งไม่ได้ยิน

"กูบอกว่า กูขอโทษ" ผมอายหว่ะคับ

ไอ้โซ่ไม่พูดอีกแล้ว ทำไมมันชอบเงียบจัง

"งั้นมึงอารมณ์เสียเรื่องอะไรอะเมื่อกลางวัน แล้วทำไมต้องมาลงกับกู"

น่าน...ได้โซ่เล่นถามตรงจุดแบบนี้ กูจะบอกว่าไรดีวะ
จะบอกว่า กูอารมณ์เสียเพราะเห็นมึงคุยกะเด็กนั่นก็ออกจะแปลกๆ

"อ่า...ไม่มีไรหรอก สงสัยอากาศร้อนอะ" ผมแก้ตัว

"ไม่จิงอะ กูรู้ว่ามึงเป็นคนมีเหตุผลนะ...บอกกูได้มั้ย"

"อ่า...คือกู...กูแค่รู้สึกเหมือนกูเป็นส่วนเกิน...ตอนที่น้องคนนั้นเอาน้ำมาให้มึง...กูก็เลย...เซงๆนิดหน่อย" ผมพูดไปแล้วคับ

"555555" ไอ้โซ่หัวเราะคับ

"หัวเราะอะไรวะ กูเครียดนะเนี่ย"

"ก็ขำมึงอะแหละ...มึงหึงกูละสิไอ้ตี๋" ง่ะ...

"เฮ้ย ไม่ได้หึงเว่ย มึงอย่ามาเน่า...ทำไมกูจะต้องไปหึงมึงด้วย ไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย"

"55555...มึงอะหึงกู" มันยังไม่เลิก

"ไม่จิง...มึงอย่ามาสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย กูไม่ได้หึงมึง" ผมแก้ตัว

"อะน๊าาาา...เออไม่หึงก็ไม่หึงคับพี่คับ น้องผิดไปแล้วคับ อย่าโกดผมอีกนะคับ"

ตอนนั้นผมไม่ได้พูดอะไรต่อคับ
รู้แต่ว่าหน้าผมมันร้อนๆ...นี่ถ้าไม่ติดว่ามันมืดแล้ว
ไอ้โซ่อาจะเห็นว่าผมหน้าแดง

"ไปส่งกูได้ยังอะ" ผมพูดขึ้นมาคับ

"ยัง...กูยังไม่หายโกดมึงเลย"

"อะไร...ก็กูขอโทษแล้วไง"

"แล้วกูบอกมึงยัง ว่ากูยกโทษให้" เวร

"อะนะ แล้วมึงจะเอาไงอีกอะ" ผมถามมัน

"ไปกินข้าวกับกูก่อน กูหิวแล้ว...แล้วก็ วันนี้กูขอนอนกับมึงอีกคืนนึง โอเคมะ"

อยากจะบอกว่าตอนนั้นผมแอบยิ้ม แต่มันคงไม่เห็นหรอก เพราะผมซ้อนท้ายมันอยู่

"อืม ก็ได้...แล้วทำไมมึงไม่ไปกินที่หมูกะทะอะ เค้ายังไม่กลับกันหรอกป่านนี้" ผมเสนอ

"ไม่เอาอะ...กูอยากกินกะมึง2คน"

แปร๊ดดดด...(ไม่ใช่เสียงตดนะคับ)
แต่หน้าผมแดงแปร๊ดดดดตะหากตอนนั้น

"อะนะ..." ผมพูดได้แค่นั้น แล้วไอ้โซ่ก็จอดรถ

วันนี้มันเปลี่ยนร้านครคับ มากินแถวตลาดโต้รุ่งแทน
ขณะที่ผมกับไอ้โซ่กำลังเดินเข้าไปในร้าน
ก็มีคนอีกคู่นึงเดินออกมา...
แนนกับเด็กผู้ชายม.5อีกคนนึง
เดิน"จับมือ" กันออกมา

แน่นอนคับ...เธอเห็นผม แล้วผมก็เห็นเธอ
แต่เธอก็เดินผ่านผมไปอย่างคนไม่รู้จักกัน
ถึงผมจะทำใจเรื่องแนนได้แล้ว...แต่มาเห็นภาพเค้า2คนจับมือกันต่อหน้าต่อตาแบบนี้
ผมก็มีสะเทือนใจเหมือนกันนะ

ไอ้โซ่มันคงรู้แหละคับ ว่าผมเป็นยังไง
มันก็เลยพูดขึ้นมาว่า

"เฮ่ย...อย่าคิดมากน่า...กะเพราไข่ดาวน่าสนใจกว่า" นี่ถือเป็นคำปลอบใจรึป่าวคับ โคตรไม่โรแมนติกเลยอะ

ตอนนั้นผมไม่ค่อยขำกะมุขมันเท่าไหร่
ได้แต่เดินไปนั่งที่โต๊ะ แล้วมันก็ตามมานั่ง
มันมองหน้าผม แล้วก็พูดขึ้นว่า

"มึงมานั่งคิดเครียดแบบนี้เค้าก็ไม่กลับมาหามึงหรอกน่า...ใช้ชีวิตปัจจุบันให้มีความสุขดิ อดีตอะ เก็บแต่เรื่องราวดีๆไว้ก็พอ"

ผมไม่ได้ตอบอะไรมัน
มันก็พูดต่อ

"ท็อป...กูไม่อยากเห็นมึงนั่งเครียดแบบนี้นะ ถึงมึงไม่มีเค้า มึงก็ยังมีพ่อ มีแม่ มีเพื่อนๆ แล้วก็มีกูนะ"

มันพูดแล้วมันก็มาจับมือผมคับ

"อย่าไปคิดถึงสิ่งที่มันทำให้มึงเจ็บปวดเลยนะ... ตอนนี้มึงมีกูนะเว่ย กูจะดูแลมึงเอง" มันพูดสีหน้าจิงจังมากๆคับ

คือตอนนั้นผมกะลังซึ้ง+อึ้ง คับ
มันจับมือผมด้วย O_o แล้วมันพูดแบบนี้มันหมายความว่าไงวะ
ตอนนั้นผมยอมรับนะครับ ว่าผมรู้สึกดีมากๆ
แต่ความรู้สึกอีกอย่างในใจมันก็ทำให้ผมต้องคิดอะไรบางอย่าง
ไอ้โซ่คิดยังไงกับผมกันแน่...แล้วผมละรู้สึกยังไงกับมัน
มันเป็นผู้ชาย ผมก็เป็นผู้ชาย...

"ขอบคุณมึงมากนะ" ผมขอบคุณมันเสร็จ ข้าวก็มาส่งพอดี

มันรีบปล่อยมือจากผม แต่ผมว่าพี่พนักงานที่มาเสริฟคงเห็นแล้วหละ
ผมกับมันต่างคนต่างกิน ไม่ได้พูดอะไรกัน ผมกินไม่หมดหรอกคับ คงเพราะอิ่มหมูกะทะมาแล้ว
พอมันกินเสร็จ มันคงเห็นข้าวในจานผมไม่พร่องเลย มันเลยถามขึ้นมา

"เฮ่ยไมไม่กินอะ คิดมากเหรอวะ"

"ป่าวๆ คือกูกินหมูกะทะมาแล้วไง"

"อ้าวแล้วก็ไม่บอก...งั้นกูกินเอง" แล้วมันก็เอาข้าวผมไปนั่งกินคับ

ผมก็ได้แต่นั่งมองมันกินข้าว
ยิ่งนั่งมองมันใกล้ๆ มันก็ยิ่งดูดีคับ
ถึงว่าสาวๆกรี๊ดมันกันจัง ขนาดผมผู้ชายด้วยกันยังรู้สึกว่ามันหล่อเลย
แต่ผมก็คิดได้เท่านั้นแหละคับ
ผมผู้ชาย มันก็ผู้ชาย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันทำให้ผมไม่อยากคิดอะไรเกินไปกว่านั้น...
หลังจากกินเสร็จเราก็กลับหอกันคับ

"มึงยังคิดมากอยู่เหรอท็อป" ไอ้โซ่ถามผมตอนที่มันกำลังจะเข้าไปอาบน้ำ

"อ่า..ป่าวๆ กูไม่ได้คิดเรื่องแนนแล้ว"

"แล้วทำไมหน้ามึงดูไม่สดชื่นเลยอะ"

"ไม่มีอะไรหรอก มึงไปอาบน้ำเหอะ กูจะได้อาบบ้าง เหนียวตัวแล้ว" ผมพูดปัดแล้วผลักมันให้เข้าห้องน้ำไป

ตอนนั้นผมไม่ได้คิดเรื่องแนนแล้วหละครับ
แต่ที่ผมคิดคือเรื่องผมกับมันมากกว่า
ตอนนั้นผมไม่รู้จริงๆว่าผมรู้สึกยังไงกับไอ้โซ่
แต่ผมรู้สึกดีกับมันมากๆ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายด้วยกันมาก่อน
ผมเริ่มกลัวความรู้สึกของตัวเอง

หลังจากที่มันออกมาจากห้องน้ำ ผมก็เข้าไปอาบต่อ
หลังอาบน้ำเสร็จผมก็ปิดไฟนอนข้างๆไอ้โซ่
ไอ้โซ่กอดผมอีกแล้วคับ...แต่ผมแกะแขนมันออกไป

"มึงอย่ากอดกูเลย ผู้ชายเหมือนกัน เด๋วฟ้าผ่านะ" ผมบอกมัน

"เปงไรไปวะ นอนกอดกันแค่นี้ ไม่ได้ทำอะไรกันซักหน่อย มึงอย่าคิดมากดิ" พุดเสร็จมันก็มากอดผมอีก

ผมก็แกะแขนมันออกไปอีก "กูร้อนอะ อะมึงเอาหมอนข้างกูไปละกาน"

"มะอาววว กูไม่เหงร้อนเลย แล้วกอดมึงก็สบายกว่ากอดหมอนข้างอีก" แล้วมันก็มากอดผมอีก

ผมว่ามันคงไม่ยอมแน่ๆ ก็เลยต้องปล่อยให้มันกอดผมไป

"โซ่...ถ้ามีใครมาเห็นมึงนอนกอดกูแบบนี้ มึงไม่กลัวคนเค้าเอาไปพูดไม่ดีเหรอ"

"ใครจะมาเห็นละ...แล้วกูก็ไม่สนใจหรอกนะ"

"แต่กูสนนะ" ผมพูดขึ้นมา

ไอ้โซ่มันคงคิดได้กับคำพูดผมมั้งครับ มันเลยปล่อยผม แล้วนอนหันหลังให้

"กูขอโทษนะ ถ้าทำให้มึงลำบากใจ" มันพูดแล้วมันก็เงียบไปคับ

"เอ่อ...โซ่.......โซ่............ไอ้โซ่" มันไม่ตอบผมครับ

ผมก็เลยไม่เรียกอีก คืนนั้นผมนอนไม่หลับ
ตื่นมาสายมากแล้ว วันนี้วันเสาร์ไม่ต้องไปร.ร.
แต่ผมตื่นมาก็ไม่เจอไอ้โซ่แล้ว

ผมรู้สึกผิดกับมันอีกแล้ว
แต่ผมก็ไม่อยากให้เรื่องอะไรมันเลยเถิดไปมากกว่านี้
วันนั้นผมเลยตัดสินใจกลับบ้าน
บ้านผมอยู่ต่างอำเภออะคับ ไม่ได้อยู่ในเมือง
ผมกลับบ้านเสาร์-อาทิตย์ ไอ้โซ่ไม่โทรหาผมเลย

จนค่ำๆวันอาทิตย์ผมก็กลับมาที่หอ
ผมยอมรับนะ ว่า2วันที่ผมไม่เจอมัน ไม่ได้คุยกับมัน
ผมคิดถึงมันมาก...แล้วก็หงุดหงิดมากด้วย
ทำไมมันไม่โทรหาผมวะ...หรือมันจะคิดมากเรื่องที่ผมพูดกับมันวันนั้น
วันจันทร์ผมไปโรงเรียนก็ไม่เจอมัน ตอนเย็นผมก็ต้องเดินกลับหอเอง
ตอนนั้นผมค่อนข้างหงุดหงิดมากพอสมควรละคับ
คืนนั้นผมเลยตัดสินใจโทรหามัน

"มึงหายไปไหนเนี่ย ทำไมวันนี้ไม่ไปร.ร. แล้วทำไมไม่โทรหากูมั่งอะ" พอมันรับสาย ผมก็ใส่มันเลยคับ

"เอ่อ...ก็กูไม่รุ้ว่ามึงอยากคุยกับกูรึป่าว"

"แล้วทำไมกูต้องไม่อยากคุยกับมึงด้วยอะ"

"ก็กูอาจทำให้มึงลำบากใจ" ไอ้โซ่พูดน้ำเสียงสลด

"ปะ...ป่าวนะ กูไม่ได้ลำบากใจซักหน่อย"

"ไหนวันก่อนใครสัญญากะกูว่าจะดูแลกูไง" ประโยคนี้ผมพูดเบาๆคับ

ไอ้โซ่เงียบไปอีกละ...เวลางอนกันหรือทะเลาะกันทีไร แม่งชอบเงียบ สันดานจิงๆ

"เงียบทำไม" ผมหงุดหงิด

"ป่าว...มึงไม่ลำบากใจเหรอที่กูคอยตอแยมึง มึงไม่กลัวสายตาคนอื่นเค้ามองไม่ดีเหรอ" ไอ้โซ่พูดขึ้นมา

"เอ่อ...เออ กูไม่สนใจ" ผมบอกมันไป

ตอนนั้นผมไม่สนใจจิงๆคับ
เพราะผมรู้สึกดีมากกว่าที่ได้อยู่ใกล้ๆมัน ไม่ใช่แบบนี้
ไอ้ห่าโซ่เงียบอีกแระ

"เงียบทำไมอีกละมึง"

"กูดีใจอยู่" ไอ้โซ่ตอบ

"อะนะ.."

"งั้นพุ่งนี้เช้ากูไปรับนะ"

"ตื่นไหวเหรอมึงอะ 7โมงนะ"

"ไหวคร๊าบบบ ไม่มีเลทชัวร์"

"เออ กูจะคอยดู ถ้า7โมง5นาทีมึงยังไม่มากูโกด"

"โหหหห...ใจร้ายอะ แต่รับรอง ไม่มีเลทแน่นอนคับผม" มันรับปากผม

"เออดี...กูจะคอยละกันนะ"

แล้วผมกับมันก็คุยอะไรต่อมีอะไรกันอีกเปงชั่วโมงอะคับ
ผมมีความสุขจิงๆเวลาคุยกับมัน...ไม่รู้ทำไมสิ

..........................................................................

JaeTae

  • บุคคลทั่วไป



 แล้วมาต่ออีกน้า จารอต่อปายย  :a2:

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
หลังจากวันนั้นผมกับโซ่ก็โซ่ก็มีความสุขกันดีครับ
หมายถึงว่า ไม่ได้ทะเลาะกันอะไรงี้นะ ไม่ได้หนุงหนิงอะไรกัน
ตอนเย็นผมก็กลับบ้านกับมันทุกวัน ไปกินข้าวเย็น แล้วบางวันมันก็พาไปขับรถเล่น
จนถึงช่วงสอบมิดเทอม มันก็ขอแม่มันมานอนกะผมคับ
มันบอกว่าจะมาติวกะเพื่อน...ทำไมแม่มันยอมวะ?

"ไม่ได้ๆ ข้อนี้มึงต้องแก้สมการตรงนี้ก่อน" ไอ้โซ่กะลังติวเลขให้ผมคับ

"ทำไมวุ่นวายจังวะ แล้วนี่มันก็ได้คำตอบแล้วไม่ใช่เหรอ" ผมไม่เก่งเลขคับ

"มึงอย่าเถียงกูสิ ถ้ามึงไม่แก้สมการตรงนี้อะ คำตอบมันจะไม่สมบูรณ์"

"อ่า...ไม่เอาแล้วโซ่ นอนเหอะน๊าาาา กูปวดหัว" ผมเริ่มง้อแง้งละคับ

"ไม่ได้ พึ่งติวเลขได้นิดเดียวเอง เด๋วมึงก็ตกหรอก พรุ่งนี้สอบแล้วนะ"

"ไม่ตกหรอกน่าาา..ถึงกูจะไม่เก่งเลขแต่กูก็ไม่เคยตกน๊าาา"

"ก็ครั้งนี้แหละ มึงจะได้เก่งเลขซักทีไง" ไอ้โซ่พยายามลากผมซึ่งแกล้งสลบไปแร้วขึ้นมา

"งั้นข้อสุดท้ายนะ...แล้วเด๋วกูติวชีวะให้มึงมั่ง โอเคนะ" ผมยื่นข้อเสนอที่จะเป็นผมดีสำหรับผมคับ เหอๆๆ

ไอ้โซ่หรี่ตามองผมเหมือนจะบอกผมว่า "คิดว่ากูจะยอมมึเรอะ" แต่มันก็ไม่พูดคับ แล้วมันก็ส่ายหน้าช้าๆ

"โหหหหห โซ่อ่าใจร้ายยยย...มึงรู้ม๊ายย เวลากูคิดเลขมากกูจาปวดหัว แล้วกูก็จาอาเจียนด้วยน๊า" ผมตอแหลคับ

"ไม่ต้องมาอ้อนเรย...เฮ่อ! เออก็ได้ๆ ทำข้อนี้ให้เสร็จก่อน แล้วเด๋วพอละ" ในที่สุดมันก็ยอมผมค๊าบบบ ^^

"เย่...โซ่ใจดีจาง" ผมระริกระรี้ละคับ ได้หลุดพ้นจากคณิตศาสตร์ซักที

หลังจาผมติวเลขเสร็จแร้ว ก็ถึงคราวที่ผมติวชีวะให้มันบ้างละคับ
จิงๆก็ไม่ได้ติวอะไรหรอก แค่อ่านให้มันฟังเฉยๆ
ทำไมมันสบายจังวะ...

ไอ้โซ่มันเก่งวิชาคำนวนคับ เลข กะฟิสิก มันกินหมูมาก
ส่วนวิชาอื่นรู้สึกมันจาไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่...อังกิดนี่เน่าพอดูเลยคับ
ส่วนผมโง่คำนวนคับ เลขกะฟิสิกค่อนข้างโง่ T-T
ส่วนวิชาอื่นผมก็เอาตัวรอดได้สบายคับ

"นี่ มึงอยากเรียนคณะไรอะ" ผมถามมันหลังจากที่ผมอ่านชีวะให้มันฟังจบแล้ว

"วิดวะอะ"

"กูละแล้ว ถึกๆแบบมึงต้องเรียนวิดวะ"

"แล้วมึงอะ"

"กูอยากเรียนรัดสาด"

"อืมมม...โง่เลขแบบมึงเรียนรัดสาดก็เหมาะดีนะ 555" ดูปากมันคับ

"ผมเอาหมอนตบหัวมันไป1ที มันสู้คับ
เราเอาหมอนตีกันไปมา วิ่งกันอยู่ในห้องอะแหละคับ
แล้วผมก็สะดุดขากางเกงตัวเองล้ม คือผมใส่กางเกงเลนอนอะคับ

"เฮ้ยเปงไรมากป่าว" ไอ้โซ่ถาม

"ไม่เปงไร สะดุดขากางเกงอะ...นอนเหอะ ดึกแล้ว เด่วพุ่งนี้ไปหลับในห้องสอบ"

แล้วผมกะโซ่ก็เข้านอน มันก็มิวายเอาผมเป็นหมอนข้างเหมือนเคยแหละคับ
แต่เด๋วนี้ผมชินแล้ว อิอิ


ช่วงสอบไอ้โซ่นอนกับผม2คืนคับ คือคืนก่อนสอบ
หลังสอบมิดเทอมผ่านไป พวกผมก็ต้องเริ่มเตรียมตัว Entrance กันแล้วคับ
แต่ผมกับมันก็ยังไปกินข้าวเย็นด้วยกันเหมือนเดิมทุกวัน
นอกจากวันศุกร์กับเสาร์ที่ผมต้องกลับบ้านที่ต่างอำเภอ
พอวันอาทิตย์บ่ายๆผมก็จะกลับมาที่หอ มันก็จะมารับไปเที่ยวบ้าง
บางทีก็มานั่งติวให้กัน...แต่ความสัมพันธ์ของผมกับมันก็ไม่มีอะไรมากกว่าคำว่า "เพื่อนสนิท"

แต่ความสุขมักไม่ค่อยยืดยาว ว่ามั้ยคับ
ยังจำน้องส้มกันได้ใช่มั้ยครับ
ดูน้องเค้าจะไม่ยอมเลิกรากะไอ้โซ่ง่ายๆ
คือเวลาอยู่ที่โรงเรียน น้องส้มค่อนข้างตามจิกไอ้โซ่แจทีเดียว
แรกๆผมก็ไม่รู้หรอกคับ ว่าน้องส้มยังตื้อไอ้โซ่
เพราะตอนอยู่โรงเรียนผมไม่ค่อยได้คุยกะมันเท่าไหร่ เพราะมันก็อยู่กะเพื่อนห้องมัน ผมก็อยู่กะเพื่อนผม

จนวันนึง...
ตอนเย็นระหว่างที่ผมรอไอ้โซ่เล่นบาสอยู่
น้องส้มคับ...เธอมานั่งข้างๆผม
แล้วก็ถามผมว่า

"พี่มานั่งรอพี่โซ่เหรอคะ"

"ครับ" ผมไม่รู้จะตอบอะไรดีกว่านี้คับ ตอนนั้นแอบกัวน้องส้มอยู่เหมือนกัน มันจะตบกูมั้ยวะ

"แล้วทำไมต้องมานั่งรอพี่โซ่ทุกวันด้วยละคะ" ตอนนั้นในใจอยากตอบไปว่า มึงอิจฉากูละสิ

"อ่า...ก็กลับบ้านด้วยกันอะคับ"

"พี่พักอยู่ซอยหลังโรงเรียนไม่ใช่เหรอคะ จิงๆเดินกลับก็แค่แป๊บเดียวนี่" กูจะกลับยังไงมันหนักส่วนไหนของมึงวะ

ตอนนั้นผมแอบเห็นไอ้โซ่มองผมกะน้องส้มแบบสงสัยๆมาจากในสนามบาสคับ

"คือไอ้โซ่มันบอกให้รอมันก่อนอะคับ"

"เหรอคะ...แล้วทำไมพี่ไม่กลับพร้อมพี่แนนละคะ" นังน้องส้มพูดประโยคนี้แล้วมองผมแบบจิกๆ

ตอนนั้นอยากชกปากเด็กมากคับ
ผมอารมณ์เสียมากจิงๆตอนนั้น ผมเลยลุกขึ้นจากตรงนั้น แล้วพูดว่า

"พี่จะกลับกับใครมันก็สิทธิ์ของพี่นะน้อง พี่ถือว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว"

แล้วผมก็เดินออมาจากโรงเรียนเลยครับ
ผมยอมรับว่าผมหัวเสียมาก อีน้องส้มนี่ต้องการอะไรจากผม
แต่ที่แน่ๆ ผมว่ามันต้องเกี่ยวกะไอ้โซ่แน่ๆ

ผมเดินมาได้ซักแปีบไอ้โซ่ก็ขับมอไซค์มาจอดข้างๆ

"เฮ้ย ทำไมออกมาก่อนอะ ทำไมไม่รอกูวะ"

ผมไม่ตอบคับ เดินต่อ ไม่สนใจมัน
มันก็ขับรถมาดักข้างหน้า

"มึงเปงอะไรอีกเนี่ย ขึ้นรถก่อนเร็ว"

"อย่าเลย หอกูอยู่ใกล้แค่นี้เอง กูเดินกลับเองได้" ผมพูดเสร็จก็เดินต่อ แต่ไอ้โซ่คว้าข้อมือเอาไว้

"ขึ้นรถ คุยกันให้รู้เรื่องก่อน" ไอ้โซ่หน้าเครียดมากคับตอนนี้

ผมเลยยอมขึ้นรถไปกับมัน แต่ผมไม่พูดอะไรเลย

"เมื่อกี๊มึงคุยกะไรกับน้องส้ม" ไอ้โซ่ถามขึ้นมาคับ

"ไม่มีอะไร น้องเค้าก็แค่ถามว่าทำไมกูต้องรอกลับบ้านกับมึง" ผมตอบด้วยน้ำเสียงประชดๆ

ไอ้โซ่เงียบไป ตามนิสัยเดิมของมัน ส่วนผมเองก็ไม่พูดอะไรต่อ
ไอ้โซ่ขับมอไซค์ไปจอดที่หอผม แล้วเดินเข้าไปในหอด้วย

"ยืนทำไรอยู่ละ เข้ามาสิ ไปคุยกันในห้อง" ไอ้โซ่พูดเสียงเครียดคับ

ตกลงห้องใครวะเนี่ย ชักจะถือวิสาสะ
แต่ผมก็เดินไปเปิดห้องคับ ไม่พูดอะไร
พอเข้ามาในห้องไอ้โซ่ก็พูดขึ้นมา

"แล้วมึงเปงอะไรไป ทำไมต้องหนีกลับก่อน แล้วทำไมไม่คุยกับกู"

"เปล่า กูก็แค่รู้สึกว่าหอกูมันใกล้ๆ ไม่ต้องให้มึงมาส่งก็ได้"

"แต่เราตกลงกันแล้ว แล้วปกติกูก็มาส่งมึงทุกวัน แล้ววันนี้มึงเป็นอะไรขึ้นมา"

"มึงอยากรู้มึงก็ไปถามคนของมึงเองแล้วกัน" ประโยคนี้ผมขึ้นเสียงแล้วคับ

พูดจบทั้งผมทั้งมันก็เงียบไป
ผมรู้สึกร้อนๆที่หน้าเหมือนน้ำตาจะไหล
ผมเลยเดินหนีมันออกมาที่ระเบียง
ยืนอยู่ซักพักก็ได้ยินเสียงไอ้โซ่มันเดินออกไป
แล้วมันก็ขับมอไซค์ออกไปเลย ขับเร็วมากด้วย
..........................................................................

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป

เช้าวันต่อมาไอ้โซ่ไม่ไปโรงเรียน
มันคงหาเรื่องหลบหน้าผมอีกแหละ ครั้งก่อนก็ทีนึงละ
ตอนเย็นผมเลยต้องเดินกลับบ้านเอง..เหมือนที่ทำประชดมันเมื่อวาน
ผมโทรหามัน มันก็ผิดเครื่อง
ผมเลยตัดสินใจโทรไปหามันที่บ้าน กะว่าจะด่าซักหน่อย ทำไมต้องหลบหน้ากูด้วยการไม่ไปร.ร.

แต่พอโทรไปจิงๆ แทนที่จะได้ด่ามัน
ผมกลับมานั่งด่าตัวเองในใจมากกว่า
พ่อโซ่บอกว่าโซ่ขับมอไซค์แหกโค้งมะวาน ตอนนี้อยู่ร.พ.
ทันทีที่ผมรู้เรื่องผมก็อยู่ไม่สุขแล้วหละคับ
รีบไปหาไอ้โซ่ที่ร.พ.ทันที

ตอนนั้นผมเป็นห่วงมันมากๆ มันจะเป็นอะไรมากมั้ย
ต้องเปงเพราะผมแน่ๆ ถ้าผมไม่ทะเลาะกับมัน มันคงไม่ต้องขับรถเร็ว แล้วก็แหกโค้ง
ผมรู้สึกผิดมากจิงๆ เสียใจที่เรื่องเปงแบบนี้

แต่พอผมไปถึงร.พ. ผมก็ได้แต่ยืนอยู่หน้าห้องพิเศษที่ไอ้โซ่นอนอยู่
ผมไม่กล้าเข้าไปครับ...
ผมกลัวว่า มันจะโกรธผมรึปล่าว
มันจะอยากเจอหน้าผมมั้ย
แม่มันจะโกรธผมมั้ย
และอะไรต่อมิอะไรสารพัดเลยคับ
ผมยืนอยุ่นานจนพี่พยาบาลเค้าเอายามาให้ไอ้โซ่อะคับ
ผมเลยเกาะหลังพี่พยาบาลเข้าไปด้วย (ไม่รู้ว่าทำไมต้องตามพยาบาลเข้าไป แต่ผมว่ามันอุ่นใจดี)

ภาพแรกที่ผมเห็นหลังเดินผ่านประตูเข้ามาคือ
ไอ้โซ่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีผ้าก๊อตติดอยู่บนหัว
แขนขวามีผ้าซ้ายมีฟ้าพันแผลมันตั้งแต่ข้อมือ ถึงข้อศอก
แล้วก็มีแผลถลอกอีกหลายที่
ผมน้ำตาแทบไหลเลยคับ เพราะผมแท้ๆ
ถ้าผมไม่งี่เง่า มันคงไม่ต้องเป็นแบบนี้
แต่แปลกที่ไอ้โซ่ไม่มีคนเฝ้า มันนอนอยู่คนเดียวคับ
พี่พยาบาลเอายาวางไว้ที่หัวเตียงไอ้โซ่ แล้วบอกผมว่า ถ้าคนไข้ตื่นแล้วให้ทานยาด้วย เป็นยาแก้ปวด

ผมยืนมองโซ่ข้างเตียง นึกด่าตัวเองในใจ แล้วนำตาก็ค่อยๆไหลออกมา
มันสุดจะกลั้นจริงๆที่ต้องเห็นมันอยู่ในสภาพแบบนี้
ผมค่อยจับมือโซ่ข้างที่เจ็บอย่าแผ่วเบา
มือผมประคองมือมันเอาไว้ แล้วผมก็ร้องไห้...

"ร้องไห้อีกแล้ว...ไอ้เด็กขี้แย" เสียงไอ้โซ่ครับ

ผมทั้งตกใจ ทั้งดีใจที่ได้ยินเสียงมัน
แต่ผมกลับยิ่งร้องไห้หนักเลยคับ
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ร้องไห้แบบฟูมฟายเลย
ผมทรุดตัวลงข้างเตียง เอาหน้าซบมือมันไว้ แล้วก็ร้องไห้อยู่อย่างนั้น

ไอ้โซ่เอามืออีกข้างเอื้อมมาลูบหัวผมเบาๆ

"อย่าร้องไห้สิ กูยังไม่ตายนะ มึงร้องไห้ทำไม"

ผมไม่ได้พูดอะไร แต่พยายามหยุดร้องไห้ แล้วมองหน้ามัน
มันเอามือเช็ดน้ำตาให้ผม แล้วยิ้มจางๆ

"หยุดร้องซะนะคนดี..."

"อืม..." ผมหยุดร้องไห้แล้วตอบมัน

"ทีนี้บอกกูซิ ทำไมต้องร้องไห้ด้วย"

"โซ่ กูขอโทษนะ...เพราะกูมึงถึงต้องเป็นแบบนี้...ถ้ากูไม่งี่เง่า ไม่เอาแต่ใจ มึงก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้...กูขอโทษนะโซ่..กูขอโทษ"
ผมขอโทษมันแล้วก็ร้องไห้อีกจนได้

ไอ้โซ่เอามือมันเช็ดน้ำตาให้ผมอีกครั้งแล้วก็พูดว่า "ไหนว่าไม่ร้องแล้วไง"

"กูขอโทษนะโซ่" ผมขอโทษมันอีก

"มึงไม่ต้องขอโทษกู...มึงไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วกูก็ไม่ได้โกรดมึง" ไอ้โซ่มองหน้าผม

"จริงๆแล้วกูไม่เคยโกรดมึงเลยต่างหาก" มันบีบมือผมที่จับมือมันอยู่ตั้งแต่เมื่อกี๊ยังไม่ยอมปล่อย

ผมไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งจ้องหน้ามันเงียบๆ
โซ่เอามือข้างที่ไม่เจ็บลูบที่หน้าผมเบาๆ

"มึงจำไว้นะท็อป...กูไม่เคยโกรดมึง ไม่ว่ามึงจะเป็นยังไง ไม่ว่ามึงจะทำอะไร กูไม่เคยคิดโกรดเลย"

ผมทั้งวรู้สึกดี และรู้สึกแย่มากๆในเวลาเดียวกัน
ทำไมมันถึงดีกับผมขนาดนี้
ทั้งที่ผมเองแทบจะไม่เคยทำอะไรให้มันเลย ด่ามันก็บ่อยๆ

"มึงไม่ต้องดีกับกูขนาดนี้ก็ได้...มึงมีสิทธิ์ที่จะโกรด ถ้ากูทำผิดกับมึง" ผมบอกมัน

"มึงไม่เคยทำผิดกับกูนี่" โซ่พูดแล้วยิ้มให้ผม

"โซ่..." ผมพูดไม่ออกคับ น้ำตาจะไหลอีกแล้ว

"ไม่เอาๆ ไม่ร้องแล้วนะ" มันปรามผม ก่อนที่ผมจะเป่าปี่อีกรอบ

"อื้มไม่ร้องแล้วๆ...มึงกินยาก่อนนะ พยาบาลเค้าเอามาให้เมื่อกี๊" ผมนึกเรื่องยาขึ้นมาได้

"อืม...ป้อนหน่อยดิ" ไอ้โซ่ได้ทีอ้อน

"แค่ยาเม็ดเดียว ต้องป้อนด้วยเหรอ"

"น้าาาา...ก็กูแขนเจ็บอะ" ไอ้โซ่ทำหน้าแบบลูกแมวอีกแร้วคับ >.<

"อะก็ได้ๆ" ผมหยิบยาแล้วป้อนเข้าปากไอ้โซ่
มันเอามือมันจับมือผมไว้ด้วย แล้วกลืนยาลงไปเลย น้ำก็ไม่ดื่ม
เสร็จแล้วมันก็จูบมือผมคับ!!! O_o

"เป็นยาที่หวานที่สุดที่เคยกินมาเลย" มันพูดแล้วจ้องตาผม มือมันก็ยังจับมือผมไว้แน่นเลย

ตอนนั้นผมอึ้งคับ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวเลย
ใจเต้นโครมครามเลยครับ หน้าแดงแปร๊ด

"มะ...มึงทำอะไรอะ" ผมพูดตะกุกตะกักเลยคับ

โซ่จ้องตาผม
ผมยิ่งรู้สึกเขินเข้าไปใหญ่
ตามันเจ้าเล่ห์จิง มองตรงๆแบบนี้แล้วใจสั่น
แล้วจู่ๆมันก็พูดขึ้นมาว่า...

"ท็อป..กูรักมึง"

ตอนนั้นผมจะเป็นลมแล้วคับ
หน้าแดง หูแดง พูดไม่ออกคับ
ทั้งอึ้ง ทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งดีใจ ทั้งตกใจ วุ้ย! สารพัดความรู้สึกคับ
ผมยืนแข็งเป็นหินเลยคับ
ไม่พูด ไม่ขยับตัวอะไรทั้งนั้น จริงๆผมว่าผมแทบหยุดหายใจแล้วหละตอนนั้น

แล้วจู่ๆคับ ไอ้โซ่มันก็ยื่นหน้ามันเข้ามา
แล้วมันก็จูบผมเลยคับ!!!
จูบไม่จูบเปล่า ดันลิ้นเข้าปากผมด้วย O_o
ตอนนั้นไม่ได้ยินนิ่งแล้วหละคับ
สะดุ้งเลย แต่ก็ไม่ได้ถอนปากออกมา และก็ไม่ได้จูบตอบมันนะ
ตอนนั้นผมตกใจมาก...บอกตรงๆว่าผมแทบไม่รับรู้อะไรแล้ว
พอไอ้โซ่ถอนปากมันออกจากปากผม มันก็จ้องหน้าผม ส่งสายตาแบบว่าหวานสุดๆ

ใครก็ได้ช่วยกูด้วย...กูจะตายแร้ววว >.<
โอ๊ยยยยย...ใจกูละลาย กูจะตายมั้ยเนี่ย
ผมคิดในใจอะคับ

"มึงจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ถ้าไม่พูดกูจูบอีกทีนะ" คำว่า "จูบ" เรียกสติผมกลับมาคับ

"มะ..มะ..ไม่ต้องแล้ว" ผมรีบปฏิเสธมันก่อน เพราะถ้ามันจูบผมอีกทีผมเป็นลมแน่คับ

"555+ หน้าแดงเชียวมือ มือก็เย็นเฉียบเลย" ไอ้โซ่หัวเราะแล้วเริ่มสาธยายอาการผมคับ

"คือ...คือกูไม่แน่ใจว่ามะกี๊มึงพูดอะไรนะ...แล้วก็ มึงเมายารึป่าว" ผมเริ่มรั่วคับ สติเริ่มหลุดละ

"ปล่าวๆ กูไม่ได้เมายาอะไรทั้งนั้น...กูบอกว่ากูรักมึง แล้วที่กูจูบมึง ก็เพราะกูรักมึง" มันพูดเสียงหนักแน่นเลยคับ มองตาผมด้วย

แม่งมันไม่เขินมั่งเรยรึไงวะ
ถ้าไม่เขินก็น่าจะแบบว่าไม่น่าจะมั่นใจขนาดนี้
นี่มันแบบว่าพูดและทำทุกอย่างอย่างมั่นใจ

"มึงจะบ้าเหรอ...มึงเนี่ยนะรักกู...ได้ไง"

"ทำไมจะไม่ได้วะ...แล้วมึงอะ ไม่รักกูหรือไง" ไอ้โซ่ยิงคำถามแบบนี้ทำเอาผมสะอึกคับ

"กะ..กู..." ผมพูดไม่ออกคับ

ผมรักมันเหรอ?
ผมจะรักมันได้ไง ผมเปงผู้ชาย มันก็ผู้ชาย
แล้วทำไมมันรักผมได้อะ?...แล้วทำไมผมต้องเขิน ต้องแอบดีใจที่มันบอกรักวะ?
แล้วทำไมผมถึงต้องเป็นห่วงมันขนาดนั้น?...ทำไมผมต้องหัวเสียเรื่องน้องส้ม?

แต่ก่อนที่มันและผมจะได้พูดอะไรต่อ แม่มันก็เปิดประตูเข้ามาพอดีคับ
ไอ้โซ่แทบปล่อยมือจากผมไม่ทาน มันเองก็ต้องรีบทำให้ทุกอย่างดูปกติที่สุด
ผมสวัสดีแม่โซ่ แล้วก็คุยกันนิดหน่อย
แม่โซ่กลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามานอนเฝ้ามันครับ

"แม่...คืนนี้ไห้ไอ้ท็อปนอนเฝ้าโซ่ก็ได้ พรุ่งนี้แม่จะได้ไม่ต้องรีบตื่นกลับไปเปิดร้าน" ง่า...ไอ้โซ่มีแผนอะไรอีกอะ

"ไม่ดีมั้งลูก...เกรงใจเพื่อนเค้า แล้วเดี่ยวพุ่งนี้เค้าก็ตื่นไม่โรงเรียนไม่ทันหรอก" ดูสิ ขนาดแม่ยังเกรงใจกูเลย ทำไมมึงไม่เกรงใจกูบ้างเนี่ย

"โหยยย...ไม่เปงไรหรอกแม่ ท็อปมันลาวันนึง มะกี๊มันบอกโซ่แล้วว่าจะมานอนเฝ้าเอง" มันตอแหลคับ ต่อหน้าตาเลย
ไม่เตี้ยมอีกตะหาก

แม่มันหันมามองหน้าผมแบบประมาณจะถามว่า จิงเหรอคะ
ผมก็เหล๋อหล๋าดิคับ อะไรวะเนี่ยกูรับไม่ทัน
แต่เหงไอ้โซ่ทำหน้าแบบว่า ถ้ามึงไม่รับมุขกูมึงตาย
ผมเลยต้องไปตามน้ำคับ

"อะ..จิงคับ ผมลาวันนึง" ผมจำเปงคับ (โกหกผู้ใหญ่จะบาปมั้ย T-T)

"เหงป่าววว...แม่กลับไปนอนกะพ่อเหอะ พ่อนอนคนเดียวเด๋วเหงา" ไอ้โซ่พูดเสียงทะเล้น

"อืมมม...ก็ได้ๆ อยากจะคุยกับเพื่อนละสิ"

"งั้นแม่ฝากโซ่ด้วยนะลูก ถ้าเกิดมีอะไรโทรไปที่บ้านนะจ๊ะ" แม่โซ่หันมาบอกผม

"อะคับ ได้คับ" ผมรับปากแม่โซ่ไป

ผมเลยขอตัวกลับไปเอาเสื้อผ้าที่หอก่อน
หลังจากผมเอาเสื้อผ้ามาแล้ว แม่โซ่ก็กลับบ้านไป

"มึงนะมึง...ตอแหลได้แม้กะทั่งแม่" ผมด่ามันคับ

"แหมมม...ก็กูอยากอยู่กะมึงนี่" ไอ้โซ่พูดเสียงอ้อนอีกแระ

"ไม่ต้องมาหยอดเลยมึง"

"เอาน่า...แต่ว่าตอนนี้กูปวดฉี่อะ" ไอ้โซ่บอกผม

"ปวดฉี่ก็ไปฉี่ดิ บอกกูไม่อะ..ขามึงก็ไม่ได้หักซะหน่อย"

"โหหหหห...กูเป็นคนป่วยน๊าาา" อ้อนกูอีกแระ Sad

แต่มันก็อ้อนได้ผมแหละคับ ผมก็พยุงมันลงจากเตียงไปห้องน้ำ

"แกะเชือกผูกกางเกงให้หน่อยดิ กูแกะไม่ถนัด"

"อะไรวะ แค่แกะเชือกแค่นี้" ผมบ่น

"กูแขนเจ็บข้างนึงนะ มึงช่วยหน่อยมะได้เหรอ...เปงแฟนภาษาไรเนี่ย" โห เล่นมขนี้

"อะไร ใครแฟนมึง..อย่ามามั่ว" ผมเขินดิคับ แต่ก็เอื้อมมือไปแกะเชือกางเกงที่เอวมันอะคับ

แต่ด้วยความรีบ หรือความเขิน หรือความอะไรซักอย่าง
ไอ้ใอเจ้ากรรมมันดันไปสัมผัสโดน "อะไรบางอย่าง" เข้าอะดิคับ
ผมเลยยิ่งเขินเข้าไปใหญ่

"แหมที่รัก ใจเย็นสิจ๊ะ...โซ่ป่วยอยู่น๊าาา" ไอ้โซ่เริ่มทะลึ่ง

"บ้า ใครที่รักมึง...แล้วก็ไม่ต้องมาทะลึ่งเลย กูไม่ได้ตั้งใจเว่ย"

"555+ คร๊าบๆ ไม่ได้ตั้งใจก็ไม่ได้ตั้งใจ" ตอนนี้ผมชักรู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะน่าสงสารแระ คนป่วยห่าไรวะโคตรกวนตีน

"มึงรีบๆเยี่ยวเลย ไม่ต้องพูดมาก" ผมตัดบทคับ ก่อนที่จะยืดยาวกว่านี้

"ไม่ช่วยจับหนย่อยเหรอ เด๋วฉี่ไม่ตรงโถ" ไอ้โว่ยังมีหน้ามาพูดทะเล้น

"บ้า...มึงไม่ต้องมาลามกเลย" ผมเดินออกมาจากห้องน้ำดีกว่า

ไอ้โซ่ฉี่เสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ
แต่แม่งผูกเชือกกางเกงเองได้ แสดงว่ามะกี๊มึงหลอกกู

"ไอ้โซ่ มึงหลอกกู...มะกี๊บอกแกะเขือกเองไม่ได้ แต่ตอนผูกผูกเองได้นะมึง"

"เออ..กูลืม 5555" ดูมันคับ ยังมีหน้ามาตลก

"เจ้าเล่ห์ดีนักนะมึง เด๋วก็ปล่อยให้นอนคนเดียวเลย...กลับหอซะดีมั้ยเนี่ย" ผมขู่

"ง๊าาา...ไม่เอาน๊าาา โซ่ล้อเล่นะค๊าบบบ" เสียงอ้อนๆแบบนี้อีกแระ

"หึ...ไม่ต้องมาอ้อนเลยมึง เจ้าความคิดเหลือเกินนี่"

"กูก็เล่นแต่กะมึงคนเดียวน๊า...มุขแบบนี้เค้าเก็บไว้เล่นกะแฟน" อ๊ากกกก...หยอดกูอีกจนได้ เด๋วกูก็หายงอนหรอกมึง

"ไม่ต้องมาหยอดเลย...แล้วนี่พยาบาลเค้ามาเช็ดตัวให้รึยัง" ผมเปลี่ยนเรื่องคับ

"ยังอะ"

"อะไรกัน...จะ2ทุ่มแล้วนะ"

"ไม่รู้ดิ สงสัยคนไข้เยอะมั้ง...ไม่ต้องรอพยาบาลหรอก มึงเช็ดตัวให้กูหน่อยดิ กูเหนียวตัวแล้วอะ" ชิบหาย เข้าทีมันเลย

"อะนะ...รอพยาบาลดีกว่า เด๋วกูเช็ดให้ไม่สะอาด"

"ไม่ต้องหรอก กูเหนียวตัวแล้วอะ...เช็ดตัวให้กูหน่อยน๊าาาา" โว๊ยยยยย...อ้อนกูจิง

"ได้ทีละอ้อนใหญ่เลยนะมึง...เออๆ เด๋วกูเช็ดตัวให้ก็ได้" สุดท้ายก็ยอมมันอีกจนได้

ผมเลยไปเตรียมผ้ากะน้ำมาเช็ดตัวมัน
ส่วนมันนั่งรอผมอยู่บนเตียง ยิ้มแฉ่งเลย

"ถอดเสื้อให้หน่อย" ผมมองมันค้อนๆ แต่ก็ถอดให้มัน

โซ่หุ่นดีมากคับ กล้ามอก กล้ามแขน กล้ามหน้าท้อง
มีขนบริเวณสะดือ ลากยาวลงข้างล่างจนหายไปในกางเกงด้วย
ปกติมันไปนอนกับผมมันก็ใส่ล๊อกเซอร์ตัวเดียวนอนนะ
แต่ทำไมวันนี้ผมถึงรู้สึกใจเต้นตึกตักเวลาเห็นมันถอดเสื้อก็ไม่รุ้

"มองอะไรคับที่รัก" ไอ้โว่ถามเสียงทะเล้น

"ป่าวๆ" ผมปฏิเสธ

แล้วผมก็เช็ดตัวให้ไอ้โซ่
มันก็เหมือนเด็ก นั่งนิ่งเชียว
แต่สายตามันนี่ดิ จ้องผมจังเลย
ผมก็เขินดิคับเช็ดไปก็เขินไป
เขินที่มันมอง แล้วก็เขินที่ได้สัมผัสหุ่นบึ๊กๆของมันด้วย (แต่ก็รู้สึกดี อิอิ)

"เช็ดข้างบนเสร็จแล้วเช็ดข้างล่างให้ด้วดิ" มันเอาอีกละ

"ไม่ต้องมาลามกเลย แค่นี้พอแล้ว"

ไอ้โซ่ยิ้มๆแล้วก็หยิบเสื้อมาใส่ แต่ก็ยังให้ให้ผมผูกเชือกที่เสื้อให้
คืนนั้นเราก็คุยกันอีกนิดหน่อย
แล้วผมก็ได้รู้ว่าไอ้โซ่มันหลอกให้ผมเช็ดตัวให้มันตอนที่พยาบาลเค้ามาดูอาการมัน
ผมเลยถามเค้าไปว่าทำไมไม่มีคนมาเช็ดตัว
พยาบาลเค้าว่ามาเช็ดให้แล้วเมื่อเย็น
ดูมันสิคับ นี่เหรอคนป่วย...ร้ายมากๆ

มันเลยรับสารภาพกะผมว่าเค้ามาเช็ดตัวให้มันตอนผมกลับไปเอาเสื้อผ้า
ผมเลยงอนมันอีกนิดหน่อย แต่ก็ไม่นานหรอกคับ
แพ้ความทะเล่นของมัน งอนมันได้ไม่นานซักที
คืนนั้นกว่าผมจะให้มันนอนได้ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืนละคับ
ส่วนผมน่ะเหรอ...นอนแทบไม่หลับแน่ะ
คิดถึงเรื่องตอนเย็นแล้วใจมันสั่น อิอิ

..........................................................................

na_na_fuji

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักดีอ่ะคับ 

เเบบนี้รักตายเลย :a10:

ปล.  จะติดตามตอนต่อไปเน้อ :a11:


                                                                                  จาก  นายฟูจิซัง  :a14: :a14:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
บอกรักกันอย่างรวดเร็ว  :a2:  :a2:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

เข้ามาเจ๋อเรื่องใหม่เคอะ

mu_off

  • บุคคลทั่วไป
น่าร้ากมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  :m3:

น่าร้ากที่สุดดดดดด :o8:

เป็นกำลังใจให้นะค้าบ... ^^

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เพราะรักใช่ไหม ภาคมัธยม (คุณ Top)
« ตอบ #19 เมื่อ: 16-09-2007 16:01:06 »





ออฟไลน์ mist

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +263/-3
 :m1: น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกก :m18: :m18:

แล้วมาต่อเร็วๆนะ  :a10: :a10:

MyLoveMyBabe

  • บุคคลทั่วไป
 :m3:ชอบอ่า   อยากมีคนเช็ดตัวให้มั้งงง  โซ่ทะเล้นๆ กวนๆ แต่จริงใจ น่ารักดี

เมื่อไหร่จะมีแฟนซะทีน๊าาาาาเรา เหอๆๆ :m21:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23

มาแจมด้วยคน  :a3: :a3: :a3:


ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
 :m3: :m3: :m3:

BAnka_ManiA

  • บุคคลทั่วไป

ชอบมากๆเลยอ่ะคร้าบ คนแต่งหายปายหนายอ่ะ
คิดถึงไอ้โซ่  :m15: :give2:

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจนะคับผม+1ให้หล่าพี่ๆๆน้องๆๆลุงๆป้าที่เข้ามา ให้กลังใจนะคับขอโทษด้วยที่ไม่ได้มาต่อหลายวันคือผมหายไปรรับปริญญามาคับผม

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
..........................................................................
คืนนั้นทั้งคืนผมก็เลยไม่ได้นอน
ทั้งคิดฟุ้งซ่าน ทั้งดีใจ แล้วก็ทั้งกลัว
กลัวสิ่งที่มันกำลังเกิดขึ้น...ผมถามตัวเองหลายครั้ง
"กูรักมันเหรอ"...ทั้งที่ผมและมันเป็นผู้ชาย
แต่ผมเองก็ไม่เคยรู้สึกดีกับผู้ชายคนไหนเท่ามันมาก่อน
แล้วในเมื่อมันรักผมได้...ทำไมผมถึงจะรักมันไม่ได้
แต่ถ้าผมเป็นแฟนกับมัน...มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ
แล้วคนอื่นๆมองจะคิดยังไง แล้วเรื่องนี้ถ้าพ่อแม่รู้จะเป็นยังไง
ผมนอนคิดไม่ตกอยู่อย่างนั้นจนประมาณตี2กว่าๆ ไอ้โซ่มันตื่นขึ้นมา

"ที่รักโซ่ปวดฉี่" อ่า..

"หา..อืมๆ" ผมก็ลุกขึ้น แล้วก็ช่วยพยุงมันไปห้องน้ำ ทั้งที่จริงๆมันก็เดินเองได้อะนะ

ในขณะที่ผมรอมันฉี่อยู่ผมก็พูดขึ้นมา...

"โซ่...สิ่งที่มึงพูดที่มึงทำวันนี้...มึงล้อเล่นรึปล่าว" ผมถามเสียงค่อนข้างเครียด

ไอ้โซ่ไม่พูดอะไร แต่พอมันฉี่เสร็จมันก็เดินมาจ้องหน้าผม
แล้วเอามือข้างที่ไม่เจ็บรั้งตัวผมเข้าไปหามัน แล้วมันก็กอดผมไว้

"ทุกสิ่งที่กูทำ กูทำตามหัวใจของกู...แล้วทุกคำที่กูพูดมันก็ออกมาจากใจกูจริงๆ"

"กูรักมึงจริงๆนะท็อป"

ผมไม่ได้ตอบอะไรมัน
แต่ผมกอดมันกลับไป...กอดมันแน่นๆ
ในใจผมตอนนั้นไม่มีสิ่งไหนที่ต้องกังวลอีกแล้ว
ผมไม่สนอีกแล้วว่ามันและผมเป็นผู้ชายเหมือนกัน
ผมไม่สนแล้วว่าใครจะมองผมยังไง
แค่ผมมีมัน มีความรักที่บริสุทธิ์ใจให้กัน
แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว...

"กู...กูก็รักมึงนะ" ผมตัดสินใจพูดออกมาเบาๆ

ไอ้โซ่ผละออกจากการกอดกัน แล้วมองหน้าผม

"เมื่อกี๊มึงว่าไรนะ..กูได้ยินไม่ถนัด" ไอ้โซ่ถาม แต่หน้ามันยิ้มคับ

"ไม่รู้ พูดไปแล้วไม่ได้ยินเองก็ช่วยไม่ได้" ผมก็อายดิคับ

"อะน๊าาาา...ไม่ได้ยินจิงจิ๊งงง พูดอีกทีไม่ได้เหรอ...นะครับๆ" อ้อนกูอีกแร้วววว

"ไม่เอา...ของดีมีครั้งเดียว" ผมเขินคับ ให้พูดไรกันบ่อยๆ

"เถอะน๊าาาา...อีกครังนึงนะ กูอยากได้ยินชัดๆ" มันพูดแล้วก็มองตาผม...ผมก็ใจอ่อนอะดิ

"กูบอกว่า...กูรักมึง" ผมก้มหน้าพูดคับ ไม่กล้ามองตามัน...เขินง่ะ

ไอ้โซ่จับหน้าผมเงยขึ้นมา..แล้วมันก็จูบผม
แต่คราวนี้ผมไม่หนีมันอีกแล้ว...ผมจูบตอบมันด้วย
มันเป็นจูบที่หวานที่สุดในชีวิตผมเลย >.<

แต่ไอ้โซ่ดิ จูบไปซักพักเริ่มไม่จูบปล่าว
มือมันเริ่มถลกเสือผมขึ้นทีละนิด
ผมเลยต้องรีบผละออกมาก่อนที่อะไรมันจะเกินเลยกว่านี้

"นี่...มันดึกแล้วนะไปนอนเหอะๆมึง...ป่วยอยู่นะ" ผมรีบบอกกะมัน

ไอ้โซ่ทำหน้าเสียดาย แต่ก็ยอมเดินกลับไปที่เตียง

"กูอยากนอนกอดมึงอะ มานอนกะกูดิ" ไอ้โซ่บอกให้ผมไปนอนบนเตียงผู้ป่วยกะมัน

"ไม่เอาอะ...มึงนอนคนเดียวสบายอะดีแล้ว ป่วยอยุ่นะ" ผมปฏิเสธคับ เพราะกัวว่าเด๋วมันจะทำอะไรผมมากกว่ามะกี๊ เหอๆ

"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า..กูไม่ทำไรมึงหรอก แค่อยากนอนกอดเฉยๆ...นะๆ" แล้วผมก็ยอมมันอีกตามเคย

ผมหลับไปในอ้อมกอดโซ่อยากอบอุ่น
จนประมาณตี4 ได้ยินเสียงพยาบาลมาเคาะปะรตู ผมแทบโดดลงจาเตียงไม่ทัน
พยาบาลเค้ามาวัดไข้มันอะคับ หลังจาพยาบาลออกไปไโว่ก็ดึงจะให้ผมไปนอนกะมันต่อ
แต่ผมไม่ยอม เพราะจะเช้าแล้ว เด๋วใครมาเห็นเข้า

วันนั้นผมก็ไม่ได้ไปร.ร. อยู่กะโซ่ทั้งวัน
คอนป้อนข้าว ป้อนผลไม้ให้มัน
มันบอกมันกินเองไม่ได้ มันป่วย...แต่ผมว่ามันมารยามากกว่า
พ่อกะแม่โว่ก็แวะมาดูมันบ้าง แต่มันบอกให้กลับไป เพราะมีผมดูอยู่แล้ว...ดูมันสิคับ
พอตกเย็นก็มีเพื่อนๆไอ้โว่แวะมาเยี่ยมอีกเยอะแยะเลย
เค้าก็คงสงสัยว่าทำไมผมถึงมาเฝ้าไอ้โซ่ ทั้งที่อยู่คนละห้องกัน..แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร

จนเพื่อนๆไอ้โซ่กลับไปซักพัก
คนที่ผมไม่อยากให้มาเยี่ยมมันที่สุดก็มา
น้องส้มนั่นเองคับ...น้องส้มมาเยี่ม พร้อมส้มอีก1กระเช้า
ตอนที่เธอเปิดประตูเข้ามาเห็นผมนั่งป้อนข้าวเย็นให้ไอ้โซ่อยู่ก็ทำหน้าแบบว่าแปลกใจ

"สวัสดีค่ะพี่ท็อป มาเยี่ยมพี่โซ่เหรอ...เอามานี่ดีกว่า ส้มป้อนให้เอง" พูดไม่พูดปล่าว แย่จานข้าวในมือผมไปเฉยเลยคับ

ผมไม่นึกเลยนะว่าจะมีคนแบบนี้จริงๆในโลก
นึกว่ามีแค่นางอิจฉาในละคร
ผมมองหน้าไอ้โว่ มันก็ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่พูดอะไร
ตอนนั้นผมก็เริ่มอารมณ์เสียแล้วหละคับ

"ดูสิ..ทำไมเป็นแผลเยอะแบบนี้ละคะ..ตอนแรกส้มรู้ข่าวตกใจมาเลย เป็นห่วงมาดเลยรู้มันคะ" แหวะ! ดัจจริต

"พี่โซ่เจ็บมากมั้ยคะ แล้วนี่ต้องนอนร.พ.อีกกี่วันคะเนี่ย...เดี๋ยวส้มมาเยี่ยมทุกวันเลยนะ" มาทำไม ไม่ต้องมา!!!

"พี่โซ่ทานข้าวนะคะ เดี๋ยวส้มป้อน"

"ไม่ต้อง พี่อิ่มแล้ว" ไอ้โซ่พูดเสียงเรียบ (ผมแอบสะใจ)

"งั้นดื่มน้ำหน่อยนะ" นังน้องส้มทำท่าจะไปหยิบน้ำมาให้

"ไม่เป็นไร พี่ไม่หิวน้ำ"

"ค่ะ งั้นทานส้มนะคะ"

"ไม่ต้องอะ พี่ยังไม่อยากกินตอนนี้" ตอนนี้นังน้องส้มหน้าเสียแระคับ ส่วนผมแอบสะใจ

"ก็ได้ค่ะ" น้องส้มพูดเหมือนผิดหวังเล็กน้อย แล้วจู่มันก็หันมามองผม

"แล้วพี่ท็อปไมไม่กลับไปอีกอะคะ" ดูมันพูดสิคับ น่าตบมั้ย

"อ่า...อืม งั้นพี่กลับละ...โซ่กูกลับหอแล้วนะ มึงคงมีคนดูแลแล้ว" ผมพูดประชด

ไอ้โซ่มองหน้าผม แล้วก็พูดขึ้นว่า

"กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนผ้า แล้วมานอนกะกูด้วยคืนนี้"

น้องส้มทำตาโตหันไปมองไอ้โซ่

"อะไรคะ ทำไมพี่ท็อปต้องมานอนที่นี่อะ"

"แม่พี่วานให้ท็อปนอนเฝ้าพี่" ไอ้โซ่ตอบแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

"แล้วทำไมต้องเป็นพี่ท็อปอะ คนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะ" นังน้องส้มถามเสียงสูง

"ใครจะมานอนเฝ้าพี่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ" ไอ้โซ่กะแทกเสียง หน้าดุเลยคับ

"ทำไมพี่โซ่พูดกับส้มแบบนี้ล่ะ" นังน้องส้มวีนแร้วคับ

"แล้วทำไมพี่จะต้องแคร์เธอด้วย...เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะ แล้วก็เลิกวุ่นวายกับพี่ซักที...พี่รำคาน" โหหหหหห...ไอ้โซ่พูดตรงหว่ะ

"พี่โซ่!!!..." นังน้องส้มเรียกชื่อไอ้โซ่เสียงสูง คงโกรดมากแหละคับ แล้วมันก็เดินออกนอกห้องไปเลย

ตอนนั้นผมทึ่งไอ้โซ่มากอะคับ
ผมว่านังน้องส้มคงโดนทำร้ายจิตใจพอดู
แล้วแบบ ถ้าผมเปงน้องส้มผมก็คงโกรดหละ โดนคนที่เราชอบพูดแบบนี้ใส่
แต่ผมว่าไอ้โซ่มันพูดแรงไปนะ

"ทำไมมึงพูดกับน้องเค้าแบบนั้นอะ" ผมถามมัน

"กูรำคาน..กูไม่ชอบคนนิสัยแบบนี้"

"ไม่สงสารเค้าเหรอมึง เค้าชอบมึงมากเลยนะ"

"เค้าชอบกู...แต่กูรักมึง....แล้วทำไมกูจะต้องไปสนมันด้วย" โอ๊ยยยย...กูรักมึงจังเลยโซ่

"อ่า..แต่กูว่ามึงพูดแรงไปมั้ง"

"แล้วมึงดูที่มันพูดกะมึงดิ...มันมีสิทอะไรมาไล่มึงกลับบ้าน..เสือก" อ่า..ผมว่าโซ่มันต้องอารมณ์เสียแน่เรย

แต่ผมแอบดีใจคับ
เพราะมันอารมณ์เสียที่น้องส้มพูดไม่ดีกะผม
มันโกดแทนผมคับ...ฮิ้ววว >.<

"อ่า...ใจเย็นน๊าาา...กูยังไม่คิดมากเลย" ผมไม่อยากให้มันอารมณ์เสียไปกว่านี้ฮะ

"เย็นได้ไง มึงจะหนีกูกลับบ้านเนี่ยนะ กูไม่ให้ไปหรอก มึงต้องนอนกะกู"

"แล้วทำไมมึงไม่โกรด...มึงไม่แคร์กูเลยใช่ปะ...มึงถึงจะทิ้งให้กูอยู่กะส้ม" น่าน ชิบหายแระ งอนกูเหรอเนี่ย

"เฮ้ยยย อย่าคิดมากดิ...กูแค่ไม่อยากอยู่ให้เกะกะอะ แล้วกูเองก็ไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้ๆนังน้องส้มเท่าไหร่ด้วย" ผมต้องรีบอธิบายแร้ว

"แล้วมึงจะปล่อยให้กูอยู่กะมัน2คน มึงไม่หึงกูเลยใช่มะ"

"ง๊าาา...ที่แท้อยากให้กูหึงเหรอเนี่ย 555"

"เออ มึงไม่หึง ไม่หวงกูเลยนะ...มึงไม่รักกูใช่มั้ย" เอาละสิ ทำไมมันคิดมากงี้วะ

"นี่มึงอย่าคิดมากได้ปะ กูไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยนะ"

"ไม่คิดอะไร!!!...เออใช่สิ มึงไม่เคยรักกูสินะ ไม่เคยแม้แต่จะคิดเลยใช่มะ" ผมว่ามันเริ่มไร้เหตุผลละคับ

"กูว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วนะ...ถ้ามึงยังไม่มีเหตุผลแบบนี้กูว่าเราค่อยคุยกันดีกว่า" ผมเองก็เริ่มโมโหเหมือนกัน ผมไม่ชอบคนไม่มีเหตุผล

ไอ้โว่เงียบ ไม่พูดอะไร แล้วก็ล้มตัวลงนิน เอาผ้าห่มคลุมหัว
ผมเองโมโหมากคับ...ทำไมมันถึงเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้
ทำไมมันจะต้องโกรดผมด้วย กะเรื่องแค่นี้เอง
ผมเลยเดินออกมาเลยคับ...

ผมกลับหออาบน้ำเปลี่ยนผ้า
พออารมณ์ดีขึ้นแล้วเริ่มคิดถึงไอ้โซ่
อยากไปคุยกับมันให้รู้เรื่อง...แล้วก็เป็นห่วงมันด้วย ไม่รู้มันอยู่คนเดียวเป็นไงบ้าง
ผมเลยตัดสินใจไปหามันที่ร.พ.
ไปถึงก็เห็นมันอยู่กับแม่...คืนนี้แม่มันมานอนเฝ้าโซ่เองครับ เพราะพรุ่งนี้ผมต้องไปร.ร.
แม่โซ่เลยไม่อยากรบกวนผม
ส่วนมันน่ะเหรอ นอนไม่พูดไม่จา ไม่มองหน้าผมเลย
ผมเลยต้องกลับมาที่หอ เป็นอันว่าเลยไม่ได้เคลียให้รู้เรื่องเลย

คืนนั้นผมเลยนอนไม่หลับเลยคับ
ใจนึงก้อยากคุยกะมันให้รู้เรื่อง แต่อีกใจก็งอนนะ
ผมไม่ได้ทำไรผิดนี่หว่า มันต่างหากที่ต้องง้อผม
สรุปว่าผมเลยนอนไม่หลับเลยทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้นไปเรียนก็คิดถึงแต่ไอ้โซ่
ตอนเย็นเลิกเรียนผมเลยรีบไปหามันที่ร.พ.

ไปถึงก็มีเพื่อนๆมัน2-3 คนมาเยี่ยมมันอย่ก่อนแล้ว
ตอนผมเข้าไป เพื่อนๆมันกำลังจะกลับพอดี
แม่โซ่ก็ไม่อยู่ซะด้วย กลายเป็นว่าพอเพื่อนมันกลับ ผมเลยอยู่กับมันแค่2คน
มันก็ไม่ยอมพูดอะไรคับ นอนหันหน้าเข้ากำแพง
สงสัยแม่งยังไม่หายงอนผม
ห่า...กูตะหากที่งอน ทำไมกูต้องมาง้อมึงด้วยเนี่ย

"โซ่..." เงียบคับ

"โซ่!" เงียบ

"ไอ้โซ่!!" หันมามองผม ไม่พูดอะไร แล้วก็หันหน้าเข้ากับแพงอีกรอบ

Sad...มึงจะเอาไงกะกูเนี่ย

"คุยกันหน่อยได้มั้ย" ผมพยายามไม่อารมณ์เสียคับ

"มีอะไร...สนใจกูด้วยเหรอมึงอะ" ประโยคนี้แหละคับ ทำผมอารมณ์ขึ้น

"ถ้ามึงยังพูดแบบนี้อีกครั้ง กูจะไม่สนใจมึงจริงๆแล้วนะ"

ไอ้โซ่ลุกขึ้นมานั่ง แล้วมองตาผม

"มึงมีอะไร"

"มึงโกรดกูเรื่องอะไร" ผมถามมัน

มันมองหน้าผมนิ่ง ไม่ตอบอะไร

"การที่กูไม่อยากอยู่เกะกะมึง 2คนนี่กูผิดใช่มั้ย"

"มึงว่ากูไม่รักมึง ไม่หวงมึง...แล้วมึงว่าที่กูทำอะ กูทำเพราะอะไร"

"มึงไม่รู้เหรอว่ากูแค่ประชด...มึงไม่รู้เลยใช่มะ ว่าที่กูไม่อยากอยู่ เพราะกูไม่อยากเห็นมึงกะน้องส้มอยู่ด้วยกัน"

"แล้วมึงมาว่ากู ว่ากูไม่รักมึง...ตกลงกูผิดใช่มั้ย" ผมระเบิดออกมาเลยนคับ น้ำตาเริ่มคลอๆ

ไอ้โซ่นั่งหน้าซีด ไม่รู้ตกใจที่ผมโมโห หรือผมสำนึกได้
ผมเอื้อมมือมาจับมือผม แล้วก็พูดขึ้นมา

"กูขอโทษนะ" แต่ด้วยความสะดิ้งของผมคับ สะบัดมืออก

"ขอโทษเป็นด้วยเหรอมึงอะ มึงรู้มั้ยกูเสียใจแค่ไหนที่มึงไม่เข้าใจกู" ผมงอนมั่งละคับ

"อ่า...กูขอโทษ กูคงหงุดหงิดมากไปหน่อย...กูรักมึงนะท็อป กูแค่แยากให้มึงใส่ใจกูมากๆ"

"แล้วที่กูทำอยู่นี่กูไม่ใส่ใจมึงเหรอ"

"อ่า...กูรู้แล้ว กูขอโทษนะ...นะคับ" ไอ้โซ่เอามือมาจับมือผมอีกที

ผมไม่พูดอะไร คือมันพูดไม่ออกอะคับ
โซ่ก็เลยดึงผมเข้าไปกอดไว้

"กูขอโทษนะ ยกโทษให้กูนะท็อป...กูรักมึงนะ" แบบนี้ผมก็ต้องหายโกดดิคับ ปกติผมใจแข็งกะมันได้ไม่นานอยู่แล้ว

"อืม" ผมยกโทษให้มันละคับ

หลังจากเราคุยกันรู้เรื่องแล้วเราก็คุยกันตามปกติละคับ
ผมก็นั่งป้อนข้าวเย็นให้ท็อป
แล้วมันก็บอกให้ผมมานอนกะมันอีกคืน เพราะพุ่งนี้มันออกจากร.พ.แล้ว
พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ด้วย ผมเลยตกลงมานอนกะมันได้

คืนนั้นเราก็พูดคุยหยอกล้อกันตามประสาแฟน อิอิ^^
แล้วผมก็นอนหลับไปนอนอ้อมกอดไอ้โซ่อีกเหมือนเคย

..........................................................................

ทำไมมีแต่คนรักโซ่ละคับ?...ผมแอบงอนนะเนี่ย
ไอ้โซ่แม่งชอบแกล้งผม แต่มีแต่คนรักโซ่ ฮืออออ T-T
ถ้ามันรูนี่ผมว่ามันดีใจตายเรย เรตติ้งมันดีขนาดนี้ เหอๆ

ไว้เจอกันตอนต่อไปครับ ^^

หลังจากโซ่ออกจากร.พ. มันก็ไปร.ร.ได้ตามปกติคับ
ผมก็ยังกลับบ้านกับมันเหมือนเคย ชีวิตเรา 2คนก็เหมือนกับจะมีความสุขดี
ติดอยู่ก็ที่...น้องส้มคับ
ผมว่าน้องส้มเค้าคงจะเข้าใจแล้วหละ ว่าโซ่กะผมน่าจขะมีอะไรที่ลึกซึ้งเกินคำว่าเพื่อน
แล้วแบบว่ายังไงละ...เวลาผมเจอน้องส้มเนี่ย
เค้าก็จะแบบเข้ามาพูดกะผม..มาแบบหน้ายิ้มๆเนี่ยแหละคับ แต่จุดประสงค์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
จะมาทำแบบคุยโน่นคุยนี่ แล้วก็จะเข้าเรื่องไอ้ท็อป
จะพูดประมาณว่า...

"กลับบ้านด้วยกันทุกวันแบบนี้ ไม่มาอยุ่บ้านเดียวกันเลยล่ะ"

"ไปรับไปส่งกันทุกวันเลยใช่มั้ยคะ...ไม่เกรงใจเค้าบ้างเหรอ" และยังอีกอื่นๆอีกมากมายคับ

แค่นี้น่ะ มันก้ไม่เท่าไหร่หรอก แต่เวลาผมอยู่กะเพื่อนๆนี่ดิ แล้วถาอีน้องส้มเห็น
มันจะเข้ามาคุย แล้วพูดกะผมประมาณว่าจะให้เพื่อนมรู้ว่า
ผมกะไอ้โซ่อะเปงอะไรกันไรเงี้ย...แต่ผมก็ยังแก้ตัวไปได้ทุกครั้ง
เพื่อนๆผมเองเค้าคงไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่หรอกคับ...เลบถือว่าผมโชคดีไป

แต่ไอ้โซ่นี่ดิ...มันโดนหนักกว่าผมอีกคับ
น้องส้มเล่นแรงมาก ถึงขนาดว่าแบบ เห็นผู้หญิงคนไหนไปกี๊ดๆโซ่ข้างสนามบาสเนี่ย
เธอก็จะเดินผ่านไป แล้วทำเป็นพูดกะเพื่อนๆ ให้คนอื่นได้ยิน ประมาณว่า

"กรี๊ดกันอยู่นั่นแหละกับเกย์"

"หน้าตาก็หล่อดี...เสียดายเป็นเกย์"

เล่นแบบนี้เลยนะคับ พูดดังๆเลย ผมเองยังเคยได้ยินมากับหู
เพราะถ้าผมอญู่แถวนั้นด้วย เธอจะมาคุยกับผมแล้วพูดประมาณว่า

"พี่ท็อปได้ข่าวมั้ยคะ ว่าพี่โซ่เป็นเกย์" พูดแล้วมองผมแบบจิกๆ

โหหหห...อีเด็กนี่แรงมากๆคับ
ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ทำเป็นไม่สนใจ แต่ผมก็ไม่สบายใจนักหรอกนะครับ
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก รอแค่ว่าซักวันเธอคงเลิกราไปเอง
ส่วนไอ้โซ่อะเหรอ...มันไม่สนใจไรเลยคับ
มันบอกอยากพูดก็พูดไป...มันไม่สน มันว่าขอแค่มันมีผมก็พแระ
ฮิ้ววว...เขินหว่ะคับ มันพูดงี้

และวันที่เรื่องของน้องส้มก็มาถึงบทสรุป...
วันนั้นตอนที่โซ่กำลังเล่นบาสอยู่ แล้วผมนั่งรอจะกลับบ้าน
น้องส้มก็เดินเข้ามานั่งคุยกะผม แล้วถามผมว่า

"พี่ท็อเป็นแฟนพี่โซ่ใช่มั้ยคะ" อึ้งคับ กูจะตอบไงดีวะ

"อ่า...น้องส้มพูดไรอะ ตลกแล้ว" ผมก็ปฏิเสธไว้ก่อนแหละคับ

"เหรอคะ...พี่ท็อปรุ้ใช่มั้ยว่าแนนชอบพี่โซ่"

"เอ่อ...อืมมม" ผมก็พูดไม่ถูกฮะ

"พี่ท็อปสนิทกับพี่โซ่ พี่ท็อปช่วยให้พี่โซ่ชอบส้มได้มั้ยคะ" ม่ายยยยยยยย แฟนกู กูมะห๊ายยยยย >,<

"เอ่อ...คือพี่" ผมพูดไม่ออกเว้ยยยย

"ไม่ได้! พี่มีแฟนแล้ว!" เสียงไอ้โซ่คับ มาตอนไหนวะ

ทั้งผมทั้งน้องส้มหันไปมองมันอย่างตื่นๆ

"เอ่อโซ่...คือมึงมาตอนไหน" ผมเห็นหน้าไอ้โซ่ออกHereมๆคับ น่ากัวจัง

"นานพอที่จะได้ยินมึงคุยกัน" มันบอกผม แล้วหันไปพูดกะส้ม

"ส้ม...พี่มีแฟนแล้ว เลิกยุ่งกับพี่เถอะ...พี่ไม่คิดอะไรกับเธอจิงๆ" ไอ้โซ่พูดตรงๆตามแบบฉบับมันแหละคับ

"ใครคะแฟนพี่โซ่ ทำไมส้มไม่รู้ พี่โซ่ไม่ต้องมาโกหกหรอก...ถ้าส้มไม่เห็นแฟนพี่ ส้มไม่เชื่อหรอกนะ" น้องส้มพูดจิงจัง

"ก็คนที่นั่งอยู่ข้างๆเธอนั่งแหละแฟนพี่" เฮ่ยยยยยยยยย....มึงเอางี้เรยเร๊อออออ O_o

"เฮ่ย!" ผมอุทานออกมา น้องส้มหันมามองผม

"อะไรนะ...กะแล้วเชียว...พี่2คนเป็นแฟนกันจริงๆด้วย" น้องส้มพูดเหมือนเรื่องตลก แล้วหันไปมองไอ้โซ่ ส่วนผมเหรอคับ ช๊อกแดกไปแระ

"ใช่ ท็อปกับพี่เป็นแฟนกัน...ตัดใจจาดพี่เถอะ ยังไงพี่ก็ชอบเธอไม่ได้หรอก" โซ่พูดเสียงเรียบ

ส้มหันมามองหน้าผมแล้วทำหน้าเหยียดๆ
แล้วเธอก็ลุกขึ้นยืน

"งั้นส้มก็จะไม่กวนพี่ 2คนอีก...ขอโทษทด้วยที่ผ่านมาสร้างความลำบากใจให้เยอะ" พุดแล้วเธอก็เดินไป

"เดี่ยวส้ม" ผมเรียกเธอไว้ แล้วเดินไปหาเธอ

"คือเรื่องของพี่กับโซ่..."ผมไม่ทันพูดต่อ น้องส้มก็ยิ้ม แล้วพูดขึ้นมา

"ส้มไม่เอาไปพูดหรอกค่ะ...แค่ที่ผ่านมาส้มก็สร้างคำลำบากใจให้มากพอแล้ว...ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ" ส้มยิ้มให้ผม แล้วจับมือผมไว้

"ขอให้พี่2คนรักกันนานๆนะคะ...พี่ท็อปคือคนที่พี่โซ่เลือกแล้ว ส้มอยากเห็นพี่ทั้ง2คนมีความสุข"

"มีปัญหาอะไรถ้าไม่รังเกียดบอกส้มได้นะคะ...น้องคนนี้ยินดีช่วยพี่เสมอ"

ผมซึ้งหว่ะคับ...ตลอดเวลาที่ผมคิดว่าน้องส้มเป็นนาวร้าย ภาพเหล่านั้นหายไปหมดเลยคับ
น้องส้มนางเอกสุดๆเลยตอนนี้ ^^

"พี่ขอบคุณมากนะส้ม" ผมบีบมือส้ม

"ไม่เป็นไรค่ะ...พี่โซ่คะ อยากทำให้พี่ท็อปเสียใจนะ ไม่งั้นส้มไม่ยอมจิงๆด้วย" ส้มหันไปบอกโซ่

ไอ้โซ่ก็แค่พยักหน้าเฉย...แล้วน้องส้มก็หันมาคุยกับผมอีกรอบ

"รักพี่โซ่มากๆนะคะพี่ท็อป...พี่โซ่เค้ารักพี่มากเลยนะรู้มั๊ย"

"อ่า...มันเหรอ ชอบแกล้งพี่จะตายไป" ผมพูดแก้เขิน

"เอาเถอะค่ะ...ส้มดูออกว่าพี่โซ่รักพี่ท็อปมากแค่ไหน...ไม่เชื่อเด๋วพี่สูจน์ให้ดู" พูดจบน้องส้มก็กระโดดหอมแก้มผมแล้ววิ่งหนีไปเลยคับ

ส่วนผมก็ยืนช๊อกแดกสิคับ...อะไรวะเนี่ยยยยยย
แต่คนที่ช๊อกยิ่งกว่าผมก็ไม่พ้นไอ้โซ่แหละคับ
ยืนตาเหลือกเลย...แล้วมันก็เดินมากะชากแขนผม

"มึงคุยอะไรกันเนี่ย ทำไมมันต้องหอมแก้มมังด้วยห๊ะ!" ชิหาบแระ มึงโกดกูเหรอเนี่ย

"เอ่อ...กูก็ไม่รู้ จู่ๆเค้าก็กะโดดหอมแก้มกูเอง"

"ไม่จิง มันจะหอมแก้มมึงทำไม แค่จับมือกันกูไม่ว่านะ แต่หอมแก้มนี่กูไม่ยอมนะ"

กุไม่รู้..." ก็กูไม่รู้จิงๆนี่หว่า มึงจะมาโกดกูทะมายเนี่ยยยยย

"ไปเลย กลับบ้าน ไปคุยกันที่บ้าน" ไอ้โซ่เดินไปสตาทรถ แล้วผมก็ซ่อนท้ายมันออกไป

"ขับช้าหน่อย รถเยอะ" ผมบอกมัน เพราะมันขับเร็วมาก

มันไม่ตอบอะไร จนไปถึงหอผมอะคับ มันลากผมลงจกรถจนไปถึงห้อง
ผมเข้าห้องปุ๊บ ไอ้โซ่ก็ปิดประตูล๊อกกลอนเรียบร้อย

"มึงเป็นอะไรเนี่ย ทำไมต้องโกรดกูด้วย"

"แล้วมึงไปให้มันหอมแก้มทำไมล่ะ"

"ก็กูบอกแล้วไงว่ากูไม่รู้...กูไม่ได้ตั้งตัว"

"แล้วมึงคุยอะไรกะมัน"

"ก็นิดหน่อยอะ น้องเค้าก็สั่งเสียนิดหน่อย...แล้วก็บอกว่าให้มึงกะกูรักกันมาก" ประโยคหลังผมพูดเบาๆ เพราะอาย

" แล้วเกี่ยวไรกะที่มันหอมแก้มมึง"

"ก็...น้องเค้าบอกว่า..."

"ว่าไร" มันถามเสียงดุ

"ว่า...ว่ามึงอะรักกูมาก เค้าจะพิสูจน์ให้ดู..แล้วก็เค้าก็.." ผมพูดประโยคนี้อย่างเขินๆ

ไอ้โซ่เงียบ

"เงียบไมอะ...มึงอย่าโกดเลยน๊า...กู..กูรักมึงคนเดียวนะโซ่" ว๊อยยยย Hereกูเขินนะเมิง

"5555" มันหัวเราะคับ แล้วก็เดินเข้ามาใกล้หม แล้วกระซิบข้างๆหูผมว่า

"แล้วมึงเชื่อรึยัง" แล้วมันก็เอาแขนมันรั้งตัวผมเข้าไปชิดตัวมัน

"อะ..เอ่อ...ไม่เชื่อหรอก มึงอะชอบแกล้ง"

"งั้นเด๋วกูจะทำให้มึงเชื่อนะ ว่ากูรักมึงมากแค่ไหน"" มันกระซิบข้างหูผมแล้วก็ขบที่หูผมเบาๆ พร้อมกับกอดผมแน่ขึ้น

"โซ่ มึงจะทำไร ไม่เอานะ...กูจั๊กจี๋" ผมเริ่มดิ้นคับ เริ่มกัวว่าจะเสียหนุ่ม

ไอ้โซ่ไม่ตอบไรแต่เริ่มไซร้คอผมหนัหกขึ้น ลมอุ่นๆจากจมูกมัน ริมผีปากของมันที่ไจูบไปบริเวรณต้นคอทำผมเอาขาสั่น

"โซ่..ไม่เอา..อ่าาาาา...ปล่อยกูโซ่" ผมเสียมากเลยคับตอนนั้น อะไรบางอย่างในกางเกงมันเริ่มตื่นตัว

ไอ้โซ่เริ่มจูบมาที่ใบหน้าผมเบาๆ เริ่มจากผมที่แก้ม แล้วก็จูปปากผม
ผมได้แต่คราางในลำคอ ตอนนั้นผมเริ่มเคลิ้มแล้วคับ ขาแทบไม่มีแรงยืนแล้ว จาที่ดิ้นๆก็เริ่มไม่ดิ้นแล้วคับ
มือผมเริ่มเกาะเกี่ยวหลับวันไว้แน่น แล้วก็จูบตอบมัน

เราสองคนแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม โซ่จูบเก่งมากๆ
ส่วนมือมันก็เริ่มแกะกระดุมเสื้อผมทีละเม็ด
มันถอนปากออกมา แล้วพูดกับผมว่า

"กูรักมึงนะท็อป..เชื่อกูรึยัง"

ผมไม่ตอบอะไรมันคับ ได้แต่หลบตามมันที่จ้องมองมา
มันไซร้คอผมอีกครั้ง แล้วกระดุมเม็ดสุดท้ายก็หลุดออก
โซ่ถอดเสื้ออผมออกแล้ว แล้วก็ผลังผมลงเบาเตียงเบาๆ แล้วรีบจัดการกับเสื้อของตัวเอง

แต่เมื่อผิวกายผมสำผัสกับเตียงนอน ผมกลับได้สติขึ้นมาคับ
นี่กูกะลังจะมีอะไรกับไอ้โซ่เหรอ
ไม่ไหวนะ กูยังไม่พร้อม กุกลัว
ทันทีที่ผมคิดได้ผมก็ลุงขึ้นยืนคับ
ไอ้โซ่คงงง มันหยุดแกะกระดุมเสื้อที่เหลือแค่เม็ดเดียว แล้วมองหน้าผม

"โซ่...เราจะทำอะไรกันอะ...คือกูยังไม่พรอมหว่ะ" ผมพูดอายๆ

ไอ้โซ่เดินอ้อมมาข้างหลังผม แล้วกอดผมไว้ เอาคางเกยบนไหล่ผม

"มึงกลัวเหรอ..."

"อืม...คือกูยังไม่พร้อมอะ เราอย่าพึ่ง...อืมมม เลยนะ" ไอ้โซ่หัวเราะเบาๆ แล้วจับตัวผมให้หันไปมองหน้ามัน

"เฮ่อ...กูไม่ฝืนใจมึงหรอก ไม่ทำก็ไม่ทำ" มึงพูดแล้วยิ้มนิดๆ

"แต่มึงจะรับผิดชอบยังไงกับไอ้นี่อะ" ไอ้โซ่พูด แล้วทำตามเจ้าเล่ห์ พร้อมกับจับมือผม เอื้อมไปสัมผัสอะไรบางอย่างที่เป้ากางเกง

น้องชายไอ้โซ่แข่งปั๋งตุงกางเกงเลยคับ
ขนาดก็เอ่อ...ก็สมตัวใหญ่ๆของมันอะแหละคับ น่ากัวมากๆ >.<
ที่สำคัน มันเสือกกระดกทักทายมือผมอีกตะหาก

"ไอ้บ้า...ทะลึ่ง" ผมรีบสบัดมือออกแล้วผละออกจากอ้อมกอดมัน

"55555...ไม่คิดรับผิดชอบกันหน่อยเหรอ" ไอ้โซ่พูดเสียงทะเล้น

"ไม่...มึงเสือกลามกเอง ไม่เกี่ยวกะกูซักหน่อย" กูอายว๊อยยยยย

ไอ้โซ่แม่งไม่ยอมเลิก คงกะจะแกล้งผมแหละ
ดีไม่ดีคงกะว่าเผื่อฟลุก ได้สานต่อจากมะกี๊
มันเข้ามากอดผม แล้วไซร้ที่คออีกคับ

"ไซ่กูบอกว่าไม่เอาไง...อ๊าาา..โซ่ไม่อาววว" แม่งไซร้จนกูเสียวอีกแล้ว

"น๊าาา...แค่ช่วยชักให้ก็ได้นะ" เสียงมันตอนนี้เริ่มหื่นๆ แต่ก็ยังไซร้ผมอยู่

"อะ...อ่าา...อืมมม ก็ได้...แต่มึงไปอาบน้ำก่อนนะ กูเหม็นเหงื่อ" ผมสยอมรับ

ช่วงนี้แหละคับ ผมหยิบเสื้อนักเรียนวิ่งออกนอกห้องไปเลย
ก็ผมยังไม่พร้อมนี่หว่า..ใจจริงอะอยากนะ
แต่กลัวอะ เอาไว้คราวหน้าละกานนะที่รัก คราวนี้ท็อปขอเห๊ออออ

ไอ้โซ่คงได้ยินเสียงผิดประตูห้องแหละคับ
ไม่ถึงนาทีมันเลยโทรเข้ามือถือผม

"มึงไปไหนเนี่ย...หลอกกูนี่หว่า" ไอ้ดซ๋โวยวายผ่านโทรสับ

"เออ...เด๋วมึงปล้ำกู กูบอกแล้วไงว่ายังไม่พร้อม"

"ก็ไหนตกลงแล้วไง ว่าแค่ช่วยชัก"

"แค่ชักอะ มึงทำเองก็ได้...กูไม่ไว้ใจมึงหรอก"

"โหหหห...ใจร้ายอะแม่ง กูงอนแล้วนะ"

"งอนไปเลย...ถ้าเรื่องนี่มันจะทำให้มึงโกดกู...กูไม่ง้อด้วย"

"โหหหหหห...ท็อปง่าาา...จำไว้เลยน๊าาา"

"เหอะๆๆ...มึงจะทำไรก็ทำซะให้เสร็จๆ จะได้ไปกินข้าว เด๋วกูรออยู่หน้าหอเนี่ยแหละ"

"เออ!" แล้วมันก็วางโทสับไปคับ

เป็นอันว่าผมรอดไปอีก 1วัน เฮ่อ...

.........................

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
..........................................................................

ผมกับโซ่ก็มีความสุขกันดีแหละคับ
แต่หลังจากวันนั้นโว่มันก็ไม่มีโอกาสจะผเด็จศึกผมเท่าไหร่ เหอๆ
เพราะว่าจะสอบปลายภาคอยู่ไม่กี่วันแล้วครับ
แล้วก็ต้องอ่านหนังสือเอนท์กันด้วย มีเรียนพิเศษอีก
คือไม่มีเวลามาทำแบบนั้นกันหรอกคับ
แต่มันก็ชอบถือโอกาสลวนลามผมเสมอๆ คงกะว่าเผื่อผมเคลิ้มแหละ
แต่ผมไม่พลาดซักที 555+

จนการสอบปลายภาคผ่านไป ผมก็ปิดเทอมหละคับ
ผมกับโซ่ตัดสินใจไปติวคอสเอนท์ที่กรุงเทพฯกันก่อนจะเริ่มสอบในอีกไม่กี่วัน
โดยที่ผมไปอยู่คอนโดของไอ้โซ่คับ
แน่นอนคับ...อยู่กัน2คน
พ่อแม่ผมก็อนุญาติครับ เพราะไม่ต้องเสียค่าที่พัก แล้วก็ไปอยู่แค่ประมาณ10วัน
และแน่นอนว่าคนที่หน้าระรื่นที่สุดก็หนีไม่พ้นไอ้ตัวดีแหละคับ

ผมลงตะลุยโจทย์ไว้2คอสครับ ส่วนโซ่ลงตั้ง3คอสแน่ะ
เช้าทั้งผมและมันจะออกไปเรียนพร้อมกัน แต่ผมจะกลับก่อนมัน
เพราะมันมีเรียนคอสค่ำๆด้วย...ถ้าผมไม่เดินเล่นในห้างรอมัน ก้กลับหลับที่คอนโดอะคับ

คิดว่าผมเสร็จมันแล้วละสิ...หึหึ
ยังคับ!...จนเวลาผ่านไป 4วัน...

"กูเหนื่อยหว่ะท็อป...วันนี้กุโดดฟิสิกส์ดีกว่า" ไอ้โซ่พูดกะผมตอนนั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกัน

"อ้าวโดดไม่วะ ตะลุยโจทย์นะมึง โดดครั้งนึงก็ไปไกลแล้ว น่าเสียดาย"

"เอาเหอะ...ขอวันนึง...ตั้งแต่มาเนี่ย กุแทบไม่ได้อยู่กะมึงเลยนะ" มันพูดแล้วก็ส่งตาหวาน

"ไม่ได้อยู่อาราย...ก็นอนกอดกูอยู่ทุกคืน" ประโยคหลังผมพูดๆเบาๆคับ เขิน

"เอาเหอะ...เปงอันว่า วันนี้เรียนอังกฤษเสร็จแล้วเราไปดูหนังกันนะ"

"อืม...ตามใจมึงละกาน...เลี้ยงด้วยนะ"

"ตั้งแต่เปงแฟนกันมากูเคยให้มึงจ่ายมั้ยละ" อ่า...จิงของมัน

"อืมๆ รีบกินเหอะๆ เด๋วไปเรียนไม่ทัน" ผมเร่งมัน เพราะใกล้เวลาเรียนอังกฤษแล้ว

หลังจากเลิกเรียนอังกฤษ ผมและโซ่ก็เลยไป Grand EGV กันคับ
แต่ตอนที่ผมกะลังยินรอไอ้โซ่ไปซื้อตั๋วอยู่นั้นเอง ก็มีใครคนนึงเข้ามาทักผม

"หวัดดี...นายจำเราได้ป่าวอะ เราติวเลขด้วยกันอะ เรานั่งแถวติดกะนายอะ" อ่า...หนุ่มตี๋ปากแดง หน้าตาน่ารักเชียวคับ ตัวเล็กกว่าผมนิดหน่อย

"เอ่อ...ก็พอจำได้" จิงๆผมจำไม่ได้หรอกคับ เพราะตอนเรียนนอกจากไอ้โซ่แล้วผมไม่ได้สนคนอื่นเลย

"เราชื่อปอนด์...นายชื่อไรอะ"

"เราชื่อท็อป" ผมทำความรู้จักกับเขาด้วยไมตรีจิต

"แล้วนี่นายมาดูหนังคนเดียวเหรอ" ปอนเอ่ยถาม

"อ่อ...มากะเพื่อนอะ" พูดปุ๊บไอ้โซ่ก็เดินทำหน้าเหมือนตูดเข้ามา

"ใครอะ" โซ่ถามเสียงดุๆ

"อ่อ..นี่ปอน เรียนเลขด้วยกันกะเราไง" ผมแนะนำปอนกะโซ่ แต่มันทำหน้าเหมือนไม่ค่อยจะอยากรู้จักเท่าไหร่

"หวัดดี เราชื่อปอน" ปอนยิ้มกะโซ่ แล้วแนะนำตัว

"หวัดดี" ไอ้โซ่ตอบห้วนๆ ไม่มองหน้าปอนด้วยซ้ำ

"อ่า...ปอนนี่โซ่ เพื่อนเราเอง" ผมเลยต้องแนะนำไอ้โซ่เอง แต่มันดิ หันขวับมามองหน้าผมทำตาขวาง

"จะไปยัง หนังจะเข้าแล้ว" ไอ้โซ่ถามผมห้วนๆ...มันอารมณ์เสียเรื่องไรวะ

"อะ..อ่า..อืม....งั้นเราไปก่อนนะปอน เจอกันที่เรียนพุ่งนี้" ผมบอกลาปอน ส่วนไอ้โซ่เดินไปแล้วคับ ไม่รอผมเลย

"อืมมม...แล้วเจอกัน...บาย" ปอนบอกลาผมเช่นกัน

ส่วนผมก็ต้องเดินตามไอ้โซ่ไปดิคับ
มันไม่พูดไม่จา เดินเข้าโรงหนังไปเลย
มันต้องอารมณ์เสียไรซักอย่าง...ซึ่งผมสันนิษฐานว่ามันคงหึง
ผมกับมันต่างคนต่างดูหนัง ไม่ได้พูดอะไรกันเลย
สรุปว่าหนังวันนั้นไม่หนุกเลย...

ผมเองอารมณ์เสียเหมือนกันนะ มันไม่พอใจอะไรก็ไม่พูด
มาทำปั้นปึ่งแบบนี้...แม่งสันดานแก้ไม่หาย
ผมเดินนำมันออกมาจากโรงหนัง มันเดินมาจับแขนไว้

"ไปหาไรกินกันก่อน กูหิวแล้ว" ขนาดมันชวนผมกินข้าวมันยังทำหน้าดุใส่ผมเลยอะ แล้วผมจะมีอารมณ์ไปสนองนี๊ดมันม๊ะคับ

"กูไม่หิว...มึงจะกินก็ไปกินคนเดียวละกัน กูจะกลับบ้านละ" ผมงอนใส่มันมั่ง

"อย่าเรื่องมาก!" มันพูดแล้วก็เดินลากแขนผมไปซิสเล่อร์

คนก็มองดิคับ ผู้ชายตัวควายๆ2คนเดินจูงแขนกัน
จนเข้าไปนั่งในซิสเล่ออะแหละ มันถึงปล่อยผม
แม่งทำสันดาน เอาแต่ใจ...ผมอารมณ์เสียสุดอะตอนนั้น

"จะกินไร" มันถามผม

"กูไม่กิน"

มันจ้องหน้าผมนิ่ง... "งั้นก็ตามใจ"

แล้วมันก็สั่งของมันมากิน โดยมีผมนั่งเซงดูมันกิน
ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกัน
จนมันกินเสร็จอะ...เหมือนมันจะอารมณ์ดีขึ้น หรือสำนึกผิดอะไรซักอย่างแหละมั้ง

"มึงไม่หิวเหรอ?" มันถามผมหลังจากมันกินเสร็จแล้ว

"ไม่...กูกินไม่ลง"

"โกรดกูเหรอ" โซ่ถามผม

"แล้วมึงเปงHereไร...ไม่พูดไม่จา ทำหน้ายังกะตูด" ผมถามมันกลับ

"กูไม่ชอบที่มึงไปคุยกะไอ้ตี๋นั่น...แล้วมึงก็บอกกับมันว่กูเป็นเพื่อนมึง"

"แล้วมึงจะให้กูบอกเค้าว่าไร บอกว่าเราเป็นแฟนกันเนี่ยเหรอ" ผมถามมันกลับเบๆ

"ใช่...ทำไม...การที่จะบอกใครว่าเป็นแฟนกูนี่มันน่าอายมากใช่มะ" ไอ้โซ่ถามเสียงดุ

"ไม่ใช่อย่างนั้น มึงคิดดูดิ ขนาดเพื่อนที่ร.ร.เรายังไม่รู้ แล้วมึงจะให้คนอื่นรู้ทำไม...มึงมีเหตุผลหน่อยสิ"

"การที่กูจะเป็นแฟนมึงนี่กูต้องป่าวประกาศให้ชาวบ้านเค้ารู้ให้หมดใช่มั้ย"

"แต่กูไม่ชอบหน้ามัน" ไอ้โซ่บอกมาอีก

"เค้าไปทำไรให้มึง มึงถึงไม่ชอบหน้าเค้า"

"เอาเปงว่ากูไม่ถูกชะตากะไอ้ตี๋นั่นก็พอ" งี่เง่าหว่ะ แม่งไม่มีเหตุผล

"มึงอย่าคุยกะมันอีกได้มะ กูขอร้อง" ไอ้โซ่ขอร้องผม แต่เสียงมันเหมือนสั่งผมมากกว่า

"ไม่ได้...ยังไงก็รู้จักกันแล้ว แล้วก็ไม่ได้มีอะไรผิดใจกัน จู่ๆให้กูไม่คุยกะเค้า ถ้าเค้ามาคุยกะกูก่อน กูทำไม่ได้หรอก"

"งั้นมึงก็อย่าไปคุยกะมันก่อน แล้วถ้ามันมาคุยกะมึง มึงก็ไม่ต้องไปคุยอะไรกะมันมาก โอเคมะ" ไอ้โซ่ยื่นข้อเสนอ

"เออ...ก็ได้" ผมยอมรับข้อเสนอมัน เพราะเรียนอีกแค่3วันเท่านั้นก็จบคอสแล้ว คงไม่ได้เจอกับปอนอีก

เท่านั้นแหละ ไอ้โซ่ยิ้มแฉ่ง
เปลี่ยนเปงคนละคนกะมะกี๊เลย

"กลับยังอะ" ผมถามมัน

"ปะคับ กลับๆ...อยากกลับไปนอนกอดท็อปจะตายละเนี่ย" อารมณ์ดีละหยอดเชียวนะมึง

วันต่อมาผมนัดกะท็อปว่าเรียนอังกฤษเสร็จแล้วผมจะไปเดินรอท็อปในห้าง แล้วค่อยกลับบ้านพร้อมกัน
วันนี้ตอนเรียนเลขผมก็นั่งคุยกะปอนบ้าง เพราะเรานั่งใกล้ๆกัน แต่ส่วนใหญ่ปอนจะชวนคุยมากกว่า
ปอนถาม ผมก็ตอบ ไม่อยากให้ไอ้บ้าที่นั่งหน้าเป็นตูดอยู่ข้างๆมันอารมณ์เสียอีก

และหลังจาดเลิกเรียนอังกฤษผมก็ไปเดินเล่นในห้างรอไอ้โซ่
แล้วผมก็บังเอินไปเจอปอนอะดิคับ

"มาคนเดียวเหรอเนี่ย แล้วเพื่อนนายอ่ะ" ปอนถามผม

"อ่อ มันเรียนฟิสิกอะ เราเลยมาเดินเนๆ รอกลับบ้านพร้อมกัน"

"โห...กว่าจะเลิกก็อีกนานเลยดิ..เราเดินเปงเพื่อนละกันนะ" ปอนเสนอตัวเดินเปงเพื่อนผม

ผมคิดในใจ จะดีป่าววะ
แต่มันก็ไม่เสียหายไรนี่หว่า แล้วไอ้โซ่มันก็ไม่อยู่ด้วย
แถมกว่ามันจะเรียนเสร็จก็อีกตั้งนาน มีเพื่อนคุยก็ดีเหมือนกัน

ผมกับปอนก็เดินดูนู่นดูนี่คุยกันไปเรื่อยๆ
ทืให้ได้รู้ว่า ปอนก็อยากเรียนรัดสาดเหมือนกับผม
แถมจะเอนท์เข้าที่เดียกันอีกตะหาก
คราวนี้กลายเปงว่าเราเลยมีเรื่องคุยกันมากขึ้นเลยคับ

ปอนด์คุยสนุกคับ...มีเรื่องเล่าเยอะแยะเลย
ที่สำคัญ ผมว่าปอนด์เป็นคนโรแมนติกนะ...ประมาณว่ามีความคิดละเมียดละไม
ไม่เหมือนไอ้โซ่ เถื่อน ไม่มีเหตุผล -*-
เราก็เลยแลกเบอร์โทรกะอีเมล์กันคับ
จะได้เอาไว้ติดต่อกันได้

ผมเดินคุยกะปอนด์กันจนเมื่ออะคับ นั่งพักกันหลายครั้งอยู่
จนผมลืมเวลาไปเลย...จนไอ้โว่ฌโทรเข้ามาแหละคับ

"มึงอยู่ไหน" เสียงโซ่ถามผ่านโทรสับ

"อ๋อกูเดินเล่นอยู่กะ..." พูดไม่ทันจบนึกได้ว่าถ้าไอ้โซ่รู้ผมถูกฆ่าแน่

"อยู่กับใครนะ" ชิบหายแระกู เอาไงดีวะ

"ป่าวๆอยู่คนเดียว เด๋วกูไปหานะ" ผมรีบแก้ตัว แต่เหมือนดวงคนมันจะซวย ไอ้ปอนดั๊นพูดขึ้นมา แถมเสียงมันดังเข้าโทรสับอีก

"มึงอยุ่กับใคร กะไอ้ตี๋นั่นใช่มะ" เวงแร้วววว เสียงไอ้โซ่อาฆาตมาก

"อ่า...ก็บังเอินเจอกันอะ เอาเปงว่าเด๋วกุไปหานะ" ผมพูดจบก็รีบวางโทสับเลย

"ปอน เราต้องกลับก่อนนะ เพื่อนเรามารอแล้ว" ผมบอกปอน

"โอเค ปะ งั้นกลับกัน" กลับกัน!...ไม่นะ มึงจะไปพร้อมกูเหรอเนี่ย!!!

"อ่า...ปอนกลับไงอะ" ผมถามปอน

"ก็กลับรถเมล์ดิ ท็อปกลับถเมลืเหมือนกันใช่มะ" ตายๆๆๆ กูตายแน่ ถ้าไอ้โซ่เห็นไอ้ปอนกูตายแน่

แต่ผมก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เลยทำใจเดินกะไอ้ปอนไปหาไอ้โซ่
มันยืนอยู่นั่น...มันเหงผมแล้ว...มันเหงไอ้ปอนแล้ว...หน้ามันเหมือนยมฑูตเรย >.<

"หวัดดีโซ่" ไอ้ปอนทักโซ่

ไอ้โซ่แม่งไม่ตอบ ฉุดแขนผม แล้วเรียกแท็กซี่ขึ้นไปเลย
ผมเห็นปอนทำหน้างงๆ แแล้วรถก็เคลื่อนตัวออกมา
ตลอดทางกลับคอนโดเราไม่ได้พูดดอะไรกันเลย
ตอนนั้นผมกลัวมากเลยคับ ไอ้โซ่มันจะฆ่ากูมั้ยวะ
จนถึงคอนโด พอเข้าไปในห้องปุ๊บ ไอ้โซ่ก็พูดขึ้นมา

"กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าอย่ายุ่งกับมัน" หน้าตามันเหมือนโมโหมาก

"ก็กูบังเอินไปเจออะ เค้าก็เลยอยู่รอเปงเพื่อน" ผมตอบเสียงอ่อย

ไม่ทันที่ไอ้โซ่จะพูดอะไรต่อเสียงโทรสับผมก็ดังขึ้น
เปงเบอร์แปลกๆ ผมกดรับสาย

"ท็อป นายทะเลาะอะไรกะเพื่อนรึป่าว" ไอ้ปอนโทรมา

"อ่า...ป่าวๆ ไม่มีอะไรหรอก พอดีเพื่อนเรามันรีบน่ะ" ผมแก้ตัว

"เหรอ...เราเหงเค้าฉุดแขนนายขึ้นรถอะ เลยเปงห่วง"

"อ่า...ไม่มีไรหรอก ไว้เจอกันพุ่งนี้นะ" ผมพูดจบก็รีบวางเลยคับ

แต่ไอ้โซ่ดิ แผ่รังสีอำมหิตออกมาเต็มไปหมด หน้าตามันแบบว่า ฆ่าผมได้เลยนะตอนนี้

"มันโทรมาใช่มั้น นี่ถึงขนาดให้เบอร์โทรกันเลยเหรอ" ไอ้โซ่ขึ้นเสียงกับผมเลยคับ

"ไม่ใช่อย่างนั้น มึงฟังกุก่อนสิ" ผมพยายามจะอธิบาย

แต่ไอ้โซ่เดินเข้ามากระชากแขนผมเหวี่ยงไปบนเตียงคับ

"มึงทำHereไรเนี่ย กูเจ็บนะ" ผมลุกขึ้นนั่งด่ามัน เริ่มมีน้ำโหแล้วเหมือนกัน

"มึงต้องเป็นของกูคนเดียว กูไม่ให้ใครมาแย่งมึงไปหรอก" ไอ้โซ่พูดแล้วก็ผลักผมลงบนเตียง แล้วขึ้นคร่อมผมไว้ แล้วมันก็ไซร้คอผมอย่ารุนแรง

"โซ่ปล่อยกู!...มึงจะทำHereไร..ปล่อยกู" ผมโวยวายคับ

ไอ้โว่ก็ยังไซร้ผมอยู่ ทั้งซอกคอ กกหู
แต่ตอนนั้นผมตกใจมากกว่า ยังไม่มีอารมณ์ร่วม เพราะมันเอามือมันกดมือผมไว้ ตัวมันก็ทับผมอยู่
แล้วตัวแม่งยังกะควาย ผมดิ้นแทบไม่ได้

ไอ้โซ่เอาปากมันขบที่ใบหูผมเบาๆ ทำให้ผมรู้สึกเสียวขึ้นมาตะหงิดๆ
มันเริ่มลดความรุนแรงลง แล้วไซร้ผมแบบทะนุถนอมมากขึ้น

"อะ...โซ่ปล่อยกู ไม่เอานะ..อย่าทำแบบนี้..อ่า" ผมเริ่มรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมา แต่ปากก็ยังห้ามมัน

ไอ้โซ่เลื่อนปากมันมาจูปปากผมไว้ มันเป็นจูบที่เร่าร้อนมากๆคับ
โซ่ดันลิ้นเข้ามาในปากผม แต่ตอนนั้นผมไม่ได้จตูบตอบมัน
แม้ว่าตอนนั้นท็อปน้อยจะเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาแล้วก็ตาม
ผมก็ยังไม่อยากให้ครั้งแรกของผมเกิดขึ้นเพราะอารมณ์โมโหของมัน

ไอ้โซ่ปล่อยมือมันที่กดมือผมไว้ แล้วเลื่อนมือมันมาดันเสื้อผมขึ้น

"โซ่กูบอกว่าอย่า!"

ผมรีบเอามือผลักมันออกไป แต่มันฝืนเอาไว้คับ
ปากมันก็วนเวียนอยู่กับซอกคอกและใบหน้าของผม
มันร่นเสื้อผมขึ้นไปไว้เนื้อหน้าออก แล้วเลื่อนปากมันลงมาจูบที่หัวนมผมเบาๆ

"อ๊า...โซ่อย่า...อาา" ยอมรับครับว่ารู้สึกดีมากที่มันทำแบบนั้น

ไอ้โซ่เอาลิ้นดุนหัวนมผมที่เริ่มแข็งเป็นไต
ทั้งเลีย ทั้งดู ทั้ง2ข้างสลับกัน จนผมผมเรี่ยวแรงจะขัดขืนแล้วคับ
ท็อปน้อยตอนนี้ตื่นตัวจนคับกางเกงไหมดแล้ว

"มันดุงเสื้อยืดของผมให้หลุดออก แล้วลถกขึ้นถอดเสื้อตัวเองออกเช่นกัน
แล้วมันก็ลงมาจูบปากผม ผมได้แต่ครางในลำคออะคับ
เริ่มที่จะจูบตอบมันบ้าง...ความรู้สึกทางกายเริ่มเข้าครอบงำจิดใจ

"กูรักมึงนะท็อป มึงต้งเป้นของกูคนเดียวเท่านั้น" มันพูดแล้วก็ลงไปเล่นที่หัวนมผมอีกครั้ง

"อะะ...อาาา...โซ่กูเสียว"

มันจูบผมลงมาที่หน้าท้อง ผมรู้สึกสยิวมากเลยคับ
ดิ้นพล่านเบาๆ แล้วไอ้โว่ก็เอามือแกะเข็มขัดของผม แล้วดึงกางเกงลงไป
ตอนนี้ผมเหลือแค่กางเกงในตัวเดียวปิดท็อปน้อยที่แข็งจนล้นออกมาแล้ว

โซ่ค่อยดึงกางเกงในผมลง ท็อปน้อยดีดผึงออกมาทันที
มันไม่รอช้า เอามือไปกำไว้แล้วรูดเล่นเบาๆ

"อ่าา..โซ่อย่าทำแบบนั้น..อะ" ท็อปน้อยของผมไม่เคยสัมผัสมือใครมาก่อน มาโดนแบบนี้มันเสียวมากเลยคับ

แล้วไอ้โซ่ก็ค่อยๆบรรจงจูบบริเวณหัว แล้วก็เลียเนิบๆ

"อ๊าาา...กูเสียว..โอวว" ผมได้แต่คราวเพราะความเสียวครับ ก็เกิดมาไม่เคยโดนแบบนี้นี่หว่า

โซ่บรรจงทั้งดูดทั้งเลียท็อปน้อยอย่างทะนุถนอม
อารมณ์ผมตอนนั้นไม่ขัดขืนแล้วครับ มันจะทำอะไรก็ปล่อยมันแล้ว
แล้วโซ่ก็ลุกขึ้นถอดกางเกงและกางเกงในของมันออก

ไอ้โซ่น้ยชอยผงกหัวทักทายผม
แต่ผมว่าตัวมันไม่ได้น้อยเลย แข็งปั๊ก ชี้หน้าผม..น่ากัวมากอะคับ (แต่โคตรเซ็ก!)

ตอนนี้เรา2คนอยู่ในชุดวันเกิดเรียบร้อย
โซ่จูบปากผม แล้วเลียผมไปทั้งตัวเลยครับ
สุดท้ายก็ลงมาจัดการท็อปน้อยอีกครั้ง

"โซ่...กุเสียว อาาาา" ผมได้แต่ครางแหละครับ

แล้วมันก็จับมือผมไอ้ไปกำโซ่น้อยเอาไว้
แม่เจ้า...เต็มไม้เต็มมือสุดๆคับ
ผมเลยช่วยรูดให้มันเบาๆ
น้ำอยากแม่งแฉะเลยไอ้โซ่

แล้วโซ่มันก็ขึ้นมานั่งครอมหน้าออกผม ยื่นท็อปน้อย(ซึ่งตัวใหญ่) มาหาผม

"ดูดให้กูหน่อยนะ" โซ่บอกผม เสียงหื่นๆ

"กูไม่เคย" ผมเบือนหน้าหนี

"เถอะน่า นิดนึง ก็เหมือนดูดไอติมและ อย่าให้โดนฟันก็พอ"ไอ้โซ่พูดแล้วก็พยายามเอาเจ้าโซ่น้อยมาดุนที่ริมผีปากผม

ผมก็เลยลองดู เอาลิ้นแตะๆที่หัวก่อน
น้ำอยากไโว่เยอะมากอะคับ รสชาติปะแล่มๆ
ผมเลยค่อยๆจูบลงไปที่หัว เหมือนี่มันทำให้ผม

"อะ...อาาา...อย่างนั้นแหละ"

ผมค่อยๆอมมันเข้าไปทีละนิดๆ แต่แม่งคับปากหว่ะคับ
ผมเลยเลียๆเอา แล้วก็ดูดๆเลียๆที่หัวมันอย่างเดียว

"อาา...ท็อป...อ่ะ ดีจัง" ไอ้โซ่ครางๆเบาๆ

มันถอนไอ้โซ่น้อยออกจากปากผม แล้วก้มลงจูบปากผมอีกครั้ง
แล้วก็ขยับตัวลงไปบริเวณหว่างขาผม
จับขาผมยกขึ้น แล้วเลียปริเวณไข่2ใบของผมเบาๆ
แล้วลากลิ้นไล่ลงมาจนถึงประตูหลัง

"อ๊าาาโว่...กตรงนั้นกูเสียว..อ๊า...มันสกปรกนะ...โอ๊ววว" โคตรเสียวหว่ะคับ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตรงนั้นมันจะเสียวขนาดนี้

ไอ้โซ่ลงลิ้นบริเวรณปากทางทำคงวามสะอาดให้ผม จนผมเสียวตัวบิดเลยคับ
แล้วมันก็เอาน้ำลายมาทาๆบริเวรณนั้น แล้วค่อยๆดันนิ้นเข้าไป

"อะ...โซ่ไม่เอา...โซ่..กูเจ็บ..อ๊าา...ไม่เอา" ผมห้ามมันตอนที่มันค่อยๆแหย่นิ้วเข้าไป ผมรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ

ไอ้โว่ดันเน้าเข้าไปแล้วค่อยๆซอยเข้าซอยออช้าๆ
ผมรู้สึกทั้งแน่ และเจ็บจี๊ดๆ ปากก็บอกให้มันเอาออก แต่ก็ครางไปด้วย

ซักพักมันก็ลุกขึ้นนั่ง แล้วก็เอาไอ้โซ่น้อยมาถูๆบริเวฯปากทาง

"เป็นของโซ่นะที่รัก...เป็นของโซ่คนเดียวนะ" มันพูดแล้วก็ก้มลงมาจูบปากผมอีกครั้ง

แล้วมันก็ค่อยๆดันไอ้โซ่น้อยเข้าไป...มันเข้าไปได้แค่นิดเดียวผมก็ร้องลั่น

"โอ๊ยยย...โซ่เอาออก กูเจ็บ" ผมเจ็บจิงๆคับ

"เด๋วก็หายนะ แป๊บนึงนะคับ" แล้วมันก็ค่อยๆกดเข้าไปทีละนิดๆ

"อ๊าาา..โซ่กูเจ็บ มันแน่นมาก" แค่หัวของมันเข้าไปหมด ผมก็รู้สึกแน่นไปหมดเลยคับ เจ็บจนหูเริ่มอื้อ

ไอ้โซ่แช่ไว้แป๊บนึงแล้วค่อยๆกระเด้าเบาๆ ให้มันเข้ามาทีละนิดๆ
จนมันเข้ามาได้ประมาณครึ่งลำ

"โซ่มันคับมากเลย กูเจ็บอะโซ่" ผมบอกมันเสียงอ่อย ตอนนั้นผมเจ็บจนจวยหดแระคับ

"อีกนิดเดียวนะท็อป" แล้วมันก็ก้มลงมาดูหัวนมผม จนผมเริ่มเสียวอีกครั้ง

พอมันเหงผมเริ่มคราง มันก็กดเข้ามาอย่างแรงเลยคับ ทีเดียวมิดลำเลย

"โอ๊ยยยยย.." ผมร้องได้แค่นั้น แล้วก็กัดคอมันคับ

เจ็บสุดชีวิตจิงๆ น้ำตาร่วงเลย
รู้สึกจุกแถวๆท้องน้อย แล้วก็แน่นไปหมดเลย

"ท็อป ของมึงผิตจัง ตอดดีด้วย..อาาา"

แล้วไอ้โซ่ก็ค่อยๆกระเด้าเบาๆคับ
แรกๆผมก็เจ็บคับ จนซักพักเริ่มรู้สึกเสียวขึ้นละ
ไอ้ท็อปน้อยเริ่มตื่นอีกครั้ง
ไอ้โซ่เห็นก็เริ่มเริ่งซอย ตอนนี้ต่างคนต่างครางละคับ

"โอววว...โซ่..อาาา" ผมร้องอยู่แค่นั้นหละคับ

แล้วไอ้โว่ก็จับผมให้อยู๋ท่าหมา โดนไม่ได้ถอนจวยออกไป
แล้วมันก็เริ่มซอยแรงขึ้น แสียงดับ ปั๊บๆๆๆ
ตอนนี้ความเจ็บแม่งไม่เหลือแล้วคับ มือผมก็สาวว่าวให้ตัวเองไปด้วย

"ท็อปฟิตจัง โอวววว...กูจะไม่ไหวแล้ว"

"อ๊าาา..โซ่กูเสียว กูจะเสร็จแล้ว อาาาา..."

ทั้งผมทั้งมันแข่งกันคราง แล้วในที่สุดผก็ทนไม่ไหวคับ
น้ำผมพุ่งลงเตียงเปงสาย 6-7ระรอก

"อ๊าา"

"โอ๊ววว..มันตอดดีจังท็อป อ๊าาา..." แล้วไอ้โซ่ก็แตกข้างในตัวผมคับ
น้ำอุ่นๆฉีดเข้าไปเยอะมากจนรู้สึกได้
มันนอนทับผมจากข้างหลัง แช่ไว้ยังไม่เอาออก
จนมันเริ่มอ้อนตัว มันก็ค่อยๆถอนออกมา

แล้วมันก็จูบปากผม แล้วนอนกอดผมไว้

"กูรักมึงนะ...เป็นของกูคนเดียวนะท็อป"

"อืมมม" ผมตอบมันแค่นั้น แล้วก็ซุกตัวในอ้อมกอดมัน

แล้วเรา2คนก็หลับไปทั้งอย่างนั้นแหละคับ

..........................................................................

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
................ ..........................................................................

เช้าวันต่อมา ผมแทบลุกจากเตียงไม่ไหวเลยคับ
มันรู้สึกระบมไปทั้งตัวเลย เรี่ยวแรงไม่ค่อยจะมี...ก้นก็แสบๆ
แต่ก็ต้องไปเรียน เพราะเรียนอีกวันสองวันก็จะจบคอสแล้ว
ผมเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ไอ้โซ่ยังนอนอยู่เลยคับ

ไอ้ตอนอาบน้ำเนี่ยแหละ
ที่ทำให้ผมรู้ว่าผมเลือดออกด้วย...แม่งถึงว่าแสบๆ
ตอนนั้นแอบเคืองไอ้โซ่นิดนึง..แต่ก็ทำใจละคับ
ระหว่างอาบน้ำผมก็คิดเรื่องที่เกิดขึ้นกับเราสองคนไปด้วย
แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา...จากนี้ชีวิตผมจะไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ผมไม่ใช่ "ผู้ชาย" ที่จะมีแฟนเป็นผู้หญิงอีกต่อไป...

ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนั้นมันคืออะไร เสียใจ หรือว่ายังไง
แต่ถ้ามันคือความเสียใจ...ผมเลือกที่จะเสียใจครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย
แล้วผมจะเริ่มชีวิตใหม่ของผม ที่ผมเลือกเอง
แล้วใช้มันให้มีความสุขที่สุด...

ผมออกมาจากห้องน้ำไอ้โซ่ก็ตื่นพอดี
นั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนเตียง เสื้อผ้าก็ไม่ใส่...น่า...(เกลียด) อิอิ^^
ผมเดินจะไปใส่เสื้อผ้ามันก็ดึงผมเข้าไปกอด แล้วหอมแก้ม

"หอมจัง" มันบอกผม

"ไม่ต้องมาหยอด ไปอาบน้ำได้แล้ว...เด๋วไปเรียนไม่ทัน"

"ไม่ไปไม่ได้เหรอ...กูอยากอยุ่กะมึง" มันพูดทำตากรุ้มกริ่ม แล้วค่อยๆดึงผ้าขนหนูผมออก

ผมผลักออกมันออกไป แล้วดึงเอาผ้าขนหนูมาพันตัวไว้เหมือนเดิม

"ไม่ต้องเลยมึง...ต้องไปเรียน..แล้วกูก็...ยังเจ็บอยู่" ผมพูดอายๆ

"มึงเจ็บเหรอ กูขอโทษนะ" ไอ้โซ่ทำท่าทางเปงห่วง

"อืม...เลือดออกด้วยหละ" ผมบอกมัน

"หา...เฮ้ยกูไม่ตั้งใจนะ ขอโทษๆ" ไอ้โซ่ขอโทษผมเลิกลั่ก

"ไม่เปงไรหรอก แต่กูคงเข็ดไปอีกนาน" อันนี้ผมล้อเล่นคับ แต่ขอพักก่อนหละ อย่างน้อยก็ต้องให้หายเจ็บก่อน

"ห๊ะ...ไม่ได้นะ แล้วกูจะทำไงอะ" ไอ้โซ่พูดเสียงสูง

"อะไรทำไง ไม่ต้องมาทะลึ่ง...ไม่รู้หละ ยังไงกูก็ต้องพักเรื่องแบบนั้นไว้ก่อน นี่มันจะเอนท์อยู่ไม่กี่วันแล้วนะ มึงอย่ามาหื่น"

"ไปอาบน้ำได้แล้วไป" ไอ้โซ่เดินหน้าจ๋อยเข้าห้องน้ำไป

ระหว่างนั่งรถไปเรียนผมก็คุยกะมันเรื่องปอน

"โซ่...เรื่องปอนอะ มึงไม่ต้องคิดมากนะ" ผมบอกมัน

"แต่กูไม่อยากให้มึงไปยุ่งกะมันอะ"

"มึงไม่ไว้ใจกูเหรอ"

"ป่าว..กูไว้ใจมึงนะ...แต่กูไม่ไว้ใจมัน"

"มึงจะบ้าเรอ เราเรียนอีก2วันก็กลับบ้านแล้ว จะได้เจอกันอีกป่าวก็ไม่รู้ แล้วปอนเค้าก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะคิดแบบนั้นซักหน่อย"

"อืมมม" ไอ้โซ่ทำท่าคิด

"ก็ได็ กูไม่คิดมากแล้วหละ...แต่หอมแก้มกูก่อนสิ" ไอ้โซ่ยังพูดทะเล้น

"บ้าเหรอ นี่มันบนรถเมล์นะSad!"

"555 กูล้อเล่น แต่มึงติดกูไว้นะ กลับบ้านเด๋วคิดบัญชี" ไอ้โซ่พูดยิ้มๆ ผมชอบเวลามันอารมณ์ดีแบบนี้ที่สุดเลย ^^

มันคงไม่รู้รอกมั้ง ว่าตอนนี้ผมรักมันมากแค่ไหน
ผมเองก็ไม่ใช่คนที่จะแสดงความรู้สึกออกมามากมาย
แต่ตอนนี้แค่ผมมีมัน ผมก็ไม่สนสิ่งอื่นอีกแล้ว
ผู้ชายที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุด...ผู้ชายคนเดียวที่ผมรัก
ถึงมันจะงี่เง่า เถื่อนไปหน่อย ไม่ค่อยมีเหตุผล
แต่วลามันอารมณ์ดี มันเป็นคนที่น่ารักที่สุดในโลกเลย...กูรักมึงจัง ^^

วันนั้นผมเลยคุยกะปอนได้อย่างสะดวกใจมากขึ้น
โซ่เองก็เริ่มคุยกะปอนบ้างแล้ว
จนคอสเรียนทั้งหมดจบลง...
ผมกับปอนก็คงยังติดต่อกันบ้าง...เพราะมีเมล์ และเบอร์โทรสับกัน
ไอ้โซ่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้ว...

เมื่อการสอบมาถึง
ทั้งผมและโซ่ก็ตั้งใจทำกันเต็มที่หละครับ
ช่วงเวลาหลายวันที่สอบนั้น...ผมกะมันไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่
ตกลงกันไว้ว่าจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก่อน...แต่ก็ยังมีโทรคุยกันบ้าง เจอกันที่ร.ร.บ้าง

เมื่อการสอบเอนท์รอบแรกผ่านพ้นไป
ผมก็ต้องกลับไปอยู่บ้านผมหละคับ
เพราะช่วงเวลาปิดเทอมยังเหลืออีกหลายวัน
ต้องกลับไปอยู่กะพ่อกะแม่บ้าง
ผมเองก็เซงหน่อยๆ ที่จะไม่ได้เจอโซ่
แต่มันดิคับ จะเป็นจะตาย...งอแงมาก
จาให้ผมอยุ่บ้านมันมั่งหละ ชวนผมไปกรุงเทพ ไปอยู่คอนโดด้วยกันมั่งหละ จะมานอนบ้านผมมั่งหละ
อะไรของมึงเนี่ยยย...ไม่เจอหน้ากันอาทิตย์กว่าๆไม่ตายหรอกน่า
แต่สุดท้ายมันก็ตัดสินใจว่าให้ผมกลับไปอยุ่บ้าน3วัน
แล้วให้มาหามันในเมืองวันนึง แล้วมันจะมานอนบ้านผมอีก2วัน
เหอะๆ...ดูแฟนผมสิครับ

ผมก็กลับไปอยู่บ้าน3วัน แล้วก็เข้าเมื่อมาเที่ยวกะไอ้โซ่
แล้วตอนเย็นมันก็ขอแม่ไปบ้านผมคับ
ดูมันจะดี๊ด๊ามากที่ได้ไปบ้านผม พอถึงบ้านผมมันก็ไปไหว้พ่อไหว้แม่
พ่อกะแม่ผมก็ดูจะชอบไอ้โซ่เหลือเกิ๊นนนน...ไม่รู้เลยว่านั่นอะลูกเขย 555+

โซ่มาอยู่บ้านผมทำตัวน่ารักเชียวคับ
ออเซาะฉอเลาะ ช่วยแม่ล้างจาน
นินทาผมให้พ่อกะแม่ฟัง และอื่นๆอีกมากมาย
พอกลางคืนก็พยายามจะแก้ผ้าผม ผมเลยถีบมันตกเตียง เหอๆๆๆ

"เด๋วแม่ได้ยิน" ผมปรามมัน หลังจากที่ถีบมันตกเตียงไปแล้ว

"ไม่หรอก ห้องพ่อกะแม่มึงอยู่อีกฟากนึง จาได้ยินได้ไง"

"ไม่ต้องเลย ทำในบ้านไม่เหมาะ"

"โห...จะครึ่งเดือนแล้วน๊าาาา ไม่ได้ทำเลย...ไม่สงสารโซ่เหรอคับ" ไอ้โซ่อ้อน

"มะก่อนที่ไม่มีกูมึงก็ว่าวเองได้นี่..เอ๊ะ หรือว่าไม่เคยว่าว!เองเลย" ผมนึกอะไรบางอย่างได้

"ก็ใช่อะดิ...เอ้ย ทำเองดิ จะไปทำกะใครละ บ้าเหรอ"

"อะไรนะ...หมายความว่างายยย"

"กูล้อเล่นนน 555" มันหัวเราะแล้วก็มากอดผมจากข้างหลัง แล้วก็หอมแก้มๆ

"กูจะมีใครล่ะ ความหนุ่มของกูก็เสียให้มึงคนแรกเนี่ย" ไอ้โซ่พูดหน้าทะเล้น

"อะนะ...กูตะหากเสียให้มึง" ผมพูดอายๆ

"ฮี่ๆๆ...งั้นวันนี้กูยอมก็ได้" ผมคิดอะไรบางอย่างได้คับ

"เย้...น่ารักที่สุดเรยยย" ไอ้โซ่ดีใจหอมแก้มหมฟอดใหญ่

"แต่มีข้อแม้นะ..."

"ข้อแม้ไรวะ" โซ่ถาม

"มึงต้องเสียหนุ่มให้กูบ้าง หึหึ" ผมพูด ทำหน้าเจ้าเล่ใส่มัน

"ห๊า...มะอาวววววว ไรอ่า มีงี้ด้วย" ไอ้โซ่ตกใจ รีบปฏิเสธเลยคับ

"เออ...ทีกูละยังยอมมึงได้ กูขอแค่นี้ให้กันไม่ได้ กูจะได้รู้ไว้ ว่าคนรักกันอะ เค้าคิดแต่จะเอา" ผมพูดงอนๆ แล้วก็นอนคลุมโปงเลย

"ท็อปอ่าาาา...อย่างอนดิค๊าบบบ...ก็โซ่ไม่เคยอ๊ะ...โซ่ไม่ใช่แบบนั้นะ" ไอ้โซ่พยายามดึงผ้าห่มผมออก

"แล้วไง กูเคยรึงายก่อนยอมมึงอะ กูไม่เคยคิดมีไรกะผู้ชายด้วยซ้ำไป" ผมแหวใส่มัน งอนเฟร้ย!!

"ง๊าาาา...ก็กู...ให้กูคิดก่อนได้มะ" ไอ้โซ่พูดเสียงสลด

"ตามใจมึงละกัน วันนี้กูจะนอนละ...เชอะ!" ผมแกล้งงอนคับ ในใจคิดว่าพุ่งนี้มึงเสร็จกูแน่ที่รัก 555+

ไอ้โซ่เลยจำใจต้องนอนด้วย นอนกอดผม แต่ผมหันหลังให้มัน อิอิ..งอนคับ อิอิ

เช้าวันต่อมาโซ่ตื่นแต่เช้าเลยคับ ตื่นก่อนผมอีกอะ
ลงไปช่วงแม่ทำอาหารเช้า...ผมตื่นมาไม่เจอมัน นึกว่ามันงอนหนีกลับบ้านไปแระ
วิ่งลงมาดูข้างล่าง ได้ยินเสียงคนคุยกันในครัว
เปงไอ้โซ่กะแม่ผมคับ หัวเราะคิกคักสนุกสนาน

"แหมมม...มีความสุขกันจริ๊งงงง" ผมแซว

"ตื่นแล้วเหรอลูก ไปล้างหน้าแปรงฟังไป เพื่อนเค้าตื่นแต่เช้ามาช่วยแม่ทำกับข้าวอะ เรานี่ไม่ไหวเลย นอนขี้เซาจิงๆ" แม่ผมพูด

"โหหหแม่...ท็อปเหรอขี้เซา ไอ้โซ่ตะหากขี้เซา วันนี้สงสัยผีเข้ามั้งเนี่ย ตื่นเช้าได้" ผมพูดแล้วหันไปมองมัน

ไอ้โซ่ยิ้มแหยๆ แล้วก้มหน้าก้มตาหั่นผัก...สงสัยจะคิดมากเรื่องบมะคืน ไม่ยอมคุยกะผมเลย
ผมก็เลยไม่สนใจ กลีบขึ้นห้องไปอาบน้ำล้างหน้า แล้วลงมากินข้าว
ไอ้โซ่กะแม่ตั้งสำรับไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแระ

"เด๋วแม่ออกไปบ้านยายก่อนนะ...ลูกกินข้าวกันไป2คนนะ" แม่ผมบอกผม

"อะคับ"

"แล้วแม่ไม่ทานข้าวด้วยกันเหรอคับ" ไอ้โซ่ถามแม่ผม....พูดซะเพราะเชียวมึง

"ไม่หรอกลูก แม่ไม่ทานข้าวเช้าจ๊ะ...รักษาหุ่นนิ๊ดนึง" แม่ผมนี่...จิงๆ - -" ส่วนพ่อผมเค้าไปดูสวนตั้งแต่เช้าแล้วครับ

คือบ้านผมพ่อเป็นชาวสวนครับ แต่ไม่ใช่ชาวสวนขี้ๆนะคุณ
พ่อผมจบเกษตรนะครับ...เลยทำสวนเอง มีหลายแปลงอยู่คับ
ส่วนแม่ผมเป็นครูฮะ...หล่อนยังสวยพริ้งเชียว รักสวยรักงามคับคนนี้
ส่วนผมจะหน้าคล้ายแม่คับ ออกตี๋ๆนิดนึง เพราะแม่ผมหมวย
ผมเลยได้ความขาวมาด้วย แต่ผมสูงเหมือนพ่อคับ ผมสูง180นะ แต่ไอ้โซ่สูงกว่า - -"

ระหว่างกินข้าวช้าวไอ้โซ่ก็ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่
แต่ก็ดูมันไม่ได้โกดรอะไรนี่หว่า แล้วเปงไรวะไม่ค่อยพูด...ถามคำตอบคำ

"วันนี้เด่วกูพามึงไปสวนดีก่า...ในสวนกูมีน้ำตกเล็กๆด้วยน๊า" ผมบอกโซ่แบบอารมณ์ดี

"อืม..."

"แค่เนี้ย..มึงเปงไรไปอ่าวันนี้ มึงคุยกะแม่กูมากกว่ากูอีกนะ" ผมถามมันย่างเซงๆ

"ปล่าว...กูแค่กะลังคิดอะไรนิดหน่อย" ออ...มันต้องคิดเรื่องมะคืนชัวเรย อิอิ สะใจหว่ะ...นานๆได้แกล้งไอ้โซ่ที

"อืม..แล้วคิดได้ว่าไงมั่ง" ผมถามมันเสียงเรียบๆ แต่ข้างในใจกำลังหัวเราะ

"ก็..ขอคิดอีกแป๊บละกาน" ไอ้โซ่ตอบแล้วก็ลุกเอาจานข้าวมันไปไว้ในครัว แล้วก็เก็บจานผมไปด้วย

"เฮ้ยไรอะ กูยังกินไม่หมดเลย" ผมโวย

"ไม่ต้องกินละ ไปเที่ยวดีก่า" เอ๊ามีงี้ด้วย แต่ผมก็ไม่ได้ว่าไรอะคับ

ผมปิดบ้านเรียบร้อย แล้วก็ขับมอไซค์ออกมา โดยมีไอ้โซ่ซ้อนท้าย
เปงครั้งแรกเลยมั้งที่มันซ้อนท้ายผม ปกติผมจะซ้อนท้ายมันตลอด
ผมขับรถประมาณ15นาทีก็ถึงสวนของผม
เป็นสวนยางพาราคับ (คงพอเดากันได้ละนะคับ ว่าผมเป็นคนภาคไหน หุหุ)
พ่อผมกะลังดูคนงานทำแผ่นยางอยู่...ไอ้โซ่ก็ทำท่าสนอกสนใจการทำยางเหลือเกิ๊น
อย่างที่เคยบอกอะคับ ไอ้นี่ชอบอะไรที่ใช้กำลัง - -"
ดูคนงานทำแผ่นยางซักพัก ผมก็พาไอ้โซ่เดินไปดูน้ำตกเล็กๆที่ดิดกะสวนของผม
ตอนเด็กผมชอบมาเล่นน้ำที่นี่ น้ำสะอาดมากคับ ลึกประมาณเอว
ผมหัดว่ายน้ำที่นี่แหละตอนเด็กๆ

ไอ้โซ่ก็ดูท่าจะดี๊ด๊าเหลือเกิ๊น ชวนผมเล่นน้ำอีกแน่ะ
แต่ผมไม่ไหวหรอกคับ เด๋วต้องขับรถกลับบ้านอีก หนาวแย่
ได้แต่นั่งเอาเท้าแช่น้ำแหละคับ นั่งกันอยู่2คน ไอ้โซ่ก็จับมือผมไว้เบาๆ

"ท็อป...กูยอมมึงก็ได้" ไอ้โซ่พูดขึ้นมาเบาๆ

"อะไรนะ" ผมได้ยินแล้วแหละคับ แต่แกล้งทำไม่ได้ยิน

"ก็เรื่องมะคืนอะ...กูไม่อยากให้มึงมองว่ากูเห็นแก่ตัว...กูยอมมึงก็ได้" ไอ้โซ่ก้มหน้าก้มตาพูด

"มึงแน่ใจเหรอ" ผมถามมันอีกที

"อะ...อืม....แต่ครั้งเดียวนะ" มันมองหน้าผม

"ฮี่ๆๆ ได้...ครั้งเดียวก็ครั้งเดียว อย่าติดใจละกาน ฮี่ๆๆ" ผมพูดสายตาเปงประกาย ในที่สุดก็เสร็จกู เอิ๊กๆๆ

"กูรักมึงนะ" จู่ๆมันก็พูดขึ้นมา

ผมมองหน้ามัน "กูก็รักมึง" แล้วผมก็จูบมันเพื่อยืนยัน

คืนนั้นหลังจากที่อาบน้ำจะเข้านอนกันแล้ว ไอ้โซ่ไม่ค่อยพูดอะไร
สงสัยจะตื่นเต้นละคับ 555+

"มึงแน่ใจแล้วนะ กูให้โอกาสเปลี่ยนใจอีกครั้งนึง" ผมถามมัน

"อืม..."

"โอเค..." แล้วผมก็จูบปากมัน

..........................................................................


nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
ตอนจบแล้วนะคร๊าบ สำหรับภาคม.ปลายนี้

..........................................................................

คืนนั้นหลังจากที่อาบน้ำจะเข้านอนกันแล้ว ไอ้โซ่ไม่ค่อยพูดอะไร
สงสัยจะตื่นเต้นละคับ 555+

"มึงแน่ใจแล้วนะ กูให้โอกาสเปลี่ยนใจอีกครั้งนึง" ผมถามมัน

"อืม..."

"โอเค..." แล้วผมก็จูบปากมัน

ดูไอ้โซ่ตัวเกร็งๆ แต่ก็จูบตอบผมด้วยดี
ผมค่อยๆไซร่ซอกคอมันเบาๆ โซ่หอมมาก กลิ่นสบู่กับกลิ่นตัวของมันทำให้ผมมีอารมณ์บอกไม่ถูก
ผมขบเบาๆที่ใบหู และเลียมันนิดหน่อย โซ่ครางเบาๆ มือมันกอดหลังผมไว้
ส่วนมือของผมลืบไปทั่วตัวมัน สัมผัสความแกร่งของร่างกายมัน ซึ่งผมชอบมากๆ

ไอ้โซ่เองเริ่มมีอารมณ์ร่วม ไม่ค่อยเกร็งแล้ว...ผมกดมันนอนลงบนเตียง
มองตามัน แล้วจูปปากมันอีกครั้ง มือผมเลื่อไปที่ส่วนล่างของล่างกาย
สัมผัสสิ่งที่อยู่ใต้บ๊อกเซอร์บางๆของมัน...ตื่นตัวแล้ว แต่ยังไม่เต็มที่
ผมค่อยๆรูดมันเบาๆเป็นการปลุกอารมณ์ให้ที่รักของผม...ผมเลื่อนปากมาเล่นที่หัวนมมันบ้าง
ผมเลียมันเบา สลับกัลบการดูด และเม้มมัน...ทำสลับข้างกัน

โซ่ครางเบาๆ บิดตัวเล็กน้อย ไอ้โซ่น้อยในมือผมตอนนี้ขยายตัวเต็มที่
บ๊อกเซอร์จึงไม่มีประโยชน์อีกต่อไป...ผมถอดบ๊อกเซอร์ของมันโยนไป แล้วจัดการถอดของตัวเอง
จนเราเปลือยเปล่ากันทั้งคู่...
ผมก้มลงไปจูบมันเบาๆอีกครั้ง...ผมชอบจูบคับ ไม่รู้ทำไมสิ

"มึงไม่โกรดกูใช่มั้ย" ผมถามมัน แต่มือผมก็ยังรูดไอ้ตัวเขื่องข้างล่างอยู่เบาๆ

"อะ...อืม" โซ่ตอบผมหรือมันครางผมก็ไม่แน่ใจ

ผมลากลิ้นเลนแถวหน้าอกและหัวนมของมันอีกครั้ง
ผมหลงไหลร่างกายกำยำแข็งแกร่งของมันเหลือเกิน
กล้ามเนื้อที่แน่นไปทั้งตัว...กลิ่นตัวของมันที่ผมชอบที่สุด
ผมเลียมันเทียบจะทั้งตัวเลยก็ว่าได้....
ไม่เว้นแม้กระทั่งการเอาหน้าไปซุกที่รักแร้ที่มีขนดกครึ้มของมันอย่างไม่รังเกียจ...ก็ผมชอบกลิ่นมันนี่นา
ผมเลียหัวนม หน้าอก หน้าท้องที่มีกล้ามเป็นลอนสวย เอาลิ้นแหย่ลงไปในสะดือ
ส่วนไอ้โซ่เองก็เอามือมันรูดไอ้หนูของผมอยู่ตลอด

"อ่าาา...ท็อป กูเสียวจัง...โอววว" ไอ้โซ่พูดอยู่แค่เนี้ยอะคับ

และแล้วปากผมก็ได้มาทักทายกะไอ้โซ่น้อยอีกครั้ง
หัวบานแดงของมันมีน้ำเยิ้มเต็มไปหมด...คงจะอยากเต็มที่แล้ว
ผมค่อยๆจูบลงไปบริเวณหัว แล้วครบปากลงไปเม้มๆบริเวณหัวของมัน
ผมเลียกินน้ำที่ออกมาอย่างกระหาย...น้ำโซ่อร่อยจัง ผมแอบคิดในใจ เหอๆ
ผมเลียบริเวณหัวของโว่ ท่อนลำ แล้วครอบปากลงไปจนเกือบสุดโคน
ดูดหนักๆ และใช้ลิ้นอย่างเต็มที่

"โอว...อาาาาา...ท็อปครับ...โว่เสียว...อะดีจัง...อ๊าาา" ไอ้โซ่ดูพอใจกับการกระทำของผม

แล้วผมก็ละปากจากจวยโว่มาเล่นที่ไข่2ใบของมันบ้าง
ผมเอามือคลึงมันเบาๆ แล้วก็ๆดูดมันเบาๆ แล้วอมมันเข้าไปทีละข้าง
ไอ้โซ่ดิ้นพล่ายนเลยคับ

"โอ๊ว...ท็อป...โซ่เสียวคับ อาาาา" ไอ้ห่านี่อยากแล้วพูดเพราะเชียว

แล้วผมก็ขึ้นมาดูดไอ้โซ่น้อยอีกครั้ง แล้วก็ลุงขึ้นนั่ง

"โซ่ครับ...ท็อปรักโซ่นะ...เป็นของท็อปนะ ท็อปสันยาว่ามันจะเป็นแค่ครั้งเดียว ครั้งต่อไปท็อปจะเป็นของโซ่เหมือนเดิมนะครับ" ผมบอกมันแล้วก้มลงไปจูบมันอีกครั้ง
ตอนนี้ผมเงี่ยมเต็มที่แล้วครับ

ไอ้โซ่เอามือรูดท็อปน้อยของผม แล้วเอามืออีกข้างผลักตัวผมให้พลิกลงไปนอน แล้วก้มลงไปดูดเลียท็อปน้อย

"โอววววโซ่...อาาาาา ท็อปเสียว"

ไอ้โซ่เล่นกับท็อปน้อยแบบนี้ผมทนไม่ไหวแล้วครับ ก่อนยที่จะแตกซะก่อน ต้องรีบแล้ว

"ท็อปขอนะโซ่" ผมลุกขึ้นแล้วผลักมันให้นอนลง...อ้าขามันออกกว้าง

จัดการทำความสะอาดบริเวรณปากทางของมัน ผมเอาน้ำทาบริเวณปากถ้ำ และนิ้วของผม
แล้วค่อยๆแหย่เข้าไป

"อะ...ท็อป...กูเจ็บ" ไอ้โว่พูดเสียงตะกุตะกัก

"แป๊บเดียวนะโซ่ เด๋วก็หายแล้วนะ" ผมบอกมัน

ผมค่อยๆเพิ่มจาก 1นิ้วเป็น2นิ้ว

"โอ๊ยท็อป...มันคับอะ....อาาาา....กูเจ็บ" โซ่บิดตัว

ผมเลยเอาน้ำลายชโลมลงไปอีก แล้วเอานิ้วออกมาก
แล้วจัดการเอาไอ้หนูของผมไปถูๆบริเวณปากทางของโซ่

"ของจริงแล้วนะ...ทนนิดเดียวนะครับที่รัก" ผมบอกโซ่อย่างหื่นๆ ตอนนั้นมันไม่ไหวแล้ว เข้าใจอารมณ์ไอ้โซ่เลย ตอนจะเอาผมเนี่ย

ผมค่อยๆตัดมันเข้าไปทีละนิด เข้ายากน่าดูคับ
ผมเองยังรุ้สึกเจ็บนิดๆที่จวยเลย แต่ก็ยังค่อยๆดันเข้าไป
ไอ้โซ่เอามือจิกผ้าปูที่นอน กัดฟันกรอดๆ หน้าตามันบอกอาการเจ็บแหละคับ แต่ไม่พูดอะไร
ผมค่อยๆกันจนส่วนฟัวของมันเข้าไปได้หมด

"หัวเข้าหมดแล้วนะ อีกนิดเดียวนะครับ" ผมบอกโซ่ขณะแช่หัวเอาไว้ในรูแป๊บนึง

โซ่พยักหน้ารับ ผมก้มลงไปดูดเลียหัวนมมันอีกครั้ง
ก้นก็ค่อยๆกระเด้าเข้าไปจนลำของผมเข้าไปได้จนสุด
ไอ้โซ่แม่งโคตรๆๆๆๆของความฟิต...ตอดตุบๆจนของผมเหมือนจะขาดเลย

"อาาา...ฟิตจังเลยโว่ ของมึงตอดดีจังเลย...อาาาา"

"กูแน่นไปหมดเลยอะท็อป ไม่เห็นเสียวเลย" ไอ้โซ่บอกผมหน้าเหยเก

"เด๋วก็เสียว" ผมบอกมันแล้วค่อยขยับบันเด้าเบาๆ

"อะ..อาาาา" ไอ้โซ่เริ่มคราง

ผมตอนนั้นเริ่มเสียวละครับ เริ่มซอยเร็วขึ้นนิดนึง จนผมว่าไอ้โซ่มันคงเริ่มเสียวแล้วหละ หน้ามันเริ่มดีขึ้น

"กูจะเร่งแล้วนะ" ผมบอกมัน แล้วก็เร่งซอยเร็วขึ้น

"อะ...โอวววว ท็อปกูเสียว" ไอ้โซ่บอกแล้วเอามือไปสาวว่าวให้ตัวเอง

ผมจับมือมันออกไป แล้วคเด้ามันต่อ ยังไม่อยากให้มันอตกก่อนครับ
ตอนนี้แม่มีแต่เสียงครางละครับของ2คน
ผมเปลี่ยนท่าจับโว่นอนตะแคง แล้วแทงเสย
ดูไอ้โซ่จะชอบท่านี้ครับ ร้องเสียงหลงเลย
ผมซอยซักพักก็เปลี่ยนมาเป็น doggy คับ

"ท็อปแรงๆเลย กูจะไม่ไหวแล้ว" ไอ้โซ่บอกผม เสียงหอบๆ

ผมก็ใส่เต็มที่ละคับ แรงมีเท่าไหร่อัดไม่ยั้ง ป๊าบๆๆๆ
ไอ้โซ่สาวว่าวให้ตัวเองไปด้วย ผมเล่นท่าด๊อกก๊จนรู้สึกว่าใกล้แล้วก็เปลี่ยนมาจับโว่นอนหงาย
ผมอยากเหงไอ้โซ่ตอนมันเสร็จอะคับ ตอนนี้ไม่มีใครพูดไรละครัย
ผมซอยไม่ยั้งเลย ไอ้โซ่ก็สาวว่าวตัวเองแบบสุดๆ
แข่งกันครางละครับ ไม่มีกั๊กแล้ว
ผมใกล้เต้มที่แล้ว ไอ้โว่ดูตัวเกร็ง คงใกล้จะเสร็จเหมือนกัน

"ท็อป...อาา..กูไม่ไหวแล้ว...อะ..อ๊าาา" น้ำไอ้โซ่พุ่งออกมาครับ แรงมาก เยะด้วย ถึงคอเลย เลอะหน้าท้องหน้าอกมันไปหมด

เป็นภาพที่เว็กซี่สุดๆอะคับ แถมตอนนี้มันทั้งตอดทั้งขมิบสุดๆ ผมสุดจะทานทนไหวละคับ
ซอยป๊าบๆๆ4-5ทีก็แตกคารูมันจนหมด...แล้วก้มลงไปจูบกันอย่างดูดดื่ม...
เรานอนพักกันแป๊บนึงแล้วก็ลุกไปล้างตัว

"โซ่...ขอบคุณนะ ครั้งหน้ากูยอมมึงเหมือนเดิมแล้วหละ" ผมบอกโซ่ตอนอาบน้ำด้วยกัน

"อะ..อืม...กูบอกแล้วไง กูให้มึงได้ กูรักมึง" ไอ้โซ่พูดหน้าแดงๆ

"กูรู้สึกดีมากเลยนะ...กูรักมึงนะ" แล้วผมก็กอดมันไว้ครับ

"กูก็รู้สึกดีเหมือนกัน" มักอดตอบผม

"งั้นครั้งหน้าเอาอีกมั้ย" ผมถามมันเสียงทะเล้น

"มะอาวววว...สันยาแล้วว่าครั้งเดียว ยังไงซะมึงก็ต้องเปงเมียกู หึหึหึ" ไอ้โซ่คงไม่ยอมแล้วหละครับ

"อะนะ...เมียบ้าบอไร ใครเมียเมิง" ผมเขิยดิคับ มาเรียกกูว่าเมีย

"5555+...คร๊าบที่ร๊ากของโซ่" แล้วมันก็หอมแก้มผมทีนึง...แล้วเราก็อาบน้ำให้กันจนเสร้จ

ออกมาจากห้องน้ำก็หลับไป...ผมหลับไปในอ้อมกอดของชายที่ผมรักเข่นเคย

เช้าวันต่อมา ไอ้โซ่ต้องกลับบ้านละครับ
ดูหน้ามันเซ็งๆเหมือนไม่อยากกลับ

"ดูทำหน้าเข้าดิ" ผมล้อมันตอนออกมาส่งมันที่คิวรถตู้

"ก็กูอยากอยู่กะมึงอะ" ไอ้โซ่พูดหน้าง้ำ

"อีก3-4วันกูก็ไปหามึงแล้ว จะเปิดเทอมแล้วน่า"

"ตั้ง4วัน! ไม่เหงหน้ามึงตั้ง4วัน...แล้วกูไม่ตายเหรอ" สาดดด...พูดงี้กูเขินนะเมิงงงงง

"บ้า!...เว่อไปแระ" ผมตบแขนมันเบาๆ หน้าแดงคับ

ไอ้โซ่ยิ้มเล็กๆ "ต้องคุยกะกูก่อนนอนทุกวันนะ...กูจะโทรมา ห้ามปิดเครื่อง ห้ามแบตหมด เข้าใจมั้ย"

"คร๊าบบบบบ....รับทราบคร๊าบบบบ" ผมรับคำมัน

ตอนนี้ได้เวลารถออกละครับ

"ไปขึ้นรถไป" ผมไล่มันไปขึ้นรถ

"อืมมมม...อยู่อีกวันมะได้เหรอ ไม่กลับละ" ไอ้โว่ทำหน้าลูกแมวอ้อนผมอีกแร้ว ไม่น๊าาาา >.<

"ไม่ได้ๆ...บอกแม่ว่ามานอน2วัน กลับไปซะ" ผมต้องใจแข็งคับ ตามใจมันจนเคยชิน ไม่ดี

ไอ้โซ่ทำหน้าเซ็ง "งั้นเปิดเทอมให้กูไปนอนหอมึงนะ"

"อืมก็ได้....ไปขึ้นรถได้แล้วไป เค้าขึ้นหมดแระ"

"อืม...โซ่รักท็อปนะ" >.< มาบอกรักกูคิวรถตู้เนี่ยน๊าาาา ดีนะไม่มีใครได้ยิน...แต่ก็ชอบคับ เหอๆ

"อะ..อืม...ท็อปก็รักโซ่นะ" ผมบอกรักมันเบาๆ แล้วโซ่ก็วิ่งไปขึ้นรถ

ผมยืนมองจนรถตู้ที่โซ่นั่งลับตาไป แล้วผมก็ขับมอไซค์กลับบ้าน...รอคอยวันเปิดเทอม ที่จะได้ไปเจอกับคนที่ผมรักที่สุดอีกครั้ง...

..........................................................................

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด