"เอ็กชั่น"ผมยืนสั่งเอ็กชั่นที่ห้องสมุดเบาๆ เพราะไม่อยากรบกวนคนอื่น
เปิดก้องวันนี้เป็นวันแรก และผมก็ สนุกกับมัน
"คัด! โอเค ขอบคุณมาก(หันมามองแหม่ม) แหม่ม เล่นได้เก่งจริงๆ"
"จริงเด (ยิ้มร่าเริง)แล้วตอนนี้กลับได้เลยใช่ป่าว"
"อืมใช่ๆ เดี๋ยวเราไปคุยกับทีมงานทางโน้น แบ๊บหนึ่ง เธอกลับก่อเลย"ก่อนผมเดินไปคุยกับทีมงาน ผมเห็นเจ้าหมอนั้น ที่โยนลูกแทนนิสใส่แหม่ม มารับแหม่ม สงสัยว่าเป็นกิ๊กใหม่ของแหม่มไปแล้ว
หลังจากนั้นเราก็แยกย้าย กลับกัน ผมเหมือนจะเข้ากับทีมงานไม่ได้ เพราะผมมันอีโก้สูง มั๊ง เลยไม่ค่อยจะ
เข้ากับใครได้ ระหว่างทางเดินออกจากห้องสมุด แหม่ม และเจ้านั้นก็ รอผมอยู่ แหม่ม โบกมือเรียกผม
"อ้าว ยังไม่กลับกันอีกหรอ?"
"นี่ เธอ ไปกินข้าวกับพวกฉันเถอะ(ทำหน้าแซว)ไม่คิดจะเลี้ยงข้าว ดาราคนสวยหน่อยหรอ?"แหม่มพูด
"เลี้ยงได้(มองหน้าเจ้านั้น)แต่เจ้านี่มันเกี่ยวอะไรด้วย"ผมถาม
"โทษฐานที่ ชกผมเกือยด้านหักมั้ง"เขาบอก
"อือนะ(รากผมแล้วเดิน) ไปๆๆๆ หิวจะแย่อยู่แล้ว"
เมื่อถึงโรงอาหาร
"โห ปิง (มองมาที่จานอาหารผม)ทำไมของเธอน่าทานกว่าของฉันเยอะ"แหม่มพูด
"เอาไมล่ะ (ผมเปลี่ยนจานให้)แลกกัน"
"ขอบใจนะ"
"ว่าแต่ เธอสองคนเป็นแฟนกันหรอ?"เจ้านั้นถาม
"อ้าว! นี่แหม่ม อะไรกันว่ะ เธอสองคนไม่ใช่...."
"อือ(สีหน้าเหมือนมีอะไรปิดบัง)ฉันว่าเปลี่ยนคืนดีกว่า(เอาจานเราสองคนสลับกัน)ฉันอยากกินของฉันมากกว่า"
"ฮะ(ขำ)ยาย ป๊องนี้"ผมว่าแหม่ม
และ เมื่อเกือบทานอาหารเสร็จ โทรศัพท์ แหม่มก็ดังขึ้น และเธอก็รีบขอตัวก่อยน เพราะพี่ปู แฟนเธอรออยู่หน้ามหาลัย ซึ่งแน่นอนว่า มีผมรู้คนเดียว เจ้านั้นไม่รู้ (ไม่งั้นจะเรียกว่ากิ๊กหรอ?)-_-!
บรรยากาศการกินข้าวของชายสองคนที่ไม่มีแหม่ม ดูเงียบเหลือเกิน
"นายเรียนอะไร"ผมเปิดประเดนคุยโดยการตั้งคำถาม
"มนุษย์ อิ๊ง"เขาตอบ
"สนใจเธอหรอ?"ผมถาม
"ใคร แหม่มหรอ?"
"เปล่า"
"ไม่ต้องเขิลหรอก (ปิดปากเขี้ยวอาหารสักพัก)ชอบก็บอกว่าชอบ ผู้ชายแบบนายนี่ช้ไม่ได้เลยจริงๆ"
"เปล่าจริงๆ"
"เอ้าเถอะ!"
"วันนั้นที่บอกคนน่ารักนะ หมายถึงนายนะ"
"จริงหรอ?(เง้อ พุ่งเศษอาหารกระเดนใส่หน้ามัน
![:m30:](https://thaiboyslove.com/webboard/Smileys/Smilies/index8.gif)
)อะไรนะ!(เช็ดปากตัวเองแล้วกินน้ำ)
นายอย่าล้อเล่นแบบนี้ได้ไม คนกำลังกินข้าว "
"ผมพูดจริง (สีหน้าจริงจัง)ผมไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแล้วไม่กล้าที่จะพูดนะ"
"อ้าว!เวร นี่นายประชดเราหรอ?"
"..."
"ผมไม่ใช่เกย์นะ"ก็จริงนี่หนาผมเป็นเสือไบ แต่อย่างไง คงจะไม่อยากให้ คนสถาบันเดียวกัน
รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรอยู่แล้ว
"ผมเคยเห็นคุณในผับ และคุณก็..."
"นาย(เงยหน้าแล้วถอนหายใจ)นายจำผิดคนแล้วล่ะ(ลุกขึ้นจากโต๊ะ)ผมไม่รู้ว่าคุณไปได้ยินอะไรหรือเห็นอะไรมา ยังไง ผมก็ไม่ใช่เกย์ และถึงเป็นผมก็ไม่สนใจหน้าตาแบบคุณด้วย"
ผมเดินออกจากโรงอาหาร และเจ้านั้นก็ตามมา
"ทำไมหน้าอย่างผมมัน ไม่ดีตรงไหน (จับผมตัวเองหน่อยๆ)ออกจะหล่อ"
"ไม่ได้อยู่ในสายตาผม"
"แต่ผมลีลาดีนะ รับรอง พาคุณถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดได้หลายรอบในคืนเดียว"
"ไอ้เชี้ย!(หันมาค้อนตาใส่)คิดได้แค่เนี้ยหรอ? ต่ำ!"
เจ้าหมอนี้หน้าตาก็งั้นๆ แต่มีความมั่นใจในตัวเองสูงมากๆ คงเป็นข้อดีของเขา คารมก็ใช้ได้อยู่ ลักษณะเหมือน พวก เพลบอย ที่มีนิสัย แบบสุนัขไม่รับประทาน
"โหๆๆ ทำไมหยาบคายตลอดเลย กู มึงบ้าง จระเข้น้อยบ้าง"
"กูมึงตอนไหนว่ะ"
"เมื่อวานที่ คอร์ดแทรนิสไง"
"...(พูดไม่ออก),,,แล้วไง"
"ก็ไม่น่ารักนะสิ หน้าหวานๆ คิคุแบบนี้ น่าจะพูดจาเพาะๆหน่อยสิครับ"
"โอเคๆๆ ขอโทษนะครับ คุณผู้ชายท่านนี้ กรุณาช่วยไปไกลๆ ส้นเท้าผม ก่อนที่เท้าผมจะรอยไป
ที่หน้างามๆของคุณ"
"หน้าตาก็ งั้นๆ เล่นตัวอยู่ได้ แถมปากเสีย ชิ"
"อยากโดน ชกอีกหมัดไมครับ(หันหลังแล้วเดินต่อไป)ตามมาอีก มึงตายยยยย"
และแล้ว เจ้านั้นก็ไม่ตามมาอีก
เมื่อถึงห้องพักผม ดูช่างว่างเปล่า ของที่เจ้าโชคเคยเอามาให้ ผมกองไว้ตรงรังจอดรถ ข้างล่าง ผมไม่ได้ โกรธ พวกมัน แต่แค่ให้อภัยไม่ได้ที่เขาสองคนทำ ผมล็อกประตูห้องแล้วก็นอนยาว
ฝันร้ายที่เคยหลอกหลอน ก็ยังคงเป็นอุปสรรค์ แม้เรื่องจะผ่านมานาน ก็เถอะ แม้จะฝันจนชินแล้วเถอะ แต่ก็ ยังตกใจทุกครั้งที่ฝันถึงมันอีก ผมเปิดฝากบัวน้ำ แล้วนั่งแช่ในห้องน้ำเป็น ชั่วโมง
กำลังนั่งคิดเรื่องมากมาย อีกสามอาทิตย์ ก็ต้องกำหนดจ่าย ค่าเรียนใหม่แล้ว เงินในบัญชีก็พอจะจ่ายอยู่ แต่ถ้าจ่ายไป จะเอาส่วนไหนมาจ่ายค่าห้อง ค่ากินล่ะ ผมคงต้องชะตากับอาชีพ ผู้ชายป้ายเหลือง ถ้าไม่ทำ ผมก็ไม่มีกิน
จริงๆผมทราบดี ว่า ทำงานอย่างอื่นก็ได้ แต่อย่างไงมันก็ไม่พอกับการดำรงชีวิตในแบบที่ผมต้องการ ไม่ว่าอย่างไงผมก็ต้องเป็นผู้กำกับให้ได้ นั้นคือความฝัน และผมจะทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้มันมา และนั้น คือเหตุผลเดียวที่ผมยังมีชีวิต....
และแล้วผมก็ เข้าสู่ชีวิตเดิมๆอีกครั้ง แม้บางครั้งก็กลัว ที่จะเจอ เหตุการณืร้ายๆเหมือนครั้งก่อน แต่มันจำเป็น ผมไม่มีทางเลือก
ผมนั่งอยู่ในผับที่มีเกย์มากมาย เสียค่าเครื่องดื่ม สองร้อย ในร้านประจำ สีสันในร้าน ดูช่างสนุกสนาน สำหรับใครบางคน แต่สำหรับบางคน อย่างเช่นผม มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตที่คุณจำเป็นต้องมาทุกคืน
และมันก็แสนจะน่าเบื่อ
และแล้วลูกค้าเจ้าเก่าคนหนึ่งก็มาทัก อายุ ราวๆ สี่สิบกว่า การเล่นกล้ามทำให้หุ่นเขาดูดี แต่ หน้าตา ก็ ยังคงแก่กว่าอายุ ผมเคยไปนอนกับรายนี้มา สามสี่หน ทุกครั้งก็ได้เงินมา สองพันกว่า และเงินสองพันนี้ก็พอจะจ่ายค่าห้องให้ผมได้อยู่
หลังจากนั้นเราก็ไปที่ห้องเขา และทำพาระกิจตัวเองให้เสร็จสิ้น
ผมนั่งดูดบุหรี่ อยู่ ริมระเบียนห้องเขา ส่วนเขาก็หยิบกระเป๋า เดินมา จ่ายให้กับผม
"ทำไมถึงทำอาชีพนี้"เขาถาม
"ก็เพราะมีคนกลุ่มหนึ่ง อย่างคุณที่ต้องการแค่เซ็ก ไม่อยากผูกพันไงล่ะ"ผมตอบ
"เอาดีๆเด ทำไมถึงทำอาชีพนี้"เขาถาม
"คำตอบล่ะร้อย(หันมามองหน้าเขา)คุ้มจะจ่ายไม"ผมถาม
"โอเค"
"อืม อยากมีเงินไว้ ซื้อของ หรู่ๆ เพื่อที่เพื่อนจะได้ยอมรับ"ผมโกหกเขา ไม่มีใครอยากเอาเรื่อง ชีวิตจริงตัวเองมาเล่า ถึงคุณเล่าไป แล้วใครที่ไหนจะมาเชื่อคุณ
"แล้วมันดีแล้วหรือ พ่อแม่นายไม่เสียใจหรอ?"
"นี่คุณจะ เล่น คำถามจิตวิยากับผมหรือไง"
"อีหหนึ่งร้อยรอคุณอยู่นะ"
"โอเค เสียใจ ถ้าพวกเขายังรับรู้ได้อยู่"
"........"
และเขาคงเข้าใจว่า ผมหมายถึงอะไร และเขาก็จ่ายผมมา พร้อมค่าตอบคำถาม