แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke  (อ่าน 269410 ครั้ง)

ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #60 เมื่อ05-08-2007 19:17:07 »

ขุนไกร  อย่างโหด   :m25:

เรื่องนี้เคยอ่านไปแล้วแหละ  แต่หนุกดี  อิอิ  ตามอ่านอีกรอบ 555
รออ่านต่อน้า meeza  :a2:

ออฟไลน์ Ferfa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-2
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #61 เมื่อ05-08-2007 21:08:36 »

 :เฮ้อ: อย่าโหดมากนักสิ น้องส้มเจ็บไปโหมดแล้ว

aumzaa

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #62 เมื่อ05-08-2007 21:17:01 »




น่าสงสาร ส้มครับ.....


 :angry2: :angry2:

ทำไมขนไกรโหดร้ายจังอะ

 :angry2: :angry2:

[attachment deleted by admin]

kimsumsoon

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #63 เมื่อ05-08-2007 21:20:10 »

9ตบจูบตบจูบ....แซ่บบบบบ

meeza31

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #64 เมื่อ06-08-2007 21:24:14 »

เราคงเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดในโลกสินะ
ไม่มีอะไรให้หวัง....ไม่มีอะไรให้ฝัน
ไม่มีครอบครัว...ไม่มีความรัก
ไม่มีแม้กระทั่งศักดิ์ศรี....ที่เคยภูมิใจนักหนา

แล้วยังจะฝืนอยู่ไปทำไมกัน
มันเป็นความผิดตั้งแต่แรกแล้ว ที่มีชีวิตรอดอยู่
คนเดียว นับตั้งแต่อุบัติเหตุวันนั้นเมื่อหกปีก่อน
ที่ยังตามมาหลอกหลอนทุกคืนให้นอนฝันร้ายอยู่เสมอ ทำไมไม่ตายตามพ่อกับแม่ไป มีชีวิตอยู่ทำไม....มีชีวิตอยู่ให้ตัวเองเจ็บปวดทำไม
อยู่ไปเพื่ออะไรกัน

เรือนรางบอบบางเปลือยเปล่าขาวนวลที่นอน
เคียงข้างร่างสูง .... สงบนิ่งไม่ไหวติง
มีเพียงดวงตากลมโตที่เหม่อมองนิ่ง
เหมือนไม่รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
หยาดน้ำตาที่เคยหลั่งรินเป็นสายยังไม่จางหาย

เกรียงไกรจูบสัมผัสซ้ำที่หน้าผากมนเนียนอย่างหลงใหล

"ส้มจ๋า.....ไกรขอโทษไม่คิดจะรังแกส้มอย่างนี้เลย"
ใบหน้าคมเครียดขรึม หลังพายุอารมย์ที่โหมกระหน่ำ การกระทำที่โหดร้าย หยาบหยามน้ำใจอย่างถึงที่สุด เขาทำไปได้อย่างไร
ทำอย่างนั้นไปได้ยังไง กับคนที่บอกตัวเองว่าเกลียดที่สุด ไม่อยากยุ่งเกี่ยว ไม่อยากเข้าใกล้มากที่สุด แต่เขาเองนั่นแหละที่มานั่งเสียใจแบบนี้ คำขอโทษเป็นร้อยเป็นพันครั้งของเกรียงไกร
ไม่ได้แทรกซึมเข้าไปในหัวใจดวงน้อยที่แตกสลายไม่มีชิ้นดีเลยสักนิด

ร่างบางค่อยยันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเจ็บร้าวยังคงติดแน่นฝังอยู่ทุกความรู้สึก ความเกลียด
หวาดกลัว ยังไม่จางหาย

"ส้ม...จะไปไหนกัน..." ร่างสูงลุกตาม

ร่างเล็กค่อยประคองตัวเข้าห้องน้ำอย่างอยากลำบาก
ไม่สนใจมือที่เอื้อมมาประคอง สะบัดหนีอย่างรังเกียจ

แล้วเกรียงไกรจะทำอะไรได้ นอกจากต้องยอมปล่อยไปเท่านั้น
*******************

สิ่งที่เห็นตรงหน้า คือ ร่องรอยแห่งความอัปยศ
ที่ทิ้งไว้ตามตัว เต็มไปทั่วไม่เว้นแม้แต่ในส่วนที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมีร่องรอยใดปรากฎ
สายสัมพันธ์จ้องมองเงาตัวเองที่สะท้อนในกระจกอย่างสมเพช
นี่นะหรือ สายสัมพันธ์ คนที่เข้มแข็งอยู่เสมอ
รักในศักดิ์ศรีของตัวเองมากกว่าสิ่งใด

นี่น่ะหรือ ตัวเขาที่เคยภูมิใจนักหนา
น่าขำ
ใบหน้าหวานซีดเซียวหัวเราะเยาะในสภาพของตัวเอง หยาดน้ำตาหลั่งรินอีกครั้ง
*************************

ความเงียบสงบภายในห้องน้ำทำให้เกรียงไกรร้อนรน ทำไมถึงเงียบขนาดนี้

สายสัมพันธ์ไม่โวยวาย ต่อยตีเขา
ไม่ด่าทอ ไม่ดิ้นรนขัดขืนอะไรเลย
ร่างเล็กสงบนิ่ง....
เหมือนไม่มีจิตวิญญาณอยู่ในร่าง
เหมือนกับว่าความรู้สึกทั้งมวลหลุดหายไป

เพล้งงงงงงงงงงงงงงง

เสียงกระจกแตกในห้องน้ำ
ทำให้ร่างสูงกระแทบจะถลันตัวเข้าไปทันที

"ส้ม....ส้ม....เป็นอะไรส้ม...เปิดประตูนะส้ม..เปิด"
เกรียงไกรทั้งเคาะทั้งพยายามดันให้ประตูห้องน้ำเปิด
แต่ไม่มีเสียงจากข้างในออกมาเลย

"ส้มมมมมมม เปิดนะ..ส้ม..เปิดประตูเดียวนี้ส้ม"
ร่างสูงทั้งกระแทกประตู ทั้งถีบ กว่าที่กลอนประตูจะหลุดออกไปได้

เขารีบวิ่งเข้ามา และสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า
ทำให้ความรู้สึกชาวูบหัวใจหล่นลงสู่ปลายเท้า
เศษกระจกกระจัดกระจาย พร้อมกับหยดเลือดเต็มพื้น
มือเล็ก ๆ ที่ค่อยกรีดเศษกระจกไปที่ข้อมือทั้งสองข้าง

"ส้มมมมมมม ส้ม ...หยุดนะ..อย่าทำอย่างนี้นะ..ส้ม" เกรียงไกรทั้งลากทั้งดึงร่างบางให้ออกมาจากห้องน้ำ

"ปล่อยยยยยยย ปล่อยยยย ให้มันตายไปเลย...
จะได้สาแก่ใจแกไง...ปล่อยให้ตายไปได้มั้ย.."

ร่างบางทั้งสะบัดทั้งดิ้นรนการเกาะกุม

ชายหนุ่มทั้งดึงทั้งลาก ร่างเล็กที่ดิ้นรนขัดขืน
สายสัมพันธ์เจ็บ แต่เขาเองก็เจ็บไม่แพ้กัน
ทำไมถึงทำอย่างนี้ ทำไม เขามันเลวมากใช่มั้ย
ทำให้ร่างบางต้องเป็นแบบนี้ ต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้

เขามันเลวเอง ผิดเองที่ทำร้ายคนตรงหน้าขนาดนี้
เขามันเลว เลวจนไม่น่าอภัยให้ได้
*********************

"ส้ม...อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย...ส้มตบไกรสิ
ส้มโวยวาย..จะทำอะไรไกรก็ได้..แต่อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย...อย่าทำร้ายตัวเองขนาดนี้ได้มั้ย"

ร่างสูงพูดด้วยความปวดร้าว หยาดน้ำใสคลอหน่วยตา
ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองจะเลวร้ายได้ขนาดนี้
ทำร้ายคนอีกคนได้มากขนาดนี้
เขาใช้ยาล้างแผลล้างที่บาดแผลและทายาให้ พันรอบข้อมือเล็กด้วยผ้ากอซและสำลีที่หาได้จากกล่องยา โชคดีที่แผลไม่ลึก
แต่จิตใจของคนตรงหน้าล่ะ แตกร้าวสลายไปเพราะการกระทำของเขาแล้ว

ร่างสูงโอบกระชับร่างเล็กเข้าหาตัว
กอดไว้อย่างทะนุถนอม
ทำไมต้องเป็นแบบนี้ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย
ทำไมเขาถึงได้โหดร้ายถึงเพียงนี้
นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เพิ่งพ้นผ่าน
เหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เพราะความเลวของเขาเพียงคนเดียว เพราะเขาเอง
***************************

"กินข้าวหน่อยนะส้ม" ร่างสูงคนข้าวต้มในถ้วยไปมา เป่าให้คลายความร้อนและส่งเข้าปากร่างเล็กตรงหน้า

ใบหน้าเนียนหวาน ซีดเผือด มีเพียงดวงตากลมที่เหม่อมองอยู่ ถึงทำให้คนที่นั่งอยู่เคียงข้างรับรู้ได้ว่าอีกคนยังมีชีวิต...ยังมีลมหายใจ

"ออกไป....." เสียงหวานใสแห้งผาก จ้องมองใบหน้าคมนั้นอย่างเคียดแค้น เย็นชา
เกรียงไกร คนที่ทำลายน้ำใจอย่างถึงที่สุด
ทำลายศักดิ์ศรีของเขาจนย่อยยับ ไม่มีวันจะยกโทษให้.....ไม่มีวัน

"เข้าใจแล้ว...เดี๋ยวไกรจะไป...แต่ส้มกินข้าวก่อนเถอะนะ" สายสัมพันธ์เอ่ยปากไล่เขาเป็นครั้งที่ร้อยแล้ว แต่เขาก็ยังหน้าด้านหน้าทนอยู่ต่อ
เมื่อมองเห็นความร้าวรานในดวงตาที่ส่งมายังเขา

จะให้ทิ้งไปได้อย่างไร ในเมื่อเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นฝีมือเขาล้วน ๆ แล้วจะไม่ให้เขารับผิดชอบการกระทำนี้ได้หรือ

"ขอร้องเถอะนะ...ถือว่าสงสารกันได้มั้ย..ขอให้ส้มอยู่คนเดียวเถอะนะ....ขอร้องเถอะนะ" หยาดน้ำตาที่ค่อยหลั่งรินอีกครั้ง ทำให้ร่างสูงใจหาย
ร่างบางสั่นสะท้านตามแรงอารมย์ ความเจ็บปวดรวดร้าว ทางกายมันรักษาได้ แต่จิตใจล่ะ
จิตใจที่แตกสลาย จะเยียวยาได้อย่างไร

"ส้ม............" เกรียงไกรเอ่ยเสียงแผ่ว กลืนก้อนแข็ง ๆ ที่มาจุกที่ลำคอ ถึงขนาดนี้แล้ว
ถึงขนาดขอร้องกันขนาดนี้ เขาเองยังจะใจร้ายอยู่อีกหรือ มือแกร่งเอื้อมเข้าหาเพื่อจะเกลี่ยน้ำตาให้ร่างเล็ก
แต่สายสัมพันธ์สะบัดหนี
สมควรแล้ว มันก็สมควรต่อการกระทำเลวร้ายของเขาแล้ว

"ส้ม...ไกรวางข้าวไว้ตรงนี้นะ...มีอะไรส้มเรียกไกรนะ" ร่างสูงยอมผละจากด้วยหัวใจเจ็บร้าวไม่แพ้กัน

เกรียงไกรออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่างเล็กที่ยังไม่หายโศกเศร้าอาดูร แล้วจะทำอย่างไรต่อไป
แล้วจะให้ทำยังไงกับชีวิตต่อไปดี
ร่างบางซบหน้าร้องไห้ กอดตัวเองไว้เงียบ ๆ
เพียงลำพัง
*************************
"ไอ้ส้มโว้ยยยยย...ไอ้ส้มอยู่มั้ยวะ" อเนกกดกริ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้รู้ว่ากริ่งบ้านไอ้ส้มมันต้องเสียแน่ ๆ ไม่งั้นป่านนี้มันต้องวิ่งร่าหน้าบานออกมาหาเขาแล้ว

เกรียงไกรนั่นเองที่วิ่งออกมา
ขุนไกรนี่หว่า ขุนไกรมันมาทำอะไรที่นี่วะ
แปลกเว้ย ทุกทีเห็นกัดกันจะเป็นจะตายแต่วันนี้มันมาทำอะไรวะ แล้วไอ้ส้มมันไปไหนของมัน
ไม่มาเปิดประตู

"อ้าว...มาไงวะมึง..ไอ้ห่าส้มมันไปไหนวะ" อเนกเดินเข้ามาในบ้าน เอ่ยทัก เมื่อเกรียงไกร ปลดกลอนประตูให้

"เอ่อ...ส้มไม่ค่อยสบาย..กู..กูเลยมาอยู่เป็นเพื่อน" ร่างสูงรีบหลบตา เมื่ออเนกมองมาอย่างแปลกใจ ไอ้ไกรเนี่ยอะนะ มาอยู่เป็นเพื่อนไอ้ส้ม
แล้วทำไมไม่สบายทำไมไม่บอกเขา
ทุกทีป่านนี้ต้องโทรมาอ้อนให้ไปหาแล้ว
ยิ่งถ้าไม่สบายด้วยแล้ว ยิ่งต้องโทร แต่นี่ให้ขุนไกรมาอยู่เป็นเพื่อนเฉยเลย แปลกเว้ย

"แล้วมันอยู่ไหนอ่ะ...เป็นอะไรวะ..ไม่สบายไม่บอกกูสักคำ...คนอุตส่าห์เป็นห่วง..." ท้ายประโยคของอเนกทำให้เกรียงไกรรู้สึกขัดใจ ทำไมต้องมาเป็นห่วงด้วย ส้มเป็นของเขานะ...เขาดูแลเองได้ ไม่ต้องให้คนนอกมายุ่งหรอก

"อะไรวะ...มองหน้ากูทำไม..ไอ้ห่าส้มมันอยู่ไหนอ่ะ...กูไปดูหน่อยดิ" อเนกพยายามจะเดินเข้าห้องนอนของสายสัมพันธ์

"กูว่าอย่าเลย...ส้ม...ส้มคงอยากนอนพักน่ะ" เกรียงไกรยืนขวาง ไม่อยากให้อเนกเข้าไปหาส้มไม่อยากให้ใครมายุ่งกับส้ม เขาหวง

"อะไรของมึงวะไอ้ไกร...แปลกจริง..มากันกูทำไมวะ...กูจะไปดูมันหน่อยว่าตายห่าไปแล้วหรือยัง"
หนุ่มร่างท้วม ผลักมือของเกรียงไกรออกห่าง มันอะไรของมันนักหนาวะ ไอ้ไกร หรือว่ามันฆ่าหมกไอ้ส้มไว้ในห้องแล้ว ไม่แน่นะ....แบบนี้

"กูจะไปหาไอ้ส้ม...มึงนี่ท่าทางแปลก ๆ ทำอะไรน่าสงสัยไว้วะ" ดวงตาที่จ้องมองมาอย่างจับผิดทำให้ร่างสูงต้องปล่อยให้อเนกเข้าไปหาคนในห้องอย่างง่าย ๆ

ดวงตากลมค่อยหรี่ปรือขึ้นเมื่อรู้ว่าใครอยู่ตรงหน้า

"หมู....หมู..." สายสัมพันธ์โผกอดร่างอวบอ้วนนั้นแน่น ร้องไห้จนตัวโยน สร้างความงุนงงสงสัยให้กับอเนกเป็นอย่างมาก

"เป็นไรส้ม...ร้องไห้ทำไม...ใครทำอะไรมึง" มืออวบอ้วนกอดกระชับร่างกายเล็กบางของอีกฝ่ายไว้ ตกใจกับท่าทีของสายสัมพันธ์

"มือเป็นอะไรวะส้ม...ไหนขอกูดูหน่อยสิ" อเนกดึงมือเล็ก ๆ นั่นขึ้นดู เมื่อพบว่ามันถูกพันไว้และมีเลือดซึมออกมทั้งสองข้าง

"ไม่มีอะไร....ส้ม...เอ่อ..ส้มแค่" สายสัมพันธ์อึกอัก
ไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวอะไรดี

"ส้มมันโดนกระจกหล่นใส่น่ะ...กระจกมันไม่ค่อยดีก็เลยหล่น....มึงออกไปเหอะหมู...ส้มมันจะได้พักผ่อน" เกรียงไกรรีบแก้ให้แทน และฉุดให้ร่างอ้วนท้วนเดินออกมา

"กอดมันทำไม...อยากให้มันรู้เรื่องของเราหรือไง" เกรียงไกรหันมากระซิบกับร่างเล็กตรงหน้า
ประสานสายตากับดวงตาเย็นชาของอีกฝ่ายแล้วก็ต้องรีบหลบ

"ไปหมู...เดี๋ยวกูมีเรื่องจะคุยกับมึงด้วย..ปล่อยไอ้ส้มมันนอนเหอะ..." เกรียงไกรเดินนำอเนกที่ยอมเดินตามออกมาอย่างงง ๆ ไอ้สองคนนี่มันเป็นอะไรของมันวะ
**************************

"หมู...มึงกับส้มเป็นแค่เพื่อนกันหรือเปล่า" เกรียงไกรหน้าเครียด เมื่อนั่งลงตรงข้ามร่างอวบอ้วนที่กำลังดูภาพถ่าย และเทปสัมภาษณ์ที่สองคนไปทำหน้าที่มา โอเคแล้ว เหลือแต่พิมพ์แล้ว
ก็เตรียมพรีเซ้นท์ซึ่งเป็นหน้าที่ของเขากับอาทิตย์

"ถามอะไรของมึงวะ...ไม่ให้เป็นเพื่อนแล้วให้เป็นพ่อมันหรือไง" อเนกตอบกลับ ไม่สนใจกับคำถามบ้า บอของอีกฝ่าย

"คือ..กูหมายความว่า..มึงคิดอะไรเกินเลยกับมันหรือเปล่า...แบบว่ามึงเห็นว่ามันน่ารักหรือเปล่า"
ชายหนุ่มยังคงพยายามที่จะถามต่อไป มันสำคัญกับเขามาก ในเมื่อส้มบอกว่ารักกันกับอเนก เขาก็อยากรู้จากปากอเนกให้แน่ใจ

"ถามห่าอะไรของมึงวะ...แต่ว่ามันก็น่ารักดีไอ้ส้มอ่ะ...บางทีตามกูเหมือนลูกแหง่แหละ..อย่างว่าละวะรู้จักกันมานาน พอพ่อกับแม่มันตายมันก็เลยเห็นกูเป็นญาติมันไปเสียชิบ...กูก็บอกตรง ๆ ว่าสงสาร ไอ้ส้มมันไม่มีใคร....มึงเหอะ..อย่าหาเรื่องกัดกันกับไอ้ส้มมันให้มากเลย..ถือว่าสงสารมันเหอะ"
อเนกร่ายยาวไปเรื่อย ไม่ทันได้สังเกตใบหน้าของอีกฝ่าย

"เหรอ...กูรู้แล้ว..กูจะไม่แกล้งมันแล้ว" ความสัมพันธ์ของอเนกกับส้มเป็นแบบนี้เองเหรอ
เขาเพิ่งเข้าใจ....แต่ว่า..เขาทำเรื่องที่ร้ายกาจมากกว่าทะเลาะด้วยไปแล้วน่ะสิ

"ต่อไปกูจะดูแลส้มเอง...ไม่ต้องให้เป็นหน้าที่มึงหรอก" ประโยคนั้นทำให้อเนกมองกลับมาอย่างประหลาดใจ
นี่มันจะทำให้แปลกใจทั้งวันเลยหรือไง ทำยังกับว่าจะรับผิดชอบไอ้ส้มเป็นเมียมันงั้นแหละ

"อะไรของมึงวะ..อากาศมันร้อนมากเหรอขุนไกร"
ร่างอวบอ้วนส่ายหน้า
สงสัยมันจะประสาทจริง ๆ

"แต่มึงคิดได้อย่างงั้นก็ดี...อย่าไปทะเลาะกับมันมากเลยไอ้ส้มอ่ะ...สงสารมัน"

"ไม่ทะเลาะหรอก...ต่อไปนี้กูจะไม่ทะเลาะกับส้มอีกแล้ว..กูสัญญา" ดวงตามุ่งมั่นที่มองมาทำให้อเนกขมวดคิ้ว

"กูว่ามึงไปบอกไอ้ส้มเหอะ....อย่ามาบอกกับกูเลย" อเนกก้มลงไปสนใจกับข้อมูลตรงหน้าต่อ

ไกรสัญญาส้ม...ต่อไปไกรจะไม่ทะเลาะกับส้มอีก
ไกรจะดูแลส้มเอง....
ร่างสูงหันไปมองห้องคนป่วย และส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ เหมือนกับขะสื่อให้อีกคนรับรู้ความรู้สึกของเขา
***************************
"หมูมันกลับไปแล้ว....บอกว่าให้ส้มหายเร็ว ๆ ด้วย" ร่างสูงนั่งมองร่างเล็กบางตรงหน้า

ใบหน้าคมยิ้มหวาน รู้ว่าส้มกับไอ้หมูไม่มีอะไรกันเกินเลย เขาก็สบายใจ

และยิ่งสบายใจขึ้นอีกเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน
ยังไงตอนนี้เขาก็รู้แล้ว...ว่าส้มเป็นของเขาคนแรก
และไม่เคยมีใครได้แตะต้องตัวส้มมาก่อน

"ไม่กินข้าวอีก...เดี๋ยวหิวนะ..." เกรียงไกรเอื้อมหยิบชามข้าวต้มมาตักส่งให้ ข้าวต้มในชามมันร้อนจนกลายเป็นเย็น และเย็นจนกลายเป็นชืดไปแล้ว

"ไม่กิน...บอกแล้วไม่ใช่เหรอ..ว่าให้ออกไป"
น้ำเสียงเย็นชา และใบหน้างอง้ำ ไม่ได้ทำให้เกรียงไกรท้อใจเลย ยังคงพูดต่อไปเรื่อย ๆ

"ไล่ได้ไง...เราเป็นอะไรกันยังไม่รู้อีกเหรอ" เกรียงไกรส่งยิ้มมาให้ แหม.....คนของเขาทั้งคน
จะให้ปล่อยทิ้งไปง่าย ๆ ได้ไง

"เป็นอะไร....ไม่ได้เป็นอะไรกันสักนิด" ร่างเล็กรีบหลบสายตาคนตรงหน้า ที่มองมาอย่างหวานฉ่ำ
เริ่มรู้สึกหวาดกลัวกับสายตาแปลก ๆ ของอีกฝ่าย ดึงผ้าห่มให้กระชับพันร่างแน่นขึ้น และเริ่มถอยหนีอย่างไม่ไว้ใจ

"หนีอีกแล้ว....รู้แล้วนะ...ถ้าไม่กิน...ไกรจะทำอะไร" ร่างสูงทำท่าจะเดินเข้าหาอีกครั้ง

"กิน...กินแล้ว..กินแล้ว" สายสัมพันธ์รีบพูดลนลาน
แค่นี้ก็เจ็บจนลุกไม่ไหวแล้ว....ขืนโดนทำอะไรอีก
คงต้องตายจริง ๆ แน่ ๆ ดูสภาพตัวเองตอนนี้แล้ว
คงไม่สามารถดิ้นรนหลบหนีเกรียงไกรได้ง่าย ๆ

"รู้ก็กินสิ..อ่ะ...อ้ามมมมมมมมม" เกรียงไกรตักข้าวป้อนให้สายสัมพันธ์

"กิน...กินเองได้...ไม่ต้องมายุ่ง" มือเล็กเอื้อมหยิบช้อนมาตักกินเองทันที จะบ้าหรือไง ถึงแขนเจ็บแต่ไม่ได้เป็นง่อย จะมาป้อนทำบ้าอะไร

ร่างสูงยอมส่งช้อนให้ และนั่งมองเจ้าส้มของเขา
ที่ตั้งหน้าตั้งตาตักข้าวใส่ปาก
แล้วก็ยิ้มอย่างดีใจ
รู้หรอกน่ะ ว่าโกรธว่าเกลียด แต่ถ้าว่าง่ายอย่างนี้
ไม่ทรมานตัวเอง แบบนี้ อย่างน้อยเขาก็ยังจะหาข้ออ้างดูแลต่อไปได้ ส้มเป็นของเขา ส้มของเขาคนเดียว ร่างสูงยิ้มจนตาหยี เมื่อมองกิริยาอาการลนลานของร่างบาง น่ารักจริง ๆ ส้มของเขาน่ารักจริง ๆ ส้มน่ารักที่สุดในโลกเลย
***********************

 :sad2: : :oo1: :sad2:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #65 เมื่อ06-08-2007 21:45:16 »

ส้มน่ารักที่สุดในโลก  :m3: :m3: :m3:
ต่อไปก็ถนอมกันหน่อยนะขุนไกร  :m12: :m12:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #66 เมื่อ06-08-2007 22:47:28 »

 :impress:

อยากกินส้มจัง

ส้มไรดีหนอ

thank นะครับที่มาต่อ

 o15

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #67 เมื่อ07-08-2007 00:33:51 »

อิจฉาจังเลยอ่ะ

อยากมีคนดูแลแบบนี้จังเลย

 :a11:

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #68 เมื่อ07-08-2007 02:56:34 »

น่าสงสารส้มจัง ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ
 :m15:

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #69 เมื่อ07-08-2007 12:01:16 »

ชิส์ ผู้ชายเอาแต่ได้

 :m16: :m16:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
« ตอบ #69 เมื่อ: 07-08-2007 12:01:16 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






gobgab

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #70 เมื่อ07-08-2007 17:06:46 »


.........พรากกายใช้เวลาแค่เสี้ยวใจ.........

........แต่พรากใจอาจใช้เวลาถึงเสี้ยวชีวิต...... :o12: :o12:

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #71 เมื่อ07-08-2007 19:25:15 »

สงสารส้มจิงๆแต่เริ่มกันด้วยเหตุการณ์แบบนี้ ส้มจะในอ่อนอีท่าไหนเนี่ย

meeza31

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #72 เมื่อ09-08-2007 12:10:23 »

อยู่กับส้มมาหลายวัน
ให้ข้าวคุณปู่กับคุณย่า
แล้วก็ทำงานบ้านให้เล็ก ๆ น้อย ๆ
ไม่ว่าจะเป็นกวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างชาม
อาบน้ำหมา แถมเสื้อผ้าของเขาก็มาอยู่ที่บ้านที่ส้มหลายชุดแล้ว แต่ติดปัญหาตรงที่ว่า
ยังไม่ได้เข้าไปนอนกับส้มในห้องสักที กลัวส้มนอนหนาวคนเดียวจะแย่ แต่ที่กลัวจริง ๆ
ก็ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวอดใจไม่ไหวปล้ำไอ้ส้มมันอีกรอบ
นี่ก็โกรธจนไม่ยอมพูดด้วยเลย แหย่ให้โมโห ก็ไม่โมโห เดินหนีบ้าง ไล่ให้เขากลับบ้านบ้าง
สารพัด แต่ที่แย่กว่านั้นคือ เห็นหน้าส้มแล้วแทบคลั่ง หลายวันนี้ดูส้มจะไม่เป็นอะไรมากแล้ว
พวกไอ้อาร์ตกับไอ้หมูมันก็สงสัยว่าเขามาขลุกอะไรอยู่กับไอ้ส้มนักหนา ทั้งที่เมื่อก่อนเห็นเกลียดกันจะเป็นจะตาย ก็จะให้บอกได้ไงล่ะ
ว่าเอาส้มทำเมียแล้ว ห้ามมายุ่ง ขืนพวกนั้นรู้โดนฆ่าตายแน่ ๆ เดี๋ยวก็ต้องไปรับส้มอีก
เพราะเรียนกันคนละวิชา ถึงจะเอกเดียวกันก็เหอะ ได้ไปเห็นหน้างอหงิกของส้มก็พอใจแล้ว
ถึงส้มจะไม่อยากเจอแล้วยังเกลียดหน้าเขามากก็เถอะ แต่เขาก็มีวิธีเจ๋ง ๆ ทำให้ส้มยอมได้
ว่าแต่ว่านะ แค่มือเนี่ย ให้จับหน่อยไม่ได้เหรอ
ทำท่าจะต่อยเขาทุกทีที่เข้าใกล้ เฮ่อ...ไม่เคยมีใครทำให้ต้องตามง้อขนาดนี้มาก่อนเลยนะ
เกรียงไกรนั่งเพ้อฝันตาหวานถึงสายสัมพันธ์อยู่
ก่อนจะล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
และกดส่งข้อความ ครั้งที่สิบของวันนี้
*************************************
-----ส้มกับท้องฟ้า---ส้มกับสายลม---
-----ส้ใกับใจกลม ๆ--ส้มผมรักคุณ---

สายสัมพันธ์นั่งอ่านข้อความที่ส่งมาในโทรศัพท์
เห็นเบอร์ก็รู้...ไอ้ขุนไกร..ไอ้ขุนไกรอีกแล้ว
กลอนบ้า บออะไรของมันไม่เห็นจะคล้องจองกันสักนิด คิดออกมาได้ไง
นี่เปลี่ยนเบอร์มือถือก็แล้ว ปิดเครื่องหนีก็แล้ว
มันยังตามมาส่งข้อความประสาท ๆ แบบนี้ให้อีก
แถมเอากุญแจบ้านไปปั๊ม อยากจะไขเข้ามาตอนไหนก็มา ทำอย่างกับบ้านของตัวเอง
แถมไปตีสนิทคุณปู่กับคุณย่าอีก
แย่มาก มาทีไรชอบมาแหย่ให้โมโหทุกที
เดินตามต้อย ๆ อยู่ได้ทุกวัน อยากจะบ้าตาย
ไอ้อาร์ตกับไอ้หมูมันชักสงสัยขึ้นทุกวัน
เดินอยู่ดี ๆ ก็แอบจับมือบ้างล่ะ
ทำตาหวานใส่บ้างล่ะ นี่มันไม่มีอะไรจะทำหรือไง มาตามอยู่ได้ทุกวัน ตอนแรกว่าจะทำหน้าบึ้งใส่ จะไม่พูดด้วย แต่มันชอบแหย่ให้หลุดหัวเราะจนได้ อะไรนักหนานะ
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปแย่แน่ ๆ ดีอย่างมันยังไม่ตามเข้าไปนอนในห้องด้วย ไม่งั้นคราวนี้ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี เตรียมมีดเตรียมอะไรไว้แล้ว
เข้ามาคราวนี้จะแทงให้ตายเลย คอยดูสิ

"ส้มมมมมม อ่านอะไรเหยอ ตัวเอง"

"เหวออออออออ ตกใจหมด...มาตอนไหนเนี่ย"
สายสัมพันธ์อุทานด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าใครชะโงกหน้ามาหา

"ก็มาตอนที่ตัวเองไม่เห็นค้าววววววอะแหละ"
เกรียงไกรลากเสียงยาว ประสาท ทำเสียงอุบาทว์ น่ารักตายเลย

"ป่ะ...กาบบ้านกัง...อะหนังสือมาดิ..เดี๋ยวค้าวถือให้ส้มมมมมมมมนะ นะ นะ" มือแกร่งทั้งลากทั้งดึงเอาเป้และหนังสือมาถือไว้ เดินแกว่งมือนำหน้าไปที่รถ
พูดบ้าอะไรของมัน เค้ากะตัวเอง เอาไว้พูดกับบรรดาแฟน ๆ ของมึงเหอะไอ้ไกร
บรรดาแฟน ๆ งั้นเหรอ นี่มาตามเขาทุกวัน
แล้วสาว ๆ พวกนั้นล่ะ เกรียงไกรยังติดต่ออยู่อีกหรือเปล่า หลายวันก่อน ร่างสูงเอารายชื่อผู้หญิงที่จดไว้มาให้ แถมยังวางซิมโทรศัพท์ไว้บอกว่า เปลี่ยนซิมใหม่ ถ้าอยากเช็คก็ให้เช็คได้ จะไม่ติดต่อใคร จะมีแต่เบอร์ส้มคนเดียว บ้าไปแล้วแน่ ๆ มันต้องบ้าไปแล้วจริง ๆ ไอ้ไกรเนี่ย
************************
"วันนี้กินอาหารญี่ปุ่นมั่งเหอะนะ..เดี๋ยวไกรเลี้ยงเอง...อาหารคุณปู่กับคุณย่าก็หมดแล้วเดี๋ยวแวะซื้อที่ซุปเปอร์หน่อยดีกว่านะ...จริงสิ...ของใช้ในบ้านหมดแล้ว ยาสระผม ยาสีฟันก็หมดแล้วด้วย
สงสัยต้องซื้อของเข้าบ้านยกใหญ่แล้วเนอะส้มเนอะ"

เกรียงไกรเลี้ยวรถเข้าไปห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง โดยมีคนตัวเล็กนั่งหน้าบึ้งอยู่ในรถ เดี๋ยวนี้ดีหน่อย ส้มไม่ค่อยดิ้น ไม่ค่อยโวยวาย บอกให้ขึ้นรถก็ขึ้น แค่ขู่หน่อยเดียวว่าถ้าดื้อจะเอาเรื่องไปบอกไอ้หมูกับไอ้อาร์ต ปรากฎว่าส้มเงียบสนิท ไม่โวยวายเลย แถมยังว่าง่ายด้วย
ติดอยู่แต่ว่าเวลาส้มไม่พูด ไม่ทะเลาะด้วยก็เหงาเหมือนกัน

"เมื่อไหร่เราจะดีกันอ่ะส้ม....งอนมาก ๆ ไม่ดีนะ"
ร่างสูงเหลือบมองสายสัมพันธ์ที่นั่งไม่รู้ไม่ชี้มองถนนเบื้องหน้า ไม่เห็นว่าจะมีอะไรน่าสนใจเลย
หน้าเขาหล่อกว่าตั้งเยอะ ทำไมไม่หันมามองหน้าเขากันล่ะน้ออออ

"ไม่มีทางหรอก ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายเราก็ไม่มีทางดีกันได้หรอก" ร่างบางพูดอย่างเย็นชา
ปรายตามองร่างสูงนั่นแว่บนึง แล้วก็พบว่าเกรียงไกรทำหน้าสลด แต่ก็แค่วูบเดียว แล้วมันก็ยิ้มร่าพูดจากวนตีนต่อไปอีก

"เราเหรอส้ม...เราเหรอ...ยังไงก็เป็นเราแล้วเนอะ" เกรียงไกรหันมายิ้มให้ ดูมัน มันยังแถไปได้เรื่อย ๆ ทุเรศจริง ๆ

เงียบ ๆ ๆ แล้วก็เงียบ ส้มเงียบอีกแล้ว
โมโหแน่เลย เอาไงล่ะเนี่ย งอนอีกแล้ว
ช่างเหอะ ซื้อของเสร็จก่อนเดี๋ยวค่อยคิดว่าจะง้อต่อยังไงดี ยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน น๊าน นาน
****************************

"คุณปู่ค้าบบบบ ดูสิ...หลานคุณปู่..อ่ะงอนผมทุกวันเลย...เมื่อไหร่จะดีกันซะทีล่ะน้ออออ"
ตอนแรกว่าจะไปกินข้าวกัน แต่ส้มไม่ยอมไป
เดินหน้าบึ้งกลับมาที่รถ ก็แค่ตอนซื้อของแอบจับก้นไปนิดเดียวเอง ก็มันอดใจไม่ไหวนี่ ส้มน่ารักขนาดนี้ แถมยังมาทำหน้าตายั่วยวนชวนให้หลงอีก ใครมันจะบ้าอดใจไหว ไม่ได้แตะตัวเลยตั้งแต่วันนั้น แค่แกล้งทำเป็นจะเข้าหาซะหน่อย
ส้มก็ถีบออกมาทุกที แถมถือมีดคมวับ บอกว่าเข้ามาจะแทงให้ตายอีก เฮ่ออออออทำไงดีล่ะเนี่ย

"คุณปู่มานี่เร็ว... อยู่ใกล้คนบ้าเดี๋ยวติดเชื้อบ้า..."
คุณปู่วิ่งลิ่วไปหาร่างบาง และส่งสายตาออดอ้อน ดูสิเจ้าส้มกอดรัดกับคุณปู่ซะอย่างนั้น ทีเขาอ่ะไม่ยอมให้กอด ไม่ยอมให้แตะ จะโกรธอะไรกันนักหนาไม่รู้

"ส้มอะ...ว่าไกรบ้าอีกแล้ว...บ้าก็บ้ารักส้มแหละ"
เกรียงไกรพูดเรื่อยเปื่อย แต่ที่สำคัญคำพูดที่ว่า
รักส้มนั่นแหละ ทำให้เจ้าตัวเองถึงกับอึ้ง
มองสบตากับร่างบางที่มองมาเหมือนไม่เข้าใจ

ก่อนที่ต่างคนจะต่างหลบตา เกรียงไกรพูดอะไรออกไปนะ บ้ารักส้มงั้นเหรอ ที่เขาทำเนี่ย
เรียกว่าบ้ารักส้มจริง ๆ งั้นเหรอ
ร่างสูงยกมือเกาหัวตัวเอง เหมือนไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดี เหลือบมองส้ม ก็เห็นเล่นกับคุณปู่อยู่ ได้ยินมั้ยนะ เมื่อกี้ ได้ยินที่เขาพูดบ้างมั้ยนะ ถ้าได้ยินก็ดีนะสิ เกรียงไกรเองก็ไม่เข้าใจว่าเขาคิดแล้วก็ทำอะไรออกไป จีบผู้หญิงมาก็มาก แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเขินอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย เพิ่งกับส้มนี่แหละ คู่รักคู่แค้นของเขาคนเดียวเลย ที่ทำให้รู้สึกได้มากขนาดนี้
**********************
"ส้มจะนอนแล้วเหรอ..... " เกรียงไกร เหลือบมองร่างบางที่เดินเอามือปิดปากทำท่าจะเดินเข้าห้องนอน
ก็รีบลุกผลุนผลันลุกขึ้น ไม่เป็นไรแล้วมั้งวันนี้
แอบเข้าไปหยิบมีดที่ใต้หมอนของส้มออกแล้ว
แล้วก็มีอะไรอีกนะ สนับมือแล้วก็ มีไม้เบสบอลแอบอยู่ด้วย เอ จะมีอะไรอีกหรือเปล่า

"เสือก...จะนอนไม่นอนเรื่องของกู" สายสัมพันธ์เดินเข้าห้อง ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วปิดไฟ

นอนยังไม่ทันหลับดี ก็รู้สึกเหมือนมีใครเข้ามาเบียดใกล้ ๆ คิดไปเองมั้ง ไม่น่าจะใช่ขุนไกรหรอก อาวุธมีครบมือขนาดนี้ มันไม่น่าจะกล้าหรอก
แต่ความรู้สึกถึงมือที่กอดเอวอยู่ทำให้ต้องตื่นเต็มตา

"ขุนไกรรรรรร แก แกเข้ามาได้ไง" ร่างบางดิ้นรนขัดขืน พยายามควานหามีดที่ใต้หมอน

"ไม่มีหรอกน่ะส้ม....ไกรเก็บหมดแล้ว...คืนนี้เรามานอนด้วยกันเหอะนะ" เสียงแหบพร่า เย็นยะเยือกไปถึงกระดูก

ไม่เอา นะ ไม่เอา ปล่อยน๊า ปล่อยยยยยยย
ร่างบางร้องโวยวายดิ้นรนขัดขืน
ไม่เอา ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก
กลัว ไม่เอานะ กลัว กลัวจะตายแล้ว
อย่าน๊า ไม่เอานะ
*************************

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #73 เมื่อ09-08-2007 12:55:13 »

 :impress:

นายส้มนี่จิง ๆ เลยเชียว

ยอม ๆ เขาไปเหอะน่า อิอิ...

ขอบคุณครับที่มาต่อ รออ่านต่อไปน๊า....

 o15

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #74 เมื่อ09-08-2007 13:25:49 »

ก็ทำให้ส้มเชื่อใจซิครับว่ารักจริง
ไม่ได้แค่หื่น ส้มคงเห็นใจซักวัน
อ่านแล้วชื่นใจจัง
 :m1:

gobgab

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #75 เมื่อ09-08-2007 17:05:07 »


............อย่าทำให้แผลกว้างขึ้นไปกว่านี้เลย........ :undecided: :undecided:

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #76 เมื่อ09-08-2007 17:12:31 »

ผู้ชายก็ยังเอาแต่ได้เหมือนเดิม

 :m16:

nanao

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #77 เมื่อ09-08-2007 19:29:29 »

ชอบกลอนจังเลย  :o8:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #78 เมื่อ10-08-2007 00:51:25 »

สู้เค้านะขุนไกร  :m14: :m14:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #79 เมื่อ10-08-2007 04:09:26 »

แวะมาให้กำลังใจขุนไกรง้อน้องส้ม   :m11:  :m11:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
« ตอบ #79 เมื่อ: 10-08-2007 04:09:26 »





niph

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #80 เมื่อ10-08-2007 13:15:23 »

 :a4: :a4: :a4: :a4: :a4: :a4: :a4:

 :oo1: :oo1: :oo1:

 :a12:

 :m7: :m7: :m7: :m7: :m7: :m7: :m7:

ออฟไลน์ ~ScAreD:SAcreD~

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1811
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-2
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #81 เมื่อ10-08-2007 16:55:59 »

หุ หุ เพิ่งตามทัน

เรื่องนี้น่ารักดี + 1 ไปเลยจ้า

หื่นสะใจ  :m10: ขุนไกร น้องส้ม อิอิ :m3:

nanao

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #82 เมื่อ10-08-2007 21:22:15 »

มาต่อได้แล้วคร้าบ

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #83 เมื่อ10-08-2007 22:21:34 »

ขุนไกรดีถึงขนาดนี้แล้ว

จะหาที่ๆไหนได้อีกและเนี่ย

ยอมๆได้แล้วค๊าบส้ม

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #84 เมื่อ10-08-2007 23:28:49 »

รอคับรอ  :undecided: :undecided:

meeza31

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #85 เมื่อ11-08-2007 12:39:01 »

"ปล่อยขุนไกร....ปล่อยนะ" ร่างเล็กที่ดิ้นรนออกจากอ้อมแขน ทำให้เกรียงไกรต้องจับยึดเอาไว้ และก็อีกครั้ง ที่เขาพบกับความร้าวรานในดวงตากลมโตนั้น ถึงแม้จะมองหน้ากันได้ไม่ถนัดเพราะความมืดก็เถอะแต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกหวาดกลัวของร่างบาง จึงทำให้เขาค่อยผ่อนแขนเล็ก ๆ นั้นออก อย่างนุ่มนวล เขาไม่อยากให้เจ้าส้มต้องกลัวอีก

"ไม่ทำอะไรส้มหรอก...สัญญา...แค่ขอกอดเฉย ๆ นะ" น้ำเสียงอ่อนโยนและสัมผัสแผ่วเบาทำให้ร่างเล็กในอ้อมแขนใจชื้นขึ้น

"ไม่ทำ...ไม่ทำจริง ๆ นะ" เสียงหวานสั่นเครือ แทบอยากจะร้องไห้ออกมา เขากลัว กลัวเหลือเกิน กลัวจะเจ็บตัวเหมือนวันนั้น เวลาเกรียงไกรเอาจริงขึ้นมา แสนจะน่ากลัว

"สัญญา...หลับเถอะนะ...ไกรสัญญาจะไม่ทำอะไรส้มจริง ๆ " แล้วร่างสูงที่โอบรัดเอวบางเข้าหาตัวก็ทำตามสัญญาที่พูดจริง ๆ แม้ว่าจะรู้สึกลำบากใจบ้างที่ต้องมานอนกอดคนที่หลงใหลมากขนาดนี้โดยไม่แตะต้องแต่ก็ยังดีกว่า ปล่อยให้เจ้าส้มกลัวเขาจนไม่อยากเข้าใกล้

มือเล็ก ๆ ค่อยดึงมือของร่างสูงที่หลับลงและลมหายใจเป็นปกติแสดงถึงการหลับใหล ให้ออกจากตัวแต่มือแกร่งนั้นก็โอบกระชับเข้ามาใหม่

"นอนสิ...ถ้าดื้อทำแน่นะ" เสียงของคนที่นอนอยู่ด้านหลังทำให้มือบางชะงัก และต้องนอนตัวแข็งทื่อเมื่อได้ฟังประโยคที่น่ากลัวออกจากปากของร่างสูงนั้น ก่อนจะค่อยผล็อยหลับไปตามกัน เมื่อรู้ว่าคงทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ร่างสูงยิ้มกริ่ม และลุกขึ้นเท้าแขนมองคนตัวเล็กที่หลับใหลในความมืด ใบหน้าหวานที่นอนหันหลังให้กับเขา ทำให้ร่างสูงอดใจไม่ไหว ก้มลงแตะริมฝีปากแผ่วเบาที่ข้างแก้มเนียนใส
บอกว่ากลัวเขานักหนา แต่ดันมาหลับได้ง่าย ๆ แบบนี้เขื่อเขาเลยจริง ๆ
ร่างสูงหัวเราะเบา ๆ และกอดกระชับร่างเล็กนั้นไว้จนถึงเช้า
*****************************
"คุณปู่ไปปลุกส้มหน่อยสิครับ...นอนขี้เซาจังเลยเด็กคนนี้" เกรียงไกรยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านวันนี้อากาศกำลังดี เห็นว่าต้นไม้เริ่มเหี่ยวแล้วเลยต้องมาดูแลหน่อย
คุณปู่เองก็เหมือนจะรุ้เรื่องรีบวิ่งลิ่วเข้าไปหาร่างบางในห้องนอนทันที

"โฮ่ง...โฮ่ง" คุณปู่เห่าเสียงดังพร้อมกับเลียไปที่ใบหน้าของเจ้าของที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงให้ลืมตาขึ้น

"อืออออ" สายสัมพันธ์ขยี้ตาตัวเองไปมาและก็ยิ้มได้ เมื่อเห็นว่าคนมาปลุกเป็นใคร

"คุณปู่....คุณย่าไปไหนเนี่ย" มือเล็กเอื้อมลูบหัวเจ้าหมาตัวใหญ่เบา ๆ และลุกขึ้นนั่งปิดปากหาวนอน

เมื่อคืนไม่ได้นอนคนเดียว แล้วคนที่นอนด้วยหายไปไหนกันนะ
สายสัมพันธ์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างก็พบว่าเกรียงไกรยืนรดน้ำต้นไม้อยู่

เกรียงไกรเป็นคนแปลก ๆ ทั้งที่บ้านก็ออกจะร่ำรวยมีฐานะขนาดนั้น แต่รู้จักทำงานบ้านได้ ทั้งที่อันที่จริงก็น่าจะมีคนดูแลให้นะ
ทั้งเรื่องซื้อของเข้าบ้าน ก็เก่งกว่าเขารู้จักเลือกว่าจะเอาอะไร ราคาเท่าไหร่เปรียบเทียบกันได้ แล้วมาอยู่คอยตามเฝ้าทุกวันขนาดนี้ ผู้หญิงที่เกรียงไกรเคยคบหาล่ะป่านนี้ มิอกแตกตายแย่แล้วเหรอที่มาพัวพันกับเขาอยู่อย่างนี้ ทั้งที่คิดว่าจะท้อใจและหนีหายตั้งแต่วันนั้นแล้ว เพราะทนท่าทางเย็นชาของสายสัมพันธ์ไม่ไหว
แต่เขาก็ไม่ทำอย่างนั้น มาตามง้องอนและคอยทำดีด้วยทุกวัน จนสายสัมพันธ์แทบจะลืมภาพของเกรียงไกรที่เอาแต่ทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอกันแล้ว
ใบหน้าหวานส่งยิ้มอ่อนโยน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นแบบนี้ได้นานแค่ไหน รู้แต่ว่าพักนี้ได้รับการดูแลเอาใจใส่ จากเกรียงไกรตลอดทุกวัน ทำให้ให้รู้สึกดีจนบอกไม่ถูก
แต่มันก็คนละเรื่องกับเรื่องนั้น จะให้ยกโทษให้ง่าย ๆ คงไม่มีทาง
*****************************
"โอ้ยยยยยยยยยย เปียกหมดแล้วคุณย่าเล่นอะไรเนี่ย" เกรียงไกรกลิ้งไปมาที่สนามหญ้าพร้อมกับหมาตัวเล็กที่กระโดดข้ามไปมาตามตัวเขา และตามด้วยเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ตามมาอีกตัว สายยางฉีดน้ำ กลิ้งตกไปที่พื้น
เกรียงไกรกดปลายสายไว้ ทำให้สายน้ำพุ่งกระเด็นสูงขึ้น ด้วยแรงอัด

และฉีดไปที่ตัวของเจ้าสองตัวที่วิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน

"น้ำประปามันราคาถูกมากหรือไง....ถึงเอามาฉีดเล่นแบบนี้เนี่ย" สายสัมพันธ์ตะโกนต่อว่าคนตัวโตที่กลิ้งไปมาเสื้อผ้าเปียกปอน

"มาเล่นด้วยกันมั้ยส้ม...เร็ว...กำลังสนุกเลย" เกรียงไกรหัวเราะร่าเริงวิ่งไล่จับเจ้าหมาตัวโตที่วิ่งหนี พร้อมกับเจ้าตัวเล็กที่ตามมาเห่าอย่างอิจฉาเพราะอยากจะเล่นด้วย

"ไม่เล่น...หยุดเดี๋ยวนี้เลย...คุณปู่คุณย่าตัวเปียกหมดแล้ว...ไม่เห็นหรือไง" ร่างเล็กตะโกนว่าไม่เลิก หงุดหงิกกับการกระทำของอีกฝ่าย

และก็ต้องโมโหมากขึ้นเมื่อคุณปู่คาบสายยางลากไปเรื่อย ๆ และสายน้ำก็พุ่งมาโดนร่างกายจนเปียก

"โอ้ยยยยยยยย คุณปู่ทำอะไรน่ะ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ" สายสัมพันธ์วิ่งไล่ตามเจ้าหมาตัวโตที่วิ่งเล่นไปทั่วสนาม

"ไหน ๆ ก็เปียกแล้ว...มาเล่นกันเหอะนะส้ม" เกรียงไกรหัวเราะร่า จับเจ้าหมาตัวเล็กโยนใส่ร่างบาง เลยยิ่งเลอะเทอะไปกันใหญ่

"โอ้ยยยยยยยย...ขุนไกรแกกกกก" สายสัมพันธ์ร้องลั่นเมื่อเสื้อผ้ามีแต่โคลนเต็มไปหมด
สายยางที่ยึดมาจากคุณปู่จึงถูกฉีดแรง ๆ เข้าหาร่างสูง เป็นการแก้แค้น

"โอ้ยยยยยยยยยย เปียกหมดแล้ว....คุณปู่จัดการข้าศึกเร็ว" แทนที่จะโกรธเกรียงไกรกลับเห็นเป็นเรื่องสนุก ต่อสายยางอีกสายเข้าที่ก๊อกน้ำ และวิ่งไล่ฉีดน้ำใส่ร่างบางและเจ้าหมาตัวเล็กอีกตัว เกิดสงครามย่อย ๆ ขึ้น ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมแพ้กัน
ทั้งคนทั้งหมา วิ่งไล่กัน จนเหนื่อย
สายสัมพันธ์ไม่รู้เลยว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เล่นสนุกขนาดนี้มันนานแค่ไหนแล้ว รู้แต่ว่าล่าสุดที่ได้หัวเราะอย่างเต็มที่ขนาดนี้ ตั้งแต่ตอนที่พ่อกับแม่ยังอยู่ นานมาก นาน จนแทบจะลืมไปว่าความสุขมันเป็นยังไง
*******************************
"แย่จริง ๆ ทั้งคนทั้งหมาเลย" ร่างเล็กบ่นงึมงำเดินเข้าบ้าน
หลังจากช่วยกันจัดการอาบน้ำคุณปู่และคุณย่าที่เลอะเทอะเพราะโคลนเพราะดินและจับผูกไว้ที่สนาม เพราะกลัวว่าเจ้าสองตัวจะไปเล่นโคลนจนตัวเปื้อนต้องลำบากมาอาบน้ำกันอีกรอบ แล้วก็หันมาต่อว่ากับเจ้าคนตัวโตที่หัวหู ลู่เปียกปอนจากน้ำที่ฉีดใส่

"แต่ก็สนุกใช่มั้ยล่ะส้ม" เกรียงไกรหันมายักคิ้วส่งให้

"ไม่สนุก...ไม่สนุกอะไรทั้งนั้นแหละ" ร่างเล็กเดินหน้างอไปหยิบผ้าขนหนูมาเตรียมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อประสานสายตากับร่างสูงที่มองมา

"ไม่ถอดเหรอ..." ใบหน้าคมทำหน้าบ่งบอกว่าเสียดายที่ร่างบางหยุดชะงักมือ

"ไม่....อยากถอดถอดคนเดียวเลย" สายสัมพันธ์หันมาตะเบ็งเสียงใส่ เป็นบ้าอะไรมองอยู่ได้ ผู้ชายเหมือนกันมองอะไรนักหนา ถึงจะไม่ล่ำเท่าก็เถอะ จะดูถูกกันหรือไง

เกรียงไกรปลดเสื้อของตัวเองออก และทำท่าจะรูดซิบกางเกงต่อหน้าสายสัมพันธ์
แต่ก็ต้องชะงักมือไว้ เมื่อได้ยินเสียงเอ็ดตะโรของร่างบาง

"จะบ้าหรือไง...มาถอดอะไรตรงนี้..ไม่รู้จักอายฟ้าดินบ้างเหรอ" ใบหน้าหวานแดงก่ำ รีบหันหลังหลบ
ไม่ได้บอกให้แก้ผ้าตรงนี้จริง ๆ ซะหน่อย หน้าด้านจริง ๆ ไม่รู้จักอาย

"ก็ส้มบอกให้ถอด....ไกรก็ถอด" ร่างสูงขยับเข้าใกล้ร่างเล็กตรงหน้า จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่สื่อถึงกัน

"เข้ามาทำไม...ห้องน้ำอยู่ทางโน้น..ไปเลย
ตาบอดหรือไง" ร่างเล็กเอาเสียงเข้าข่ม พยายามจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ก็ถูกเกรียงไกรขวางไว้

"อะไร...จะหาเรื่องหรือไง...ออกไปห่าง ๆ เลย" สายสัมพันธ์เริ่มปากคอสั่น ชักไว้ใจไม่ได้แล้วสถานการณ์แบบนี้ สายตาวิบวับนั่น เหมือนจะสื่ออะไรบางอย่าง เรื่องที่กลัวที่สุด

"รีบไปไหนอ่ะ....อยู่ก่อนสิ..ห้องน้ำไม่หนีไปไหนหรอก" ดวงตาคมทอดมองวาบหวาม
ยึดแขนเล็ก ๆ นั้นเอาไว้
*****************************
"หนาวจะตาย...หลีกเลย...จะอาบน้ำแล้ว"
ร่างเล็กผลักให้อีกคนออกห่างแต่แรงแค่นั้นไม่อาจผลักไสเกรียงไกรได้

มือแกร่งเอื้อมเชยคางให้ร่างเล็กสบตากับเขา
ไม่มีคำพูดใด ๆ สื่ออกมา
เมื่อริมฝีปากรุมร้อน โน้มสัมผัสเข้าหาริมฝีปากอิ่มร้อนที่เม้มสนิทและค่อยเปิดยอมรับปลายลิ้นนุ่มชื้นที่ควานเข้าหา

มือเล็กยึดไหล่ร่างสูงเป็นหลักยึดเหนี่ยว เมื่อรุ้สึกว่าจะยืนไม่ไหว ลมหายใจอุ่นร้อนสองร่างบดเบียดเข้าหากันแนบแน่น อย่างห่วงหา

"อื่อ..." เสียงหวานใสครางแผ่ว พอใจกับรสสัมผัสที่ได้ ดวงตากลมหลับลง รับความรู้สึกอ่อนโยนของอีกฝ่าย
ร่างสูงหรี่ตาขึ้นมองเพียงนิดเดียว และหลับลง สัมผัสภายในเรียวปากอิ่มร้อนแสนหวาน
มือแกร่งโอบรัดแผ่นหลังเล็กบางไว้ ลูบไล้แผ่วเบาอย่างหลงใหล ต่างฝ่ายต่างวนเวียนสัมผัสหาความหวานของอีกฝ่าย เป็นนาน
หลงใหลอยู่ในวังวนแห่งความรู้สึกลึกล้ำจนแทบไม่ได้สติ

"โฮ่ง....โฮ่ง...โฮ่ง" เสียงของคุณปู่ที่เห่าเสียงดัง
เรียกความรู้สึกของสายสัมพันธ์ให้กลับมาอีกครั้ง ร่างเล็กรีบผละออกห่าง แต่เกรียงไกรยังยึดร่างเล็กอุ่นหวานนั้นไว้ ใบหน้าเนียนขาวแดงซ่านก้มต่ำ
ไม่รู้จะจัดการยังไงกับตัวเองดี ไม่รู้ว่าจะโวยวายขัดขืนดีหรือไม่ ได้แต่นิ่งเงียบ
อ้อมแขนแข็งแกร่งกอดรัดร่างเล็กนั้นแนบอก กดศรีษะมนเล็กให้ซบเขาหา
สายสัมพันธ์ยืนสงบนิ่ง ปล่อยให้เกรียงไกรกอดกระชับร่างกายของตัวเองต่อไป
ไม่มีการขัดขืน ไม่มีการดิ้นรนของร่างบาง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของสองร่างที่ดังแข่งกัน
******************************

gobgab

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #86 เมื่อ11-08-2007 13:43:46 »


...........ดื้อกับใจตัวเอง.........จะดื้อไปได้นานเท่าไหร่........... :m1: :m1: :m1:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #87 เมื่อ11-08-2007 13:59:24 »

 o7 o7 o7
คุณปู่คุณย่า น่ารักจัง  :m1: :m1:

nanao

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #88 เมื่อ11-08-2007 14:18:42 »

เจออย่างนี้ ยอมอย่างเดียว  :o8:

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #89 เมื่อ11-08-2007 14:30:20 »

 :m30: :m30: :m30: :m30:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด