แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke  (อ่าน 269409 ครั้ง)

niph

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #30 เมื่อ31-07-2007 17:57:48 »

อยากจะบอกว่าตอนแรกอ่ะงง ๆ กับร่างสูง ร่างบาง ร่างเล็ก มากเลย :m28:

แต่พออ่าน ๆ ไปชักจะชินซะแล้ว

อ้อ ... อีกอย่าง อารมณ์ ครับ ไม่ใช่ อารมย์  :m26:
คือแบบว่าเห็นแล้วอดทักไม่ได้อ่ะ  :m17:

aumzaa

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #31 เมื่อ31-07-2007 19:25:52 »




คืนนี้มีลุ้น.... o3 o3 o3



มาต่อไวไวนาครับ :a11: :a11:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #32 เมื่อ31-07-2007 20:46:40 »

หุหุ มีลุ้นอีกแล้ว  :m4:  :m4:  :m4:

ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #33 เมื่อ01-08-2007 05:15:04 »

จิ้นรอเลยละกัน อิอิ
 :m10:  :m10:  :m10:  :m10:  :m10:

เป็นกำลังใจให้ meeza นะ  :a2:

meeza31

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #34 เมื่อ01-08-2007 10:34:43 »

Vol.7

“เจ็บมากเลยเหรอ.....” เกรียงไกรปล่อยร่างเล็กลงแล้ว และประคองมานั่งในบ้านได้อย่างปลอดภัย


“เริ่มบวมแล้วแน่เลยว่ะ...แม่งซวยจริงเว้ย” ร่างบางแตะที่ข้อเท้าตัวเองแน่น นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ


“เดี๋ยวหยิบผ้าขนหนูให้....” ทั้งที่เจ็บอย่างนั้นแต่สายสัมพันธ์ก็ยังพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น
จะไปหยิบผ้าให้กับร่างสูง ที่เริ่มตัวสั่น

เกรียงไกรยืนกอดอกแน่นด้วยความหนาว เพราะสายฝนที่เทกระหน่ำทำให้ร่างกาย
เปียกชุ่มไปทั้งร่าง


“ไม่ต้องเลยมึง...นั่งอยู่นั่นแหละ...เดี๋ยวกูหาเอง” ร่างสูงเดินไปหยิบผ้าตามที่คนที่นั่งอยู่ชี้บอกทาง

ก่อนจะโยนลงมาคลุมที่ศรีษะมนเล็ก


“อาบก่อนเลย...เดี๋ยวเป็นหวัด” มือแกร่งใช้ผ้าเช็ดแรง ๆ ที่ศรีษะมนเล็ก


“โอ้ยยยยยยยยยยย..หัวยุ่งหมดแล้ว..ทำห่าไรมึงวะเนี่ยขุนไกร” ร่างเล็กโวยวายลั่น
โดนแกล้งอีกแล้ว ไม่รู้หรือไงว่ามันเจ็บนะเนี่ย


“หัวเปียกอย่างนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดตายกันพอดี...ไปเลยรีบ ๆ ไปอาบน้ำก่อนเลย” ร่างสูงทั้งฉุดทั้งดึงร่างบางให้ออกเดินไปเข้าห้องน้ำ


“แล้วมึงอ่ะ...” ใบหน้าหวานเหลียวกลับมามองร่างสูงที่ทั้งผลักทั้งดันตัวเอง


“ปัญหาเยอะจริงเลยไอ้ส้ม...อาบพร้อมกันเลยดีมั้ย”


“เออ..เอาดิ” ร่างบางตอบกลับ จะเป็นไรไป อุตส่าห์แบกมา หนาวก็หนาวเหมือนกัน ผู้ชายเหมือนกันไม่เห็นแปลกตรงไหน


“หา...” เกรียงไกรอ้าปากค้าง มันจะบ้าหรือไง อาบพร้อมกันเนี่ยอะนะ เขาได้สติแตกก่อนแน่


“อย่าเสือกเรื่องมากไปเลยมึง มึงรีบอาบเร็ว ๆ เหอะ” ร่างสูงประคองร่างเล็กที่เดิน
กระโผลกกระเผลกลุกเข้าห้องน้ำไป
มันรู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย ว่าพูดอะไรออกไป โดนปล้ำเอาได้ง่าย ๆ นะแบบนี้
ร่างเล็กเข้าไปอาบน้ำอย่างสบายใจ

ทิ้งให้เกรียงไกรยืนเหม่อลอย

ร่างกายบอบบาง เปียกปอนเพราะสายฝนทำให้เกรียงไกรแทบห้ามใจไม่อยู่
เขากล้าพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่าสายสัมพันธ์ สวย สวยมาก สวยไปทั้งเนื้อทั้งตัว
ผู้หญิงสวย ๆ ที่เขาเคยเจอมาไม่เคยทำให้เขาปรารถนาอยากครอบครองมากขนาดนี้ ผิวแก้มเนียนใสที่คลอเคลียอยู่ชิดใกล้ เขาเกือบจะก้มลงไปหาหลายครั้งแต่ก็ต้องสะกดใจตัวเองไว้
สายสัมพันธ์จะรู้ตัวบ้างหรือไม่ ว่าทำหน้าตาน่ารักยั่วยวนความรู้สึกเขามากขนาดไหน
เมื่อสักครู่ยังชวนเขาอาบน้ำด้วยเสียอีก ดวงตากลมโตจ้องมองเขา ไม่รู้ถึงความคิดชั่ว ๆ
ของเขาเลยสักนิดเดียว
เกรียงไกรถอนหายใจหนัก ก่อนจะปลดเสื้อตัวเองออก เพื่อจะได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าได้สะดวกขึ้น
บ้านเล็ก ๆ หลังนี้เงียบเสียจริง ไม่มีใครอยู่เลยหรือไง นอกจากหมาสามตัว กับแมว 2 ตัวที่นั่งมองเขาตาแป๋วแล้ว ไม่เห็นว่าจะมีใครอยู่เลยสักคนเดียว

****************************
“ไกร...ตามึงแล้ว” ร่างบางเดินออกจากห้องน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย
แต่ก็ต้องรีบหันหลังกลับทันที เมื่อ สายตาสัมผัสกับ
กับร่างสูงที่บัดนี้ร่างกายเปลือยเปล่า โดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กพันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่เต็มที
ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ


“ทำเป็นหลบ....บ้าป่าวมึง...เห็นหุ่นกูแล้วอดใจไม่ไหวดิ..เมื่อกี้ยังชวนกูอาบน้ำอยู่เลย แล้วมาทำเป็นอาย”

ร่างสูงกัดเข้าให้ด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เขาเห็นตอนที่สายสัมพันธ์เดินออกจากห้องน้ำแล้วจงใจให้เจอเขาในสภาพแบบนี้ สาว ๆ หลายคน เห็นร่างเขาแล้วยังต้องกรี๊ดสลบ แล้วสายสัมพันธ์ล่ะ
คิดอะไรบ้างมั้ย


“ประสาท...ไปเลยมึงอย่างมึงสิบชาติก็ไม่อยากมองให้เสียลูกกะตาหรอก”
ร่างเล็กรีบเดินหนี หลบสายตาคม ที่จ้องมองมา
คงไม่เห็นหรอกนะว่าตอนนี้หน้าเขาแดงแค่ไหน


“มึงดิประสาท” ร่างสูงหัวเราะร่า เดินเข้าห้องน้ำไป แถมยังผิวปากอย่างอารมณ์ดีอีก

*************************

ไอ้ไกรนี่ท่าจะประสาทหนัก....สงสัยแก้ผ้าแบบนี้จนเคย เลยคิดว่าใครจะโรคจิตเหมือนตัวเอง
ไม่แปลกใจหรอก ที่สาว ๆ มาหลงใหลกันนักหนา กล้ามเนื้อตึงแน่น ช่วงอกกว้าง ไหล่หนาด้วยกล้ามเนื้อ รับกับช่วงตัวที่ดูปราดเปรียวสมชาย

เห็นแล้วก็อดอิจฉามันไม่ได้ แบบนั้นแหละที่อยากเป็นบ้าง ตัวเขาเองรู้สึกว่าตัวเองผอมกระหร่องพิกลแถมผิวยังทั้งขาวทั้งซีดอีก ผิดกันลิบกับเกรียงไกร รายนั้น มองยังไงก็ดูดี
นึกแล้วก็อิจฉา

ร่างบางเช็ดผมตัวเองจนแห้ง และค้นหาเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นไว้สำหรับให้ร่างสูงในห้องน้ำผลัดเปลี่ยนได้ แล้วเดินกระโผลกกระเผลกไปจัดเสื้อผ้าของร่างสูงที่พาดไว้อย่างลวก ๆ นั้น

******************************
“ส้ม...ส้ม..ไปนอนที่สิ...ห้องมึงอยู่ไหนเนี่ย” ร่างสูงเขย่าให้ร่างบางที่นอนหลับใหลได้สติขึ้น


เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จนานแล้ว เห็นเสื้อกับกางเกงที่กองไว้ให้ก็รู้แล้วว่าเป็นของเขาแน่
ร่างสูงนั่งมองใบหน้าเนียนสวยนั้นอยู่นาน มือแกร่งแตะสัมผัส และพบว่าแก้ขาว ๆ เนียนนิ่มมือแค่ไหน เขาอยากจะจรดปลายจมูกเข้าหาแก้มใสนั้นแต่ก็ต้องตัดใจ รีบปลุกร่างบางให้ตื่นขึ้น


“โอ้ยยยยยยยยยย รำคาญ..ไปห่าง ๆ ไป” สายสัมพันธ์ปัดมือของเกรียงไกรให้ออกห่าง


“ไอ้ส้มมมมมมม ตื่นเว้ยยยยย” เกรียงไกรกรอกเสียงเข้าใส่หูของร่างเล็ก


“โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไอ้ไกรมึง” ร่างบางสะดุ้งลุกขึ้น แล้วชกหนัก ๆ เข้าให้ที่ต้นแขนของร่างสูง อย่างขัดใจ


“อะไรวะ....คนอุตส่าห์ปลุก...แม่งเสือกชก..เดี๋ยวกูก็ปล้ำให้” ร่างสูงจับที่แขนของตัวเอง
เจ็บไม่ใช่น้อยเลยนะเนี่ย มือหนักจริง ๆ เดี๋ยวก็โบกให้หายบ้าเลย


“แน่จริงมึงลองดิ....ชกให้คว่ำเลย” คำท้าทายนั้นมีผลให้ร่างสูงหันกลับมามองหน้าร่างบางตรง ๆ


“กูพูดแล้วกูทำจริงนะไอ้ส้ม” เกรียงไกรแกล้งขู่คนตัวเล็กกว่าที่ยังตื่นไม่เต็มตา แต่ปากก็ยังร้ายไม่หยุดหย่อน


“แหมมมมมมมมม กลัวจะตายห่าแล้ว แน่จริงมึงเข้ามาเลยดีกว่า” สายสัมพันธ์ท้าทายไม่ได้เกรงกลังเลยสักนิด

ดวงตาคมวาววับ หันกลับมาเหมือนเสือจ้องเหยื่อ ดูถูกกันขนาดนี้
สงสัยต้องสั่งสอนกันหน่อยแล้วมั้ง เผื่อจะหลาบจำขึ้นบ้างว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร
*********************


ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #35 เมื่อ01-08-2007 10:44:52 »

 :impress:

ว๊าย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

โดนแน่นายส้มของเรา

 o15

มาต่อไว ๆ นะ

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #36 เมื่อ01-08-2007 13:45:45 »

กรี้ดดดดดดดดดดดดด

ทิ่งให้จิ้นแบบนี้ไม่ดีหนา

 :oo1: :oo1: :oo1: :oo1: :oo1: :oo1:

gobgab

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #37 เมื่อ01-08-2007 14:05:18 »


...........สั่งสอนกันเบาๆนะ........ :m10: :m10: :m10:

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #38 เมื่อ01-08-2007 16:40:11 »

ค้างอีกแล้ว
 :a6:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #39 เมื่อ01-08-2007 21:20:57 »

หุหุ สั่งสอนเลย เด็กดื้อ  :m7:  :m7:  :m7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
« ตอบ #39 เมื่อ: 01-08-2007 21:20:57 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #40 เมื่อ01-08-2007 21:28:20 »

ส้มโดนแน่ๆ  :m24:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #41 เมื่อ01-08-2007 21:44:02 »

สั่งสอน ให้หลาบจำ  :a9: :a9: :a9:
 :m3: :m3:

meeza31

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #42 เมื่อ03-08-2007 09:12:45 »

ร่างสูงโถมเข้าหาร่างบางอย่างไม่ให้ตั้งตัว มือแกร่งฉวยจังหวะเผลอ ยึดข้อมือเล็ก ตรึงไว้เหนือศรีษะทันที


“ขุนไกร....ทำไรวะ...อย่าบ้านะ” สายสัมพันธ์ไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกร่างสูงกอดรัดแนบแน่นเสียแล้ว
ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจ แววตาที่เกรียงไกรสื่อออกมาแสดงให้เห็นเด่นชัดว่าไม่ใช่การล้อเล่นแน่


“ปล้ำส้มไง...ไม่รู้เหรอ” ร่างสูงยิ้มเยาะ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าหาร่างบางโดยเร็ว


“ไม่เอานะ...ไอ้ไกรปล่อยยยยยยยยยย” ร่างเล็กดิ้นรนรุนแรง พอกับร่างสูงที่ทั้งกอดทั้งรัด ทิ้งตัวลงมาอย่างไม่สนใจไยดี ว่าร่างเบางบื้องล่างจะเจ็บปวดแค่ไหน


“ปล่อยยยยยยยยยยย นะ ปล่อยโว้ยยยยยยยยยยย” ร่างบางดิ้นรนหลีกหนีเพื่อจะให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม
ทั้งจมูกทั้งปากของร่างสูง ซุกไซร้รุนแรงที่ลำคอเนียนขาว
อย่างย่ามใจ ขบฟันทิ้งร่อยรอยไว้จนทั่ว


“ไม่เอาปล่อยนะ.........ปล่อย....” ร่างเล็กร้องลั่น รู้สึกหวาดกลัวสุดหัวใจ
สายสัมพันธ์ไม่เคยถูกใครเข้าถึงเนื้อตัวได้มากขนาดนี้ เพราะย่ามใจว่าไม่เคย
ต่อยตีแพ้ใคร เลยกล้าท้าร่างสูงนั้น แต่ตอนนี้แม้แต่แรงยังไม่มี อาจจะเป็นเพระถูกละอองฝนที่ตกลงมาทำให้รู้สึกมึนหัว และไม่มีแรงเหมือนทุกครั้งก็เป็นได้ หากเป็นเวลาปกติ เขาไม่มีทางปล่อยให้เกรียงไกรมาทำหยาบคายกับเขาแบบนี้แน่

ริมฝีปากร้อนรุ่ม กดประทับกับริมฝีปากบาง ที่สะบัดหนีการรุกรานของร่างสูง


“อื้อออออออ” แม้จะถอยห่างแค่ไหน แต่ชายหนุ่มก็ตามไปประกบบดเบียดริมฝีปากได้อย่างแนบแน่น


กดแนบชิดซ้ำ ๆ อย่างโหยหา
ร่างเล็กกัดปากแน่น ไม่ยอมให้ร่างสูงรุกล้ำเข้าหาได้


“ทำเป็นหนีไปได้....ยังกะไม่เคยจูบกับใครงั้นแหละ” ร่างสูงละจากใบหน้าเนียนสวยและเยาะเย้ยเหยียดหยามอยู่ในที ก่อนจะก้มเข้าหาริมฝีปากอิ่มแดงเรื่อที่ขบเข้าหากันแน่นอีกครั้ง


“อื้อออออออออ อือ” ดวงตากลมโตหรี่ปรือ เรี่ยวแรงที่มีเริ่มหาย เมื่อมือหนาแกร่งค่อยคืบคลานเข้าหาภายใต้เสื้อยืดแขนสั้นที่ห่อหุ้มร่างบางเอาไว้


ร่างเล็กทั้งสะบัดทั้งดิ้นรนไม่ยอมหยุด แต่ดูเหมือนไม่ทำให้เกรียงไกรรู้สึกเลยสักนิด
ชายหนุ่มกำลังโกรธ จนไม่มีสตินึกถึงว่าร่างบางจะรู้สึกอย่างไร ยังคงมัวเมากับการ
กระทำหยาบหยามของตัวเอง


“อือ” เสียงสะอื้นในลำคอของร่างบางเบื้องล่างทำให้เขาเริ่มได้สติ เมื่อสายสัมพันธ์หยุดดิ้นรน
เรี่ยวแรงตอนนี้แทบไม่มีเหลือแล้ว ได้แต่รับสภาพให้ร่างสูงข่มเหงอย่างเพลิดเพลินไม่รับรู้กับความรู้สึกเจ็บปวดหวาดกลัวที่ร่างเล็กได้รับ


หยาดน้ำใสหยดลงที่หางตา ก่อนจะไหลรินเป็นสาย ดวงตากลมปิดสนิทนิ่ง
ร่างเบื้องล่างเขาสั่นสะท้านตามแรงสะอื้น

เกรียงไกรได้สติในทันที
ร่างสูงรีบผละออกห่างร่างเล็กบาง แค่คิดจะเอาชนะคนปากเก่งนี้เท่านั้น
แต่ไม่คิดว่าจะทำให้คนตัวเล็กว่าต้องหวาดกลัวขนาดนี้


เมื่อปราศจากร่างสูงที่ยึดเหนี่ยวเกาะกุม สายสัมพันธ์รีบลุกขึ้นถอยห่างออกจากร่างสูง
มือเล็กปาดหยาดน้ำตา ที่ทำท่าจะไม่หยุดง่าย ๆ ร่างบางสะอื้นไห้ รีบดึงเสื้อผ้าตัวเองที่หลุดลุ่ย
ให้เข้าที่ ทำท่าจะลุกหนีร่างสูง แต่ก็เท่านั้น

เมื่ออาการเจ็บที่ข้อเท้ากำเริบทำให้หนีไปไหนไม่ได้


“เอ่อ...คือ...ส้ม..คือ..” ร่างสูงอึกอัก เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวขนาดนั้น ดวงตากลมเอ่อไปด้วยหยาดน้ำตาหลบสายตาชายหนุ่มที่ทอดมองมา


เมื่อมือแกร่งทำท่าจะเอื้อมเข้าหา


ใบหน้าหวานก็หลับตาแน่น ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความกลัว ถอยห่างหนีการรุกรานทันที


“ส้ม....” เสียงทุ้มนุ่ม เบาหวิว เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวนั้น ที่จริงสายสัมพันธ์ต้องดิ้นรนต่อสู้กับเขาได้ง่าย ๆ และคงจะได้แลกหมัดกันแน่
แต่สิ่งที่เขาได้รับ คนตัวเล็กกว่ากลัวเขามาก...อย่างเห็นได้ชัด
ท่าทางเหมือนไม่เคยชินกับเรื่องที่เขาทำลงไป มันแปลก


“ไม่เคยทำอย่างงี้หรือไง....กับผู้หญิงอ่ะ” ร่างสูงเอ่ยถาม
ใบหน้าเนียนที่ซีดขาว ค่อยมีสีเลือด ก่อนจะแดงเรื่อขึ้นมา

“จริงดิ...ไอ้ส้ม...มึงอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย” เขาอยากจะบ้าตาย นี่ไม่เคย
แม้กระทั่งจูบด้วยละมั้งเนี่ย


“อย่าพูดได้มั้ย....ไปให้ห่างไป” มือเล็ก ๆ อุดหูไว้ ไม่อยากจะฟังคำพูด
บ้า บอของร่างสูง


“ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า” ร่างสูงหัวเราะร่วน เอากะมันสิ
เห็นต่อยตีเก่งนักหนา แต่เรื่องแบบนี้กลับใสซื่อขนาดนี้


“ขำไรวะ...ไอ้ไกร...หยุดนะ...ไอ้ไกร..หยุดดดดดดด” มือเล็กตะกุยตะกายร่างสูงที่เอาแต่หัวเราะไม่เลิก มันผิดหรือไงที่เป็นแบบนี้



“โอ้ยยยยยยยยยยย พอแล้ว เจ็บบบบ ไอ้ส้ม...ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า” มือแกร่งปัดมือเล็กออกห่างตัว
แต่ก็ยังหัวเราะไม่หยุด


“ไอ้ไกรรรรรรรรรรรรรรรรรร” ร่างเล็กตะโกนลั่น

เขายังหัวเราะไม่หยุด


“ไม่ยักรู้ว่ามึงกลัวขนาดนี้...รู้อย่างนี้ทำตั้งนานแล้ว”


“แล้วดีมั้ยยยยยยย หือ” ร่างสูงเอียงคอส่งสายตาหวานฉ่ำให้ร่างเล็ก

“แหวะ....ขยะแขยงอยากจะอ้วก” มือเล็ก ๆ เช็ดไปมาที่ริมฝีปากตัวเอง
ที่เคยกลัว ๆ อยู่หายได้ทันที แถมยังกล้าไปต่อปากต่อคำกับร่างสูงเสียอีก


“อย่างนี้มันต้องอีกทีดิ.....มันจะได้หาย” เกรียงไกรทำท่าจะโถมเข้าอีกข้าง
แต่มือเล็ก ๆ รีบปิดปากตัวเองแน่น
นั่นทำให้เขาหัวเราะหนักขึ้นกว่าเก่าอีก


“อย่านะมึง...” ใบหน้าหวานแดงซ่าน ทั้งเขินทั้งอายไปหมด


“เออ...ไม่ทำแล้ว..ไหนดูขามึงหน่อยสิ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะทันตั้งตัว
ชายหนุ่มก็ดึงข้อเท้าเล็กให้เกยไว้ที่ตักของเขาแล้ว


“ขุนไกรรรรรรรร กูเจ็บบบบ มึงจะทำอะไรอีกเนี่ย” ร่างเล็กนิ่วหน้า


“ก็นวดขาให้มึงไง .... เนี่ย เจอยานวดพอดีเลย” มือแกร่งเลิกสนใจกับร่างตรงหน้า
เอื้อมหยิบน้ำมันนวดขา มานวดเบา ๆ ให้กับร่างบาง ที่มองลงมา


ขุนไกรเป็นบ้าอะไรนักหนาวันนี้ เดี๋ยวก็ทำให้โมโห เดี๋ยวก็ทำให้กลัว
เดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นใจดีอีก
จะเอาไงแน่ตามอารมณ์ไม่ทัน


“บ้านเงียบจังไปไหนกันหมด...มากับพวกไอ้หมูครั้งก่อนก็บอกว่าพ่อแม่ไม่อยู่...คราวนี้พ่อแม่มึงไปไหนอีกอ่ะ” ร่างสูงถามเรื่อย ๆ มือสาละวนอยู่กับการกดเบา ๆ ที่ข้อเท้าเล็กนั้น


“พ่อแม่ไม่อยู่....เสียไปแล้ว..” ร่างเล็กตอบกลับ


“หา.....” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองทันที เขาเคยมาที่บ้านนี้ เมื่อ 6 ปีก่อน ร่างเล็กก็เคยบอกว่าพอแม่ไม่อยู่ แต่ไม่ได้บอกว่าไปไหน อย่าบอกนะว่ามันอยู่คนเดียวแบบนี้มา 6 ปีแล้ว งั้นก็ตั้งแต่เรียน ม. 4 ไม่จริงหรอกอย่ามาอำเสียให้ยาก


“มึงอย่าบอกนะว่าตายตั้งแต่คราวก่อนที่กูมา นั่นมันหกปีแล้วนะ หรือว่ามึงอยู่คนเดียวแบบนี้มาตั้งแต่ ม.4”


อยากจะหัวเราะให้ตาย สายสัมพันธ์ต้องล้อเขาเล่นแน่ ๆ เด็กขนาดนั้นเขายังไม่มีความรับผิดชอบเลยด้วยซ้ำ


“เออ....กูก็อยู่คนเดียวมาตั้งแต่ ม.4 นี่แหละมึงจะทำไม” ร่างเล็กตอบกลับ


ช่วยไม่ได้ที่พ่อแม่เสียไปเพราะอุบัติเหตุตั้งแต่ยังเด็ก ญาติมิตรที่มีก็เข้ามาเพราะหวังจะแย่งชิงเงินประกันและบ้านหลังนี้ที่พ่อแม่เหลือไว้ให้ เขาเลยไม่อยากให้ใครมายุ่งเกี่ยวด้วย ตัดญาติขาดมิตรกันนับตั้งแต่นั้น


“ไอ้ส้ม......” ร่างสูงมอง จ้องมองร่างบางค้าง เหมือนเป็นเรื่องมหัศจรรย์ ไม่เคยพบเคยเจอ ความรู้สึกบางอย่างถาโถมเข้ามาในใจ สงสาร ห่วงใย...และ...........ไม่เข้าใจ


อยู่ได้ยังไง เด็กขนาดนั้น มิน่าล่ะ ไม่เคยเห็นพูดถึงพ่อแม่ วันพ่อวันแม่เขาเอาพ่อแม่ไปโรงเรียน
แต่ก็ไม่เคยมีใครเห็นหน้าพ่อแม่ของสายสัมพันธ์สักที
เด็กขนาดนั้น อยู่คนเดียวมาได้ยังไงกัน ไม่เหงาไม่เศร้าบ้างหรือไงนะ
ดวงตาคมทอดมองมาอย่างไม่เข้าใจ อยู่มาได้ยังไง โดยที่ไม่มีใครเลย ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง
******************************

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #43 เมื่อ03-08-2007 09:57:59 »

สู้เค้านะน้องส้ม  o12 o12

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #44 เมื่อ03-08-2007 10:22:14 »

เอาใจช่วยขุนไกรให้ได้ใจน้องส้มเร็วคับ
 :a2:

jammy

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #45 เมื่อ03-08-2007 10:42:27 »

จากสงสารกลายเป็นเข้าใจเเละกลายเป้นความรัก หุๆ :a6:

gobgab

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #46 เมื่อ03-08-2007 12:02:46 »


...........ต้นส้มแสนรัก......... :o8: :o8:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #47 เมื่อ03-08-2007 18:35:52 »

 :impress:

สงสารน้องส้มของเราจัง

นายไกรของเราต้องใจอ่านแน่ ๆ เลย

รออ่านต่อไปนะครับ

 o15

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #48 เมื่อ03-08-2007 21:56:38 »

น้องส้ม  :a2:  :a2:  :a2:

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #49 เมื่อ03-08-2007 22:58:50 »

แค่ได้อ่านครั้งแรกก็รู้สึกสนุกแล้วคับ อิอิ  :a3:

ชอบจังเลยอ่ะคับ


มาต่อบ่อยๆน้าคับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
« ตอบ #49 เมื่อ: 03-08-2007 22:58:50 »





meeza31

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #50 เมื่อ04-08-2007 13:02:30 »

แล้วก็รักเข้าจนได้ Vol.9

“เมื่อไหร่จะเลิกเรียนสักทีนะ” ร่างสูงบ่นงึมงำเกรียงไกรมองที่นาฬิกาข้อมือเป็นครั้งที่สิบ จนหนุ่มร่างท้วมข้าง ๆ ต้องหันมาถาม


“นัดสาวไว้เหรอ..ขุนไกร..เห็นมึงรีบจัง” หมูหัวหน้ากลุ่มหันมาถาม ร่างสูงที่นั่งกระสับกระส่าย


“เปล่า...ไม่มีอะไร” ร่างสูงหลบตา กลัวว่าอเนกจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง


เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสี่แล้ว เจ้าส้มก็เอาแต่หนีเขา แค่จะพาเข้าไปนอน ก็ทำท่ากลัว

ขนาดหนัก แถมบอกว่าเข้ามาอีกจะเตะเขาแน่ ๆ เลยไม่ได้แตะตัวเลยสักนิด

นึกถึงเจ้าส้มแล้วก็แปลกใจ เมื่อก่อนตีกับมันบ่อย ๆ แถมด่ากันเกือบทุกครั้งที่เจอหน้า

แต่ไม่เคยได้สังเกตเลยว่ามันน่ารักแค่ไหน ยิ่งริมฝีปากบาง ๆ ที่เอาแต่กัดกับเขาได้ทุกวันนั้น

แค่คิดก็อยากจะสัมผัสอีกสักครั้งจริง ๆ...หวาน....จนอยากจะเข้าหาอีกสักครั้งแต่เจ้าตัวคงไม่ยอมแน่


“ไอ้ไกร....แม่งนอนไม่พอหรือไงวะ...นั่งยิ้มจนตาเยิ้มแล้วมึง” อเนกสะกิดเบา ๆ ที่แขนของร่างสูงและตวาดเข้าให้ มองหน้าเกรียงไกรที่เอาแต่แตะมือกับปากตัวเอง แล้วก็ยิ้มไปยิ้มมาอย่างกับคนบ้า


“เอ่อ...เปล่า ไม่มีไรวะ..เฮ้ยออดดังแล้วกูไปก่อนนะ” ร่างสูงรีบวิ่งออกจากห้องทันที วันนี้เขารีบมากอยากไปหาเจ้าของร่างบางนั่นโดยเร็ว อยากเห็นหน้า อยากจะลับฝีปากด้วยอีก
ไม่รู้ป่านนี้จะตื่นหรือยัง

ก่อนนอนเขาให้กินยาแก้อักเสบไปแล้วและบอกว่าห้ามมาเรียน ไม่งั้นจะฟ้องไอ้หมูกับไอ้อาร์ต ว่า

ร่างบางดื้อรั้นจะมาเรียนให้ได้ ทั้งที่ยังเจ็บอยู่

จะว่าไป เขาอดแปลกใจไม่ได้ว่าสายสัมพันธ์อยู่มาได้ยังไงแบบนั้น ตัวคนเดียว แถมผลการเรียนก็ดี

เยี่ยม แล้วยังไม่เคยทำตัวเหลวไหลเสียหาย แต่ก็คงเพราะว่าหนุ่มร่างท้วมอีกคนหนึ่งแน่ ๆ

เขารู้ว่าสายสัมพันธ์เกรงใจอเนกมาก และก็คงเป็นอเนกนี่แหละที่ทำให้สายสัมพันธ์ไม่เสียผู้เสียคน

ไปเสียก่อน แต่ว่าเขาอดรู้สึกอิจฉา ในความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนี้ขึ้นมาแล้วสิ


“คิดถึงส้มจังเล้ยยยยยยยยยยย” ร่างสูงบ่นเบา ๆ กับตัวเอง

แล้วก็ค่อยเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
เมื่อกี้เขาพูดอะไรออกไปนะ
คิดถึงงั้นเหรอ
บ้าน่ะ แค่จูบไปนิด ๆ หน่อย ๆ มันทำให้เขาเพี้ยนไปได้เลยเหรอ
ไอ้ส้ม..ไอ้หน้ากระเทยนั่นอะนะ
ก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าชอบรสชาติความหวานที่ได้รับจากร่างบางมากแค่ไหน
แต่ว่า....กับคู่อริกันแต่ชาติปางก่อนเนี่ยเหรอ
ไม่จริง.....ไม่จริงใช่มั้ย

“ไอ้ส้มเน่า.....แกเอาเชื้อกระเทยมาติดฉันแน่ ๆ เลย” ร่างสูงนั่งหน้าเครียด
ครุ่นคิดกับความรู้สึกของตัวเอง
ไม่จริงมั้ง เขาเนี่ยอะนะ
มองผู้ชายที่เดินผ่านไปมา แล้วนึกขยะแขยงไม่เห็นนึกอยากจูบอยากกอดเหมือนร่างบางสักคน
***************************
ไอ้เวรไกร...แหวะขยะแขยงชะมัด” ร่างบางเดินกระโผลกกระเผลกเดินเอาจานข้าวไปวางให้คุณปู่และคุณย่าที่นั่งมองตาแป๋ว นึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็โมโห ทำบ้าอะไรของมันนะ เจออีกจะด่าให้

ร่างบางครุ่นคิดอย่างหงุดหงิดอยู่คนเดียว แต่ก็ยิ้มได้ในทันทีเมื่อมองหน้าเจ้าหมาตัวโตที่นั่งมองรออาหารในมือของเขา

“หิวเหรอครับคุณปู่” ร่างบางกอดรัดหมาตัวใหญ่ที่ทำท่าประจบเจ้าของด้วยการเลียเข้าที่แก้มเนียนใส

“คุณย่ากินข้าวได้แล้ว” ร่างเล็กร้องหาสุนัขตัวเล็กอีกตัวที่วิ่งมาหาและกระโดดไปมาอย่างดีใจ

“อย่าเล่นอย่างนี้สิคุณย่า” สายสัมพันธ์หัวเราะสนุกสนานเมื่อ เจ้าหมาตัวเล็กกระโดดขึ้นมานั่งที่ตักและออเซาะไปมา

มันจะแปลกไปมั้ยที่ร่างบางตั้งชื่อสุนัขทั้งสองตัวว่าอย่างนี้ จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ คุณปู่กับคุณย่าใจดีมาก แต่ท่านเสียไปแล้ว และเขาเองก็อยากจะได้คุณปู่คุณย่ากลับคืนมา และเจ้าสองตัวนี้ก็เหมือนคนในครอบครัวของเขา และเขาเองก็รักเจ้าสองตัวนี้ เหมือนมันเป็นญาติของเขาจริง ๆ

กริ๊งงงงงงงง กริ๊ง กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง

เสียงออดที่หน้าประตูบ้านดัง เว้น ๆ ขาดหาย และก็ดังซ้ำ ๆ กันอีก เหมือนคนกดจงใจให้เกิดเสียงรบกวนแปลก ๆ นั้น


“ใครวะ...กดออดกวนตีนชิบหาย” ร่างบางบ่นงึมงำนึกอยากจะเห็นหน้าคนกดออดเสียจริง


“กูเองงงงงงงงง ไอ้ส้มมมมมมมมมม” ร่างสูงตะโกนร้องเรียกร่างเล็กที่ค่อยเดินเข้ามาเพื่อเปิดประตูให้


“มาหาพ่อมึงหรือไง...กดออดกวนตีนชิบหายน่ารำคาญ” ร่างบางยืนด่าคนตัวสูงกว่าที่ยืนอยู่หน้าบ้าน แค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าใคร ตามจองเวรกันจริงเว้ย


“เปิดประตูหน่อยดิ...ปล่อยให้ยืนรอเสียมารยาทมากเลยนะมึง” ร่างสูงตอบกลับมาไม่แพ้กัน
ดวงตาคมมองร่างบางนั้นอย่างแสนคิดถึง ไม่เจอกันไม่กี่ชั่วโมงน่ารักขึ้นหรือเปล่าวะ

“ไม่เห็นหรือไง...กำลังเปิดอยู่...ตาบอดหรือไงวะ” มือเล็กค่อยไขประตูเปิดกว้างให้ร่างสูงได้เดินเข้ามาได้


เกรียงไกรหิ้วถุงใหญ่ ๆ สองมือเต็มไปหมด และเดินลิ่วเข้าไปในบ้าน


“กูเอาอาหารหมามาด้วย.....เห็นในตู้มันใกล้หมดแล้ว...” ร่างสูงวางถุงใหญ่ ๆ หนัก ๆ ไว้บนโต๊ะหินหน้าบ้าน และนั่งลงแกะเชือกรองเท้า


“บ้านกูไม่มีหมา...มีแต่คุณปู่กับคุณย่า” ร่างบางหน้างอหงิก มาว่าคุณปู่กับคุณย่าเป็นหมาได้ไง


“ไหนคุณปู่กับคุณย่า...จะสวัสดีท่านหน่อย” ร่างสูงทำหน้างง ก็ไหนว่าอยู่คนเดียว หรือว่ามีญาติมาเยี่ยม เขาต้องสวัสดีท่านเสียหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าเป็นคนไม่มีมารยาทเอาได้


“นั่นไง.....คุณปู่กับคุณย่า....มานี่เร็วคุณปู่คุณย่า” ร่างบางชี้ไปที่สุนัขตัวเล็กและตัวใหญ่สองตัวที่วิ่งเข้ามาหา และกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับร่างบางอย่างสนุกสนาน


“คุณปู่...กับคุณย่าเนี่ยอะนะ” ร่างสูงหน้าเอ๋อ ไอ้ส้มเอ้ย......นี่มันหมาชัด ๆ มันเรียกหมาว่าคุณปู่

กับคุณย่างั้นเหรอ ใบหน้าคมทอดมองร่างบางที่หัวเราะร่าเริง ไม่ขำแล้วแบบนี้ นี่มันยิ่งกว่าน่าสงสารแล้ว เหงาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ถึงขนาดเอาหมามาเป็นปู่กับย่าได้ ส้มเอ้ยส้ม
ร่างสูงถึงกับส่ายหน้า เขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

*****************************

“มาทำไมวะ...เกะกะลูกกะตา..เกะกะบ้าน” ร่างบางนั่งลงที่หน้าโต๊ะกับข้าว โดยมีเกรียงไกร ที่แกะอาหารใส่จานแล้วนำมาวางไว้ให้ตรงหน้า


“อุตส่าห์ถ่อสังขารเอาข้าวมาให้กิน.......ยังปากเสียอีกเดี๋ยวกูก็โบกด้วยถ้วยเลยมึง” เกรียงไกรตอบ

กลับใบหน้าบูดบึ้ง อุตส่าห์ไปซื้อข้าวร้านอร่อยมาให้ ยังมาว่ากันอีก นอกจากไม่ขอบคุณแล้ว

ยังด่าเขาเสียอีก มันน่าตบให้หัวทิ่มจริง ๆ

ดวงตาคมหันมองที่ใบหน้าสวยหวานที่นั่งมองจานอาหารตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ

ขอถอนคำพูด....แบบนี้ไม่ตบแล้ว...น่าจูบมากกว่า

เกรียงไกรหัวเราะในความคิดของตัวเอง

“อะไรวะ....ซื้อมาทำห่าอะไรเนี่ย...จะกินเข้าไปหมดเหรอ..ทำยังกะเอามาไหว้เจ้าไปได้” ร่างเล็กยังบ่นไม่เลิก นึกแปลกใจ ขุนไกรผีเข้าหรือไงวะ ซื้อข้าวมาให้เขากิน แถมยังแกะใส่จานให้เสียเรียบร้อยเลย มันใส่อะไรในกับข้าววะ ชักไม่ปลอดภัยแล้วแบบนี้


“อะ...ข้าวมึง” ร่างสูงตักข้าวใส่จานและวางไว้ให้ที่ตรงหน้าร่างบาง ที่มองมาอย่างสงสัยในพฤติกรรมของเขา



“ทำไมกลัวกูใส่ยาพิษหรือไง....มากูจะกินให้ดูก่อนก็ได้” ร่างสูงตักชิ้นไก่เข้าปากและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

แต่ดวงตากลมโตก็ยังไม่ไว้ใจ จนเมื่อเขาตักอาหารอีกจานหนึ่งนั่นแหละ ถึงได้ยอมตักกินตามไปได้

ขุนไกรมันจะมาไม้ไหนวะ พิลึกคนพักนี้ ทำตัวแปลก ๆ ไงไม่รู้ ร่างบางเหลือบมองใบหน้าคมที่เอาแต่เคี้ยวอาหารที่อยู่ในจาน แล้วก็กลับมาก้มหน้าก้มตากับอาหารในจานตัวเองต่อ
ไม่ทันสังเกตดวงตาคมที่ทอดมองมา และรอยยิ้มอ่อนโยนของร่างสูง
******************************

“ไหนดูขาหน่อยสิ” มือแกร่งดึงข้อให้ข้อเท้าเล็ก ๆ นั้นมาวางอยู่บนตัก และค่อยบีบนวดให้เบา ๆ
หลังอาหารมื้อเย็นเขาก็มานั่งรับลมเย็น ๆ ที่หน้าบ้านของสายสัมพันธ์ อากาศยามเย็นทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก


“ยังเจ็บอยู่มั้ย” น้ำเสียงห่วงใยอ่อนโยนนั้นทำให้สายสัมพันธ์มองมาอย่างแปลกใจ อะไรของมันวะ


“ไม่เจ็บแล้วพรุ่งนี้ก็หายแล้ว....” ร่างบางตอบกลับพยายามดึงเท้าของตัวเองออก


“ดีแล้วแหละ...เจ็บอย่างนี้อยู่คนเดียวลำบาก” เกรียงไกรปล่อยให้ร่างบางได้นั่งถนัด ๆ และเอื้อมไปปิดหลอดยาแก้ฟกช้ำที่แวะซื้อจากร้านขายยา


“มองหน้าหาเรื่องเหรอ....หรืออยากให้จูบอีกสักทีสองที” ร่างสูงหันมาว่า ร่างบางที่มองหน้าเขาแสดงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด


มือเล็ก ๆ รีบปิดปากตัวเองแน่น ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาทันที กลัวว่าเกรียงไกรจะทำอะไรบ้า ๆ อีก


“ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า...” เกรียงไกรหัวเราะร่วน นึกขำกับท่าทางน่ารักนั่น ถ้าจะทำจริง ๆ น่ะ นึกหรือว่าแค่มือเล็ก ๆ นั่นจะขวางเขาได้


“ ขำพ่อมึงเหรอ....รีบกลับบ้านไปเลยมึง...ไม่ได้มีธุระจะเสือกมาทำไมวะ” ร่างเล็กรีบไล่ร่างสูงกลับทันที ขืนอยู่เดี๋ยวได้ด่ากับมันอีกแน่
แค่แวะเอาข้าวมาให้ คือเหตุผลที่ร่างสูงบอกกับเขาถึงจุดประสงค์ที่มาวันนี้ แหม เกิดจะมาห่วงใยกันอีกนะ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว


“เออ...ไม่ได้อยากอยู่นักหรอก....แค่มาก็เสียเวล่ำเวลาจะแย่แล้ว...” ร่างสูงลุกขึ้นยืนหยิบกุญแจรถและโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกง


“เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมารับ.......” ร่างสูงหันมาบอกกับร่างบางที่เดินตามเขามา


“มาทำไม...ไอ้หมูมารับทุกวันไม่ต้องมาหรอกไม่อยากเห็นหน้ามึง” ร่างบางตอบกลับ เตรียมจะปิดประตูบ้าน


“อะไรนะ...มารับทุกวันเหรอ” เกรียงไกรขมวดคิ้วมุ่น


“เออ...ทำหน้าประหลาดไปได้...มารับทุกวันแหละ..มึงจะทำไม” ร่างบางเตรียมที่จะล็อคกุญแจ
แต่มือแกร่งนั้นดันเอาไว้


“ทำไมต้องมารับ” ร่างสูงมีสีหน้ายุ่งเหยิง ไปเองไม่เป็นหรือไง ทำไมต้องให้มีใครมารับมาส่งด้วย
ทำตัวน่าโมโหจริง ๆ


“อ้าวววววว เสือกไรด้วย...คนเขารักกัน...ไปรับไปส่งกันก็เรื่องธรรมดา” ร่างบางพยายามดันมือของเกรียงไกรที่ขวางไว้ออก


“อะไรนะ....รักกันงั้นเหรออออออออ” ร่างสูงหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ จ้องมองดวงตากลมโตที่มองมาอย่างไม่เข้าใจนั้น


“เอออออออ มึงจะทำไมกะกูเนี่ย” ร่างบางตอบกลับอย่างเริ่มโมโหเหมือนกัน


คนรักกัน คนรักกัน คนรักกันงั้นเหรอ.....เกรียงไกรยืนนิ่งค้าง ตอนนี้เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี
อเนกเป็นคนรักของสายสัมพันธ์งั้นหรือ.....ไม่จริง...เขาต้องหูฝาดไปแน่ ๆ
*******************************
ปล. อยากเขียนวันที่ลงบนหัวเรื่องแต่ทำไม่เป็นใครพอจะรู้วิธีบ้างคับ

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #51 เมื่อ04-08-2007 15:19:05 »

โอ้ว มาย ลอร์ด
 :a6: :a6:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #52 เมื่อ04-08-2007 17:37:31 »

 :impress:

นายส้ม พูดไม่คิดอีกแระ เดี๋ยวได้งอนกันอีกหรอก

ขอบคุณนะคับที่มาต่อ รออ่านต่อไปคับ

 o15

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #53 เมื่อ04-08-2007 18:02:26 »

อึ้งอ่ะเด่ะ  :a5: :a5:

ปล. เรื่องที่คนโพสถาม ไปถามผู้รู้มาแล้ว ได้คำตอบว่า ดังนี้คับ

"ต้องเข้าไปแก้หรือ modify ข้อความแรกสุดของกระทู้นั้นๆอ่ะครับ
แล้วก็แก้ไขโพสล่าสุดด้วยครับ "

ขอบคุณพี่เรย์ผู้ชี้ทางสว่าง  o14 o14
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-08-2007 18:31:34 โดย Lucifer »

meeza31

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #54 เมื่อ04-08-2007 18:59:07 »

แล้วก็รักเข้าจนได้ ตอนที่ 10

“คบกันอยู่หรือไง” เสียงของเกรียงไกรเบาหวิว ความรู้สึกชาหนึบไปทั้งร่างกาย

“อ้าวไม่คบกันได้ไง...มึงดิไม่มีใครคบด้วย....สมน้ำหน้ามึง” ร่างเล็กตอบกลับพยายามจะดึงรั้งประตูบ้านปิด จะมายืนเกะกะทำไมอ่ะ น่ารำคาญจริง จะกลับก็ไม่รีบกลับ

“กูว่าแล้ว....พวกมึงมันแปลก ๆ วิปริตกันทั้งหมดแหละ” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเกรียงไกรถึงพูดไปอย่างนั้น ได้แต่บอกตัวเอง เกลียด เกลียดไอ้หน้ากระเทยตรงหน้า


“อะไร...ใครวิปริต..มึงดิ..รีบออกไปจากบ้านกูสักทีสิวะ...ขวางหูขวางตาไปไป๊” สายสัมพันธ์พยายามไล่ให้ร่างสูงกลับไป

“ไม่กลับ...กูไม่กลับแล้ว.....ทำไม....หรือว่ามึงหวั่นไหว....กลัวผัวมึงจะรู้เข้าหรือไง” คำพูดเหยียดหยามรุนแรงนั้น ทำให้ร่างบางแหงนมองหน้าคนที่สูงกว่าทันที

วอนแล้วไอ้นี่ อยู่ดี ๆ มาหาเรื่อง นึกว่าจะดีได้นาน เอาอีกแล้วเริ่มอีกแล้ว มันต้องลองสักหน่อยแล้ว

“มึงว่าใคร...พูดให้ดี ๆ นะ...มึงว่าใครไอ้ไกร” ร่างบางปรี่เข้าหาร่างสูงสติแตกทันที

“ว่ามึงไงกระเทย...ทำไม...อยากมีผัวหรือไงหา...ไอ้ตุ๊ดเอ้ยยยย” ร่างสูงยิ้มเยาะ เข้ามาเลย คราวนี้ไม่ปล่อยเหมือนที่แล้ว ๆ มาแน่

ร่างบางเงื้อหมัดหมายจะชกให้ร่างสูงตรงหน้าล้มลงให้ได้ แต่ก็ช้ากว่าเกรียงไกร ความโมโหของร่างสูงก็มีมากไม่แพ้กัน เขาขยับหลบนิดเดียว และดึงข้อมือเล็กให้ไพล่ข้างหลังได้ทัน


“โว้ยยยยยยยยยยย แน่จริงปล่อยสิวะ มาซัดกันตัวต่อตัวเลยดีกว่า ไอ้หน้าตัวเมียไม่แน่จริงนี่หว่าโว้ยยยยยยย” ร่างบางร้องลั่น ยิ่งถูกบิดข้อมือให้หักแน่นเข้าอีก


“ไม่ปล่อย...เอาดิมึงจะทำอะไรกู” เกรียงไกรหัวเราะ สนุกกับการขัดขืนดิ้นรนนั้น


“โอ้ยยยยยยยยยยย เจ็บ ปล่อย ๆ นะเว้ย” สายสัมพันธ์ดิ้นรนไปมา เหมือนจะถูกบิดแขนยิ่งขึ้น เจ็บจนน้ำตาเล็ด

แต่ไม่ทำให้เกรียงไกรรู้ตัว ยังคงทำด้วยแรงโทสะของตัวเอง ไม่ยอมปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระได้ง่าย ๆ

จนเมื่อร่างบางทรุดลงเขาถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าทำเกินไป

ร่างสูงปล่อยมือจากการตรึงแขนร่างเล็กออก แล้วถึงมานึกเสียใจ

ร่างบางนั่งลงกับพื้น ดึงแขนตัวเองมาดูก็พบว่าเป็นรอยจ้ำแดงไปหมด


“ขอโทษนะ....ขอดูหน่อยสิ....ไหน” ร่างสูงทรุดตาม พยายามจะดึงแขนเล็ก ๆ นั้นมาดู แต่สายสัมพันธ์สะบัดหนี ทำให้เจ็บแล้วยังมาทำเป็นพูดดีอีก ตบหัวแล้วลูบหลังนี่หว่า


“ไม่ต้องมายุ่งกับกู....เอาดิ...กูแพ้มึงวันนี้แต่วันหน้าไม่แน่” ร่างเล็กมองมา อาฆาตแค้นอยู่ในใจ
ถ้าไม่ติดว่าเจ็บขาด้วยนะ จะซัดกลับให้


“ไหนดูซิ...” ร่างสูงไม่เลิกรา พยายามที่จะดึงแขนเล็ก ๆ นั้นมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง


“กูบอกแล้วไงอย่ามายุ่ง...ปล่อยยยยยยยย” สายสัมพันธ์มองมาอย่างโกรธจัด เกลียดจริง ๆ แม้แต่หน้าก็ไม่อยากเห็น


“เออ...กูไม่ใช่ไอ้หมูนี่.....ถ้าเป็นมันอะไรก็ได้หมดใช่มั้ย...รักกันนี่รักกันมาก” เกรียงไกรลุกขึ้นยืน
เป็นห่วงถึงได้ดูหรอกว่าเป็นอะไรมากหรือไม่ แต่กลับสะบัดหนี แล้วจะให้ทำยังไงทีคนอื่นเล่นด้วยหัวเราะด้วย ทีเขาเป็นห่วงไม่รู้จักสนใจ นิสัยมันแย่จริง ๆ


“เออ....มึงจะทำไม...ไอ้หมูดีกว่ามึงล้านเท่า..ไม่นิสัยเสียเหมือนมึงหรอก” ร่างบางตะโกนตอกหน้าร่างสูงอย่างเหลืออด จะดูถูกอะไรก็ได้ แต่ทำไมต้องดึงคนอื่นมาเกี่ยวข้องด้วย


“ดีใช่มั้ยไอ้ส้ม.....มันดีนักใช่มั้ย..หา..มันดีงั้นกูก็จะเลวให้ถึงที่สุดเลยแล้วกัน” เกรียงไกรทั้งดึงทั้งลากร่างเล็กเข้าบ้าน ไม่สนใจว่าร่างบางจะดิ้นรนและจิกทึ้งเขาด้วยแรงโมโหมากมายเพียงใด


“มานี่เลยยยยยยยยย มานี่เลยไอ้ส้ม...เดี๋ยวกูจะเป็นผัวมึงให้...รักมันมากใช่มั้ย...รักใช่มั้ย”
ร่างสูงคำรามลั่น ทั้งดึงทั้งลากให้ร่างบางเข้ามาในห้องได้


“ปล่อยยยยยยยยย ไอ้ไกรปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยยยยยยยยยย” ร่างเล็กบางทั้งสะบัดทั้งดิ้นรนหนี
แต่ความเจ็บที่ข้อเท้ายิ่งทำให้ทำอะไรไม่ได้อย่างที่ใจคิด


“รักมากมาเลยยยย ....รักกันมากเลยใช่มั้ย” ร่างสูงผลักให้ร่างบางล้มลงกับเตียง และตามทาบทับทันที


“ทำอะไร...ไอ้ไกรปล่อยกูนะ....โอ้ยยยยยยย ปล่อย” ร่างบางหลีกหนีการคุกคามของอีกฝ่าย
ที่ถาโถมลงมา


มือแกร่งปลดเข็มขัดตัวเองออก อย่างรวดเร็ว และรัดที่ข้อมือเนียนขาวนั้นติดกับหัวเตียง


“อย่านะ....มึงอย่าทำบ้า ๆ นะ…ไม่เอานะไอ้ไกร...” ร่างเล็กถอยหนี อย่ามาทำอะไรบ้า ๆ กับเขาแบบนี้นะ


“กลัวอะไร....จะสนองความอยากของมึงให้อยู่นี่ไง” ร่างสูงยิ้มเหี้ยม
มองร่างเล็กนั้นเหมือนเสือมองเหยื่ออันโอชะ มือแกร่ง ปลดเสื้อของตัวเองออกอย่างเชื่องช้า
ดวงตาคมทอดมองร่างเล็กบางอย่างกระหาย อยากจะทำให้เกิดร่องรอย อยากจะทำให้หลาบจำ
อยากทำให้เจ็บช้ำอย่างถึงที่สุด
****************************
"อยากให้สนองให้ล่ะสิ....อยากมากเลยสินะ"
ร่างสูงโถมทับร่างเล็กบาง
อย่างหิวกระหาย เกลียดที่สุด
ไอ้พวกวิปริต
อยากนักใช่มั้ย
อยากมากจะสนองให้

จะได้พอใจ จะได้ถูกใจ ไม่ต้องไปหาจากคนอื่นอีก
เขาจะสนองให้ สนองความต้องการให้พอใจอย่างถึงที่สุด

"อย่า............ไม่เอา....ปล่อย" ร่างบางดิ้นหนี

"ร้องทำไม...จะทำให้พอใจอยู่นี่ไง..." เกรียงไกรยิ้มเหี้ยม ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกายอย่างเชื่องช้า

"ไกร...ไกร...ล้อเล่นใช่มั้ย...ไม่ทำจริงหรอก..
แค่แกล้งให้ส้มกลัวใช่มั้ย...ส้มกลัวแล้ว..กลัวจริง ๆ นะไกร....ปล่อยส้มไปนะ" สายสัมพันธ์พยายามทำใจเย็น ตอนนี้เกรียงไกรบ้าไปแล้ว แถมขายังเจ็บอยู่ และมือก็ไม่สามารถใช้การได้ทั้งสองข้างอีก
หากทำให้ร่างสูงนี้ใจเย็นลงได้ เขาอาจจะมีทางรอดก็ได้

"ช้าไปแล้วส้ม.....มันสายไปแล้ว...ที่จะพูดอะไรกันตอนนี้" น้ำเสียงเย็นชา แต่ชวนขนลุกนั้น
ทำให้ร่างเล็กต้องถอยหนี

"อย่านะ...อย่า...อื้อออออ"
ร่างบางไม่มีสิทธิ์ร้องขออีก
เมื่อถูกครอบครองบดเบียดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อน
ที่ตามทาบทับบดเบียดลงมาอย่างหิวกระหาย


"อื้อออออออ..อะ" ใบหน้าหวาสะบัดหนี
แต่ก็ไม่รอดพ้นเมื่อถูกตามเข้าประกบครอบครองอีกครั้ง

"จะดีดดิ้นไปทำไม...หันมาเดี๋ยวนี้" มือแกร่งจับยึดคางเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา และก้มลงบดเบียดซ้ำอีกครั้ง
อยากได้รสชาดความหวานนั้นให้ถึงที่สุด
อยากลองชิมรสจากริมฝีปากอิ่มหวานคู่นี้
************************

มือแกร่งกระชากเสื้อผืนบางติดมือออกมาอย่างง่ายดาย
พร้อมกับปลดเปลื้องชิ้นส่วนเบื้องล่าง
กระชากทิ้งอย่างไม่สนใจใยดี

ริมฝีปากร้อนรุ่มควานเข้าหาความหวานจากความอุ่นร้อนภายในริมฝีปากบางนั้น

และรีบถอนออกทันที เมื่อถูกขบกัดด้วยฟันเล็ก ๆ
ที่ยังพยายามต่อต้นดิ้นรน
แม้จะแค่น้อยนิด ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

"โอ้ยยยย" ร่างสูงสะบัดหนี นี่ยังฤทธิ์มากอีกใช่มั้ย
ดี...อย่างนี้แหละดี เขาจะได้ไม่ต้องปราณีกันอีก

ร่างสูงตะโบมจูบกดฟันฝังร่องรอยไว้จนทั่วร่างบางไม่ปราณีปราศัย ก่อนจะถอนริมฝีปากออกเมื่อรู้ว่าร่างกายเริ่มจะทนการเรียกร้องไม่ไหว

"จะทำอะไรน่ะ...จะทำอะไร" ร่างเล็กจ้องมองค้าง
เมื่อเห็นบางสิ่งเบื้องหน้า
ร่างกายร้อนรุ่มของอีกฝ่ายที่แข็งขืนขึ้น

"อย่านะ....ไม่...ไม่" ร่างเล็กขยับหนีให้ห่างจากสิ่งนั้น
แต่ช้ากว่าเกรียงไกร ร่างสูงกดทับสะโพกเล็กไว้
และสอดแทรกเข้าหาภายในช่องทางอุ่นร้อนนั้น


ในทันที
แต่แทบจะไม่สามารถดึงดันเข้าไปได้

"อย่าหนีนะ...ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" เขาเองก็เจ็บเหมือนกัน ยิ่งร่างบางหนี ก็ยิ่งเจ็บมากขึ้น

"โอ้ยยยยยยยยยย ไม่เอาแล้ว...อย่าเข้าไปเลย
เจ็บจะตายแล้วววววว อย่าทำส้มเลยนะ"

หยาดน้ำใสไหลริน การต่อต้านดิ้นรนไม่เป็นผล
นอกจากจะหยุดนิ่ง ร่างกายเกร็งแน่น

ร่างสูงนิ่วหน้า ก่อนจะพยายามฝืนขยับกายเข้าไปให้ได้ และเขาก็ทำสำเร็จ เมื่อโน้มร่างกายรุมร้อนเข้าหาร่างเล็กอย่างรุนแรง ฝังลึกลงไปอย่างถึงที่สุด

ฝ่ามือร้อนรุ่มกอบกุมเบื้องหน้าของร่างเล็ก
และดึงรั้งแผ่วเบา หันเหความสนใจและ ลดความเจ็บปวดให้กับร่างบาง

ใบหน้าหวานสะบัดไปมา ขบริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยช้ำ

"โธ่เอ้ยยยยยยย" เกรียงไกรสบทแน่น ไม่สนใจถึงความเจ็บปวด และเสียงสะอื้นไห้นั่น

เขากำลังเจ็บบางส่วนของร่างกายที่สอดแทรกไม่ได้ดั่งใจ เพราะความคับแคบนั่น

"อยู่เฉย ๆ ได้มั้ย" ร่างสูงกดสะโพกมนไว้แน่น
และแทรกกายซ้ำ ๆ

เหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่เคยสัมผัสความโหดร้ายขนาดนี้

เจ็บจนชา ไม่มีความรู้สึก
ดวงตากลมหรี่ลง ลมหายใจเริ่มขาดห้วง
และดับมืดลงในที่สุด

"ส้ม...เฮ้ยยยยย ส้ม...." ร่างเล็กที่แน่นิ่งทำให้เขายิ่งขัดใจ รีบขยับการซ้ำ ๆ อีกหลายครั้ง
ก่อนจะปลดปล่อยออกมา จนเอ่อล้น
พร้อมกับหยาดหยดสีแดงสด เมื่อเขาถอนกายออกมา

"ส้ม....ส้ม....โธ่โว้ยยยยยยย" ร่างสูงรีบปลดพันธนาการที่รัดแน่นอยู่กับข้อมือของร่างเล็กออกอย่างรวดเร็ว

เป็นอะไรกัน...อย่าเป็นอะไรนะส้ม
ทำไปแล้วถึงเพิ่งมารู้สึกตัว เกรียงไกรเพิ่งมาสำนึกได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
**************************
 :oo1: :oo1: :oo1: :oo1:

ปล. ขอบคุณคับที่ช่วยบอกวิธี  :m5:

meeza31

  • บุคคลทั่วไป
 :m18: :m18: :m18:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #56 เมื่อ04-08-2007 19:56:13 »

 :impress:

จนได้สิน่า

 :a10:

รออ่านต่อไปครับ


ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #57 เมื่อ04-08-2007 20:28:54 »

 :a6: :a6: :a6:

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #58 เมื่อ05-08-2007 15:14:32 »

สงสารส้ม
รีบๆ มาต่อนะครับ
 :m15: :m15: :m15:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: แล้วก็รักเข้าจนได้ โดย aoikyosuke
«ตอบ #59 เมื่อ05-08-2007 15:44:36 »

น้องส้ม  :a6: :a6: :a6:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด