We are...คือ เรารักกัน ตอนพิเศษ ด้วยความคิดถึง100%... 16/12/13 [P.314]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: We are...คือ เรารักกัน ตอนพิเศษ ด้วยความคิดถึง100%... 16/12/13 [P.314]  (อ่าน 3213308 ครั้ง)

ทะเลหัวใจ

  • บุคคลทั่วไป
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #120 เมื่อ09-12-2010 23:00:38 »

ไอ้คิวมันยักคิ้วเป็นการทักทายผมก่อนจะโปรยยิ้มแผ่เสน่หาคาริสม่าของมัน มึงทะเลาะกับแฟนจริงรึเปล่าวะ มันทักทายพวกพี่ๆด้วยความสนิทสนมผสมกะล่อน ก่อนที่เราจะขอตัวไปนั่งข้างนอกใกล้ๆน้ำตกสาริกา กร๊ากกก จริงๆมันเป็นน้ำตกจำลองครับ



“กินไรมึง" ผมยืนค้ำหัวถามไอ้คิว
 
"ส้มตำ ลาบเป็ด ข้าวเหนียวแล้วก็ต้มแซ่บ"

"สัด นี่ร้านกาแฟ" ผมยิ้มขำแล้วผลักหัวไอ้คนที่นั่งดูเมนูอมยิ้มไปด้วย กวนตีนทุกเวลาจริงๆ

"อันนี้รสชาดเป็นไงวะมึง" มันชี้รูป ไอซ์มอคค่า อืม ผมชอบกาแฟลาเต้มากกว่า แต่มอคค่าก็นุ่มลิ้นดีถ้าคุณเป็นคนที่ชอบกลิ่นกาแฟผสมช๊อกโกแลตน่ะนะ ปกติไอ้คิวมันจะดื่มเอสเปรสโซ่เข้มๆแต่วันนี้กระแดะมั้ง


ไอ้คิวมันเป็นลูกค้าประจำของร้าน มันสนิทกับพี่ๆที่ร้าน ก็พวกผมเป็นเพื่อนกันมากี่ปีละ มันมาร้านนี้กี่พันครั้งแล้วก็ไม่รู้ อ่อ ไอ้เพื่อนอีกสามตัวก็เหมือนกัน


"ไม่รู้ แดกที่มึงเคยแดกนั่นแหละ"

"พูดจากับลูกค้าดีๆหน่อย เดี่ยวบอกผู้จัดการไล่ออกเลยสัด"

"เสียใจ กูหลานเจ้าของร้านเว้ย" ผมชอบมาขลุกอยู่ที่ร้าน มานั่งเขียนรูปมุมนั้นมุมนี้บ้าง บางครั้งก็หอบรายงาน หอบคอมฯมานั่งทำ ส่วนเรื่องช่วยก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับ เคยพยายามที่จะชงกาแฟแล้ว แต่เป็นอะไรที่กากมาก แก้วแตกไปเกือบโหล รสชาดแบบว่าเลียเสาหินยังรู้สึกดีกว่า


ก็เลยผันตัวเองมาคอยช่วยเก็บโต๊ะ ช่วยเสิร์ฟบ้าง รับลูกค้าบ้าง แม้พี่ๆในร้านจะบอกว่าแค่น้องพีมนั่งเฉยๆก็เป็นกำลังใจให้ทุกคนได้แล้ว ก็ไม่รู้ว่าพี่เค้าหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ หรือมีนัยแอบแฝงว่า มึงอยู่เฉยๆเห้อ


"อืม เอาอันนี้แหละ"


"แค่นี้หรอ เอาเค้กด้วยดิ พี่อ้อมได้สูตรมาใหม่นะมึง ลองๆ"

"มึงเลี้ยงป่ะเนี่ย"


"เออ ถามมาก ไม่ต้องแดก" ผมดึงเมนูออกจากมือไอ้คิวแล้วเอาเคาะหัวมัน คนจะเลี้ยงทำเป็นลีลา จริงๆไอ้คิวมันก็กินฟรีตลอด ก็ใครจะเก็บตังค์เพื่อนรักของหลานเจ้าของร้านละครับ ^^ 



"พี่หนิงสุดสวยคร้าบ ไอซ์มอคค่าไม่ใส่วิปปิ้ง เค้กส้มแล้วก็…."

"ลาเต้ร้อนใช่มั้ยคะ"

"ถูกต้องนะคร้าบบบ รู้ใจพีมอีกแล้ว นี่ถ้าไม่ติดว่าพี่หนิงหมั้นแล้ว พีมจีบนะเนี่ย"

"ปากหวานไปทั่วแหละน้องพีม เจ้าชู้แบบนี้พี่ไม่ชอบหรอก"


"โหยย เจ้าชู้ที่ไหนกัน พีมออกจะจริงใจ" พี่หนิงยิ้มให้ผมก่อนจะไปทำหน้าที่บาริสต้าหลังเครื่องชงกาแฟ พี่หนิงเป็นบาริสต้าที่เก่งมาก อาร์ตลาเต้แต่ละถ้วยที่พี่หนิงทำเรียกว่ามาจากหัวใจเลยละครับ ส่วนฝีมือการทำขนมของพี่อ้อมก็หาตัวจับยากเพราะพี่อ้อมถนัดทั้งขนมเทศขนมไทย


"อ้าวน้องพีม มาตั้งแต่เมื่อไรคะ"

"โหยยย อะไรกันครับคนสวย ผมมาตั้งนานแล้ว น้อยใจวะไม่เห็นเรา"

"แหม น้องพีม ก็พี่ไปเสิร์ฟลูกค้าข้างนอกนิคะ แล้วน้องแทนมามั้ยอ่ะ"

"ยัยแนน" พี่หนิงเรียกน้องสาวเสียงดุแต่พี่แนนหันมายิ้มซุกซนให้ผม พี่แนนเธอปลื้มไอ้แทนครับ มาร้านทีไรสองคนนี้ก็แซวกันตลอด ก็แค่เล่นๆขำๆเพราะพี่แนนมีแฟนแล้ว พี่แกคงเห็นว่ามันหล่อเลยเอ็นดูละมั้ง แต่ไม่แน่นะถ้าไอ้แทนมันพาแฟนมา พี่แนนอาจจะชอบแฟนไอ้แทนก็ได้ หึหึ


"ไอ้แทนไม่มาครับ มาแต่ไอ้นั่นอ่ะ ดูแก้ขัดก่อนดิพี่" ผมเท้าศอกพิงหลังกับเคาร์เตอร์ พยักหน้าบุ้ยปากไปทางไอ้คิวที่กำลังคุยโทรศัพท์หน้าเครียดอยู่นอกร้าน ตอนนี้ไอ้คิวแทบจะมุดเข้าไปในโทรศัพท์ตะโกนใส่หูคนปลายสาย มันคุยกับใครวะ


"หล่อขั้นเทพอย่างน้องคิวพี่ไม่ชอบหรอกคะ พี่ชอบหล่อใสๆแบบน้องแทนมากกว่า" พี่แกหัวเราะคิกคักแล้วเดินเข้าหลังร้าน

"ได้แล้วคะลาเต้ร้อน ไอซ์มอคค่าแล้วก็เค้กส้มของน้องพีมสุดหล่อ"

"ขอบคุณคร้าบ เดี๋ยวกินเสร็จพีมมาช่วยนะ"

"ตามสบายเถอะคะน้องพีม ไม่ต้องช่วยหรอก"

 

"อ่ะมึง" ผมวางแก้วกาแฟกับจานเค้กลง ไอ้คิวเงยหน้าขึ้นมาพยักหน้ารับ แล้วก็คุยโทรศัพท์ต่อ ผมทำปากพะงาบๆถามมันว่าคุยกับพี่เจนหรอ มันส่งเสียงอือในลำคอ

“ผู้หญิงที่ไหนเจน คิวอยู่กับเพื่อน”

“เฮ้ย พูดอะไรก็เชื่อกันบ้างดิ อย่าชวนทะเลาะ”


“อยู่กับไอ้พีม เจนจะฟังเสียงมันมั้ย” ผมเงยหน้าจากแก้วลาเต้อุ่นๆหอมๆขึ้นมามอง เพราะได้ยินชื่อตัวเองในบทสนทนา หน้าไอ้คิวหงิกได้ ผมก็ได้แต่นั่งฟังมันไปเรื่อยๆ ปัญหาของตัวเองยังไม่มีปัญญาแก้ จะเอาสมองที่ไหนไปช่วยเพื่อนแก้ปัญหา

“ถ้าคิวเลวแล้วเจนทนทำไม ทำไมไม่ไปรักคนดีๆ”


“คิวไม่ได้ไล่ จึ๊บ อย่าร้องไห้ดิ” มันเริ่มดราม่าขึ้นทุกทีๆแล้วครับ มันจิ๊ปากส่งเสียงขัดใจไม่เว้นเลย เหมือนฝั่งสาวเจ้าจะเริ่มเล่นบทโศก ผู้ชายเหี้ยๆเลวๆอย่างมัน สุดท้ายก็มาตายเพราะน้ำตาผู้หญิงทุกที ใจนึงผมก็สงสารพี่เจนนะ ที่พี่เค้าทนเจ็บอยู่แบบนี้ก็คงเพราะรักไอ้คิว


แต่บางทีพี่เจนก็น่าจะคิดได้ ว่าที่ถืออยู่มันคือไฟรู้ว่ามันร้อนมันอันตรายก็ควรจะปล่อยมือ ตัดใจแล้วหันมารักตัวเองดีกว่า มันอาจไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่น่าจะยากเกินความสามารถของมนุษย์นะผมว่า


สร้างยานอวกาศยากกว่านี้หลายล้านเท่าเขายังทำได้ แค่เลิกรักคนที่เขาไม่รักเราก็น่าจะทำได้อาศัยความตั้งใจและเวลาอีกนิดหน่อยน่าจะเวิร์คนะ


“เจนเลิกร้องไห้ ก็ได้ๆเดี๋ยวคิวไปหา อืม แค่นี้ก่อนนะ”  ไอ้คิวกดวางสายพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ มันซัดน้ำเปล่าที่ผมยกมาให้หมดเกือบครึ่งขวด ร้อนหรือคอแห้งวะเพื่อน



“ไงมึง”

“เลิก!!! กูจะบอกเลิกเจนวันนี้ แม่งเซ็งโว๊ยยยย เดี๋ยวกูคบผู้ชายเลยสัด”

“แค่ก แค่ก เชี่ย มึงพูดไรวะ”

“ทำไมวะ ทีไอ้แทนกับไอ้ฟ่างมันยังคบกันได้เลย มึงไม่รู้อะไรพีม มึงว่าพวกกูเจ้าชู้เสือผู้หญิง มึงเจอไอ้ฟ่างนะ พวกกูเด็กๆเลยเหอะ แล้วไง มันยังกลายมาเป็นเมียไอ้แทนเลย” มึงอย่าพูดเป็นเล่นไปไอ้คิว เดี๋ยวผีผลักมึงอาจจะมีเนื้อคู่เป็นผู้ชายก็ได้


“แล้วมึงจะไปเป็นเมียใคร เป็นเมียกูหรอ หึหึ” มันเหยียดปากมองผมแบบดูถูกดูแคลน

“อย่างกูไม่มีวันลดตัวลงไปเป็นเมียใครโว๊ย อีกอย่างพูดแล้วอย่าโกรธนะพีม มึงหน้าตาน่ารักก็จริง แต่มึงเป็นสิ่งมีชีวิตสิ่งสุดท้ายบนโลก ที่กูคิดจะผสมพันธุ์ด้วย ฮ่าฮ่า”

“ฆวย” เกิดมาไม่เคยรู้สึกเสียเซลฟ์มากเท่านี้มาก่อนในชีวิตครับ ไอ้คิวที่ขึ้นชื่อว่าคลำไปไม่มีหางมันฟันหมด ยังไม่แลเหลียวผมเลย มันหัวเราะชอบใจทั้งที่เค้กเต็มปาก มึงเปลี่ยนโหมดอารมณ์เร็วมาก


“คิว มึงคิดยังไงเรื่องไอ้แทนวะ” อยู่ๆผมก็อยากรู้แต่ก็กลัวในเวลาเดียวกัน ผมอยากรู้ว่าไอ้คิวมันคิดยังไงกับเรื่องแบบนี้

“คิดอะไรยังไง ไอ้ที่มันคบกับไอ้ฟ่างนะหรอ”

“อืม”


“กูก็ตกใจสิ มึงสนิทกับไอ้แทนใช่มั้ย แต่กูสนิททั้งไอ้แทนทั้งไอ้ฟ่าง แล้วแม่งวันก่อนกูยังเห็นมันแดกเหล้าเอาหญิง เห็นมันวิ่งเตะกัน พอมาอีกวันมาบอกว่าได้เสียเป็นเมียผัวกันซะแล้ว เฮอะ กูอยากจะชกหน้าแม่งซักหมัด”

“มึง โกรธมัน?”

“โกรธดิ โกรธที่ไอ้แทนไม่เลือกมึงแต่เลือกไอ้ฟ่าง”

“เหี้ยคิว”

“ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรนะพีมนะ เดี๋ยวกูหาผู้ชายดีๆคนใหม่ให้”  ไอ้คิวตบโต๊ะ ปล่อยฮาและก้มลงดูดมอคค่าด้วยกิริยาสถุน โบราณว่าอย่าถือคนบ้า ผมเลยต้องบอกตัวเองว่าอย่าถีบหน้ามัน


“แล้วถ้า…วันนึงกูเกิดเรื่องแบบไอ้แทนละ มึงจะว่าไง”

“หมายถึงมึงจะมีแฟนเป็นผู้ชายนะเหรอ”

“ก็ ประมาณนั้น”

“นั่นแหละคือความตั้งใจสูงสุดในชีวิตกู กร๊ากกก เอาเลยกูสนับสนุน ฮ่าฮ่า กูขอแนะนำไอ้ภูมิ” ลาเต้แทบออกจมูกครับ ทำไมต้องไอ้ภูมิวะ เหี้ยเอ๊ยยย ไอ้คิวมึงแทงใจดำกู

“สัด ตกลงมึงจะบอกเลิกแฟนช่วงลอยกระทงเลยใช่มั้ย”ผู้นำด้านการเปลี่ยนเรื่องต้องยกให้เขาละ นายพีมมือวางอันดับหนึ่งแห่งลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา

“เออ เก๋าดี ไทยๆ  เชี่ยพีม กูมีเรื่องจะถามเหมือนกัน กูสงสัยมานานแล้วมึงไม่ชอบไอ้ภูมิหรอวะ”


พรวดดดดด   แค่ก  คราวนี้ลาเต้พุ่งออกทั้งปากทั้งจมูกเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ

 
"เฮ้ย อะไรวะ ถามแค่นี้มึงถึงกับพ่นลาเต้ใส่หน้ากูเลยหรอ”


“ทำไมมึงถามแบบนั้นวะ” มันยักไหล่


“ก็เวลามึงเจอไอ้ภูมิที่ไร มึงดูเงียบๆหน้าก็หงิก ทำไมวะหรือเป็นเพราะเรื่องศึกรักแรกพบ”


“สัด มึงเอาอะไรมาพูด กู ก็ ก็ปกติ”




ที่กูไม่ปกติไม่ใช่กูไม่ชอบมัน แต่เพราะกูชอบมันต่างหากโว้ย



“มีใครว่ามึงไม่ปกติรึไง อย่างมากก็แค่โรคจิตอ่อนๆฮ่าฮ่า"

“ถ้ากูโรคจิต มึงก็วิตถารแล้วสัด”


“เออๆไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ยังไงก็เพื่อนๆกันทั้งนั้น ไอ้ภูมิมันก็ไม่ได้ทำอะไรมึง….หรือมันทำ” ไอ้คิวหรี่ตาโน้มตัวข้ามโต๊ะ ยื่นหน้ามาจ้องตาผม ผมก็ชักจะเริ่มหลุกหลิกอยู่ไม่นิ่ง กูอยากร้องไห้ T_T


เปล่า ก็คนเพิ่งรู้จักกัน จะให้คุยอะไรวะ”


“แน่นะ”

“เอ๊อออ มึงเซ้าซี้วะคิว กูปวดฉี่ เดี๋ยวมา”  ไม่ได้ปวดฉี่แต่อยากหลบหน้าไอ้คิว แม่งถามตรงประเด็นชิบหาย
ผมเลี่ยงไปทำใจ คุยเล่นกับพวกพี่ๆนิดหน่อย ตั้งสติได้เลยกลับมาหามัน ไอ้คิวกำลังกดโทรศัพท์ผมเล่น


“พีม เมื่อกี้มีคนโทรมา”

“ใครวะ”

“ไม่รู้ เห็นชื่อเจ้านาย กูรับแล้วแต่แม่งไม่คุย”

“ห๊า” ชิบโหง เจ้านาย ก็ไอ้ภูมิน่ะสิ มันไม่ได้บังคับผมให้เมมชื่อมันว่าเจ้านายหรอกครับ แต่มันเอาไปเมมเองเลย ถึงจะลบมันก็เอาไปเมมใหม่ เลยปล่อยแม่งเลยตามเลย ส่วนมันจะเมมชื่อผมไว้ว่าอะไร ใครแฮกผ่านรหัสไอโฟนมันได้ ก็อย่าลืมมากระซิบบอกผมด้วยนะครับ


“มึงตกใจอะไรวะ”


“อ่อ  เปล่าๆพอดีเขาเป็นลูกพี่สาวแม่ของน้าสะใภ้ลุงกูน่ะ”เกิดไควชั่นมาร์คประมาณสามร้อยโหลบนหนังหน้าไอ้คิว


“งั้นเดี๋ยวกูไปโทรศัพท์แปปนะ มึงแดกเค้กรอไปก่อน” ผมรีบวิ่งไปหลังร้าน หามุมสงบแล้วกดโทรออกหาเบอร์ที่รับล่าสุด พร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมคราม แล้วกูจะตื่นเต้นทำไมวะเนี่ย แค่คุยโทรศัพท์เองนะพีม นอนร่วมเตียงกับมันมึงก็เคยมาแล้ว
รอเสียงสัญญานดังสามสี่ครั้งก็มีเสียงดุๆทักทายผม


(ทำไมไม่รับโทรศัพท์กู)


“กูเข้าห้องน้ำ มึงมีไร”


(ถ้าไม่มีอะไร เจ้านายจะโทรหาคนรับใช้ไม่ได้รึไง) ผมพอจะรู้แล้วว่ามันเมมชื่อผมว่าอะไร

“เออ แล้วเจ้านายมีอะไรให้กระผมรับใช้ขอรับ” ชักหมดอารมณ์ยินดีเพราะเสียงโคตรกวนตีนของมันนี่แหละ

(ดีมาก)


“เชี่ยภูมิ มึงว่างมากหรอห๊ะ เอาเวลาไปเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียมึงไป” ดีกว่ามาปั่นหัวกูให้ใจกูสั่นเล่นๆ


(หึหึ)

“ขำไรวะ กูไม่ใช่ก่อนบ่ายคลายเครียดนะเว้ย”


(มึงโกหกกู)

“โกหกเรื่องไรวะ”ไอ้นี่แม่งเปลี่ยนน้ำเสียงและหัวข้อสนทนาเร็วเกินไปมั้ย กูตามอารมณ์ไม่ทันโว้ย

(เรื่องที่มึงขับรถไม่เป็น) ป๊าดดดด กูนึกว่ามึงลืมไปแล้ว

“ก็กู กูไม่ได้ตั้งใจ แล้วมึงเพิ่งนึกได้หรอวะ”ผมเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายรุกบ้าง ไอ้ภูมิมันรู้เรื่องตั้งแต่วันก่อนโน้นนน แต่เพิ่งมาทวงความผิด


(มึงจะโดนไม่ใช่น้อยพีม)


“เออ รู้”




“………….…..” เงียบ


(……………….)และเงียบ


(เลิกเรียนแล้วทำไมไม่มาห้องกู) อีกครั้งที่มันพูดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ซอ ระนาดขิมอะไรทั้งสิ้น  แม่งนึกคึก นึกอะไรได้มันก็พูด กูก็งงเป็นนะมึง


“อ้าว กูจะไปรู้เหรอ มึงไม่ได้บอกกูนี่หว่า”


(แค่นี้ต้องให้บอก คิดเองไม่เป็นรึไงวะ หน้าที่น่ะหน้าที่)เสียงมันไม่มีความดุหลงเหลืออยู่ แต่เป็นน้ำเสียงกวนประสาทมาแทน



“เออๆพรุ่งนี้กูจะทำโอทีชดเชยให้ ยันสว่างเลยมั้ย”


(อย่าดีแต่ปาก) กูไม่ใช่บิ๊กแอส


“………………..”ผมเงียบ


(……………………..)มันก็เงียบ


(เงียบทำไม)


“แล้วมึงเงียบทำไม”

(ไม่มีไรจะคุย)


“แล้วทำไมไม่วาง บ้านผลิตบัตรเติมเงินหรอมึง” พูดไปผมก็ต้องอมยิ้ม นึกหน้าไอ้ภูมิตอนนี้คงหงิกๆคิ้วขมวดอยากตบกบาลผมแน่ๆที่ย้อนมัน


(ไม่ได้ผลิต แต่กูยังไม่อยากวาง) ไปแล้วววววววว ไปหาไอ้ภูมิแล้วใจไอ้พีม เจอประโยคนี้เข้าไปถึงมึงไม่ตั้งใจแต่กูขอคิดอะไรหน่อยก็แล้วกัน


“ภูมิ” กูตัดสินใจแล้ว ในเมื่อเก็บความรู้สึกไว้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ในเมื่อรู้ใจตัวเองขนาดนี้ ไอ้พีมขอเสี่ยงซักครั้งเถอะว๊ะ กูจะสารภาพความรู้สึกกับมึงภูมิ




(มีไร)





“มากินกาแฟบ้านกูมั้ย”






TBC>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>




……………………………………………………


แป่ว จะบอกทั้งทีมันต้องต่อหน้าสิคะถึงจะแมน วะฮะฮ่า  ตอนนี้มาแบบเบาๆปล่อยพีมเล่าวงเวียนชีวิตมันไป แต่อีกไม่นานของจริงกำลังมาแล้วนะคะ ส่วนตอนที่แล้วมีคนถามเรื่องเบียร์เยอะมาก

ก็ได้ไปปลุกปล้ำ เค้นคอถามมาแล้วว่าตกลงเบียร์คิดซัมติงกับพีมรึเปล่า น้องเบียร์ถึงกับเหวอเลยคะ เบียร์บอกว่าแค่มีความรู้สึกดีๆให้ไม่จำเป็นต้องคิดในเชิงชู้สาว ก็คิดกับพีมแบบเพื่อนแค่นั้นเองคะ ไม่มีอะไรในกอไผ่ กอกล้วยแน่นอน คอนเฟิร์มมมม
ตอนหน้าถึงตาน้องภูมิชี้แจงแถลงไขถึงเรื่องราวต่างๆบ้าง ปล่อยพีมรุกอยู่ฝ่ายเดียวท่าจะไม่ไหว อดทนรออีกไม่นานเกินรอ คลอเคลียแน่นอนคะ ^___^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-06-2011 14:58:43 โดย ทะเลหัวใจ »

pattybluet

  • บุคคลทั่วไป
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #121 เมื่อ09-12-2010 23:17:22 »

 :mc4: แมนมากๆน้องพีม คราวก่อนขอไปนอนกะเค้า
คราวนี้ชวนมากินกาแฟที่บ้าน ให้มันได้งี้ดิ :z1:
น้องภูมิ อย่าทำให้คนอ่านผิดหวังนะ จัดเต็มด่วนๆๆๆๆ  :impress2:

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #122 เมื่อ10-12-2010 00:05:21 »

พีมนี่น่ารักดีนะ ดูก๊งๆๆ เอ๋อๆๆ  ว่าแต่ภูมิไม่รู้สึกอะไรกับพีมมั้งเลยเหรอ

ออฟไลน์ hotladyanyavee

  • ขึ้นจากเกาะ มาใช้ชีวิตบนอ่าวนาง มันก็อินดี้ไปอีกแบบ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-10
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #123 เมื่อ10-12-2010 00:27:12 »

อ่านสามตอนรวด น้องพีมชอบน้องภูม อ่านตอนสิบก็ลุ้นว่า น้งพีมจะบอกรัก น้องภุมิไหงมาชวนกินกาแฟซะงั้น

ออฟไลน์ dragonnine

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 504
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-16
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #124 เมื่อ10-12-2010 20:02:17 »

รอลุ้นต่อไป...... สนุกอะครับ

ออฟไลน์ naneku

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #125 เมื่อ10-12-2010 20:47:11 »

ติดตามทั้งใน Dek-D และ TBL ค่ะ สู้ๆ สนุกมากเลย ชอบมากค่ะ

ออฟไลน์ Tumz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-4
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #126 เมื่อ10-12-2010 23:17:06 »

ตอนนี้อ่านแล้ว อยากกินกาแฟ :z1:

ร้านพีมอยู่ไหนหว่า............  จะตามไปชิมกาแฟ

ขอเป็นมอคค่าเย็นกับเค้กส้ม หรือเอสเปรสโซกับเคกชอกโกแลตดีนะ o13



รอตอนต่อไปครับผม  :bye2:

ออฟไลน์ PEENAT1972

  • Red Rhino
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +563/-106
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #127 เมื่อ10-12-2010 23:53:11 »

แวะมาจองที่รอตอนต่อไป 555 สนุกดีค่ะ

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +397/-1
Re: We are...คือ เรารักกัน ตอนที่ 10
«ตอบ #128 เมื่อ11-12-2010 12:04:09 »

เต้นรอสวยๆ  :z2:

ทะเลหัวใจ

  • บุคคลทั่วไป
 
                                                         

   ตอนที่ 11…. By PooM



“พ่อมึงสิเตี้ย ไอ้สัด” ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าด่าผมแบบนี้ แล้วไอ้เตี้ยนี่เป็นใคร ผมกำคอเสื้อมันแน่น ข่มอารมณ์โมโหที่อยากจะซัดหน้ามัน ผมจ้องตามันด้วยดวงตาแข็งกร้าวชนิดที่ใครมองต้องหัวหด แต่มันก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลัวเกรงอะไรเลยแถมจ้องผมกลับอีกต่างหาก


แล้วผมก็นึกอะไรดีๆขึ้นมาได้ แค่เรียกมันว่าเตี้ยยังของขึ้นขนาดนี้ แล้วถ้า…..



“หึ ปากดีนิ อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วกูจะไม่กล้าทำอะไรนะ” ได้ผล ตาโตๆของมันเบิกกว้างกว่าเดิม ผมรู้ว่ามันเป็นผู้ชาย ถึงไอ้หมอนี่จะเตี้ยกว่าคนปกติ ถึงมันจะตาโตๆปากส้มๆ แต่ผมก็ไม่ได้โง่ตาถั่วจนแยกแยะเพศไม่ออก ผมยิ้มกวนตีนมันและยังไม่ทันได้ตั้งตัว ตีนไอ้เตี้ยก็เตะน้องชายสุดที่รักของผมเต็มแรง



สองวันเต็มๆที่ผมต้องขาดเรียนเพื่อรักษาร่างกายให้คงสภาพเดิม แค่นึกถึงหน้าไอ้เตี้ยผมก็อยากจะฆ่ามันให้ตายคามือ
ผมบังคับขู่เข็ญไอ้แทนให้พาไปหาไอ้เตี้ยนั่น แต่มันก็ไม่ยอมบอก เอาแต่ปกป้องเพื่อนอยู่ได้ แล้วกูไม่ใช่เพื่อนมึงหรอสัด


ผมเลยต้องงัดไม้ตายเอาพี่ชายมาอ้าง ก็ข้าวฟ่างนั่นแหละ ถ้าไอ้แทนไม่ยอมพาผมไปหาไอ้เตี้ยก็อย่าหวังว่าจะได้ใกล้ไอ้ฟ่างอีก หึ ไอ้แทนมันไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว


ผมไม่ได้คิดวางแผนอะไรไว้ว่าจะแก้แค้นไอ้เตี้ยยังไง แต่ไม่กระทืบมันหรอก ไม่อยากรังแกลูกหมาตาดำๆ   แค่อยากจะเอาคืนให้สาสม วันที่ผมลากมันไปโกดังที่สมุทรปราการ จริงๆแล้วผมแค่แวะมาดูว่าลูกน้องพ่อเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยรึเปล่า เพราะผมเพิ่งเอาคนมากระทืบที่นี่  ไอ้เวรนั่นอยากกวนตีนดีนัก ป่านนี้ยังนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่มั้ง



ไอ้เตี้ยมันดูหลอนๆคงคิดว่าผมจะพามันมาฆ่าหมกป่า ตอนแรกแม่งโวยวายลั่นรถแต่พอผมตวาดเข้าหน่อย หัวหดเงียบเป็นเป่าสาก หึ



พอมาถึง ผมก็นึกอะไรดีๆออก อยากซ่าส์นักใช่มั้ย งั้นก็มาซ่าส์ใกล้ๆมือใกล้ๆตีนกูดีกว่า ตอนนั้นหน้ามันโคตรตลก ผมบอกให้พูดให้ทำอะไรก็ทำ สะใจดีชิบหาย มันคงกลัวผมมาก หึ ก็สมควรแล้วมันอยากริลองของกับคนอย่างไอ้ภูมิดีนัก



แต่จะว่าไปไอ้เตี้ยมันก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาวอะไรหรอก แต่ที่มันยอมคงเป็นเพราะมันไม่ชอบมีปัญหา ถ้าเป็นผมเหรอ หึ อย่าฝันเลย อยู่ๆต้องมาคอยรับใช้ใครก็ไม่รู้ แต่ไอ้เตี้ยมันก็ทำ มันคงไม่ค่อยขัดใจใครหรือจะพูดง่ายๆ มันเป็นพวกปฏิเสธคนไม่เป็น แม้กระทั่งกับผมที่แกล้งมันสารพัด




วันนั้นผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งมันไว้ที่ห้างหรอกนะ  แต่ผมกับหมิวเราใช้เวลารำลึกความหลังกันนานไปหน่อย พอนึกได้ หน้าเอ๋อๆของไอ้เตี้ยก็ลอยเข้ามาในหัว ผมบึ่งรถกลับมาแต่รู้ว่าคงไม่ทันเพราะมันสี่ทุ่มกว่าแล้ว ห้างคงปิดแล้ว และได้แต่หวังว่ามันคงไม่บื้อรออย่างที่ผมบอกจริงๆ




แต่วันต่อมาผมก็ได้รู้ว่ามันนั่งรอผมสี่ชั่วโมงเต็มๆ




ผมพามันมาค่ายมวย  ผมชอบมาซ้อมมวยเพราะเบื่อพวกกีฬากิ๊กก๊อก อีกอย่างงานอดิเรกผมก็มีเรื่องชกต่อยเป็นประจำ ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมตลอดเวลา ถึงจะเรียนคาราเต้ ยูโด เทควันโด้ก็เหอะ ก็บอกแล้วว่ามันน่าเบื่อ


ไอ้เตี้ยดูจะตื่นเต้นกับสถานที่แปลกใหม่ ระหว่างซ้อมผมก็มองมันที่นั่งเล่นโทรศัพท์ ไอ้เตี้ยเป็นคนที่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าชัดเจน เดี๋ยวมันก็ยิ้ม เดี๋ยวทำหน้าบึ้ง บางทีก็หัวเราะเหมือนถูกใจอะไรนักหนา


มันคงคิดว่าผมไม่เห็นมั้งถึงได้หยิบไอโฟนของผมขึ้นมา แต่แล้วมันก็ทำหน้าหงุดหงิด บ่นงึมงำๆแล้วก็เหมือนจะหันมาด่าอะไรผมซักอย่าง หึหึ เวลาไอ้เตี้ยมันโมโหหรือถูกผมขัดใจ หน้ามันตลกดีครับ


ตอนกลับมันบอกว่าหิวข้าว เลยแวะกินบะหมี่เข้างทาง จริงๆผมไม่ใช่คุณชายติดหรูอะไรหรอก ผมชอบชีวิตแบบธรรมดาๆอะไรก็กินได้ทั้งนั้น แต่บางอย่างที่มันอาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอื่น แต่สำหรับผมบางครั้งมันก็ไม่ชิน เวลามากินอะไรแบบนี้ ข้าวฟ่างไม่ก็ไอ้เบียร์จะสั่งให้



ไอ้เตี้ยมันอยากหัวเราะผม ผมรู้ ทำไมวะ ก็คนมันไม่เคย ผิดเหรอ สั่งก๋วยเตี๋ยวไม่เป็นมันผิดรึไง พอได้บะหมี่มาไอ้เตี้ยแม่งก็โซ้ยใหญ่เลย ผมก็เงอะงะ เห็นมันใส่อะไรก็ใส่ๆตามมันไป แต่แค่คำแรก แม่งเอ๊ย เผ็ดชิบหาย ไม่ได้ใส่พริกเยอะซักหน่อย



ผมกลัวไอ้เตี้ยมันจะรู้ว่าผมกินเผ็ดไม่ได้ มันต้องหัวเราะเยาะผมแน่ๆ แต่มันแค่ยิ้มแล้วสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มันยื่นมือที่เย็นเฉียบมาแตะริมฝีปากผมเพื่อช่วยบรรเทาอาการเผ็ด


ผมสบตากับมัน ดวงตากลมๆสีดำ ตามันใสแจ๋วบริสุทธ์


และเป็นมันที่ตั้งสติได้ก่อนแล้วรีบชักมือกลับไป มันหน้าเอ๋อเหรอหราทำตัวไม่ถูก ส่วนผมยังรู้สึกเผ็ดและรู้สึกแสบที่ริมฝีปาก แต่ว่าร่องรอยของความเย็นกลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ทำให้ผมรู้สึกดี



ไอ้เตี้ยดูจะหงุดหงิดที่เห็นผมนั่งอยู่ในผับ ตลอดเวลามันไม่มองหน้าผม คงกลัวว่าผมจะประจานคลิปลับของมันมั้ง ผมเพิ่งรู้ว่าไอ้เตี้ยมันเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มไอ้แทน เพราะตั้งแต่รู้จักพวกไอ้แทนไอ้คิวมาเวลามีเรื่องก็จะเห็นไอ้แทน ไอ้คิว ไอ้เชน ส่วนไอ้ปันมันก็โผล่มาบ้างเป็นบางครั้ง จนผมคิดว่ากลุ่มมันมีแค่สี่คนไม่เคยเห็นไอ้เตี้ยโผล่หัวมาซักครั้ง สงสัยมันจะรักสงบจริงๆ



พวกมันช็อคเรื่องไอ้แทนกับข้าวฟ่างไม่น้อย แต่สุดท้ายคำว่าเพื่อนก็ทำให้มันมองข้ามเรื่องเล็กๆน้อยๆและยอมรับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นได้


ก็เหมือนผมตอนที่รู้แรกๆ พวกมันเป็นคนใกล้ตัว คนนึงคือเพื่อนสนิทอีกคนเป็นทั้งเพื่อนและพี่ชาย แล้วแม่งพวกมันทั้งเจ้าชู้ เสเพล เพลย์บอย แต่อยู่ๆกลับมารักกันเอง แต่ผมจะว่าอะไรได้ละ หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองแต่ถ้าข้าวฟ่างบอกว่าสามมันก็ต้องเป็นสาม



ใครๆก็อิจฉาผม บอกว่าชีวิตผมแม่งโคตรเพอร์เฟค อยากได้อะไรก็ได้ มีพร้อมทุกอย่าง แค่เอ่ยปากของที่ต้องการก็มากองอยู่ตรงหน้า แต่จะมีใครรู้บ้างว่าจริงๆแล้วผมก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ผมก็เจ็บเป็น ร้องไห้เป็น สิ่งของพวกนั้นมันอาจจะสนองความต้องการของผมก็จริง แต่มันก็แค่ชั่วคราว มันไม่ได้ทำให้ผมมีความสุขจริงๆเลยซักนิด



จนหลายครั้งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนที่ไม่มีอะไรเลย




ส่วนความรักน่ะเหรอ หึ เหมือนผมจะเคยมี แต่มันก็นานมาแล้ว และไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้เจอมันอีกสักครั้ง



ผมสงสารเด็กที่ต้องมาทำงานดึกๆแบบนั้น พวกเขายังเป็นเด็ก เป็นวัยที่ต้องได้รับการปกป้องดูแลจากพ่อแม่ ไม่ใช่ถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียว ผมรู้ดีว่ามันทรมานแค่ไหนและมันยังฝังใจผมเรื่อยมา ผมเหมาดอกกุหลาบจากเด็กคนนั้น ถึงจะถูกเด็กคนนั้นเข้าใจผิดคิดว่าผมกับมันเป็นแฟนกัน แต่ผมกลับไม่ปฏิเสธ ไอ้เตี้ยมันมองผมงงๆ ผมเลยยื่นกุหลาบให้มัน



มันนั่งอมยิ้มมองดอกกุหลาบเฉาๆกำนั้นตลอดทาง



มันคงไม่รู้หรอกว่าผมก็แอบยิ้ม



และมันก็คงไม่รู้อีกเหมือนกันว่าผมตั้งใจจะซื้อให้มัน


ผมยอมรับว่าสับสน แต่ผมมันพวกไม่ชอบหลอกตัวเอง รู้สึกยังไง คิดยังไง ผมก็จะไม่โกหกตัวเอง


จะไม่โกหกใจตัวเองว่าผมคงชอบมันเข้าแล้ว ผมคงชอบไอ้เตี้ยนี่แล้วจริงๆ


แม้จะยังไม่แน่ใจว่าชอบแบบไหนก็เหอะ



คืนนั้นผมแค่อยากจะแกล้งมันแต่ดันซุ่มซ่ามสะดุดขาโต๊ะ ล้มลงไปทับไอ้เตี้ยที่นอนอยู่บนโซฟา ผมสบตากับมันอีกแล้ว ตากลมๆของมันดูตื่นๆ ผมไม่รู้ว่าเราสบตากันนานเท่าไร แต่ที่รู้คือถ้าไม่มีผ้าห่มกั้นมันคงได้ยินเสียงหัวใจของผมที่เต้นแปลกไป



และถ้ามันไม่ผลักผมออก ผมก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าจะไม่ทำอะไรมัน



ผู้ชายห่าไรวะขนตาโคตรยาว หน้าเวลาปกติของไอ้เตี้ยว่าฮาแล้วแต่ตอนหลับยิ่งตลก มันนอนดูดปากเสียงดังแจ๊บๆ แถมยังน้ำลายยืดอีก ยี้  ผมยืนมองท่านอนแปลกๆของมัน ก่อนจะตัดสินใจเอาเท้าเขี่ยๆ แต่แม่งขี้เซาชิบ


“ไอ้เตี้ย ตื่น” ผมยังใช้เท้าเขี่ยๆมันต่อไป แต่เรื่องเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาหา ทำให้ผมยิ้มอย่างไม่มีสาเหตุ


“ไอ้เตี้ย มึงจะลุกไม่ลุก ไม่งั้นกูปล้ำ” ได้ผล มันดีดตัวลุกขึ้นมามองผมตาโต มันรีบเดินแบบเซๆไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ผมยิ้มหน้าบานที่เห็นมันหน้าแดง



ผมรู้แล้วว่าชอบมันแบบไหน



ผมแค่อยากจะทำอะไรให้มันประทับใจนิดหน่อยเลยแอบไปซื้อเสื้อผ้าให้ แต่พอกลับมาผมก็งงที่ไอ้เตี้ยมันโวยวาย โกรธเป็นบ้าเป็นหลัง มันกลัวว่าผมจะทิ้งมัน





และครั้งนั้นก็ทำให้ผมรู้ว่า ผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันอยู่คนเดียวเด็ดขาด





ไอ้เตี้ยมันก็ผู้ชายทั่วไปที่ไม่ถูกกับครัวเท่าไร ที่ผมกินไม่ใช่เพราะผมมีลิ้นจระเข้ แต่เพราะเห็นสีหน้ามันตอนทำ จับนู่นหั่นนี่วุ่นวายไปหมดทั้งที่มันทำไม่เป็น ผมก็เลยอดทนกระเดือกลงคอ รสชาติมันก็ไม่แย่ขนาดนั้นหรอกแต่ถ้าเลือกได้อย่ามีครั้งที่สองจะดีกว่าวะ




วันลอยกระทงถ้าไม่ถูกข้าวฟ่างบังคับ จ้างให้ก็ไม่ออกจากห้องหรอก ผมไม่อยากไป ไม่ชอบคนเยอะ วุ่นวาย ร้อนก็ร้อน หงุดหงิดน่ารำคาญ เดี๋ยวผมก็แพ้อีก ที่ผมต้องชื่อภูมิก็เพราะไอ้โรคภูมิแพ้ห่านั่น

ตอนเด็กๆผมขี้โรค แพ้ฝุ่น แพ้อากาศ แพ้กุ้ง แพ้พริก แพ้นั่นแพ้นี่แพ้แม่งทุกอย่าง คุณย่าเลยเปลี่ยนชื่อให้เป็นเคล็ด ชื่อผมคือข้าวปั้นต่างหาก แต่ก็ช่างแม่งเหอะใช้ชื่อนั้นแค่สามปีเองมั้ง



เพราะวันนั้นผมพาหม่อมมาด้วยเลยหมดโอกาสที่จะเดินกับไอ้เตี้ย  แต่ผมไม่เข้าใจว่าแค่เห็นไอ้เบียร์โอบคอไอ้เตี้ยผมก็หงุดหงิด มันเป็นเบ๊ผมนิ เป็นคนของผมถึงเบียร์จะเป็นเพื่อนสนิทก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับของๆผม


ผมลากคอมันที่ยืนฟังเพลงของไอ้เบียร์ ชอบมันรึไงวะ สัดเอ๊ย ผมอยากจะตะโกนถามมันดังๆแต่ก็ทำไม่ได้ มันก็โวยวายรถแทบแตก ไอ้เตี้ยมันปากหมา มันด่าหมดใครพูดอะไรไม่เข้าหู ไอ้เจย์น้องรหัสผมที่ว่าแน่ยังน็อคเอ๊า ผมไม่รู้จะไปไหน เห็นวัดก็เลยเลี้ยวเข้ามา สาบานได้ ผมคงหน้ามืด


ผู้ชายจะชอบตุ๊กตาไม่แปลกเพราะผมก็ชอบเท็ดดี้แบร์มันมีเหตุผลและที่มาหรอกน่า แต่ไอ้เตี้ยมันชอบตุ๊กตาควาย หึหึ แต่ก็หน้าคล้ายมันนะ หน้าโง่ๆไง ฮึ


มันดูชอบอกชอบใจเวลาผมเล่นเกมส์ชนะ เพราะมันจะเอาของรางวัล มันจะยิ้มกระโดดดีใจทุกครั้งที่ลูกโป่งแตก รอยยิ้มของมันที่ส่งมาให้ผมดูสดใสจริงใจเสมอ จนบางครั้งมองแล้วอยากจะยิ้มตาม ทำไมมึงถึงยิ้มให้คนที่ทำไม่ดีกับมึงได้วะเตี้ย



แต่ไม่ว่ายังไง ตอนนี้ผมก็ชอบรอยยิ้มนั่นไปแล้ว



“แต่มีบางอย่างที่กูอยากได้ แต่ไม่รู้จะได้รึเปล่า”ผมกับมันสบตากัน ครั้งนี้ผมพยายามสื่อความรู้สึกผ่านดวงตาให้มันได้รับรู้ แต่เชี่ยพีมแม่งเอาแต่หลบตา


“อะไรวะ”


“ก็……..” มึงไง

กระทงของไอ้พีม แม่งไม่ชินวะที่ต้องเรียกชื่อมัน กระทงมันหน้าตาอัปลักษณ์ มันลอยเอียงๆฝ่ากับคลื่นแรงของแม่น้ำเจ้าพระยา แต่มันก็ไม่จมเพราะผมคอยช่วยพยุงอยู่ข้างๆ เหมือนที่ได้ยืนอยู่ข้างๆมันแบบนี้ ถ้าผมไม่เข้าข้างตัวเอง ผมว่าไอ้พีมมันคงชอบผมบ้างละว๊า



แต่ผมก็ไม่กล้าถามตรงๆ ผมไม่เคยเป็นแบบนี้  ไม่ว่าผมจะชอบใคร ถูกใจใครไม่นานก็ได้ หรือบางครั้งยังไม่ทันได้ทำอะไรก็มีมาเสนอให้ถึงที่ แต่กับไอ้พีม ผมแม่งป๊อดชิบหาย


“กูไปค้างห้องมึงนะ” มันคงไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา



ไอ้พีมมันคงนอนไม่หลับถึงยุกยิกไปมา ผมเองก็นอนไม่หลับ จะข่มตาหลับได้ยังไง มีมันมานอนข้างๆแบบนี้งั้นขอแกล้งมันลดความประหม่าหน่อยเถอะ ผมกับมันทำสงครามหมอนจนเหนื่อย แม่งตัวเท่าลูกหมาแต่แรงเยอะชิบ ผมแกล้งปล่อยให้มันเอาคืนบ้าง ถ้าผมเอาจริงมันได้ตายกันพอดี หึหึ แต่มันพลาดตรงไหนไม่รู้ ผมกับมันถึงได้ล้มลงไปนอนเกยกัน


มันเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรซักอย่างเวลาที่ผมกับมันสบตากัน ดวงตาของมันเหมือนลูกแก้วแวววาว เหมือนดวงดาวที่ระยิบเป็นประกายบนฟากฟ้ายามค่ำคืน หัวใจผมเต้นโครมคราม อย่างกับพวกไก่อ่อนไม่เคยเรื่องบนเตียง ห่าภูมิ มึงจะสั่นอะไรนักหนา ไอ้พีมมันก็แค่ผู้ชายยิ้มสวย ที่มีกลิ่นเหมือนนมสดอยู่รอบตัวแค่นั้นเอง


ผมเพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า ห้ามใจ ก็ตอนเลี่ยงไม่สัมผัสปากสีส้มๆของมัน แล้วก้มไปกระซิบคำสิ้นคิดปัญญาอ่อนที่หูมันแทน



แต่คืนนั้นมันจะรู้มั้ยนะ ว่าผมแอบแตะปากลงบนหน้าผากมัน



ผมเจอผู้คนมามากมาย มีแฟนมาไม่รู้เท่าไร แต่ผมรู้ว่าทำไม เพราะผมเกลียดความเหงา ผมกลัวที่ต้องอยู่คนเดียว แต่สุดท้ายแม้จะมีคนรายล้อมอยู่รอบกาย ผมก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างเหมือนเดิม เวลาเดียวที่ผมไม่รู้สึกแย่ๆแบบนั้นคือเวลาที่อยู่กับมัน เวลาที่มีไอ้เตี้ยทำหน้าบื้อๆอยู่ใกล้ๆ



ตั้งแต่มีมันผมก็ไม่เหงา



ตั้งแต่รู้จักมันผมก็ไม่มีเวลามองหาผู้หญิงคนไหน


อยู่กับมันผมคือตัวผมเอง คือไอ้ภูมิที่ไม่ต้องแสร้งเข้มแข็งไปทุกเวลา


อยู่กับมันผมยิ้มมากขึ้น



ตั้งแต่มีมันผมก็มักจะหัวเราะบ่อยๆแม้จะไม่มีเรื่องน่าขำอะไรนักหนา



พีมมันก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง







แล้วถ้าผู้ชายธรรมดาคนนี้ จะชอบผู้ชายธรรมดาๆอย่างมัน จะผิดมั้ยวะ






TBC>>>>>>>>>>>>>>>>>>>





………………………………………………



เล่นเอาหืดขึ้นคอเลยทีเดียวคะสำหรับพาร์ทของน้องภูมิ เก็บทุกเม็ดเช็ดทุกรายละเอียด เมื่อใจตรงกันจะรักจะชอบกันมันก็ไม่ผิดหรอกค่าสุดหล่อ หึหึ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-06-2011 15:06:00 โดย ทะเลหัวใจ »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
ได้กันเร็วๆ

ออฟไลน์ P★RiTŸ

  • he's mine
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-5
อยากให้เป็นแฟนกันซักที :impress2:
 :กอด1: +1  เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ เราอ่านแล้วติดเลย ชอบๆๆๆๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-12-2013 21:56:23 โดย P★RiTŸ »

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
น้องภูมิลุยเลยๆๆๆๆ สู้ๆๆๆๆ :m4:

ชอบบบบบบบบบบบบบ +1 นะจ่ะ

bbyuqin

  • บุคคลทั่วไป
อิอิ...บอกตรงๆไปเลย.... :o8:

ออฟไลน์ 4559

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-8
เมื่อไหร่จะเป็นแฟนกานอ่า

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
เพิ่งเข้ามาอ่าน  สนุกมาก  ชั้นพลาดเรื่องนี้ไปได้งัยเนี่ยะ

hahn

  • บุคคลทั่วไป
อ่านรวดเดียวเลยสนุกดี แล้วมาต่อไวๆ นะ

ออฟไลน์ hotladyanyavee

  • ขึ้นจากเกาะ มาใช้ชีวิตบนอ่าวนาง มันก็อินดี้ไปอีกแบบ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-10
เลดี้ขอบอกว่า งานี้ขอบอกเห็นด้วย ที่ผู้ชายะรรมดาอย่างภูมิจะชอบผู้ชาย
ธรรมดาอย่างน้องพีม ได้มองผ่านน้องภูมิ งานนี้น้องพีมไม่ต้องลุ้นมาก
ใส่เกียร์ดับเครื่องชน บอกไปเลย

ออฟไลน์ N.T.❁

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
เรื่องนี้น่ารักจังเลย  :-[
นายภูมิก็ฟอร์มเยอะจริงๆ แกล้งน้องพีมมากๆระวังเค้าน้อยใจนะ
อยากอ่านต่อจังค่ะ 5555 อ่านรวดเดียวแล้วติดลม
สู้ๆนะคะ ขอบคุณมากค่ะ  :L2:

ออฟไลน์ n2

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-4
ภูมิกับพีมใจตรงกันแล้ว  :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ทะเลหัวใจ

  • บุคคลทั่วไป
 

ตอนที่ 12
 



หลังจากที่ผมทำซ่าส์ใจกล้าหน้าด้านชวนไอ้ภูมิมาบ้าน แต่ก็ต้องแห้วเพราะถูกมันปฏิเสธ เล่นตัวนักนะมึง อย่าให้ไอ้พีมต้องโหด เดี๋ยวกูดักฉุดเลยแม่ง อ๊ากกกก ผมจะฉุดผู้ชาย และก่อนที่ผมจะบ้าพ่อก็โทรมาพอดีเวลาเดิมสองทุ่มเป๊ะๆ


“ฮัลโหล พีมสุดหล่อพูดครับ”


(อ่อ สงสัยโทรผิด)


“โหยยยพ่อ นี่ลูกชายพ่อเอง”


(ก็กูไม่มีลูกชายหล่อนี่หว่า มีแต่ลูกพิการซ้ำซ้อน)


“แรงวะหนวด โทรมาทำไมจะโอนตังค์ให้หรอ”


(มึงใช้หรือมึงผลาญไอ้แมว กูเพิ่งโอนให้)


“ฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่า ไม่ได้จะขอหรอก พ่อมีไรคร้าบบบ”


(อั๊วจะไปเที่ยวโว๊ย)


“จริงดิ ไปไหนอ่ะ”


(ภูเก็ต กูจะพาเมียไปฮันนีมูน) ตำรวจไทยแรงไม่แพ้ชาติใดในโลก


“พีมไปด้วย”


(มึงเข้าใจคำว่าฮันนีมูนมั้ยแมว) พ่อทั่วๆไปจะเรียกลูกชายว่าไอ้เสือใช่มั้ยครับ แต่ที่พ่อเรียกผมว่าแมวเพราะ เสือมันตัวใหญ่ แต่ตัวผมมันไม่อำนวยเลยลดระดับจากเสือเหลือแค่แมว เข้าใจคิดมากพ่อกู


“เออ จำไว้ ปิดเทอมจะไม่กลับเชียงใหม่ อย่าคิดถึงก็แล้วก๊านนน”

(กูจะสั่งจรวดไปลงร้านกาแฟอามึง ตายมันทั้งอาทั้งหลาน แล้วนี่ไอ้ปุ้ยมันไปไหน)


“ไปสัมมนาที่กระบี่” 


(แล้วมึงอยู่บ้านกับใคร)


“ก็อยู่คนเดียวดิ แต่เดี๋ยวจะโทรเรียกพวกไอ้คิวมานอนเป็นเพื่อน พ่ออ่ะให้พีมไปด้วย”


(อยากแดกลูกปืนกูหรอ พูดไม่รู้เรื่อง)


“ตลอด รักเมียมากกว่าลูก”

(แน่นอน ลูกกูทำใหม่ตอนไหนก็ได้ แต่เมียหาใหม่ให้เหมือนเดิมยาก หึหึ)

“ฮะๆชอบวะพ่อ แล้วเมียพ่อไปไหน”


(เผาข้าวหลาม เก็บใบโพธิ์) แม่กูไพ่ตลอด เมียตำรวจของแท้ต้องเล่นไพ่เป็นงานอดิเรก


“คร้าบๆบอกแม่ด้วยว่าพีมคิดถึง ยายด้วย คิดถึงพ่อด้วย ของฝากด้วยนะหนวด”


“(เออ ตั้งใจเรียนละ ถุงยางน่ะรู้จักพกบ้าง อย่าให้ผู้หญิงเขาซื้อยาคุมฝ่ายเดียว)


“ฮ่าๆ โห่ ระดับนี้ป้องกันเป็นอยู่แล้วพ่อ”


(เออดี อย่าให้มันเสียชื่อกู แค่นี้แหละจะไป ส.น.แล้ว)


“ครับ หวัดดีครับพ่อ”



 
ไอ้ตอนคุยกับพ่อมันก็สบายใจดีหรอกนะ แต่พอวางสายจากพระบิดาผมก็จิตตกอีกรอบ คืนนี้กูอยู่คนเดียวไม่ได้แน่ๆ โทรเรียกบรรดาเพื่อนสนิทมิตรสหายมานอนเป็นเพื่อนดีกว่า


 
รายแรกที่ผมหวังพึ่งใบบุญคือไอ้เชน แต่มันดันมาไม่ได้เพราะพรุ่งนี้มีสอบย่อย หมอก็งี้ เดี๋ยวสอบ เดี๋ยวงานไม่เป็นไรกูเข้าใจ รายที่สองไอ้ปันก็มาไม่ได้เพราะหมาบ้านข้างๆคลอดลูก เชี่ยปันแม่ง มึงเป็นพ่อหมารึไงวะ ถึงต้องไปอยู่เฝ้าตอนหมามันคลอดลูก ทำตัวเป็น ส.ส. คอยช่วยเหลือทุกข์ชาวบ้านเวลาหาเสียงไปได้



รายที่สามไอ้คิวก็มาไม่ได้เพราะต้องช่วยน้องรหัสมันปั่นโปรเจค ผมเกือบช็อค แม่เจ้า!!!ไอ้คิวช่วยงานไอ้เต้ย มันจะฆ่ากันตายมั้ยวะ กว่างานจะเสร็จอาจมีการ์ดงานศพมาแจกผมถึงบ้าน ผมเลยต้องฝากความหวังอันริบรี่ไว้ที่รายสุดท้าย




“แทน มานอนเป็นเพื่อนกูหน่อย”


(อ้าว เป็นไรอีกมึง ไม่สบายหรอวะ)


“เปล่า คือ กูมีเรื่องจะปรึกษาวะ เอ่อไม่ใช่ๆคือกู กูกับมึงไม่ได้เล่นเกมส์ด้วยกันนานแล้วกู กูเพิ่งซื้อแผ่นเกมส์มา….”


(พอๆ ไม่ต้องชักแม่น้ำมาหรอก ห่า แปปนึงนะมึง) ผมฟังเสียงกุกกักๆอยู่ซักพัก ไม่นานเสียงไอ้แทนก็ตะโกนลั่น (ฟ่าง!! ไอ้ฟ่างกูไปค้างบ้านพีมนะ) และผมก็ได้ยินเสียงผู้ชายอีกคนตะโกนกลับมาว่า



 “จะไปตายที่ไหนก็ไป”


 
                                        ………………………………………..
 


 

“ไอ้ฟ่างไม่ว่าอะไรใช่มั้ยวะ”ผมกับแทนนั่งอยู่ระเบียงห้องของผม ในมือมีเบียร์คนละกระป๋องนิ้วคีบบุหรี่คนละมวน จิบเบียร์เคล้าบุหรี่แม่งชุ่มคอชิบหาย แถมลมเย็นๆยังหอบกลิ่นหอมของดอกโมข ดอกแก้ว ดอกลั่นทม ดอกปีบ(ทำไมบ้านผมมีหลายดอกจังวะ) สารพัดดอก เยอะจัดจากหอมๆจะกลายเป็นฉุนแล้ว



“อือ มันจะว่าอะไรวะ กูมาหาเพื่อน”


“ก็ไม่รู้ เห็นมันดูหวงๆมึง” พูดเอาใจมันหน่อย(ตอแหลนั่นเองครับ)


“คึคึ จริงหรอวะ”ไอ้แทนอารมณ์ดี ยิ้มแฉ่งทันที เออวะตั้งแต่มันคบกับข้าวฟ่างเหมือนมันจะเชื่อคนง่ายแฮะ แต่จะว่าไปไอ้ฟ่างก็หวงมันจริงๆนะ ได้ข่าวว่าตามไปเฝ้าไอ้แทนถึงคณะ


“หึ มึงรักมันมากเลยหรอแทน”


“มาก”น้ำเสียงไอ้แทนทั้งหนักแน่นและมั่นคง


“แล้วมึง…..ไม่กลัวหรอวะที่คบกับข้าวฟ่าง” ผมยกเบียร์ที่เหลือค่อนกระป๋องขึ้นจิบ


“หึหึ กลัวอะไรวะ ฟ่างไม่ใช่งูจงอางนะมึง อาจจะมีกัดบ้างแต่มันไม่มีพิษ”


“ฮะๆ ไอ่เชี่ย”




“……………………..”



“……………………..”


 
“แทน เล่าให้กูฟังบ้างดิ ทำไมพวกมึงถึงได้คบกัน” ไอ้แทนมองผมเหมือนพยายามค้นหาคำตอบ ว่าผมเป็นเชี่ยไร ถึงได้อยากรู้เรื่องของมัน มันไม่ได้มองผมด้วยแววตาตำหนิหาว่าก้าวก่ายแต่เป็นแววตาห่วงใย เหมือนมันรู้ว่าผมกำลังไม่สบายใจเรื่องอะไรบางอย่าง แต่มันก็ไม่ได้ถาม


 
“กูกับมันรู้จักกันตั้งแต่ม.5 ตอนงานกีฬาจตุรมิตร มันเป็นเฮดเชียร์ร่วม”


“โห นานแล้วนี่หว่า แต่มึงเป็นนักฟุตบอลแล้วเจอกันได้ไงวะ”


“เออ กูก็จะเล่าอยู่เนี่ย ตอนนั้นไอ้ฟ่างแม่งกวนตีน คือหน้ามันหยิ่งๆอ่ะ มองแล้วอยากเตะปากมาก” กูอยากอัดเสียงไว้จริงๆ


“มันมาถามหาไอ้ปาล์มประธานเชียร์โรงเรียนเรา กูเลยตอบกวนมันไป แม่งเดินมาต่อยปากกูเฉยเลย มึงคิดดูนะพีม ทั้งนักกีฬาโรงเรียนเรา ไหนจะสต๊าฟที่อยู่ในห้องเกือบร้อยชีวิต แต่มันคนเดียว แม่งกล้ามาก กูก็ต่อยคืน ซัดกันปากแตกทั้งคู่ ก็เพราะเรื่องนี้แหละทำให้กูกับพวกไอ้ภูมิไม่ถูกกัน”



ผมขำ ไอ้แทนกับไอ้ฟ่างหนักกว่าผมกับไอ้ภูมิอีก ก็อย่างว่าพวกมันเลือดร้อนทั้งคู่ เอ๊ะ แล้วกูจะเปรียบเทียบทำติ่งอะไรวะ ผมกับไอ้ภูมิไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย ผมยกเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวหมดกระป๋องแก้บ้า



“หึหึ  มึงขำไรวะ เออ หลังจากวันนั้นกูกับพวกมันก็มีเรื่องกันตลอด จนมีครั้งนึงกูไปเจอมันกับไอ้ภูมิถูกเด็กช่างรุม แม่งหมาหมู่ สิบต่อสอง กูเลยช่วย”มันหันมามองผมเหมือนจะบอกว่า มึงคงรู้นะว่าเหตุการณ์ต่อไปเป็นยังไง กูจำได้มึงโดนทัณฑ์บน
 

“พระเอกโคตร”
 

“ธรรมด๊า” ผมหมั่นไส้เลยยื่นตีนไปถีบเอวมัน เชี่ยแทนแม่งใส่ไข่ให้ดูดีป่ะวะ เรื่องตีเรื่องต่อยก็มีไอ้แทนไอ้คิวไอ้เชน สมัยนั้นพวกผมเกเรมากเรียกว่ารักไม่ยุ่งมุ่งแต่หาเรื่อง


 
ส่วนไอ้ปันมันเป็นประธานนักเรียนจะไปมีเรื่องชกต่อย หึ ฝันไปเถอะ(แต่มันมีแอบไปบ้าง) ส่วนผมก็มีบางครั้งที่พวกมันไม่ไหวก็ต้องช่วย แต่ส่วนใหญ่จะถูกห้ามแหละถูกใช้ให้เป็นหน้าม้าสับขาหลอกอาจารย์ เวลาพวกมันออกนอกโรงเรียน
 


“พวกกูก็เป็นเพื่อนกันตั้งแต่วันนั้น จนเข้ามหาลัย” โดยที่ไม่พามาให้กูรู้จักเลยนะ

 
“มึงเริ่มชอบมันตอนไหนวะ” ไอ้แทนเขี่ยขี้บุหรี่ลงข้างล่าง ห่า ถ้าโดนดอกกล้วยไม้คุณนายปุ้ย หัวมึงหลุดจากบ่าแน่ มันหันมายิ้มให้ผมก่อนจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด ใบหน้าหล่อๆของมันเจือไปด้วยความสุข เมื่อกำลังนึกถึงวันเวลาเกี่ยวกับข้าวฟ่าง


 
“กูก็……ไม่รู้วะ รู้ตัวอีกที แม่งก็มองแต่มัน คิดถึงแต่มัน กูเครียดมาก มึงก็รู้กูเชี่ยวผู้หญิงขนาดไหนแล้วอยู่ๆกูรู้สึกดีกับผู้ชาย แถมยังเป็นเพื่อนกันอีกต่างหาก แม่งโคตรเครียดอ่ะ มึงเข้าใจกูใช่มั้ยพีม”  อือ กูเข้าใจมึง เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแดงแจ๋เลย อารมณ์นี้แหละที่กูกำลังอยากเตะมันออกจากสมอง

 

“อืม”


“ฟ่างมันเป็นคนแข็งนอกอ่อนใน แต่พี่น้องบ้านนี้แม่งก็เป็นโรคนี้กันทั้งบ้าน” งั้นก็รวมไอ้ภูมิด้วยสินะ


“……..........……”



“กูรู้ว่ามันไม่ได้ชอบผู้ชาย กูก็ไม่ได้ชอบนะเว้ย ชอบแค่มันคนเดียว ไอ้ฟ่างมันเจ้าชู้ คั่วผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ก็แม่งหล่อนี่หว่า ไม่แปลกหรอก”


“เหมือนมึงทุกประการ”


“กูหล่อหรอพีม ทำไมฟ่างชอบด่ากูว่าหน้าปลาบู่วะ” ถ้ามึงหน้าปลาบู่แล้วกูละ ไอ้แทนขมวดคิ้ว ทำหน้าขัดใจสงสัยเหมือนเด็ก


“เออ ก็เหมือนอยู่วะ ฮะๆ”


“เชี่ย ถึงไหนแล้ววะ เออ ก็อย่างที่บอก กูไม่รู้ว่ารักมันตอนไหน เคยเล่นด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน เมาด้วยกัน”


“เอากันเอง”


“สัด กูไม่เล่าแล้ว”


“ฮะๆ เออ เล่าต่อๆ”


“มึงจำได้มั้ย มีอยู่พักนึงที่กูชอบกอดชอบซบมึง เพราะกูสับสน กูเริ่มรู้ตัวว่าชอบมัน กูเลยลองพิสูจน์ดูว่ากูชอบผู้ชายรึเปล่า กูต้องกินยานอนหลับเลยนะเว้ยช่วงนั้น ปรึกษาใครก็ไม่ได้ จะบอกพวกมึงก็ไม่กล้าอีก ก็ช่วงที่มึงทักว่ากูดูโทรมๆ”
 

ผมตบหัวไอ้แทนเต็มๆฝ่ามือ คำว่ายานอนหลับทำหัวใจผมแกว่ง มีสมองเอ็นฯติดตั้งวิศวะแค่ชอบผู้ชายเสือกคิดอยากตาย
 

“มึงเอากูเป็นหนูทดลอง ไอ่สัด”


“ฮ่าๆก็กูไม่รู้จะทำยังไงนี่หว่า แต่มันก็ทำให้กูรู้ล่ะนะว่า สะอิดสะเอียนมันเป็นยังไง”ลุกขึ้นกระทืบไอ้แทนไส้แตก ต้องติดคุกมั้ยครับ


“แล้วทำไมมึงถึงกล้าบอกมัน ไม่กลัวเสียเพื่อนรึไงวะ”


“นั่นแหละสิ่งที่กูกลัวที่สุด แต่ทำไงได้วะ ยิ่งนับวันกูก็ยิ่งห่วงยิ่งหวงมัน เห็นมันควงผู้หญิงไปกินข้าวดูหนัง
กูอยากจะกระชากหนังหัวหลุดแม่งทั้งคู่” โอ้ววโหด



“มึงเลยปล้ำมันว่างั้น”



“ไอ้ฟายย ไม่ใช่โว๊ย กูก็บอกแม่งตรงๆเลย” แมนได้อีก กูทำมั่ง


“แล้วเป็นไงวะ”





“โดนมันชกเลือดกบปาก แต่ก็คุ้ม เพราะกูจูบมันคืน” พิศาล อัครเศรณีมากๆ ชกจูบๆ “ แล้วที่ทำให้กูรู้ว่าความสุข แม่งหน้าตาเป็นยังไง ก็ตอนที่มันตะโกนใส่หน้ากูว่า “ไอ้เหี้ยแทนกว่าจะพูดได้นะมึง สัดเอ๊ย” ฮ่าๆมันก็ใจตรงกับกูวะ หน้ามันตอนนั้นกูยังจำได้ติดตาเลย แม่งโคตรขำ” หวังว่าผมคงไม่โดนไอ้ภูมิชกหน้าหงายกลับมานะ



“แล้ว แล้วมึงรู้ได้ไงว่าใคร เอ่อ กูหมายถึง”



“ใครผัว ใครเมียนะเหรอ หึหึ ของแบบนี้มันอยู่ที่ชั่วโมงบินเว้ยสัด ที่ผ่านมากูยอมรับนะว่าบางครั้งกูใช้เซกส์ระบายอารมณ์ เอามันส์ฟันสนุกๆ แต่กับไอ้ฟ่างมันไม่ใช่วะ ถึงจะตกลงคบกันเป็นแฟนแต่กูแทบไม่กล้าแตะมันด้วยซ้ำ”



“ทำไม กลัวเจอตีน”



“เชี่ยพีม กูอยากถนอมมันเว้ย ไม่รู้วะ คือไม่ต้องมีอะไรกัน แค่ได้อยู่ด้วยกัน แค่เห็นหน้ามันทุกวันกูก็มีความสุขแล้ว แต่ครั้งแรกของกูกับมัน…. มึงอย่าเล่าต่อนะเว้ย กูไม่เคยบอกใครเลยนะพีม”



“เออน่า” ผมไขว้นิ้วไว้ข้างหลังเรียบร้อยแล้วครับ



“หึหึ  ไอ่ฟ่างมันคิดว่ามันจะล้มกู ฮะๆ กูกับมันก็โชกโชนมาเยอะใช่มั้ยละมึง แต่ของจริงคือกูครับ มันก็เสร็จไปตามระเบียบ เช้ามาแม่งโวยวายเขวี้ยงโทรศัพท์กูเละ เห็นหล่อๆแบบนั้นแต่เวลาอยู่กับกูน่ารักจะตาย”


เห็นไอ้แทนยิ้มกว้าง ตามันทอประกายความสุข ผมก็ยิ้มตาม



“ดีใจด้วยวะมึง”


“อืมขอบใจ แล้วมึงละ เมื่อไรวะ ไอ้คิวบอกกูว่ามีสาวตามส่งขนมหรอสัด งุบงิบนะมึง”


“สาวไหน ไม่มีเหอะ เชี่ยคิวแม่งใส่ไฟกู”



“เออ แล้วมึงจะบอกกูได้รึยัง ว่าเครียดเรื่องอะไร บอกตรงๆหน้ามึงเวลาอมทุกข์โคตรอุบาทวะพีม”ผมถอนหายใจยาว แล้วแหงนหน้ามองฟ้า ว่ากันว่าคนที่ชอบมองท้องฟ้าเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี แต่ผมตอนนี้เพราะไม่รู้จะมองอะไรดีก็เลยได้แต่มองท้องฟ้า



“แทน กูรู้สึกว่าชีวิตกูมันกลวงๆวะ มันไม่มีอะไร มันว่างเปล่า ไม่มีความสุข” ไอ้แทนวางกระป๋องเบียร์ลงก่อนจะยัดก้นบุหรี่ลงในกระป๋อง มันหันมามองหน้าผมพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ



“มึงรู้อะไรมั้ยพีมว่าบนโลกนี้ คนที่ชอบพูดว่าไม่มีความสุขมีอยู่สองพวก คือคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกับคนที่ไม่ทำตามความต้องการของตัวเอง ส่วนมึงก็จัดเองแล้วกันว่าอยู่พวกไหน”


“……………………………” ผมนั่งคิดตามคำพูดของไอ้แทน สิ่งที่ต้องการงั้นเหรอ



“……………………………”
 


“พีม”


“อืม ไรวะ”


“พร้อมเมื่อไรก็บอกกูนะเพื่อน” มันตบไหล่ผมเบาๆ มันทำให้ผมรู้สึกดีจนยิ้มกลับไปให้มันได้


“อื้อ ขอบคุณเด้อบักแทน ฮ่าฮ่า” ผมกับมันคุยเล่นเรื่องบ้าบอไปเรื่อย แถมโทรไปแกล้งไอ้เชนอีก โดนมันด่ากลับ หาว่าแดกเบียร์ไม่ชวน ศุกร์นี้เลยขอจัดปาตี้เล็กๆที่บ้านผม ซึ่งก็เซย์เยสเรียบร้อยเพราะสัญญากับหมาคิวไว้เหมือนกันเดี๋ยวมันจะลงแดงตายซะก่อน



เข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบตีหนึ่ง ผมกับไอ้แทนช่วยกันเก็บซากกระป๋องเบียร์ไปซุกไว้มุมห้อง ก่อนจะปีนขึ้นเตียงปิดไฟแล้วหลับเป็นตายทั้งคู่


คืนนี้ที่ดาวไม่เต็มฟ้า คืนที่แสงจันทร์แพ้แสงไฟในเมืองใหญ่ ผมมีเพื่อนดีๆนอนอยู่ข้างๆ ผมไม่อ้างว้าง ไม่เหงา ไม่เดียวดาย ขอบคุณวะแทน กูรู้แล้วว่ากูต้องการอะไร และกูก็จะทำอย่างที่ใจกูต้องการ
 


รอกูก่อนเถอะมึง ไอ้ภูมิ :z1: :z1:
 
 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-06-2011 15:28:08 โดย ทะเลหัวใจ »

ทะเลหัวใจ

  • บุคคลทั่วไป
…………………………………………………………
 
 
และแล้ววันศุกร์ที่รอคอยก็เดินทางมาถึงครับ แถมวันนี้มีนัดชุมนุมใหญ่(ระวังๆคำพูดด้วยนะ กำกวมนะเรา)พวกผมจัดปาตี้ย่อมๆกลางสนามหญ้าหน้าบ้าน เพราะคุณนายปุ้ยมีโปรแกรมทัวร์เกาะพีพีต่อ อีกสามวันถึงจะกลับ เราเลยทำการยึดสนามซะเลย คาดว่าพรุ่งนี้เช้าหญ้าอาจตายหมดครับ
 
ที่สำคัญวันนี้ไอ้แทนยังหอบไอ้ฟ่าง ไอ้ภูมิ ไอ้มิค ไอ้เบียร์มาด้วยและที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือน้องรักของผมก็มาครับ ไอ้เต้ย งานนี้เลยมีแต่เหล้างดเคล้านารี และค่ำคืนนี้ก็เป็นมหกรรมแห่งการฉลอง เริ่มที่ไอ้คิวฉลองความโสด ไม่โสดก็เหมือนโสดแหละมึง เชี่ยคิว

 ไอ้ปันฉลองที่มันเป็นดีเจครบร้อยวัน ทำไมฟังดูทะแม่งๆวะ เหมือนทำบุญครบรอบร้อยวันหลังฌาปนกิจศพเลยวะ  ไอ้ปันมันเป็นดีเจของมหาลัยครับ แต่ผมว่ามันไม่เหมือนจัดรายการเพลงเท่าไร เหมือนมันปราศรัยชวนเพื่อนๆนิสิตไปเดินขบวนเสียมากกว่า

ส่วนไอ้เชนฉลองให้กับการสอบย่อยที่ผ่านไปแบบชวนอ้วก ก็นะเรียนหมอ(ฟัน)ต้องทำใจ ไอ้เบียร์มันฉลองให้กับความโง่ที่ทำโทรศัพท์หายเป็นเครื่องที่สองของต้นเดือน  สมควรไปกินแบรนด์ แล้วที่กูถ่อเอาไปคืนมึงถึงบ้านมันไม่มีความหมายเลยใช่มั้ย

ไอ้มิคฉลองให้กับความเสล่อที่ไปจีบเมียชาวบ้าน แถมแฟนของเธอคนนั้นยังเป็นผู้หญิงอีกต่างหาก งานนี้ไอ้มิคโดนพวกไอ้แทนยำสะใจไปหลายอยู่
 
ส่วนไอ้แทนกับไอ้ฟ่างฉลองลูกรักตัวใหม่ ไอ้ฟ่างไม่ได้ท้องแต่อย่างใด(ถ้ามันท้องได้กูก็ลาบวชละครับ) ไอ้แทนมันไปซื้อปลาหมอสีตัวใหม่มา หลังจากตัวเก่าตายได้สามวัน
สาเหตุการตายนั้นเนื่องมาจากการทะเลาะวิวาท แล้วฟ่างมันขว้างโทรศัพท์ไปโดนตู้ปลาแตก ถ้าตู้ปลาไม่แตกคาดว่าน่าจะเป็นหัวไอ้แทนที่แตกเลือดอาบ ได้ข่าวว่าข้าวฟ่างตามง้อไอ้แทนสามวันเต็มๆเพราะแทนมันโกรธจนไม่คุยด้วย
 

 ส่วนผมไม่ได้ฉลองอะไรกับเขาหรอก แค่กินย้อมใจให้กล้าพูดอะไรบางอย่าง(ที่พวกคุณๆเชียร์กันนั่นแหละครับ) และตั้งแต่เห็นไอ้ภูมิเดินแบกหน้าหล่อๆเข้ามาในบ้าน ผมก็อยากได้ผ้าคลุมล่องหนมาคลุมตัวแล้วแอบไปทุบหัวมันลากเข้าห้อง เฮ้ย ไม่ใช่ครับ ตลกแระๆ

ผมแค่อยากแอบมองหน้ามันโดยที่มันไม่เห็นหน้าผมแค่นั้นเอง ก็คนมั่นสั่นนี่หว่า แต่ไม่ว่ายังไงซะวันนี้ ไอ้พีมจะเล่นของสูงโว๊ยยย(แม่งสูงจริง ร้อยแปดสิบห้าแปดสิบหกได้มั้งมันน่ะ)
ถ้ามันใจตรงกับผมคงดีเนอะ แต่ถ้าไม่ ก็อาศัยความเมานี่แหละบังหน้ามันจะได้ไม่ถือสาหาความ
 

สู้ตายโว๊ยยยย
 
 
                
                    …………………………………………………….
 
 


ช่วงนี้เป็นช่วงรำลึกความหลังในวงเหล้าของพวกไอ้ฟ่างกับเชี่ยเต้ย จำกันได้ใช่มั้ยครับที่ไอ้เต้ยมันเป็นรุ่นน้องโรงเรียนเก่าพวกไอ้ฟ่าง และจากที่ฟังๆมาพวกมันสนิทกันมากเพราะอยู่ชมรมบาสด้วยกัน
 
แถมไอ้เต้ยมันยังเป็นเด็กสร้างไอ้ภูมิอีกต่างหาก มิน่า ลีลากวนตีนมันคุ้นๆอาจารย์ดีนี่เองเรียกว่างานนี้เป็นการพบเจอกันของพี่ชายน้องชายที่พรัดพรากจากกันไปหลายปี
 “กูไม่รู้ว่ามึงเอ็นฯเข้าที่นี่ ไหนมึงบอกจะไปเรียนต่อที่ออสเตรียไง”ไอ้ฟ่างยังคงไม่ห่างน้องรักมันไปไหน
 

“ถ้าพวกเฮียสนใจเต้ย เอาใจใส่เต้ย ติดต่อเต้ย เฮียก็คงรู้” ไอ้เต้ยมันทำแก้มป่องๆหลับตาปริบๆ วอนโดนตีนไอ้ฟ่างมาก
 
“อ้าว ไอ้นี่ กูติดต่อมึงแล้วเหอะ แต่แม่งหมาที่ไหนมันเปลี่ยนเบอร์ เปลี่ยนเมลล์วะ” ไอ้ฟ่างเริ่มฉะ
 
“เออ มึงอย่ามาโทษพวกกู ไอ้ภูมิเคยไปหามึงที่บ้านก็ไม่เจอ” ไอ้เบียร์จี้ต่อ
 
 “จริงดิเฮีย โคตรประเสริฐอ่ะ รักเฮียภูมิวะ” ไอ้เต้ยมันออเซาะเข้าไปบีบๆนวดๆไอ้ภูมิ เมื่อกี้มันยังเกาะไอ้เบียร์หนึบที่ช่วยเล่นไพ่อยู่เลย เปลี่ยนสีเร็วนักนะมึงไอ้เด็กเวร
 
“แล้วมึงเรียนอะไร”ไอ้ภูมิถามน้องมัน
“ศิลปกรรมเอกจิตรกรรม รับเวรรับกรรมเป็นน้องรหัสพี่คิว”

“เชี่ย พอแบคเยอะ ก็ปากดีนะมึง” ไอ้คิวปาเฟรนซ์ฟรายใส่หัวไอ้เต้ย แต่มันหลบได้แถมหัวเราะสะใจใส่หน้าไอ้คิว ไอ้เต้ยคลานวนชนแก้วพี่ๆทุกคนจนครบ เป็นอันจบช่วงรำลึกความหลังวัยขาสั้นคอซอง แต่มาคิดๆดูแล้วมันก็เป็นเรื่องน่ารักดีนะครับ ที่ไอ้เต้ยเคยเป็นรุ่นน้องไอ้ภูมิ


แต่ตอนนี้มันกลายมาเป็นรุ่นน้องผม แต่พวกมันก็กลับมาเจอกันอีกครั้ง ผมรับรู้ได้ถึงความรักความเอ็นดูที่พวกไอ้ฟ่างมีให้ไอ้เต้ย ก็คงจะเหมือนพวกผม ถึงเชี่ยเต้ยมันจะกวนตีน ขี้วีนเหมือนเด็กแต่ถ้ามีมันก็มักจะมีแต่ความสดใสและเสียงหัวเราะ เพราะมันคือน้องชายคนหนึ่งของพวกเรา
 
และในตอนนี้แม้พวกผมจะยังไม่ดัง แต่แยกวงกันแล้วครับ หนึ่งวงเหล้า สองวงไพ่โดยมี ไอ้ฟ่าง ไอ้เต้ย ไอ้มิค ไอ้เชนกำลังตีป๊อกเด้งกันมันส์กระจาย เสียงไอ้เต้ยโวยวายมาเป็นระยะๆหาว่าถูกเฮียๆรุมโกง ตาละสองบาทมันจะโวยวายอะไรนักหนา
 


ส่วนวงเหล้าของผมกำลังกึ่มได้ที่

“มึงไปตายอด ตายอยากมาจากไหนพีม” ไอ้คิวมันด่าพร้อมใช้หางตามองผม

“หึหึ ทำไมวะ มึงหวงเหล้าหรอสัด”

“เออ กูขี้เกียจออกไปซื้อ”

“กูเอามาเยอะ มึงจะอาบสามวันสามคืนก็ไม่หมด แดกไปๆ ไม่ต้องสนใจไอ้พีม” เพื่อนแทนรู้ใจวะ
ชงมาเพื่อนชงมา กูจะได้รีบเมารีบทำการใหญ่ให้มันเสร็จๆ ดูสิเด็กกูนั่งหล่อมองกูตาปริบๆเชียว เอิ๊กๆ เมาแล้วกู
 
 ไอ้คิวขึ้นไปเอากีต้าร์บนห้องผมมาเล่น ไอ้ปันมันไปได้จานสังกะสีมาจากไหนไม่รู้เคาะเป็นดนตรีประกอบแต่โดนไอ้ฟ่างถีบกระเด็นออกมาเพราะมันรำคาญ บอกว่าแฟนกูตีเพราะกว่ามึง ไอ้แทนแทบลอย
 
พวกที่เล่นไพ่กลับมารวมตัวเป็นวงเดียวกันในวงเหล้าอีกครั้ง บรรยากาศเลยโคตรกุ๊ยชิบหาย เมื่อกี้ไอ้เต้ยมันไปซื้อข้าวเหนียวส้มตำมา เชี่ย มึงกินส้มตำกับเหล้า เดี๋ยวได้อ้วก

แถมเพลงที่ร้องแต่ละเพลง บัวลอยเอย แม่สายเอยลูกเทวดาก็มี คนบ้านเดียวกันก็มา มีไอ้ภูมิกับไอ้เบียร์ที่ทำหน้างง แต่นอกนั้นแทบลุกขึ้นถอดเสื้อแกว่ง
 
ยิ่งดึกพวกผมยิ่งบ้า หมูกระทะก็สุกบ้างไม่สุกบ้าง ทำเป็นหลอกตัวเองบ้างว่ามันสุก ทำเป็นมองไม่เห็นก็กินแม่งเลยเหอะ ผมกรอกเหล้าเหมือนเป็นแฟนต้า กูอยากเมาเร็วๆแต่เสือกคอแข็งซะงั้น ผมเห็นหน้าไอ้ภูมิแล้วคันปาก
 

แต่ถ้าผมไม่ได้เมาจนมึน ผมรู้สึกว่าวันนี้ไอ้ภูมิก็มองผมบ่อยๆ ที่ผมรู้เพราะผมก็มองมันบ่อยเหมือนกันฮ่าๆๆ เรียกว่าแอบส่งสายตาให้กันว่างั้นเถอะครับ
 
และตอนนี้ผมคิดว่าได้เวลาอันสมควรแล้ว กูเมาแล้ว เต็มที่แล้ว ได้เวลามิชชั่นพอสสิเบิ้ล
 “พวกมึง กูมีเรื่องจะบอก!!!” ผมตะโกนแทรกกลางปล้องขึ้นมา จนไอ้คิวเลิกหาเศษขนมจีนในจานส้มตำ ไอ้มิคก็เลิกเอาตะเกียบเคาะขวดโซดา และทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่ผมรวมทั้งไอ้ภูมิ เอ่อ  เงียบมาก เงียบไปมั้ย มีแค่เสียงหัวใจของผมที่เต้นรัว ตึก ตึก และเสียงร้องของแมลงอะไรซักอย่างดัง อิ๊ด อิ๊ด

“เอ่อ…. กู… กู……..”

“อะไร๊ จะพูดอะไรก็พูดๆมา” ไอ้เชนมองผมเคืองๆมันคงหงุดหงิดที่โดนขัดเวลาสนุก ส่วนผมยังคงมองไอ้ภูมิและมันก็มองผมอยู่เหมือนกัน

 “กู…… ขออีกแก้ว” แม่งเอาเข้าจริงไม่กล้าวะ ขอไปบอกมันหลังไมค์สองต่อสองดีกว่า

“เชี่ยพีม แม่งพูดซะพวกกูหลงให้ความสนใจ เอาแก้วมา”โทษฐานของความป๊อดเลยถูกไอ้ปันตบหัวจนหน้าทิ่ม ที่บังอาจขัดเวลาเคาะจานของมัน เฮอะ มึงเคาะไม่ตรงจังหวะมาตั้งแต่เพลงแรกแล้วปัน


แล้วบรรยากาศวงเหล้ากุ๊ยก็กลับมาอีกหน คราวนี้บ้าหนักกว่าเดิมครับ เพราะเชี่ยเต้ยแอบเอาสี่สิบดีกรีรินใส่แก้วเฮียๆทุกคน หน้าตาฐานะก็ดีแต่แดกสี่สิบดีกรีกันหน้าตาเฉย
 
นี่แหละครับมันถึงจะเรียกว่าจิตวิญญาณที่แท้จริงของชายไทย สาเกเป็นเหล้าประจำชาติญี่ปุ่น เหล้าแคมปารีของอิตาลี โซจูของเกาหลี พี่ไทยเราก็มีสี่สิบดีกรีน้ำบริสุทธิ์จากรวงข้าว กูจะผลักดันให้เหล้าขาวเป็นเหล้าประจำชาติไทยโว๊ยย แม่งขมบาดคอดีชิบหาย
 

“พวกมึง!!! กูก็มีเรื่องจะบอก” อยู่ๆไอ้ภูมิก็พูดขึ้น ก๊อปคำพูดผมซะด้วย แต่ไม่เป็นไรครับคนเรามันคิดคล้ายๆกันได้ แหม๊ ยามรักเข้าตาอะไรก็ว่าดีไปหมด เพราะสำหรับพี่พีม น้องภูมิถูกเสมอนะครับ คึคึ

หน้าไอ้ภูมิชักเลือนลาง แต่ผมว่ามันไม่เมานะ เห็นกินนิดเดียว คงเป็นผมนี่แหละที่ตาลาย ผมงัดตัวเองขึ้นมาจากพื้น มานั่งโคลงเคลง นั่งสะอึก เพ่งมองหน้าน้องภูมิ หึหึ สงสัยจะเมาจริงๆแล้วกู อยากอ้วกชิบ จะไม่อ้วกได้ไง ทั้งเหล้านอก เหล้าไทย ไหนจะเบียร์ เมื่อกี้ถูกไอ้มิคเอายาดองกรอกอีก (มันไปเอามาจากไหนวะ)
 
 ตอนนี้สายตาทุกคู่กำลังพุ่งไปที่เป้าไอ้ภูมิเฮ้ย ไม่ใช่ๆ พุ่งเป้าไปที่ไอ้ภูมิต่างหาก ผมยังสะอึกไม่หาย โงนเงนจะล้มแหล่มิล้มแหล่
 
“ไอ้นี่ก็อีกคน อารายยยอีกวะ” ไอ้ฟ่างขมวดคิ้วจ้องหน้าน้องชายมัน แต่เสียงไอ้ฟ่างไปแล้วครับ นั่งคอพับคออ่อน เมื่อกี้ยังแหกปากหนุ่มนาข้าวสาวนาเกลือกับไอ้แทนอยู่เลย เชี่ยแทนโคตรแรดแอ๊บเป็นสาวนาเกลือดัดเสียงซะ
 
ภูมิมันมองเพื่อนทีละคนเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนจะมาหยุดสายตาไว้ที่หน้าผม เล่นเอากูเกือบหายมึนหัวมีแต่หัวใจที่เต้นตุ๊มๆต๊อมๆ ฮิ้วววว กูหยอดบ่อยขนาดนี้มึงจะรู้ตัวมั้ยวะ
แต่ก็ยังเงียบ และเงียบ เงียบกว่าตอนผมอีก มีแค่เสียงแมลงร้อง อิ๊ด อิ๊ด แม่งใช่ไอ้ตัวเดิมมั้ยวะ ไม่ไปหลับไปนอนหรอมึง มาฟังคนเมาคุยกันอยู่ได้ กูจับมาย่างไฟเลยสัด(อาการหนัก เริ่มทะเลาะกับแมลงแล้วครับ)

“พีม”

“หะ หืม มี... มีรายคร้าบบ” ลิ้นอ่อนพูดเพราะเชียวกู ผมถึงกับติดอ่าง(จริงๆเมา ลิ้นพันกัน) อยู่ๆมันก็เรียกชื่อผมแล้วจ้องหน้าผมเขม็ง จะเปิดเผยตำแหน่งเบ๊กูหรอ อย่าเพิ่งๆให้กูบอกบางอย่างกับมึงก๊อนนนน


ทุกคนใจจดใจจ่อรอฟังคำพูดจากปากไอ้ภูมิ ส่วนผมทั้งลุ้นทั้งรอ เรียกแล้วก็พูดดิเฮ้ย หัวกูจะทิ่มแล้วภูมิ



“ว่าไงมึง มีราย”
 
 



 
“กู  ชอบ  มึง”




“ห๊า!!!!!!”


สั้น  กระชับ  ได้ใจความ





มึง ชอบ กู ?




พระเจ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!


 :m31: :m31: :m31:OoO!!!!


> <


:o!!!!!!!!!!!


-o-



!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
 
เหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดแสกกลางกบาลสามทีติด ผมสร่างเมาทันที ไอ้คิวนิ่งค้างปล่อยปูนาลงไปอยู่ในจานส้มตำตามเดิม ไอ้เชนทั้งหยิกแขนทั้งดึงผมตัวเอง ส่วนไอ้ปันกับไอ้มิคจับมือกันนอนตายหงายท้องขาชี้ฟ้าลงไปนอนมองดาว ไอ้เบียร์คุกเข่าคำนับผมเหมือนคนจีนคารวะศาลเจ้า
 
ไอ้แทนเทเหล้าในแก้วใส่มือแล้วเอามาลูบหน้า ส่วนไอ้เต้ยมันคลานเข้าไปดมฟุดฟิดตามตัวไอ้ภูมิ เหมือนหาความผิดปกติ และไอ้ฟ่างที่กำลังพยายามเขย่าตัวผมอยู่
 
ผมเอาสติที่วิ่งไปตีลังกาหลังอยู่ตุรกีกลับมาไว้กับตัว ผมจ้องตาไอ้ภูมิแน่วแน่ ความรู้สึกตอนนี้แม่งยิ่งกว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งก็ไม่ปาน รูปคดีอาจจะพลิกนิดหน่อยเพราะผมไม่ได้เป็นฝ่ายบอกแต่คนที่ได้ผลประโยชน์เต็มๆคือกูเองครับ  ทุกคนหันกลับมามองผมเหมือนอยากจะถามว่า มึงยังไม่ตายใช่มั้ยพีม
 
ผมพยายามใช้ความสงบสยบความดีใจที่อยากตะโกนชื่อไอ้ภูมิให้ดังๆให้มันดังไปถึงสี่แยกราชประสงค์ แต่กูต้องนิ่งไว้


ภูมิเองก็มองผมนิ่งเช่นกัน มันไม่กระพริบตาแม้แต่นิด แม้หน้ามันจะนิ่งแต่แววตามันบอกผมว่ากำลังกังวนกำลังลุ้นและกลัว เหมือนมันกำลังรอคำสั่งศาล ว่าจะถูกประหารหรือปล่อยตัว แต่เสียใจนะพวก กูปล่อยมึงไปไม่ได้จริงๆวะ



“ภูมิ”

“อือ”


“มึงชอบกูจริงๆหรอวะ”
 

“อือ ชอบ”


 
“ถ้ามึงชอบกูจริง ก็จีบกูให้ได้แล้วกัน”
 
 



TBC>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
 




 
………………………………………..
 
 


Talk: แอร๊ยยยยย สะใจๆๆๆ ผิดคาดกันมั้ยคะ ชอบก็จีบเลยชอบก็จีบเลยเซ่ กร๊ากกก เพลงน้องริทช่างเข้ากับนิยายของพี่อะไรเช่นนี้ ผ่านไปเป็นสิบตอนไอ้น้องภูมิเพิ่งทำในสิ่งที่พระเอกพึงกระทำคะ หึ ต่อไปก็ต้องลุ้นและเอาใจช่วยภูมิกันนะจ๊ะว่าจะจีบคนที่ชอบ(ตัวเอง)ยังไง แถมตอนนี้ยังได้เห็นเบื้องหลังของแทนกับฟ่างด้วย คู่นี้ก็รุนแรงไม่แพ้กัน ฟ่างมันโหดนี่เนอะ

ปล 1ขอบคุณทุกๆคอมเม้นนะจ๊ะ ขอบพระคุณจริงๆทั้งที่ให้กำลังใจและให้คำแนะนำ(กราบลงงามๆกลาง-อก) หลังๆมานี่คอมเม้นชักจะยาวกว่านิยายแล้ว ฮ่าๆ เอาไว้จะตอบคอมเม้นตอนที่พีมกับภูมิเค้าอิ๊อ๊ะจิ๊จ๊ะจุ๊กกรู๊ว กันแล้วนะคะ

ปล 2ไม่ต้องตกใจนะคะที่ลงฟิคถี่ยิบ อิชั้นไม่ได้คึกเมายาแดงอะไรทั้งสิ้นคะ แค่วันนี้รู้สึกดี สงสัยคงเป็นวันดีๆละมั้ง  หึหึ เลยอยากให้ของขวัญสมนาคุณแก่ท่านผู้อ่านคะ (ดีใจกันไปเถอะจ๊ะตัวเทอทั้งหลาย เพราะมันจะไม่มีแบบนี้บ่อยๆ กร๊ากกกก) เพราะของใกล้จะหมดสต๊อกแล้วเด้อ ฮ่าๆๆ

 :bye2: :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-12-2010 12:48:57 โดย ทะเลหัวใจ »

ออฟไลน์ P★RiTŸ

  • he's mine
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-5
:z13:
กรี๊ดดดดดดดดดดดด รุ่นนี้ไม่ต้องจีบแล้วมั้งนู๋พีม
ท่าทางจะยอมนายภูมิตั้งแต่เค้าเอ่ยปากแล้วแหละ :-[
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-12-2010 13:11:49 โดย P★RiTŸ »

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
พีมเอ้ย...ทำไปเหอะ ทำไปความต้องการของหัวใจไปเลย ถ้าทำแล้วมีความสุข จะรออะไรอีกเล่า

ออฟไลน์ N.T.❁

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
:laugh: โชคช่วยซะงั้น เค้าดันบอกชอบก่อนอะน้องพีม อิอิ
เลยเล่นตัวเลยเนาะ จริงๆแทบไม่ต้องเสียเวลาจีบก็ติดแล้วไรงี้ ฮ่าๆ
อยากอ่านเวลาเค้าสวีทๆกันบ้างจังเลยค่าาา 
อยากเห็นเวลาภูมิทำอะไรเปิ่นๆให้พีมสนใจไรงี้ :-[ คงน่ารักน่าดู คิคิ
 

ออฟไลน์ n2

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-4
จะบอกรักเขาอยู่ไม่ใช่เหรอหนูพีม
พอภูมิบอกก่อนเล่นตัวให้เขาตามจีบซะงั้น  :m20:

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
ส่งตัวเข้าห้องหอเลยดีกว่ามั้ย พีม ไหนๆๆ ว่าที่เจ้าบ่าวเขาก็เสนอตัวมาแล้ว ช้าอยู่ทำไม  :z1:  :haun4:

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
           “ถ้ามึงชอบกูจริง ก็จีบกูให้ได้แล้วกัน”            


อิหนูพีมแกล้งพูดแก้เขินอะดิ 555
ทามมายหนูไม่พูดว่า
"เออ..กูก็ชอบมึง"ล่ะ
จะให้ภูมิไปเสียเวลาจีบอยู่ทำไมจ๊ะ

pattybluet

  • บุคคลทั่วไป
*ตบเข่าฉาด* แหม๊... ให้มันได้อย่างงี้ดิ  :laugh:
นับว่าเป็นโชคของน้องพีม ตัวเองย้อมใจเมาหัวจะทิ่มยังไม่กล้าบอก
แต่เพราะภูมิชิงสารภาพก่อน เลยเข้าทางเด็กปากดีอย่างนู๋พีมทันที
ว่าแล้วต้องไปเปิดเพลงน้องริทฟังซะแล้ว  :laugh:

เป็นกำลังใจให้ค่ะ
อ่อ ชอบตอนพ่อลูกเค้าคุยโทรศัพท์กันด้วยค่ะ น่ารักดี ^^

ออฟไลน์ Papoonn

  • inspiration <3
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
โหยยยยยยยยยยยยยยยยยย  !
พีมจ๋า  ทำไมไม่เซย์เยสเลยค่ะ   
แมวน้อย   ><   

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด