(เรื่องสั้น) กรงแก้ว ...โดย ป้ามหา..(หื่น)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องสั้น) กรงแก้ว ...โดย ป้ามหา..(หื่น)  (อ่าน 140557 ครั้ง)

kohler

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10

ออฟไลน์ yearrayoeng

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1

ออฟไลน์ tianqin

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +270/-1
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะคะ เลือดขาดตลาดกันเลยทีเดียว

.................

ผ่านจากเหตุการณ์วุ่นๆมาได้สัปดาห์เศษแล้ว แม้อาการโดยทั่วไปของเนติจะดีขึ้นมาก แต่ก็ยังเคลื่อนไหวไม่สะดวกนัก แม่ผิวจึงยังคงขึ้นมาส่งข้าวส่งน้ำให้อยู่ทุกมื้อ วันนี้พอเก็บถาดอาหารเสร็จเนติก็เตรียมจะไปทำกายภาพเหมือนเคย  แต่กฤษณะโทรมาบอกให้เตรียมตัวจะพาไปหาหมอ...เขาจึงจำเป็นต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน  ยังไม่ทันจะถอดเสื้อผ้าก็ได้ยินเสียงไขประตู  ชายหนุ่มจึงเดินออกมาดูเพราะคิดว่าแม่ผิวลืมอะไรไว้
“ลืมอะไรไว้ครับ...ผมไม่...พวกแกเป็นใคร...ขึ้นมาที่นี่ได้ยังไง?”
ชายสามคนจ้องมองเนติอย่างหื่นกระหาย แต่ก็เจือความวิตกกังวลไว้ คนนอกไม่มีทางผ่านเข้ามาในเขตบ้านง่ายๆ และยิ่งบนตึกนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้ นอกจากมีคนนำทางที่มีอำนาจพอตัว ดูเหมือนคนๆนั้นจะอยู่หลังประตูนี่เอง เพราะหนึ่งในพวกมันเผลอเหลียวไปข้างหลังอย่างไม่มั่นใจนัก
“ทำไมต้องส่งลูกน้องเข้ามาล่ะสายชล หรือแกขี้ขลาดเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับฉัน”  สิ้นคำท้าสายชลก็ถลันพรวดเข้ามาอย่างลืมตัว  สงสัยอาหารที่กินคงไม่เลี้ยงหน้าตาหมด  ถึงไม่เหลือไปถึงเผื่อขยายสมอง  ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างนี้จะทำงานใหญ่ให้กฤษณะได้
“ฉันไม่เคยกลัวแก แค่ขี้เกียจดูหนังสดของแกกับไอ้พวกนี้ก็เท่านั้น”
“หมายความว่ายังไง?”  เนติยังคงทำเหมือนไม่รู้เรื่อง  ทั้งที่สมองหมุนจี๋หาวิธีเอาตัวรอด  คนโง่บางครั้งก็รับมือยาก  โดยเฉพาะคนโง่ที่แกว่งปืนไปมา  แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่ค่อยเป็น
“อย่าทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลยน่า...ก็แค่หาผัวใหม่มาให้แก  เผื่อแกจะหายอยากไม่ต้องร่านออกไปหากินนอกบ้าน”
“แล้วคิดว่าถ้าฉันหายอยากแล้วนายจะเหลียวแลแกหรือไงสายชล”
“ปากดีนักนะ  เดี๋ยวจะดูซิว่าจะร้องออกไหม...ยืนเซ่ออยู่ได้จะทำอะไรก็ทำเข้าสิ” สายชลหันตวาดลูกน้องเพราะพวกมันเอาแต่ยืนมองหน้าเนติตาค้าง
“กลับไปดีกว่ามั้ง  พวกแกไม่มีสิทธิ์ขึ้นมาเหยียบที่นี่”
“แล้วหมาอย่างแกล่ะสมควรแล้วเหรอที่จะอยู่บนนี้  ที่ของแกมันควรจะเป็นที่เรือนคนงาน  หรือไม่...ก็ในทะเลโน่น!”
“เผอิญนายให้ฉันอยู่บนนี้  และแกก็ไม่ใช่คนที่จะมีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงคำสั่งของนายได้ซะด้วยสิ?”
“ตอนนี้อาจไม่  แต่หลังจากที่แกมีผัวหมู่แล้ว…ถึงตอนนั้นแกคงได้เลื่อนขั้นลงไปในทะเลแน่”
“ทำอย่างนี้แกก็ไม่มีทางพ้นความผิดไปได้หรอก”
“คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้แกได้เพ็ดทูลนาย  ตอนแรกฉันก็แค่จะให้แกได้ผัวหมู่  แต่ตอนนี้คงปล่อยแกไว้ไม่ได้แล้ว...แต่ต้องหลังจากดูแกถูกข่มขืนเพื่อความสะใจของฉันก่อน”
“อย่าเสี่ยงดีกว่ามั้งสายชล...เพราะนายกำลังจะมารับฉันไปหาหมอ...โทรมาบอกนานแล้วด้วย  อีกสักพักก็คงมาถึง”
เดนมนุษย์ทั้ง3เหลียวมองหน้ากันเลิกลั่ก
สายชลมีสีหน้าแตกตื่นชั่ววูบแล้วกลับหัวเราะร่า
“เข้าใจหลอกนะ  แต่ฉันตรวจดูตารางงานของนายแล้ว  วันนี้นายต้องต้อนรับลูกค้าจากรัสเซีย  ไม่มีทางที่นายจะกลับมาตอนนี้แน่ๆ...เอ้ายืนบื้ออยู่ได้ รีบๆจัดการมันเข้าสิ”
ทันทีที่ไอ้คนแรกพุ่งเข้าหา  เนติที่ดูเหมือนยืนสบายๆกลับคว้าแจกันดอกไม้ฟาดโครมเข้าที่ศีรษะของมันอย่างรวดเร็ว  ร่างล่ำหนาทรุดฮวบลงกองกับพื้นทันที  ศีรษะแตกเลือดไหลปรี่ลงมาเข้าตา  มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ทำให้อีก2คนชะงัก  เป็นโอกาสให้เนติถอยไปยังบริเวณที่กว้างกว่าเดิม
ทว่าบทเรียนจากไอ้คนแรกก็ทำให้พวกมันที่เหลือระวังตัวกว่าเดิม  พวกมันต่างเข้ามารุมพร้อมๆกัน  เนติชกเจ้าคนแรกได้  แต่ก็ถูกอีกคนเตะจนเซถลา  ยังไม่ทันตั้งหลักคนหนึ่งชกเข้าที่โหนกแก้ม  ส่วนอีกคนเตะอัดเข้าที่ท้อง  ถึงจะถูกเนติถีบกระเด็นออกไป  แต่พวกมันก็ปรี่เข้ามาใหม่อย่างรวดเร็ว
แม้จะมีฝีมือดีกว่า  แต่เพราะอาการบาดเจ็บทำให้เนติเคลื่อนไหวไม่สะดวก  ชายหนุ่มถึงกับสะท้านทั้งตัวเมื่อพวกมันเตะอัดเข้าที่ท้องอีกครั้ง  และคราวนี้ชายหนุ่มก็ถูกลากลงไปกดกับพื้นอย่างรวดเร็ว
“นั่นพวกแกทำอะไรน่ะ?” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของแม่ผิวดึงความสนใจจากพวกมันไป...
“ฉิบหายแล้ว...จัดการมันเร็ว” สายชลเต้นเร่าด้วยความโกรธและผิดหวัง  อะไรก็ผิดแผนไปหมด  ไม่ใช่แค่เนติแล้วที่เขาต้องกำจัดทิ้ง  ยังหมายถึงนังแม่บ้านปากมากคนนี้อีกด้วย
“ว๊าย...” ไอ้คนที่ถูกตีด้วยแจกันปราดเข้าต่อยแม่ผิว  แต่ความที่มันยังมึนๆเพราะบาดแผลที่หัวทำให้หมัดของมันถูกแม่ผิวไม่แรงนัก  กระนั้นก็ยังเรียกเลือดจากมุมปากของแม่บ้านวัยห้าสิบกว่า กลบปาก
“ไอ้ชั่วเอ๊ย...” เนติคำรามออกมาและอาศัยจังหวะที่พวกมันมัวสนใจแม่ผิว  ถีบไอ้คนหนึ่งกระเด็นไป  ก่อนจะต่อยอีกคนสุดแรงจนมันหงายหลังจ้ำเบ้า  ชายหนุ่มพยายามยันตัวลุกขึ้น  แต่กลับถูกพวกมันต่อยจนหน้าหงายลงไปนอนแน่นิ่ง
“ว๊าย...คุณเน คุณเนค๊า เป็นไงบ้าง พวกแกอย่าทำอะไรคุณเนนะ  นายกำลังจะมาแล้ว  ถ้าพวกแกแตะต้องคุณเนละก็  นายไม่เอาพวกแกไว้แน่” แม่ผิวดิ้นเร่าพยายามจะเข้ามาช่วยเนติอย่างลืมตาย  แต่ถูกยึดไว้แน่น
“หุบปากอีแก่...แกช่วยทำให้อีแก่นี่มันเงียบหน่อยสิ...แล้วพวกแกยืนเซ่ออยู่ทำไมเล่า  จะทำอะไรก็รีบๆเข้า เดี๋ยวนายก็กลับมาหรอก” สายชลรีบกระตุ้นพวกมันอีกครั้ง คราวนี้พวกมันไม่รอช้า รีบช่วยกันกดตรึงร่างของเนติไว้ และพยายามจะฉีกเสื้อผ้าของชายหนุ่มออก  แต่ผ้าเนื้อดีไม่ใช่ของที่จะฉีกขาดได้ง่ายๆ  พวกมันจึงจำต้องเปลี่ยนแผนใหม่มาเป็นพยายามแกะกระดุมแทน
ความรีบร้อนทำให้ยิ่งช้า เป็นจังหวะที่เนติหายมึน  ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวทันที  แต่รอจังหวะให้คนที่นั่งทับท้องของเขายันตัวลุกขึ้นเพื่อจะถอดกางเกงจึงงอเข่าขึ้นกระแทกที่หว่างขาของมันเต็มแรง
“โอ๊ก!!!!” มันร้องเสียงหลงก่อนจะล้มลงไปนอนดิ้นปัดๆกับพื้น  ขณะที่เนติเกร็งนิ่วทิ่มเข้าไปที่ดวงตาของอีกคนแม้จะโดนไม่จังนักเพราะชายหนุ่มอยู่ในท่านอน  แต่กระนั้นก็ทำให้มันผงะหงายปล่อยให้เขาเป็นอิสระ  เนติผุดลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ  แต่ยังไม่ทันขยับ  สายชลก็ยิงเข้าด้วยปืนเก็บเสียง
ฟุ้บ!!
เนติรู้สึกเหมือนถูกกระแทกเข้าที่ท้องเต็มแรง  ชายหนุ่มงอตัวลงด้วยความเจ็บ สายตาที่พร่าเลือนด้วยความเจ็บปวดเห็นเดนมนุษย์ทั้ง4กำลังขยับเข้ามาใกล้....
ชายหนุ่มถอยหลังไปอีกก้าวก็พบว่าหลังเขาชนประตูบ้านเลื่อนของระเบียงชั้น3แล้ว  เนติเปิดล็อคแล้วถอยออกไปอย่างรวดเร็วเท่าที่แรงจะมี  แต่กลับพบว่าเอวเขาแตะขอบระเบียงเสียแล้ว....หมดทางหนีงั้นหรือ?!
“จะหนีไปไหนพ้น!...ไปลากมันมาสิโว้ยเดี๋ยวคนข้างล่างเห็นกันพอดี” เสียงตวาดเกรี้ยวๆ  ลอดเข้ามาท่ามกลางสติที่เริ่มพร่าเลือน  เลือดอุ่นๆทะลักจนเปียกชุ่มลงมาถึงขอบกางเกงยีนต์
หากต้องยอมให้คนอื่นแตะต้อง…สู้ตายเสียดีกว่า....
“ขอโทษครับคุณกฤษ...สุดท้ายผมก็ต้องทิ้งคุณไปก่อนอยู่ดี” เนติพึมพำเบาๆในลำคอก่อนจะทิ้งตัวลงไปข้างหลัง สีหน้าตะลึงพรึงเพริดของทุกคนในห้องนั้นหมุนคว้าง  แล้วร่างของเขาจะปะทะเข้ากับอะไรบางอย่าง...เสี้ยววินาทีที่ความเจ็บปวดถึงขีดสุด  ภาพดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววอ่อนโยนในยามเผลอตัวก็เป็นภาพสุดท้ายที่เขาเห็น  ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะดับมืดไป
.......................

ออฟไลน์ tianqin

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +270/-1
 :m31:
....

กฤษณะถอนใจเฮือกอย่างโล่งอกเมื่อรถสามารถเคลื่อนตัวไปได้อีกครั้ง หากไม่เพราะเกิดอุบัติเหตุกีดขวางการจราจรป่านนี้เขาคงถึงบ้านนานแล้ว
“เร็วๆหน่อยดอน” ชายหนุ่มเร่งคนสนิทอย่างหงุดหงิด วันนี้ไม่รู้เป็นอะไรใจคอเขาไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เช้าแล้ว พอรู้ว่าลูกค้ารัสเซียขอเลื่อนนัดชายหนุ่มก็รีบกลับบ้านทันที
นายดอนขับรถเร็วเป็นประวัติการณ์ วันนี้เขาตาขวาเขม่นยิบๆมาตั้งแต่เช้า จึงไม่ต้องรอให้กฤษณะสั่งซ้ำสองก็เหยียบคันเร่งจนมิด...และมาชะลอเอาตอนถึงหน้าประตูบ้าน  คนรับใช้ที่วิ่งมาเปิดประตูหน้าซีดเหมือนไก่ต้มเมื่อเห็นรถของกฤษณะ
“อะไรของมัน ทำไมไม่รีบเปิดประตู” นายดอนกดแตรถี่ๆเร่งจนเจ้าหมอนั่นต้องรีบลนลานเปิดประตูให้  ยังไม่ทันจะเปิดอีกบานจนสุด  นายดอนก็พารถเข้าไปก่อนแล้วกดกระจกลงชะโงกมองหน้าคนเปิดประตูอย่างแปลกใจ  หมอนี่ไม่ใช่คนงานของบ้านใหญ่  แล้วทำไมถึงมาเปิดประตูให้ได้
“ทำไมแกมาเปิดประตู...แล้วต้อยไปไหน?”
“เอ่อ...พี่ต้อยไป...คือว่า...”
“อะไรวะ อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่นแหละ แล้วนี่หายไปไหนกันหมด?”
“คือว่า…”
“เดี๋ยวค่อยเรียกไปถามเถอะน่า” กฤษณะเตือนอย่างรำคาญ นายดอนจึงรีบเลี้ยวรถไปยังลานจอดด้านหลัง ยังไม่ทันจอดรถสนิท  สาวใช้คนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากบ้าน  ทั้งที่มือยังถูกมัดติดกันอยู่
เจ้าคนที่เปิดประตูตาเหลือกแล้ววิ่งหนีไปทันที
“น๊าย!...นายช่วยด้วย!”
“เฮ้ย...อะไรของเอ็ง?” นายดอนเห็นอาการวิ่งหน้าตาตื่นก็รีบลงจากรถและคว้าปืนติดมือลงไปด้วย กฤษณะเองก็ดึงปืนออกมาเตรียมพร้อมไว้  ยังไม่ทันทำอะไรก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากชั้น3
“กรี๊ด!!!คุณเน!!!”
กฤษณะเงยขึ้นมองตามสัญชาติญาณ  ภาพที่เห็นคือร่างหนึ่งร่วงลงมาปะทะเข้ากับกิ่งตะแบก  แล้วหล่นลงไปบนยอดของกอหมากสี  ก่อนจะตกหายลงไปในพุ่มของเทียนทอง
เลือดในกายเหมือนจะจับแข็งไปชั่วขณะก่อนที่กฤษณะจะได้สติ  ชายหนุ่มกระโจนพรวดเดียวถึงพุ่มเทียนทอง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เห็นเพียงนิดเดียวก็จำได้  เพราะเขาเป็นคนเลือกมันมากับมือ
“เน!...เน!...” กฤษณะเรียกเสียงสั่น  ชายหนุ่มแหวกพุ่มไม้ออก  ใบหน้าที่พาดอยู่บนพุ่มเทียนทองมีรอยถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนมีแผลกระจายไปทั่ว  บวกกับรอยแตกช้ำบนใบหน้าที่เหมือนถูกฟาดด้วยของแข็งหลายแห่งจนแตกยับ  และที่สำคัญคือรอยเลือดแดงฉานที่หน้าท้อง 
ชายหนุ่มช้อนร่างบางในพุ่มไม้ออกมาวางพาดบนตัก  ค่อยๆยื่นนิ้วสั่นระริกไปรอที่จมูก  วูบแรกหัวใจเขาเหมือนหล่นหายเมื่อไม่รู้สึกถึงลมหายใจ  แต่เมื่อพยายามตั้งสติและลองดูอีกครั้งก็พบว่าเนติยังมีลมหายใจอยู่ 
ชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนมือไปสัมผัสศีรษะของเนติก่อน หยาดข้นเหนียวที่ติดมือมาทำเอาใจเสีย แต่เขาก็ยังไม่เลิกตรวจสอบไปตามอวัยวะที่สำคัญๆเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีที่ใดแตกหักอีก
“นายครับ” นายดอนวิ่งกระหืดกระหอบตามมาด้วยความตกใจ
“เรียกฮอที่โรงพยาบาลมาเร็ว” เสียงของกฤษณะยังคงนิ่งทั้งที่หนาวเยือกไปทั้งตัว  พยายามเตือนตัวเองให้มีสติอยู่ตลอดเวลา
“ครับนาย” ขณะที่นายดอนโทรตามเฮลิคอปเตอร์ของโรงพยาบาล  กฤษณะก็เงยขึ้นจ้องระเบียงชั้น3เขม็ง
“นายครับฮอจะมาถึงใน10นาทีครับ”
“โทรหาอโนทัย...ให้ส่งคนมาที่นี่ให้เร็วที่สุด ฉันต้องรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบนนั้น”
“ครับนาย”
เฮลิคอปเตอร์ใช้เวลาแค่10นาทีก็มาถึง เพราะบ้านของกฤษณะกับโรงพยาบาลของเขาอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่กิโลเมตร หมอวิทยามากับเฮลิคอปเตอร์ด้วย ทำให้กฤษณะค่อยอุ่นใจขึ้นกว่าเดิม
ชายหนุ่มกุมมือเรียวขาวไว้แน่นจนกระทั่งถึงห้องฉุกเฉิน ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่สีหน้าที่เหมือนไร้ชีวิตของชายหนุ่มชวนให้ขนลุกจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้  มีเพียงหมอวิทยาเท่านั้นที่คอยตบไหล่กว้างเบาๆไปตลอดทาง
 
.........................................
 
‘ทิ้งชื่อนามสกุลและตัวตนเดิมของแกไปให้หมดไอ้หนู   ต่อไปนี้แกคือเนติ  และชีวิตแกเป็นของฉัน  แกต้องอยู่กับฉันไปจนตาย  เข้าใจไหม?’
เสียงคาดคั้นแกมบังคับที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เนติรีบหันกลับไปมอง  ภาพที่เห็นคือตัวเองในวัย15ปีนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นเบื้องหน้ากฤษณะ  โดยมีดอนที่ดูยังหนุ่มยืนระวังอยู่หลังเก้าอี้  วันนั้นเป็นวันที่เขากลายเป็นเนติ ทาสผู้ภักดีของ กฤษณะ  เพราะเขาได้ขายชีวิตของตัวเอง  แลกกับหนี้สินก้อนโต  และชีวิตของมารดากับน้องสาว
‘ครับคุณกฤษ  ผมจะอยู่กับคุณกฤษไปจนตาย’  จำได้ว่าเขาพูดประโยคนั้นด้วยความจำยอมในสภาพที่ต้องแบกรับ  แต่ลึกๆในหัวใจเขายังโหยหาอ้อมกอดของมารดา  และหวังว่าสักวันเขาจะได้กลับไปหาท่าน  แต่เมื่อถึงวันที่เขามีโอกาสกลับไป  เขากลับเลือกที่จะแอบดูเพียงห่างๆ  ให้แม่และน้องคิดว่าเขาตายไปแล้ว  และมีความสุขกับครอบครัวใหม่คงจะดีกว่าที่เขาจะกลับไปเป็นส่วนเกินในชีวิตใครอีก...
แสงสว่างรอบตัวพลันดับวูบไป  เนติพยายามจะวิ่งวนหาแสงสว่างนั้น  จนในที่สุดเขาก็ได้เห็นแสงสลัวจากที่หนึ่งชายหนุ่มเร่งฝีเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
‘สุดท้ายแกก็เหมือนคนอื่น แกกำลังจะไปจากฉันใช่ไหมเนติ แกรับเงินรุจีราเพื่อจะไปจากฉันใช่ไหม!’
ภาพที่ร่างสูงใหญ่นั่งหลังคู้ค้อมด้วยความเจ็บปวดและผิดหวังปรากฏตรงหน้า เนติถลาเข้าไปคุกเข่าเบื้องหน้ากฤษณะด้วยความเสียใจ  เสียใจที่เขาเป็นสาเหตุให้กฤษณะต้องเจ็บถึงเพียงนี้
‘ผมเปล่านะครับคุณกฤษ  ผมไม่ได้คิดจะไปจากคุณกฤษเลยนะครับ’
‘โกหก...แกก็เหมือนทุกคน สุดท้ายก็หนีฉันไปกันหมด  ไม่มีใครรักฉันจริงๆสักคน’
‘ผมนี่แหละครับที่รักคุณกฤษ  ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทิ้งคุณกฤษไปไหน  ผมจะอยู่กับคุณกฤษไปจนวันตาย’
‘งั้นก็กลับมาหาฉันสิ...อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว’
ใบหน้าซีดสลดด้วยความทุกข์ทำให้ใจของเนติจะขาดรอนๆ  ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหมายจะกอด  แต่ร่างกายของเขากลับถูกกระแสลมดึงลอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองตามเขามาอย่างตกใจและวิงวอน
‘ผมจะกลับไปหาคุณ ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหน...รอแป๊บนะครับ ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ’ เนติพยายามจะตะเกียกตะกายไปหา  แต่แล้วทุกอย่างก็กลับดำมืดอีกครั้ง
………………………..
 
แสงสว่างทำให้ดวงตาพร่าจนต้องกระพริบถี่ๆอยู่หลายครั้งกว่าจะมองเห็นทุกอย่างชัดเจน  ฝ้าเพดานสีเขียวครีมที่สั่งมาเป็นพิเศษทำให้เนติรู้ทันทีว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาลในเครือบริษัทของกฤษณะ และคนที่เป็นเจ้าของก็นั่งพิงเก้าอี้นวมหลับอยู่ข้างเตียงเขานี่เอง
ใบหน้าคร้ามยามหลับดูอ่อนล้าและเหน็ดเหนื่อยเหมือนกับในความฝันไม่มีผิด
“ในที่สุดผมก็กลับมาหานายได้แล้วครับ” เนติพึมพำบอกอย่างยินดี  ที่เขายังมีชีวิตอยู่จนได้เจอกฤษณะอีกครั้ง
กฤษณะขยับตัวทันทีที่ได้ยินเสียง  ดวงตาแดงก่ำเพราะความอดนอนเปล่งประกายยินดีขึ้นมาทันทีที่สบตากัน
“ฟื้นแล้ว! เธอทำให้ฉันใจเสียเลยนะเน...เป็นไงบ้าง  เจ็บตรงไหน?” กฤษณะขยับเข้ามาจนชิด  มือใหญ่ลูบไล้เส้นผมนุ่มแผ่วเบาอย่างระมัดระวัง  ขณะที่ดวงตาคมกวาดไปทั่วใบหน้าขาวซีดอย่างยินดีล้นพ้น
“...ท้องครับ”
“หมอผ่ากระสุนออกแล้ว  โชคดีที่กระสุนไม่โดนอวัยวะที่สำคัญเลย...หิวไหม?”
“หิวน้ำมากกว่าครับ”
“เดี๋ยวนะ” กฤษณะลุกขึ้นไปรินน้ำใส่แก้วเสียบหลอดมาจ่อให้ถึงปาก  เนติรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่ได้เห็น  ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีวันที่กฤษณะรู้จักดูแลคนอื่น  ปรกติเขาแทบไม่ต้องกระดิกตัวทำอะไรเองด้วยซ้ำ  เสียงโทรศัพท์ดึงความสนใจของทั้งคู่ไป  กฤษณะวางแก้วลงแล้วหยิบมือถือมากดรับสาย
“ว่าไงอโนทัย...เหรอ...ขอบใจมาก” ดวงตาคมเป็นประกายเย็นเฉียบ  กฤษณะวางสายแล้วหันไปกดปุ่มคอร์เนิส ครู่เดียวหมอกับพยาบาลก็เข้ามา  หมอวิทยายิ้มร่าเมื่อเห็นว่าเนติฟื้นแล้ว
“ดีจริง...ฟื้นตัวเร็วอย่างเหลือเชื่อ ตกลงมาจากชั้น3แต่กลับไม่มีอวัยวะภายในแตกหัก  นอกจากแผลถูกยิง  แต่หมอเอากระสุนออกให้แล้วนะ...แกนี่ยังไงวะกฤษ  คราวที่แล้วผ่ากระสุนออกจากขา  คราวนี้ผ่าออกจากท้อง  หวังว่าคงไม่มีคราวหน้าอีกแล้วนะ”
“ไม่มีเด็ดขาด  จะไม่มีใครทำให้เนเจ็บอีกแล้ว  พอกันที” กฤษณะสัญญาหนักแน่นขณะกุมมือขาวไว้มั่น
“อะฮะ...ไอ้กฤษเอ๊ย ปากพาจนแล้วแก เน...หมอเป็นพยานให้นะว่าวันนี้มันสัญญาอะไรไว้”
หมอวิทยาคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของกฤษณะ  และเป็นคนเดียวที่กล้าต่อล้อต่อเถียงด้วย  ท่าทางสะอกสะใจเหมือนถือไพ่เหนือกว่านั้นไม่ได้ทำให้กฤษณะหวั่นไหว  ชายหนุ่มลูบผมของเนติอย่างอ่อนโยนและห่วงใย
“หายเร็วๆนะเน...แล้วกลับบ้านเรากัน”
เนติรู้สึกเหมือนในอกปรี่แน่นด้วยความเต็มตื้นจนแทบร้องไห้ออกมา  เขาเหนี่ยวมือใหญ่ที่เกาะกุมมือเขาไว้ขึ้นมาจูบ  ขณะที่หมอวิทยาส่ายหน้าอย่างระอาแล้วต้อนพยาบาลออกไปจากห้อง
“แล้วแม่ผิวละครับเป็นไงบ้าง?” เนติอุทานออกมาอย่างตกใจ  เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแม่ผิวเองก็โดนทำร้าย
“เจ็บไม่มากนัก แต่ยังไม่ค่อยสบายใจ พอรู้ว่าเธอปลอดภัยเลยขอไปถือศีลที่วัด 4-5 วัน”
“แล้ว.....สายชลละครับ?” เนติถามอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก....แม้จะไม่รู้ว่ากฤษณะมาเห็นเหตุการณ์ตอนไหน แต่คิดว่าคงรู้เรื่องทั้งหมดจากแม่ผิวแล้ว
“หึ...ไว้ถามดอนมันแล้วกัน”  กฤษณะยิ้มเย็นจนเนติหนาวหลังเยือก  ไม่อยากคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับสายชล
วันที่ออกจากโรงพยาบาลเนติก็ได้รู้ว่าสิ่งที่เขาคิดไม่ได้ครึ่งของความจริงจากปากคำของดอน  ลูกน้องของสายชลถูกบังคับให้รุมข่มขืนสายชลจนสลบไปครั้งแล้วครั้งเล่า  ก่อนที่พวกมันจะถูกตัดอาวุธมาปั่นเป็นน้ำกรอกให้กินกันถ้วนหน้า  แล้วเอาไปถ่วงทิ้งทะเล
สายชลเคยทำงานรับใช้กฤษณะมาหลายครั้ง  จึงได้รับการเว้นโทษตาย  แต่ถูกส่งไปทิ้งไว้ที่เกาะรังนกของ กฤษณะ  เพื่อเป็นนางบำเรอประจำเกาะ  และหากไม่มีคำสั่งของกฤษณะ  สายชลจะต้องอยู่ที่นั่นไปจนตาย
เนติถึงกับหลับตาอย่างสยอง  เขาไม่ได้ต้องการให้สายชลโดนถึงขนาดนั้น  แต่ใครเลยจะกล้าขวางกฤษณะได้ และยิ่งสายชลบังอาจคิดแตะต้องคนสำคัญ...ยิ่งไม่มีทางที่กฤษณะจะยอมอภัย  เนติจึงไม่พูดอะไรให้กฤษณะขุ่นใจอีกเลย
แต่เมื่อวันหนึ่งที่อโนทัยมาหากฤษณะพร้อมกับที่อยู่ของรุจีราเขาก็อดใจหายไม่ได้ เนติเดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าห้องทำงานของกฤษณะอย่างกระวนกระวาย  จนอโนทัยกลับไป  เขาถึงได้กล้าเข้าไปในห้องทำงานของกฤษณะ
“อ้าวเนมาพอดี...ดูนี่สิ...อโนทัยเอาผลกำไรรีสอร์ทที่เชียงรายมาให้ดู  ตัวเลขสวยอย่างไม่น่าเชื่อเลย”
“คุณกฤษครับ...เอ่อ...”
“อยากไปเที่ยวที่นั่นไหม  เราไม่ได้ไปพักผ่อนกันนานมากแล้วนี่นะ  หรือจะไปยุโรบ?” กฤษณะพูดพร้อมกับดึงร่างเพรียวให้นั่งลงบนตัก จมูกโด่งซุกไซ้ที่ซอกคอขาวสูดกลิ่นหอมอ่อนๆอย่างหลงใหล
“คุณกฤษครับ...ปล่อยคุณรุจีราไปได้ไหมครับ?”  เนติกระซิบขออย่างขลาดๆ  ไม่เพราะคำขอร้องของเขาหรอกหรือ รุจีราถึงมีโอกาสพาลูกหนีกฤษณะไป
“ห่วงว่าฉันจะฆ่าเขาละสิ?”  กฤษณะย้อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ขึ้งโกรธ
“ผมทราบว่าคุณคงไม่ทำอย่างนั้น  แต่คุณรุจีราเธออยู่ที่นี่ไม่ได้แน่  เธอ...ต้องหาทางฆ่าตัวตายอีกจนได้”
“...ฉันตัดสินใจไปแล้วเน”
“หมายความว่า...คุณจะบังคับให้คุณรุจีรากลับมา” เนติครางออกมาอย่างใจหาย  เขาไม่อยากให้รุจีรากลับมาทุกข์ทรมานเหมือนอย่างเดิม
“เปล่า...ฉันจะให้หย่าให้รุจีราต่างหาก  และจะยอมให้เธอเลี้ยงลูกอย่างที่ต้องการ  แต่มีข้อแม้ว่าทุกซัมเมอร์ลูกต้องมาอยู่กับฉัน  ห้ามรุจีราตัดขาดหรือพาลูกหนีไปอีก”
“ทำไมครับ  ทำไมคุณถึงยอม?” เนติถามเสียงสั่นอย่างยินดี การปล่อยรุจีราไปอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การที่กฤษณะยอมให้รุจีราเอาลูกไว้ต่างหากที่คาดไม่ถึง
“ฉันได้บทเรียนมาแล้วเน...วันที่เกือบเสียเธอไป  วันที่เห็นเธอร่วงลงมาจากชั้น3ต่อหน้าต่อตา...เหมือนหัวใจฉันถูกกระชาก...หากต้องเสียเธอไปแล้วฉันจะอยู่ได้ยังไง...รุจีราเองก็คงไม่ต่างกัน  หากต้องเสียลูกที่เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวไป เขาคงแตกสลายเป็นชิ้นๆเหมือนกัน...ในเมื่อฉันมีเธอแล้ว  ฉันก็ไม่ควรพรากลูกมาจากรุจีรา  ทำแบบนี้ลูกก็ยังมีทั้งพ่อและแม่ครบ  แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน  แต่หากฉันกับรุจีรายังมีความรู้สึกดีๆให้แก่กัน  ฉันแน่ใจว่าทั้งฉันและเขาจะทำให้ลูกมีความสุขได้”
“คุณกฤษ...” เนติโอบแขนรอบลำคอแข็งแรงแน่นด้วยความยินดี  ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะได้ยินคำพูดเหล่านี้จากปากกฤษณะ  ถึงจะไม่ได้บอกรักตรงๆ  แต่ทุกคำที่กฤษณะพูดออกมาก็แสดงถึงความรักอันมหาศาลที่เขาได้รับ
“ผมรักคุณกฤษ...ผมสัญญาว่าผมจะอยู่กับคุณกฤษไปจนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะออกจากร่าง”
“ไม่!...ห้ามตายก่อนฉันนะเน  สัญญาสิ  ฉันมันคนเห็นแก่ตัว  ฉันทนเห็นเธอตายไปก่อนไม่ได้แน่ๆ”
“ครับๆ...ผมจะไม่ยอมตายก่อนคุณกฤษ...เราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า อยู่ดูคุณนราโตขึ้นมา จนคุณนราแต่งงานมีลูกมีหลานให้คุณกฤษ  โอเคไหมครับ?”
“แน่นอน...เธอกับฉัน  เราจะอยู่ด้วยกัน  แก่ไปด้วยกัน” กฤษณะรับคำเสียงหนักแน่น  ขณะที่กอดรัดร่างในอ้อมแขนกระชับ  เนติหลับตาพริ้มอยู่กับอกกว้างอย่างเป็นสุข
“อ้อ!เน...วันก่อนตอนที่เธอนอนอยู่โรงพยาบาล ฉันเข้ามานั่งทำงานแล้ว...เห็นรีโมทอันนี้”
เนติผละออกมามองตามก่อนจะหน้าแดงซ่านเมื่อเห็นรีโมทอันนั้นถนัดตา  มันคืออันเดียวกับที่เคยล่วงล้ำเข้าไปในตัวเขานั่นเอง
“ไหนๆก็อยู่ในห้องทำงานแล้ว...ลองติดคลิปเหมือนวันนั้นก็ดีนะ  อีกอย่างฉันก็ซื้อชุดหนังมาฝากแล้ว...ไม่ใช่อะไรหรอก  เผื่อเธอจะติดใจไง”
“คุณกฤษ...” เนติครางออกมาอย่างอ่อนใจ แต่พอลูกนัยน์ตายิ้มๆนั่นก็รู้ว่าถูกล้อ  จึงโผเข้าไปซุกหน้ากับอกกว้างแน่นอย่างเขินๆ  แม้จะชอบการร่วมรักด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยน  แต่ไม่แน่ว่านานๆครั้งเขาอาจจะลองเล่นแบบวันนั้นดูก็ได้...เผื่อจะทำให้กฤษณะหลงเขายิ่งกว่านี้……………….
 
THE END









ขอบคุณมากคะ  :pig4:

หวังว่าคงสนุกนะรอติดตามเรื่องต่อไปจาก ใบปอ ได้ในเร็วๆนี่นะคะ

chae

  • บุคคลทั่วไป
โอยยยย น่าจะมีตอนพิเศษอ่ะ

สายชลจะว่าน่าสงสารก็น่าสงสาร แต่ก็นะ ทำกับเนติถึงขนาดนั้น

ออฟไลน์ Oo๐FosfoggY๐oO

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-0
กรรมสนองจริงๆสายชล

ดีนะที่เนไม่เป็นอะไร

รอติดตามเรื่องต่อไปค่ะ o13

ออฟไลน์ K2KARN

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +393/-6
โอ้ย ลุ้นเกือบตายว่าเนติจะเป็นยังไงมั้ยเนี่ย
แต่ก็ดีแล้วที่โอเค สายชลก็โดนหนักเลยนะ
แต่ก็นั่นแหล่ะน๊า ไปทำอะไรกับเนติไว้ก็นั่นแหล่ะ

น่าจะมีตอนพิเศษนะ ,, ชุดหนัง เอิ๊กส์~

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
เอิ่มมมม คุณกฤษก๊ะ...ต้ดอาวุธ...เอามาปั่น...จับกรอกปาก...o22
โหดได้อีกนะก๊ะ :try2:
สำหรับนังสายชล ชิส์  :beat: :beat: ยังไม่หายแค้น โสนะหน้าหล่อนแระ
ขอบคุณเทียนฉิน และป้ามหาหื่นนะก๊ะ :pig4:
ปล. นึกว่าจะได้เสียเลือดตอนจบนะนี่ อุตส่าห์ไปกินตับสร้างเม็ดเลือดรอ :laugh:

ออฟไลน์ VICTORY

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
จบแบบแฮปปี้เอนนดิ้งง





สายชล น่าสงสารจังงเลยยย
โหดร้ายเกินไปป่ะเนี่ยย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ engrish

  • "LolliPoP"
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 823
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-1
จบซะหวานเลยนะคะ


มดขึ้นจอแล้ว



แต่ขอตอนพิเศษได้มั้ย

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณสำหรับเรื่องสั้นสนุกๆ
ขอตอนพิเศษด้วยนะ   :L2:
+1

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4:  ฉลองตอนจบ  แบบแฮปปี้สุดๆ

รอเรื่องใหม่ของคุณใบปอจ้า

หรือจะเอาเรื่องอื่นมาคั่นเวลาก็ไม่ว่ากัน  อิอิ

ออฟไลน์ j4c9y

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-7
หลังจากที่อ่าน

ป๊าก็ถามเราว่าเห็นรีโมทไหม

เราก็....

MaeMoo

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณคุณป้ามหาหื่น และคุณเทียนฉินนะคะ
ถ้าจะให้ดี สมบูรณ์ ก็ต้องมี ตอนพิเศษ ด้วยนะคะ
อยากอ่าน รีโมท เสื้อหนัง  :z1:

แต่ติดใจ วิธีลงโทษลูกน้องสายชล คุณกฤษขา คิดได้ไงคะเนี่ย โหดสุดๆ ไม่คิดว่าจะมีวิธีนี้ด้วย สะใจมาก

และรอนิยายจากคุณใบปอด้วยนะคะ ได้ข่าวว่า หาข้อมูลอย่างขมักเขม้น เพื่อให้เนื้อเรื่องสมบูรณ์ที่สุด
อยากอ่านเร็วๆ จัง

ออฟไลน์ SungJimun

  • ♥ 끝까지준홍 ♥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
อ่านจบแล้ววววววว
สนุกมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องกระชับแต่ได้ใจความ
เขียนดีจังเลยๆๆๆ หลงรักเนติเลย คนอารายเข้มแข็งดีจัง

ติดตามเรื่องหน้าค่ะ
   :bye2:

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
คุณกฤษ โหดมากกกกกกกกกกกก  :a5:

ขอบคุณสำหรับเรื่องสนุกๆ อีก 1 เรื่องนะคะ

ออฟไลน์ εїзป่วงน้อยεїз™

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
คุณกฤษ โหดได้อีก แอบสงสารสายชลเล็กๆ นะคะเนี่ย

ขอบคุณ ที่แต่งเรื่องดีๆมาให้อ่านนะคะ ^o^Y

KM

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ นัตสึกิ

  • เป็ดตัวกระเปี๊ยก
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PEENAT1972

  • Red Rhino
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +563/-106
 :pig4:


ได้คำเดียวจริงๆ

คำอื่นไม่กล้า แต่ก็สนุกดี

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
เกือบต้องไปหยิบยาดมซะแล้ว นึกว่าเนจะตาย

ในที่สุดก่แฮปปี้สักที

สายชลก่น่าสงสารเนอะ คำตัดสินจากพระเอกเนี่ยสมกับบทเสียจริงๆๆ

จะมีตอนพิเศษไหมหนอ


Chocolate108

  • บุคคลทั่วไป
อ่านทั้งหมดติดกันเลือดจะหมดตัวให้ได้
สนุกมากเลยอ่า
จะมีตอนพิเศษไมอะ
อยากอ่าน

O-to

  • บุคคลทั่วไป
เปิดเข้ามาปุ๊บ  :m25:
อ่านไปซักสองตอน  :haun4:
อ่านจนจะจบ  :jul1:
เลือดแทบหมดตัวเลยทีเดียว :laugh:

hene2526

  • บุคคลทั่วไป
จบไปแบบอิ่มอกอิ่มใจ...สงสารก็แต่สายชลง่ะ โทษตายคงจะดีเสียกว่า...แต่ไม่แน่เธออาจจะชอบแบบนั้นก็ได้เนอะ

chatori

  • บุคคลทั่วไป
กฤษโหดมากมายยย เหอๆ
แอบสงสารสายชลเล็กน้อย
แต่ในที่สุดก็แฮปปี้ หุหุ
ปาดกำเดาสนุกเลยทีเดียว
ขอบคุณทั้งไรเตอร์และก็
คนโพสท์นะคะ :)

Narcissus

  • บุคคลทั่วไป
อ่านจบแล้ว สนุกมากเลยค่ะ เลืือดกำเดาท่วมจอเลยทีเดียว =.,=
คุณกฤษโหดสุดๆ แต่เนก็เป็นคนเดียวที่ได้ัหัวใจซาตานไปครอง น่าอิจฉา หุึหุ
แต่ก็แอบสงสารสายชลเหมือนกันนะเนี่ย เจอหนักเลยอ่ะ
อยากให้มีตอนพิเศษด้วยจังเลยค่ะท่านนักเขียน อิอิ ><!

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
โหดมาก....อย่าทำให้คุณกฤษโกรธเลยเชียวนะ

น่ากลัวกว่าตายอีก....เหอะๆๆๆ :เฮ้อ:

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-15
 :jul1: สงสารสายชล เป็นเรื่องที่เลือดท่วมจริง ๆ

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
 :pig4: สำหรับตอนจบที่คลี่คลาย

ในที่สุด ความจริงก็เปิดเผย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด