[Short fic] ช่องว่างของหัวใจ อัพ!! ตอนพิเศษ : วันหนึ่งของ1ปี [3/06/11]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [Short fic] ช่องว่างของหัวใจ อัพ!! ตอนพิเศษ : วันหนึ่งของ1ปี [3/06/11]  (อ่าน 69147 ครั้ง)

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
ในที่สุดก็ถึงฉากที่ชวนเสียวไส้ที่สุดแล้ว!!!!

ตอนที่4

สุดท้ายไม่ว่าจะเพราะเทคนิคการหว่านล้อมของคามินหรือเพราะใจของผมเองกันแน่พวกเราก็กำลังเปลือยกายอยู่ในห้องอาบน้ำแล้ว

“ก็ไม่แคบนะหมอ”คามินกล่าว “แต่ถ้าหนาวจะเบียดผมมาก็ได้นะ”

ห้องน้ำของผมแบ่งเป็นสองส่วน ฝั่งอาบน้ำนั้นเป็นฝักบัวกั้นด้วยกระจกใสคนสองคนสามารถยืนอาบพร้อมกันได้สบายๆ

“รีบๆอาบเถอะน่า”ผมกล่าวอย่างเขินอายหันหลังให้อีกฝ่ายที่ดูไม่มีปฎิกิริยากับการต้องถอดเสื้อผ้าพร้อมผมเลยสักนิด

“หมอนี่ขาวไปทั้งตัวเลยนะ”ผมสะดุ้งเมื่อนิ้วของคามินไล่จากต้นคอตามแรวกระดูกสันหลังลงมาหยุดที่เนินสะโพกเหนือรอยแยกอันเป็นจุดล่อแหลม

“ละ เล่นอะไรน่ะ”ผมเบี่ยงตัวหนีคว้าสบู่เหลวมาบีบใส่ใยขัดตัวก่อนจะรีบถูตัวอย่างรวดเร็วเวลานี้ขอแค่ออกไปจากห้องน้ำนี้ก่อนก็พอ!

“ให้ผมช่วยถูหลังให้นะครับ”ใยขัดตัวถูกแย่งไปจากมือขณะที่ตัวผมถูกหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับแผ่นอกสีช็อกโกแลตส่วนมือคามินอ้อมไปถูหลังผมให้จึงเหมือนผมตกอยู่ในอ้อมกอดเขากลายๆ ผมหลับตาด้วยความอาย

“ผมไม่น่ามองขนาดนั้นเลยหรือไง ว้าเสียใจจัง”เสียงกระเซ้าทำให้ผมลืมตาขึ้นแต่ก่อนจะได้ตอบอะไรก็ต้องอุทานออกมาเสียก่อนเมื่อมือที่ถูหลังอยู่ดีๆของคามินก็อ้อมหว่างขาผมมาข้างหน้า

“อ๊ะ!”ผมรีบกลั้นเสียงครางเมื่อแก่นกายตกอยู่ในกำมือของคามิน สัมผัสสากแข็งเจ็บนิดๆของใยขัดตัวซึ่งสร้างความเสียวซ่านด้วยความตื่นเต้น

“ชอบไหม?”คามินกระซิบดึงมือผมไปยังแก่นกายของเขาขณะที่อีกมือเริ่มเคลื่อนไหวจนผมยากจะรู้ได้ว่าถามถึงสิ่งใดกันแน่

“คะ คามิน”ผมคราง มือข้างที่ยังว่างอยู่จิกลงบนแขนของร่างสูงด้วยความเสียวซ่าน

“ครับคุณหมอ?”เสียงทุ้มต่ำฟังดูแหบเครือ “อูย นั่นแหละหมอ อา...”

“คามิน ไม่เอา...ขอ...มือของนาย”แม้สัมผัสแปลกใหม่นั้นจะรู้สึกดีแต่ผมอยากสัมผัสโดยตรงมากกว่า คำขอของผมได้รับการตอบรับทันที ผมขยับหันยืนพิงกระจกเพื่อช่วยพยุงนั่นทำให้ขาข้างซ้ายต้องยกเกี่ยวกับแขนของคามินเพื่อจะได้สัมผัสได้อย่างถนัดถนี่

ความลื่นของสบู่ทำให้ต้องสัมผัสให้กระชับขึ้นพร้อมกับความเร็วในการขยับจนผมกับคามินครางจนก้องห้องน้ำ พอกลับมาคิดแล้วน่าอายมากดีที่ข้างๆบ้านหลังหนึ่งไม่มีคนอยู่ส่วนอีกหลังยังไม่กลับไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีหน้าไปเจอเพื่อนบ้านแน่

“คามิน คามิน”ผมร้องเมื่อมือที่เกาะกุมหายไป ขากลายเป็นอิสระหากไม่ช้าคามินก็รวบเราสองคนเข้าด้วยกันแล้วขยับด้วยความแรงจนถึงฝั่งฝัน

“ล้างตัวกันเถอะ”เขากล่าวหลังจากที่เริ่มหายหอบกัน ผมพยักหน้าอย่างเคลิ้มๆ สายน้ำอุ่นชะล้างทุกสิ่งให้หมดไปไม่มีใครคิดจะหยิบสบู่มาถูตัวอีกผมก้าวไปหยิบผ้าเช็ดตัวแต่ยังช้ากว่าคามินที่แย่งมาเช็ดใบหน้าผมให้ ผมเงยหน้ามองคามินแล้วยิ้ม-เขายิ้มตอบ

“ไปที่เตียงกันไหม?”เขาถาม ผมหน้าแดงซ่านพยักหน้าเป็นคำตอบฉับพลันก็เหมือนร่างถูกยกลอยขึ้นด้วยความตกใจผมอุทานเสียงดัง คามินไม่ได้อุ้มผมท่าเจ้าหญิงหากในท่าเหมือนอุ้มเด็ก

“ไม่เล่นนะคามิน! ผมหนักนะปล่อยเถอะ!”

“หนักที่ไหนกัน เบากว่ากระสอบข้าวสารที่ผมเคยยกเยอะน่า”ถึงจะตอบเช่นนั้นแต่ผมก็ดูออกว่าเขาต้องใช้ความพยายามในการอุ้มผมพอสมควร ถึงคามินจะเคยใช้แรงงานยังไงแต่ผมก็เป็นผู้ชายหนักร่วมหกสิบกิโลนะ

เมื่อห้ามไม่ได้ผมจึงได้แต่กอดคออีกฝ่ายไว้เพื่อไม่ให้หล่น โชคดีที่ระยะห่างจากห้องน้ำถึงเตียงนอนไม่ไกลกันนัก เมื่อแผ่นหลังเปียกชื้นสัมผัสกับผ้าคลุมเตียงคามินก็ถอยห่างออกมาแล้วอมยิ้มราวกับกำลังชมงานศิลปะอยู่ สายตาชื่นชมนี้ทำเอาผมต้องหลุบสายตาลงอย่างเขินอายแต่แฝงความดีใจที่ถูกมองด้วยสายตาเช่นนี้

“คามิน...”การเรียกชื่อนี้เหมือนเป็นสัญญาณให้เริ่มต้น คามินย่างคุกเข่าลงบนเตียงขณะที่ผมเขยิบกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงพนัก-รอคอยด้วยความคาดหวังก่อนจะหลับตาลงช้าๆเมื่อใบหน้าคร้ามแดดเคลื่อนเข้ามาใกล้

สัมผัสแผ่วเบาราวปีกผีเสื้อไล้กลีบดอกไม้ชวนให้รู้สึกมากกว่าที่เป็นอยู่ หวานละมุนแม้เพียงแค่ริมฝีปากที่แตะกัน คามินแตะสัมผัสก่อนจะละออกทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่จะเพิ่มสัมผัสให้แนบแน่นขึ้น ผมปล่อยใจกายทำตามสัญชาติญานสิ้น

“หมอ...”คามินกระซิบเบาๆ ผมลืมตาขึ้นแย้มยิ้ม

“เรียกชื่อผมสิ”

“...ชา”ผมยิ้มกว้างขึ้น ให้รางวัลด้วยการจูบที่แฝงความปราถนา รสจูบของคามินแฝงความไร้เดียงสาอย่างที่เจ้าตัวเคยเอ่ยว่าผมเป็นคนแรกของเขา แม้กระนั้นกลับทำให้ผมรู้สึกดียิ่งกว่าจูบเชี่ยวชาญของคนก่อนๆเสียอีก

ผมเริ่มเรียกร้องรสสัมผัสแบบอื่นที่มากกว่าแค่ริมฝีปากแตะกัน มือสัมผัสเรือนผมตัดสั้นให้ความรู้สึกกระด้างแบบดิบเถื่อนขณะที่มือของคามินเริ่มเลื่อนสัมผัสบนตัวผมช้าๆ บางครั้งหยุดนิ่งก่อนจะขยับวนราวๆกับพิสูจน์อะไรบางอย่างให้แน่ใจ

“อ๊ะ!”ผมสะดุ้งเมื่อสองมือสากคว้าหมับเข้าที่แก้มก้นทั้งสองข้างและบีบขยำราวกับจะพิสูจน์ความยืดหยุ่น

“ก้นผมไม่ใช่ดินน้ำมันนะ!”ผมโวยวาย

คามินหัวเราะ “แต่ก้นชานิ๊มนิ่ม”

ผมค้อนขวับแก้เผ็ดด้วยการบีบที่ก้นของคามินบ้าง “แต่ก้นนายแข๊งแข็ง~” ผมลากเสียงยาว

“แล้วชอบไหมล่ะครับ”คามินยิ้มกริ่มถดสะโพกลงมาขณะที่ดันสะโพกผมขึ้นพร้อมบดเบียดแรงๆจนผมอดจะครางไม่ได้

บทรักที่เป็นไปอย่างเชื่องช้าหากไม่ได้ทำให้ผมหงุดหงิดแต่อย่างใด กลับให้ความรู้สึกดีด้วยซ้ำ คู่รักคนก่อนๆมักจะเล้าโลมให้มีอารมณ์เพื่อบรรลุเป้าหมายได้เร็วขึ้น ไม่มีการกระซิบรำพันหรือคุยหยอกล้อเช่นนี้แต่อย่างใด

“ชอบสิ”ผมกระซิบตอบบีบก้นของคามินเบาๆแล้วบดเบียดให้มากยิ่งขึ้น

“หมอ อืม..ชาอยากให้ผมใช้ถุงยางไหม?”คามินถามอย่างไม่แน่ใจ

ผมชั่งใจ ตามหลักแล้วเราควรจะใส่ถุงยางหากอีกใจผมชอบที่จะสัมผัสเนื้อแท้ของกันและกันมากกว่า

“คามิน...บอกผมตามตรงนะ นายไม่ได้เป็นโรคอะไรใช่ไหม?”

เขาส่ายหน้าหวือ “ตรวจสุขภาพปีที่แล้วผมปลอดภัยแข็งแรงดี เหล้าแตะบ้างแต่ยาไม่เคยใช้”

“งั้น...ก็ไม่ต้องใช้ถุงยางก็ได้”ผมลองเสี่ยงที่จะเชื่อใจเขาดู “ผมมีเจลอยู่ในลิ้นชักด้านขวามือ”

คามินผละไปหยิบเจลตามที่บอก ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศทำให้ผมขนลุกซู๋แต่ไม่ช้าความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างคร้ามแดดก็กลับมาปกคลุมผมอีกครั้ง

ผมอดจะเม้มปากกลั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ ช่องทางคับแคบที่ร้างลามานานหลายปียังไม่ยินยอมรับการบุกรุก

“ผ่อนคลายหน่อยสิชา”คามินกล่าว น้ำเสียงดูตื่นเต้นแฝงกังวล

“คามินจูบผมที”ผมรั้งคอเขาลงมาแลกจูบขณะที่อีกมือเลื่อนไปที่เบื้องล่างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสามก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่าแม้จะมีเจลหล่อลื่นช่วยแต่การสอดใส่ก็ทำเอาทำตาเล็ด

ถือว่าครั้งนี้เป็นการวัดความอึดและอดทนของทั้งผมและคามินทีเดียว เมื่อเข้ามาได้หมดผมก็บอกให้เขาแช่กายค้างไว้เพื่อปรับตัวเสียก่อน

“อูย นี่ถ้าผมล่มปากอ่าวชาจะว่าผมไหมเนี่ย”คามินคราง “ยะ อย่าเพิ่งตอดสิมันแน่นเกินไปแล้ว”

ผมหน้าแดงก่ำ “เปล่านะ!” ผมไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยแต่เขานั่นแหละเป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้เอง

“ผมไม่ไหวแล้วชา ขอเถอะ”แล้วคามินก็ขยับกายสวนเข้าออกอย่างรวดเร็วจนผมร้องเสียงหลง

เขาดูจะสูญเสียการควบคุมตนเองไปสิ้น ผมกระสาได้ถึงกลิ่นสนิมเหล็กจางๆท่าทางพรุ่งนี้ผมคงต้องขอลาป่วยเสียแล้ว

“ชา ชา”คามินครางขณะที่ผมเริ่มเรียกเขาตอบ เราต่างร้องเรียกกันและกันจนกระทั่งพายุห้วงอารมณ์ขยายตัวถึงขีดสุดก่อนจะสลายไปทิ้งไว้เพียงร่องรอยที่แสดงว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อน

คามินทิ้งตัวหอบแรงบนตัวผม ภายในห้องมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงหายใจของพวกเรา ผมหลับตาซึมซับความรู้สึกนี้ไว้ ทั้งอิ่มเอมสุขสมและเจ็บปวดเมื่อคิดว่าคามินอาจจะจากไปเช่นเดียวกับคนอื่นๆทิ้งไว้เพียงความทรงจำเท่านั้น

ความคิดนี้แล่นขึ้นจุกที่อกก่อนที่ผมจะเริ่มสะอื้นอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

“ชา เป็นอะไร ผมทำคุณเจ็บมากเหรอ?”คามินถามอย่างเป็นห่วงเขายันตัวขึ้นถอนกายออกสร้างความรู้สึกว่างเปล่ายิ่งขึ้น

ผมได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธเพราะพูดไม่ออกหากคามินตีความจากเลือดที่ไหลออกมาย้อมผ้าปูที่นอนว่าผมร้องเพราะเจ็บ

“โธ่ชาผมขอโทษ”คามินผละออกไป ผมไม่รู้ว่าเขาจะไปไหนอาจจะไปหายาให้ผมก็ได้แต่ผมไม่ต้องมันตอนนี้

“มะ ไม่ อย่าไป”ผมสะอื้นผวาดึงแขนเขาไว้ ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาจนตัวงอ

“ชา!”เสียงเขาร้องอย่างตกใจ “ผะ ผมจะไปตามหมอ!”

ผมอดจะยิ้มไม่ได้ ตามหมองั้นเหรอ? ผมนี่ไงหมอจะไปตามทำไม

“ไม่เป็นไร กอด...ผมที”ผมพยายามกลั้นสะอื้นเอ่ยออกมาช้าๆ “แค่กอด”

“แต่แผลคุณ”

“กอดผม”ผมยังยืนยันคำเดิม พอคามินเห็นว่าหากยังจะไปผมก็จะรั้งไว้และอาจจะเจ็บมากขึ้นเขาจึงล้มตัวตระกองกอดผมไว้หลวมๆ

“แป๊บเดียวนะผมจะได้ทำแผลให้”คามินกล่าว เงียบไปครู่ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมขอโทษจริงๆที่ทำให้คุณเจ็บ”

“ไม่เป็นไร”ผมตอบเบาๆ เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดนี้การร่ำไห้สะอื้นก็เริ่มหยุดลง “เดี๋ยวก็หาย”

“แต่มันคงเจ็บมากไม่งั้นคุณคงไม่ร้องไห้หรอก”

ผมชะงักก่อนจะตอบอย่างลังเล “ผม...ไม่ได้ร้องเพราะเจ็บแผลหรอก”

คามินดันตัวผมออกเพื่อสบตาให้ถนัดขึ้น “แล้วคุณร้องเพราะอะไร? หรือว่า...เสียใจที่ทำกับผม?” ประโยคสุดท้ายแฝงความเจ็บปวดชัดเจนจนผมต้องรีบปฏิเสธ แววตานั้นจึงมีประกายขึ้น

“งั้นเพราะอะไร?”

“ผม...นึกถึงตอนที่นายจะทิ้งผมไป”

“เหลวไหล!”คามินดุเสียงดังจนผมสะดุ้งเฮือก เหมือนเขาจะรู้ตัวจึงลดเสียงลง “ใครจะทิ้งใครกัน คิดอะไรของคุณกัน”

ผมหลบตาเบียดตัวกอดคามินยิ่งขึ้นก่อนตอบว่า “ก็ผมกลัวนี่นา”

คามินกอดตอบผมพลางลูบหลัง “ผมสิต้องกลัวคุณทิ้งผม คุณมีทั้งหน้าตาไหนจะฐานะอาชีพการงานดีกว่าผมมาก ถ้าคุณอยากจะหาคนที่ดีกว่าผมนั้นก็ไม่ยากเลย”

“ผมไม่อยากได้คนที่ดีกว่า ผมอยากได้แค่คามิน”ผมอดจะร้องไห้อีกไม่ได้ คนที่ดีกว่า?ใครล่ะ? คนที่มีฐานะพอๆกับผม? คนที่มีอาชีพเหมือนกับผมงั้นเหรอ? ผมไม่ต้องการสักนิด!

“ผมก็อยากได้แค่ชาเหมือนกัน พวกเราต่างก็อยากได้แค่กันและกันอย่างนี้คุณก็ไม่ต้องคิดอะไรบ้าๆแบบนั้นอีกโอเคไหม?”

ผมพยักหน้าแรงๆกับแผ่นอกกว้าง

“ร้องไห้อีกทำไมกัน ตาแดงหมดแล้ว”คามินเชยคางผมขึ้นเกลี่ยน้ำตาให้

“นายก็ร้องเหมือนกันแหละน่า!”ผมย้อนเสียงอู้อี้...คามินร้องไห้เป็นเพื่อนผมอีกแล้ว

“ก็เพราะชานั่นแหละ”

“ผมไม่เกี่ยวสักหน่อย นายร้องของนายเอง”ผมเถียง

“ชาร้องผมเลยร้องตามดูสิ ชาต้องรับผิดชอบด้วย”

ผมยิ้ม “ใครจะรับผิดชอบนายกันตัวโตเป็นเด็กโข่ง”

“คนเรา...ตะกี้ยังกอดผมร้องไห้แงๆบอกว่าอย่าทิ้งหนูๆอยู่เลย”

ผมทุบที่ไหล่แก้เขิน “ใครพูดแบบนั้นกัน!”

“เอ้า งั้นเปลี่ยนเป็นผมรักคุณๆแทนก็ได้” คามินยิ้มล้อเลียน

“นายรักผมตังหาก”ผมกล่าว

“คุณรักผม”

“นายรักผม”

“คุณรักผม”

“นายรักผม”

“คุณรักผม”

“นายรักผม”

“ผมรักคุณ”

“นายรัก...เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ”ผมชะงัก

คามินยิ้ม “ผมรักคุณ แล้วคุณล่ะ?”

“ผม...รัก...นาย”รางวัลของการเผยความในใจคือจูบที่หวานล้ำอบอุ่นถึงหัวใจ

“ผมรักคุณดังนั้นผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหนทั้งนั้น”คามินกระซิบ

แม้วันข้างหน้าจะเป็นเช่นไรผมก็จะจดจำไว้ว่าวันนี้ผมมีความสุขเพียงไร คามินอาจจะพบคนใหม่ ผมอาจจะเป็นฝ่ายนอกใจหรือความตายอาจจะมาพรากเราจากกันแต่ผมจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้เป็นความทรงจำที่จะทำให้ผมยิ้มได้ในวันที่อาจต้องอยู่คนเดียว

แม้รักเราจะเป็นเช่นไรหากผมจะยิ้มให้ได้ในวันนั้น...

ฉันไม่รู้ว่าหลังจากนี้ มันจะมีอะไรปลี่ยนแปลง
ฉันไม่กล้าจะสัญญาด้วยคำใด
รักเรานั้นจะไปอีกไกล หรือวันไหนจะต้องร้างลา
ฉันไม่รู้ไม่เคยแน่ใจอะไร

* ฉันพูดได้เพียงว่าตอนนี้รักเธอ
เทให้ทั้งหัวใจ

** นี่คือสิ่งสำคัญ ที่เรายังอยู่ด้วยกัน
สิ่งอื่นใดนั้นมันยังไม่มาถึง
บอกได้แค่นี้ จะรักหมดทั้งใจที่มี
ให้มันตราตรึง อยู่ในใจเพื่อไปถึงวันลาจาก

เรื่องที่รู้วันนี้ตอนนี้ ฉันก็มีแต่ความอุ่นใจ
รักที่เราให้กันคือสิ่งดีงาม
แม้สุดท้ายจะเหลือพียงฝัน หรือจะเป็นอย่างไรก็ตาม
ฉันจะทำวันนี้ให้ดีดังใจ

(เพลง สิ่งสำคัญ-ดา เอ็นโดฟิน)

THE END

แวะคุยกัน เมี้ยว~

ถามว่าพอใจให้จบแบบนี้มั้ยก็50-50นะ ใจนึงก็คิดว่าโอแล้วแต่ใจนึงก็รู้สึกว่าห้วนไปไหม

เอาเป็นว่าถ้าคิดตอนจบที่ถูกใจกว่านี้ได้จะแก้แล้วกัน 555+

เป็นครั้งแรกที่เขียนวายแบบฐานะต่างกันมาก  นึกถึงซีรีย์ฝรั่งเรื่องนึงชื่อ..E.Rมั้ง? ที่ฉากอยู่ในโรงพยาบาลน่ะค่ะ มีคู่นึงเป็นหมอผู้หญิงกับคนขับรถพยาบาล ถ้าเป็นในไทยนี่จะรักกันได้เหรอ? คือเงินเดือนมันต่างกันมากอะไรแบบนี้

หวังว่าเรื่องนี้จะอ่านแล้วโอนะคะ ><  เอาเรื่องลงในเล้าที่เครียดที่สุดคือฉากเนี่ยแหละค่ะ หวังว่า...จะไม่มีจุดไหนติดขัดนะคะ

หืม? น้ำเน่า? แหม...นิยายก็คือๆกับชีวิตจริงนั่นแหละค่ะ สองคนนี้อาจจะคล้ายกับชีวิตจริงใครบางคนก็ได้

แต่บางทีเวลาอ่านจั่วหัวข้อเรื่องเล่าในนี้แล้วแบบ...โอ้ เหมือนนิยายเลย ทำให้ซึ้งถึงสัจธรรมว่าชีวิตคือละครเลยค่ะ

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่ติดตามแล้วคอมเม้นต์ค่ะ^^

 :กอด1:

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
อืมมม เทาอมชมพูหรือคะ
แต่เรารู้สึกว่าเป็นชมพูอมส้มมากกว่านะเนี่ย

เพราะอดีตที่ผ่านมา คุณหมอชาอาจจะเจอฟ้าหม่น
แต่พอคามินเข้ามาท้องฟ้าก็ค่อยๆเปลี่ยนสี
วิมานนี้สีสวยสดงดงามไปเลย
ชอบคาแรคเตอร์ตัวละครแบบคามินจังเลยค่ะ  :m1:

บวกให้อีก 1 แต้มนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณมากค่ะ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
อืมมม เทาอมชมพูหรือคะ
แต่เรารู้สึกว่าเป็นชมพูอมส้มมากกว่านะเนี่ย

เพราะอดีตที่ผ่านมา คุณหมอชาอาจจะเจอฟ้าหม่น
แต่พอคามินเข้ามาท้องฟ้าก็ค่อยๆเปลี่ยนสี
วิมานนี้สีสวยสดงดงามไปเลย
ชอบคาแรคเตอร์ตัวละครแบบคามินจังเลยค่ะ  :m1:

บวกให้อีก 1 แต้มนะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณมากค่ะ


จุ๊บๆน้ำตาลเช่นกันค่ะ><

ชมพูอมส้มเหรอคะ ต่ายไม่เก่งศิลปะด้วยสิฮะๆ

ว่าแต่มินนี่ดูเด่นแฮะ...ต่ายออกจะชอบหมอชา =3=

ปล.ถ้าน้ำตาลเข้ามาในนี้อีกต่ายอยากจะเสียมรรยาทถามว่าอายุเท่าไหร่เหรอคะ ไหนๆก็ถือว่าเป็นขาประจำนิยายต่ายแล้ว แหะๆ

ต่ายอายุ19ค่ะ^^

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
^
^
หุหุ ถ้าเช่นนั้นขออนุญาตเรียกน้องต่ายแล้วกันนะคะ
แบบว่า เรียนจบมาหลายปีมากละ  :-[

พูดถึงตัวละครนะคะ
คุณหมอชามีบุคลิกที่เหมือนจะเย็นชาเล็กๆในตอนต้น
อาจเพราะว่าความผิดหวังที่เกิดขึ้นในอดีต
ส่วนคามินเหมือนเป็นผู้กระเทาะเปลือกที่ห่อหุ้มคุณหมอชาออกไป
ด้วยการใช้ความรักและความจริงใจ และเสน่ห์แบบมินๆ คือซื่อตรงและจริงใจกับความรู้สึกตัวเอง
แม้ว่าจะเป็นเรื่องสั้น แต่บุคลิกของตัวละครสองตัวนี้ โดดเด่น ชัดเจนมากค่ะ
ถ้าถามว่าชอบหมอชามั้ยก็เฉยๆนะคะ ตอนแรกออกจะสงสารเล็กๆซะมากกว่า
แต่พอมีคามินแล้วก็เลยคิดว่าคุณหมอโชคดีแล้วหละ
สำหรับคามิน เนื่องจากชอบตัวละครลักษณะนิสัย บุคลิกแบบนี้ เลยโดนใจมากค่ะ

อ่านงานน้องต่ายมาหลายตอน
น้องต่ายแต่งเรื่องสั้นได้น่าอ่านมากๆค่ะ
แล้วก็หวังว่า เมื่อการประกวดผ่านพ้นไปแล้วจะได้มีโอกาสลองอ่านเรื่องยาวเรื่องนั้นบ้างค่ะ


ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
จบแบบนี้ได้อย่างไง ไม่ยอมจริงๆ ด้วย  :m16:


มันต้องมีตอนพิเศษสิ ยังไม่จุใจกับคู่นี้เลย จะรีบจบไปหนายยยยยยยยยยยยยยย  :z3:  :z3:

nithiwz

  • บุคคลทั่วไป
หวานจริงจัง  แต่ฉากเรทนะ  เห็นทุกอากัปทุกกิริยา เหอะๆๆๆ
ฮาตอนหมอเป็นแผล  คามินจะรักษาแผลให้ (คามินกลายเป็นหมอซะงั้น เหอะๆๆๆ)
น่ารักจังอ่ะ  ชอบจริงอะไรจริง  ไม่รู้ใครจะทิ้งใครก่อน แต่เราคงไม่ทิ้งกัน เหอะๆๆๆ  :-[

ป.ล. anus คือ ช่องคลอดผู้ชายอ่ะจ๊ะ เหอะๆๆๆๆ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
^
^
หุหุ ถ้าเช่นนั้นขออนุญาตเรียกน้องต่ายแล้วกันนะคะ
แบบว่า เรียนจบมาหลายปีมากละ  :-[

พูดถึงตัวละครนะคะ
คุณหมอชามีบุคลิกที่เหมือนจะเย็นชาเล็กๆในตอนต้น
อาจเพราะว่าความผิดหวังที่เกิดขึ้นในอดีต
ส่วนคามินเหมือนเป็นผู้กระเทาะเปลือกที่ห่อหุ้มคุณหมอชาออกไป
ด้วยการใช้ความรักและความจริงใจ และเสน่ห์แบบมินๆ คือซื่อตรงและจริงใจกับความรู้สึกตัวเอง
แม้ว่าจะเป็นเรื่องสั้น แต่บุคลิกของตัวละครสองตัวนี้ โดดเด่น ชัดเจนมากค่ะ
ถ้าถามว่าชอบหมอชามั้ยก็เฉยๆนะคะ ตอนแรกออกจะสงสารเล็กๆซะมากกว่า
แต่พอมีคามินแล้วก็เลยคิดว่าคุณหมอโชคดีแล้วหละ
สำหรับคามิน เนื่องจากชอบตัวละครลักษณะนิสัย บุคลิกแบบนี้ เลยโดนใจมากค่ะ

อ่านงานน้องต่ายมาหลายตอน
น้องต่ายแต่งเรื่องสั้นได้น่าอ่านมากๆค่ะ
แล้วก็หวังว่า เมื่อการประกวดผ่านพ้นไปแล้วจะได้มีโอกาสลองอ่านเรื่องยาวเรื่องนั้นบ้างค่ะ



ค่ะพี่น้ำตาล><

เรื่องยาวนี่เอามาลงแน่ๆค่ะ แต่กะว่าจะรีไรท์ก่อน(แก้คำผิด+เขียนเพิ่ม) เพราะอารมณ์ว่าได้รวมเล่มเป้นรางวัลก็อยากทำขายบ้างอะไรแบบนี้ ฮะๆ(เอามาลงฉบับสมบูรณ์เผื่อมีใครสน 555+)

แต่มินนี่เด่นจริงๆนะคะ รู้สึกมีแต่คนชอบ ฮะๆ ต่ายเองใจจริงอยากเขียนเรื่องยาวออกมาเยอะๆนะคะเพราะโดยส่วนตัวเป็นคนชอบอ่านเรื่องยาว ชอบอยู่กับตัวละครไปนานๆแต่...ไม่เคยแต่งได้จบยกเว้นในแรลลี่นี่เป็นครั้งแรกT^T

ต่ายเป็นคนไร้สาระจินตนาการเรื่อยเปื่อยวันนึงคิดพล็อตออกมาได้เยอะพอเขียนเรื่องยาวทีบางทีก็แอบหมดไฟไปกรี๊ดกร๊าดเรื่องอื่นแทน => แย่ ;p

ดังนั้นต่ายเลยมาเอาดีทางเรื่องสั้นแบบนี้แทน จบแน่ๆไม่ต้องมานั่งกังวล ~


จบแบบนี้ได้อย่างไง ไม่ยอมจริงๆ ด้วย  :m16:


มันต้องมีตอนพิเศษสิ ยังไม่จุใจกับคู่นี้เลย จะรีบจบไปหนายยยยยยยยยยยยยยย  :z3:  :z3:

*เอานิ้วจิ้มๆกัน* ตอนแรกต่ายเกือบตัดจบตั้งแต่มินเอาพิซซ่ามาแล้วด้วยนะคะแต่เห็นสั้นไปเลยนั่งจิ้มต่อ

ตอนพิเศษก็คงมีล่ะค่ะ แต่จะมาเมื่อไหร่นี่อีกเรื่อง ><

หวานจริงจัง  แต่ฉากเรทนะ  เห็นทุกอากัปทุกกิริยา เหอะๆๆๆ
ฮาตอนหมอเป็นแผล  คามินจะรักษาแผลให้ (คามินกลายเป็นหมอซะงั้น เหอะๆๆๆ)
น่ารักจังอ่ะ  ชอบจริงอะไรจริง  ไม่รู้ใครจะทิ้งใครก่อน แต่เราคงไม่ทิ้งกัน เหอะๆๆๆ  :-[

ป.ล. anus คือ ช่องคลอดผู้ชายอ่ะจ๊ะ เหอะๆๆๆๆ

อ่อ...คุณnithiwzเป็นหมอเหรอคะ *-*

ต่ายเขียนเรื่องนี้ไปก็แอบคิด...เวลาหมอเข้าเวรเขาเข้ากันแบบนี้หรือเปล่าหว่า...แบบว่ามีมานั่งคุยกับคนไข้แบบนี้จะโดนว่ามั้ยน้อ~

ฉากเรทนี่นอกจากในห้องน้ำแล้วต่ายพยายามให้มันออกอีโรติกมากกว่าหื่นนะคะ -//////-

เขินนนนนนน (แล้วจะแต่งฉากต่อมั้ย....แต่ง!)

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆ   :L2:
ชอบนะ อบอุ่นดี
เป็นกำลังใจให้กับอีกหลายๆ คู่ได้
เรื่องความรักและความแตกต่าง
เกิดขึ้นได้เสมอ ..
อายุ ฐานะ การศึกษา ศาสนา เชื้อชาติ ..

ออฟไลน์ thaitanoi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
ขอบคุณครับ จบได้น่ารักดีนะครับไม่เศร้าดี

น้ำค้าง

  • บุคคลทั่วไป
ขำหมอชาจริงๆ  ร้องไห้เพราะกลัวถูกทิ้ง 

จริงอย่างที่คามินว่า คนที่จะกลัวถูกทิ้งต้องเป็นเค้าตะหากไม่ใช่หมอ 

สรุปสองคนเนี่ย คงไม่มีใครทิ้งใครหรอก ต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตใช่มั้ยคะคุณต่าย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






OhJa

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักดีค่ะ  ชอบๆ
รอตอนพิเศษนะ  :L2:

กด+1 ให้ไปเลยจ้า

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆ   :L2:
ชอบนะ อบอุ่นดี
เป็นกำลังใจให้กับอีกหลายๆ คู่ได้
เรื่องความรักและความแตกต่าง
เกิดขึ้นได้เสมอ ..
อายุ ฐานะ การศึกษา ศาสนา เชื้อชาติ ..

นึกถึงเพลง love is color blind นะคะ ^^

ขอบคุณครับ จบได้น่ารักดีนะครับไม่เศร้าดี

ช่วงนี้ยังไม่อยู่โหมดใจร้ายกับตัวละครเท่าไหร่ค่ะ ฮุๆ

ขำหมอชาจริงๆ  ร้องไห้เพราะกลัวถูกทิ้ง 

จริงอย่างที่คามินว่า คนที่จะกลัวถูกทิ้งต้องเป็นเค้าตะหากไม่ใช่หมอ 

สรุปสองคนเนี่ย คงไม่มีใครทิ้งใครหรอก ต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตใช่มั้ยคะคุณต่าย

อ่ะถือว่าถูกค่ะ~

ไว้กะว่านอกจากตอนต่อให้มินบรรยายแล้วอยากแต่งอดีตชาจังเลยค่ะแต่ยังคิดไม่ค่อยออกนี่สิ(และดราม่าเศร้าแหงมๆ)

เวลาแบบนี้บางทีก็แอบอยากมีประสบการณ์รักบ้างอกหักกับเค้าบ้างอะไรบ้างแฮะ - -'

น่ารักดีค่ะ  ชอบๆ
รอตอนพิเศษนะ  :L2:

กด+1 ให้ไปเลยจ้า

ขอบคุณค่า^______^


ดีใจจังเปิดมามีคนเม้นต์ให้เยอะแยะเลย~

การเปิดมาแล้วเจอว่ามีคนคิดยังไงกับนิยายเรานี่ช่างเป็นการชาร์ตแบตที่ดีจริงๆ(โดยเฉพาะเมื่อมีการบ้านที่ต้องส่งพรุ่งนี้แปะอยู่ข้างๆ ฮือ~)

nithiwz

  • บุคคลทั่วไป
เหอะๆๆๆ ไม่ได้เป็นหมอ ตอนนี้เรียนวิศวะอยู่อ่ะครับ  :interest: แต่มหาลัยแบบว่าหมอเยอะหน่อย (แล้วก็เรียน anatomy physiology biochem พวกนี้ด้วย เหอะๆๆๆๆ)  สู้ๆ ฉากเรทไม่ซีเรียสหรอก  ชีวิตเรทกว่านี้อีก  :jul3: ล้อเล่น!! ฮ่าๆๆๆ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
เหอะๆๆๆ ไม่ได้เป็นหมอ ตอนนี้เรียนวิศวะอยู่อ่ะครับ  :interest: แต่มหาลัยแบบว่าหมอเยอะหน่อย (แล้วก็เรียน anatomy physiology biochem พวกนี้ด้วย เหอะๆๆๆๆ)  สู้ๆ ฉากเรทไม่ซีเรียสหรอก  ชีวิตเรทกว่านี้อีก  :jul3: ล้อเล่น!! ฮ่าๆๆๆ

วิศวะ *-*

พอดีเลยค่ะ นิยายเรื่องยาวของต่ายที่จะเอามาลงโลเกชั่นอยู่ที่คณะวิศวะค่ะ(แอบมั่วๆใส่ชื่อวิชาไปพอดีจะได้มีคนช่วย อิๆ)

 :-[

ออฟไลน์ O_cha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
แต่งเรื่องได้น่ารักมากๆ

แม้ว่ามีบางประโยคที่อ่านแล้วมันขัดๆ แต่โดยรวมผมอ่านแล้วอมยิ้มครับ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
น่ารักมากกกกกก ๆๆ
แบบว่า ชอบอ่ะ หุหุ
มันไม่ได้ออกเทาอมชมพูเลยน๊า
คิดเหมือนคุณน้ำตาล
ชมพูส้มมากกว่า :)
 :L2:

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
แต่งเรื่องได้น่ารักมากๆ

แม้ว่ามีบางประโยคที่อ่านแล้วมันขัดๆ แต่โดยรวมผมอ่านแล้วอมยิ้มครับ


พอจะบอกจุดที่ขัดได้มั้ยคะต่ายจะได้ปรับปรุง

:กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ขอบคุณค่ะ^^

น่ารักมากกกกกก ๆๆ
แบบว่า ชอบอ่ะ หุหุ
มันไม่ได้ออกเทาอมชมพูเลยน๊า
คิดเหมือนคุณน้ำตาล
ชมพูส้มมากกว่า :)
 :L2:

จริงเหรอคะ...ศิลปะต่ายแค่พอถูไถล่ะน่า เอาเถอะ ฮะๆ

ANUNTAYA

  • บุคคลทั่วไป
เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะ


 :L1: :L1: :L1: :L1: :L1:

 :z13:

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะ


 :L1: :L1: :L1: :L1: :L1:

 :z13:

ขอบคุณค่ะ^^

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Black Angel

  • บุคคลทั่วไป
 :pig4:  :L1::L1: :L1: :L1: :pig4:

ชอบมากครับ ไม่มาก และไม่น้อยจนเกินไป

จะติดตามผลงานต่อไปนะครับ


 :pig4: :L1: :L1: :L1: :L1: :pig4:


กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
:pig4:  :L1::L1: :L1: :L1: :pig4:

ชอบมากครับ ไม่มาก และไม่น้อยจนเกินไป

จะติดตามผลงานต่อไปนะครับ


 :pig4: :L1: :L1: :L1: :L1: :pig4:



ดีใจจัง ขอบคุณมากค่ะ^^

wan2055

  • บุคคลทั่วไป
อ๊ายยยย
น่ารักขั้นรุนแรง  ละลายหมดแล้ววว

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
อ๊ายยยย
น่ารักขั้นรุนแรง  ละลายหมดแล้ววว

จริงอ่ะ เรื่องนี้มันน่ารักหวานขนาดนั้นเลยเหรอ (ระดับการวัดความหวานยัยต่ายเจ๊งไปแล้วค่ะ)

Gligar

  • บุคคลทั่วไป
สนุกดีครับคู่นี้
แอบฮาตอนหมอทำหน้าแบบนี้  :m28: หรือแบบนี้  :m21:
ส่วนมินก็ดูตรงๆ ดี แต่ติสไปหน่อย เหอะๆ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
สนุกดีครับคู่นี้
แอบฮาตอนหมอทำหน้าแบบนี้  :m28: หรือแบบนี้  :m21:
ส่วนมินก็ดูตรงๆ ดี แต่ติสไปหน่อย เหอะๆ

อารมณ์ศิลปินยากแท้หยั่งถึง....มันสนุกดีเวลาคิดว่ามินจะทำอะไรแบบที่ชาคาดไม่ถึงให้เซอร์ไพร์ซได้เรื่อยค่ะ แต่บางทีก็หนักใจ...ติสมั้ยเนี่ย...

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
แค่นี้ก็หวานมากแล้วค่ะ
หมอชากับคามินไม่ได้ต้องการอะไรอย่างอื่นนอกจากกันและกัน

ส่วนเราไม่ได้ต้องการอะไรเหมือนกัน นอกจากคนที่จะมากอดไว้แล้วร้องไห้เป็นเพื่อนสักคนเท่านั้นเอง

 :กอด1:คุณกระต่ายค่ะ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
แค่นี้ก็หวานมากแล้วค่ะ
หมอชากับคามินไม่ได้ต้องการอะไรอย่างอื่นนอกจากกันและกัน

ส่วนเราไม่ได้ต้องการอะไรเหมือนกัน นอกจากคนที่จะมากอดไว้แล้วร้องไห้เป็นเพื่อนสักคนเท่านั้นเอง

 :กอด1:คุณกระต่ายค่ะ

:กอด1: คุณจูเลียเช่นกันค่ะ

มิเตอร์วัดระดับความหวานของต่ายคงแปลกกว่าคนอื่นจริงๆแล้วล่ะค่ะเพราะคู่นี้สำหรับต่ายมันยังอยู่ที่ระดับอบอุ่นปนหวานนิดๆเอง 5555+

Nanzari

  • บุคคลทั่วไป
 :กอด1: กอดกระต่ายจ้า

เขียนเรื่องได้น่ารักอีกแล้ว

แอบสารภาพว่าแนนอ่านเรื่องของกระต่ายมาหลายเรื่องแล้ว

แต่ไม่ค่อยเม้นท์ให้เลย..แหะ ๆ อย่าว่ากันน้า  :monkeysad:

 :L2:...เป็นกำลังใจให้สำหรับเรื่องต่อไปนะ ^^

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
:กอด1: กอดกระต่ายจ้า

เขียนเรื่องได้น่ารักอีกแล้ว

แอบสารภาพว่าแนนอ่านเรื่องของกระต่ายมาหลายเรื่องแล้ว

แต่ไม่ค่อยเม้นท์ให้เลย..แหะ ๆ อย่าว่ากันน้า  :monkeysad:

 :L2:...เป็นกำลังใจให้สำหรับเรื่องต่อไปนะ ^^

 :กอด1: มาช้ายังดีกว่าไม่มาค่ะ ขอบคุณที่เม้นต์นะคะ^^


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด