[Short fic] ช่องว่างของหัวใจ อัพ!! ตอนพิเศษ : วันหนึ่งของ1ปี [3/06/11]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [Short fic] ช่องว่างของหัวใจ อัพ!! ตอนพิเศษ : วันหนึ่งของ1ปี [3/06/11]  (อ่าน 69246 ครั้ง)

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

--------------------------------------------------------------------------------

มีคนเคยบอกผมว่าความจริงกับความฝันนั้นหายากที่จะไปด้วยกันได้

   หากคิดจะทำสิ่งที่รัก ก็ต้องเผชิญกับความจริงที่โหดร้าย

   หากเลือกที่จะปลอดภัย ก็ต้องเฝ้ามองผู้คนที่ทำตามฝันสำเร็จ

   ผมเป็นประเภทหลัง...คนที่ได้แต่มอง

   “วันนี้อยู่กะดึกเหมือนกันเหรอชา”ผมหันไปตามเสียงเรียก เจอกับอนุธินเพื่อนร่วมมหาลัยผมเอง

   “อืม”ผมตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ หยอดเหรียญกดกาแฟกระป๋องสีเขียวออกมา

   “ขออย่าให้มีเคสหนักๆเลยว่ะ วันนี้คนเข้ากะมีแต่พวกเด็กใหม่ทั้งนั้น”ผมฟังมันบ่นไปตามเรื่องตามราว ปากทำเสียงอืมตอบรับ ในสมองนึกถึงเคสที่ต้องดูแลเป็นพิเศษคืนนี้

   “ขอตัวก่อนนะ”ผมตัดสินใจขอตัวเดินหนีมาเสียดื้อเพราะรำคาญเต็มที ความเครียดมันสะสมได้ง่ายเสียจนไม่ต้องให้ใครมาช่วยเพิ่มหรอก

   ผมเดินตรวจเช็กคนไข้ด้วยตนเอง ให้ตายเถอะ บางทีผมว่าผมควรจะมีจิตแพทย์ประจำตัวอย่างที่ใครๆแนะนำเสียที ยิ่งเห็นคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงไม่รู้จบแบบนี้ทำผมหดหู่ไปเลย ความรู้สึกยินดีจะเกิดขึ้นแวบเดียวเมื่อพบว่าคนไข้อาการดีขึ้นหรือเมื่อนำชื่อที่หายไปไปถามกับพยาบาลแล้วได้คำตอบว่าคนไข้กลับบ้านไปแล้ว

   “สวัสดี”ผมสะดุ้งเมื่อคนไข้รายหนึ่งที่คิดว่าหลับแล้วทักขึ้นมา

   “สวัสดี หมอนึกว่าคุณหลับแล้วเสียอีก”ผมเอ่ย

   นัยน์ตาสีนิลวาวขึ้นเมื่อแสงจากประตูกระทบเข้า

   “หลับแล้วตื่นแล้ว หมอเข้ามาคุยเป็นเพื่อนผมได้ไหม?”

   ผมขมวดคิ้วแบ่งรับแบ่งสู้ไปว่าต้องไปตรวจคนไข้ให้หมดก่อน เมื่อครบทุกคนผมก็แวะไปถามพยาบาลเกี่ยวกับคนไข้รายนั้น

   “อ๋อ ห้อง12น่ะเหรอคะ เพิ่งเข้ามาวันนี้เองค่ะ เห็นว่าขากับมือหัก”ผมพยักหน้า เฝือกสีขาวนั่นเตะตาผมพอสมควร
   ผมตัดสินใจเข้าไปนั่งคุยเป็นเพื่อนตามคำขอ นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมรู้จักกับคามิน



   “สรุปว่าหมอมาเป็นหมอเพราะได้แรงบันดาลใจจากพ่อสินะ”คามินสรุปหลังจากผมเล่าจบ ผมพยักหน้ายิ้มๆ อันที่จริงต้องบอกว่าผมมาเป็นหมอเพราะพ่อเป็นตังหาก บางคนอาจคิดว่าต่างกันตรงไหน แต่มันต่างครับ...

   คามินบอกว่าตนเองเป็นจิตรกรส่วนพนักงานส่งพิซซ่าเป็นอาชีพเสริมแม้ว่าเขาจะทำมันเป็นงานประจำก็ตาม

   “ผมอยากเป็นนักวาดรูปดังนั้นไอ้ส่งพิซซ่าก็ต้องเป็นงานเสริมระหว่างรอให้รูปผมสิดังสิหมอ”เขาโอ่

   “ไว้ถ้าดังแล้วอย่าลืมบริจาครูปให้โรงพยาบาลบ้างล่ะ”ผมแซว การแวะมาคุยกับเขาดูจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันผมไปโดยไม่รู้ตัว

   “แน่นอน ผมจะให้รูปหมอเป็นพิเศษเลย”เขาฉีกยิ้มกว้างจนผมอดจะยิ้มตามไม่ได้ ความคิดแง่บวกของเขาทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นจนเพื่อนร่วมงานบางคนทักว่าผมดูหน้าตาสดใสขึ้น

   “ทำไมหมอถึงชื่อมณฑิชาล่ะ?”ผมเล่าว่าเป็นธรรมเนียมของครอบครัวที่จะให้ลูกชายคนโตชื่อคล้ายกับผู้หญิงเป็นการแก้เคล็ด

   “แปลว่าผู้มีความรู้ที่อ่อนโยน”พอผมบอกคำแปลเขาก็หัวเราะทันที

   “ผะ ผมแค่ คิ คิดว่ามันเหมาะกับหมอดี”เขากลั้นหัวเราะเมื่อเห็นว่าหน้าผมเริ่มบูดขึ้น

   “ทีนายล่ะ คนไทยแท้ๆแต่ดันชื่อคามินอย่างกับฝรั่ง”

   คามินยิ้ม “โธ่หมอ ชื่อผมออกจะอินเตอร์ดีออก แปลว่าบรรลุถึงแต่ถ้าแปลให้เพราะๆก็ถึงฝัน”

   ถึงฝัน...ช่างเป็นชื่อที่เหมาะกับเจ้าตัวจริงๆ คนที่มีฝันและพยายามที่จะไปให้ถึง...

   
   “หมอดูเครียดจังวันนี้ มีอะไรหรือเปล่า”ผมลูบหน้าตัวเอง

   “นิดหน่อยน่ะ...คงเพราะช่วงนี้ต้องเข้ากะดึกอย่างวันนี้บ่อย”

   นัยน์ตาคมหรี่มองอย่างรู้ทันว่าไอ้นิดหน่อยน่ะไม่นิด

   “หมอ...”คามินลากเสียงยาว

   “ดูแล้วท่าทางอีกไม่นานนายคงจะหายออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ”ผมเสหยิบผลการตรวจของวันนี้ขึ้นมา

   “หมอไม่คิดจะเล่าให้ผมฟังจริงๆน่ะเหรอ ผมนึกว่าเราสนิทกันเสียอีก”ผมชะงัก สนิทงั้นรึ...การที่ผมแวะมานั่งคุยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเรียกว่าสนิทได้ไหมนะ...

   “เดี๋ยวผมจะไปชงกาแฟทานอยากได้อะไรไหม”ผมเลี่ยงไม่ตอบ

   “ถ้าหมอไม่นับผมเป็นเพื่อนก็ไม่เอา”เขากล่าวเสียงขุ่น กอดอกมองมาที่ผมพลางทำแก้มป่องเหมือนเด็กเล็กๆ

   “มาเป็นเพื่อนคุยให้ตั้งนานนี่ไม่เรียกเพื่อนเหรอคามิน?”ผมเอ่ย ทั้งๆที่เจ้าตัวอ่อนกว่าผมแค่สี่ปีแต่ทำไมบทจะเป็นผู้ใหญ่ก็ดูน่านับถือแต่พอทำตัวเป็นเด็กก็ดูน่าเตะแบบนี้นะ

   “ตกลงหมอนับผมเป็นเพื่อน?”

   ผมพยักหน้าไป

   “แล้วเป็นเพื่อนสนิทไหม?”

   ผมชะงักแล้วตอบตามตรง “ไม่รู้สิ”

   คามินถอนหายใจ “ผมรู้เรื่องหมอจนแทบจะเอาไปเขียนชีวประวัติได้แล้วก็ถือว่าผมสนิทกับหมอแล้วกัน”

   “ขนาดนั้นเชียว?”

   “จะให้ผมร่ายประวัติหมอให้ฟังไหมล่ะ?”โดยไม่รอคำตอบเจ้าตัวก็ทำตามที่พูดจริงๆตั้งแต่วันเกิดกระทั่งเกรดตอนจบผมเขายังรู้  ผมถึงกับอึ้งว่าเพียงแค่เดือนเดียวแต่คามินกลับรู้จักตัวผมยิ่งกว่าเพื่อนบางคนที่รู้จักกับผมเป็นปีๆเสียอีก

   “พอๆ เอาล่ะสนิทก็สนิท แล้วนายจะเอาอะไร นมอุ่นๆสักแก้วไหม?”ผมตัดบท

   “นม? หมอเห็นผมเป็นเด็กหรือไงกัน”ชายหนุ่มผิวคล้ำโวยวาย

   “ถ้านายกินกาแฟเหมือนหมอจะนอนไม่หลับเอานะ”ผมปลอบ

   “ไม่หลับก็ไม่หลับสิ ยังไงหมอก็อยู่เป็นเพื่อนผมอยู่แล้วนี่นา หลับตอนกลางวันก็ได้”

   ผมส่ายหน้า ลุกไปชงกาแฟและชงโอวัลตินให้คามิน

“ถ้าผมออกไปแล้วจะได้เจอหมออีกไหมเนี่ย”

ผมยิ้ม “จะสั่งพิซซ่ามาตอนนายทำงานอยู่ดีไหมล่ะ?”

“เอาสิหมอ”เขารับคำอย่างว่าง่ายขณะยอมจิบโอวัลตินแต่โดยดี

ผมหันไปมองพระจันทร์ที่เห็นเพียงนิดเดียวเพราะหน้าต่างบังจึงลุกไปยืนข้างหน้าต่าง

“ท้องฟ้าคืนนี้เป็นไงบ้างเหรอหมอ?”

“พระจันทร์กำลังเต็มดวง ฟ้ามีเมฆบ้าง ดาวก็เห็นอยู่ไม่กี่ดวงเพราะแสงไฟมันสว่างแข่งหมด”

คามินวางแก้วในมืออย่างเบามือจนแทบไม่มีเสียง “หมอพูดเหมือนพยากรณ์อากาศพิกลนะรู้ไหม”

   ผมหัวเราะรับคำวิจารณ์นั้น

   “คนเป็นหมอนี่ผิวขาวกันซะส่วนใหญ่เนอะ”เขาทัก

   “ไม่รู้สิ คงเพราะผมไม่ค่อยได้ออกไปไหนด้วย ”ผมกล่าว ปกติถ้ามีเวลาพักผมมักจะอยู่บ้านมากกว่าออกไปสังสรรค์ทำให้ผิวขาวตามเชื้อจีนทางมารดายิ่งขาวเข้าไปอีก

   “เทียบกับหมอแล้วผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนิโกรได้เลยนะเนี่ย”แขนที่ยื่นมานั้นคล้ำแบบคนออกแดดจนเป็นสีช็อคโกแลต

   “งั้นของหมอก็กลายเป็นเผือกเหมือนกันนั่นแหละ”

   “รอให้ผมออกจากโรงพยาบาลนะจะพาหมอเที่ยวจนผิวเปลี่ยนสีเลย”ผมหัวเราะไม่พูดอะไรใจตอนนั้นคิดว่าพอคามินหายดีชีวิตผมก็จะกลับเป็นเหมือนเดิม

   ...ผมคิดผิด...

   ไม่ใช่ว่าคามินเขากลับมาพาผมไปเที่ยวเปลี่ยนสีผิวอย่างที่เจ้าตัวเคยกล่าวไว้แต่หลังจากที่เขาออกจากโรงพยาบาลไปผมก็รู้ว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมไม่สามารถนั่งเป็นเวรกะกลางคืนโดยไม่นึกถึงช่วงเวลาที่คุยกับคนไข้มีเฝือกสีขาวได้ ผมไม่สามารถมองดูรูปวาดบนผนังโดยไม่นึกถึงคนที่โอ่ว่าตัวเองจะเป็นจิตรกรชื่อดังได้ ผมไม่สามารถดื่มโอวัลตินร้อนโดยไม่นึกถึงคืนวันที่ผมเหย้าแหย่กับเขาได้

   ผมไม่อาจลืมคามินได้...

------------------------------------------------

Talk :

เฮ ปีใหม่แล้ว~ (ได้ข่าวว่าจบเดือนแล้วเพิ่งแต่งเรื่องนี้จบ)

เรื่องนี้ต่ายแต่งข้ามปีเลยค่ะ อันที่จริง...เริ่มแต่งพร้อมๆกับ มอง อีกแต่เรื่องนี้หัวมันตันเลยหยุดแต่งไปนานพอดูเพิ่งมาเริ่มแต่งต่อเมื่อวันก่อนเองค่ะ 555+

แอบเห็นว่ามีคนโหวตเรื่องต่ายในเซ็งเป็ดอวอร์ดด้วย ขอบคุณมากค่ะไม่นึกว่าจะเข้าตาใครด้วย ฮะๆ(แต่ลืมแล้วว่าใครโหวตให้ แหะๆ)

ใครที่เพิ่งเข้ามาอ่านนิยายต่ายครั้งแรกแล้วอยากลองอ่านเรื่องอื่นก็เชิญที่

เรื่องสั้น
set คนไทยล้วน

ซีรีย์ Be step
มอง 
สบตา 
จับมือ

มุมมองของคนสามคน

Set ชาวต่างชาติ / มีตัวละครต่างชาติเป็นตัวเอก
If only...(จบสั้นจริงๆนะ)

Cupid Dart 

Just another Halloween day

Wednesday’s story

He's mine!

Set ชุดเรื่องสั้น (คือธีมเดียวกันแต่แต่ละเรื่องสามารถเป็นเอกเทศด้วยตนเองค่ะ แนะนำให้อ่านเรียงเพราะบางครั้งต่ายจะเอาตัวละครเก่ามาเขียนใหม่)
ชุดเรื่องสั้น : Story from song
 พี่ชาย (จบสั้นมาก-มากที่สุด) 
 คนไม่มีเสน่ห์ 
 ฉันรักของฉันจริงๆ
 อย่าถาม

 ชุดเรื่องสั้น หอโคมม่วง 

เรื่องยาว (ยังไม่จบ)
The Tales Of Greek Gods, ไดโอนิซัส-เฮฟีทัส 

What the…?!

ไม่ต้องมีเหตุผลระหว่างเรา

ต้องตา...ต้องใจ

ปล. ชื่อเรื่องนี้คิดยากมาก - -' สิ้นคิดยิ่งกว่าเรื่องข้างบนอีก (บางคนอาจคิดว่าชื่อข้างบนสิ้นคิดกว่า 555+)

แต่จริงๆนะ ต่ายคิดแทบไม่ออกว่าจะตั้งชื่อเรื่องนี้ว่าอะไร มันแบบ...ไอ้นั่นก็ซ้ำกับคนอื่น นี่ก็ไม่เข้า อันนี้พอเข้าสุดที่นึกออกแล้ว เอาเป็นว่าสนใจเนื้อเรื่องมากกว่าชื่อเรื่องกันเถอะค่ะ!!!

ปล.2 ต่ายเพิ่งไปแข่งแรลลี่แต่งเรื่องยาวมาล่ะ เพิ่งแต่งนิยายเรื่องยาวให้จบได้ครั้งแรกในชีวิต ตื่นเต้นๆ (สังเกตว่าที่ลงมานี่เรื่องสั้นหมด =w= )

ปล.3 ต่ายลงพยายามลงวันละตอนนะคะ ประมาณ3-4ตอนคงจบมั้ง? ต่ายใช้วิธีกะเอาว่าตัดตรงนี้ดีทีละ3-4หน้าได้ ;p
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-03-2012 01:13:04 โดย กระต่ายชมจันทร์ »

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
เข้ามาเจิมเรื่องใหม่
หุหุ

 :L2:

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
จะเศร้าไม่อะ อยากเชียร์คู่ี้นี้  :m3:

สาวบ้านนอก

  • บุคคลทั่วไป
มาอ่านเรื่องคุณหมอค่ะ :L2:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ Sameejaejung

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +457/-17
 :L2:

จิ้มเรื่องใหม่คร่า

 :mc4:

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
 :L2: บวก 1แต้มเป็นกำลังให้เรื่องใหม่ค่ะ

เริ่มต้นดูเศร้าๆ อึมครึมยังไงไม่รู้
จบจะเศร้ามั้ยเนี่ย

ปล คุณต่ายไม่เอาเรื่องยาวที่แต่งแล้วมาลงให้อ่านกันที่นี่บ้างหรือคะ?

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
เข้ามาเจิมเรื่องใหม่
หุหุ

 :L2:

ขอบคุณค่า~ ผู้อ่านรายแรก อิๆ  :กอด1:

จะเศร้าไม่อะ อยากเชียร์คู่ี้นี้  :m3:

เจอกันอีกแล้ว สวัสดีค่ะคุณดาเลีย

เรื่องนี้ไม่เศร้าค่ะ ออกแนวดราม่าหวานๆมากกว่า เรื่องนี้ส่วนตัวรู้สึกออกแนวผู้ใหญ่มากกว่าวัยรุ่นนะถ้าเทียบกับพวกปุ่น^^

มาอ่านเรื่องคุณหมอค่ะ :L2:

ยินดีต้อนรับค่ะ^^

:mc4: :mc4: :mc4: :mc4: :mc4:

ประทัดเต็มเลย=w=~

ใส่คำพูดบ้างก็ได้นะคะ แหะๆ

:L2:

จิ้มเรื่องใหม่คร่า

 :mc4:

ขอบคุณค่า~ :กอด1:

:L2: บวก 1แต้มเป็นกำลังให้เรื่องใหม่ค่ะ

เริ่มต้นดูเศร้าๆ อึมครึมยังไงไม่รู้
จบจะเศร้ามั้ยเนี่ย

ปล คุณต่ายไม่เอาเรื่องยาวที่แต่งแล้วมาลงให้อ่านกันที่นี่บ้างหรือคะ?


ขอบคุณสำหรับคะแนนนะคะ^^

ถือว่าถูกค่ะ สีของเรื่องนี้ดูออกเทาๆหน่อยแต่จะมีสีอื่นเจือบ้าง

จบไม่เศร้าค่ะ แต่ไม่ถึงกับหวานมาก ส่วนเรื่องยาวนี่เดี๋ยวขอรอให้การทายนักเขียนทางนั้นจบลงก่อนแล้วจะเอามาลงค่ะ

มันก็ไม่ยาวมากหรอกค่ะ ตอนนี้13ตอนจบ+ตอนพิเศษอีกหน่อย ถ้ารีไรท์อาจจะยาวขึ้นกว่านี้


รักคนเม้นต์ทุกคนเลย จุ๊บๆ :-[

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
ตอน2

ผ่านมาครึ่งเดือนแล้วนับแต่คามินออกจากโรงพยาบาลไป ผมเดินไปลาพยาบาลเมื่อหมดกะของผม เมื่อครู่มีอุบัติเหตุรถชนหมอไม่พอผมจึงต้องเข้าไปช่วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ มองนาฬิกาก็เย็นแล้วมิน่าถึงหิวจัง

“คุณหมอคะมีคนฝากของมาให้ค่ะ”ผมขมวดคิ้วสงสัยเมื่อพยาบาลก้มลงไปหยิบของบางอย่างใต้
เคาน์เตอร์ “น่าจะยังร้อนๆอยู่นะคะ เสียดายคลาดกับคุณหมอไปนิดเดียวเอง”

   ผมเบิกตากว้างมองของที่ฝากมาอย่างตะลึง “เพิ่งคลาดกันใช่ไหมครับ!”

   “คะ ค่ะ”ผมใช้บันไดหนีไฟวิ่งลงอย่างรวดเร็วเพราะลิฟท์ไม่ทันใจพอแต่ก็ยังช้าไป มอเตอร์ไซด์ที่เจ้าของใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีแดงสัญลักษณ์ของร้านพิซซ่าได้จากไปแล้ว

   ผมกลับขึ้นวอร์ดอย่างซึมๆ รับของจากพยาบาลที่มองอย่างสนอกสนใจกลับบ้านไป ในถุงมีพิซซ่าถาดกลางสองถาดพร้อมไก่ พาสต้าและเป๊บซี่  ผมมองหาการ์ดหรืออะไรสักอย่างนอกจากอาหารแต่ก็ไม่มี

เฮ้อ...นี่ผมกำลังหวังอะไรเนี่ย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเยอะขนาดนี้เจ้าตัวคงเจตนาจะให้ผมแบ่งกับทุกคนแต่ผมดันเอากลับมาหมดเลยเสี่ยนี่...แต่ยังไงก็กลับไปไม่ได้แล้ว ช่างมันเถอะ

จังหวะที่กำลังจะเริ่มทานเสียงกริ่งก็ดังขึ้น ผมสบถอย่างหัวเสียเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าบูดบึ้งเต็มที่“เซอร์ไพร์ซ”ผมยืนอย่างตกตะลึงเมื่อพบคนๆหนึ่งยืนยิ้มตรงหน้าพร้อมดอกไม้ช่อเล็กขนาดเท่าสองกำปั้น

“คา...มิน...”

“หมอทานพิซซ่าที่ผมฝากไว้หรือยัง จริงๆผมจะรอหมอนะนั่นแต่พยาบาลบอกว่าไม่รู้จะออกจากห้อง
ผ่าตัดเมื่อไหร่ผมเลยฝากของไว้แล้วบึ่งรถไปซื้อดอกไม้ให้หมอเนี่ยเลยคลาดกันเลย”คามินตัวเป็นๆกล่าวเจื้อยแจ้วพลางยื่นดอกไม้ให้ผม

   “กุหลาบ?”ผมมองกุหลาบหนูหลากสีในห่อหนังสือพิมพ์อย่างงุนงง จังหวะนั้นคามินก็แทรกตัวผ่านเข้ามาพร้อมวิ่งไปที่โต๊ะอาหาร

   “ดีจังหมอยังไม่ได้เปิดถาดนี่”คามินกล่าวเมื่อเห็นว่าสก็อตเทปยังไม่ถูกแกะ

   “ทำไม?”ทำไม...คำถามเดียวที่รวมข้อสงสัยทั้งหมดของผมไว้

   ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? ทำไมต้องทำท่าโล่งใจที่ผมยังไม่เปิดถาด? ทำไมถึงให้กุหลาบผม? ทำไม...ถึงเพิ่งมา?

   “หมอนั่งสิ”คามินกล่าวอย่างกระตือรือร้น ผมทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม “หมอเปิดถาดนี้นะครับ”

   “เอ๋?”ผมเปิดถาดที่คามินเลื่อนให้ด้วยความรู้สึกแปลกๆก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเปิดเจอความว่างเปล่าพอจะขยับปากบอกคามินก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง “นี่มัน...”

ภาพวาดจากสีโปสเตอร์สีสดแบ่งเป็นสองฝั่งรูปท้องฟ้าตอนกลางวันและกลางคืน ตรงกลางของทั้งสอง
ภาพจะมีคนตัวเล็กสองคนยืนจับมือกันอยู่

   “เผอิญผมยุ่งๆเลยยังพาหมอไปเปลี่ยนสีผิวไม่ได้ก็ไปเที่ยวด้วยกันในภาพก่อนนะหมอนะ”คามินกล่าว
อย่างเขินๆ

   “ผมชอบมากขอบคุณนะ”ทั้งๆที่เป็นภาพที่วาดลงบนกล่องพิซซ่าแท้ๆแต่ผมกลับชอบมันยิ่งกว่าภาพที่วาดบนผ้าใบราคาแพงเสียอีก

   “งั้นเรามาทาน...หมอ!”เสียงคามินร้องอย่างตื่นตระหนกเมื่อน้ำตาเจ้ากรรมไหลลงมาผิดเวลา

   “อา...ขอโทษนะ นายกินไปก่อนได้เลยเดี๋ยวผมมา”ผมปาดน้ำตาวิ่งเข้าห้องน้ำ คงเพราะผมอยู่ตัวคนเดียวมานานเกินไปแน่ๆ พอคามินมาทำดีด้วยอารมณ์เหงาผสมตื้นตันเลยพุ่งปรี่ขึ้นมาจนเก็บไว้ไม่อยู่

   “หมอ!”

   ท่าทางผมจะทำให้เขาเป็นกังวลน่าดู คามินเคาะประตูปังๆจนผมต้องล้างหน้าลวกๆแล้วเปิดประตูออกไป ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรก็ถูกรวบตัวเข้าไปกอด

   “เฮ้ย!”

   “อย่าร้องไห้สิ”เสียงอู้อี้บวกกับไหล่ที่สั่นเทาทำให้ผมรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังร้องไห้อยู่เช่นกัน

   “เฮ้ๆ ไหงนายถึงร้องไห้กับผมล่ะ”ผมกล่าว ลูบหลังคามินเบาๆอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ คนเป็นศิลปินเขาเป็นอย่างนี้ทุกคนหรือเปล่านะ? นี่คงจะเห็นผมร้องไห้เลยร้องตามสินะ

   “ก็หมอร้องไห้”นั่นปะไร...คามินเงยหน้าขึ้นสบตาผม

   “ตาแดงเป็นกระต่ายแล้ว”ผมยิ้มแซว

   “หมอก็ตาแดงพอกันแหละ”แล้วเราก็หัวเราะด้วยกัน ผมจูงมือพาคามินมาล้างหน้าในห้องน้ำก่อนจะส่งผ้าเช็ดหน้าให้ พวกเราเดินกลับไปทานพิซซ่าที่เริ่มเย็นชืดแต่กลับเป็นมื้อที่อร่อยที่สุดในรอบปีสำหรับผมก็ว่าได้

   ขณะทานคามินก็บอกว่าเขาลาออกจากร้านพิซซ่าแล้ว ตอนนี้เขาทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านแห่งหนึ่งใกล้ๆโรงพยาบาล

   “ผมจะได้เจอหมอสะดวกขึ้นไง”คามินยิ้มกว้าง ผมรู้สึกหน้าร้อนผะผ่าว นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย?

   หลังจากนั้นผมก็เจอกับคามินบ่อยขึ้น เขาจะเอาอาหารกลางวันมาให้ผมทุกเที่ยงแล้วเราจะไปนั่งทานที่สวนด้วยกัน พวกเรานัดเจอกันทุกครั้งที่ว่าง แต่ปกติจะไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะไม่ก็มาที่บ้านผมอย่างเช่นวันนี้ที่พวกเราตกลงมาสวนรถไฟ

   “นายเคยลงเรียนพวกโฟโต้ชอปไหม?”ผมถามขึ้นในวันหนึ่งหลังจากสังเกตว่าคามินเป็นประเภทสเก็ตภาพสวยกว่าลงสี

   “ไม่ล่ะหมอ คอร์สนึงแพงจะตายผมเอาเงินไปซื้อของวาดภาพดีกว่า”คามินตอบแต่สายตามองไปที่ภาพทิวทัศน์ข้างหน้าเป๋ง วันนี้ผมกับเขามาขี่จักรยานเล่นกัน พอเจอวิวเหมาะๆพวกเราก็จะหยุดพักให้คามินเสก็ตภาพแบบนี้

   “ผมออกเงินให้ไหม ตอนนี้พวกอนิเมชั่นก็น่าสนใจ ทำภาพไซไฟแบบในหนังไง”ผมแนะนำ

   คามินชะงักกึกเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ แดดเริ่มมาแล้วเราย้ายที่กันเถอะ”

   ผมลุกขึ้นตามอย่างงงๆ นี่คามินโกรธผมเหรอ? วันนั้นทั้งวันพอผมถามหรือชวนคุยก็จะได้รับคำตอบแบบถามคำตอบคำจนอดจะอึดอัดไม่ได้

   “บายครับ”คำลาที่ทำให้ผมเม้มปากแน่น ปกติคามินมักจะเอ่ยลาด้วยรอยยิ้มสดใสไม่ใช่สีหน้าเรียบเฉยแบบนี้ พร้อมจะยิ้มโบกมือพูดว่าเจอกันใหม่พรุ่งนี้หรืออยากอยู่กับผมต่อ...

   “พรุ่งนี้...”ผมเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

   “พรุ่งนี้ผมอาจจะยุ่งๆเพราะมีคนขอลาถ้ายังไงคงไม่ไปหานะครับ”

   ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ พอกลับถึงบ้านผมก็ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์วันนี้ ปกติมีแต่คามินที่มาหาตอนเที่ยงแต่พรุ่งนี้เขาไม่ว่าง...บางทีถ้าผมเป็นฝ่ายไปหาที่ร้านเขาอาจจะดีใจก็ได้!

------------------------------------------

Talk :

มินมันดูติสๆเนอะ...

ใครที่ไปเจอเรื่องนี้ลงที่อื่นแล้วเห็นจำนวนหน้าในตอนไม่เท่ากันอย่าตกใจค่ะ ต่ายจงใจ แหะๆ

แบบว่าอยากยืดเวลาลงในบอร์ดนี้ให้นานๆหน่อย~

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
^
^
ขยันลง ก็ขยันอ่าน  :laugh:

ดีใจที่ไม่จบเศร้าจ้า (ถึงจะไม่หวานจัดก็เหอะ)

 :กอด1:  ขอบคุณคุณต่ายจ้า รอเรื่องยาวด้วยนะจ๊ะ จุ๊บๆ

------------------------------------------------

คามินต้องไม่พอใจเรื่องที่คุณหมอบอกว่าจะออกเงินค่าเรียนให้แน่เลย
คุณหมอก็หวังดี แต่มองอีกด้าน ใจเขา ใจเรา คามินทำใจลำบาก
คุณหมออยู่คนเดียวมานานเกินไปแล้วจริงๆ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-02-2010 22:14:26 โดย namtaan »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
^
^
ขยันลง ก็ขยันอ่าน  :laugh:

ดีใจที่ไม่จบเศร้าจ้า (ถึงจะไม่หวานจัดก็เหอะ)

 :กอด1:  ขอบคุณคุณต่ายจ้า รอเรื่องยาวด้วยนะจ๊ะ จุ๊บๆ

------------------------------------------------

คามินต้องไม่พอใจเรื่องที่คุณหมอบอกว่าจะออกเงินค่าเรียนให้แน่เลย
คุณหมอก็หวังดี แต่มองอีกด้าน ใจเขา ใจเรา คามินทำใจลำบาก
คุณหมออยู่คนเดียวมานานเกินไปแล้วจริงๆ



เช่นกันค่ะ มีคนอ่าน+เม้นต์ต่ายก็ลง 555+

ถือว่าถูกค่ะมินเขาโมโหว่าเห้นว่าเขาไม่มีปัญญาหาเงินเรียนเองใช่มั้ยอะไรแบบนั้น

ชาก็พูดไปไม่ทันคิดจริงๆนั่นแหละค่ะว่ามันเหมือนดูถูกกัน มินมันติสๆเลยฉุนกึกกันเลยทีเดียว

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
เป็นกำลังใจ   :L2:
ขอร้อง ไม่เศร้านะ

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
คุณกระต่ายบอกว่า เรื่องนี้จบไม่เศร้า แต่ก็ไม่หวานมาก  ก็ยังดีค่ะ จะได้ตั้งใจเชียร์คู่นี้ซะเลย น่ารักดี


ปล. สวัสดีค่ะคุณกระต่าย เพิ่งเห็นเรื่องเลยเพิ่งได้อ่านค่ะ

คุณกระต่ายลงเรื่อง ก็อ่านอยู่แล้วค่ะ  :o8:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
ยังดีที่จบไม่เส้า :)

รอตอต่อไป ๆๆๆ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
เป็นกำลังใจ   :L2:
ขอร้อง ไม่เศร้านะ

ก็...ไม่ได้เศร้านะคะ จบแบบคู่กันแต่สีของเรื่องมันออกเทาๆเอง

คุณกระต่ายบอกว่า เรื่องนี้จบไม่เศร้า แต่ก็ไม่หวานมาก  ก็ยังดีค่ะ จะได้ตั้งใจเชียร์คู่นี้ซะเลย น่ารักดี


ปล. สวัสดีค่ะคุณกระต่าย เพิ่งเห็นเรื่องเลยเพิ่งได้อ่านค่ะ

คุณกระต่ายลงเรื่อง ก็อ่านอยู่แล้วค่ะ  :o8:

 :กอด1:  แหม...ถึงจะจบเศร้าก็เชียร์เถอะค่ะ เพราะบางทีต่ายอาจกลับไปแก้ได้ 555+

ยังดีที่จบไม่เส้า :)

รอตอต่อไป ๆๆๆ

ตอนต่อไปรอวันพรุ่งนี้นะคะ ลงวันละตอน><

น้ำค้าง

  • บุคคลทั่วไป
คุณกระต่ายมาต่อเรื่องใหม่ ดีใจจังเลย  เราเพิ่งจะตามมาอ่านค่ะ

โถคามิน แหม ชื่อเป็นพระเอ๊กพระเอก อย่าไปโกรธคุณหมอเลย เธอคงไม่เข้าใจเรื่องศักดิ์ศรีอะไรนั่นหรอกนะ อย่าคิดมากสิ  ดูสิคุณหมองงแล้ว

ปล. ยังคิดถึงปุ่นกะเขมอยู่เลย

ออฟไลน์ thaitanoi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
เพิ่งมาอ่านครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
คุณกระต่ายมาต่อเรื่องใหม่ ดีใจจังเลย  เราเพิ่งจะตามมาอ่านค่ะ

โถคามิน แหม ชื่อเป็นพระเอ๊กพระเอก อย่าไปโกรธคุณหมอเลย เธอคงไม่เข้าใจเรื่องศักดิ์ศรีอะไรนั่นหรอกนะ อย่าคิดมากสิ  ดูสิคุณหมองงแล้ว

ปล. ยังคิดถึงปุ่นกะเขมอยู่เลย

ปุ่นกับเขมรอก่อนนะคะ ให้เขาไปสวีทกันสองคนไปก่อนมาแอบส่องคู่นี้แทนไปก่อนนะคะ ฮะๆ

เพิ่งมาอ่านครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ

ค่า ยินดีต้อนรับค่ะ>< ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
ตอน3 


“สวัสดีครับ กี่ท่าน...หมอ!”คามินทำหน้าตกใจเมื่อเห็นผม

“สองครับ”ผมยิ้มกว้างส่งให้คามินที่พาพวกผมไปที่โต๊ะ ตอนแรกผมกะจะมาคนเดียวแต่เผอิญวรุฬหมอรุ่นน้องที่ผมเคยเป็นที่ปรึกษาให้แวะมาเยี่ยมผมเลยชวนมาทานข้าวด้วยกันเสียเลย

วันนี้ถือเป็นวันที่ดีทีเดียวสำหรับผม ได้เห็นภาพคามินตอนทำงานดูแปลกใหม่ดีอีกทั้งได้เจอกับวรุฬที่ไม่ได้เจอมานานด้วย เสียดายแต่หลังจากมารับออเดอร์แล้วผมก็ไม่ได้จังหวะคุยกับคามินเลย

พอกลับถึงบ้านผมก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นร่างๆหนึ่งยืนพิงรั้วอยู่

“คามิน!”ผมร้อง รีบกดรีโมตเปิดรั้วทันที “มาไม่บอกนะนายเนี่ยผมจะได้รีบกลับ”

“แล้วไปไหนมาล่ะ รึว่าไปต่อกับคนเมื่อกลางวันล่ะครับ”

“รุฬน่ะเหรอ นั่นเขาแวะมาเยี่ยมเฉยๆ ผมเคยเป็นที่ปรึกษาให้เขาน่ะ นี่ทานอะไรมาหรือยัง?”ผมกล่าวขณะไขกุญแจรู้สึกสะกิดใจในน้ำเสียงของคามินนิดหน่อย

“สนใจผมด้วยเหรอ”

ผมวางของเปิดไฟก่อนจะหันไปมองคามินที่สีหน้าเรียบ “นายโมโหอะไร?” ผมมองในแววตาคู่นั้นเพื่อหาคำตอบ

“โมโห? เปล่าผมไม่ได้โมโหอะไรนี่รึหมอว่าไงล่ะ”

ผมถอนหายใจ “เดี๋ยวผมจะไปหาอะไรให้กินนั่งรอก่อนนะ”

“อย่าเดินหนีผม!”

“โอ๊ย!”ผมร้องเมื่อถูกกระชากแขนโดยแรง “นายเป็นอะไรของนาย!”

“ผมเป็นอะไร? ก็เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟธรรมดานั่นแหละไม่ใช่หมอเด็กกว่านี่”คามินกล่าวนัยน์ตาวาววาบจนผมกลัว

“นายพูดถึงอะไรผมไม่เข้าใจ”

“อ๋อ ใช่สิต้องพูดจาภาษาหมอด้วยกันถึงเข้าใจใช่ไหมล่ะ เมื่อกลางวันถึงหัวเราะกันใหญ่!”

ผมมองคามินอย่างไม่เชื่อสายตา นี่เขากำลังพูดถึงวรุฬหรือ?

“นายหึง?”

คามินคำราม “ใช่! ผมหึงหมอจนแทบบ้าแล้ว!”

ทั้งๆที่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้กำลังเครียดแต่ผมก็อดยิ้มไม่ได้ คามินหึงผมอย่างนั้นหรือ?

“นายหึงผมจริงๆน่ะเหรอ?”

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!”

ผมส่ายหน้า “ผมไม่ได้เปลี่ยนเรื่องนะ ผมกับวรุฬเป็นแค่พี่น้องกันเท่านั้น ที่ไปนั่งทานข้าวด้วยกันเพราะบังเอิญ ผมกะจะไปหาคามินที่ร้านอยู่แล้ว”

“แล้วทำไมต้องไปกินกับมันด้วย”

“ก็เจอกันตอนพักเที่ยงนี่นา”

“แล้วทำไมต้องทำเหมือนเป็นแฟนกันด้วย!”

ผมกระพริบตาปริบๆ นี่ผมไปทำท่าเป็นแฟนกับวรุฬตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“อย่ามาทำหน้าแบบนี้ใส่ผมนะ!”

ผมขมวดคิ้ว หน้าแบบไหนกัน?

“หน้าแบบนี้ก็ห้าม!”

ผมถอนหายใจ “คามิน ผมไม่รู้หรอกนะว่านายพูดถึงหน้าแบบไหนอยู่แต่ปล่อยแขนผมสักทีเถอะมันเจ็บนะ”

“ไม่! จนกว่าหมอจะไปบอกมันว่าผมเป็นแฟนหมอ!”ผมอ้าปากค้าง

“ใครเป็นแฟนกับนายกัน!”ผมร้อง หน้าแดงก่ำ

“ไม่รู้ล่ะ เราไปเดทกันทุกวันแบบนี้ไม่ใช่แฟนแล้วจะให้เรียกอะไร?”คามินหรี่ตา “รึหมอจะบอกมันว่าผมเป็นผัวหมอล่ะ?”

“บ้า!”

“ถ้าผมบ้าก็บ้าเพราะหมอนั่นแหละต้องรักษาผมไปตลอดชีวิตด้วย”

ตอนนี้ถ้าหน้าผมคงดูไม่ได้แน่ เกิดมายังไม่เคยเขินเท่านี้มาก่อนเลย ผมก็รู้ว่าสิ่งที่ผมกับคามินทำกันมันเกินคำว่าเพื่อนไปแล้วแต่เพราะคามินไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราให้แน่ชัดมาก่อนผมจึงไม่เคยเรียกคามินว่าเป็นแฟนสักครั้ง เรื่องรสนิยมทางเพศของผมนั้นผมรู้ตัวเองมาตั้งแต่มัธยมแล้วด้วยแต่คามินนี่สิ

“นาย...จะคบกับผมเป็นแฟนจริงๆน่ะเหรอคามิน ผมเป็นผู้ชายนะ”ผมกล่าวอย่างไม่แน่ใจ ตอนนี้คามินเปลี่ยนจากจับแขนเป็นจับมือผมแทนแล้ว

“ผมก็เป็นผู้ชายเหมือนหมอนั่นแหละ แล้วทำไมล่ะ? ถ้าหมอโอเคผมโอเคแค่นี้เราก็เป็นแฟนกันแล้ว”

ผมก้มหน้านิ่งน้ำตาเหมือนจะไหลออกมา ทำไมเขาถึงพูดออกมาอย่างง่ายดายแบบนั้นล่ะ?

“หมอ ผมไม่เคยพูดมาก่อนเพราะคิดว่าไม่จำเป็นแต่กันไม่ให้มีไอ้บ้าแบบเมื่อกลางวันมาอีกผมคงต้องทำให้หมอรู้ถึงสถานภาพตัวเองจริงๆสินะ”

คามินประคองใบหน้าผมให้เงยขึ้นสบตากัน ผมมองใบหน้าที่เริ่มพร่ามัวด้วยน้ำตา

“คุณหมอมณฑิชาครับ เป็นแฟนกับผมนายคามินนะครับ”

เท่านั้นเองผมก็ปล่อยโฮพยักหน้าถี่ๆ คามินเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา พอผมมองหน้าคามินก็เป็นอย่างที่คิด คามินกำลังร้องไห้เป็นเพื่อนผม...

“ร้องไห้ทำไมครับ”ผมยิ้มทั้งน้ำตา

“ก็เพราะใครไม่รู้ขี้แยผมกลัวจะเหงาเลยร้องไห้เป็นเพื่อนไง”คามินตอบ “โดยเฉพาะคนขี้แยคนนี้เป็นแฟนผม
ด้วย”

ผมเสมองไปทางอื่นอย่างขัดเขิน “นี่!ปล่อยมือได้แล้วล่ะเดี๋ยวผมจะได้ไปทำอาหารมาให้”

“จริงๆผมอยากทานอย่างนึงล่ะแต่กลัวหมอไม่ให้กินจัง”

ผมถามว่าอะไรคามินก็โน้มตัวลงมากระซิบข้างหู คำตอบที่ได้ก็ทำเอาผมสะดุ้งตัวแข็งเป็นหินเลย

“อยาก-กิน-หมอ”


หลังจากผ่านพ้นมื้ออาหาร(ที่ไม่ใช่รายการตามสั่งของคามิน)ไปพวกผมก็มานั่งดูทีวีที่โซฟากัน ปกติผมกับคามินจะนั่งกันเฉยๆแต่วันนี้คามินกลับเขยิบมานั่งชิดอย่างจงใจ

“หมอ...ขอจูบได้ไหม?”คามินเอ่ยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยขณะถึงฉากที่พระเอกนางเอกจูบกัน

“ว่าไงนะ!”ผมร้อง

คามินเอี้ยวมาทั้งตัวพร้อมค่อยๆเอนตัวมาข้างหน้าเรื่อยๆจนอยู่ในลักษณะคร่อมตัวผมไว้กับโซฟา

“คะ คามิน ดะ เดี๋ยวสิ”ถึงจะรู้ว่าเป็นเรื่องปกติของคนเป็นแฟนแต่ขอผมทำใจบ้างสิ!

“ทำไมหมอรังเกียจผมเหรอ?”

“...เปล่า แต่มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?”ผมรู้สึกหน้าร้อนผ่าวพยายามหาทางหนี

“จะสองเดือนแล้วไม่เร็วไม่ช้ากำลังดี”คามินกล่าวหน้าตาเฉย “รึว่าหมออยากโรแมนติกให้ผมจูบครั้งแรกวันครบรอบที่เราเจอกันล่ะ?”

ผมยิ้มแหยๆ “เอ่อ ก็ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก”

“งั้นทำไมถึงจูบไม่ได้?”

ผมเร่งคิดหาคำตอบเร็วจี๋แต่สุดท้ายดูจะไม่ทันใจคามิน

“หมดเวลา!”


ใช่ว่าผมจะไร้เดียงสาขนาดไม่เคยมีแฟนแต่จูบรุนแรงขนาดนี้มันไม่เคยนี่นา! ดังนั้นจึงไม่ใช่ความผิดของผมสักนิดที่สลบไปกลางคันน่ะ!

“บอกผมมาตรงๆเถอะน่าว่าหมอเขิน”คามินแซวไม่เลิก

“เงียบน่า!”โธ่เว้ย! ทำไมผมถึงควบคุมเลือดตัวเองไม่ให้ไปกองที่หน้าไม่ได้นะ บ้าจริง! คามินเลยรู้หมดว่าตอนนี้ผมอายจะตายอยู่แล้ว แต่ระบายกับคนไม่ได้ผมเลยกัดน่องไก่คำใหญ่แล้วเคี้ยวระบายอารมณ์แทน

“ถ้าผมรู้ว่าหมอยังใสขนาดนี้ผมจะจูบอ่อนโยนกว่านี้แล้วกันคราวหน้า”ยังมีหน้าตาขยิบตาอีก!

“ก็คนก่อนๆเค้าไม่มีใครจูบแบบจะสูบวิญญาณแบบนายนี่นา!”

เอิ่ม...บางทีผมอาจจะแก้ตัวผิดไปเพราะตอนนี้คามินเปลี่ยนจากหัวเราะมาเป็นหรี่ตามองผมอย่างสงสัยแทน

“คนก่อนๆงั้นเหรอครับ?”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยะเยือก

“ก็แค่อดีตน่ะ ช่างมันเถอะ”ผมกล่าวหลบสายตาก้มหน้าทานอาหารต่อด้วยความรู้สึกหนาววูบ

ผมเห็นคามินรวบช้อนลุกขึ้นเดินอ้อมมาทางด้านหลังผมพร้อมเอาแขนโอบรอบคอ “แล้วอดีตของหมอเนี่ยนานรึยังครับ?”

“นานแล้ว”นี่คามินหึงผมอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย? แต่คราวนี้ผมไม่ยักจะดีใจเท่าไหร่เลยแฮะ

“แล้วที่หมอว่ามีประสบการณ์เนี่ย...เยอะจนพอจะสอนผมได้ไหมครับ?”

“ก็ไม่มากหรอก นายเองก็ต้องมีอดีตเหมือนกันแหละน่า”ผมเช็ดมือแล้วลูบแขนคามินที่โอบอยู่เบาๆ

“ผมไม่เคย”

“นั่นไง...หา?!?”ผมเอี้ยวตัวไปมองคนข้างหลังอย่างไม่เชื่อหู

คามินยักไหล่ “หมอเป็นคนแรกที่ผมจีบและเป็นคนแรกที่ผมจูบด้วย”

ผมอึ้ง...ผมเป็นคนแรก?

“เห็นไหมล่ะ ไม่ยุติธรรมเลยทำไมผมไม่ใช่คนแรกของหมอล่ะ”คามินเริ่มงอแง

“ก็จะให้ทำยังไงล่ะ”ผมถอนหายใจ

“หมอต้องให้ผมลบรอยออกให้หมดแล้วต้องให้ผมเป็นคนสุดท้ายด้วย”

ผมหน้าแดงก่ำ ไอ้‘ลบรอย’ของคามินนี่มันใช่เรื่องเดียวกับที่ผมคิดหรือเปล่าเนี่ย?

“อื้ม”ผมรับคำเบาๆ

คามินดูจะดีใจมากทำท่าจะฉุดผมให้ลุกขึ้นตมแต่ผมรั้งไว้อ้างว่ายังทานไม่เสร็จเลย

“ก็ได้ หมอจะได้มีเนื้อมีหนังกว่านี้หน่อยผอมเกินไปแล้วรู้ไหม”

“ผมหนักมาตรฐานนะ”ผมแย้งแต่คามินตอบว่าเขาชอบให้ผมอ้วนกว่านี้เวลกอดจะได้เต็มไม้เต็มมือหน่อย

“เดี๋ยวนายไปอาบน้ำก่อนแล้วกันฉันขอล้างจานก่อน”ผมเอ่ยขึ้น

“ถ้ารออาบพร้อมกันหมอโอเคไหมล่ะ”คำถามนี้ทำเอาผมร้อนหน้าวูบ

“ห้องน้ำบ้านผมเล็กไม่ใหญ่พอหรอก”ผมหาทางปฎิเสธแบบประนีประนอมไม่ให้คามินนึกว่าผมรังเกียจก่อนจะเดินถือจานทั้งหมดไปไว้ในครัว

“แต่ผมว่าพอนะ ยืนชิดๆกันหน่อยก็ได้นี่”คามินเดินมาโอบเอวผมกระซิบข้างหู

“นี่นายมีผมเป็นคนแรกจริงหรือเปล่าเนี่ย”ผมอดจะถามไม่ได้ก็ปกติคนมีประสบการณ์อย่างผมควรจะเป็นฝ่ยเริ่มก่อนไม่ใช่เหรอ ทำไมเขาถึงพูดหรือชวนทำอะไรน่าอายแบบนี้หน้าตาเฉยล่ะ!

“จริงสิหมออยากพิสูจน์เลยไหมล่ะ ครั้งแรกจะที่ไหนผมก็ไม่ว่านะ”มือคล้ำสอดเข้ามาในเสื้อเชิ้ตขณะที่อีกข้างเริ่มเลื่อนลงข้างล่าง

“ไม่เอานะคามิน ผมอยากอาบน้ำก่อน”

“งั้นก็ไปอาบกันเถอะครับ”คามินโอบเอวผมเดินไป ผมแย้งว่ายังไม่ได้ล้างจานเลย

“เดี๋ยวผมจัดการล้างให้พรุ่งนี้น่าตอนนี้ผมอยากให้คุณหมอมณฑิชาตรวจร่างกายให้แล้วมากกว่า”คามินตอบ “ค่าตรวจก็ผมตรวจร่างกายคุณหมอให้แล้วกัน”

------------------------------------------------

พรุ่งนี้ตอนจบค่ะ~

หืม? ทำไมตอนนี้ยาวจังเหรอคะ?

อันที่จริงตอน1กับ2มันควรจะเป็นตอนเดียวกันน่ะค่ะแล้วอันนี้ตอน2ฮะๆ



ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
^
^
^

จิ้ม ๆๆๆ จิ้มต่ายอีกแล้ว :)
โอ๊ยย บอกรักกันแบบนี้เลยหร๋อออ
แบบนี้สงสัยคุณหมอต้องสอนคามินผู้ไร้ประสบการณ์ (??) ซะแล้วว
เอ๊ะ ๆๆ รึว่า ให้คามินสอนดีหว่า ฮร่า ๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
^
^
^

จิ้ม ๆๆๆ จิ้มต่ายอีกแล้ว :)
โอ๊ยย บอกรักกันแบบนี้เลยหร๋อออ
แบบนี้สงสัยคุณหมอต้องสอนคามินผู้ไร้ประสบการณ์ (??) ซะแล้วว
เอ๊ะ ๆๆ รึว่า ให้คามินสอนดีหว่า ฮร่า ๆๆ

หมอชาเขามีประสบการณ์แต่ไม่โชกโชนส่วนมินมันไร้ประสบการณ์จริงแต่เชี่ยวทฤษฎีค่ะ ก๊าก~

เวลาเอามาลงเล้าทีไรเสียวไส้ทุกทีว่าจะโดนติงว่าไม่สมจริงเหอๆ

แต่ยังไงนิยายมันก็เอามาจากชีวิตจริงเนอะ คงพอไปตรงชีวิตใครบ้างล่ะน่า!


namtaan

  • บุคคลทั่วไป
ไม่หวานจัดแบบที่คุณต่ายบอกไว้จริงๆด้วย
แต่ออกแนว หวานอมเปรี้ยวไม่เหมือนใคร เหมือนอมลูกอมรสสตอเบอรี่สอดไส้มะนาว
เพราะนายคามินเนี่ยเปรี้ยวใจจริงๆ
ไม่หวาน แถมยังทั้งแรง ทั้งตรง ยิงแต่ละดอกทำคุณหมอมณฑิชาดีใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ไปหลายรอบแล้วนะ
(ถ้าไม่ตรง คงไม่ขอให้คุณหมอมาคุยด้วยตั้งแต่อยู่รพ.แล้วหละ ปิ๊งคุณหมอตั้งแต่ครั้งแรกแล้วสิ)
ท่าทางคามินจะขี้หึง ขี้หวง ขี้อ้อนมากมาย คุณหมอชาคงไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้วแน่ๆ  :-[
บวกอีก 1 แต้มให้คุณต่ายค่ะ ขอบคุณมากๆ รอตอนจบนะคะ

ออฟไลน์ kungyung

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1756
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-3
 :z1: :z1: :z1:
มีตรวจร่างกายกันด้วยอ่ะ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
ไม่หวานจัดแบบที่คุณต่ายบอกไว้จริงๆด้วย
แต่ออกแนว หวานอมเปรี้ยวไม่เหมือนใคร เหมือนอมลูกอมรสสตอเบอรี่สอดไส้มะนาว
เพราะนายคามินเนี่ยเปรี้ยวใจจริงๆ
ไม่หวาน แถมยังทั้งแรง ทั้งตรง ยิงแต่ละดอกทำคุณหมอมณฑิชาดีใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ไปหลายรอบแล้วนะ
(ถ้าไม่ตรง คงไม่ขอให้คุณหมอมาคุยด้วยตั้งแต่อยู่รพ.แล้วหละ ปิ๊งคุณหมอตั้งแต่ครั้งแรกแล้วสิ)
ท่าทางคามินจะขี้หึง ขี้หวง ขี้อ้อนมากมาย คุณหมอชาคงไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้วแน่ๆ  :-[
บวกอีก 1 แต้มให้คุณต่ายค่ะ ขอบคุณมากๆ รอตอนจบนะคะ

หวานอมเปรี้ยวเหรอคะ? อืม~ ในหัวต่ายเรื่องออกแนวสีเทาอมชมพูนะค่ะ^^

คามินนี่ตรงๆติสๆค่ะ ฮะๆ ส่วนจะปิ๊งชาแต่แรกไหม...เอ นั่นสินะ ไว้ตอนพิเศษเอามุมมองคามินมาเขียนดีกว่า~

ขอบคุณสำหรับคะแนนค่ะ^^

:z1: :z1: :z1:
มีตรวจร่างกายกันด้วยอ่ะ

ก็นะคะ~

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
เขาจะตรวจร่างกายกันแบบไหนอะ  :z1:  :z1:
ยิ่งคามินไม่เคยมาก่อนด้วย แอร๊ยยย แบบนี้ต้องศึกษา  :o8:

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
เขาจะตรวจร่างกายกันแบบไหนอะ  :z1:  :z1:
ยิ่งคามินไม่เคยมาก่อนด้วย แอร๊ยยย แบบนี้ต้องศึกษา  :o8:

รอดูฉากตรวจร่างกายพรุ่งนี้ค่ะ ฮะๆ

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
มีแฟนเด็กต้องทำใจนะคุณหมอ   :z1:

nithiwz

  • บุคคลทั่วไป
ต้องรีบตรวจร่างกายกันนะครับ  ตรวจ anus เหอะๆๆๆ (รึเปล่า)
บรรยากาศแอบเหงาดีอ่ะ ชอบๆๆๆ หมอชาก็เหงา นายมินก็เหงา  เลยตกลงมาเหงาด้วยกันซะงั้น
น่ารักดีอ่ะครับ ชอบจริงอะไรจริง
รอติดตามต่อไปคับ  :bye2:

ออฟไลน์ thaitanoi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
รออ่านครับ

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
มีแฟนเด็กต้องทำใจนะคุณหมอ   :z1:

คงทำใจแล้วล่ะค่ะ 555+

ต้องรีบตรวจร่างกายกันนะครับ  ตรวจ anus เหอะๆๆๆ (รึเปล่า)
บรรยากาศแอบเหงาดีอ่ะ ชอบๆๆๆ หมอชาก็เหงา นายมินก็เหงา  เลยตกลงมาเหงาด้วยกันซะงั้น
น่ารักดีอ่ะครับ ชอบจริงอะไรจริง
รอติดตามต่อไปคับ  :bye2:

anus? แบบว่าต่ายไม่ได้เรียนสายวิทย์มาเลยไม่เข้าใจค่า แหะๆ

รออ่านครับ

เชิญค่ะ><

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด