กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้

หน้า: [1] 2 3 4 5 ... 10
1
Boy's love story / Re: เรื่องนี้พระเอกเป็นบ้า ch.11 up 25/11/20
« กระทู้ล่าสุด โดย Nattie69 เมื่อ 25-11-2020 13:47:47  »
 :angry2: :fire:
2
Boy's love story / Re: เรื่องนี้พระเอกเป็นบ้า ch.11 up 25/11/20
« กระทู้ล่าสุด โดย สามภพ เมื่อ 25-11-2020 13:15:43  »

สองมือถูกยกขึ้นมาประสานกันไว้ตรงใต้คาง พร้อมกับเลื่อนขึ้นมาปิดปากตนเองเอาไว้ข้างหนึ่งเพื่อปกปิดรอยยิ้มที่กำลังฉีกกว้าง เมื่อจ้องมองแมวในร่างคนที่กำลังมีความสุขกับอาหารตรงหน้า ดวงตากลมสุกใสดูมีความสุขกับขนมหวานตรงหน้า ปากบางงับเจ้าก้อนแป้งนุ่มฟูที่โรยด้วยน้ำตาลสีขาวราวกับหิมะ มันอร่อยจนเจ้าต้องครางอื้ออ ออกมาจากลำคอ นี่ถ้าเจ้าตัวพูดได้คงจะร้องตะโกนว่า อร่อยโคตรๆ

มานะคือแมวที่ดลพยายามจะขุนให้อ้วน เขาพาเจ้าตัวออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกอยู่บ่อยครั้งจนเพื่อนๆแซวว่ามานะไม่ใช่พ่อบ้านแต่เป็นเด็กน้อยของไอ้ดล ซึ่งดลเองก็ไม่เคยปฏิเสธเขาทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากแล้วเดินหนีออกมา วันนี้นอกจากจะพามากินขนมดลยังพาเจ้าแมวดื้อไปเล่นซนที่โซนเกสม์เซนเตอร์ในห้างของเขาอีกต่างหาก พอมานะเห็นตู้คีบตุ๊กตาก็สับขาเล็กๆนั้นวิ่งออกไปทันที มือเล็กควักเอาแบ้งร้อยใบเดียวที่หยิบติดมือมาออกจากกระเป๋ากางเกง พร้อมกับมองหาที่หยอด แต่กลับไม่เจอมานะยืนงงจนดลเดินเข้ามาประกบจากทางด้านหลังแล้วแย่งแบงค์สีแดงในมือของเขาไป

"อ๊ะ"

"มันต้องแลกเหรียญก่อน"ดลชี้ไปที่ตู้แลกเหรียญเฉพาะในโซนของเล่นมานะพยักหน้าเข้าใจปล่อยดลเป็นคนจัดการ

"งะ"พอดลส่งเหรียญที่มีแค่สิบเหรียญให้ก็ทำหน้าหงอยเพราะคิดว่าหนึ่งร้อยบาทน่าจะได้เยอะกว่านี้

"หนึ่งเหรียญมีค่าสิบบาท จะเอาอะไรเยอะแยะ?" มานะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาเเล้วกดส่งข้อความ

มานะ:แพงจัง

"มันก็ราคานี้กันทั้งนั้น"ดลอธิบายก่อนจะเดินจูงมือเล็กๆนั่นไปที่ตู้คีบตู้หนึ่ง

"เลือกมาสิว่าจะเอาตัวไหน?"เขาบอกกับคนข้างกายด้วยน้ำเสียงที่จะมั่นอกมั่นใจนิดๆ ว่าไม่ว่าจะตัวไหนเขาก็คีบได้ทั้งนั้น

มานะกวาดสายตามองไปรอบๆตู้จำนวนตุ๊กตาหน้าตาน่ารักเต็มไปไปหมด เขาเลือกไม่ถูกเลยว่าจะเอาตัวไหน จนกระทั่งสะดุดกับเจ้าแมวน้ำตัวสีขาวที่บังเอิญมีจุดสามจุดตรงแก้มเหมือนกับตนเองเข้า

"อื้อ ๆๆ"เจ้าตัวรีบชี้ไปยังเจ้าแมวน้ำตัวนั้นทันที ดลเห็นแล้วก็ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะลงมือหยอดเหรียญในมือลงไปหนึ่งเหรียญ

เขาค่อยๆจับคันโยกเพื่อให้ตรงกับเป้าหมาย เล็งซ้ายเล็งขวาพอแน่ใจว่าได้แน่ๆก็กดปุ่มให้ที่คีบเลื่อนลงมา

หมับ! 

ตุบ!

"อ๊ะ -*- "พอที่คีบมันคีบหัวตุ๊กตาขึ้นมาได้สักพักขณะที่กำลังจะเคลื่อนตัวไปยังช่องที่ใส่ตุ๊กตา จู่ ๆ ที่คีบมันก็เหมือนไม่มีแรงขึ้นมาซะอย่างนั้นมันปล่อยให้ตุ๊กตาร่วงลงมาต่อหน้าต่อตาคนที่รอลุ้นจนใจสั่นไปหมด ตุ๊กตาร่วงน้ำตาคนรอก็ร่วงมานะเบะปากอย่างนึกเสียดายดลที่ตอนเเรกมั่นใจนักมั่นใจหนาถึงกับหน้าม้านรีบหยอดเหรียญลงไปเพิ่มทันทีและผลที่ได้ก็ไม่ต่างจากครั้งแรกเท่าไหร่นัก จนตอนนี้เขาเหลือเหรียญในมืออีกแค่สองเหรียญเท่านั้น มานะทำตาละห้อยกับความเสียดาย

ติ้ง

มานะ:พอก่อนไหมครับเปลืองเงิน ผมอยากเล่นอันนั้น

"เรือโจรสลัดอะนะ"ดลถามพร้อมกับมุ่นคิ้วนิดๆ เพราะเขายังคาใจกับตู้คีบตรงหน้าอยู่ ดูก็รู้ว่ามานะอยากได้แค่ไหน

"อื้อ"เสียงที่ตอบกลับมาดูจะหงอยๆ

"ขออีกตา ครั้งนี้ได้แน่!"

มานะถอนหายใจออกมาดังเฮือก

นี่คุณเป็นเจ้าของห้างไม่รู้เลยเหรอว่าเล่นมาจะหมดเหรียญแล้ว เป็นแบบนี้เค้าเรียกว่าตู้มันโกงน่ะ เสียงที่ดังก้องอยู่ในใจของเขาบอกกับคนตัวโตที่เริ่มมีนิสัยแบบเด็กๆมากขึ้น รู้ว่าอยากจะเอาชนะ แต่มีพันหมดพันบอกเลย มานะทำท่าจะเดินไปยังเครื่องเล่นที่หมายตากับเหรียญที่ขอมาจากดลเมื่อครู่หนึ่งเหรียญ

"เดี๋ยวสิ อยู่เป็นกำลังใจก่อน"ดลดึงข้อมือเล็กเอาไว้มานะเม้มปากนิดๆอย่างชั่งใจเพราะไม่อยากผิดหวังเป็นรอบที่เก้า

"น่า แป๊บเดียวรอบบนี้ได้แน่"พอได้ยินเสียงที่อ่อนโยนแบบนั้นมานะก็ไม่กล้าที่จะทิ้งให้ดลต้องผิดหวังเพียงลำพัง เอาวะแค่ครั้งที่เก้าเองไม่ใช่สิบสักหน่อย สองขาเล็กเลยขยับเข้าไปใกล้ๆตู้คีบ พร้อมกับกำหมัดขึ้นมาแล้วทำท่าสู้ๆให้กับเจ้านาย

"มา มาะมาหาป๊ะป๊าซะดีๆ"ดลถูมือไปมาพร้อมกับเพ่งสมาธิ มือหนาขยับคันโยกให้ตรงตำแหน่ง ก่อนจะกดปุ่มให้ที่คีบลงมา 

"อุ๊ *0*"

"เย้ๆ"

ใครจะไปรู้ว่าดลจะออกอาการดีใจจนกอดคนหน้าแมวเข้าเต็มรัก มานะเองก็ดีใจกระโดดกอดดลไม่ต่างกัน เสียงของพวกเขาดังจังคนที่อยู่ใกล้ๆหันมามอง มานะรู้ตัวก่อนก็ค่อยๆตีดลให้ได้สติ

"อะ เอ่อ ก็กูดีใจไง ไม่ได้ตั้งใจกอด"เขาแก้เขินด้วยการเดินไปหยิบตุ๊กตาส่งให้คนใบ้ มานะยื่นมือไปรับด้วยใบหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึงสุก สองแขนเล็กกอดตุ๊กตาแมวน้ำเอาไว้เเน่นด้วยความดีใจ ใบหน้าเล็กๆยิ้มจนแก้มปริไม่ต่างกับเจ้าของห้างที่ยืนดูอยู่เลยสักนิด

"ปะ"เขาจับข้อมมือเล็กให้เดินต่อแต่มานะขืนตัวไว้แล้วชี้ไปที่เครื่องเล่นที่ตัวเองอยากจะเล่น

"อ่อ นำไปสิ"

 

 

19.30น.

เวลาทุ่มครึ่งที่รถยนตืคันหรูกลับมาจอดที่เดิมที่มันจากมา ร่างสูงโปร่งเดินลงจากฝั่งคนขับก่อนจะเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งเขาเปิดประตูแล้วอุ้มคุณพ่อบ้านตัวน้อยออกมาจากเบาะ มานะหลับสนิทหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ เขาอุ้มเจ้าแมวดื้อเข้าไปในบ้านไม่ได้เอาไปส่งที่ห้องของเจ้าตัวแต่อย่างใด มือของมานะยังคงกอดเจ้าตุ๊กตาแมวนั้นเอาไว้เเน่นเหมือนกลัวว่ามันจะหล่นหายไป   

 มินที่นั่งรอพวกเขาอยู่ถึงกับทำตาโต เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักอุ้มมานะเข้ามาในบ้าน ใจเขาหล่นไปถึงตาตุ่ม เพราะคิดว่าดลทำอะไรมานะมาแน่ๆ

"ไอ้ดลมึงทำอะไรน้อง!"เสียงที่ดังออกมาทำให้คนในอ้อมแขนสะดุ้งเบาๆ ดลหันไปจ้องเพื่อนตาดุ

"มันแค่หลับมึงอย่าพึ่งโวยวาย"ดลบอกพร้อมกับจะก้าวผ่านมินขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์

"เอ้า แล้วทำไมไม่พาน้องไปนอนที่ห้องน้องอะ"

"มานะจะนอนกับกู"คำบอกเพียงสั้น ๆ แต่ได้ใจความ มินอ้าปากค้างนิดๆเมื่อดลอุ้มมานะเดินผ่านเขาไปยังห้องนอน

 

ภายในห้องนอนสีทึบผนังห้องถูกทาสีโทนดำ มีรูปถ่ายของเจ้าของห้องประดับไว้ตรงหัวนอน ดลวางมานะลงบนเตียงสีเสาของตัวเอง พื้นที่ส่วนตัวที่ดลหวงนักหวงหนาแต่ตอนนี้มานะกลับได้สิทธิพิเศษในการใช้ร่วมกันกับเขา เตียงขนาดคิงไซต์ถูกปูด้วยผ้าปูหนานุ่มตามราคาเรือนหมื่น หมอนขนเป็ดแแท้ถูกสอดเข้าใต้หัวทุยทันทีเมื่อแผ่นหลังเล็กสัมผัสเตียง ขายาวก้าวไปกดรีโมทเปิดเครื่องปรับอากาศด้วยอุณหภูมิยี่สิบสี่องศา อุณหภูมิที่เขาชอบ ดวงตาคู่คมเหลือบมองคนบนที่นอนเล็กน้อยก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่ถูกใส่มาตลอดวันออก แล้วโยนลงตะกร้าสำหรับส่งซัก ร่างกายกำยำสมส่วน หน้าท้องเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ขึ้นมาถึงหกก้อนเล็กๆ ดลคว้าเอาผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันเอวสอบปกปิดวีเชฟไว้เพียงเสี้ยว ถ้าใครมาเห็นร่างกายของดลในตอนนี้ คงระทวยน้วยลงพื้นกันหมด

เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังอยู่ไม่นานก็สิ้นสุดลงสองขาแกร่งก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว หัวที่กำลังเปียกเพราะเจ้าตัวสระผม ก้าวเดินออกมา แต่มีบางอย่างที่สามารถทำให้เขาเดินกลับไปในห้องน้ำแล้วขังตัวเองอยู่สักชั่วโมงได้ นั่นคือ ภาพของมานะนั่งหลับตาหัวฟูฟ่องสองมือยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเองแล้วทำหน้าง่วงๆใส่

อึก -///- ดลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ นี่เขาต้องทำยังไงถึงจะหักห้ามใจของตนเองไม่ให้จับแมวตรงหน้ามาขย่ำให้หายอยาก

"งือออ"มานะยังเมาขี้ตา และดูเหมือนจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นอยู่ที่ไหน 

"มานะ"ดล ลองเรียกคนบนเตียงดู

"อือออ"

"ง่วงก็นอน ลุกมาทำไม" น้ำเสียงนุ่มๆเป็นเหมือนมนต์สะกดจิต มานะค่อยๆเอนตัวลงนอนที่เดิมพร้อมกับกรนนิดๆ

"หึหึ น่ารักชะมัด"ดลจำใจเดินไปแต่งตัวด้วยชุดนอนสีทึบและนั่งเช็ดผมตรงข้างเตียงฝั่งที่มานะนอนอยู่ มือก็ถูเส้นผมตาก็มองคนที่นอนหลับ แต่ดูเหมือนแก้มของมาะนจะมีแรงดึงดูด ดลก้มหน้าลงไปหาดาวสามดวงนั้นเรื่อยๆจนกระทั่ง

จุ๊บ

"เอาแค่นี้ก่อน วันหน้าค่อยว่ากันใหม่"

 

 

เพราะเมื่อวานเสียพลังงานไปเยอะแล้วก็เข้านอนไวมานะตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดที่ไม่คุ้นเคย เพราะอุณหภูมิที่เปลี่ยนไป ไหนจะรู้สึกหนักๆที่หน้าท้องของตัวเอง ดวงตากวางกวาดมองไปทั่ว ๆ อย่างแปลกใจจนกระทั่งจุดโฟกัสมาหยุดที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณเจ้าของบ้าน

ตึก ตึก

มานะใจกระตุก จนสะอึกออกมา ใบหน้าของดลอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก ดวงตาคู่คมหลับพริ้ม ใกล้จนเห็นแพขนตาของคนนอนหลับ มานะไล่สายตาไปที่สันจมูกโด่งจนตัวเองนึกอิจฉา เลื่อนไปยังริมฝีปากอิ่มที่มักจะพ่นคำด่าออกมาอยู่บ่อยๆ มานะเม้มปากเหมือนจะคิดอกุศล

บีบจมูกให้ตายตรงนี้เลยดีไหมนะ?

มองเจ้านายจนเพลินในหัวก็คิดอะไรที่ร้ายออกมานับไม่ถ้วน 

แอบโกนขนคิ้วดีไหมนะ จะได้เหมือนพี่มิน หรือ เขียนหน้าผากว่าตัวร้ายดี  คิดเพลินจนลืมดุว่าคนที่อยู่ใกล้แค่คืบนั้นลืมตามองตัวเองอยู่นานแล้ว 

"มองกูแล้วทำสีหน้าแบบนั้น คิดอะไรไม่ดีอยู่แน่ๆ"ดลเอ่ยเสียงเรียบๆ มานะเลยได้สติ ร่างบางในอ้อมแขนก็ดีดตัวออกแต่วงเเขนแกร่งกระชับกอดเอวเล็กเอาไว้ได้ทัน

"จะไปไหน?"

"หื่ออออ"มานะทำหน้ายุ่งใส่พร้อมกับแกะมือปลาหมึกออกจากเอว

"ยังเช้ามืดอยู่เลยจะรีบไปไหน?"นี่ดลลืมไปแล้วละมั้งว่ามานะเป็นพ่อบ้าน

"อ่า ๆ อื้ออ" มือเล้กพยายามความหาโทรศัพท์ของตัวเองแล้วพิมข้อความลงไป

มานะ:ผมมีงานต้องทำครับ ปล่อยผมได้แล้ว  นิ้วเล็กพิมระรัว

"นี่ก็เป็นงานของมึงเหมือนกัน"

มานะ: งานอะไรของคุณ?

"หมอนข้าง" คำตอบของดลทำเอาคิ้วเรียวกระตุก หมอนข้างเนี้ยะนะ

มานะ:คุณดล ปล่อยผมนะ หมอนข้างบ้าบออะไรของคุณ มานะจ้องตากับเจ้าของร่างหนาหลังจากที่พิมพ์ข้อความส่งไป

"ก็หน้าที่หมอนข้างไง ช่วงนี้กูติดหมอนข้าง ถ้าไม่ได้นอนกอดจะนอนไม่หลับ" มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าโกหก!มานะแทบจะยกมือขึ้นข่วนใบหน้าหล่อๆนั่นให้หายหงุดหงิด

มานะ:ผมต้องลงไปทำอาหารเช้าให้คุณ

"ให้คนอื่นทำ"

มานะ:แต่นั่นมันหน้าที่ผม!

"นี่ก็หน้าที่นายเหมือนกัน"

"หื่้ออออออออออออออ"

"นอนเลิกดื้อ!"

"หึ"

"ไม่นอนกูจูบนะ เอาไหม?"

" = ="

"ถ้าอยากโดนจูบก็นอน"

 

ต่อยหย้าเจ้านายนี่ต้องเสียเงินกี่บาทครับ บอกผมที

 

กว่าจะได้ลุกจากที่นอนก็ปาเข้าไปเจ็ดโมงกว่า นอนตัวเกร็งจนตะคริวกินไปทั้งตัว คนบ้านอะไรใช้เราเป็นหมอนข้าง แขนขาก็ไม่ได้เล็กหนักจาหายใจแทบจะไม่ออก แล้วนี่อะไรตัวเองลุกก่อนแทนที่จะปลุก นู้นออกกำลังกายอยู่อีกห้อง มันน่าโมโหนัก อิคุณชายผีบ้า! 

ผมรีบลุกจากเตียงนอนราคาเรือนแสนยอมรับตรงเลยว่าผมชอบนอนไอ้เตียงใหญ่ๆหลังนี้มากเพราะมันทั้งนุ่มทั้งอุ่น นอนสบายสุดๆไม่เหมือนเตียงแข็งที่ห้อง ผมลุกจากที่นอน อย่างรู้สึกเสียดายแต่สถานะของผมมันคือคนใช้ไม่ใช่เจ้าของ เลยจำใจต้องลุกจากมันแล้วจัดการปัดฝุ่นเก็บที่นอนให้เรียบตึงพับผ้าห่มจัดหมอนให้เหมือนว่ามันไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อน ทำเสร็จก็เดินลงไปที่ชั้นล่างของบ้านเพื่อไปอาบน้ำที่ห้องของตัวเอง แต่พอลงมาก็เจอเข้ากับพี่มินที่นั่งทานกาแฟรสชาติขมเหมือนน้ำต้มบอระเพ็ด พร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์ที่ทั้งเล่มมีแต่ภาษาอังกฤษ ข้างๆกันก็มีกระเป๋าเอกสาร แถมวันนี้พี่มินยังเเต่งตัวเต็มยศคือใส่สูทอย่างดี พอเดินลงมาพี่เขาก็สบตาผมแล้วยิ้มแปลกๆ ที่มองแล้วรู้สึกขนลุก ผมก้มหัวทักทายเขาแล้วรีบเดินออกมา และตลอดทางผมก็ได้รับรู้ถึงสายตาแปลกๆจากทุกคน ทั้งหวี พี่กร  พี่บิน พี่แซก และอีกหลายๆคน อะไรกันวะ! ผมพยายามจะไม่สนใจรีบเดินจ้ำๆกลับไปยังห้องของตัวเองแล้วรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อมาทำงาน

ติ้ง!

ดล:หายไปไหน?

มานะ:กลับมาอาบน้ำครับ

ดล:ไหนหลักฐาน

มานะ: = =

ดล:รีบมากูหิวข้าว

มานะ:ไหนบอกให้แม่บ้านทำให้ไงครับ?

ดล:ไม่มีคนกินเป็นเพื่อน

มานะ:พี่มินไงครับ

ดล:ทำไมเรียกไอ้มินว่าพี่มิน

มานะ:ก็เค้าเป็นพี่ อายุมากกว่าผม

ดล:กูก็อายุมากกว่ามึงนะเผื่อลืม

มานะ:คุณดลไม่ใช่พี่ผมครับ

ดล:เออ! กูก็ไม่ได้อยากเป็นพี่ แต่อยากเป็นผัว! (อ่านแล้ว)

(ดลลบข้อความ)

ดล:เออ!ไม่เป็นพี่ก็ได้!

มานะ:คุณดลเป็นเจ้านาย

ดล:เออ!

มานะ:ทำไมต้องหยาบคายผ่านทุกตัวอักษรด้วยครับ? หัดทำตัวน่ารัก ๆ เหมือนหวีมันบ้างสิครับโลกจะได้น่าอยู่มากขึ้น

ดล:มึงด่ากูเรอะ!

มานะ:ตรงไหนเหรอครับที่เรียกว่าด่า? ถ้าด่าต้องไอ้สัสดล มึงมันคนเหี้ย! แบบนี้ครับ

ดล:ไอ้หน้าแมว!รีบมา!

 

ผมได้แต่มองข้อความของไอ้คุณชายมันส่งมาเกรี้ยวกราดใส่ที่ผมเรียกพี่มินว่าพี่ เขาจะโมโหอะไรของเขาหยาบคายได้ทุกที่ทุกเวลา เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งเลยคนคนนี้  ผมรีบเก็บของเเล้วเดินกลับไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ทันไปช้ากว่านี้มีหลังโดนเฆี่ยนเป็นอีเย็นในละครทีวีแน่ๆ 

พอเข้ามาก็เห็นอิคุณชายมันนั่งทำหน้ายักษ์รออยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารข้างกายมีพี่มินนั่งกลั้นขำจนหน้าแดง เห็นแล้วสงสาร สายตาก็จับจ้องมาที่ผมแล้วแอบยกนิ้วโป้งให้ใต้โต๊ะ ผมทำอะไรเหรอถึงได้ชมว่าเยี่ยมยอด?

"มานั่งนี่!"เขาแทบจะตวาดใส่ผมซะด้วยซ้ำผมไม่อิดออดเดินไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาทันที ผมมองคนที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับแล้วเริกคิ้วเป็นเชิงถามจะให้ผมทำอะไรพร้อมกับทำท่าทางไปด้วย

"กินข้าว!"ผมก้เลยยกมือบอกให้เขา "เชิญกินเลยครับ กินเลย"

"ป้าอรตักข้าว" ป้าอรเดินมาตักข้าวใส่จานที่วางตรงหน้าเขาแล้วเดินมาตักใส่จานของผม ผมรีบยกมือห้ามบอกไม่ต้องตัก เพราะผมจะไปกินในครัว

"ป้าอรตัก"คำสั่งของอิคุณชายมันทำให้ป้าอรต้องตักข้าวใส่จานผมผมมองเขาแล้วทำหน้าไม่เข้าใจ กูคนใช้ไง คนใช้ที่ต้องนั่งกินในครัวมึงไม่เข้าใจเหรออออ

พี่มันหันมามองหน้าผมแล้วพยักหน้าให้ผมทำตามความต้องการของอิคุณชายนั่น ไม่เข้าใจเลย กับข้าววันนี้ก็เป็นกับข้าวพื้นๆที่มันดันเป็นของโปรดผมเกือบทั้งหมด ทั้งผัดฟักทองใส่ไข่ ต้มจืดหน่อไม้ใส่หมูสามชั้น แล้วก็น้ำพริกอ่อง อาหารพวกนี้แม่ชอบทำให้กินบ่อยๆถ้าวันไหนเราขายของได้เยอะหรือมีรายได้เพิ่มขึ้นมานิดหน่อยแม่จะทำอาหารพวกนี้ให้ผมกับน้องกินเสมอ ผมตักอาหารพวกนั้นเข้าปากทีละคำด้วยความคิดถึงแม้ว่ารสชาติมันจะไม่ได้เหมือนกับที่แม่ทำให้แต่ก็ทำให้ผมอดที่จะคิดถึงพวกเขาไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง ผมอยากออกตามหาพวกเขานะแต่ทุกอย่างมันไม่ได้เอื้ออำนวยผมขนาดนั้น พวกเรานั่งกินข้าวกันเงียบๆโดยมีเพียงพี่มินเท่านั้นที่ไม่ได้กินร่วมกับพวกเรา พี่มินนั่งจิบกาแฟแล้วอ่านรายงานให้คุณดลฟังไปด้วย ถึงผมจะชวนพี่เขากินด้วยเพื่อลดความอึดอัด แต่ก็ได้รับการปฏิเสธกลับมา

"มื้อเช้าพี่กินกาแฟกับเเซนวิสไปแล้วครับ"

จบมื้อเช้าผมก็รีบช่วยป้าอรเก็บชามไปไว้ในครัว เดินเข้ามาก็เจอกับสายตาที่มองมาแปลกๆหลายคนมองแบบขำๆแต่มีบางคนที่มองมาแบบไม่พอใจอย่างไม่ปกปิดใดๆ ผมก้มหน้าเดินเอาจานไปเก็บแล้วล้างทำความสะอาด จนกระทั่งได้ยินเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมากลางโต๊ะกินข้าวของคนงานและพนักงาน

"ดีจริงโว้ยยย ได้กินร่วมโต๊ะกับเจ้านาย สงสัยอีกไม่นานคงได้ร่วมเตียง"ผมรีบหันหน้ากลับไปมองว่าใครเป็นคนพูด

"อย่าปากมากนะนังดา"ป้าอรเอ็ดใส่หลานสาวที่อายุมากกว่าผมสองปี ก่อนจะหันมาทำหน้าขอโทษให้ผม

"ทำไมละป้า ดูสิเข้ามาทำงานได้ไม่กี่เดิน ดูท่าจะประสบความสำเร็จในหน้าที่ ก้าวหน้าแซงพวกชั้นที่ทำมาหลายปีไปหลายขุม"คนชื่อดาจงใจหาเรื่องผม โกรธครับผมโกรธจนอยากจะด่า อยากจะเถียงว่ามันไม่จริง ผมไม่ไทำอะไรแบบนั้น แต่เพราะผมเป็นใบ้เลยแก้ต่างให้ตัวตัวเองไม่ได้สักอย่าง ผมกำหมัดแน่น หลายคนมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เริ่มจะเห็นด้วยกับดา

"เอาตัวเข้าแลกเหรอวะ?"พี่ดาเดินมาประจันหน้ากับผม 

"เอาตัวเข้าแลกหรือไม่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่นะพี่ดา!"เหมือนเสียงระฆังสวรรค์ดังช่วยชีวิตผมแท้ๆ หวีเดินเข้ามาในครัวพร้อมกับพี่กรและพี่บินสามคนนั้นทำหน้าเหมือนจะโกรธพี่ดาเอามากโดยเฉพาะหวี ตอนนี้ดันให้ผมหลบไปด้านหลังแล้วตัวเองประจันหน้าแทน

"ทำไม มึงก็ด้วยเหรอ เห็นไปไหนมาไหนกับพวกเพื่อนๆคุณเค้าบ่อยๆ"ดากวาดสายตามองบินกับกรอย่างสื่อความหมายในทางที่ไม่ดี

"อิจฉาเหรอ ที่ตัวเองอ่อยใคร คนนั้นก็เอาแต่วิ่งหนี?"หวีเริ่มใช่เสียงที่แข็งขึ้นไหล่เล็กๆนั่นสั่นจนผมกลัวว่าหวีจะกระโจนใส่พี่ดา

"เอ๊ะอินี่!มึงอย่ามากล่าวหากู กูไม่ได้ใจร่านเหมือนใครบางคน!"พี่ดาหันหน้ามาทางผมแล้วใช้สายตาทิ่มแทง คือทำไมต้องโมโหใส่ผมด้วย!

"เหอะว่าคนอื่นไม่ได้ดูตัวเองเลยสักนิด! มานะมันทำอะไรทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ น้องมันไม่ได้ทำอะไรผิดก็อย่ามากล่าวหากัน อีกอย่างนะดา ต่อให้ไม่มีมานะ ไอ้ดลมันก็ไม่เอาเธอหรอกจำไว้ อย่าคิดว่าที่ผ่านมาพวกกูไม่รู้ไม่เห็นว่ามึงพยายามจะเข้าหาไอ้ดลมันขนาดไหน ไหนจะพวกกูที่มึงคอยอ่อยตนนั้นทีคนโน้นที เห็นแล้วรำคาญ!"พี่กรเดินแทรกตัวเข้ามาแล้วก็ระเบิดอารมณ์ใส่พี่ดาอย่าโกรธจัด ผมพึ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานเลยไม่รู้ว่าเบื้องลึกเบื้องหลังก้นครัวของที่นี่มันเป็นยังไง คอยรับใช้แต่อิคุณชายนั้นจนมองไม่เห็นว่าใครเป็นแบบไหนบ้าง

"มึงมีสิทธิอะไรมาว่า ไอ้คนขับรถ!"ดาด่ากราดแล้วชี้หน้าพี่กร

"มีมากพอที่จะไล่คนอย่างมึงออกโดยที่ไม่ต้องผ่านไอ้ดลมันละกัน"พี่กรตอกใส่หน้าพี่ดาอีกครั้ง ก่อนจะดันหลังให้ผมเดินออกไปจากที่นี่

"มานะไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นนะ"หวีเดินมาจับมือผมแล้วลุบเบาๆเหมือยปลอบใจ ผมพยักหน้ารับแต่ในใจมันก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่าบางทีผมก้ล้ำเส้นของคำว่าคนรับใช้ไปมากเหมือนกัน

 

กลับไปที่ห้องครัวหลายคนแยกย้ายไปแล้วแต่คนที่อยู่ก็มีสองป้าหลานที่ยืนคุยกันด้วยสีหน้าเครียดๆ ถ้าย้อนกลับไปถ้าคนในนั้นฟังประโยคที่ใช้เรียกเจ้าของบ้านจากปากคนขับรถแล้วพวกเขาน่าจะรู้ว่าพวกของกรสำคัญกับดลมากขนาดไหน

 



 




3
Boy's love story / Re: เหตุเกิดในร้านเนื้อย่าง ตอน 9 [25.11.20]
« กระทู้ล่าสุด โดย Lambosasha เมื่อ 25-11-2020 12:45:09  »
9
ไทม์พาแซนด์ขึ้นฝั่ง เดินเลียบไปริมทาง กลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ โดยที่มือของแซนด์ก็จับที่ชายเสื้อของคนพี่ไว้ตลอด พอมาถึงที่จอดรถ ซึ่งไม่ค่อยมีคน ไทม์ก็ดึงแขนน้องให้เดินตามไปอีกมุม ที่มีต้นไม้บังให้

ต่างคนต่างสบตากันในความเงียบสงบ เสียงคลื่นลมดังอยู่ไกลๆ ไทม์ใจเต้นแรง และอีกคนก็ไม่ต่างกัน มือเรียวยาวที่ไทม์ชอบมองเวลามันเคลื่อนไหว ตอนนี้กำลังเกาะอยู่ที่สะโพก แซนด์โน้มคอลงมาเล็กน้อย ตอนอยู่ในน้ำ แซนด์กอดคอไทม์ แต่ตอนนี้ ด้วยส่วนสูงของน้อง ทำให้ไทม์ต้องเป็นฝ่ายโอบคอร่างสูงโปร่งแทน

“กลิ่นทะเลอ่ะ” ปลายจมูกคมสันแนบลงกับแก้มแดงๆ ของไทม์ พร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ

“แซนด์ก็กลิ่นเดียวกันแหละ” ไทม์ว่าพลางจูบเบาๆ ที่ซอกคอคนตัวสูง “รสทะเลด้วย เค็มปี๋เลย”

“ฮ่าๆ” แซนด์หัวเราะดังขึ้น เพราะจั๊กจี้

“ไหนบอกจะให้ผมจูบไง แล้วมาจูบผมก่อนทำไมเนี่ย”

“แค่ที่คอเอง หมั่นเขี้ยว” ไทม์ผละออกมา สบตากันอีกครั้ง หัวใจยังคงเต้นรัว แซนด์กลืนน้ำลาย ใบหน้าค่อยเอนลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากเกือบจะแตะกัน

“พี่ไม่หลับตาเหรอ”

“อยากเห็นหน้าแซนด์ใกล้ๆ นี่” ไทม์เอ่ยตาใส

“แต่ผมเขิน” แซนด์เกาแก้มตัวเองอย่างเก้ๆ กังๆ เล่นลืมตาโพลงมองกันแบบนี้ ไม่กล้าจูบเลย

“อ่ะ หลับก็ได้” ไทม์อมยิ้ม ยอมหลับตาพริ้มรอ แซนด์โอบเอวคนพี่มาแนบชิดอีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลง กะมุมให้พอดีและทาบริมฝีปากลงไป

สัมผัสนั้นอ่อนนุ่มมาก หัวใจของเขาเหมือนจะหยุดเต้นเสียให้ได้ มือที่โอบเอวของไทม์ไว้สั่นเล็กน้อย จูบที่เขาเป็นฝ่ายเริ่ม เป็นฝ่ายต้องการ มันต่างจากตอนที่จูบกับเวย์ลิบลับ

รู้สึกดี

“อืม” มือนุ่มๆ ของไทม์สอดเข้าไปในกลุ่มผมสีดำสนิท เมื่อแซนด์เปลี่ยนจากแค่แตะเบาๆ เป็นบดเบียดลงมามากขึ้น ด้วยความที่มีประสบการณ์มากกว่า ไทม์จึงเผยอปากรอ และดูเหมือนเด็กหนุ่มจะรู้งานดี เรียวลิ้นร้อนๆ สอดแทรกอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทว่าความต้องการตามธรรมชาติ ทำให้เขาเริ่มรุกเร้าหนักหน่วงขึ้นเอง และไทม์ก็ตอบรับอย่างดี

“พี่จูบเก่งจัง” แซนด์ผละออกมาหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าว และร่างกายก็รู้สึกร้อนไม่ต่างกัน กลิ่นน้ำทะเลเหมือนหายไปหมดแล้ว ได้แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวคนพี่ จนทำเอาแทบทนไม่ไหว

“เราก็ใช่ย่อยนะ ไหนบอกไม่เคยมีแฟน” ไทม์เหลือบตาขึ้นมองหน้าน้องอย่างขัดเขิน แซนด์ไม่ตอบอะไร แต่แนบริมฝีปากลงมาคลึงเบาๆ กับเรียวปากบางอีกครั้ง งับเม้มนิดหน่อยพอให้คนพี่สะดุ้งเล่น ไทม์ทุบไหล่น้องด้วยความตกใจ

“พี่น่ารักจัง” ดวงตาเยิ้มๆ ของแซนด์ ทำเอาหัวใจกระตุก ไทม์รั้งคอร่างสูงลงมา แล้วจูบกลับไปแรงๆ อีกครั้ง เอาให้เจ้าเด็กน้อยมันหายอยากไปเลย

เวลาตลอดช่วงบ่ายวันนั้น ทำให้ความสัมพันธ์กระชับขึ้นมาอีกขั้น ขากลับไทม์พาแซนด์ไปกินบุฟเฟ่ต์ทะเลเผาที่ฝั่งพัทยา แล้วก็ขับรถกลับคอนโดกัน

“วันนี้ขอบคุณนะครับ ที่พาไปเที่ยว” พอมาถึงที่ห้อง แซนด์ก็คว้าตัวไทม์ไปกอดไว้ พอได้ใกล้ชิดมากขึ้น แซนด์ก็เริ่มแสดงออกมากขึ้น แม้จะยังมีความเคอะเขินบ้างก็ตาม

“พี่ก็ต้องขอบคุณเหมือนกัน ที่แซนด์อยู่กับพี่ และเลือกพี่” ไทม์จับแขนที่กอดเอวแล้วลูบไปมา แผ่นหลังที่แนบชิดกับแผงอกของเด็กหนุ่มรับรู้ได้ถึงแรงเต้นของหัวใจ แซนด์ซุกหน้าลงบนลาดไหล่ของคนพี่ เขาเองก็ไม่คิดว่าจะมาถึงวันนี้ได้ แม้จะเป็นเวลาแค่ไม่กี่เดือนที่รู้จักกัน แต่การมีไทม์อยู่ข้างๆ มันมีความสุขมากจริงๆ

“ไว้แซนด์มีเวลา เราไปเที่ยวกันอีกนะ” ไทม์พลิกตัวไปกอดคอคนน้อง ส่งยิ้มให้กัน แซนด์พยักหน้ารับ แล้วหอมแก้มไทม์ไปฟอดใหญ่ พอผละออกมามองหน้ากัน ต่างคนต่างก็เขินจนแก้มแดงก่ำ แซนด์หัวเราะน้อยๆ แปะหน้าผากลงบนหน้าผากของไทม์ ปลายจมูกถูกันเล็กน้อย ส่วนไทม์ก็อมยิ้มดึงแก้มแดงๆ ของน้องเล่นแก้เขินไป

***

“ไทม์ พักนี้มึงหน้าตาเบิกบานนะ มีอะไรดีๆ เหรอวะ” เสียงเพื่อนร่วมงานตัวโตถามขึ้นน้ำเสียงสนอกสนใจเป็นพิเศษ “กูเห็นมึงลงรูปไปเที่ยวด้วย ไปกับใคร บอกได้ป่ะ”

“อืม...” ไทม์ทำหน้าคิด “โทษที กูลืมบอกมึงเลยว่ะ ว่าน้องคนที่กูจีบอยู่ เขาตกลงคบกับกูแล้ว”

“เฮ้ย จริงดิ! ไหนๆ ขอกูดูรูปน้องเขาได้มั้ย” กั้นดั้มรีบเลื่อนเก้าอี้มาใกล้ๆ ไทม์ ที่กำลังเปิดรูปในสมาร์ทโฟนยื่นให้ดู ตอนไปเที่ยวมีรูปถ่ายเซลฟี่คู่กันและรูปเดี่ยวของแซนด์อยู่ แต่ไทม์ไม่ได้เอาลงโซเชี่ยลทั้งหลาย เพราะยังอยากเก็บน้องไว้ดูคนเดียว

“หล่อนะเนี่ย แม่ง มึงได้แต่ของดีๆ อีกแล้ว กูเนี่ยห่อเหี่ยวตัลลอด” กันดั้มทำหน้าเซ็ง

“ไม่นอยน่าดั้ม มึงก็ออกจะน่ารัก” ไทม์ตบบ่าเพื่อน

“แต่กูจีบใครก็ไม่เห็นจะติดง่ายๆ แบบมึงเลยอ่ะ บางคนคุยเป็นปี แม่งบอกกู ขอเป็นพี่น้อง พี่น้องเหี้ยไร เอากันเป็นสิบรอบละ คิดแล้วก็แค้น” กันดั้มยิ่งหน้ามุ่ยกว่าเดิม มีแต่คนคุย บางครั้งก็นัดเจอบ้าง สุดท้ายจบที่เซ็กส์ แล้วก็กลับมาเป็นแค่คนคุยเหมือนเดิม

“มึงก็เลิกคุยไปทั่วสิ จีบใครจริงๆ จังๆ สักคน มันก็ได้เอง”

“ก็เผื่อเลือกอ่ะ”

“คนอื่นก็คงเผื่อเลือกมึงเหมือนกันแหละ แล้วกับพี่เอ็มล่ะว่าไง กูเห็นเหมือนมีโมเม้นนะดั้ม” ไทม์หรี่ตามองอย่างจับผิด ล่าสุดเห็นกันดั้มไปเล่นยิม มีพี่เอ็ม แฟนเก่าของไทม์มาช่วยเทรนให้ ท่าทางสนิทกันกว่าเมื่อก่อน แถมมีไปกินข้าวด้วยกันอีก

“นั่นก็พี่น้อง โว้ย กูไม่เอาหรอก เจ้าชู้แบบนั้น รับไม่ได้อ่ะ แต่ก็ยอมรับนะว่าพี่เขาเอาใจเก่ง” กันดั้มเอาปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเอง นึกถึงตอนที่เอ็มมาเสนอตัวเทรนให้อย่างใกล้ชิด

“ระวังไว้ด้วยก็ดีนะ พี่เอ็มมันหวังเคลมมึงแน่ๆ แต่ถ้ามึงทำให้มันจริงจังกับมึงได้ก็ดีไป”

“ว่าแต่กูแหละ ของมึงน่ะ ได้เคลมยังล่ะ น้องมันเป็นแบบไหนวะ” กันดั้มรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่รู้แฮะ เขาเพิ่งเคยมีแฟน แต่แบบไหนกูก็โอเคหมดแหละ”

“ดีจังนะ”

ระหว่างคุยกันเพลินๆ ในช่วงพัก เสียงสายเรียกเข้าของไทม์ก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ “วันเวย์” ไทม์นิ่งนึก เพราะผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วที่ลืมเรื่องที่รถชนกันไป สีที่ถลอกก็พอจะซ่อมเองได้ ไม่ได้เสียหายอะไรมาก เลยไม่ได้โทรไปบอกเด็กคนนั้น

“ครับ น้องวันเวย์” ไทม์ขอตัวลุกจากโต๊ะทำงานไปคุยโทรศัพท์ที่ด้านนอกห้อง เสียงจากปลายสายฟังดูกังวล

[พี่ไทม์ไม่เห็นติดต่อมาเรื่องค่าเสียหายเลย]

“อ่า โทษทีครับ พอดีพี่ซ่อมเองน่ะ มันไม่ได้ถลอกมาก พ่นสีทับก็หายแล้ว” ไทม์หัวเราะฝืดๆ

[งั้นก็ค่อยยังชั่ว แต่คิดค่าสีกับผมก็ได้นะ]

ไทม์อมยิ้ม เด็กคนนี้ช่างมีความรับผิดชอบจริงๆ “ไม่เป็นไร พอดีพี่มีตุนไว้อยู่แล้ว”

[แบบนี้ผมก็ไม่ได้ชดใช้ค่าเสียหายเลยสิ]

“อยากจ่ายเงินขนาดนั้นเชียวเหรอครับ” เสียงกระเง้ากระงอดเล็กๆ ของเวย์ ทำให้ไทม์นึกเอ็นดู

[ผมก็แค่อยากเจอพี่ไทม์อีก]

“หืม...นี่อยากจีบพี่เหรอ” ไทม์รู้สึกสะกิดใจ เหมือนเด็กมันอ่อยแปลกๆ

[ไม่ได้เหรอ]

ไทม์ถอนหายใจเบาๆ “ขอโทษด้วยครับ พี่มีแฟนแล้วน่ะ”

[โหย เสียดายอ่ะ งั้นคุยกันแบบพี่น้องได้มั้ยล่ะ]

จากน้ำเสียงแล้ว ไทม์คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้คงกำลังทำหน้าเซ็งเหมือนเพื่อนของตนอยู่แน่ๆ พี่เอ็มจีบกันดั้มมันก็น่าห่วง ไม่รู้พี่มันจริงจังหรือแค่หวังฟันเล่นๆ แต่ถ้าให้กันดั้มเจอน้องวันเวย์ อาจจะมีเรื่องดีๆ ก็ได้

“ก็ได้นะ ถ้าสะดวก วันเวย์อยากมาเจอพวกพี่ๆ หน่อยมั้ยล่ะ คืนนี้พวกพี่จะไปร้าน xx กัน”

[เพื่อนๆ พี่ไทม์ไม่ดุใช่มั้ย]

“ไม่ครับ มีแต่คนใจดี น้องวันเวย์มาได้เลย พี่จะแนะนำให้รู้จัก”

[โอเคครับ ไว้เจอกันนะพี่ไทม์ ขอบคุณที่รับผมเป็นน้องชายนะฮะ] เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงสดใสขึ้น ไทม์ก็รู้สึกดีที่ได้สร้างโอกาสให้กับคนอื่นบ้าง เรื่องความรัก จะมัวแต่รอให้มันมาเอง ก็อาจจะเสียเวลารอทั้งชีวิตได้

หลังจากนัดวันเวย์แล้ว ไทม์ก็โทรบอกแซนด์อีกที ว่าคืนนี้จะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ถ้าแซนด์ว่างก็จะไปรับด้วย และแซนด์ก็ว่างพอดี

คืนนี้จะเป็นการเปิดตัวแฟนของไทม์ครั้งแรกกับเพื่อนสนิททุกคน แม้ทั้งหมดจะเคยเจอแซนด์มาแล้ว ยกเว้นกันดั้มที่ไม่เคยเจอตัวจริง ไทม์รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย เฝ้ารอให้ถึงคืนนี้อย่างใจจดใจจ่อ

***

เพิ่งกลับจากเขาค้อ ไม่ค่อยหนาวเลย ไปนอนบนเขา ตอนเช้าแค่ 19องศาเองง่ะ นี่คาดหวังกับ10 ลงไป เสียจัย เราชอบที่เย็นๆ
ไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาวเบย

ตอนนี้แต่งค้างไว้ก่อนไป แล้วมาแต่งต่อ อาจจะเบลอๆ งงๆ นะ
4
ถึงจะช็อคกับความสัมพันธ์ของแฝด แต่ขอบคุณมากๆที่เชอเลือกพี่ฟ้านะคะ :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
5
Boy's love story / Re: OWAZA ตอนที่ 15 (24/11/63)
« กระทู้ล่าสุด โดย uniko เมื่อ 25-11-2020 11:04:06  »
พี่ลุคมาไม่เยอะ แต่ยังคงคีพความคูลแอนด์คูลขึ้นเรื่อยๆ



 :mew1:



แอบสงสารที่นักเขียนให้พี่ลุคกับจัสตินวนหาสัญลักษณ์กันทั้งวันทั้งคืน


หาทั่วบ้าน หาทุกห้อง แต่สุดท้ายอยู่บนหลังคาที่เองงงงงง โถววววว :mew4:



สงสัยเหมือนข้าวโพดเลยว่าเบสตอนนี้เป็นเบสที่ถูกครอบงำ หรือว่าเป็นคนอื่นที่มาใช้ร่างเบสกันแน่


น่าหวั่นใจแทนข้าวโพดจัง ดูเหมือนใช่ แต่ก็ดูเหมือนไม่ใช่น้องเบสอ่ะ   :katai1:



ตอนนี้มีซีนแอบหวานของนทีกับนานาด้วย อะไรคือการให้ตะกรุดเป็นของขวัญแทนสร้อยข้อมือ 555 นทีนี่มันนทีจริงๆ


 o18


ตอนนี้ยังดีที่มีนทีคอยรับฟังข้าวโพดนะเนี่ย อ่านมาตั้งแต่ตอนแรกๆ คิดว่าเหล่าผองเพื่อนจะอยู่นอกวงของการรับรู้ซะอีก


หวังว่าเพื่อนๆ จะคอยช่วยข้าวโพดให้ผ่านเหตุการณ์นี้ไปให้ได้นะ



ตอน 15 นี้ พี่บลูก็ยังไม่ออกมา หนีไปซ่อนตัวที่ไหนนี่   :ling1:



คนอ่านคิดถึงแล้วน๊า  :ling3:




สุดท้าย ขอบคุณพี่ไจฟ์กับน้องน้ำชาสำหรับตอนที่ 15 นี้ด้วยจ้า เลิฟๆ


 :pig4:

6
25 พ.ย. วันเกิดพี่นิวนี่นา จำได้ว่าพี่นิวเคยบอกไว้
7
สนุกน่ารักมาก ๆ .......... ขอบคุณครับ
8
ถ้าจำไม่ผิดวันนี้วันเกิดนิวใช่มั้ย  HBD นะจ๊ะ ยังคิดถึงอยู่เสมอนะ
9
Boy's love story / Re: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 30 : ปุ๋งน้อย [25/11/20] p.9
« กระทู้ล่าสุด โดย jay..jay เมื่อ 25-11-2020 09:51:01  »
เย้..ขอบคุณนะคะ
ตะนิดมาแล้ววว❤️❤️
อยากรู้ปุ๋งน้อยออกมาลืมตาดูแล้วจะป่วนเหมือนแม่ป่าว  :hao3:
10
Boy's love story / Re: #ก็จะดื้อ [omegaverse] ตอนที่ 30 : ปุ๋งน้อย [25/11/20] p.9
« กระทู้ล่าสุด โดย miikii เมื่อ 25-11-2020 09:45:49  »
คูณสองแน่นอนพี่ภาส 5555555555555
หน้า: [1] 2 3 4 5 ... 10
สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด