กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้

หน้า: [1] 2 3 4 5 ... 10
1
ตามหานิยายครับ น่าจะเก่าแล้ว
นายเอกขับรถสปอร์ตอยู่ดีๆพระเอกที่เป็นตำรวจขับรถชนตูดแต่รีบไปทำอะไรซักอย่าง(น่าจะตามจับผู้ร้ายแล้วบอกนายเอกว่าเดี๋ยวติดต่อไป ประมาณนี่นะครับ
รวบกวนทีคับ
2
ตามหานิยายค่ะ พระเอกเป็นเจ้านาย นายเอกไปดูงานที่ต่างจังหวัดแล้วโดนวางยากับพ่อพระเอกจนเกือบมีอะไรกัน แล้วโดนถ่ายคลิปไว้แล้วมีคนส่งคลิปนายเอกกับพ่อ ให้พระเอกดู

3
เอ็นดูหนูจิน น่ารักที่สุดดดดดดด :mew1:
4
Boy's love story / Re: ไดอารี่ ของเด็กหนุ่มผู้มากรัก
« กระทู้ล่าสุด โดย Mr.hasey14 เมื่อ 24-09-2022 18:07:37  »
“พวกมึงไปรอหน้าโรงเรียนนะ กูจะไปเข้าห้องน้ำ” ผมบอกอย่างไม่ใส่ใจ
“เข้าห้องน้ำแน่นะ” ปอมองผมอย่างจับผิด
ผมก็แถไปทั่ว เพราะเมื่อกี้พวกมันก็เห็นอิงฟ้า พอพวกมันยอมไปได้แล้วผมก็เร่งตามพี่อ๊อฟไปเลย เพราะมันน่าจะเดินไปทางชมรม พอไปถึงก็จริงๆ นั่งจู๋จี๋เห็นแล้วหมั่นไส้เชียว ผมก็เดินไปหาเลยแต่เดินไปทางด้านหลังนะ.............
“อะแฮ่ม!” ผมเรียกร้องความสนใจสักหน่อย
“นท!” พี่อ๊อฟเรียกผมอย่างดีใจแล้วยิ้ม เห็นแล้วสงสารจัง
“นท มาทำไม!” นางทำไม่พอใจ ผมก็มองนิ่งๆ
“ขอคุยด้วยหน่อยสิอิงฟ้า” พูดด้วยดีๆ น้ำเสียงปกติ
“คุยอะไร?” อิงฟ้าทำหน้าสงสัย
“คุยเรื่อง...” ผมก้มหน้าลงไปกระซิบมัน “เรื่องของพี่อ๊อฟยังไงละ” มันกระตุกเลย ผมก็ผละออกมา “จะคุยไหม” ทำหน้านิ่งๆ มันก็พยักหน้า
ผมก็เดินห่างออกมา มันคุยอะไรกับพี่อ๊อฟนิดหน่อยแล้วก็เดินมา แต่เดินมาแบบกล้าๆกลัวๆนะผมก็มองนิ่งๆ พี่อ๊อฟก็ชะเง้อคอมองอย่างเป็นห่วง..........
“เป็นยังไงบ้าง คบกับพี่อ๊อฟ” ผมถามมันแบบนิ่งๆ
“กะ...ก็ดี เรารักกันดี” พูดอย่างมั่นใจ ผมก็มองมัน
“เหรอ? ได้ข่าวว่าพี่เขาไม่โอเคกับอิงฟ้า ดูๆเหมือนฝืนที่จะคบนะ” ผมพูดนิ่งๆแต่กดเสียงในบางช่วง
“พี่อ๊อฟไม่ได้ฝืน ช่วงนี้พี่อ๊อฟแค่ไม่สบาย อย่ามาพูดเลอะเทอะนะ” นางพูดอย่างไม่พอใจ ผมก็เลิกคิ้วมองมัน
“ถามจริงๆนะ ไม่รู้สึกอะไรเหรอที่ทำแบบนี้?” ผมถามมันอย่างเหลืออด
“ทำอะไร อิงฟ้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ” พูดอย่างไม่พอใจ
“พี่อ๊อฟไม่ได้ชอบผู้หญิง อิงฟ้าทำแบบนี้อะไม่รู้สึกอะไรเหรอ” มันทำหน้าไม่พอใจ “พี่อ๊อฟคบกับเราอยู่ดีๆ อิงฟ้าก็ไปปั่นเรื่อง เอาตัวเองเข้าแลกเพื่อจะแย่งพี่อ๊อฟไป” ผมเดินเข้าไปใกล้ๆมัน มันมองผมแบบอึ้งๆ เหมือนรู้ได้ยังไง “….ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?” ผมถามแบบนิ่งสุดๆ
“มะ...ไม่จริง! พี่อ๊อฟชอบผู้หญิง และพี่อ๊อฟก็ข่มขืนอิงฟ้าแล้วด้วย ถึงนทจะมาพูดยังไงอิงฟ้าก็ไม่ยอมหรอก เพราะอิงฟ้ามีหลักฐานมัดตัวพี่อ๊อฟไว้แล้ว!” พูดอย่างรนๆ ผมก็มองนิ่งๆ
“นี่คิดว่าที่เรามาพูดวันนี้ เราไม่รู้อะไรเลยงั้นสิ!” มันมองค้อนผม “เรารู้หมดแล้วอิงฟ้า รู้ว่าไอหลักฐานที่อิงฟ้ามี มันเป็นแค่สิ่งที่อิงฟ้าสร้างขึ้นมา” มันมือสั่นเลยทีเดียว “เพื่อที่จะให้พี่อ๊อฟไปคบกับอิงฟ้าไม่ใช่เหรอ เราพูดถูกไหม” ผมมองมันแบบผู้ชนะ
“อย่ามาใส่ร้ายนะนท เราไม่คุยด้วยแล้ว!” กำลังจะหันหลังผมจับไว้ก่อน
“ถามจริงๆเถอะ ก็รู้อยู่ว่าพี่อ๊อฟคบกับเราทำไมถึงทำแบบนี้” มันก็มองผมแบบเหมือนเห็นผี“และสำคัญกว่านั้นเราไม่ใช่ผู้หญิงนะอิงฟ้า เราเป็นเกย์อิงฟ้าก็รู้ ! และที่พี่อ๊อฟมาคบกับเราอิงฟ้าก็รู้ใช่ไหม ว่าพี่อ๊อฟ ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว” ผมบอกมันอย่างใจเย็น อีนี่ ถ้าพูดแบบรุนแรงกับมันมันจะไม่คุย ผมจับกึ๋นมันได้แล้ว
“พะ...พี่อ๊อฟกับนทแค่สนิทกัน พี่อ๊อฟอาจจะแค่เผลอตัวเท่านั้นแหละนท นทก็น่ารักนะ เห็นว่ามีเด็กโรงเรียน...มาจีบไม่ใช่เหรอ นทก็คบกับเขาไปสิ อิงฟ้าก็จะได้คบกับพี่อ๊อฟอย่างไม่มีปัญหา” โลกสดใสเพราะยัยนี่เหรอนี่
“เรามาพูดด้วยดีๆ ว่าจะปล่อยพี่อ๊อฟไปไหม” ผมปล่อยแขนจากมันแล้วกอดอก
“ไม่อิงฟ้าไม่ยอมหรอก!” ทำเสียงแข็ง
“อิงฟ้าก็รู้นะ ว่าคราวที่แล้วเรากับพี่พลอย เป็นยังไง” มันชะงักไป “เราก็ไม่ยอมเหมือนกัน!” ผมพูดเสียงดัง “และเราจะให้เวลากลับไปคิดนะ ไอคลิปกับรูปอุบาทว์นั่น จะจัดการแล้วปล่อยพี่อ๊อฟ หรือจะต้องมีเรื่องกับเรา เราใจเย็นไม่พอนะอิงฟ้า และที่คุยเมื่อกี้ มันน่ารำคาญ!” ผมเดินไปบีบแขนมัน “ทำเป็นพูดจาโลกสวย กระแดะสะไม่มี!” ผมมองมันตาขวางเลย มันทำหน้าเหมือนจะกลัวผมจริงๆ
“อิงฟ้าก็ไม่ยอมหรอก ถึงนทจะขู่อิงฟ้ายังไงอิงฟ้าก็ไม่ยอม อิงฟ้ารักพี่อ๊อฟ และไม่ว่ายังไง” มันผลักผมออก “อิงฟ้าก็จะทำทุกอย่าง นทก็อย่ามายุ่งกับอิงฟ้าและพี่อ๊อฟ ไม่งั้นอิงฟ้าก็จะไม่ใจดีกับนทเหมือนกัน!” โอ้ย! เจอแต่คนพูดไม่รู้เรื่อง
“ทำไม จะไปบอกทุกคนหรือยังไง ว่าเราบังคับให้ถ่ายคลิปกับรูปน่ะเหรอ? ดูละครมากไปหรือเปล่าอิงฟ้า ใครจะเชื่อห๊ะ!”ผมตะคอกมันไป ต้องคุยยังไง? หรือต้องลงไม้ลงมือก่อน
“นท!” ผมหันไปดู เฮ้อ! พวกเพื่อนๆกับพวกไอสิงโต เดินมากันเป็นแก๊งเชียว พี่อ๊อฟผมก็เห็นนั่งมองอย่างกังวลตอนนี้เดินมาแล้ว........
“นั่นไงนท คนที่อิงฟ้าพูดถึง ก็ดูเป็นห่วงเป็นใยนทดีนะ นทเลือกเขาเถอะ เลิกยุ่งกับพี่อ๊อฟเถอะนะ” นางพูดอย่างจริงจัง
“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!” ผมกัดฟันพูด
คือผมพยายามพูดกับมันดีๆแล้วนะ แต่มันเล่นโลกสวยทำตัวบ๊องแบ๊วไม่รับไม่รู้อะไรแบบนี้ใครจะทน!......
“มีอะไรกันนท!” ไอสิงโตพูดเสียงแข็ง
“มึงมาทำไมไอสิงโต!” ไอพี่อ๊อฟนี่เสียงดังเลย
“กูมาพาแฟนกูกลับ! มึงก็ดูแฟนของมึงดีๆเถอะ!” ไอสิงโตพูดอย่างไม่พอใจ
“ไอสิงโต ไปกันเถอะ!” ผมรีบแยกมันมาก่อน เดี๋ยวมันจะพูดจนเสียแผนผมหมด
ผมก็ลากมันออกมา มีการตะโกนแหกปากด่าพี่อ๊อฟด้วยนะ ฝ่ายนั้นก็ใช่ย่อย ยอมกันที่ไหน คนก็มองกัน ตอนนี้มันยากกว่าที่คิด ทุกอย่างผมต้องทำแบบระวัง........
“พูดอะไรออกมาวะ!” ผมถามไอสิงโตอย่างไม่พอใจ ตอนนี้เรายืนกันหน้าโรงเรียน
“ก็กูพูดในสิ่งที่อยากพูดไง มึงจะโกรธทำไมวะ!” ไอสิงโตขึ้นเสียงใส่ผม ผมตกใจไปหน่อย มันไม่เคยทำแบบนี้กับผม
“อย่าทะเลาะกันดิวะ!” ไอโค้กจับไหล่ผม
“ไอสิงโต มึงก็เกินไป แค่นี้ต้องขึ้นเสียงใส่ไอนทนะมึง” ปอพูดเสียงติดไม่พอใจแล้วมายืนข้างผม
ผมก็ยืนจ้องมันอย่างนั้นแหละ มันก็ยืนมองผมนิ่งๆ ผมผิดใช่ไหมที่ผมไปไม่พอใจใส่มัน มันเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่พูดอะไร แต่นี่มันเล่นพูดแบบนั้นออกมาแถมยังแสดงอาการอีก แผนผมจะพังไหม แล้วพี่อ๊อฟจะคิดยังไง?.......
“ขอโทษ กูขอโทษ....” ไอสิงโตพูดอย่างใจเย็น
“พวกมึงยังจะไปกันอยู่ไหม?” ผมหันไปถามเพื่อนๆผมอย่างใจเย็น
“แล้วแต่มึงเลยยังไงก็ได้ อะนี่พี่กูเพิ่งเอามาให้” ไอนัทยื่นกางเกงมาให้ผม ผมกำลังจะรับไอสิงโตก็กระชากไป
“กูเอามาให้แล้ว!” ไอสิงโตพูดเสียงดัง แล้วก็เอากางเกงคืนไอนัทไป ผมก็มองแบบไม่พอใจ
“ปะ...ไปกันเถอะเนอะ อากาศกำลังดี” ไอมิน มันพยายามจะพูดเพื่อให้บรรยากาศมันดีขึ้น แต่ผมว่าไม่เลย
เราก็พากันไป ผมก็ทำตัวปกติ ไปซ้อนไอสิงโต มันก็เงียบ พอมาถึงสนามกีฬาก็พากันไปหาที่วางกระเป๋าแล้วพากันไปเปลี่ยนกางเกง พวกไอโค้กนั่งรอกันอยู่ที่วางกระเป๋า ไอสิงโตก็ตามผมมาด้วย ผมก็ไม่พูดอะไร.........
“อะ” ไอสิงโตยื่นกางเกงให้ผม ผมก็รับมา
แล้วก็พากันเข้าไปเปลี่ยกางเกง พอเปลี่ยกันเสร็จก็ออกมา.........
“กางเกงสวยดีนะ!” ไอนัทพูดแดกดัน ผมรู้ไอนัทมันไม่พอใจที่ผมเลือกใส่ของไอสิงโต มันอุตส่าให้พี่มันเตรียมมาให้เนอะ เสียน้ำใจมันหมด
“เอ่อ นัทกะ.....”
มันเดินไปเลย มันงอลผมแล้ว โถ่! ชีวิต พวกผมก็เดินไป ไอสิงโตก็ไม่ห่างผมเลย ไอนัทก็งอลไม่เข้าใกล้ผม  และเราก็มาเดินวอร์มกันรอบสนามกีฬา....
“เอาไงละมึง ตอนนี้มีแต่เรื่องวะ” ไอปอพูดพร้อมทำหน้าเครียด เอาจริงๆคือผมควรเครียดนะ
“ทำยังไงดีวะมึง” ผมถามปออย่างกังวล
“ไปง้อไอนัทเลย” ดันผมไปทางไอนัท
ตอนนี้ไอสิงโตไปเดินกับเพื่อนๆมัน ผมก็พยายามเดินไปใกล้ๆไอนัท มันก็ไม่ยอมหนีห่างผมอย่างเดียวคืออะไร....
“นัท อย่างอลดิว้า! กูก็อยากใส่กางเกงของมึงนะเว้ย!” ผมพูดอย่างกังวล
“เรื่องของมึง!” ไอนัทพูดอย่างไม่พอใจ แล้วก็เดินนำไปเลย
“มึงก็เนอะ มันงอลแล้ว ง้อยังไงละเนี่ยมึงก็รู้อะไอนัทอะ” ไอวิวทำหน้าหนักใจ ใช่แล้ว ไอนัทมันจะงอลจะโกรธคนน้อยมากแต่ถ้าได้งอลนะ ง้อไปเถอะ ง้อจนเบื่อกันไปเลย
“เอายังไงมึง ไอนัทมันงอลมึงด้วย พวกกูไม่เกี่ยวน้า!” ไอมินไอเวรนี่มันก็กวนตีนจัง
ผมก็วิ่งไปหามัน มันไม่หนี และก็ไม่คุยทำเป็นไม่ได้ยินที่ผมพูด ต้องทำยังไงละเนี่ย โถ่!.....
“นัทหายงอลเถอะนะ กูจะไปเปลี่ยนกางเกงแล้วโอเคไหม” มันก็ไม่ฟังทำเป็นไม่ได้ยิน “ปะ...ไปส่งกูเปลี่ยนหน่อยน้าๆๆ”ผมจับข้อมือมัน มันก็ไม่หยุดเดิน
“น่ารำคาญวะ!” โอ้โห! โดนมันตอกหน้าเลย ทีนี้
“มึงรำคาญกูขนาดนั้นเลยเหรอวะ!” สะเทือนใจจริงๆ
มันก็มองนิ่งๆ ผมก็พูดไปทั่ว มันก็ยังไม่หาย เราก็เริ่มออกวิ่งกันแล้ว ก็วิ่งกันไป จนเหนื่อยก็หยุดพักกัน..........
“อะ” ไอสิงโตยื่นน้ำมาให้ผม ผมก็งงนะว่ามันไปเอาไหนมา แต่ช่างเถอะเหนื่อยก็กินก่อนแล้วกัน
แล้วพวกไอโค้กก็แจกจ่ายน้ำให้เพื่อนๆผม ไอนัทก็ยังไม่หายโกรธทำยังไงดีละ?......
“นัท อย่าโกรธกูดิ มึงให้ทำอะไรกูยอมหมดแล้วนะๆๆๆๆ อย่างอลเลยนะ” ผมเดินไปนั่งข้างมันแล้วอ้อน มันก็ยังนิ่ง
“เกินไปแล้วมั้ง!” ไอสิงโตมันเหมือนจะพูดขึ้นลอยๆ แต่ผมก็รู้แหละว่ามันจะสื่ออะไร
“แฟนมึงจะโกรธนะ!” ไอนัทหันหน้าหนีผม
“ไอสิงโต มานี่เลยมึงอะ!” ผมมองมันตาขวางแล้วก็เดินห่างออกมาหน่อย มันก็เดินตามมา
“หายโกรธกูได้ยัง กูขอโทษ ขอโทษ” ไอสิงโตมันพูดอย่างจริงจัง
“กูยังไม่หายโกรธมึงหรอก เดี๋ยวนี้คือขึ้นเสียงใส่กู? อีกหน่อยมึงไม่ตบตีกูเลยเหรอ” ผมถามมันอย่างหาเรื่อง
“ก็เพราะมึงเลยนท กูเป็นห่วงมึงแต่มึงดันไปปกป้องไออ๊อฟอีก มึงก็เห็นว่ามันเข้าข้างผู้หญิงคนนั้น มึงจะไม่ให้กูโมโหมึงเลยใช่ไหมวะ” มันพูดแบบจริงจัง
“ความจริงมันมีเรื่องที่มึงไม่รู้ และที่กูต้องพูดแบบนั้นเพราะมึงกำลังจะทำแผนกูเสียนะสิงโต” ผมพูดมันชะงักไปนิด
“แผนอะไร เรื่องอะไร มึงกำลังจะทำอะไรอีก!” มันทำหน้าสงสัย
“เดี๋ยวค่อยกลับไปคุยที่บ้านกูแล้วกัน!” ผมบอกมันยิ้มบาน และก็จับมือผม ตลอดอะ ขอให้ได้ถูกเนื้อต้องตัวหน่อย
“หายโกรธกูแล้วใช่ไหม” มันจับมือผมโยกไปมา ผมรำคาญจริง ถึงมันจะหล่อก็เถอะ
“เออๆ เห็นว่าเพราะเป็นห่วงกูหรอกนะ” มันยิ้มจนไม่เห็นลูกตาแล้ว “แล้วก็ตอนนี้มีหนักกว่าเรื่องกูกับมึงอีกนะ” ผมทำหน้าจริงจัง
“อะไร?” มันทำหน้าบ๊องแบ้ว
“ไอนัทมันงอลกู มึงไม่รู้เหรอเพราะเรื่องกางเกงมึงเนี่ย!”ผมพูดอย่างกังวล
“อะไรวะ แค่กางเกงเนี่ยนะ! มันจะอะไรนักหนา กูเห็นตั้งแต่วิ่งแล้ว หรือมันชอบมึง เดี๋ยวกูจะไปเคลียล์” มันพูดเองเออเองแล้วก็จะเดินไปผมก็จับมันไว้
“ไอสิงโต มึงฟังกูก่อน คือไอนัทมันไม่ค่อยงอลหรือโกรธใครหรอก แต่ถ้ามันงอลทีง้อยากชิบ คือกูจะบอกมึงว่า มึงอย่าเยอะ เพราะมึงเป็นคนก่อเรื่อง เก็ทไหม อยู่เฉยๆ ไม่ต้องพูดมาก กูจะง้อมันเอง” ผมชี้หน้าอย่างออกคำสั่ง
“อะไรวะ แค่เพื่อนงอลนะเว้ย! มึงอย่าจริงจังได้ไหม แบบนี้มึงก็ไม่มีเวลาให้กูเลยดิ ไม่เอาๆ ไปง้อกันที่โรงเรียนนู่น!” ผมเอามือตบหน้าผากตัวเองหนักมาก ทุกวันนี้คนที่พูดง่ายๆมีอยู่ม้ายยยยยย!
“เดี๋ยวมึงก็ไปส่งกูบ้าน และมึงก็โทรหากูวันละหลายๆเวลา นี่ยังไม่มีเวลาให้มึงอีกเหรอห๊ะ!” ผมพูดอย่างเหลืออด
“ไม่พอวะ ยิ่งตอนอยู่กับมึงกูยิ่ง.....” โน้มหน้ามาใกล้ๆ ผมถอยนิดนึงเพราะคนค่อนข้างเยอะ “ยิ่งอยากอยู่นานๆ” (ยิ้ม)
“อย่ามาน้ำเน่าไอสิงโต ทำตามที่กูบอกด้วย!” ผมชี้หน้ามันอย่างคาดโทษ จริงๆก็เขินแหละแต่ก็กลบเกลื่อนไปก่อน
ผมก็เดินมาเลย ไอสิงโตก็เดินตามมาพูดจาบ้าบออะไรไม่รู้ พอถึงที่เพื่อนๆนั่งผมก็ไปนั่งข้างไอนัท ไอสิงโตก็ไปนั่งกับพวกไอโค้ก.........
“กินติมไหมกูเลี้ยง” ผมยิ้ม ไอนัทก็มองนิดหน่อย แล้วก็ก้มเล่นโทรศัพท์ไป
“นัทมึงก็อย่าไปงอลไอนทเลย มึงก็รู้ไอสิงโตมันเอาแต่ใจอะ” ไอปอพูดเบาๆ กลัวไอสิงโตได้ยิน555
“เออนัท นทมันง้อเยอะแล้วนะเว้ย! เดี๋ยวมันเบื่อมึงจะกร่อยเอานะ!” ไอวิวพูดติดตลก
“กูมันน่าเบื่ออยู่แล้ว ไม่เหมือนแฟนมันหรอก” ไอนัทพูดประชดประชัน
“นัทมึงอย่าใจร้ายดิ้ อยากให้กูทำอะไรบอกมาเลยเร็วๆ กูทำทุกอย่างเลยน้าๆๆๆ” ผมกอดแขนมัน
“ทุกอย่าจริงนะ!” มันถามนิ่งๆ แต่ยังคงเก๊ก!
“อื้ม อะไร ได้หมดเลย จะเลี้ยงข้าว หรือไอติมหรืออะไรก็ได้นะๆๆ กูขอโทษเรื่องกางเกงน้าๆๆ” ผมเขย่าแขนมัน
“อืมๆ” (ยิ้ม) “งั้น.....” โน้มมากระซิบผม... “ไปขอเบอร์ผู้หญิงคนนั้นให้กูหน่อย” ชี้ไปทางผู้หญิงเอ่อ น่ารักเลย แถมยืนกับผู้ชายอีกตังหากแฟนเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ผู้ชายดูน่าจะแก่กว่า ส่วนผู้หญิงน่าจะรุ่นพี่ผมมั้ง
“นัทเขามากับแฟนหรือเปล่าวะ ไม่ใช่มึงหาเรื่องให้กูโดนตีนเหรอ” ผมถามอย่างกังวล
“ไหนว่าทำอะไรก็ได้ไง!” มันก้มหน้าหงอยเลย ผมรู้สึกผิดแบบกะทันหันเลยทีเดียว
“กะ..ก็ได้มึง อย่านอยดิ แปปแล้วกัน” ผมก็ลุกขึ้น เพื่อนๆก็มองงงๆ
ผมก็เดินไปหาผู้หญิงคนนั้น เอ่อ ก็เงอะๆงะๆแหละ เพราะกลัวเขามากับแฟนผมยุ่งเลยนะ งานโดนตีนก็มาไง555...
“อะ...เอ่อขอโทษนะครับ” ผมเดินไปพูดใกล้ๆ เขาก็หันมา ผู้ชายคนนั้นก็หันมา
“คะ”  ผู้หญิงมองอย่างสงสัย
“อะ..เอ่อ พะ..พอดีเพื่อนผมอยากได้เบอร์อะครับ” บอกอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็ดูไอผู้ชายคนนั้นมันมองผมดิ นิ่งเกิ้นน่ากลัว
“คนไหนอะคะ? ทำไมเขาไม่มาขอเอง” ผู้หญิงถามอย่างกวนๆ
“คะ...คือ ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นอะไรครับ” ผมยิ้มอ่อนส่งไป เกรงใจไอผู้ชายที่มากับเขาด้วย ถ้าเขามาคนเดียวหรือกับเพื่อนๆผมจะไม่พูดมากเลยนะแต่นี่ เอิ่ม! ผมก็กำลังจะเดินหันหลัง ก็มีมือมาจับแขนผมไว้
ผมหันกลับไปมอง เป็นผู้ชายคนนั้นเอง ผมนี่ปั้นหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว......
“เดี๋ยวสิ! จะเอาเบอร์ไม่ใช่เหรอ?” พี่ผู้ชายเขาพูดเสียงเข้มผมก็มองงงๆ
“ครับ?” ผมมองงงๆ
“ได้สิ อะนี่เบอร์เรา” ผู้หญิงหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนแล้วยื่นให้ผม ผมยิ้มกว้างเลย
“ขอบคุณครับ” ยิ้มพวกเขาก็ยิ้ม “คือพี่...เป็นแฟนกับคนนี้หรือเปล่าครับ” ผมถามแบบกล้าๆกลัวๆ
“คิดว่ายังไง? ถ้าคิดว่าเป็นแฟนแล้วยังกล้ามาขออีกเนี่ยนะ” พี่ผู้ชายทำเสียงกวนๆผมหน้าเสียเลย
“งะ...งั้นผมไม่เอาแล้วครับ ขอโทษด้วยครับ” ผมรีบยื่นกระดาษคืนเลย
แล้วแล้วทั้งสองคนก็หัวเราะกัน ผมก็มองงงๆ.....
“ตลกอะไรกันอะครับ” ผมถามแบบสงสัย ผมไม่เห็นว่ามันจะน่าตลกตรงไหนแค่ถามเอง
“นี่พี่ชายเรา ไม่เหมือนกันเลยเหรอ” ผู้หญิงพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
“มะ...ไม่นะครับ ไม่เหมือนเลย” ผมยิ้มอ่อนส่งไป ตกใจนิดๆ
“ทำหน้าตลกไปละน้อง55” ผมมองนิ่งๆเลย อารมณ์แบบกูเป็นตัวตลกของพวกมึงสินะ
“ขอบคุณนะครับ เพื่อนผมคนนั้นอะครับ ที่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์” ชี้ไปทางไอนัท พวกนั้นก็มองกันอยู่แล้วมันคงงงว่าผมทำอะไร “ที่มันให้ผมมาขอ” (ยิ้ม)
“ให้แอดไลน์มาก็ได้เนอะ” ยิ้ม มันง่ายแบบแปลกๆเนอะ
“ครับ ขอบคุณมากครับ” (ยิ้ม) “งั้นผมไปก่อนนะครับ” แล้วก็โบกไม้โบกมือ แล้วก็วิ่งกลับไปหาเพื่อนๆ
ผมหอบเลย อายก็อาย ไอนัทนะถ้ามันไม่งอลอย่าหวังว่าผมจะทำเถอะ....
“อะ” ยื่นกระดาษให้ไอนัท มันยิ้มเลย “เขาบอกแอดไลน์ไปก็ได้” แล้วก็นั่งลง
“ไปไหนมานท!” ไอสิงโตเสียงแข็งอีกแล้ว
“ไอนัทมันให้ไปขอเบอร์สาวให้” ผมยักคิ้วให้มัน มันก็พยักหน้ารับรู้
“เจ๋งวะ! นทขอให้กูบ้างดิ คนนั้นก็น่ารักนะ” ไอมินชี้ไปทางกลุ่มผู้หญิง
“พอเลย พวกมึงแมนๆกันหน่อยดิวะ กูก็อายเป็นนะเว้ย!” ผมพูดอย่างจริงจัง
“เออ ต้องแมนๆเว้ย! ไปเลยไอมินอยากได้ไปขอ” ไอวิวดึงไอมิน ไอมินก็รั้งตัวไว้
แล้วพวกมันก็เถียงกันไปแบบนั้นแหละ เราก็ไปเล่นบอลกัน จริงๆคนอื่นเขามาชวนไปเล่น เล่นได้แปปเดียวก็กลับ เพราะว่ามันจะค่ำแล้ว ก็แยกย้ายกัน พวกไอโค้กก็ไปส่งเพื่อนผมที่บ้านกัน ผมก็กลับกับไอสิงโต ระหว่างทางกลับมันก็พูดอย่างกับคนไม่เคยพูดเช่นเดิม ย่อยและย่อย พอถึงบ้านผมก็ลงรถ มันก็ลงตามมา.............
“ยังไม่กลับเหรอ?” ผมถามอย่างสงสัย
“ก็มึงจะเล่าอะไรให้กูฟัง?” มันถามอย่างกวนๆ
ผมก็มองแบบเบื่อหน่ายจริงๆ ก็นึกว่ามันลืมไปแล้ว ไม่อยากให้มันรู้อะไรมากหรอก ผมก็พามันเข้าไปในบ้านคุยกับป๊าแม่พี่โน๊ตนิดหน่อยก็พาขึ้นบ้าน พอเข้าห้องนอนผมมา ผมก็เริ่มเล่าเรื่องที่พี่อ๊อฟโดนยัยอิงฟ้ามันทำไป มันก็ถามบ้างผมก็ตอบในสิ่งที่มันสงสัยไป พอเล่าจบ.........
“ก็เป็นแบบนี้แหละ” ผมพูดนิ่งๆ
“เออ ผู้หญิงก็แปลกเนอะ ผู้ชายมีเยอะแยะทำไมต้องมายุ่งกับไออ๊อฟก็ไม่รู้” มันทำท่าสงสัย
“มึงก็รู้เรื่องแล้ว อย่าเยอะเข้าใจไหมทีหลัง” ผมพูดอย่างจริงจัง
“เออๆ แต่มันไม่เสี่ยงไปเหรอ ถ้ามึงไปยุ่งมากๆ มันอาจจะโยนให้มึงว่ามึงเป็นคนบังคับให้ทำก็ได้นะเว้ย” มันพูดอย่างกังวล
“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง” ผมมองนิ่งๆ
“เออๆ แล้วแต่มึง! แต่ถ้ามีปัญหากูก็ไม่อยากให้มึงทำนะนท กูเป็นห่วงมึงนะ” มันจับมือผม
“กูรู้ แต่เรื่องแค่นี้เองไม่ใหญ่หรอก กูจัดการได้อยู่แล้ว” ผมพูดอย่างชิว ใจจริงก็แอบกังวลอยู่
“ให้กูช่วยอะไรไหม” มันถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่ต้อง อย่าเข้าไปข้องเกี่ยวเยอะจะดีกว่า”(ยิ้ม)
ผมกับมันก็คุยกันไปสักพักมันก็กลับ พอมันกลับผมก็คุยอยู่กับป๊าแม่พี่โน้ตสักพัก ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ไปนอนกับพี่โน้ต เพราะต้องโทรหาพี่อิฐบ้าง หาข้อมูลเพื่อนๆยัยอิงฟ้าบ้าง บางทีมันก็วุ่นๆกว่าที่คิด.......
อีกวันนึงผมก็ไปโรงเรียนตามปกติโดยมีพี่โน้ตไปส่ง พอไปโรงเรียนก็ไปนั่งเม้ามอยกับเพื่อนปกติ และก็เหนื่อยเป็นพิเศษต้องง้อไอนัท ดีมันยอมคุยด้วยบ้างแม้จะเย็นชาสุดๆก็ตาม จนขึ้นเรียนก็ไปเรียนกันตามปกติ.........
5
Boy's love story / Re: ไดอารี่ ของเด็กหนุ่มผู้มากรัก
« กระทู้ล่าสุด โดย Mr.hasey14 เมื่อ 24-09-2022 18:06:42  »
“กูหึงมึงนะ” อยู่ๆมันก็พูดขึ้นมาขณะนั่งรอ
“อื้ม แล้วยังไงอะ” ผมถามอย่างไม่ใส่ใจ เพราะตอนนี้ผมคิดถึงวันพรุ่งนี้มากกว่า เรื่องจะจัดการกับยัยอิงฟ้าเนี่ย
“นี่คือไม่แคร์กูเลย?” ผมก็มองนิ่งๆอย่างเบื่อหน่าย “ใช่สิ! พี่ดินกับพี่ไฟหล่อกว่า! รวยกว่ากูด้วย มึงชอบเขาใช่ไหม!” เอาแล้วไง เริ่มแล้วไง
“มึงจะพูดให้มันได้อะไรไอสิงโต กูไม่ได้ชอบคนที่รวยหรือไม่รวยหล่อหรือไม่หล่อหรอกนะ!” ผมพูดอย่างไม่พอใจ
“ก็มึงเล่นไม่สนใจกูเลย เอาแต่นั่งนิ่ง!” มันทำหน้างอ
“กูมีอะไรต้องคิดไอสิงโต มึงอย่ามาง้องแง้งดิ้!” ผมบอกอย่างรำคาญ มันนั่งหันหลังให้ทันที เฮ้อ! “สิงโตหันมานี่เลย” มันรีบหันมาเลย ผมตกใจไปนิด “มึงจะคิดมากทำไมวะ” ผมถามอย่างจริงจัง
“กูหึงมึงจริงๆนะ” มันจับมือผม
“สิงโตแล้วถ้าพี่อ๊อฟ....มึงจะหึงไหม” ผมถามอย่างจริงจัง
“หึง! แต่ก็จะหึงแบบแอบๆนะ” มันตอบอย่างรวดเร็วและมั่นใจ
“เฮ้อ! แล้วแต่แล้วกันนะ ส่วนเรื่องพี่ดินกับพี่ไฟอะไรถึงทำให้มึงหึงได้” ผมถามอย่างเบื่อหน่าย
“ก็มึง! ทำตัวสนิทสนมกับพี่เขาเกินไปไหม!” หน้างอ
“มึงจะให้กูทำท่ารังเกียจพี่เขาหรือยังไง” ผมถามอย่างรำคาญ
“เออ! ทีหลังอย่านะ” มันออกคำสั่ง
“ครับเสี่ย ผมไม่ทำแล้วครับ” ผมรับคำแบบประชด มันก็ยิ้ม
แล้วสักพักก็เดินขึ้นเครื่องกัน ผมก็นั่งติดหน้าต่างคุยกันไปทั่ว ผมยังคิดไม่ตกเลยจริงๆว่าจะทำยังไงเรื่องอิงฟ้า คิดไปคิดมาก็ปวดหัว ไอสิงโตก็ชวนพูด เริ่มเยอะขึ้นทุกวันไอนี่....
“นทเดี๋ยวตอนกูไปส่งมึงบ้าน เราไปหาอะไรกินกันไหม มึงอยากกินอะไร” มันจับมือผมแน่น คือตั้งแต่นั่งมามันก็จับยังไม่ปล่อยเลย
“เสี่ยอยากกินอะไรครับ” ผมหันไปถามมัน
“กิน อืม กิน” มันทำท่าคิด
ผมก็มองมันคิด คิดนานเหลือเกิน เฮ้อ! ก็ปล่อยมันไปพอเครื่องลงมันก็ยังไม่หยุดคิด ตอนนี้มายืนรอคนที่บ้านสิงโตมารับ...
“มึงคิดตั้งแต่บนเครื่องแล้วนะสิงโต” ผมบอกอย่างรำคาญ
“ก็กูคิดไม่ออก กูอยากกินอะไรก็ไม่รู้ เลือกไปก็กลัวมึงไม่ถูกใจ” มันเห็นผมเป็นคนยังไง
“เสี่ยครับ มันก็แค่ของกิน” ผมทำหน้าเบื่อมัน “งั้น ก๋วยเตี๋ยวไหม” ผมเสนอมันไป
“ก็ได้ๆ ไม่ได้กินนานแล้ว ที่ไหนดี” มันหันมาถาม
“แถว....ไงก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋น อร่อยนะมึง” ผมพูดพร้อมทำท่าคิด
เราก็คุยกันไปสักพักคนที่บ้านมันก็มารับ เป็นคนขับรถ ก็พาไปบ้านมันก่อน พ่อแม่มันไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด ไอสิงโตเอากระเป๋าไปเก็บแล้วก็ขับมอไซค์พาผมไปหาของกิน ก็มาร้านที่บอกเนี่ยแหละ เราก็เข้าไปนั่งคนเยอะเลยทีเดียวนั่งได้ก็สั่งๆไปแล้วก็รอ......
“มึงเบื่อไหม...เวลาอยู่กับกู” อยู่ๆมันก็ถามขึ้นมา
“ไม่เบื่อเลยมึง” ผมพูดแบบจริงจัง มันก็เผยยิ้มขึ้นมา “แต่รำคาญมากกว่า!” ผมยิ้ม ไอสิงโตหน้าหงิกทันที
“กูทำอะไรให้มึงรำคาญ บอกกูหน่อย!” มันจริงจังมาก
“กูพูดเล่น กูอยู่กับมึงมีความสุขแล้วก็สนุกมาก โอเคไหม” ผมยิ้ม มันก็ยิ้ม “แล้วมึง...เริ่มเบื่อกูหรือยัง” ผมถามแบบจริงจัง
“มึงฟังไว้นะ กูไม่เคยมีความรู้สึกแบบนั้นแม้แต่นิด” มันพูดอย่างมั่นใจ “แต่กูไม่ชอบเวลาที่มึงไปยุ่งกับใครต่อใครเลย...” มันเอื้อมมาจับมือผม
“สิงโต คนมองนะ!” ผมบอกอย่างเกร็งๆ
“ให้เขามองไปเถอะ” ไอสิงโตก็ยิ้มอย่างเดียว
“ถามจริงเถอะ ทำไมถึงต้องเป็นกูวะ” ผมถามอย่างจริงจัง มันทำหน้างง “ทำไมกูต้องเป็นคนที่มึงชอบ ทั้งๆที่มึงก็หล่อ แค่กระพริบตาก็มีคนเข้าหามึงแล้ว ทำไมต้องเป็นกู....” ผมถามอย่างสงสัย
“ไม่รู้ กูแค่ชอบมึงที่ร่าเริง ไม่ถือตัว ห่วงคนอื่น ไม่ยอมใคร แล้วก็แคร์ทุกคน และอีกหลายๆอย่างเลยนะบอกวันนี้คงไม่หมด” มันจ้องตาผมแล้วก็พูดออกมา
“แล้วมึงรู้ได้ยังไงว่ากูเป็นคนแบบนั้น” ผมมองมันอย่างสงสัย “บางทีกูอาจจะไม่ได้เป็นอย่างมึงเห็นก็ได้นะเว้ย!” ผมบอกมันอย่างจริงจัง
“กูมั่นใจนท” กระชับมือแน่น “กูมองคนไม่ผิดหรอก กูติดตามมึงตลอด ตั้งแต่ก่อนมึงจะรู้จักกูอีก” ผมมองมันอย่างตะลึง
“มึงบ้าไหม มาตามอะไรกู”  ตกใจนะ มันโรคจิตหรือเปล่า
“มึงจำงานครบรอบโรงเรียนมึงเมื่อปีที่แล้วได้ไหม” ผมก็ทำท่าคิด “จำไม่ได้ใช่ไหม” ผมพยักหน้า “งานของโรงเรียนมึงจะเอาเด็กจากโรงเรียนอื่นมาร่วมขึ้นแสดงด้วย” ผมก็พยักหน้า “มึงจำได้ไหมว่าโรงเรียนกูก็ได้ขึ้น” ผมพอจำได้ ก็มันจะมีโรงเรียนต่างๆในตัวเมืองมาเป็นแขกรับเชิญแสดงโชว์ โรงเรียนมันก็ต้องมาอยู่แล้ว “ปีที่แล้วกูก็ขึ้นแสดงนะ” ผมทำท่าคิด
“อะ...อ๋อๆ จำได้แล้ว แต่ปีที่แล้วพวกโรงเรียนมึงแต่งตัวอะไรก็ไม่รู้ ปิดหน้าปิดตาเหลือแต่ลูกกะตา” ผมจำได้เพราะผมไปยืนดูแบบติดขอบกับปอครับ ประเด็นคือจะดูผู้ชายเพราะผู้ชายโรงเรียนไอสิงโต หล่อๆกันทั้งนั้น แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะปีที่แล้วโรงเรียนไอสิงโต โชว์ศิลปะการต่อสู้ แต่งตัวแบบว่าปิดหน้ามิดชิดเชียว
“ใช่ และมึงก็ยืนดูแบบติดเวทีเลย จริงไหม” ผมก็มองอย่างตกใจ
“ระ...รู้ได้ยังไง” ผมยิ้ม แล้วทำหน้าสงสัย
“ตอนแรกกูโครตรำคาญมึงเลย มองอยู่นั้นแหละ แถมแหกปากบอกให้ถอดผ้าที่หน้าออกอีก กูก็คิดว่ามึงเป็นพวกตัวก่อกวนน่ารำคาญ” เอิ่ม! ผมมองค้อนมันเลย “แล้วมึงจำได้ไหม ตอนที่มึงแอบตามพวกกูไปหลังเวที” ไปกันใหญ่แล้วถ้ามันจะจำละเอียดขนาดนี้ “แล้วคนที่ตะคอกไล่มึงวันนั้น คือกูนะ” ผมตกใจมาก
วันนั้นจะเล่าให้ฟัง งานโรงเรียนเมื่อปีที่แล้วไม่เหมือนโอเพ้นเฮ้าส์ เป็นงานช่วงกลางคืน จะมีการแสดงมากมายบนเวทีใหญ่กลางสนามกีฬาโรงเรียน ผมกับปอก็มักจะไป เอ่อ! ไปดูผู้ชายอยู่หน้าเวที จนพอโรงเรียนไอสิงโตขึ้น ผมก็ทั้งร้องทั้งแหกปากจริงๆคือเชียร์ ไม่ได้สร้างความน่ารำคาญอย่างที่ไอสิงโตบอกหรอก ที่มองเพราะดูแค่รูปลักษณ์หุ่นก็รู้แล้ว ว่าน่าจะดูดีมาก หุ่นดีกันทุกคน ถึงจะปิดหน้ามิดชิด แต่ใส่เสื้อแบบเสื้อตาข่ายสีดำ แล้วข้างในไม่ได้ใส่อะไร เห็นแล้วใจไม่ดี ซิคแพคเอย หัวนมเอย555 ว่าไปนั่น พอพวกมันแสดงจบ ผมก็ยังอยากเห็นหน้าพวกนี้อยู่ ก็เลยแอบตามไปหลังเวทีปอมันก็ห้ามแล้วผมก็ไม่ฟังมันก็เลยบอกจะรอข้างนอก แต่.....
“มึงมีปัญหาอะไรวะ!” ถ้าไอสิงโตบอกว่ามันคือคนที่ตะคอกผมก็คือคนนี้แหละ
“ผมชอบการแสดงของพวกพี่มากเลย ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ” ผมก็พูดดีๆเนี่ยแหละ ออกจะสุภาพกับมันเลยด้วยซ้ำ
“กูไม่ให้ถ่าย ออกไปเลยไม่รู้จักขอบเขตนะมึง!” ตะคอกผมแบบว่า ผมสะอึกเลย เพื่อนๆมันก็มาห้าม เพราะไอสิงโตมันผลักผมล้มลงกับพื้น ตอนนั้นปอมันมาตามผมก็เห็นพอดี เลยมาช่วยผมออกไป ตอนแรกไอปอไปฟ้องพวกไอมิน พวกนั้นเกือบไปหาเรื่องไอสิงโต แต่ผมก็ห้ามไว้ และผมก็ขอแยกกับเพื่อนๆไปเข้าห้องน้ำ จริงๆก็สะเทือนใจนะ แต่ผมก็ไม่คิดอะไรมาก ผมก็คงเข้าไปผิดจังหวะด้วย เขาก็เลยโมโห ผมทำธุระเสร็จก็ออกมา แต่ก็ตกใจนิดหน่อย เพราะเจอคนที่ใส่ชุดแสดงปิดหน้าปิดตาไม่รู้ว่าคนเดียวกับคนที่ตะคอกผมหรือเปล่ายืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ มันก็มองผม ผมก็มองมันนิดหน่อยแล้วเดินไปล้างมือ ถ้าผมมองไม่ผิด ผมเห็นว่ามีเลือดออกจากตรงเท้าข้างขวา ไม่รู้ว่าส่วนไหน เพราะกางเกงมันสีดำ ตอนแรกล้างมือเสร็จผมก็กะจะออกไปเลย แต่ผมเห็นว่านี่มันท่าจะไม่ๆไหว แถวนี้คนก็ไม่ค่อยมีด้วย เพราะห้องน้ำนี่มันค่อนข้างไกลจากตัวงาน ผมว่าเขาคงเดินหลงมา.............
“ไหวไหมครับ เป็นอะไรหรือเปล่า” ถามอย่างเป็นห่วง เขาก็มองผม แต่ผมงงว่างานแสดงก็เสร็จแล้วทำไมไม่ถอดผ้าที่หน้าสักที
“ไหว ไม่ต้องยุ่ง!” ใช่แล้วไอคนที่ตะคอกผม ไอสิงโตผมจำเสียงได้แม่นเลย
“เลือดออกเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอกนั่งก่อนเถอะ” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเข้าไปประคองมัน ตอนแรกก็ขัดขืน แต่พอผมดึงมันอยู่อย่างนั้นมันเลยยอม มันคงไม่ไหวแล้ว ผมเลยประคองมันไปนั่งที่บันไดหน้าอ่างล้างมือ.....
“ไปโดนอะไรมา”ถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่รู้! ไปเหยียบใส่เศษแก้วมั้ง กูเดินหาห้องน้ำสะทั่วก็ไม่เจออะ เดินไปหลังตรงนั้นเศษแก้วอย่างเยอะ”มันชี้ไปทางหลังตึกซึ่งนั้นมันเป็นที่เก็บขยะ ผมว่าแล้ว ผมก็ค่อยๆถอดรองเท้าให้มัน แล้วถอดถุงเท้า คือมันร้องแบบว่าเหมือนจะตาย พอถอดมาได้ก็ดูแผล โอ้โห! ใต้เท้ามันมีร้อยแก้วกับรอยตะปู ผมลองหงายรองเท้าดู ตะปูยังคาอยู่เลย เศษแก้วด้วย
“ไหวไหมจะล้างน้ำให้ก่อนนะ” มันก็พยักหน้า ผมก็เอาขันในห้องน้ำ มาเติมน้ำแล้วก็เอามาราดล้างแผลให้มัน มันร้องคำรามอยู่ในลำคอ คงเจ็บมาก
“เดี๋ยวจะเอาผ้าผันให้ก่อนนะ แล้วเดี๋ยวจะพาไปห้องพยาบาล” มันก็พยักหน้าไม่พูดอะไร ผมก็เอาผ้าเช็ดหน้าของผมมาพันหุ้มเท้ามัน หลังจากนั้นก็พยุงมันไปห้องพยาบาล คือแขนข้างนึงก็โอบพยุงมัน อีกข้างก็ถือรองเท้าหนังของมันหนักมาก คนแถวนั้นก็มีน้ำใจกันมาก เห็นนะแต่ไม่มีใครช่วย ผมก็พยุงไปจนถึงห้องพยาบาล ก็บอกครูไปว่าโดนนั่นนี่มา ครูก็ล้างแผลทายาอะไรให้ ครูบอกว่าแผลแค่บาดๆไม่ลึกอะไรมากทายาพันแผลเดี๋ยวก็หาย ผมก็นั่งดูมันแปปนึง...........
“ไม่ร้อนหรอ? ถอดผ้าออกก็ได้มั้ง?” ผมบอกมันด้วยรอยยิ้ม
“อย่ามายุ่งน่า” มันยังคงพูดด้วยเสียงรำคาญ คือขอบคุณก็ไม่มีแถมยังมาพูดจาแบบนี้อีกผมก็ยิ้มให้มันไปนั่นแหละ
“โอเคๆ งั้นเราไปนะ” มันก็หันหน้าหนีผมก็ยิ้ม คนอะไรอวดดีสะไม่มี ไม่ไหวก็ยังปากแข็ง คิดแล้วยังขำอยู่เลย แล้วผมก็เดินออกห้องไปเลย......
“ทำไมมึง....” ผมดึงมือออกจากการจับของมัน
“มึงรู้ใช่ไหมวันนั้น ว่าคนที่ไล่มึงกับคนที่มึงทำแผลให้เป็นคนเดียวกัน” มันถามอย่างจริงจัง
“กะ...กูรู้ กูรู้ว่าคนที่กูช่วยในห้องน้ำวันนั้นคือคนทีตะคอกและผลักกูที่หลังเวที” ผมมองมันนิ่งๆ
“กูอยากขอโทษและก็ขอบคุณมึง ช่วงนั้นกูยอมรับเลยว่ากูเอาแต่ใจและขี้โมโหมาก” มันพูดขึ้น ก็เรื่องนี้ที่พ่อกับแม่มันเล่าให้ฟัง ก่อนจะเจอผมมันเป็นประเภทเด็กเก็บกดเอาแต่ใจ
“อยะ...อย่าบอกนะ ว่าที่มึงทำกับกูทั้งหมด เพราะแค่มึงรู้สึกผิด!” ผมมองมันแล้วถามนิ่งๆ
“ไม่ใช่นะเว้ย! มึงอย่าเพิ่งเข้าใจผิด กูชอบมึงจริงๆนะ!” อ้อมมานั่งข้างผม ตอนนี้ก๋วยเตี๋ยวมาเสริฟแล้ว ผมเริ่มจะสับสนแล้วสิ
“กูว่านะสิงโต มึงแค่รู้สึกผิดหรือเปล่า ถ้ามึงรู้สึกแบบนั้นมึงบอกกูตรงๆก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำเหมือนชอบเหมือนจะใส่ใจกูแบบนี้หรอกวะ” ผมเสียความรู้สึกมากนะ
“ไม่ใช่ มึงฟังดีๆตั้งแต่วันนั้น กูก็อยากจะขอบคุณมึง แต่กูก็ปากแข็งไม่กล้าพูด กูก็เลยติดตามดูมึง จนกูก็รู้สึกอิจฉาคนรอบข้างมึง ทำไมใครๆอยู่ข้างมึงมึงก็ดูมีความสุขวะ มึงทำยังไง แล้ววันนั้นมึงโดนกูพูดขนาดนั้นแต่มึงก็กลับยิ้มให้กูได้อยู่ แล้วก็อีกหลายๆอย่างเลยนท มึงก็เห็นไม่ใช่เหรอรูปที่พ่อกูเอาให้มึงดู กูแอบไปถ่ายมึงในหลายๆที่เลยนะเว้ย!” มันพูดอย่างรนๆ
“พอเถอะวะ กูว่ากินก๋วยเตี๋ยวเถอะเดี๋ยวมันจะอืดหมด” ผมก็จับตะเกียบกับช้อนแล้วกินไป
ผมควรรู้สึกยังไงดี ผมไม่แน่ใจแล้วที่มันบอกว่าชอบผมนั่นคือเรื่องจริงหรือเปล่า แต่จะใช่หรือไม่แล้วทำไมผมต้องรู้สึกละ เฮ้อ! ผมก็กินไป ไอสิงโตก็นั่งกินเงียบๆ ตอนนี้ผมจมอยู่กับความคิดตัวเอง ผมไม่รู้ว่ามันอาจจะแยกแยะไม่ออกหรือเปล่า ความรู้สึกผิด กับ ความชอบ? แล้วเรื่องที่มันอยู่กับผมทุกวันนี้ล่ะ? ผมสับสนไปหมด ผมก็นั่งคิดไปจนได้เวลากลับมันก็ไปส่งผมที่บ้าน........
“นท กูยืนยันนะว่ากูชอบมึง กูไม่ได้โง่ ที่จะไม่รู้ว่าอะไรคือความรู้สึกผิดอะไรคือความรู้สึกชอบ ตอนนี้กูรักมึงไปแล้วด้วยซ้ำนท” มันพูดอย่างจริงจัง แล้วหนักแน่น
“กูขอเวลาคิดหน่อยนะมึง กูสับสนไปหมดแล้ว….” ผมก้มหน้า ผมควรจะรู้สึกยังไงดี เฉยๆหรือ?
หมับ! ไอสิงโตลากผมเข้าไปในบ้าน ทักทายคนในบ้านนิดหน่อยมันก็ลากผมขึ้นห้องนอนแล้วล๊อค....
“มึงจับนี่นท” มันดึงเอามือขวาผมไปจบอกซ้ายมัน “ทุกครั้งที่กูอยู่กับมึงกูรู้สึกหวั่นไหว และใจของกูก็สั่นนตลอดเวลา แล้วกูก็ไม่เคยทำเพราะรู้สึกผิดด้วย กูว่ากูอาจจะหลงรักมึงตั้งแต่วันนั้นแล้วก็ได้ เพราะตั้งแต่วันนั้น กูก็ตามมึง อยากรู้ว่ามึงเป็นคนยังไง อยากรู้ว่ามึงจะยิ้มให้คนอื่นแบบยิ้มให้กูในวันนั้นไหม อุ้บ!” ผมเอามือปิดปากมันไว้
“มึงมีความสุขไหมที่ได้อยู่กับกู” ผมถาม มันโน้มหน้ามาหอมแก้มผม
“มีความสุขมาก” มันพูดแบบจริงจัง
“แล้วมึงทำไมไม่บอกกูตั้งแต่แรก....เรื่องนี้” ผมถามมันอย่างสงสัย มาบอกผมตอนนี้ต้องการอะไร
“ที่กูไม่บอกมึงตั้งแต่แรกนั้นก็เพราะ กูอยากให้มึงมั่นใจว่ากูชอบมึงจริงๆ และเรื่องที่กูเล่าก็เป็นเรื่องที่กูเจอกับมึงครั้งแรกจริงๆ และนั่นมันทำให้กูไม่ลืมมึงจริงๆ” พูดแบบจริงจัง น้ำเน่าจัง
“มึงดูละครมากไปสิงโต มึงชอบกูตั้งแต่ตอนนั้น แล้วมึงหายไปไหนมาวะ เพิ่งโผล่หัวมาอะ!” ผมถามอย่างสงสัย
“เพราะกูไม่ได้ชอบผู้ชายไง!” ผมชะงักไป “กูกังวลไปหมด กูกลัวว่ากูจะเป็นเกย์กูเครียด ถึงกูจะเครียดจะกลัวยังไง พอกูได้เห็นมึงทำไมกูรู้สึกสบายใจ ถึงจะเห็นแค่รูปก็เถอะ จนวันนึงก็ทนไม่ได้กูก็ไปปรึกษาแม่กู แม่กูบอกว่า ถ้าอยากมั่นใจก็ลองไปเจอมึงไปคุยไปทักทายดู ถ้ามึงทำให้กูหวั่นไหว ทำให้กูคิดถึงหนักกว่าดูรูป นั่นก็คือความโหยหา...” พูดแบบไปเอาบทประพันทธ์ไหนมาเนี่ย
“ละ...แล้วยังไงต่อ” ผมถามอย่างอึกอัก
“และตอนนั้นกูก็เห็นไอมิน เพื่อนในหมู่บ้านแทบจะไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ มันมีเฟสกูเพราะกูมีของที่เด็กแถวนั้นอยากได้ เกมส์ของเล่นทั้งหลายที่กูไม่ใช้ กูก็จะเอาไปให้พวกนั้นแหละ ไอมินมันเลยมีเฟสกู กูเห็นมันถ่ายรูปกับมึง กูก็เลยทักไปถามมัน และหลังจากนั้น ที่เอ็มเค ที่กูได้เจอกับมึงครั้งที่สองไง” มันพูดแบบซีเรียส
“แล้ว?” ผมทำหน้าอึนๆ งงไปหมด ซับซ้อนดี
“กูเลยมั่นใจมากขึ้น เพราะมึง เป็นคนที่ทำให้กูหวั่นไหว กลับบ้านมาวันนั้นกูก็เอาแต่นอนคิดถึงมึง กูเปลี่ยนไปเพราะมึง” ผมยังไม่ได้เอามือออกจากอกมัน ใจมันเต้นแรงมากมาย ผมกลัวว่ามันจะหลุดออกมากองอยู่ตรงพื้นห้องผมเนี่ย
มันกำลังสาระภาพรักกับผม?....
“กะ...กูเข้าใจละ... อุ้บ!” มันจับหน้าผมแล้วประกบจูบทันที ผมตกใจไปหน่อย
มันทำให้ผมมั่นใจจริงๆว่ามันรักผม ที่ผมต้องสับสนเพราะแค่กลัวว่ามันรู้สึกผิด เลยยอยากทำให้ผมรู้สึกดีเลยต้องมาทนคบกับผมเท่านั้นเอง และถ้ามันมาทำดีเพราะรู้สึกผิดผมบอกเลยว่าพลาดมาก มันจะเป็นการทำลายความรู้สึกผมแบบสุดๆ และแน่นอนว่าผมไม่ให้แม้แต่คำว่าเพื่อนกับมันหรอก...........
“มึงมั่นใจหรือยัง” ผละออกมา ผมก็ได้แต่พยักหน้าช้าๆ
“ขะ...ขอบคุณที่ทำให้กูมั่นใจ” ผมรู้สึกร้อนที่หน้าไปหมด
“แย่จัง! กูกะจะเอามาเป็นหัวข้อสารภาพรักสักหน่อย” (ยิ้มเขิน) “แต่ต้องเอามาเป็นหัวข้อแก้ตัวสะงั้น”
“สิงโต ถึงมึงจะแน่นอนและกูก็มั่นใจ มึงกะ....”
“บอกแล้วไงเรื่องไออ๊อฟช่างมัน กูไม่สน กูยังยืนยันคำเดิมทุกอย่าง เลิกพูดตอกย้ำสักทีได้ไหม” มันตัดบทผม แล้วพูดแบบจริงจัง
“กูกลัวว่าสุดท้ายถ้ามึงจะเจ็บปวด กูไม่อยากเห็นมึงแย่ เพราะมันจะทำให้กูโกรธตัวเองด้วย!” ผมพูดอย่างกังวล
“กูจะพูดวันนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะ” จับมือผมแน่น “กูจะรักกับมึงแบบนี้ และไม่ว่าสุดท้ายมึงกับกูจะเป็นยังไง จำสัญญาได้ไหม” ผมพยักหน้า “กูก็จะไม่ทิ้งมึงและมึงก็จะไม่ทิ้งกูจำได้ใช่ไหม นั่นแหละคือสิ่งที่กูจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย และหลังจากนี้มึงและกูจะรู้กันอยู่แก่ใจ อย่าได้กลัวว่าใครจะเจ็บปวด ไม่มีใครต้องเจ็บปวดทั้งนั้น เพราะผลสุดท้ายเราจะยังอยู่ด้วยกัน” พูดแบบหนักแน่น ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อย
“เข้าใจแล้ว” ผมโผลเข้ากอดมัน
“อย่าคิดมาก กูดีใจนะที่มีมึง ถึงมันจะเป็นความสัมพันธิ์แบบนี้ก็เถอะ” ผมกอดมันแน่นเลยขึ้น มันก็กอดผมแน่น
“กะ...กูก็ดีใจ” ผมผละออกมาแล้วจ้องหน้ามัน
เราคุยกันสักพักไอสิงโตก็กลับไป ผมก็นอนคิดไปมาเรื่องมันเยอะกว่าเดิม ผมกลัว กลัวว่าไอสิงโตมันจะผิดหวังในผลสุดท้าย อีกอย่างเรื่องอิงฟ้าอีก ตอนนี้มันหนักมากขึ้นทุกอย่างมันหนักแล้วจริงๆ มันคงจะไม่เคยมีคนไปทำดีกับมันในช่วงนั้น แล้วผมก็ดันไปใจดีผิดที่ผิดเวลา มันก็เลยถูกใจผมที่แม้ผมจะไม่เห็นหน้าหล่อๆของมันแต่ผมก็ทำดีกับมันซึ่งต่างจากคนอื่นๆที่เข้าหามันเพราะหน้าตาแหละฐานะ เป็นเรื่องที่ซับซ้อนจริงๆ
วันถัดมาผมก็ตื่นไปโรงเรียนตามปกติพี่โน้ตก็ไปส่ง พอถึงโรงเรียน ผมก็ไปหาเพื่อนๆ นั่งคุยกับเพื่อนนี่แทบจะไม่ได้คุย นั่งคิดอะไรไปทั่ว นึกขึ้นได้ผมก็เอาของฝากที่ไปกรุงเทพฯให้พวกมัน ดีใจกันใหญ่พูดกันอยู่นั่นแหละ......
“ปอ ไปส่งเข้าห้องน้ำหน่อย” ผมมันก็พยักหน้า
ผมกับปอก็เดินไปห้องน้ำกัน ยังไม่ถึงห้องน้ำผมก็หยุด ปอมันก็งงๆ...
“มีอะไรมึง?” มันถามอย่างสงสัย
“ปอกูจะปรึกษามึงเรื่องไอสิงโต...” ผมทำหน้าคิด
“เกิดอะไรขึ้นวะ?” ปอถามอย่างเป็นห่วง
“มึงว่ากูกับไอสิงโตมันจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่วะ” ผมถามอย่างเครียดๆ
“กูว่าแล้วว่าสักวันมึงต้องมาพูดเรื่องนี้ ทำไมวะมึงรำคาญมันแล้วเหรอ” ไอนี่นิ
“ไม่ใช่ มันเป็นเพื่อนที่ดีมากเลยนะเว้ย! กูกลัวว่าสุดท้ายแล้ว คนที่จะเจ็บปวดคือมัน กูกลัวว่าจะเสียเพื่อนดีๆไป” ผมพูดอย่างกังวล
“ง่ายๆเลยนะ มึงก็ทำแบบทุกครั้งไป อยู่เฉยๆ เครียดตอนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์” ผมคิดตามมันก็จริง แต่มันก็อดคิดไม่ได้
“กูย้ำกับมันหลายครั้งแล้วนะมึง ว่ารักแบบนี้มันไม่โอเค มันก็ไม่ยอม แถมยืนยันหนักแน่นเข้าไปอีก” ผมบอกอย่างเครียดๆ
“ก็อย่างที่กูบอกไงเฉยๆไว้ก่อน เพราะถ้าถึงเวลาทุกคนก็จะรู้ตัวเองแหละ ว่าใครจะเลือกใคร” ผมมองมันอย่างงง “ และก็อย่าได้เครียด เพราะเรื่องพวกนี้อะ จะอยู่ให้มึงคิดมากไม่นานหรอก กูมีความรู้สึกว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเหมือนทุกครั้งแหละวะ” มันยิ่งพูดยิ่งงงๆ
“เออๆ ปกติเข้าไว้ใช่ไหม มึงจะอยู่ข้างกูใช่ไหมเมื่อถึงเวลานั้น” ผมถามอย่างกังวล
“มึงถามอะไรโง่ๆเนี่ย ไม่ว่ายังไง กูและเพื่อนๆก็อยู่ข้างๆมึงเสมอ โดยเฉพาะกูที่จะช่วยมึงในเรื่องนี้ด้วย” ผมมองมันอย่างสงสัย “หมายถึงช่วยพูด เพราะมึงก็บอกกูอยู่แค่คนเดียวนิจริงไหม” ผมก็พยักหน้า
เอาวะในเมื่อมันมาไกลขนาดนี้แล้ว ผมก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นไป แล้วให้เวลาเป็นตัวตัดสิน ว่าใครจะเลือกใครอย่างที่ปอบอก เพราะก็จริง ผมเครียดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร มีแต่บั่นทอนจิตใจ ผมกับปอคุยกันอีกนิดหน่อยก็พากันไปหาเพื่อนๆ ผมเห็นพี่อ๊อฟเดินมากับยัยอิงฟ้า ด้วยท่าทีที่สดใสกว่าแต่ก่อน สงสัยมันจะทำตามที่ผมบอก และคงรอผมลงมือ ซึ่งตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกเลย บ้าจริง!
พักเที่ยง ผมก็ไปหาไรกินกับเพื่อนๆตามปกติ จะว่าไม่ให้คิดมากเลยก็ไม่ได้นะ ขอเวลาสักนิด ขอเวลาให้มันเคลียล์พื้นที่ในสมองสักหน่อย.....
“เป็นอะไรวะมึง เครียดๆ” ไอมินหันมาถาม
“มีอะไรให้คิดนิดหน่อยวะ” ผมตอบอย่างไม่จริงจังนัก
“บอกพวกกูได้นะเว้ย! จะได้ช่วยกันคิด” ไอนัทบอกอย่างเป็นห่วง
“เออนั่นดิ เก็บไว้คนเดียวไม่ดีหรอก!” ไอวิวย้ำอีกครั้ง
“มันคงเครียดหลายๆเรื่อง พวกมึงหากิจกรรมช่วยมันดิ!” ไอปอนี่มันเจ้าเล่ห์นะ หาเรื่องให้ผมแล้วไง
แล้วมันก็คิดกันไป สรุปจะพาผมไปออกกำลังกายที่สนามกีฬาอีก ผมว่าก็ดีนะแถมยังดีที่วันนี้ใส่ชุดพละมากันอีก แต่บางคนอยากใส่กางเกงขาสั้น ดีที่วันนี้พี่ไอนัทมันว่างเลยเอามาให้ได้ บ้านไอนัทเปิดสนามบอลเทียม โรงยิมอะไรพวกนี้แถมยังขายอุปกรณ์กีฬาอีก พอขึ้นห้องผมก็พยายามตัดเรื่องไอสิงโตไปก่อน ก็พยายามคุยกับเพื่อนไปเรื่อย แต่....ไอสิงโตก็โทรมา.....
“ฮัลโหลครับ ที่รักทำอะไรอยู่” เอิ่ม!
“เกินไปจริงๆ” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“นทอย่าเครียดเลย กูไม่โอเคเลยนะ ถ้ามึงไม่เลิกคิดมากเรื่องกู วันนี้กูจะไปปล้ำมึงถึงที่บ้านแล้วนะ!” มันพูดขู่เสียงจริงจัง
“ไอบ้า!” เขินสิ มาพูดเรื่องบ้าอะไรตอนนี้
“เย็นนี้จะไปออกกำลังกายกันใช่ไหม เดี๋ยวกูเอากางเกงไปให้ มึงอย่าไปเอาของไอนัทมาใส่นะเว้ย!” ผมมองไปทางไอมิน มันรีบหลบหน้าผม
“สายของมึงจะรายงานละเอียดไปแล้ว มึงจ้างมันด้วยอะไร ถึงเชื่องขนาดนี้” ผมพูดเสียงดังตั้งใจให้ไอมินมันได้ยิน ไอมินมองค้อนผม
“ก็แค่ให้กระดูกควายสองสามก้อนเองมึง” มันพูดติดตลก แต่นั้นทำให้ผมขำจริงๆ
“55 กระดูกควายเลยเหรอวะ ไอมินไอสิงโตให้กระดูควายมึงเป็นอาหารเหรอ” ผมพูดเสียงดังไอมินทำหน้าเป็นตีนเลย
“แล้วมึงไม่ถามกูเหรอว่ากินข้าวหรือยัง” (เอิ่ม)
“กินข้าวหรือยังครับเสี่ย!” ผมประชดมัน ไอนี่มันว้อนทุกเรื่องจริงๆ
“กินแล้วครับ และกูก็รู้ว่ามึงกินแล้ว แต่กินได้นิดเดียว” ไอนี่มันละเอียดเกินไป
“ถ้าจะละเอียดขนาดนี้นะ” ผมพูดอย่างเซ็งๆ
“ไม่ละเอียดได้ยังไง มึงแฟนกูนะ!” มันพูดกวนประสาท
“คร้าบบ! รู้สึกว่าแฟนคนนี้จะดูแลผมดีจังเลย เมื่อไหร่จะมาขอแต่งงานสักทีละ” ผมพูดแบบไม่ใส่ใจ
“อยากแต่งเหรอ?” ไอนี่ดันจริงจังสะงั้น โถ่!
“อย่ามาทำจริงจังนะไอสิงโต เดี๋ยวมึงจะโดน!” ผมพูดเสียงแข็ง
ผมกับมันก็คุยกันไปสักพักก็วางเพราะครูเข้าสอนแล้ว ผมก็เรียนคาบบ่ายไป ก็อารมณ์ดีขึ้น อาจจะวางเรื่องไอสิงโตได้แล้ว แต่เรื่องยัยอิงฟ้านี่ต้องทำยังไง? พอเลิกเรียน...........
“นท มึงปิดเครื่องทำไม ไอสิงโตโทรหาไม่ได้เนี่ย!” ไอมินจะอารมณ์เสียเพื่อ? ผมมองมันนิ่งๆ เพราะโทรศัพท์ผมแบตหมดไปแล้ว
“มึงจะอะไรนักหนาไอมิน!” ไอปอถามอย่างรำคาญ
“เฮ้อ! ไปกันเถอะพวกมึง” ผมบอกอย่างไม่ใส่ใจ
เราก็พากันลงตึกไป พอลงมาได้ยังเดินไม่พ้นอาคาร ก็เห็นยัยอิงฟ้าเดินควงพี่อ๊อฟ เดินผ่านไป ผมก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เคลียล์เรื่องนี้เลย แล้วจะไปออกกำลังกายเนี่ยนะ? ไม่ได้แล้วต้องทำอะไรสักอย่าง......
6
Boy's love story / Re: ไดอารี่ ของเด็กหนุ่มผู้มากรัก
« กระทู้ล่าสุด โดย Mr.hasey14 เมื่อ 24-09-2022 18:05:06  »
“ร้านน่ารักเนอะ” สิงโตหันมาบอกผม
“อื้มน่ารักมากเลยละ” ผมตอบมันแล้วกวาดตามองไปทั่วร้าน
“นทมากรุงเทพฯบ่อยหรือเปล่า?” พี่ไฟถามผมอย่างสงสัย
“ก็บ่อยนะครับ แล้วแต่โอกาศบางทีก็มาหาญาติหรือบางทีป๊าก็พามาเที่ยว” ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“อ่อ! งั้นคราวหลังวันหยุดยาวมาเที่ยวอีกนะไปหัวหินกัน” พี่ดินพูดขึ้น ผมก็พยักหน้าตอบเล็กน้อย
“ชวนเพื่อนๆมาด้วยไง” ไอสิงโตหันมาบอกผม
“ครับ พวกพี่นี่เหมือนกันมากเลย ทำยังไงให้คนแยกออกเหรอ” ผมถามพี่น้อง 2 คนอย่างสงสัย
“พี่ถูกใจเราเรื่องนี้แหละ ดูดิเจอกันไม่ถึงวันแยกเราออกด้วย” พี่ไฟพูดขึ้น
“นั่นสิ นทดูยังไง?” พี่ดินถามอย่างสงสัย
“ดูที่ไฝตรง” ชี้ที่หู “ของพี่ไฟอะครับ ตอนแรกผมก็นั่งมองตั้งนาน เลยสังเกตุเห็น” ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“โอ้โห! ว่าแล้วที่ตอนแรกๆนั่งนิ่งๆแล้วจ้องพวกเราอะนะ” พี่ไฟถามขึ้น
“ครับกลัวเรียกผิดไง แหะๆ” ผมเกาหัวแก้เขิน
“เก่งนะมึง คนอื่นดูจากการแต่งตัวเพราะนิสัยของพี่ทั้งสองจะเหมือนกัน” สิงโตหันมาบอกก็จริง เหมือนกันทั้งหน้าตาและความคิดก็เหมือนกันด้วย แต่การแต่งตัวนี่ก็เหมือนกันนะแค่คนละสี
“ยังไงอะ?” ผมทำหน้าสงสัย
“ก็พี่ดินจะใส่เสื้อสีโทนเย็น พวกสีน้ำเงินน้ำตาลอะไรพวกนี้ แต่พี่ไฟจะใส่สีโทนร้อน พวกแดงส้มอะไรพวกนั้นแหละ” ไอสิงโตบอก ผมก็พยักหน้าเข้าใจ มีแบบนี้ด้วยเหรอ
“น่ารักดีนะครับ เหมือนกันไปหมดแบบนี้” ผมพูดอย่างจริงใจ
แล้วเราก็นั่งคุยกันไป ของก็ทยอยเอามาเสริฟ เราก็นั่งกินกันไปคุยกันไป พอกินเสร็จพี่ดินกับพี่ไฟเขาเลี้ยง สองคนนี้คือมีบัตรเครดิตส่วนตัวเลยนะ อะไรจะไฮโซขนาดนั้น เราก็เดินเล่นกันนิดหน่อย ไปส่งพี่ๆเขาซื้อของอีกกว่าจะกลับก็เย็นแล้ว พอกลับมาก็ไปนั่งกินข้าวกับครอบครัวของพี่ดินและไฟ กินเสร็จก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน......
“เมื่อยจังวันนี้” ไอสิงโตพูดจบก็ล้มตัวนอนบนเตียง
“นั้นดิ! เพลียมาก” ผมนั่งตรงปลายเตียง
“ไปอาบน้ำดิจะได้รีบมานอน” มันนอนหลับตาพูด
ผมก็เดินเข้าไปอาบทำอะไรเสร็จก็ออกมาไอสิงโตหลับไปเรียบร้อยแล้ว ผมก็ปลุกมันไปอาบ ตอนแรกงอแงจะไม่อาบ จนผมต้องขู่ว่าจะให้มันนอนล่างเตียงนั่นแหละมันถึงลุกไปอาบ ผมก็นอนเล่นโทรศัพท์สักพักมันก็ออกมาแต่งตัว เสร็จก็ปิดไฟขึ้นเตียงมานอนข้างผม.....
“ทำอะไรวะ” มันหลับตาพูด
“นอนเถอะถ้าจะขนาดนี้” คือมันก็คงไม่ไหวจริงๆ
“ขอนอนกอดได้ไหม” มันทำเสียงอ้อนแล้วมันก็ลืมตาขึ้นมา
“เอาดิ” ไอนี่ก็ประสาทเนอะ เดี๋ยวขอเดี๋ยวไม่ขอก็ทำเลยงงกับมันจริงๆ
ผมก็เอาโทรศัพท์วางไว้ข้างเตียงแล้วก็เขยิบตัวให้มันนอนกอด บอกตามตรงว่าก็คิดมากในหลายๆเรื่อง แต่ก็ควรจะปล่อยๆมันไป เพราะตอนนี้เครียดไปก็ทำอะไรไม่ได้ อะไรจะเกิดก็คงต้องยอมรับ ผมก็หลับไปในที่สุด เช้าวันต่อมาก็พากันตื่นแต่เช้า? น้าของไอสิงโตมาปลุกให้ไปใส่บาตร พอใส่บาตรเสร็จว่าจะไปนอนต่อ พี่ดินกับพี่ไฟก็ให้ไปเตรียมตัว เขาจะพาผมไปสวนน้ำ แต่เช้าเนี่ยนะ? ผมก็ไปเตรียมผ้าเช็ดตัว แค่นั้นแหละ ที่เหลือไปเช่าเอาเพราะไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย
เตรียมของเสร็จกินข้าวนั่งคุยกันไปก็เลยเวลาไปสายๆแล้ว ก็พากันเดินทาง พอไปถึงสวนน้ำเปิดพอดี พี่ดินไปเคลียล์เรื่องตั๋ว พวกผม 3 คนก็ยืนรออยู่ พอได้แล้วก็พากันเข้าไปหาที่นั่งวางกระเป๋า แล้วก็พากันไปเช่าชุดเปลี่ยนชุดกันไป พอออกมาก็พากันไปเล่น โอ้โห! พี่ดินกับพี่ไฟ มีซิคแพคอ่อนๆแบบเห็นได้ชัดด้วย เริ่ดที่สุด! ผมต้องมองอย่างระวังนะเนี่ย ใจไม่ดี5555 ก็เล่นกันไปวิ่งไล่กันบ้าง และ.....
“ไปเล่นสไลด์เดอร์ กัน” พี่ดินชี้ไปที่สไลด์เดอร์อันใหญ่ยักษ์ เอิ่ม!
“มันลงได้ทีละหลายคน ลงพร้อมกันทั้งสี่คนเนี่ยแหละ” ไอสิงโตยิ้ม พูดให้ผมอุ่นใจ? แต่ผมรู้สึกหนักใจหนักกว่าเดิมอีก
“นั่นสิ ไม่มีอะไรหรอก” พี่ไฟพูดขึ้น
ผมก็พยักหน้าตกลง แล้วพากันเดินขึ้นบันไดไป โอ้โห! ถ้าจะสูงขนาดนี้ ขาสั่นแล้วสิ.......
“ไหวไหมมึง อีก3ชั้นก็ถึงแล้ว” ไอสิงโตพูดขึ้น ผมมองแบบอึ้งๆ คือสไลด์เดอร์มีที่ลงหลายชั้น แต่นี่มันจะเล่นชั้นสูงสุดกันเลยเหรอ-_-“”
ผมไม่ตอบอะไรก็พยักหน้าแล้วจำใจขึ้นไป พอถึงก็ต่อคิวกัน ฟิวตอนนี้เหมือนได้กระโดดหอ มือเริ่มสั่น.....
“นทนั่งตรงกลางเลย ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพวกเราจะกอดแน่นๆเลย” พี่ดินพูดเข้ามาโอบกอดผม
“ขะ...ขนาดนั้นเลยเหรอพี่” ผมยิ้มเขิน
“พอเลยๆ มานี่” ไอสิงโตดึงผมออกจากพี่ดิน
และแล้วก็ถึงคิวพวกเรา ผมก้าวเท้าไม่ออกเลย มองลงไปเหมือนผมจะตาย หวาดเสียวเว่อร์ๆ ไอสิงโตก็นั่งลงก่อนคนแรก ผมก็ซ้อนเอาขาเกี่ยวเอวมัน ตามด้วยพี่ดินและพี่ไฟ ซ้อน4ไปเลย พี่ดินเขาก็กอดแน่นจริงๆ พอกำลังจะไหลลง...
“ดะ...เดี๋ยวได้ไหม!” ผมท้วงขึ้นเสียงดังไม่กล้าสะงั้น กลืนน้ำลายแบบไม่ลงเลย
“ไปเลยน้อง!” ไลฟ์การ์ดดันพี่ไฟ ไหลลงมากันทั้งสี่คนนั้นแหละ
ผมกรีดร้องอย่างหวาดกลัว ร้องจนแบบแทบตาย พวกพี่เขาก็จับแน่นไม่หลุดเลยจริงๆ ไอสิงโตก็ร้องโหยหวนไป คือเหมือนจะมันส์ แต่ก็มันส์จริงๆนั่นแหละ สุดๆไปเลยจริงๆ พอลงถึงข้างล่างนี่ก็เกือบตาย พุ่งดิ่งลงน้ำ น้ำเนิ้มเข้าจมูกหมด พี่ๆเขาก็ช่วย และหลังจากนั้นพวกมันก็ลากผมไปสังเวยให้กับเครื่องเล่นหลากหลาย แทบทั้งสวนน้ำ ผมหัวใจจะวายเอาให้ได้ อย่างบางอันเขาให้ลงแค่คนเดียวก็หลอกผมว่าขึ้นได้หลายคน แล้วพลักผมลงมา พวกมันสามคนก็สนุกสนานกันไงที่ได้แกล้งผม ตลกกันใหญ่ แล้วก็พาผมไปเล่นที่น้ำลึกๆบอกให้เกาะหลังพวกมันกัน สุดท้ายก็แกล้งผมจนได้ ปล่อยผมบ้างหนีผมบ้าง พอผมจะจมก็เข้ามาผมก็เกาะพี่ดินทีพี่ไฟทีไอสิงโตที แกล้งผมเนี่ยพวกมันสนุกกันยิ่งกว่าเล่นน้ำอีก
แล้วก็ถึงเวลากลับ เพราะนี่ก็บ่าย2กว่าแล้ว ผมกับสิงโตกลับบ้านกันตอน1ทุ่ม พวกเราก็พากันไปอาบน้ำเคลียล์เรื่องคืนของที่เช่ามา ก็พากันกลับบ ระหว่างทางกลับก็พูดคุยกันถึงเรื่องที่ได้แกล้งผม ผมก็นั่งงอนๆไป เถียงพวกมันไปบ้าง สามคนนี้แกล้งผมยังไม่พอยังเอามานั่งคุยกันสนุกปากอีก พอถึงบ้านผมก็เดินหน้ามุ่ยขึ้นห้องนอนไปเลย ผมก็เตรียมเก็บของ เก็บเสร็จ ก็นอนเล่นโทรศัพท์ ไอสิงโตก็ไม่ตามมาคืออะไร ผมก็ตอบไลน์ตอบข้อความอะไรไป สักพักไอสิงโตก็มาตามลงไปกินข้าว วันนี้มีแต่เด็กๆน้าไปไหนไม่รู้ ผมก็นั่งกินเงียบๆไม่ได้สนใจอะไร......
“งอนเหรอ?” ไอสิงโตหันมาถามด้วยรอยยิ้ม ผมก็มองค้อนมัน
“ขี้งอนนะนท เราแค่เล่นๆกันเอง” พี่ไฟยิ้ม ผมกรอกตาแล้วหันหน้าหนี ผมไม่งอนหรอก แต่พวกมันจะอารมณ์ดีกันไปไหนเนี่ย เห็นแล้วหงุดหงิด
“พอแล้ว เลิกแกล้งนทได้แล้ว” พี่ดินหันไปบอกพวกนั้นทีเล่นทีจริง ผมก็มองงๆ “พวกเราขอโทษนะ” พี่ดินเดินมาจับไหล่ผม ผมก็มอง
“อะนี่ พวกเราสามคนหาซื้อให้” หนังสือการ์ตูนเรื่องโปรดของผม? เล่มพิเศษผมมองตาโตยิ้มกว้างขึ้นมาทันที
“ชอบไหม?” ผมพยักหน้ารัว “โกรธอะดิที่ไม่ไปง้อ” พี่ไฟพูดด้วยรอยยิ้ม
“ระ...รู้ได้ไงอะว่าผมชอบ” ผมถามอย่างดีใจ แล้วก็เปิดดูหนังสือการ์ตูนไปด้วย
“กูโทรไปถามป๊ามึงมา” ไอสิงโตยักคิ้ว ผมยิ้มกว้างเลย
“อิจฉาสิงโต มีเพื่อนน่ารัก น่าแกล้งขนาดนี้” พี่ไฟพูดอย่างใจดีผมก็เขินเลยสิ
“ไม่หรอกพี่ มันน่ารักแบบนี้แหละ” ไอสิงโตพูดแล้วมองผมแบบซึ้งๆ ผมก็หลบตามัน
“จริงๆนะ ไว้พี่จะขึ้นไปหาบ้าง นทพาพี่เที่ยวบ้างนะ!” พี่ดินยิ้ม ผมพยักหน้ารัว
“ได้เลยพี่ ไปไหนไปกันเลย แค่นี้ก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้วเนี่ย เมื่อวานก็ฟิกเกอร์” ผมตอบอย่างดีใจ
“หายโกรธแล้วใช่ไหม” พี่ไฟถามขึ้น
“ไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย” ผมตอบ มีคนเอาใจเยอะขนาดนี้ก็เขินสิ
“แน่นะ” พิ่ดินด้วยสายตากวนๆ
“บ้าน่า!” ทั้งเขินทั้งอายเลยตอนนี้
พวกเราก็นั่งไปคุยไป พอกินข้าวเสร็จพวกพี่เขาพาไปห้องเล่นของเขา คือโครตเจ๋งอะ  แต่งห้องเหมือนอยู่ในเกมส์เลย ไอสิงโตคือสู้ไม่ได้แล้วงานนี้ ของคือเพียบ เยอะมากจริงๆ ก็เล่นไปคุยกันไป จนตอนนี้สนิทกันหมดแล้ว พอถึงเวลากลับผมก็ขึ้นไปขนของลงมาก....
“ให้พี่ไปส่งด้วยนะ” พี่ดินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“พี่ด้วยนะ” พี่ไฟก็ด้วย
คือพี่ไฟกับพี่ดิน่ารักมาก เขารักกันมากเลย ความคิดเอย นิสัยเอย หน้าตาก็เหมือนกันเป๊ะ! ผมเห็นแล้วก็คิดถึงพี่โน้ตเลย....
“ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ!” สิงโตพูดเสียงแข็งแล้วจับมือผม
“เอาน่า” ผมบอกมันอย่างไม่ใส่ใจ “ขอบคุณพี่ๆมากนะครับ ผมสนุกและมีความสุขมากๆเลย” ผมบอกตามความรู้สึกจริง
“ยังไงก็ต้องเจอกันบ่อยๆนะ นทกลับไปพี่สองคนคงเหงา” พี่ดินทำหน้าเศร้า
“ใช่ วันหยุดอยู่บ้านสองคนเล่นแต่เกมส์ก็เบื่อๆ” พี่ไฟหงอยเลย
“แล้วเพื่อนๆพี่ละครับ” ผมถามอย่างใส่ใจ
“พวกนั้นมันก็มาเล่นกับเราบ่อยๆนะ แต่เสาร์อาทิตย์มันไม่ค่อยว่างส่วนมากติดแฟนกันน่ะ” พี่ไฟยิ้ม
“แล้วส่วนมากก็ไม่พาเพื่อนมาบ้านหรอก มันวุ่นวายน่ะ” พี่ดินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“หมายถึงจะไปเที่ยวข้างนอกมากกว่าใช่ไหมครับ” พี่สองคนก็พยักหน้า “งั้นวันหยุดยาวพี่ๆก็ไปเที่ยวหาผมก็ได้นะครับ”(ยิ้ม) “หรือถ้าเสาร์อาทิตย์อยู่บ้านเหงาๆ พี่ก็โทรมาคุยเล่นกับผมก็ได้นะ” (ยิ้ม)
“อะแฮ่ม!” ไอสิงโตมองขวาง ผมก็ไม่สนใจ
“ได้เหรอ!” พี่ดินยิ้ม ผมพยักหน้า
“เอาโทรศัพท์นทมาสิ” พี่ไฟพูด ผมก็ยื่นให้
พี่เขาก็เอาไปพิมพ์เบอร์ยิงเข้าอะไรของเขาไป ไอสิงโตก็ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆผม พอทำอะไรเสร็จก็คุยกันนิดหน่อย ก็พากันขึ้นรถ น้าเขาก็ไปด้วย ระหว่างทางก็คุยกันมากมาย  จนถึงสนามบินพี่ทั้งสองแล้วก็น้าไอสิงโตก็ลงมาส่งด้วย.....
“สัญญานะนทว่าจะมาหากัน” พี่ไฟยกนิ้วก้อยขึ้นมา
“สัญญานะถ้าพี่ไปหา เราจะเที่ยวและเล่นด้วยกัน” พี่ดินยกนิ้วก้อยขึ้นมา
“สัญญาครับ” ผมยิ้มบานแล้วเอานิ้วก้อยทั้งมือซ้ายและขวาเกี่ยวก้อยกับพี่เขา
“นี่คือลืมผมแล้วใช่ไหม?” ไอสิงโตถามอย่างน้อยใจ
“ไม่ลืมๆไอน้อง” พี่ดินและพี่ไฟก็ เดินไปกอดไอสิงโต
แล้วก็หันมากอดผมด้วย ผมก็ตกใจไปนิดหน่อย แต่ก็กอดตอบ เราร่ำรากันสักพักก็พากันเข้าประตูไปรอ พวกพี่ๆกับน้าเขาก็กลับไปแล้ว...........
7
Boy's love story / Re: ไดอารี่ ของเด็กหนุ่มผู้มากรัก
« กระทู้ล่าสุด โดย Mr.hasey14 เมื่อ 24-09-2022 18:02:28  »
“ร้ายสุดๆ ร้ายเกินไปแล้ว” ผมพูดเสียงสั่น สั่นเพราะโกรธมาก
“แล้วแม่งก็จัดแจงทุกอย่างเลย ทั้งเรื่องโทรศัพท์แล้วก็อะไรต่างๆ แถมยังแยกกูกับมึงแบบไม่ให้เจอกันได้เลย ไปจ้างเด็กแถวบ้านเราให้ดูกูอีกเนี่ย!” มันพูดอย่างเครียดๆ
“แล้วพี่อ๊อฟจะทำยังไง รูปกับคลิปนั่น ไล่ออกสถานเดียวเลยนะเว้ย!” ผมพูดอย่างเป็นห่วงมัน เรื่องใหญ่อยู่นะ
“ก็เนี่ยแหละ กูถึงได้ขอเวลามึง มันยากตรงที่กูไม่รู้ว่ามันเซฟไว้ในไหนบ้าง อีกอย่างที่กูก็ไม่อยากให้มึงยุ่งก็กลัวมึงจะซวยไปด้วย เพราะมึงยิ่งใจร้อนอยู่ด้วย” ผมว่ามันก็จริง
“ขะ....เข้าใจแล้วพี่อ๊อฟ” คิดแล้วก็รู้สึกผิด “แล้วคืนนั้นเพื่อนพี่อ๊อฟไม่อยู่เหรอ” ผมถามอย่างสงสัย
“ไอนี่แหละเป็นคนถ่ายคลิปกับรูป มันโดนขู่เหมือนกัน” มันพูดอย่างหงุดหงิด
ผมเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว ยัยอิงฟ้ามันร้ายลึกนักนะ คอยดูเถอะผมจะเอาคืนให้มันอับอายจนไม่มีหน้าให้เดินในโรงเรียนเลย......
“พี่อ๊อฟ อย่าเครียดนะรู้เปล่า” ผมบอกมันอย่างเป็นห่วง
“ตอนแรกเครียดมาก กลัวมึงไม่เข้าใจ แต่พอมึงเข้าใจก็โอเค” มันพูดอย่างกังวล
“พี่อ๊อฟก็ทำตัวปกติไปนะ กลับไปผมจะไปช่วยเคลียล์เอง” ผมพูดแบบจริงจัง
“ไม่ได้นะ! กูไม่อยากให้มึงมีปัญหา!”
“พี่อ๊อฟพูดเหมือนไม่รู้จักผมเลยนะ ผมเอาตัวรอดได้อยุ่แล้ว อีกอย่างพี่อ๊อฟตามไม่ทันมันหรอก ต้องงูเห่าเหมือนกันสิมันถึงจะสู้กันได้!” ผมกัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง
“กูรู้ว่ามึงทำได้นะนท แต่กูกลัวป๊าจะไม่ไว้ใจกู” มันดูกังวลมากเลยสินะ
“ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ทุกคนจะเข้าใจพี่อ๊อฟโดยเฉพาะผม และทำอย่างที่บอกทำตัวปกติไป ผมกลับไปจะไปช่วย” พูดอย่างใจเย็น ตอนนี้ก็ทำให้อิงฟ้ามันหลงระเริงจนตายใจไปก่อนแล้วกัน และหลังจากนั้นจะตีมันให้หัวแบะเลย อีงูเห่าฝึกหัด!
“กะ...ก็ได้ แต่ถ้ามันทำให้มึงเดือดร้อนกูไม่ให้มึงทำนะนท” มันพูดเสียงกังวลมาก
“อย่าได้กลัว ถึงจะเดือดร้อนก็เพื่อพี่อ๊อฟนะ” ผมเสียงหวาน
“มึงแม่งเป็นสะแบบนี้ จะไม่ให้กูรักได้ยังไง” ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า
“อื้ม! อย่าเครียดล่ะ ทำตามที่บอกนะ ทำตัวปกติไปไม่ต้องพยายามอะไรแล้ว เพราะต่อจากนี้นทจะจัดการเอง” ผมพูดอย่างจริงจัง
“อืมๆ”
จริงๆก็ยังไม่รู้วิธี ก็เอาไว้ก่อน ค่อยคิดๆไป คุยกันไปสักพักก็วางไปเพราะยัยอิงฟ้าโทรตามแฟนชาวบ้านแล้ว น่าตบจริงๆ เรื่องนี้ค่อนข้างยากนะ เพราะดูเหมือนมันจะคิดไว้หมดแล้ว ถ้าผมไปยุ่งมันก็จะโทษผม ถ้าพี่อ๊อฟไม่ทำตามมันมันก็จะแฉพร้อมบอกว่าผมบังคับอีก อีนี่มันดักไว้หมด เก่งนักนะเป็นผมไม่กล้าทำนะวิธีนี้ เฮ้อ!
ไอสิงโตก็คุยกับใครไม่รู้ในบ้านเสียงดังเชียว ผมก็เดินเข้าไปหา มีผู้ชายน่าจะรุ่นพี่มั้ง 2 คนหน้าเหมือนกันด้วย แล้วก็น้ามันกับสิงโต พอไอสิงโตเห็นผมก็แนะนำนิดหน่อย แล้วก็นั่งคุยกัน ผู้ชาย 2 คนนี้ อยู่ม.5กันทั้งสองเป็นฝาแฝด หน้าตาดีเชียว เป็นลูกพี่ลูกน้องไอสิงโต ชื่อดิน กับ ไฟ เขาก็ดูพูดสนุกดี ไม่ได้ทำให้ผมเกร็งแต่อย่างใด.....
“คุยกับใครตั้งนานวะ กูไปตามมึง 2 รอบแหนะเห็นว่าคุยอยู่เลยไม่อยากกวน” สิงโตหันมาถามกับผม
“กะ...ก็พี่โน๊ต บ่นยาวเลย” ผมพูดมันก็พยักหน้าเข้าใจ
เราก็คุยกันไป สักพักก็ไปห้องพักก็เอาของเข้าไปเก็บ นี่ยังไม่เที่ยงเลย แล้วก็หิวมากด้วย ก็คือมัวแต่โม้กัน....
“เออมึงกูหิวแล้ววะ ลงไปหาอะไรกินกันเถอะ”  อยู่ๆไอสิงโตก็พูดขึ้น
“เพิ่งรู้เหรอ” ผมพูดประชดมัน จริงๆจะพูดตั้งแต่นั่งคุยกันแล้วแต่เกรงใจ
แล้วมันก็พาผมลงไปหาอะไรกิน ก็มีแม่บ้านทำให้ก็นั่งกินกันไป กินไปเยอะเลย เพราะหิวมาก และเสียพลังงานไปเยอะ ตั้งแต่เมื่อคืน กินจนจุก....
“พี่ดินกับพี่ไฟไปด้วยนะ” อยู่ๆไอสิงโตก็พูดขึ้นมา
“ไปไหน?” ผมมองอย่างสงสัย
“งานการ์ตูน แล้วก็อย่าได้คิดไปเหล่ใครละ เมื่อกี้กูเห็นนะมองพี่ดินกับพี่ไฟตาเป็นมันเลย” มันพูดแบบจริงจังมาก
“กูแค่กำลังแยก ว่าคนไหนพี่ดินคนไหนพี่ไฟ เหมือนกันอย่างนั้นกูก็คุยลำบากนะ” ผมพูดแบบนิ่งๆ ก็มันจริงนะ แทบจะไม่ต่างกันเท่าไหร่เลยทั้งหน้าตาและนิสัย
“เอาน่าเดี๋ยวก็รู้เองแหละ”
ผมก็คุยกับมันนิดหน่อยพอกินเสร็จเรียบร้อยก็ไปนอนเล่น กินแล้วก็นอน55 เราจะไปงานช่วงบ่ายๆหน่อย ไอสิงโตบอกไปช่วงนี้คนเยอะขี้เกียจไปต่อแถว ผมก็แล้วแต่ ไม่ได้อยากได้อะไรพิเศษอยู่แล้ว พอถึงเวลาไปก็ไปกัน ไปเอ่อเอิ่ม!.....
“จริงๆเรานั่งรถไปกันเองก็ได้นะ ไม่จำเป็นต้องเอารถไปหรอก” ผมกระซิบบอกไอสิงโต
“พี่ดินกับพี่ไฟเขาไม่ชอบนั่งรถโดยสารแบบนั้น” มันกระซิบผมก็พยักหน้า ดูก็รู้คุณชายสุดๆ ตระกูลนี้ ดงผู้ดีแล้ว1
ก็พากันไป ก็คุยกันไปผมก็นั่งดูจำไม่ได้สักทีคนไหนดิคนไหนไฟก็จ้องพวกพี่เขาแบบนั้นแหละ หาจุดสังเกตุ และก็เจอ พี่ไฟจะมีไฝตรงติ่งหู พี่ดินไม่มีแค่นี้เอง จะคุยกับใครก็มองหูแล้วกัน อ้ออีกอย่างคงเสื้อผ้าคนละสีสินะ ผมก็คุยไป มันก็ได้ผลจริงๆ พอไปถึงคนก็ยังเยอะอยู่ดี อะไรก็ไม่รู้ เราก็พากันเดินไปทางคนที่มีตั๋ว วีไอพี? ก็เข้าได้เลยไม่ต้องต่อแถว พอเข้าไปไอสิงโตก็เริ่มแล้ว......
“นทจับมือ” มันยื่นมือมาให้ผม “คนเยอะนทเดี๋ยวหลง!” มันทำเสียงดุอีกนะ ผมก็ยื่นๆให้มันจับไป
“มึงไม่อายเหรอวะ?” ผมหันไปถามมัน
“ไม่อาย ถึงมึงอายมึงก็ต้องทนแล้ว” มันยักคิ้วกวนตีนอีก จริงๆผมไม่ได้อายนะ กลัวมันอายนั่นแหละ แต่ถ้ามันคิดแบบนี้ก็แล้วแต่มันไป
“มึงจะมาซื้ออะไรวะ?” ผมถามอย่างสงสัย
เพราะงานนี่มีแต่โมเดลและฟิกเกอร์แล้วก็เกมส์ คอสเพลย์ก็เยอะ ผมไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่ก็ดูได้ ผมชอบอ่านหนังสือการ์ตูนกับนิยายแปลมากกว่า พวกนี้ไม่ค่อยเท่าไหร่......
“โมเดลไง ขาดอีกไม่กี่ตัวก็ครบเซ็ทแล้ว” มันยิ้มอย่างดีใจ
“มึงกูว่ามือกูลื่นเพราะเหงื่อมือออกแล้ว” ผมบอกมันอย่างเกรงใจ
“อื้ม” มันหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดในมือให้ผม ผมก็มองแบบอึ้งๆ “มีอะไรก็บอกกูพร้อมทำให้” ยิ้ม ไอนี่มันจะดีเกินไปแล้ว พร้อมตลอดเวลาเลย
ผมก็เดินไป พี่ดินกับพี่ไฟก็เดินนำหน้า....
“มีอะไรที่เป็นของฝากได้ไหมนะ? เอาไปฝากเพื่อนๆหน่อย เดี๋ยวพวกมันจะงอนกัน” ผมพูดอย่างไม่จริงจัง แล้วก็หันซ้ายขวามองดูร้านต่างๆ
“ได้ พวงกุญแจฟิกเกอร์ไหม แบบนั้นอะ” ชี้ให้ผมดูเป็นการ์ตูโจรสลัดชื่อดัง แต่..
“เอิ่ม! ตัวแค่นั้นตัวละ220แล้วนะมึงแพงไปไหน” ของฝากแพงขนาดนั้นไม่ไหว ตัวละ220เพื่อน10คน จนกันพอดี มันไม่สมเหตุสมผล ตัวนึงเท่านิ้วโป้ง จะแพงอะไร ถ้าเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่ก็ว่าไปอย่าง
“อยากได้กี่ตัวไปหยิบ” มันดึงผมเข้าร้าน ผมละหน่ายจริงๆมากับเสี่ยเนี่ย
“เออแปปๆขอโทรหาเพื่อนๆก่อน” ต้องถามพวกมันก่อน ว่าชอบอะไรจะได้ซื้อไปถูก ซื้อคละไปเดี๋ยวไปตีกันอีก “เออมึงก็โทรถามพวกไอโค้กด้วย” มันก็พยักหน้าแล้วก็ปล่อยมือจากผมไปเอาโทรศัพท์ขึ้นมากด
ผมกับไอสิงโตก็คุยโทรศัพท์กับเพื่อนๆไปด้วยพอพวกมันแต่ละคนรู้นะ ทั้งบ่นทั้งด่าเพราะพวกมันก็อยากมากัน ผมก็แถไปทั่ว แล้วเลือกตัวที่มันอยากได้ไปด้วย ไอห่ามินเรื่องเยอะอีกนะจะเอากบเคโรโระ เอาจริงก็ต้องไปเดินวน มันหมดยุคกบไปแล้วไม่ใช่เรอะ มันจะย้อนยุคหรือยังไง ไอนัทก็จะเอานารูโตะ เรื่องเยอะกันชิบ กว่าจะเสร็จ แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะซื้อไปให้พี่อ๊อฟด้วยนะ มาจากการ์ตูนหรือเกมส์ก็ไม่รู้ เป็นเหมือนเด็กผู้ชายมือข้างนึงถือพู่กัน อีกข้างถือถาดสีน่ารักเชียว น่าจะเหมาะกับพี่อ๊อฟพอผมจะจ่ายไอสิงโตก็ไม่ยอมอีก เถียงกันจนผมยอม เพราะผมยื่นตังให้พี่เขาแล้วมั้นก็เอามายัดคืนผมอีกไอสิงโตก็จ่ายไป ไอนี่ซื้อไปเผื่อใครอีกไม่รู้เยอะแยะ เอามันว่ารวยนักนิ......
“แล้วมึงอยากได้อะไรนท” มันหันถามอย่างจริงจัง
“ไม่อะ กูว่ามันแพงไปหน่อย ถ้าป๊ารู้ว่ากูมาซื้อของพวกนี้ กูโดนด่าพอดี” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ เพราะว่ามันแพงจริงๆ555
“งั้นไปเดินดูกัน” มันก็เดินจูงผมไปนู่นไปนี่ กลายเป็นว่าพี่ดินกับพี่ไฟได้เดินตามแล้วทีนี้
“สิงโต พวกเราอยากไปดูตรงโซนเกมส์ ไปกัน” พี่ไฟพูดขึ้นพร้อมดึงแขนเสื้อไอสิงโต
ก็พากันไป พูดคุยกันไปด้วยสนุกสนานเฮฮากันไป ไอสิงโตซื้อโมเดลหมดไปเป็นหลายหมื่นแค่ของมันยังไม่รวมของฝากเพื่อน พี่ๆเขาก็ได้แผ่นเกมส์กับอุปกรณ์เสริมเกมส์เยอะแยะไปหมด และผมที่ไม่ได้ซื้ออะไร ผมไม่ค่อยอิน เล่นได้แต่ไม่ได้บ้าคลั่งเหมือนพวกนี้....
“นทไม่ซื้ออะไรเหรอ?” พี่ดินหันมาถามผม
“ไม่รู้จะเอาอะไรอะพี่” ผมตอบด้วยรอยยิ้ม
“นี่ไหม เหมาะกับนทดีนะ” พี่ไฟชี้ไปทางตุ๊กตา? ตุ๊กตาโลมา มันเหมาะยังไง
“เหมาะตรงไหนเนี่ย!” ผมยิ้มแล้วเดินเข้าไปดู ก็แค่ตุ๊กตาเหมือนตัวละครในเกมส์ มันน่ารักดี แต่ก็งั้นๆ ทั่วไป
“เดี๋ยวกูมานะ” ไอสิงโตหันมาบอก ผมก็พยักหน้า แล้วมันก็เดินไป
“เอาเปล่าเดี๋ยวพี่ซื้อให้” พี่ไฟพูดอย่างใจดี
“จะดีเหรอพี่ เอาไปก็คงเอาไปตั้งโชว์” ผมกับตุ๊กตาคือเป็นอะไรที่ไม่ถูกกันสักเท่าไหร่ มันดูแค่น่ารัก เอามาเล่นไม่ได้หรอกแค่โชว์ ผมไม่ใช่เด็กผู้หญิงสักหน่อย
“ไม่อยากได้อะไรเลยเหรอ?” พี่ดินถามอยากสงสัย
“ไม่นะพี่ ผมไม่ค่อยชอบอะไรแนวนี้สักเท่าไหร่” ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ ถ้ามันมีการ์ตูนที่ผมชอบก็ว่าไปอย่าง ผมเดินทั่วแล้วก็ไม่เห็น คงไม่มีหรอก
“แล้วนทชอบทำอะไร” พี่ดินถามอย่างสงสัย
“ชอบอ่านหนังสือครับ” อ่านหนังสือก็เพลินดี หนังสือไร้สาระนะ ไม่ใช่หนังสือเรียน
“งั้นแปปนะ” พี่ไฟพูดแล้วยิ้ม แล้วก็ลากพี่ดินไปไหนไม่รู้ ผมได้ยืนอยู่คนเดียวเลย
ไอสิงโตก็ไปนานจริงๆ พี่ดินกับพี่ไฟก็ดูเหมือนจะรักกันดีความคิดเขาดูเชื่อมกันดี รอไปสักพักไอสิงโตก็มา....
“อะนี่!” มันยิ้มบานแล้วยื่นกล่องฟิกเกอร์ดิเอเวนเจอร์เป็นเซ็ตให้ผม ผมก็มอง “กูเห็นผ้าปูที่นอนมึงเป็นไอตัวพวกนี่คิดว่าน่าจะชอบ ไอโมเดลการ์ตูนที่มึงอยากได้มันไม่มีในงานนี้กูถามเขาแล้ว” มันพูดไปยิ้มไป มันก็ดู..ใส่ใจดีเนอะ
“ขอบใจวะ มึงอยากได้อะไรหรือเปล่ากูจะได้ซื้อให้บ้าง” ผมพูดอย่างดีใจ จริงๆไม่ชอบไอพวกนี้สักเท่าไหร่ แค่ลายบนผ้าปูที่นอน ป๊านั่นแหละซื้อให้ ผมไม่ได้เลือกของพวกนั้นด้วยซ้ำ แต่ก็ดีใจที่มันจดจำรายละเอียดของผมมากว่า
“ไม่อยากได้อะไร แค่มีมึงก็พอแล้ว” ไอสิงโตพูดด้วยสายตาลึกซึ้ง เอาจริงๆผมจะอ้วก แต่ต้องเขินมากกว่าเพราะมันส่งสายตาซึ้งมาให้ ไอสิงโตมันร้าย ทำผมหวั่นไหวจริงๆ
“ไอบ้า!” ผมรู้สึกร้านผ่าวที่หน้า
แล้วมันก็แซวผมอย่างนั้นแหละ จนพี่ดินกับพี่ไฟมา....
“นี่น่าจะเหมาะกับนทนะ” พี่ไฟพูด แล้วพี่ดินยื่นโมเดล!เด็กผู้ชายนอนอ่านหนังสือมาให้ผม น่ารักมากเลย น่าจะมาจากเกมส์หรือเปล่าไม่รู้
“ชอบไหม” พี่ดินพูดขึ้น
“ชะ...ชอบครับ ขอบคุณครับ พี่ๆอยากได้อะไรไหม ผมไม่รู้จะซื้ออะไรตอบแทนเลย...” ผมพูดอย่างเกรงใจ
“ตอบแทนแค่.....ไปเล่นน้ำด้วยกันไง” พี่ดินพูดขึ้น ผมทำหน้าสงสัย
“สวนน้ำที่ไหนดี นทอยากไปที่ไหน?” พี่ไฟถามอย่างดีใจ
“อะ...เอ่อ ผมว่ายน้ำไม่เป็นนะครับ” ผมยิ้มอ่อนส่งไป
“อ้าว!เหรอ? งั้นไปดรีมเวิร์ดไหม” พี่ดินก็ยังพยายาม
“ไม่ต้องลำบากพาผมไปก็ได้นะพี่ ผมเกรงใจนะครับ” ผมยิ้ม จริงๆเครื่องเล่นพวกนั้นผมเล่นไม่ได้มาก เป็นโรคกลัวเครื่องเล่นหวาดเสียว เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ นอกจากคนในครอบครัว โรคปอดแหกนั่นเอง
“ไม่ลำบากเลยนะเห็นนทคุยสนุกดี อยากพาไปเที่ยว” พี่ไฟเอ่ยขึ้น
“ผมว่าให้นทเลือกดีกว่าว่าจะไปไหน” ไอสิงโตพูดแล้วยิ้มให้ผม พี่ทั้งสองก็พยักหน้า
“อะ..เอ่อ” โยนมาได้นะมึงไอสิงโต คิดหนักเลยสิ สวนน้ำว่ายน้ำไม่เป็นไปกับพวกเขาเดี๋ยวก็กร่อยอีก ไปสวนสนุกกร่อยหนักกว่าเดิมผมคงแค่ไปนั่งดูเพราะไม่เล่นแน่นอน “ละ...แล้วพี่อยากไปไหนกัน สิงโตอยากไปไหน” ผมหันไปถามด้วยความที่คิดไม่ออก
“จริงๆพี่อยากพาไปหัวหินนะ แต่เสียดายกลับพรุ่งนี้กันแล้ว งั้นไปเล่นน้ำกันนะ สวนน้ำที่มีเครื่องเล่นเยอะๆน้ำไม่ลึกหรอก” พี่ไฟเสนออีกครั้ง(ยิ้ม)
“ใช่ก็ดีนะไปไหม” พี่ดินเสริม
“กะ..ก็ได้ครับ” ผมยิ้ม ก็ดี หวังว่าคงไม่ลึกอย่างที่พี่เขาบอกนะ
“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า กูไม่ปล่อยให้มึงจมหรอก” ไอสิงโตกระซิบบอก ผมก็หันไปยิ้ม
แล้วเราก็เดินอีกนิดหน่อยก็พากันออกจากงาน พวกพี่ๆเขาก็พาไปเดินห้าง ห้างอีกแล้ว เบื่อจริงๆ! ก็เดินไปไปหาขนมกินกัน เป็นร้านเอ่อ....ร้านขนมหวาน หวานจริงๆสีชมพูดทั้งร้านเลย เราก็สั่งกันไป เอาจริงๆก็อึดอัดเล็กน้อย คือพวกเขาถูกเลี้ยงดูมาแบบหรูหรากัน ไอร้านนี้ขนมบ้าอะไรชิ้นนิดเดียว500กว่าบาท ก็สั่งๆไป ให้ไอเสี่ยมันเลี้ยงเลย พาเข้าแต่ร้านแพงๆดีนัก.....
8
Boy's love story / Re: ไดอารี่ ของเด็กหนุ่มผู้มากรัก
« กระทู้ล่าสุด โดย Mr.hasey14 เมื่อ 24-09-2022 18:01:48  »
“โทรมาถี่เกินไปม้าง! เย็นนี้ก็เจอกันนะ” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ความสุขของกูนี่เนอะ” มันทำเสียงกวนๆ
“กินข้าวยังมึง” ผมถามอย่างเป็นห่วง
“กินแล้ว มึงก็กินแล้วกูรู้” ไอนี่มันกวนตีนจริง
ผมก็คุยกับมันไปสักพักมันก็วาง ไอนี่มันก็โทรมาได้ตรงเวลาตลอด หรืออาจจะเพราะไปมินคอยบอกก็แล้วแต่ จนเลิกเรียนผมก็กลับบ้านไปเตรียมของ เรื่องจะไปเที่ยวมีที่บ้าน ผม พี่อ๊อฟแค่นั้นที่รู้เพื่อนๆไม่รู้ ไอสิงโตบอกไม่ให้บอก ผมกลัวพวกมันมารู้ทีหลังแล้วจะโกรธผมเอาน่ะสิ แต่เอาเถอะไปผ่อนคลายบ้างก็ดี เตรียมของเสร็จก็โทรหาไอสิงโตให้มันมารับ พี่โน๊ตก็ย้ำนู่นย้ำนี่ไม่หยุดตั้งแต่ผมกลับมาเก็บของ ผมก็รับทราบอย่างเดียว ป๊าก็ฝากฝังผมกับไอสิงโต รายนั้นก็ดูเหมือนจะเต็มใจเหลือเกิน ร่ำรากันสักพักไอสิงโตก็พาไปบ้าน ระหว่างทางมันพูดมากเหลือเกิน ทำอย่างกับคนไม่เคยได้คุยกันงั้นแหละ พอถึงบ้านมัน พ่อแม่มันก็ชวนกินข้าวก่อนกินเสร็จก็ขึ้นห้องนอนมัน ตอนแรกน้องซินให้ผมอยู่เล่นด้วยก่อน แต่ไม่รู้ไอสิงโตไปพูดอะไรน้องซินเดินหน้าจ๋อยไปเลย....
“มึงไปพูดอะไรกับน้องซินวะ?” ผมถามขณะเดินขึ้นไปบนห้องมัน
“อย่าใส่ใจเลยมึง!” ยิ้ม ผมก็เบื่อจะถามแล้ว ถ้าถามอีกมันก็คงไม่บอกคงแถไปทั่วเหมือนเดิม
พอเข้าห้องมันไปผมก็เอากระเป๋าไปวางแล้วก็เตรียมของอาบน้ำแต่....
“อาบด้วยกันนะ!” มันยิ้มร่าเริง เหมือนเป็นโอกาสที่มันรอมานานแล้วอะไรทำนองนั้น
“เอาดิ” ผมก็ยิ้มอย่างจำยอม ขี้เกียจจะมาถกเถียงเล่นตัว
ไอสิงโตก็เข้าห้องน้ำไป ผมก็เตรียมถอดเสื้อผ้าใส่บ๊อกเซอร์เตรียมของเข้าห้องน้ำไป เอิ่ม! มันเปลือยเลยครับ ผมอายนะเนี่ย แต่ก่อนไม่นะ แต่หลังจากวันนั้นผมก็รู้สึกแปลกๆไปน่ะสิ.....
“ใส่เกงมาไม? ไหนว่าเพื่อนรักอาบน้ำด้วยกันไม่อายไง” มันทำหน้าไม่พอใจ
“ตอนนี้มึงเป็นแฟนน้อยนะเว้ย!” มันทำหน้าโหด “อะ...เออๆ ถอดก็ได้วะ!” ผมไม่น่าพูดแบบนั้นเลย
“โห! คิดถึงร่างกายมึงจัง” สวมกอดขณะผมกำลังก้มถอดกางเกง ไอนั้นมันทิ่มก้นผม ผมเด้งตัวขึ้นมาเลย สถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจ
“แค่อาบน้ำนะเว้ย! อย่าเกินเลย” ผมหันไปชี้หน้ามัน
“อะไรวะ!” ทำหน้าเป็นตีนแล้วก็ปล่อยผม
จริงๆจะทำก็ได้เพราะผมก็ว้อนนะ5555 พักหลังมานี่ไม่รู้เป็นอะไร ผมมีอารมณ์ทางเพศค่อนข้างจะบ่อย อาจจะเพราะผมกำลังโตขึ้นหรือเปล่าไม่แน่ใจ ผมถามพี่โน๊ตพี่เข้าก็บอกผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ เอิ่ม! ก็อย่าไปใส่ใจเลยเนอะ555 ผมอาบน้ำกับมันไปพอเสร็จก็ออกมาแต่งตัว ไอสิงโตนี่ก็ตลอด ขอให้ได้โดนตัวผมเหอะไอนี่นิ....
“กูงอนมึงแล้วนท” มันเดินไปล้มตัวนอนบนเตียง
“เรื่องอะไรวะ” ผมนั่งข้างๆมัน มันเด้งตัวขึ้นมา
“มึงไม่ทำกับกูจริงๆเหรอ” มันพูดแบบจริงจัง แต่ผมนี่สิอายจนแทบจะเอาหัวมุดกำแพง
“อะ...เอ่อ มะ...มึงอยากจริงๆเหรอ” ผมถาม มันพยักหน้ารัว ผมก็พอรู้ ก็ตอนอาบน้ำของมันชี้ฟูขนาดนั้น “มึงว่ามันจะดีเหรอวะ มึงก็รู้นิกูกับพี่อ๊อฟ...” ผมหันหน้าหนีมัน
“บอกแล้วไงว่ากูไม่สน จะแฟนน้อยชู้เพื่อนรักกูเป็นหมด” มันจับมือผม
“เออๆ คิดงั้นก็ดี” ผมยิ้มอ่อนส่งไป จริงๆผมก็อยากทำนะ หุ่นไอสิงโตนี่ทำผมมีอารมณ์ได้ง่ายๆเลย บ้าชะมัด
“งั้น” มันโน้มหน้ามาเอาหน้าผากมันชนกับหน้าผากผม “ทำนะ” เราสบตากัน มันก็ค่อยๆจูบลงมา
และหลังจากนั้นกิจกรรมบนเตียงก็เริ่มขึ้น ผมไม่น่าใส่ชุดนอนเลย ไอสิงโตเร่าร้อนมาก มันดึงเสื้อผ้าผมออกได้อย่างรวดเร็ว เราประกบจูบกันอย่างเร่าร้อน ด้วยความต้องการของทั้งสอง สักพัก มันก็ผละจากจูบ แล้วเล้าโลมผมด้วยปลายลิ้น จากหูไล่ลงมาจากต้นคอ มาจนถึงยอดอก ต้องยอมรับว่ามันเก่งจนผมอ่อนระทวยไปหมด และมันก็ค่อยๆ ลงไปต่ำกว่านั้น...
“จะทำอะไร” ผมจับหัวมันไว้ ด้วยเสียงแหบ มันกำลังจะใช้ปากกับนทน้อย ผมรู้สึกอาย เพราะผมมักจะไวต่อความรู้สึกเกินไป มันไม่ได้ตอบอะไร มันก็ดำเนินกิจกรรมต่อ ผมก็ได้แต่ดิ้น ด้วยความเสียวซ่านที่วิ่งไปทั่วร่างกายผม  จนผมทนไม่ไหว ผมจับหัวมัน ให้ออกมา แล้วผมก็ปลดปล่อยออกมาในรอบแรก ไอสิงโตไม่รอช้า มันลุกขึ้นถอดเกงเกงของตัวเอง แล้วจับแท่งร้อนของมัน มาจ่อที่ปากผม ผมก็ทำให้มัน อย่างไม่รอช้า กลิ่นของไอสิงโต ทำผมรู้สึกเหมือนยิ่งต้องการมากยิ่งขึ้น ผมใช้ปากให้มันได้ไม่นาน มันก็ถอยออก...
“กูจะเริ่มแล้วนะ” ไอสิงโตมองผมด้วยสายตาเร่าร้อน มันลูบไล้น้ำที่ผมปลดปล่อยออกมาบริเวณหน้าท้อง ไปลูบแกนกายมัน เพื่อจะใช้เป็นน้ำหล่อลื่น ไม่นานมันก็จับขาของผมทั้งสองพาดไหล่ พร้อมกับกดแกนกลางของมัน เข้ามาในตัวผม ผมรู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่ยังพอทนได้ พอกดตัวลงมาแล้ว ไอสิงโตก็ค้างไว้ ยังไม่ได้ขยับเอว แต่โน้มตัวมาจูบผมอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง ผมก็ตอบสนองโดยเร็ว ไม่นาน มันก็เริ่มขยับเอว.....
“ให้กูได้ยินเสียงมึง” ไอสิงโตมันดึงมือผมที่เอามือปิดปากไว้เพราะกลัวว่าเสียงครางจะเล็ดลอดออกมาออกมาไว้ข้างตัวแล้วมันก็เร่งความเร็วขึ้น ไม่นานนักมันก็ปลดปล่อยเข้ามาในตัวผม ไอสิงโตมันร้ายกาจเกินไป ครั้งที่แล้วในห้องน้ำมันยังไม่เก่งขนาดนี้เลย ทำไมมันทำได้ดีขึ้นเหมือนไปฝึกมายังไงอย่างนั้น ผมคิดเรื่องนี้ได้ไม่นาน มันก็ลากผมเข้าไปห้องน้ำ และผมก็ต้องเป็นที่รองรับความใคร่ของมันไปจนเสร็จไปอีก 3 ยก ผมหลับคาอ่างอาบน้ำบ้านมันเลย....
เช้ามาผมก็นอนอยู่บนเตียง โดยมีแค่บอกเซอร์ที่ไอสิงโตน่าจะใส่ให้ ผมกับมันก็ลุกไปอาบน้ำด้วยความเร่งรีบ เนื่องจากตื่นสายจากกิจกรรมเมื่อคืน ทำอะไรเสร็จก็ถือกระเป๋าไปคนละใบ ขึ้นรถให้คนขับรถไปส่งข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน โดนพ่อกับแม่มันบ่นเลย หลังจากนั้นพอถึงสนามบินก็วิ่งสิ เกือบไม่ทันแหนะพอขึ้นไปแล้วก็นั่งกันอย่างโล่งใจ...
“นึกว่าจะไม่ทันแล้ว” ไอสิงโตพูดด้วยความเหนื่อย
“เออ” ผมก็หอบเลย
“หิวไหม สั่งอาหารไหม” มันถามผมอย่างเป็นห่วง
“มันแพงและได้น้อยนะมึง เดี๋ยวก็ถึงแล้วแปปเดียวอดได้” (ยิ้ม)
“ไม่ได้!” มันเสียงดังจนคนอื่นเริ่มหันมามอง “หิวก็ต้องกิน! แล้วยิ่งเมื่อคืนมึงกับกู ทะ แปะ!อุ้บ!” ผมเอามือปิดปากมันอย่างแรง คนข้างๆเขามองใหญ่แล้วเนี่ย!
“อย่ามาพูดอะไรโง่ๆในที่สาธารณะ นะเว้ย!” ผมกัดฟันพูดอย่างเหลืออด ไอเวรนี่นะ
“ก็ได้” มันหงอยไปเลย “แต่มึงต้องกินข้าวนะ กูกลัวมึงปวดท้อง” มันพูดแบบเศร้า
“ไม่เป็นอะไรอดได้เข้าใจไหม มึงก็ต้องอดด้วย นั่งแค่45นาทีเอง” ผมพูดแบบรำคาญ มันก็พยักหน้าด้วยความจำยอม
แล้วมันก็นั่งหงอยได้ไม่ถึง 5 นาทีก็กลับมาชวนผมคุยนู่นคุยนี่ ผมเกรงใจคนข้างๆจริงๆ เขานั่งกันเงียบๆมันก็พูดมากเหลือเกิน ผมก็อือเออออไปกับมัน พอเครื่องลงเราก็พากันไปหาน้าไอสิงโตที่ประตูทางออก เขามารอรับแล้ว โอ้โห! เอาแม่บ้านมาช่วยยกกระเป๋าด้วย เกินไปหรือเปล่าเนี่ย น้าสิงโตเป็นผู้หญิง ดูจะรักสิงโตมากเลย ทักทายกันยาวนานจนแทบจะลืมผม พอแนะนำผมเท่านั้นแหละ น้ามันตกใจ ผมก็ตกใจ มันบอกว่าผมเป็นแฟนน่ะสิ แทนที่จะบอกว่าเพื่อนก็ได้ ผมละหน่ายใจกับมันจริงๆ พอทักทายกันเสร็จก็พากันไปบ้านน้ามัน หลังใหญ่โตมว๊ากก รวยกันทั้งนั้นตะกูลไอสิงโตเนี่ย......
“สิงโต กูขอไปโทรหาป๊าก่อนนะ” ผมหันไปบอกมันพยักหน้าผมก็แยกมานอกบ้านเดินไปตรงสวน แล้วกดโทรศัพท์หาป๊า
ผมก็โทรหาป๊า หาแม่ หาพี่โน๊ต บอกเขาสักหน่อยจะได้ไม่ห่วงเอาจริงๆป๊ากับแม่ไม่ค่อยเท่าไหร่ พี่โน๊ตนี่ดิ กระเป๋าตังติดตัวดีๆ ระวังนู่นนะระวังนี่นะ บลาๆ เกินไปจริงๆ พอโทรหาทั้งสามคนเสร็จ ผมก็ลองโทรหาพี่อิฐครับ สักพักก็รับ.....
“พี่อิฐพี่อ๊อฟอยู่ไหม” ผมถามเสียงหวาน
“อยู่ดิ เมื่อกี้เห็นกำลังแต่งตัว มันจะไปไหนก็ไม่รู้” พี่อิฐพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ขอคุยได้เปล่า” ผมพูดนิ่งๆ
“วันนี้คุยเองเลยเหรอ? ว้า! อย่างนี้พี่ก็ไม่มีคนถามแล้วอะดิ” ก็ยังคงความขี้เล่นไว้ให้ดูน่ารักเสมอสินะพี่อิฐ
“เอาน่า เดี๋ยวพี่อ๊อฟเผลอเราเจอกันนะ อิอิ” ผมพูดทีเล่นทีจริงพี่อิฐก็หัวเราะออกมา แล้วพี่เขาก็เงียบไปได้ยินเสียงคุยกับพี่อ๊อฟนิดหน่อย....
“ฮัลโหล!” เสียงนี่ตื่นเต้นเชียว
“อื้ม! จะไปไหน” ผมถามอย่างสงสัย
“กะ...ก็...อิงฟ้าแหละ” พูดอึกอัก
“เล่าให้ฟังได้ไหม ว่ามันเป็นยังไง” ผมพูดแบบจริงจัง
“มึงฟังแล้วอย่าโกรธนะ ที่กูไม่อยากพูด ก็เพราะกลัวมึงโกรธแล้วก็ทำอะไรใจร้อน” มันพูดอย่างกังวล
“ไม่โกรธหรอกน่า มันเลยจุดนั้นมามากแล้ว” ผมพูดแบบจริงจัง
“เรื่องมันเป็นแบบนี้ คือวันศุกร์ที่แล้ว ที่กูไปทัศนศึกษา อย่างที่มึงรู้ กูก็ทำตัวปกติไปแหละอาจจะเงียบไปบ้างเพราะ...คิดถึงมึง” มันทำผมเขินนะเนี่ย “นั่นแหละทั้งวันกูก็ดูงานปกติไม่มีอะไร อิงฟ้ามันก็ทำตัวเหมือนที่มึงรู้ เกาะติดแต่กู กูก็ไม่ใส่ใจอะไร พอถึงเวลาพักก็แยกย้ายกันไปกูอาบน้ำทำอะไรเสร็จก็ขึ้นนอน คือเขาแบ่งห้องนอนห้องละสองคน เป็นโรงแรม กูนอนกับไอเฟิส แล้วมึงก็รู้เวลากูนอนชอบไม่ใส่เสื้อ” อันนี้เรื่องจริง “กูก็เหนื่อยทั้งวัน พอหลับก็หลับไปเลย กูสะดุ้งตื่นอีกทีกลางดึก อิงฟ้าก็นอนอยู่ข้างๆกู” ผมอึ้งเลย “แต่ที่ตกใจกว่านั้นคือมันไม่ได้ใส่กางเกง” ตาผมจะหลุดออกจากเบ้าแล้ว ตกใจจริงๆ
“นะ...นี่อยะ....อย่าบอกนะ!” ผมทำเสียงตกใจ
“ไม่ใช่ๆ ฟังก่อนกูไม่ได้มีอะไรกับอิงฟ้า คือหลังจากที่กูตกใจอยู่อิงฟ้าก็ตื่นขึ้นมาแล้วลุกออกมาจากผ้าห่มกูหันหน้าหนีเลย คือมึงรู้ไหมมันไม่ใส่เสื้อใน เห็นหมดเลยดีมันยังใส่กางเกงใน” ผมช็อคสิอะไรจะไร้ยางอายขนาดนี้ “แล้วมานอนกับกูได้ยังไงกูยังไม่รู้เลย แล้วกูก็ถามว่ามาทำอะไร นี่แล้วเสื้อผ้าไปไหน มันตอบว่ากูเป็นคนทำ กูจะไปทำมันได้ยังไงพอกูไปฏิเสธไปมันก็เอารูปมาให้กูดู แม่งรูปแต่ละรูป เหมือนกูกับมันเพิ่ง..กันเสร็จแล้วโดนแอบถ่ายไว้ คลิปนี่ก็เป็นคลิป....อิงฟ้ากำลังนอนกอดกัน” ผมเริ่มจะรับไม่ได้แล้วสิ อีนั่นมันจะมากไปแล้ว
“แต่อย่าเพิ่งคิดไปไกล แค่นอนกอดนะมึง ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นเลย กูเถียงกับมันไปสักพักมันก็บอกกู ว่ากูไปข่มขืนมัน กูก็เดินเข้าห้องน้ำไปสำรวจ..ของกูก็ไม่มีอะไรแน่นหนาเหมือนเดิม กูก็ไปยืนเถียงกับมันอีกจนมันคายออกมาเองว่ามันจัดฉาก พอกูบอกว่าให้เลิกยุ่งกับกู นั่นแหละปัญหา มันบอกจะเอารูปกับคลิปไปให้โรงเรียนดูแล้วบอกกว่ากูข่มขืน พอกูถามมันว่าจะเอายังไง มันก็บอกกูว่าให้เลิกกับมึงแล้วไปเป็นแฟนมัน กูบอกมันเลยว่าไม่ยอม มันก็ขู่อย่างเดียว พอกูจะแย่งโทรศัพท์มันมา แม่งก็บอกเซฟไว้หลายที่แล้ว กูขู่ว่าจะบอกให้มึงมาเคลียล์มันก็บอกว่าถ้าทำแบบนั้น มันจะบอกว่ามึงเป็นคนถ่าย และไม่พอมันบอกว่าถึงมึงไม่ยุ่งถ้ากูไม่ยอมทำตามที่มันบอกมันก็จะบอกว่ามึงบังคับให้มันทำอีก ที่กูไม่อยากให้มึงยุ่งเพราะกูไม่อยากให้มึงเดือดร้อน” ผมทั้งอึ้งทั้งอึนได้แต่ฟังมันเงียบๆ
9
Boy's love story / Re: ไดอารี่ ของเด็กหนุ่มผู้มากรัก
« กระทู้ล่าสุด โดย Mr.hasey14 เมื่อ 24-09-2022 18:01:06  »
“กะ...กูพอจะเดาออกว่าต่อจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น ถะ....ถึงจะจำไม่ได้ก็เถอะ” ผมพูดแบบอึกอัก
“กูน้อยใจนะเนี่ย ทำไมจำไม่ได้” มันทำหน้านอย
“กูจำไม่ได้จริงๆ...ขอโทษ” พูดอย่างสำนึกผิด จริงๆผมไม่รู้ว่าที่ไอสิงโตมันพูดเรื่องจริงไหม แต่นั้นจะสำคัญอะไรในเมื่อมันมีสติอยู่คนเดียว ก็เอาเถอะมันคงไม่โกหกหรอกมั้ง อีกอย่าง เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้วด้วย
“แต่รอบที่สองมึงจำได้ใช่ไหม” มันพูดถึงในห้องน้ำวันนั้น เล่นเอาหน้าผมร้อนผ่าวเลย เพราะมันเร่าร้อนจริงๆ
“พอเถอะน่า” ผมเขินจริงๆนะเนี่ย
“แล้ววันศุกร์มึงไปนอนกับกูนะ” ไอสิงโตบอกผมด้วยรอยยิ้ม
“ทำไม?” ผมถามอย่างสงสัย
“ก็วันเสาร์ตอนเช้าเราจะไปกรุงเทพฯกัน อยู่กันคนละที่เดี๋ยวจะยุ่ง” (ยิ้ม)
“ก็ได้ๆ” ผมทำหน้าคิด
“กูไม่เคยรู้สึกเบื่อเลยวะอยู่กับมึง”(ยิ้ม)
“เดี๋ยวมึงก็เบื่อกูเองแหละอย่ามาพูดให้ดูดี” ผมพูดอย่างจริงจัง เพราะคนส่วนมากที่หลงใหลผม มันก็แค่ชั่วคราว ดูอย่างพี่ไอซ์สิ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแย่
“เชื่อดิไม่เบื่อ” มันโน้มหน้ามาใกล้มากจนจมูกมันชนกับจมูกผมเลย
“รู้นะคิดอะไร” ผมถามด้วยรอยยิ้ม
“ถ้ารู้แล้วต้องทำยังไงต่อวะ” มันทำหน้าเจ้าเล่ห์
“นั่นสิทำยังไงดี” เอาจริงๆผมก็คือว้อนอะนะ5555
สิงโตมันก็จูบผมเบาๆ แกร๊ก! ผมผลักไอสิงโตให้ถอยห่างทันที....
“นททำอะไร!” พี่โน้ตเดินเข้ามาอย่างหัวเสีย ก็สภาพตอนนี้มันชวนคิดไปไกลอยู่นะ
“ปะ...เปล่า พี่โน๊ตมีอะไร” ผมถามด้วยใบหน้าไร้เดียงสา
“ไปกินข้าว” พี่โน้ตพูดแล้วมองไอสิงโตอย่างไม่พอใจ แล้วเดินออกไป
“อ่าๆ” ถึงจะยังไม่ค่อยหิวก็ต้องกินสินะ
“พี่มึงดุจังว้า” ไอสิงโตทำหน้าสยอง
“ก็มึงแหละไปกวนตีนเขาอะ” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“เออๆ กูไม่ลงไปนะมึงลงไปเลย” ไอสิงโตพูดอย่างจริงจัง
“ได้ยังไงลงมาเลยมึง!” ผมดึงตัวมันลงมาจากเตียง
มันก็ดิ้นแล้วก็ยื้อไว้ จนผมลากลงมาได้ พวกพี่เขาก็มองกัน ผมก็พาไอสิงโตไปนั่งกินข้าววันนี้คนเยอะครึกครื้นดี แต่พี่โน๊ตนั่งหน้าเป็นตูด....
“สิงโตมึงตักกับข้าวให้พี่โน๊ตบ้างดิ เอาใจเขาหน่อย” ผมหันไปกระซิปมันมันก็พยักหน้า จริงๆไม่อยากให้พี่โน๊ตมองไอสิงโตไม่ดี เพราะมันแค่กวนตีนแต่จริงๆมันเป็นคนดีเลยละ
“อย่าได้ตักมานะ!” พี่โน้ตพูดเสียงแข็ง
“พี่โน๊ต!” ผมเรียกอย่างไม่พอใจทั้งโต๊ะก็ตกอยู่ในความเงียบ
“โน๊ต! ทำตัวให้สมกับเป็นพี่หน่อยสิ!” แม่พูดเสียงดุ ป๊าก็นั่งยิ้มอย่างเดียว
“นทไม่แนะนำเพื่อนให้พี่รู้จักเหรอ” พี่โน้ตพูดนิ่งๆ
“ไอนี่ชื่อสิงโต เป็นลูกของเพื่อนป๊า ใช่ไหมป๊า” ผมโยนไปให้ป๊าเลย ป๊าถึงกับสำลัก
“อื้ม! ใช่แล้ว” ป๊าเอาแต่ยิ้ม ป๊านี่นะ
“แต่มันบอกเป็นแฟนนทนะป๊า” พี่โน้ตพูดอย่างไม่พอใจ
“เป็นอะไรก็เป็นกันไป เนอะ!” ป๊ายิ้มไปทางไอสิงโต ไอสิงโตยิ้มหน้าบาน
เราก็คุยกันไปเหมือนพี่โน๊ตจะไม่ถูกชะตากับไอสิงโตสักเท่าไหร่ ไอสิงโตก็พยายามชวนคุย แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ จนกินข้าวเสร็จผมกับมันก็ขึ้นห้อง.....
“พี่มึงเกลียดกู” มันพูดแล้วทำหน้าเศร้า
“แบบนี้แหละ” ผมยิ้มให้มัน “อย่าคิดมากมึง กูยังสนใจมึงอยู่” มันยิ้มบานเลย
“พูดจาน่ารักนะมึง” มันพูดแล้วจับมือผม
“จะกลับหรือยัง ค่ำแล้วนะ” ผมพูดอย่างเป็นห่วง
“นอนนี่ได้ไหม” มันทำหน้าหื่น
“พอเลยๆ กลับไปเถอะ” ผมบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก็ไล่มัน
เราก็คุยกันอีกนิดหน่อย ผมก็ลากไอสิงโตลงบ้าน มันก็ไม่ยอมท่าเดียว พอไปถึงหน้าบ้านก็ร่ำรากันอย่างกับจะไปตายทุกครั้งเลยไอนี่ พอมันไปผมก็กำลังจะเดินเข้าบ้านแต่.....
“นท! เดี๋ยวสิ”วิ่งมาจับมือผม จริงๆผมก็เห็นมันแล้วละว่ามาแอบดูอยู่หน้าบ้านแต่ผมทำเป็นไม่เห็นแค่นั้นเอง....
“ว่า” ผมทำหน้านิ่ง
“พาไอสิงโตเข้าบ้านทำไม!” พี่อ๊อฟพูดแบบไม่พอใจ
“ก็มันเป็นแฟนผม” ผมพูดแบบนิ่งๆ พี่อ๊อฟชะงักไปนิด
“นะ...นท แล้วกูละ ไหนบอกจะรอไง” มันกระชับมือแน่น หน้าเศร้าเกินไปนะ
“ก็ยังไม่ครบเวลารอนิ ผมจะทำอะไรก็ได้” ผมไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
“นท อย่าทำแบบนี้เลยนะ มึงไม่รักกูแล้วเหรอ” มันทำหน้าอ้อนวอน ผมก็เริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ
“รักดิ รักมากด้วย มีแต่พี่อ๊อฟนั่นแหละที่ไม่รักผม” พูดแล้วก็นอย แต่ผมก็ผิด อาจจะผิดมากกว่าพี่อ๊อฟด้วยซ้ำเรื่องสิงโต
“กูไม่เคยไม่รักมึงนะ มึงต้องเชื่อใจกูนะ” พูดแบบจริงจัง ผมพยักหน้าตอบรับนิดหน่อย ไม่อยากคิดอะไรเยอะแล้ว “แล้วไอสิงโตคืออะไร? ทำไมละนท” มันพูดอย่างน้อยใจ ผมใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้ แต่แล้วยังไง มันก็ยังไม่เคลียล์เรื่องอิงฟ้า งงไม่รู้จะรู้สึกผิดหรือรู้สึกโกรธดีแล้วเนี่ย
“แฟนชั่วคราวเท่านั้น!” ผมพูดแบบไม่ใส่ใจ ปัดๆไปก่อน พี่อ๊อฟยิ้มบานเลยทีเดียว คิดถึงยิ้มแบบนี้จัง
“รอนะนท แล้วกูจะรีบจัดการ มึงอย่าเพิ่งไปมีใจให้ใครนะ” หน้ามันน่าสงสารเกินไปแล้ว ผมพยักหน้าเป็นการตอบรับ
“พี่ก็เหมือนกันนะ ไม่ว่าจะทำอะไร ผมก็จะเชื่อใจ อย่าทำให้ผมผิดหวัง แล้วก็อย่าเศร้าให้มันมากเลยผมก็แค่ประชดพี่เพราะโกรธเท่านั้นแหละ รีบๆนะผมรออยู่” ผมลูบแก้มมันเบาๆ
ผมไม่อยากให้มันเครียดมากไป มันดูโทรม ดูไม่สดใสเหมือนช่วงก่อนเลย ผมคิดว่าแค่นี้มันคงเครียดมากพอแล้ว อีกอย่างการที่ผมมีสิงโตเข้ามาคั่นแบบนี้ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าความห่างของผมกับพี่อ๊อฟ ไอสิงโตมันจะมีอิทธิพลต่อผมมากแค่ไหน ตอนนี้ถามว่ามีไหม ผมว่าก็เฉยๆ ก็อย่างผมบอกมันออกจะเหมือนเพื่อนรักกันมากกว่า แต่กับพี่อ๊อฟเห็นผมอย่างนี้ผมโทรถามพี่อิฐทุกวัน เป็นห่วงมันใช่ย่อยที่ไหน แต่พอโทรถามทีไรพี่อิฐก็บอกปกติไม่มีอะไร ผมก็งง พอติดตามเรื่องอิงฟ้าพวกสายสืบผมก็บอกปกติ ผมว่าเรื่องนี้มันมีเงื่อนงำ แต่เอาเถอะผมจะรอจนกว่าพี่อ๊อฟจะบอกแล้วกัน....
“ขอบคุณนะ และ.....” มันประคองหน้าผมด้วยมือทั้งสอง “ถึงมึงจะเผลอไปกับใคร รู้ไว้ด้วยว่ากูจะทำให้มึงกลับมาเป็นเหมือนเดิม” มันมองด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง...
“พูดแล้วนะ ทำให้ได้ด้วย แล้วผมก็คงมีเรื่องจะต้องบอกพี่เหมือนกัน.....” ผมยิ้มอ่อนให้มัน
“กูทำใจไว้แล้ว” ยิ้ม ผมอึ้งไปนิด มันรู้อะไรหรือเปล่านะ “มีแฟนแรดขนาดนี้ไม่ทำใจก็คงได้ฆ่าตัวตายอย่างเดียว” มันพูดติดตลก ผมก็ขำนิดหน่อย
“ทำใจไว้เยอะๆละ มันอาจจะหนักนะ” ผมพูดจริงจัง
“หนักแค่ไหนก็รับได้” จริงจังเหมือนกันสินะ “ขอแค่มึงไม่ทิ้งกูก็พอ” โน้มหน้าเข้ามาหอมแก้มผม ผมว่าพี่อ๊อฟเนี่ยแหละใช่สุดแล้ว เข้าใจผมไปเสียทุกเรื่องเลย
“อื้ม ไม่ทิ้งแน่นอนสัญญา” ผมยกนิ้วก้อยขึ้นมา มันก็ยกนิ้วรับ
ถึงตอนนี้ผมยอมรับความรู้สึกตัวเองได้เลย ว่ายังไงก็พี่อ๊อฟ ไอสิงโตไม่ใช่ไม่ดีนะ ดีในแบบที่ดีเกินไปจริงๆผมรู้สึกดีกับมันนั่นคือเรื่องจริง รู้สึกชอบมันแต่ในทางกลับกันผมก็รักมันในรูปแบบเพื่อนมากกว่า แค่มันเกิดเรื่องผมก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกมัน ต่างจากพี่อ๊อฟที่ถึงจะอยู่ไหนผมก็คิดถึงและโหยหาตลอดผมเข้าใจแล้วตอนนี้ แต่อย่างที่ผมกับไอสิงโตคุยกัน ไม่ว่าสุดท้ายผมกับมันจะลงเอยแบบไหน ไม่ว่าจะเป็นแฟนน้อยต่อไปหรือจะชู้ต่อไป สุดท้ายผมก็ไม่ทิ้งมันแน่นอน เพราะถึงไม่ได้ให้ตำแหน่งคนรักกับมัน แน่นอนว่าตำแหน่งเพื่อนรักที่สุดก็คือของมัน ช่างเป็นอะไรที่ดูซับซ้อน^^  และถ้าไอสิงโตมันไม่ใจสลายทิ้งผมไป เราคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้........
ผมก็ยืนคุยสักพักพี่อ๊อฟก็กลับไป ผมก็เดินเข้าบ้าน โดนพี่โน๊ตบ่นไม่หยุด เขาไม่ชอบไอสิงโต บอกว่ามันหล่อเกินไป อาจจะเจ้าชู้ก็ได้นู่นนี่นั่น ผมก็ฟังไปเถียงบ้าง จนขึ้นบ้าน พี่โน๊ตก็ให้ไปนอนด้วยเราก็นอนคุยกันไปจนหลับ
และก็ล่วงเวลามาจนถึงวันศุกร์ วันที่ผมต้องไปนอนบ้านไอสิงโตผมก็ตื่นไปเรียนตามปกติ 3-4 วันที่ผ่านมาก็ปกติดี พี่อ๊อฟก็มาหาทุกวัน พอผมชวนเข้าบ้านก็ไม่ยอมมันบอกยังรู้สึกติดค้างอยู่ขอให้ผ่านเรื่องพวกนี้ไปก่อนแล้วกันจริงๆผมก็ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวอะไร แค่เข้าไปนั่งคุยในบ้านผมเนี่ย ผมก็เออๆออๆตามมันไปนั่นแหละ และก็ไม่ลืมที่จะบอกบอกมันว่าจะไปเที่ยวกรุงเทพฯกับไอสิงโตตอนแรกก็ไม่พอใจ มันก็ยอมให้ผมไปแบบไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ ส่วนไอสิงโตก็ชวนไปเที่ยวทุกวันผมก็ไปบ้างไม่ไปบ้างแล้วแต่อารมณ์ มันก็โทรมาคุยกับผมทุกวี่ทุกวันทุกเวลาผมก็คุยกับมันไป ก็ดีไม่ได้รู้สึกเบื่ออะไรอาจจะรำคาญบ้างเวลามันเริ่มดราม่า...
พอถึงโรงเรียนผมก็ไปนั่งเม้ากับเพื่อนๆจนถึงเวลาเข้าแถวก็ไปเข้ากันเสร็จก็ขึ้นเรียน  วันนี้วันศุกร์คาบว่างผมค่อนข้างจะเยอะเพราะครูประชุม ว่างๆก็เม้ามอยกันไปบ้างอะไรบ้าง จนอีแนนวิ่งหน้าเหมือนควายโดนเฆี่ยนมา......
“นทๆ! มึงรู้เรื่องนี้หรือเปล่าวะ แฮ่กๆ!” โห! นั่นหอบเหรออีแนน เพื่อนๆผมมองอย่างตกใจ ผมมองนิ่งๆ
“อะไรของมึง!” ผมมองอย่างรำคาญ
“ก็อิงฟ้ากับพี่อ๊อฟไงมึง” ผมหันมองอีวาสอย่างเร็ว
“ทำไม?” ผมถามแบบเก็บอาการ จริงๆก็อยากรู้
“ก็ที่พี่อ๊อฟเลิกกับมึงแล้วไปคบกับอิงฟ้า มันมีเหตุอะดิมึง” อีแนนพูด เอาจริงๆพวกมันไม่รู้กันหรอก ว่าผมยังไม่เลิก ก็เล่นไปรู้อะไรมาก็เสริมเติมแต่งกันขนาดนั้นนิเนอะ
“อะไรของมึงพูดให้รู้เรื่องดิ้ เล่าก็เล่ามาเลยอย่ามาลีลา” ปอพูดอย่างรำคาญ
“เออๆ ก็หลังจากที่พี่อ๊อฟเลิกกับมึงใช่ไหม” อีแนนนี่ก็ย้ำจังแหละนะเดี๋ยวเถอะมึง ผมมองค้อนมัน “แล้วเขาก็ไปคบกับอิงฟ้า” คบเลยเหรอ?ผมก็พยักหน้ารับรู้ “แต่กูได้ยินพวกเพื่อนๆมันพูดมามึง ว่าพี่อ๊อฟไม่ได้เต็มใจจะคบกับนาง เพราะนางอะไปแบลคเมล์พี่อ๊อฟไว้” ผมชะงักไปนิด “ยัยพิ้งมันเม้ากับเพื่อนๆกูไปได้ยินมามึง ว่าอิงฟ้ามันทำทุกอย่างเลยนะเพื่อให้พี่อ๊อฟเป็นของมัน พยายามไม่ให้มาเจอมึงอะนทกั้นทุกวิธี กูได้ข่าวว่านางแอบไปจ้างเด็กแถวบ้านมึงให้คอยดูพี่อ๊อฟด้วยนะ แม่งร้ายสัส” ผมอึ้งเลยสิ
“แล้วก็ได้ยินมาว่า ไอที่แบลคเมเป็นรูปและคลิปอะไรสักอย่างเนี่ยแหละมึง” อีวาสมันทำหน้าสงสัย
“คลิปอะไรวะ” ผมก็นั่งคิด
“เอาง่ายๆมึง สรุปพี่อ๊อฟฝืนใจคบกับอิงฟ้าเพราะอิงฟ้ามีรูปหรือคลิปไว้แบลคเมพี่อ๊อฟไง” อีมีนพูดเหมือนผมเป็นคนโง่ไม่เข้าใจเลยสรุปให้เนอะ
“พวกกูรู้แล้วอีมีน ไอนทมันหมายถึงคลิปกับรูป มันคืออะไร!” ไอมินหันไปด่าอีมีน
พวกมันก็ถกเถียงกันไป ผมว่าแล้วเรื่องมันต้องเป็นทำนองนี้ ผมอยากรู้จริงๆรูปกับคลิปนั่นมันเป็นยังไง ผมก็นั่งใช้ความคิดไป ผมว่าจะไปคุยกับพี่อ๊อฟสักหน่อย จริงๆก็อยากจะช่วยนะ แต่ผมกลัวว่ามันจะยุ่งกว่าเดิมหรือเปล่า พอคิดได้อย่างนั้น ผมก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกห้องไปเลย พวกมันก็งงกัน เพื่อนๆผมมันก็ตามมา ผมก็เดินไปที่ชมรมก็ไม่เจอ พอเดินไปที่ห้องมันก็ไม่เจอ เอ๊ะ! หรือว่าอยู่ที่ห้องยัยอิงฟ้า ผมก็เดินกลับไป จริงๆด้วย อยู่จริงๆแล้วผมจะเดินวนรอบโรงเรียนให้เหนื่อยเพื่อ? เพื่อนๆก็เดินตามมาพวกมันก็งงกัน เพราะผมไม่พูดอะไรเลย ผมก็เดินเข้าไปหาเลย....
“พี่อ๊อฟขอคุยด้วยหน่อย!” พูดเสียงแข็งมองค้อนไปที่อิงฟ้า
“อิงฟ้าไม่ให้คุย ไปกันเถอะค่ะพี่อ๊อฟ” ทำหน้าตอแหลสะไม่มี แล้วก็คล้องแขนพี่อ๊อฟจะเดินให้หลังให้ผม ผมก็จับแขนพี่อ๊อฟ “ปล่อยนะ!” มันทำไม่พอใจ
“ก็แค่ขอคุยกับแฟนเก่าไม่ได้เหรอ?” อิงฟ้ามันลังเล พี่อ๊อฟก็มองอย่างสับสน
“ถ้างั้นคุยกันก็คุยตรงนี้สิ” นางพูดอย่างไม่ยอม
“จะดีเหรออิงฟ้า บางทีมันก็อาจจะเป็นเรื่องที่ผู้หญิงไม่ควรฟังก็ได้นะ” ผมพูดกดเสียงมันเลิกลั่กนิดหน่อย
“ก็ได้! แต่ต้องตรงนี้นะ อิงฟ้าจะรอในห้องและจะดูด้วย...นี่ค่ะพี่อ๊อฟ!” พูดอย่างไม่พอใจยื่นอะไรไม่รู้ยัดใส่กระเป๋าเสื้อให้พี่อ๊อฟแล้วก็เดินตึงตังเข้าไป ก็ดีง่ายกว่าที่คิด
“ผมรู้เรื่องแล้วนะ” พี่อ๊อฟชะงักไปนิด
“ระ...รู้” มันทำหน้าโง่ ผมก็พยักหน้าประมาณว่าเรื่องมึงนั่นแหละ “คะ...ใครบอก” พูดอย่างอึกอัก แล้วเอามือกุมกระเป๋าเสื้อไว้
“ก็พวกอีแนนขี้เม้า! แล้วก็พวกเพื่อนยัยอิงฟ้ามันเอาไปเม้ากันแล้วเขาก็ได้ยินกัน” ผมพูดอย่างนิ่งๆ ผมก็ไม่ได้อยากเดินมาหามัน ถ้ายัยอิงฟ้ามันไม่บลอคเบอร์ผม ในเครื่องพี่อ๊อฟ
“อืม ก็อย่างที่มึงได้ยินมาแหละ” พี่อ๊อฟทำหน้าเครียด
“คลิปอะไรแล้วรูปอะไร” ผมถามอย่างสงสัย
“กูขอจัดการเองนะนท มึงอย่ามาเกี่ยวข้องเลยนะ!” มันทำหน้าซีเรียส
“พี่อ๊อฟ ผมอยากช่วยนะ แล้วอีกอย่างมันจะถึงเวลาที่พี่สัญญาแล้ว ผมไม่เห็นพี่จะทำอะไรเลย!” ผมพูดแบบซีเรียส
“กูไม่อยากให้มึงเดือดร้อนนท” มันขมวดคิ้วจนจะผูกเป็นโบว์ได้อยู่แล้ว
“เดือดร้อนยังไง ผมขอคำอธิบาย” ผมทำหน้าจริงจัง
“เล่าไม่ได้” มันเข้ามากระซิบ “อิงฟ้ากดโทรศัพท์ฟังเราอยู่” พูดอย่างแผ่วเบาแล้วให้ผมมองที่มือมันที่กุมกระเป๋าเสื้อไว้ ผมอึ้งเลย อีนี่มันร้ายลึกมาก กล้าดียังไงมาทำกับคนของผมขนาดนี้
“สรุปคือผมทำอะไรไม่ได้?” มันพยักหน้าอย่างลำบากใจผมก็โน้มหน้าไปกระซิบมัน “เย็นนี้ผมจะไม่อยู่แล้วนะ พี่ไหวจริงๆใช่ไหม” ผมผละออกมา มันพยักหน้า “ถ้ากลับมายังไม่เคลียล์ผมจะลุยเองแล้วนะ” มันก็ทำหน้าลำบากใจ ผมว่ามันต้องมีอะไรร้ายแรงพอควรแหละ ไม่งั้นพี่อ๊อฟมันไม่ยอมทำถึงขนาดนี้
“อยะ...อย่าเลย ปล่อยกูทำคนเดียวเถอะ!” มันฝืนยิ้มให้ผม
“ไปแล้วนะ!” ผมสงสารมันจริงๆ เกลียดยัยอิงฟ้านัก ผมทำอะไรไม่ได้เลย
แล้วผมก็เดินออกมาเพื่อนๆก็ถามกัน ดูเหมือนจะมีแต่ปอที่พอจะรู้เรื่อง จากที่เมื่อคืนมันโทรมาหาผม ผมก็เล่าให้พวกมันฟังไป แต่ผมก็พยายามจะไม่เอาไอสิงโตเข้ามาเกี่ยวข้อง ไอมินก็ลากมันเขามาเกี่ยวผมก็บ่ายเบี่ยงจะตอบไป พอพักเที่ยงเราก็ไปหาอะไรกินกัน โดยที่พวกมันก็ยังไม่เลิกพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ผมก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างตามอารมณ์ กินข้าวเสร็จขึ้นห้องไอสิงโตก็โทรมา จริงๆผมก็เล่าเรื่องพี่อ๊อฟให้มันฟังบ้างมันก็เข้าใจดี แถมยังคอยช่วยพูดให้ผมรู้สึกดีขึ้นไปอีก.....
10
Boy's love story / Re: ไดอารี่ ของเด็กหนุ่มผู้มากรัก
« กระทู้ล่าสุด โดย Mr.hasey14 เมื่อ 24-09-2022 18:00:14  »
“สงสารไอนทนะมึง ดูดิคราวแล้วพี่ไอซ์ก็ถูกพี่พลอยแย่งไป คราวนี้ก็อิงฟ้า” อีแนนทำเสียงตอแหล ผมได้ยินมันพูดกันตั้งแต่เช้า ไม่จบสักที เพื่อนๆก็พูดประมานให้ผมใจเย็นผมก็ยืนฟังอย่างใจเย็น
“ไม่รู้สิวะ กูว่าผู้ชายมันจะสู้ผู้หญิงได้เหรอวะ?” อีวาสพูดแบบทำเสียงสงสัย
“ไม่รู้สิมึง แต่ผู้ชายก็ต้องคู่กับผู้หญิงเปล่าวะ?” มีนพูดแบบจริงจังผมชะงักไปนิด
“กูว่าไอนทมันงี่เง่าเปล่าวะ เพราะดูๆแล้วจะพูดว่าแย่งก็ไม่ถูกนะถ้าพี่เขาไม่เต็มใจ”อีแพรพูดอย่างมั่นใจ
ผมก็ยืนฟังพวกมันพูดไป เหมือนตอกย้ำหลายๆอย่าง และมันก็ทำให้ผมหวั่นไหวน่ะสิ.....
“พวกมึงไม่มีเรื่องจะพูดกันหรือยังไงวะ!” ไอมินเดินเข้าไปตะคอก พวกนั้นทำเสียงตกใจ
“เออดีแต่เห่าดีแต่หอนนักนะพวกมึงนะ กูได้ยินพวกมึงพูดแต่เช้าแล้วนะ แม่งไม่จบสักที!” ปอตามไปสมทบ
“อย่าไปฟังมันนะเว้ย! พวกกูรู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง ส่วนพวกเห็บหมัดอะ ปล่อยให้มันตอดไป” ไอนัทพูด ตอนแรกพูดกับผมตอนหลังตะโกนเข้าไปในห้อง
“เข้าห้องเถอะมึง”วิวมันก็ดึงผมเข้าห้องไป ไอปอกับมินก็ยืนข่มขู่พวกนั้นอยู่หน้าห้อง พอมันเห็นผมเดินเข้ามามันก็เดินมาหา เราก็นั่งประจำที่ไป
พวกอีแนนทำหน้าไม่ถูกเลย เพื่อนๆคนอื่นๆก็มองพวกอีแนนแบบสมน้ำหน้า ชอบนินทาชาวบ้านดีนักผมก็มองมันนิ่งๆ มันก็หลบตา ผมเบื่อจะไปต่อล้อต่อเถียงกับคนพวกนี้แล้ว พวกมันไม่รู้อะไรพวกมันก็สักแต่พูดกัน ได้ยินแล้วก็บั่นทอนจิตใจ สู้ทำไม่สนใจแหละง่ายสุด ผมก็ไม่ลืมที่จะไลน์ไปบอกพี่โน๊ต พี่เขาก็โอเคตอนแรกจะไปด้วยนะ ผมบอกไม่ต้องเขาก็โอเค พี่โน๊ตนี่น่ารักเสมอต้นเสมอปลายเป็นพี่ชายที่ดีจริงๆ ตอนแรกก็กลัวว่าจะเปลี่ยนไป แต่ไม่เลย เหมือนเดิมไม่มากขึ้นหรือน้อยลง แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว จนครูเข้าก็เรียนๆกันไป พอเลิกเรียนไอสิงโตโทรมา วันนี้มันเลิกช้าพวกผมก็เลยลงไปรอมันแถวหน้าโรงเรียน ก็เจอพี่อ๊อฟขี่รถออกมายัยอิงฟ้าก็ซ้อน เห็นแล้วรำคาญลูกตาจริงๆ อิงฟ้ามันพยายามกันพี่อ๊อฟให้ห่างผมที่สุด ก็ดูออกว่ามันไม่ต้องการให้พี่อ๊อฟกับผมเจอกัน......
“ไม่เอาน่ามึงเรากำลังจะไปเที่ยวนะเว้ย!” ปอหันมาพูดอย่างใจเย็น
“อืมๆ” ผมหันไปทางอื่น
พวกมันก็ชวนผมคุยไป เราก็คุยกันสักพักพวกสิงโตก็มาก็แยกย้ายกันไปขึ้นรถ ผมก็ขึ้นกับไอสิงโต แต่....
“กอดเอวกูด้วย” มันดึงมือผมไปจับไว้ข้างหน้า
“เอิ่ม! คนมองเยอะแล้วจะไปก็รีบไป” ผมก็เร่งมัน เอาแล้วไงยังไม่ทันออกก็เริ่มแล้ว เฮ้อ! นี่ขนาดเพื่อนๆอยู่ด้วยนะ แต่เห็นแบบนี่แล้วผมว่ามันคงจะไม่แคร์แล้วละ
คือผมก็ต้องได้กอดเอวมันจริงๆ มันรั้งมือผมไว้ ผมจะเกร็งฝืนตัวไว้ก็ปวดหลัง ผมก็กอดๆไป มากกว่ากอดก็ทำมาแล้วจะไปแคร์ทำไม เล่นตัวไปก็เท่านั้น แล้วพอถึงห้างก็เอารถไปจอดแล้วก็พากันเดินเข้าห้าง จริงๆก็มีแต่ห้างเนี่ยแหละที่พากันมา ไม่มีที่ไป555 แต่ประเด็นก็คือว่า....
“นทจับมือ” ไอสิงโตยื่นมือมาหาผม ผมก็มองแบบเอิ่ม! มันก็คว้ามือผมไปจับแล้วจูงผมเดินนำไปเลย
“อะไรวะ จับไม้จับมือกันแล้วเหรอเดี๋ยวนี้” ไอมินก็ไม่จบหรอกเอาจริง
พวกมันก็แซวกันไป แล้วก็พากันเดินไปนู่นนี่ไอสิงโตก็ไม่ปล่อยมือสักที....
“มึงเดินปกติก็ได้มั้ง กูว่าเหงื่อที่มือกูมันออกเยอะมันลื่นเนี่ย” ผมดึงมือตัวเองกลับมาเช็ดที่กางเกงนักเรียน
“เออๆ ก็ได้ๆ” ยิ้ม เอาจริงๆคือมันคิดว่าเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามันใช่ไหม แบบต้องจับมือกันตลอดเวลา ต้องหวานงุ้งงิ้งกันแบบนั้นอะเหรอ
“มึงกูหิววะ หาอะไรกินเถอะ” ไอสอบอกพร้อกับทำหน้าไม่ไหว
“สอมึงไม่ได้กินข้าวเที่ยงเหรอวะ” ผมถามอย่างเป็นห่วง
“พวกกูทั้งหมดเนี่ยแหละ มันมีงานต้องเร่งทำส่งตอนเย็นทีนี้ไอสิงโตมันชวนมึงไปเที่ยวได้มันก็บอกให้เร่งทำให้เสร็จ พวกกูเลยอดแดกข้าวเที่ยงเนี่ย” ไอโค้กพูดอย่างโมโห
“จะบ่นทำไมวะ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง” ไอสิงโตพูดอย่างภูมิใจ
“ไอสิงโต ถ้ามึงทำแบบนี้อีกกูจะไม่มากับมึงแล้วนะ” ผมพูดอย่างไม่พอใจ
“อะไร! พวกมึงอะจะฟ้องทำไมวะ” ไอสิงโตหันไปว่าพวกไอโค้ก
“พอเลยๆ แล้วพวกมึงอยากกินอะไร” ผมหันไปถาม ตอนแรกมันเลิ่กลักประมานว่าอยากให้ผมเลือก “พวกมึงเลือกเลย วันนี้เสี่ยเลี้ยงนะเว้ย!” ผมพูดปัดๆไปเพราะไม่อยากให้พวกมันต้องเป็นแบบนี้เพราะผม
ก็สรุปกันว่าจะกินอาหารญี่ปุ่นกันก็พากันเข้าไป ผมกับเพื่อนก็ไม่เท่าไหร่แต่พวกไอโค้กดูจะหิวมาก น่าสงสารจริงๆ ผมก็สั่งๆกันไปไอสิงโตก็นั่งเบียดผมอยู่นั่นแหละ ผมก็ปล่อยๆมันไปพอสั่งอาหารเสร็จก็นั่งเม้ามอยไป.........
“วันนี้มึงให้กูเลี้ยงเหรอ” ไอสิงโตถามอย่างดีใจ
“ใช่” (ยิ้ม) “อะ” ผมยื่นบัตรกำนันส่วนลดที่มากินคราวที่แล้วให้มันไป จริงๆป๊าชอบให้ผมพกพวกบัตรพวกนี้ใส่กระเป๋าตังไว้เผื่อมากินจะได้ประหยัดซึ่งมันก็มีประโยชน์จริงๆ
“โอ้โห! มึงนี่พร้อมดีเนอะ” ไอสิงโตพูดขึ้น ผมก็ยิ้มตอบ
“แน่อยู่แล้ว ไม่เหมือนเสี่ยหรอก เอะอะจ่ายอย่างเดียว” ผมหยิกแก้มมัน
“แล้วถ้ากูจะซื้อ....คนข้างๆกลับบ้าน เท่าไหร่มีส่วนลดไหม” มันพูดพร้อมส่งยิ้มหวานมาให้ ผมก็มองมัน
“ไม่ต้องซื้อไม่ต้องมีส่วนลดอะไรกูก็ไปครับ” ผมพูดแบบไม่ใส่ใจอะไร
“งั้น เสาร์นี้มึงคงไม่ลืมนัดกูนะ” ยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆ ผมเอะใจไปนิดแล้วก็นึกขึ้นได้งานการ์ตูนนี่เอง
“ไม่ลืมหรอก ไปกับเสี่ยจะลืมได้ยังไง” ผมพูดอย่างอารมณ์ดี ยังไงก็จะไป เพราะผมไม่มีอะไรจะทำ ไอพี่อ๊อฟมันก็ไปเคลียล์ปัญหามัน มันคงยังไม่ได้มาหาผมง่ายๆ
“มึงนี่เวลายอมกูนี่น่ารักกว่าตอนที่คัดค้านกูอีกนะเนี่ย” ไอสิงโตพูดแล้วจับมือผม
“มึงนี่เวลาไม่ดราม่าใส่กูก็ดูน่ารักมากเหมือนกันนะ” ผมพูดด้วยรอยยิ้ม พูดประชดมัน แต่ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้าน
ผมก็นั่งคุยกับมันไป จนข้าวมาเสริฟก็จัดแจงแต่ไอสิงโตก็ยังไม่ถอยห่างผม แทบจะกินผมไปทั้งตัวแล้วมั้งไอสิงโตเนี่ย ถ้าจะใกล้ขนาดนี้............
“จีบกันเข้าไป ข้าวนะไม่ต้องแดกแล้วมั้ง!” ไอโค้กพูดอย่างกวนตีนแล้วยิ้มล้อ
“มึงมาจีบกูบ้างดิกูรอมึงอยู่นะเนี่ย!”ผมหันไปบอกไอโค้ก ไอสิงโตหันขวับไปมองไอโค้กเลย อึ้งแดกกันทั้งโต้ะ
“จะ...จีบกันไปเถอะ กูยังไม่อยากตายตอนนี้” ไอโค้กเงิบไปเลยทีเดียว
แล้วผมกับมันก็จัดแจงกินข้าวกันไป ก็กินกันไปจนมาถึงของหวานตอนแรกไอสิงโตจะพาไปกินซเวนเซ่นอีก แต่ผมว่ากินที่นี่ให้มันจบไปเลยดีกว่า ผมขี้เกียจไปหลายที่ ก็สั่งกันมา น่ากินทั้งนั้นก็โซ้ยกันไป พอเสร็จก็เช็คบิลครับ แพงโครตขนาดลดแล้วนะเนี่ย ผมก็ยื่นตังไปช่วยไอสิงโตจ่าย มันก็ไม่เอาแถมทำหน้าโหดใส่ผมอีกผมก็ยอมๆมันไป แล้วก็พากันออกมา.....
“อยากกินอะไรอีกไหม” ไอสิงโตหันมาถามอย่างใส่ใจ
“พอแล้วมั้ง มึงก็เกินไปแล้ว!” ผมพูดอย่างหมั่นไส้
“ไอนท ไอเบสอะ” ไอมินมันสะกิดผมให้หันไปดู เอิ่ม!
“ไปกันเถอะพวกมึง” ผมก็เร่งพวกมันให้เดินไป....
“นท!” นั่นไง ยังไงก็ไม่ทันมันก็วิ่งมา....
“นททำไมไม่รับสายเบสเลย” ไอเบสถามด้วยความไม่พอใจ
“ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างอะเบส” ผมพูดแบบจริงจัง
“แต่นทสัญญาแล้วนะว่าจะไปกินข้าวกับเบส” มันทำหน้าหงอย
“วันหลังเนอะนทเพิ่งไปกินข้าวกับเพื่อนๆและแฟนมา” ผมจับมือไอสิงโต ผมมองมันมันยิ้มกว้างเลย
“ไอนี่มันดียังไงอะนท! เบสบอกแล้วไงนทอยากได้อะไรจะซื้อให้ จะอะไรก็ได้ทั้งนั้น!” พูดแล้วทำหน้าเป็นตีน เพื่อนๆก็มองกัน
“คงสู้แฟนนทไม่ได้หรอกเบส ทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังสปอร์ตอีก”ผมทำเสียงตอแหล ไอเบสน่าจะโกรธ เพื่อนๆก็หัวเราะคิกคักกัน
“นท! ยังไงนทก็ต้องไปกินข้าวกับเบสนะ!” ไอเบสพูดแบบไม่พอใจ
“เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้วเบส” ผมมองแบบจริงจัง “เบสได้กินข้าวกับนทอยู่แล้ว แต่คงยังไม่ใช่ช่วงนี้นะ รอไปก่อนแล้วกัน”ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ มันก็พยักหน้ารับรู้
“ไปกันเถอะนท!” ไอสิงโตพูดแบบรำคาญ ไอเบสก็ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น พวกผมก็เดินผ่านมันไปเลย
“วันหลังมึงไม่ต้องไปพูดกับมันเยอะหรอกนะเว้ย! เสียเวลา” ไอสิงโตพูดด้วยความไม่พอใจ
“เออน่า สนุกๆอย่าซีเรียสดิ”(ยิ้ม)
ก็คุยกันไปไอสิงโตก็หน้าเป็นตูด จริงๆช่วงนี้เหมือนเป็นบ้า เพราะพี่อ๊อฟนั่นแหละทำให้ผมเป็นแบบนี้คิดไปคิดมาก็ปลง ผมก็เดินเล่นไป ก็เจอพวกไอเบสอีก ผมก็ทำเป็นมองไม่เห็น แต่พี่เต็มเดินมาหา..........
“นท! หายหัวเลยนะมึง” พี่เต็มมันก็ตลอด ทักแบบนี้ตลอด
“พี่นั่นแหละหาย” ผมยิ้ม ไอสิงโตก็จับมือผม ผมมองมันมันก็ทำหน้าไม่พอใจ
“นี่?” ชี้ไปที่สิงโตกับพวกไอโค้ก
“อ๋อพะ.....”
“แฟนนทครับ” ไอสิงโตพูดแทรกเสียงแข็ง
“โอ้โห! ร้ายนะมึง” พี่เต็มทำหน้าแซว
“อืม แล้วพวกพี่มาเดินเล่นกันเหรอ?” ผมถามอย่างไม่ใส่ใจมันก็พยักหน้า
“พี่เต็ม เดี๋ยวนี้ไม่ได้ไปเรียนเหรอ?ไม่เห็นที่โรงเรียนเลยอะ” ปอเอ่ยถามอย่างสงสัย
“เรียนดิ กูก็ไม่เห็นพวกมึงเหมือนกันแหละน่า” พี่เต็มทำหน้ากวนตีน
“เขาติดเมียมึงไม่รู้เหรอ?” ไอนัททำหน้านิ่ง
“พอเลยพวกมึงนี่ กูไปแล้ว แล้ววันหลังไปเที่ยวกัน” แล้วมันก็เดินหน้าแดงไป
พวกผมก็เดินไปกันทั่ว ไอสิงโตก็มางอนอะไรก็ไม่รู้ มือก็ไม่ปล่อย เราไปหาร้านน้ำนั่งคุยกัน.......
“เดี๋ยวนี้พวกมึงสองคนนี่? ยังไงวะ?” ไอโค้กถามอย่างสงสัย
“แฟนได้กะ อุ้บ!” ไอสิงโตพูดผมเอามือปิดปากมัน
“อย่าพูดอะไรเลอะเทอะนะเว้ย!” ผมหันไปกระซิบมัน
“ดะ...ได้อะไรมึง!” ไอมินพูดขึ้น พวกมันก็ตกใจกัน
“ได้เวลาที่จะบอกพวกมึงไง” ผมพูดพร้อมกับยิ้ม แถไปสิ
“นี่มึงสองคนเป็นแฟนกันจริงๆเหรอวะ?” ไอนัทถามอย่างไม่เชื่อ
“เออกูเป็น.....แฟนมัน” ไอสิงโตมันจะเว้นเพื่อ!
“ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?” ปอถามอย่างสงสัย
“เออ กูก็นึกว่าเทคแคร์กันตามประสาคนจีบกัน?” ไอตี๋พูดอย่างแล้วทำหน้าสงสัย
“ก็ตั้งแต่....” ผมมองไอสิงโตตาขวาง “ตั้งแต่ตอนไหนไม่สำคัญ พวกมึงรู้ไว้แค่นี้ก็พอ!” มันตอบปัดๆไป
แล้วพวกมันก็รัวคำถามมากันเลย ผมก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างแต่ไอสิงโตนี่ย่อยเลย เอาแล้วไงจับปลาสองมือแล้ว พี่อ๊อฟก็ยังอยู่แถมเพิ่มไอสิงโตเพิ่มมาด้วยอีก งานงอกแล้ว แถมเพื่อนๆก็รู้กันด้วยเรื่องไอสิงโต เครียดเลย.....
“นี่มึงเลิกกับพี่อ๊อฟแล้วเหรอวะ?” ไอปอกระซิบถามอย่างสงสัย ผมก็ส่ายหน้า “ห๊ะ! มึงจะคบซ้อนเหรอ? คราวแล้วยังดีไม่มีใครรู้นะไอนท แต่คราวนี้พวกกูรู้กันแล้วนะเว้ย!” มันมองผมอย่างตกใจ
“แล้วมึงจะให้กูทำยังไงวะ มันมีเหตุอะดิ้ และไอสิงโตมันก็ยอมรับได้กูก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน”ผมกระซิบให้ปออย่างหนักใจ
“เหตุอะไรวะ?” มันทำหน้าคิดแปปนึง... “ห๊า! อย่าบอกนะว่า!” ไอปอกระซิบใส่หูผมเสียงแหลมมาก
“อืม อย่าบอกใครนะเว้ย!”โอ้ย! เริ่มรู้กันทีละคนแล้วไงอยากบ้าตายจริงๆ
“ตอนไหนวะ หรือว่าที่ดอยวันนั้นที่พวกกูได้ยินเสียง?”มันมองผมแบบตะลึงมาก ผมก็ได้แต่จำใจพยักหน้า “ไอนทคืนนี้รับสายกูด้วย และมึงต้องเล่าให้ละเอียดนะ”ผมก็โอเคไป ก็ดีนะ มีเพื่อนมาคอยรับรู้ด้วย อีกอย่างผมกับปอสนิทกันสุดมันไม่เคยเอาเรื่องของผมไปแพร่พรายที่ไหนแน่นอน
“คุยอะไรกัน?” ไอสิงโตยื่นหน้ามาใกล้ๆ ผมสะดุ้งเล็กน้อย
“คุยว่าทำไมมึงถึงได้น่ารักขนาดนี้” ผมแถไป ไอสิงโตมันก็เขิน
“ไปนอนบ้านกูไหม” ไอสิงโตหันมากระซิบ
“ได้ยังไงเล่า กูต้องไปโรงเรียนนะ” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“งั้นวันนี้กูไปเล่นบ้านมึงได้ไหม”(ยิ้ม)
“ได้ดิ ไม่มีปัญหา”(ยิ้ม)
เราก็คุยกันไป แต่ไอสิงโตรบเร้าจะกลับให้ได้ พอผมถามมัน มันก็บอกอยากไปบ้านผมเร็วๆ ผมละเบื่อหน่ายมันจริงๆ ก็พากันแยกย้ายกลับ ตอนแรกจะชวนพวกปอกับพวกไอโค้กไปด้วย ไอสิงโตไม่ยอม ก็เลยยอมๆมันไปเดี๋ยวได้ดราม่าใส่อีกแล้วจะยุ่ง ก็พาผมกลับบ้าน ระหว่างทางก็พูดคุยกันไป พอถึงบ้านมันร่าเริงเลย แต่...........
“นี่ใครนท!” พี่โน้ตถามเสียงแข็ง
“พะ...”
“แฟนนทครับ แล้วคุณเป็นใคร”ไอนี่หาเรื่องผิดคนแล้ว พี่โน๊ตมองตาขวางเลย
“พี่ชายกูเองไอสิงโต เยอะแล้วมึง” มันหน้าเจื่อนเลย
“ขอโทษและสวัสดีครับ” มันยิ้มอ่อน พี่โน้ตก็พยักหน้ารับ
“เข้าบ้านกันสิ” พี่โน้ตเดินหน้าไม่พอใจเข้าบ้าน ไอสิงโตหงอยเลย
เข้าไปก็เจอแม่ กับเพื่อนๆพี่โน๊ตแปลกหน้าทั้งนั้นสงสัยมาทำงานผมก็ไม่ได้ถาม คุยอะไรกันนิดหน่อยผมก็พาไอสิงโตขึ้นไปเล่นบนห้องนอนผม.....
“พี่มึงโกรธกูแน่เลย” มันทำหน้าไม่สู้ดีนัก
“สมควรกร่างไม่ดูเอง” ผมพูดอย่างหมั่นไส้
“อะไรว้า” มันทำหน้ากวนตีน ผมหลุดขำเลย “ห้องมึงน่ารักจัง” มองรอบๆ
“น่ารักเหมือนคนไง”(ยิ้ม)
“จริงด้วย” ยิ้ม ผมเขินเลยสิไม่คิดว่ามันจะเล่นด้วย
ผมก็เดินเอาของไปเก็บไว้บนโต๊ะไอสิงโตก็ขึ้นไปนั่งบนเตียง...
“มานั่งนี่เร็วๆ” มันตบปุๆข้างมัน ผมก็เดินไปนั่ง
“มึงอย่าเกินหน้าเกินตาดิ มึงอย่าลืมนะว่ากูยังมีพี่อ๊อฟ” ผมพูดอย่างจริงจัง มันก็เอาแต่ยิ้ม
“บอกแล้วไง กูไม่สนอีกอย่างตอนนี้มันก็ทิ้งมึงไปอยู่กับผู้หญิงนั่นแล้วไม่ใช่เหรอ?” มันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เอาเถอะ แล้วแต่แล้วกัน มึงจะว่ากูจับปลาสองมือไม่ได้นะมึงเลือกเอง” ความจริงก็เตือนมันบ่อยๆเรื่องนี้ แต่ดูเหมือนมันจะมั่นอกมั่นใจเหลือเกินว่าทำแบบนี้แล้วดี
“อืม” (ยิ้ม) “ไม่ว่าสุดท้ายจะเป็นยังไง กูจะไม่ทิ้งมึงและมึงก็จะต้องไม่ทิ้งกูสัญญานะ” มันยกนิ้วก้อยขึ้นมา
“อืมคิดแบบนี้ก็ดีนะ” ยกนิ้วก้อยมาคล้องกับนิ้วมันอย่างน้อยไม่ว่าสุดท้ายจะเป็นยังไงผมจะเลือกใคร ผมก็ไม่เสียเพื่อนที่ดีที่สุดไป
“ก็แค่นี้แหละ คิดให้มันง่ายๆดิ้ มึงอย่าคิดมากเข้าใจไหม” มันยิ้ม ผมว่ามันจะชิวไปแล้ว
“แล้ววันนี้เสี่ยทำไมถึงอยากมาเล่นบ้านผมละครับ” ผมถามแบบกวนๆ
“ก็อยากมาเล่นบ้านมึงบ้าง” ยิ้มเขิน
“มีอะไรให้เล่นวะ” ผมมองอย่างงๆ บ้านผมไม่มีอะไรพิเศษเลย ไม่เหมือนบ้านมันสักนิด
“มีมึงไง” มันจับมือผม
“อย่ามาเลี่ยนเถอะเสี่ย!” ผมก็กระเถิบขึ้นไปนอน ไอสิงโตก็นอนตะแคงมองผม
“อยากให้กูเล่าให้ฟังเรื่องคืนนั้นไหม” ผมชะงักไปนิด
“เออไหนมึงลองเล่ามาดิ กูจำอะไรไม่ค่อยได้เลยจริงๆมึง ไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองเป็นคนทำ? มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอวะ? เอ๊ะ หรือว่ามึงทำกูแล้วมาโบ้ยกู” ผมถามอย่างสงสัย แล้วชี้หน้ามันอย่างหาเรื่อง
“มึงนี่บ้าจริงๆ มึงนั่นแหละ ถ้ากูจะทำกูทำไปนานแล้ว และกูก็คงไม่ทำถ้ามึงไม่ยอม” มันพูดอย่างจริงจัง ผมก็คิดตาม เออมันก็จริง แต่เราเมานะ ยังไงๆอยู่ คิดแล้วมึน
“อะ...เออ แล้วมันเป็นยังไงวะ?” ผมถามอย่างสงสัย
“ก็หลังจากที่ทุกคนเข้าห้องพักแล้ว กูก็เดินไปส่งมึงเข้าห้อง พอมึงล้มตัวนอนหัวถึงหมอนก็คือหลับไปเลย กูก็เขย่าตัวมึงให้ลุกมาล้างหน้ามึงก็ไม่รู้เรื่อง กูเลยเดินออกไปดูพวกผู้ใหญ่และไปฝากคนงานดูด้วย พอเสร็จกูก็เข้าไปอาบน้ำแล้วก็ขึ้นนอน กูนอนไปสักพักมึงก็เอามือมาลูบท้องกู กูลืมตาขึ้นดูมึงมองกูตาเยิ้ม” มันเขินนะ ผมก็อึ้งไปเลยสิทำไมจำไม่ได้วะ แม้จะมีภาพลางๆแต่ผมเหมือนฝันว่าได้ทำอะไรกับพี่อ๊อฟแน่นอนเลย “แล้วกูก็ถามว่ามึงจะทำอะไร มึงก็ไม่พูดจะถอดเสื้อกูออก กูก็ห้ามมึงก็พยายามจะดึงพูดยังไงก็ไม่ฟัง จนกูเดินลงจากเตียง มึงก็ขู่ว่าจะไม่คุยกับกูแล้วก็จะร้องไห้ กูเลยต้องขึ้นเตียงไปหามึงอีก พอขึ้นไปมึงก็จับกูถอดเสื้อผ้ากูก็ยื้อไว้มึงก็ดึงกูเลยยอมๆไป พอถอดของกูเสร็จมึงก็ถอดของตัวเอง และมึงก็พลักกูให้นอนลง แล้วก็ขึ้น อุ้บ!......” ผมเอามือปิดปากมัน มันจะเล่าได้เห็นภาพเกินไปแล้ว เพราะผมฟังมันผมก็ลองนึกไปด้วย นึกยังไงก็ไม่เห็นนึกออกเลย ผมทำมันจริงๆเหรอวะ
หน้า: [1] 2 3 4 5 ... 10
สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด