ทานตะวันในมือเสือ ตอนที่ ๒ จับโจร
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ทานตะวันในมือเสือ ตอนที่ ๒ จับโจร  (อ่าน 363 ครั้ง)

ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0
ตะวัน บุญเลื่อง ติดตามรับมาใช้ คุณชายอิทธิ เศวตนิวัฒน์ เพื่อประจำเป็นแพทย์คนใหม่ที่หมู่บ้านไกลปืนเที่ยง
อย่างเขาล้อม ตะวันริเป็นโจรหน้าซื่อลักของโจร จน 'โจร' ตัวจริงต้องชิงทั้งของทั้งตัวหัวขโมยคืน
โทษทัณฑ์คือเป็นเมียโจร ถ้าเมียคิดหนี ผัวอย่าง 'เสือเมฆ' เสือเลื่องชื่อค่าหัวแพงระยับมีหรือจะปล่อยไป
กลิ่นคาวเลือด คนทรยศกับคำรักที่ยากเอ่ย จะบอกทันก่อนจะคลาดกับไปชั่วชีวิตหรือ
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
เคยเขียนเมื่อนานมาแล้วแต่ไม่จบน้า เลยเขียนใหม่ซะเลย
[/b][/size]
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-06-2021 20:48:33 โดย pedchara »

ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0
ตอน ๑ โจรหน้าซื่อ


พ.ศ. 2505


“คุณชายครับ ถึงแล้วขอรับ” ตะวันเปิดประตูรถลงมายืนเต็มความสูงมองบ้านพักไม้สองชั้น ขนาดของมันใหญ่โตโออ่าไม่น้อยผิดจากที่เขาจินตนาการไว้ว่าคงจะเป็นบ้านพักแพทย์หลังเล็กๆ เพราะที่ที่คุณชายหมอเลือกมาประจำการนั้นคือหมู่บ้านเขาล้อม หมู่บ้านในอำเภอไกลปืนเที่ยงแถบภาคกลางที่ ‘หม่อมราชวงศ์อิทธิ เศวตนิวัฒน์’ก้าวลงจากรถยนต์ที่จอดครางฮึมๆ เล็กน้อย

“ใหญ่สมเป็นบ้านพักข้าราชการเก่าจริง” คุณอิทธิที่มีความสูงใกล้เคียงกับตะวันเดินมาสมทบ ใบหน้างดงามมองบรรดากระเป๋านับสิบที่แทบทับเขาตายคารถ เนื่องด้วยคำสั่งของหม่อมเพ็ญแข มารดาที่ทัดทานเขาไม่สำเร็จ ความตั้งใจที่จะเป็นแพทย์ในพื้นที่ห่างไกลนั้น ทำให้เขากับตะวันมาที่นี่

เพราะทำงานในโรงพยาบาลที่พระนครมาสองปีเศษ คุณชายอิทธิจึงได้ฤกษ์ทำตามเจตนารมณ์ของตัวเองอย่างลับๆ จวบจนเรื่องโยกย้ายเสร็จสิ้น ถึงได้เอ่ยขอหม่อมเจ้าอรุณวัฒน์พระบิดาและหม่อมเพ็ญแขมารดา เทียวแรกได้ยินนั้นหม่อมเพ็ญแขถึงกับเป็นลมกลางโต๊ะรับประทานอาหารมื้อเย็น ณ วังเศวตนิวัฒน์ จนหม่อมราชวงศ์แสงฉาย พี่สาวคุณชายต้องรีบหายาดมมาให้มารดาแทบไม่ทัน ส่วนพี่ชายคนกลางอย่างหม่อมราชวงศ์เลิศยศนั้นได้แต่ขยับแว่นหัวเราะหึๆ จนคุณชายอิทธิขนลุกเกรียว เพราะพี่ชายคนนี้ดุกว่าหม่อมเจ้าอรุณวัฒน์ พระบิดาเป็นไหนๆ

“ฉันช่วยขนนะวัน” คุณชายอิทธิกล่าวอย่างอารีก่อนจะขยับตัวมาจับกระเป๋า จนตะวันตะโกนห้ามวิ่งหน้าตั้งลงมาจากชั้นสองของบ้านพัก

“วางเลยครับ!” ตะวันหน้าตื่นพลางหอบหนัก เจ้านายผู้สูงศักดิ์นั้นหน้ามุ่ยเพราะถูกขัดใจจนเดินปลีกไปนั่งที่เก้าอี้หวายในห้องรับแขก ชั้นล่างของบ้านพักนั้นโล่งมีเพียงชุดโต๊ะเก้าอี้ทำงานติดหน้าต่างรับลม นาฬิกาตั้งพื้นกับตู้ไม้อีกสองตู้เท่านั้น ตะวันมองพลางคิดคำนวณ กำนันสมิงผู้ใหญ่ของที่นี่คงให้คนมาทำความสะอาดไว้แล้ว เขาจึงไม่ต้องทำอะไรมากกว่าขนของ

“คนอุตสาห์มีน้ำใจ” ตะวันจึงรีบมานั่งย่อตัวลงที่เก้าอี้หวายหลังคุณชายอิทธิคล้ายจะงอนเขาขึ้นมาจริงๆ

“คุณชายครับ งานนี้เป็นงานของวันนะ ให้วันทำเถอะ”

“พ้นคุณแม่ฉันแล้วนะวัน เราไม่ต้องทำเหมือนเจ้านายลูกน้องกันอีกแล้ว ฉันเห็นวันเป็นเพื่อนมาตั้งแต่ยังน้อย” สายตาอาทรของคุณชายอิทธินั้นยังให้ตะวันยิ้มๆ ตั้งแต่เด็กนั้นด้วยความที่อายุเกือบเท่ากัน เพราะเขาอ่อนกว่าคุณชายอิทธิสองปี เขากับคุณชายจึงสนิทกันมาก แม้กระแสรังเกียจ เดียดฉันท์จากหม่อมเพ็ญแขหรือพี่ชาย พี่สาวของคุณชายจะมากเท่าไหร่ก็ตาม หลายครั้งที่เขาโดนหม่อมราชวงศ์เลิศยศในวัยเด็กรังแกก็ได้คุณชายอิทธิคนนี้ที่ช่วยเขาไว้เสมอ

จุดเริ่มต้นคงมาจากหม่อมเพ็ญแข ท่านคงจักหึงหวงในตัวหม่อมท่านเพราะแม่บุหงาของเขานั้นเป็นเพื่อนเล่นของหม่อมท่านมาตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยยายของเขาก็เป็นต้นห้องของวังเศวตนิวัฒน์มาเนิ่นนาน นั่นก็แค่เรื่องเล่าจากป้าพริ้งคนเก่าแก่ของที่นี่เท่านั้น ทุกคนคล้ายไม่อยากเอ่ยถึงเพราะร่องรอยความเจ็บปวดนั้นไม่เคยจางหาย เขาจึงเลือกใช้ชีวิตต่อไป ได้แต่อาลัยถึงพ่อแม่เท่านั้น

ตอนพวกคุณๆ พาลรังแกไม่ใช่สู้ไม่ได้ แต่เขายอมโดนรังแกนั้นเพราะเป็นเพียงคนรับใช้ หากคิดสู้ลูกเจ้านายคงไม่พ้นไร้ที่ซุกหัวนอน เขากำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่หกขวบ แม่บุหงา พ่อเชิดจมน้ำเสียชีวิตในสระบัวท้ายวังกว่าคนงานคนอื่นๆ จะมาเจอก็สายไปเสียแล้ว เขาในตอนนั้นได้แต่กอดศพพ่อ ศพแม่ร้องไห้แทบขาดใจ แม้ไม่เข้าใจเรื่องความตาย แต่ใครหลายคนบอกว่าตายแล้วจะ
ไม่มีวันได้กันอีก เด็กน้อยตะวันจึงยิ่งกว่าใจสลาย ภาพพ่อแม่ยามมีชีวิตผุดขึ้นในหัวไม่ยอมหยุด

เพราะจากตายนั้นไม่มีวันจะได้สัมผัสรอยยิ้ม เสียงหัวเราะจากคนที่รักได้อีกตลอดกาล

คราวนั้นหม่อมเจ้าอรุณวัฒน์ทรงเศร้าโศกจนตรอมตรมทั้งกายใจ ด้วยแม่บุหงาเป็นเพื่อนตั้งแต่วัยเด็กของท่าน งานศพของพ่อแม่เขาจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเพียงไม่กี่วัน หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องงานศพ หม่อมท่านก็ตกลงรับอุปการะเขาให้มาคอยเป็นทั้งเพื่อนเล่นและรับใช้คุณชายอิทธิ จนคุณชายไปเรียนต่อที่อังกฤษตามพี่สาวและพี่ชายตั้งแต่จบชั้นประถม จวบจนจบกลับมาเป็นแพทย์ที่พระนคร เขาจึงกลับมาเป็นคนรับใช้คุณชายดังเดิม ด้วยเพราะติดต่อกันทางจดหมายสม่ำเสมอ ความสนิทสนมดุจเพื่อนจึงไม่ได้ล่องลอยหายไปตามกาลเวลา

“ก็ได้ครับ แต่วันจะขอให้คุณอิทธิทำแค่เพียงบางเรื่องเท่านั้นนะครับ” คุณชายอิทธิจึงก้มลงมาใช้สองมือขาวนุ่มบิดแก้มเขาน้อยๆ พลางส่งเสียงหัวเราะ

“เจ้าเล่ห์จริงๆ ก็ได้ๆ ฉันจะทำเท่าที่ทำเป็น”

“เรื่องอาหารกับทำความสะอาดจะมีคนของกำนันสมิงมาช่วยดูแล แกชื่อป้านุ่ม ส่วนเสื้อผ้าวันจะเป็นคนดูแลให้นะครับ”

“กำนันสมิง พูดถึงฉันก็รังเกียจจริง” คุณชายอิทธิเบ้ปาก แรกเริ่มที่มาถึงเขาล้อมนั้น ตะวันขับรถไปยังจุดหมายแรกก็คือบ้านกำนันสมิง เพื่อแจ้งข่าวการมาถึงของหม่อมราชวงศ์นายแพทย์คนใหม่จากพระนคร แต่กิริยาที่กำนันสมิงแสดงออกนั้นมันแพรวพราวจนออกนอกหน้า ไม่นึกเกรงใจบรรดาเมียอีกสามสี่คนในเรือน คุณชายอิทธิกรุ่นโกรธในใจไม่น้อย แต่ก็ยังรักษาท่าทีไว้ได้จนตะวันนึกชื่นชม กว่าจะขอปลีกตัวกลับมาได้นั้นก็นานโขจนบ่ายคล้อย

“อย่าห้ามวันนะครับ ถ้ามันมาเกาะแกะคุณชาย คงได้อัดกันให้เลือดกบปากเสียบ้าง”

“คงไม่ต้องถึงวันหรอกกระมัง”

ตะวันหัวเราะกับท่าทีของคุณชายอิทธิ เพราะยังหัวเสียไม่หาย แสงพระอาทิตย์ที่ใกล้ตกดินเต็มที ตะวันจึงต้องเร่งยกของในรถยนต์เข้ามาในบ้านพักให้เร็วที่สุด ในบ้านมีสามห้องนอนใหญ่ ตะวันจึงเลือกห้องใหญ่ที่สุด ปัดฝุ่นจัดที่นอนจนเรียบนิ่ม เสื้อผ้าขึ้นไม้แขวนไว้เรียบร้อย ข้าวของอย่างอื่นก็เข้าที่พร้อมใช้งาน ร่างโปร่งจึงเดินลงมาที่ชุดเก้าอี้หวายที่คุณชายอิทธินั้นนอนหลับ ตอนที่เขากำลังยกของเข้าบ้านพัก

“คุณอิทธิครับ” ไร้เงาร่างบางที่เก้าอี้หวายเบาะนิ่ม ตะวันจึงเดินไปทางหน้าบ้านพลางส่งเสียงร้องหา เพราะใกล้มืดค่ำ เขาเกรงว่าคุณชายอาจะจะโดนงูเงี้ยว เขี้ยวขอกัดเอาได้ เพราะหน้าบ้านพักยังมีพงหญ้ารกสูงอยู่ไม่น้อย

“คุณอิทธิครับ คุณอิทธิครับอยู่ที่ไหน ตอบวันหน่อยสิครับ!”

ตะวันวิ่งเข้าออกหาคุณชายอิทธิจนทั่วบ้าน หากแต่ก็ไร้เงา จนร่างโปร่งตัดสินใจเดินออกมาตามหาที่ถนน หมู่บ้านเขาล้อมเป็นเทือกเขาโอบไว้ อากาศจึงหนาวเย็นเกือบตลอดทั้งปี ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำสวน ทำนากัน ทิวทัศน์สองข้างทางจึงเป็นต้นข้าวกำลังโตเขียวขจียามลมล่องพัดผ่าน ยิ่งใกล้ค่ำยิ่งไม่มีใครสัญจรผ่าน

ปัง!

ตะวันตกใจจนตัวโยนนึกห่วงคุณชายอิทธิจับใจ ร่างโปร่งจึงรีบวิ่งไปยังจุดที่กระสุนปืนดังสนั่น เขาวิ่งตัดผ่านป่าเข้าไป จากป่าโปร่งเป็นรกทึบ ต้นไม้น้อยใหญ่แน่นขนัด ใจเต้นรัวริ้วภาวนาอย่าให้คุณชายอิทธิอยู่ตรงนั้น ตะวันหอบหนักเมื่อวิ่งไปเกือบถึงจุดหมาย กลิ่นคาวเลือดนั้นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ จนตัวเขาเย็บเฉียบ กายเนื้อค้างแข็งแทบขยับไม่ได้

ศพคน…

นอนก้มกองเลือด เกิดมาเพิ่งเจอภาพสังหารคนตรงหน้า ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่กลับเป็นสามศพ!

ร่างโปร่งอิงแอบอยู่ในพุ่มไม้หนา โชคดีที่ความมืดช่วยพรางตาอีกหน กลุ่มคนตรงหน้าจึงไม่ทันได้สังเกตการมาของเขา กลุ่มคนตรงหน้าเป็นหนุ่มฉกรรจ์สี่ห้าคนและอีกคนที่รูปร่างสูงใหญ่อยู่บนหลังอาชาพันธุ์สีขาว หางของมันเป็นพู่สวย ลักษณะดีจนช่วยเสริมให้คนที่อยู่บนหลังของมันทั้งน่ากลัว ทั้งมีบารมี ร่างสูงใหญ่บนหลังม้ากระโจนลงมาก่อนจะกระชากผ้าปิดหน้าออก

“จับตายนะพี่เมฆ พวกเหี้ยนี่แม่งขัดขืน”

“ให้มันลงนรกสมกับกรรมที่มันทำ”

“แล้วทางบ้านเสี่ยซ้งล่ะพี่”

“กูให้พี่มืดขนของกลับชุมไปแล้ว ก่อนกูจะย้อนมาดูพวกมึง” คนชื่อเมฆนั้นเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ รูปร่างเหมือนจะซัดคนให้ตายได้โดยง่าย ตั้งแต่กรามมีหนวดเครารกครึ้ม แต่ดวงตายาวรีสีดำเหมือนทะเลยามกลางคืนที่ยากหยั่งถึงมีนั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว กวาดมองไปรอบบริเวณราวกับระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ตะวันแทบลืมหายใจ หัวใจเต้นระส่ำ ขอให้มันอย่ามองเห็นเขาเลย

“พวกมึงจัดการให้ศพให้เรียบร้อย” คนที่ชื่อเมฆดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า ก่อนมือของมันจะไปแตะไหล่สั่นทึ่มของหนึ่งในสี่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตะวัน

“ลูกสาวลุงเชื่อมไปสบายแล้วนะ ไอ้พวกเหี้ยนั่นมันชดใช้ให้ชมกลิ่นแล้ว”

“ยัยชมมันตายตาหลับแล้วนายเมฆ” คนที่ชื่อลุงเชื่อมนั้นดูจะอายุมากแล้วพูดด้วยเสียงสั่นครือ

“ไป” คนชื่อเมฆหันไปสั่งพวกลูกน้องก่อนพวกมันจะลากศพไปทำอะไรต่อตะวันก็ไม่กล้าจินตนาการ ที่นี่มันบ้านป่าเมืองเถื่อนหรืออย่างไร ใจตีรนไปคิดถึงคุณชายอิทธิทันทีตามสัญชาตญาณ เขาเป็นห่วงคุณชายอิทธิจับใจ

“พี่เมฆ ฉันได้ข่าวว่ามีคุณชายหมอหน้าตาสะอาดสะอ้านมาเป็นหมอคนใหม่ของอนามัยเขาล้อม ว่ากันว่าไอ้พวกหนุ่มๆ ในหมู่บ้านอยากต่อคิวรักษากันเป็นทิวแถว” ตะวันตกใจแทบสิ้นสติ พวกมันมีเป้าหมายที่คุณชายอิทธิด้วยหรือ แล้วต่อจากนี้คุณชายจะอยู่ในหมู่บ้านได้อย่างสงบสุขได้อย่างไร

“ทะลึ่ง ไอ้เปล่ง มึงไปจัดการให้เรียบร้อย ถ้ากูได้ยินอีกล่ะก็ว่ามีคนเจอศพพวกมัน มันจะได้ตายตามมันไป” คนชื่อเมฆตอบก่อนจะตวัดตัวขึ้นหลังม้าไปอย่างคล่องแคล้ว ก่อนจะขี่ห้อขึ้นไปทางเทือกเขาที่เป็นป่ารกทึบกว่าที่นี่ มันน่ากลัว ดูเร้นลับจนตะวันไม่อาจจะคาดเดาได้

ตะวันกอดตัวเองที่ตัวสั่นจนแทบคุมไม่ได้ แต่เจ้าตัวก็ฝืนปิดปากเงียบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของพุ่มไม้จนพวกมันหายลับไป นานจนดวงจันทร์เคลื่อนคล้อยลอยเด่นกระจ่างอยู่เหนือน่านฟ้า ตะวันเดินออกมา เขาตั้งใจจะหันหลังกลับวิ่งออกจากป่าบ้าๆ นี่ให้เร็วที่สุด แต่หางตากลมไปสะดุดกับถุงผ้าป่านที่ตกอยู่ไม่ไกล ตะวันตัดสินใจแกะดูก่อนจะเบิกตาขึ้น

พลอยหลากสีเม็ดโตอยู่ในนั่นแต่ดูเหมือนจะยังไม่ถูกเจียระไน ก่อนมือเรียวจะหยิบเม็ดหนึ่งติดมือขึ้นมา มันอยู่ในห่อผ้าอีกชั้น เสมือนผู้เป็นเจ้าของจะทะนุถนอมเป็นอย่างดี

เพชร…

ถึงจะไม่ได้จบสูง แต่ตะวันก็ไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่ามันเป็นเพชรที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี ดูท่าจะเป็นเพชรน้ำงาม เหมือนฟ้าจะประทานทุนชีวิตมาให้เขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ตะวันกำถุงผ้าป่านนั้นแน่น ปากเรียวอิ่มเผลอกัดอย่างลำบากใจ สำนึกผิดชอบชั่วดีปะปนในใจจนยากจะตัดสิน

เขาฝันมาตลอดว่าจะเป็นครู แต่ทุนชีวิตคนเรามีไม่เท่ากัน ฝันนั้นจึงเลื่อนลอยไกลออกไป หากจะรบกวนไปถึงหม่อมท่านตะวันยิ่งไม่กล้าเอยปาก แค่ข้าวสามมื้อกับที่ซุกหัวนอนตั้งแต่เด็กจนโตแค่นี้พระคุณของครอบครัวเศวตนิวัฒน์ก็ไม่อาจทดแทนได้หมด ผิดชอบชั่วดีไม่แพ้ แต่อนาคตต่างหากที่ตะวันเลือก ของโจรนั้นไม่แคล้วจะ


เอาไปบำรุงปรนเปรอด้วยเหล้ายา สู้ให้มันไปทำประโยชน์ทางการศึกษาต่ออนาคตให้เขา อย่างน้อยมันก็เป็นประโยชน์กว่าอยู่กับโจร

มนุษย์คือคนที่มีทั้งด้านดีและเลวสลับกันไป จะเรียกว่าเขาเห็นแก่ตัวเพราะคือมนุษย์ก็คงไม่ผิดนัก
ตะวันรีบเก็บถุงผ้าป่านนั้นเข้ากางเกงก่อนจะรีบวิ่งตัดผ่านป่าออกไปทางถนนแล้วตรงกลับบ้าน เขาหวังเหลือเกินว่าคุณชายอิทธิจะอยู่ที่นั่น ดวงตากลมมองเห็นแสงตะเกียงของหญิงสูงวัยที่จุดชูรี่ตามองเขาในระยะไกล แต่นั่นไม่เท่ากับร่างของคนที่ตามหาหยุดยืนอยู่เคียงข้างหญิงชรา

“คุณอิทธิ!” ตะวันตะโกนเรียกอย่างดีใจ คุณชายเองก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

“วันหายไปไหนมา ฉันตามหาเสียให้ใจหายใจคว่ำ” กลับกลายเป็นว่าเขาอาจจะเป็นคนที่โดนตามหาเสียเอง

“วันลงมาจากห้องแล้วไม่เจอคุณอิทธิเลยไปตามหาแถวป่าฝั่งนู้นน่ะครับ” ตะวันกล่าวหน้าเจือน รู้สึกผิดไม่น้อยเลย ยิ่งมือแตะโดนของในกระเป๋ากางเกงก็ยิ่งรู้สึกผิด

“ฉันก็ต้องขอโทษนะวัน ฉันออกไปเดินเล่นแล้วเกิดหลงทาง บังเอิญเจอป้านุ่มเข้าพอดีเลยนำทางกลับมาบ้านถูก” ป้านุ่มที่อยู่ข้างๆ ยิ้มยิงฟันให้เขาอย่างเป็นกันเอง แต่มันไม่ได้ทำให้ตะวันรู้สึกดีขึ้น

“วันสิครับต้องขอโทษ” ขอโทษที่เห็นแก่ตัว

“ไม่เป็นไรนะวัน กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว” คุณชายอิทธิเข้ามากุมมือเขาอย่างตื่นตระหนกจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมามองดวงตากลมแต่ยาวรีสีน้ำตาลอ่อนต้องแสงตะเกียงที่สั่นระริกปนหวาดกลัว

“สัญญานะครับว่าต่อจากนี้จะไม่ไปไหนคนเดียว” ตะวันนึกห่วงผู้ที่ทั้งเป็นเจ้านายและเพื่อนสนิทไม่ได้ ยิ่งมีกลุ่มคนน่าสงสัยกำลังเล็งเป้าหมายมายังคุณชาย หากคุณชายเป็นอะไรไป เขาคงไม่มีหน้ากลับไปวังเศวตนิวัฒน์อีกแล้ว

“วันก็ด้วยนะ”

“รีบเข้าบ้านกันเถอะพ่อคุณของป้า เสียงรัวกระสุนปืนตอนเสือเมฆมันบุกปล้นพ่อเสี่ยซ้งตอนหัวค่ำ ทำเอาป้าหัวใจจะวายให้ได้”

“เสือเมฆ?”

ชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหน

ป้านุ่มใช้มือดันหลังให้เขาและคุณชายรีบเปิดรั้วสีน้ำตาล เพื่อเข้าบ้านอย่างเร่งรีบชื่อที่ป้านุ่มเอ่ยออกปากนั้น ทำเอาตะวันทั้งคุ้นเคยและตกใจในเวลาเดียวกัน อย่างบอกนะว่า…

ไอ้คนหุ่นหมี หน้าหนวดเหมือนคนบ้านั่นคือ ‘เสือเมฆ’

“คุณชายมาอยู่ใหม่คงยังไม่เคยได้ยินชื่อเสือเมฆหรอกเจ้าค่ะ” เมื่อคุณชายอิทธิมานั่งที่เก้าอี้หวายแล้ว ป้านุ่มก็จัดการหันซ้ายมองขวาก่อนจะจัดการลงกลอนทั้งประตู หน้าต่างจนสนิท ตะวันที่นั่งลงบนพื้นเคียงข้างป้านุ่มยังอกสั่นขวัญแหวนไม่ได้ ยิ่งมันจับจ้องการมาของคุณชายด้วยแล้วก็ยิ่งอันตราย

“มันเป็นโจรใช่ไหมครับป้า” ตะวันเอ่ยถามอย่างตกใจ

“ใช่สิจ้ะ พ่อคงชื่อตะวัน คุณชายท่านเล่าเรื่องพ่อให้ป้าฟังแล้ว ตัวจริงหล่อแถมยังหน้าหวานอีกนะพ่อ” ตะวันแต่หัวเราะแหะๆ ตอบกลับไปไม่รู้จะตกใจอะไรก่อนกันระหว่างเสือกับคำชมของป้านุ่ม

“ที่นี่มีโจรด้วยหรือครับ” เป็นคุณชายอิทธิที่ครองสติได้ดีกว่าใคร เอ่ยถามคนสูงวัยที่สุดในวงสนทนา

“ที่นี่เขาเรียกพวกนั้นว่าเสือ แต่หัวหน้าเสือ มันชื่อ เสือเมฆชุมมันอยู่เทือกเขาล้อมค่ะคุณชาย มันมีคนสนิทที่เป็นทั้งพี่ชายและคู่หูอีกคนชื่อว่า เสือมืดที่ว่ากันว่าชอบคนสวยๆถ้ามันถูกใจใคร ไม่เคยมีใครที่รอดพ้นมือมันไปได้ แต่ก็ไม่เคยมีใครเห็นหน้าพวกมัน
ชัดๆ สักคน ใครที่เห็นหน้ามันแล้วต้องตายทุกคน” ป้านุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างหวาดกลัว

“แต่ผมไม่กลัวหรอกครับ ผมมาทำหน้าที่ไม่ได้มาทำร้ายใคร”

“แต่พวกนั้นก็ยังเอาโฉนดของชาวบ้านที่ติดหนี้ที่ปล้นได้จากเสี่ยซ้งมาโปรยที่หน้าบ้านกำนันสมิงเลยเจ้าค่ะคุณชาย ป้าเองก็ยังไม่รู้ว่ามันว่าร้ายหรือมาดี”

คุณชายอิทธิมีสีหน้าวิตกอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ ใบหน้างดงามนั้นมองมายังเขาอย่างขอความคิดเห็น

“คนที่นี่ดูจะรักเสือสางจังเลยนะครับป้า” ตะวันกล่าวอย่างติดตลก ป้านุ่มเองก็ไม่ได้ต่อต้านที่เขาเอ่ยถามแถมยังเล่าอย่างไม่ติดใจอะไร

“เขาช่วยชาวบ้านหลายเรื่องจ้ะพ่อตะวัน เรียกว่ามีผู้คุ้มครองจะดีกว่า เพราะที่นี่ตำรวจอันตรายกว่าโจรเสียอีก พ่ออยู่ๆ ไปจะเข้าใจชาวบ้านที่นี่”

“ยังไงก็ดึกดื่นแล้วป้านุ่มนอนที่นี่เลยก็ได้ครับ ผมเกรงว่าถ้ากลับบ้านคนเดียวจะอันตราย”

คุณชายอิทธิเอ่ยตัดบท ก่อนตะวันจะจัดที่นอนที่ห้องโถงชั้นล่างให้ป้านุ่ม ร่างโปร่งรีบอาบน้ำอาบทาเสร็จก็รีบขึ้นมาที่ห้องนอนใหญ่ของคุณชายอิทธิ เพื่อดูแลความเรียบร้อยให้คุณชายอีกครั้ง คุณชายอิทธิที่สวมชุดนอนเนื้อดีเรียบร้อยนั่งลงบนเตียง เอ่ยถึงเรื่องเสืออีกครา ยามไร้ป้านุ่ม

“ถ้าที่นี่มีโจรเราคงต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้” คุณชายอิทธิเอ่ยขณะเปิดลิ้นชักข้างหัวนอน หยิบปืนลูกโม่งออกมาเช็คสภาพ

“คุณชาย..”

“ฉันกะจะพกไว้เฉยๆ ไม่คิดเลยว่าอาจจะได้ออกมาใช้จริงๆ”

“เราให้คนของกำนันสมิงมาเฝ้าที่นี่ดีไหมครับ” ตะวันเสนอทางเลือก เขากังวลยิ่งว่าคุณชายอิทธิจะเป็นอะไรไป ยิ่งของที่เก็บกลับมาวันนี้ด้วยแล้วล่ะก็ ตะวันก็ยิ่งกดดัน กลัวเจ้าของมันจะกลับมาทวงคืน

“ยังไม่ต้องขนาดนั้นหรอกวัน ถ้าให้คนของกำนันสมิงมาเฝ้าที่นี่ ฉันเกรงว่าจะเป็นจุดเด่นมากเท่านั้น”

“เอ่อ..คุณชายครับ” ตะวันเหมือนน้ำท่วมปาก นาทีนี้เขาไม่แน่ใจอีกแล้วว่าการเก็บของโจรกลับมามันจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่

“ดึกมากแล้วนะ วันไปนอนเถอะ” คุณชายอิทธิรีไฟที่หัวเตียง ตะวันจึงได้แต่เดินคอตกกลับมาที่ห้องนอนเล็กที่ชั้นล่าง ไม่รู้เลยว่าเจ้าของถุงผ้าป่านจะหัวเสียจนชุมเสือแทบแตก ใครก็เข้าหน้าไม่ติด

โครม!

ฝ่าตีนหนักแตะเข้าให้ที่ไหเหล้าจนตกแตกไปหลายใบ ไอ้เปล่งได้แต่มองด้วยความเสียดาย อดอยากปากแห้งมาหลายวัน ไหเหล้าชั้นดีตกเป็นที่ระบายอารมณ์ใต้ฝ่าตีนพี่เมฆไปโดยปริยาย ยังไงก็ดีกว่าให้เขาตายคาตีนพี่เมฆนั่นแหละ

“มึงหาดีแล้วนะไอ้เปล่ง” เมฆเอ่ยเสียงเย็บเย็นกับลูกน้องคนสนิท ดวงตาทรงอำนาจมองใครก็ต่างขนลุก

“ฉันไปหาถึงชายป่านู้นก็ยังไม่เห็น”

“ใครมันเอาของกูไป มันได้เห็นดีกับกูแน่”

“ละ แล้วพี่เมฆจะให้ฉันไปสืบที่หมู่บ้านไหมพี่”

“ได้เรื่องแล้วมารายงานกู”

เมฆนั่งลงที่แคร่พลางเอ่ยคำสั่งเด็ดขาด ตวัดเอาจอกเหล้าเข้าปากบรรเทาความหงุดหงิด ถุงผ้าป่านนั่นมีรัตนชาติหายาก เขาเก็บสะสมมาหลายปี เมฆมั่นใจว่ามันคงจะตกอยู่แถวชายป่าที่เขาขี่ม้าไปดูศพไอ้พวกเดนนรกตอนหัวค่ำ ถ้าไอ้เปล่งไปหาแล้วไม่เจอ มันคงไม่ได้ล่องหนไปไหน มีแต่คนบางคนที่มันริอาจลักของโจร เขาจะทำให้มันรู้ซึ้งเลยว่าผลของการ ‘ลัก’ ของโจรมันเป็นยังไง

------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีค่ะ ห่างหายไปนานมากจริงๆ ขอกลับมาเขียนเรื่องนี้ด้วยเนื้อหาใหม่นะคะ
 :L2: :L2: :L2:





ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1977
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1
 :pig4:
o13
ติดตามค่ะ

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1079
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
คุ้นๆเหมือนเคยอ่าน ชื่อเก่า  ดอกไม้ในมือเสือ ใช่มั้ยคะ  ติดตาม :pig2: :pig4: อย่าลืมแปะกฎเล้าด้วยนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-06-2021 22:42:19 โดย Chompoo reangkarn »

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ตามค่ะ เหมือนเคยอ่านเมื่อนานมาแล้วคราวนี้ต่อให้จบนะคะ

ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


==============================================================


ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0
บท ๒ จับโจร

ลมไหวแล่นระริ้วบนยอดหญ้าหอบเอากลิ่นดอกไม้ป่าอ่อนๆ ซ่อนมากับสายลมแตะจมูกโด่งรั้นของตะวัน ให้ร่างโปร่งยิ้มบางๆ มือเรียวแอบสากด้านนิดๆ เพราะทำงานบ้านมาตั้งแต่เด็ก หยิบเสื้อเชิ้ตเนื้อดีสะบัดบนอากาศก่อนจะขึ้นไม้แขวนตาก แดดยามเช้าไล้เลียรูปหน้าวงไข่ให้ระยับเหมือนตะวันแรก คิ้วเข้มพาดเหนือดวงตาสีดำกลมมนเช่นเดียวกับเส้นผม ตากลมกระพริบรีตาเพราะแสงอาทิตย์ แพงขนตาหนานั้นปิดลงชั่วครู่ก่อนจะเปิดเปลือกตาออก แมลงตัวเล็กบินมาเกาะจมูกโด่งรั้นจนเจ้าตัวต้องปัดด้วยความรำคาญ เพียงชั่วเวลาเคลื่อนไหวพอดวงตากลมมนนั้นหันไปเห็นใครบางคน ริมฝีปากได้รูปสวยก็แย้มยิ้มอวดฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ

“คุณอิทธิ” ฝ่ายนั้นเดินตามเข้ามาหลังบ้านที่เป็นสนามหญ้าซึ่งเขาเพิ่งถางไปเมื่อวาน คุณชายอิทธิกอดอกมองผลงานของคนเป็นทั้งเพื่อนและน้องชายนอกอุธร ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นหม่นเศร้าเล็กน้อย ตะวันบุญน้อยแต่เด็ก พ่อแม่ก็พากันล้มหายตายจากไปเสียก่อน ญาติคนเดียวก็เป็นหลวงลุง ท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดแถวบางกอกน้อย แม้พี่เลิศยศจะรังแกร่างเล็กๆ ในตอนเด็กนั้นมากเท่าไหร่ แต่ไม่เคยที่ตะวันจะโต้กลับ มันทำให้เขารู้สึกเป็นหนี้ตะวันไม่น้อย

“หายไปไหนตั้งนานสองนานที่แท้ตื่นก่อนแถมรีบมาซักเสื้อให้ฉันอีก”

“ได้ข่าวว่าจะมีพายุหลงฤดู วันกลัวผ้าจะไม่แห้งน่ะครับเลยรีบตื่นมาซักให้คุณก่อน” ข่าวจากวิทยุนั้นเตือนเมื่อหลายวันก่อน ป้านุ่มเป็นตัวตั้งตัวตีให้ชาวบ้านพาลตื่นตระหนกเกินเหตุไปสักหน่อย คนในหมู่บ้านเลยรีบทำไร่ทำนากันเสร็จก็รีบกลับเข้าบ้าน เก็บข้าวของรับลมพายุที่มาเยือนเขาล้อมไม่บ่อยนัก

“วันหลังฉันจะแอบเอาไปซักก่อนเสียเลย อยู่อังกฤษทำเป็นเรื่องปกติจะตาย พอย้ายกลับมาหม่อมแม่หรือ ไม่ให้ฉันจับอะไรสักอย่าง” คุณชายอิทธิครางบ่นจนตะวันต้องรีบเข้าไปจับไหล่หันเป้าหมายให้กลับเข้าไปในตัวบ้านแทน

“วันหลังแล้วกันครับคุณอิทธิ ป้านุ่มทำข้าวต้มหมูก่อนแกไปวัดครับ ผมอุ่นให้แล้ววางอยู่บนโต๊ะ”

“อา พอดีเลยหิวท้องร้องโครกเลย วัน! ห้ามหนีมากินข้าวเป็นเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้”

ถึงจะเกรงใจยังไงจนแล้วจนรอดคุณชายอิทธิก็ลากร่างโปร่งมานั่งกินข้าวเช้าเป็นเพื่อนจนได้ หลังมื้อเช้าจบลงคุณชายอิทธิก็รีบกระโจนไปหยิบกระเป๋าทำงานขึ้นรถที่ตะวันจอดติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว ไปทำงานที่สถานีอนามัยบ้านเขาล้อม รวมๆ หนึ่งอาทิตย์ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ นับแต่การบุกปล้นบ้านเสี่ยซ้งครั้งก่อน ตำรวจก็มาเก็บหลักฐานกับสอบพยานไม่กี่ปาก เรื่องก็หายเงียบ เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นหนี้เสี่ยซ้งเลยไม่คิดมีใครปริปากบอกตำรวจ แม้คนที่เอาโฉนดมาคืนจะมาในคราบโจรก็ตาม

“พี่จันทร์เพ็ญไปอบรมที่กรุงเทพถึงวันไหนหรือครับ” ตะวันหันไปถามคุณชายอิทธิที่มัวแต่ผูกเนคไทให้เข้าที่ รถยนต์ของหมู่บ้านเขาล้อมมีไม่มากนัก เขาเลยขับมาถึงหน้าสถานีอนามัยเขาล้อมแค่ไม่กี่สิบนาที

“คงกลางสัปดาห์หน้าเลย ยังไงฉันก็รบกวนให้วันมาเป็นผู้ช่วยไปก่อนนะ”

“วันเต็มใจครับ”

“วันนี้มีเคสลุงเสริมล่ะ แกดื้อเหลือเกินคงต้องให้วันจับแกแน่นๆ หน่อย ตอนฉันดูแผล” คุณชายอิทธิขยิบตาให้ตะวันก่อนลงจากรถ ตะวันเองแทบจะอยากปาดเหงื่อ ลุงเสริมแกโดนมีดพร้าฟันเข้าให้ที่หัวไหล่ตอนทำสวน เย็บหลายสิบเข็ม ต้องให้นอนดูอาการที่อนามัยเสียแต่แกทั้งดื้อแถมแรงเยอะ ร้องเป็นเด็กอายุสักสิบขวบ ตะวันเสียแรงจับแกไปคราวก่อนเลยแทบหมดแรง

ร่างโปร่งของตะวันเดินขึ้นบันไดไม้หลังจากจอดรถเรียบร้อยก็สังเกตเห็นร่างสูงของเด็กหนุ่มวัยรุ่นคุยเล่นถูกคออยู่กับคนไข้ของคุณชายอิทธิที่นอนรักษาตัวดูอาการต่อจากเมื่อวาน

“ไอ้แดงมันร้องคิดถึงลุงใหญ่เลยนะ”

“จริงหรือวะไอ้หนุ่ม บ๊ะ ถ้านังบัวมันดูแลหลานข้าไม่ดี พอหายแล้วจะกลับไปเพ่นให้กะบาลแยก”

ด้วยตอนเช้ามีชาวบ้านมารอต่อคิวรักษากันหลายคน ตะวันจึงมัวแต่จัดคิวหน้าห้องตรวจให้คุณชายอิทธิ แต่หางตากลมๆ นั่นก็ยังเหล่มองไปที่เตียงคนไข้อย่างเสียไม่ได้ เพราะเขาไม่เคยได้ยินว่าลุงเสริมจะมีหลานโตขนาดนั้น จนล่วงเข้าช่วงสายเกือบเที่ยงที่คนไข้ซ่าลงไปเกือบหมด เด็กหนุ่มคนนั้นก็ยังคุยเล่นกับลุงเสริมหลังจากแกตื่นนอน พูดได้พูดดีน้ำไหลไฟดับจนตะวันอดจะเดินเข้าไปสมทบไม่ได้

“เอ็งอีกล่ะ ข้าเบื่อหน้า” ลุงเสริมอวยพรทันทีที่เจอหน้าเขา

“นอนพักเยอะๆ นะครับลุง เดี๋ยวช่วงบ่ายคุณชายหมอจะมาตรวจแผลนะ” เด็กหนุ่มคนนั้นเดาะลิ้นเงยหน้ามองตะวันที่ยืนอยู่ ส่วนคุณชายอิทธินั้นเดินเข้าไปทางห้องเก็บยา ตะวันสบสายตานั้นแล้วรู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลย ดวงตาที่บอกว่าเจ้าของไม่กลัวอะไรเหมือนกับพร้อมตายได้ทุกเมื่อ

“พี่เป็นคนใช้พี่หมอหรอ” มันเอ่ยถามเล่นๆ ไอ้เจ้าเด็กหนุ่มไขว้ห้างสะดิกขาสบายอารมณ์จนตะวันแอบส่ายหัว เขาเดินไปวางถาดยาให้ลุงเสริม ก่อนจะตวัดสายตาดุๆ  ไปมองคนอายุน้อยกว่า

“เรื่องของฉัน เอ็งเป็นญาติข้างไหนของลุงเสริมไม่ยักจะเคยเห็นหน้ามาก่อน”

“ญาติของแม่ฝั่งน้านู้นแหละพี่ตะวัน” มันยิ้มยิงฟันจนเขาอยากจะตบหัว ชื่อตะวันใครๆ ก็รู้จักเพราะเป็นผู้ช่วยคุณชายหมอจึงไม่แปลกใจอะไรที่ไอ้เด็กนี่จะเรียกชื่อเขาถูก

“ดูแลแกดีๆ ให้แกกินยาตรงเวลาด้วยล่ะ ไอ้ญาติของแม่ฝั่งน้า” ตะวันพูดแกมสั่งใช้สายตากลมๆ มองจิกไปยังให้คนเด็กกว่าหัวเราะร่า

“พี่ก็ดูแลตัวเองให้ดีๆ ล่ะ เอาของเขามา เอาไปคืนเขาดีกว่ามั้ง”

คำพูดลอยๆ ตะวันตัวชาวาบรีบกุมไปที่กระเป๋ากางเกงขายาวทันที กลายเป็นความโล่งหายยังให้หัวใจผู้เป็นเจ้าของได้ไม่นานคล้ายหลุดกระเด็น จนแล้วจนรอดก็ยังทำใจทิ้งถุงผ้าป่านนั้นไม่ลงซักที เขากลัวว่าหากทิ้งสิ่งนั้นไปโอกาสที่จะได้เรียนหนังสือจะไม่มีอีกแล้ว คำพูดด่าทอถากถางของหม่อมเพ็ญแขยังคงก้องอยู่ในหัว

‘แกมันก็คนใช้เหมือนแม่แกนั่น ชั่วชีวิตต้องนั่งรองมือรองตีน รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้างอย่ามาเล่นกับชายอิทธิ’

ตะวันยังจำได้ดีถึงรสหวายในวัยหกขวบ เนื้อบางแตกเป็นริ้ว หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต เขาก็ยิ่งไร้ที่พึ่ง เติบโตมาอย่างเดียวดาย เด็กชายตะวันตัวน้อยแต่ได้กอดอกอดทนน้ำตานองให้หม่อมเพ็ญแขลงหวาย หากไม่ได้หม่อมเจ้าท่านเข้ามาห้ามคงได้หยอดน้ำข้าวต้มไปหลายเดือน

“หานี่อยู่หรือ” เจ้าเด็กหนุ่มไปหยุดอยู่ตรงปากประตูของอนามัยเร็วปานที่ตะวันไม่อาจมองทัน เขารีบเดินเข้าไปหมายจะแย่งชิงเอาคืน แต่การเคลื่อนไหวที่เหมือนฝึกฝนมาสม่ำเสมอของได้เด็กนั่น เขาจึงกลายเป็นเด็กที่เล่นแย่งของกับเด็กโตๆ

“ของของกู!” ตะวันหัวเสียเตะเข้าไปที่หน้าแข้งจนมันร้องเสียงหลง เขาไม่ได้มองมันเป็นเพชรนิลจินดาใดๆ เสียด้วยซ้ำ เพราะมันคือโอกาสเดียวในชีวิตของคนใช้อย่างเขา 

“ไม่รักษาของเลยนะ เผลอทำตกอย่างกับในลิเกที่เคยดูที่วัด” เปล่งหัวเราะเสียงหลง เขาจ้องร่างของทั้งคุณชายหมออะไรนั่นกับคนรับใช้อยู่นาน สืบมาทั้งหมู่บ้านหลายวันจนเหลือแค่โรงหมอ ไม่คิดฝันว่าถุงผ้าป่านจะมากองแทบเท้าง่ายๆ แค่ร่างโปร่งก้มตัวไปขยับเตียงให้ลุงเสริม

ไอ้ถุงเล็กๆ ก็ตกลงมากองตรงหน้า เก็บเงียบมาเสียตั้งนานแถมยังไม่ทิ้งไปให้พ้นตัว คงเสียดายไม่น้อยสินะ
สองร่างยื้อยุดกันอยู่นาน เปล่งใช้จังหวะที่มันศอกใส่หน้าท้องของตัวเล็กกว่าจนอีกฝ่ายจุกตัวงอ แล้วกระชากคอเสื้อตะวันขึ้นพร้อมกับกระซิบเสียงเบาใกล้ๆ ใบหูบาง

“ถ้าพี่อยากได้คืนก็มาเจอตรงชายป่าติดเทือกเขาก่อนตะวันตกดิน” ดวงตาของเด็กหนุ่มมีแววขี้เล่นในที แต่แฝงความไม่ประสงค์ดีหนักแน่นจนเขารู้สึกได้

ผลัก

ร่างโปร่งของตะวันกระแทกพื้น ไอ้เด็กคนนั้นกระโดดลงหน้าต่างทางห้องทำงานคุณชายอิทธิหายลับไปแล้ว ตะวันกำสองมือกำแน่น กัดริมฝีปากบางจนฮ้อเลือด คุณชายอิทธิที่เดินแบกกล่องยาเข้ามาจึงรีบเข้ามาดูด้วยอารามตกใจ

“วัน เป็นอะไรหรือ เสียงดังเชียว” คุณชายหมอกุมมือของตะวันด้วยความเป็นห่วง จนตะวันยิ้มบางต่อให้โลกถล่มลงตรงหน้าคนที่หวังดีที่สุดในชีวิตก็คือคุณชายอิทธิกับหม่อมท่าน มือบางสากด้านรีบเกาะกุมมือนุ่มตามตระกูลเกิด เขาเขียนจดหมายให้หม่อมเจ้าอรุณวัฒน์ พระบิดาของคุณชายอิทธิพร้อมเข้าไปส่งที่ตัวเมืองหลายวันแล้ว เขาไม่ไว้ใจหากเกิดเหตุที่บ้านป่าเมืองเถื่อนนี่ ไม่อยากให้ชีวิตของคุณชายต้องมีอันตรายจากการกระทำของตัวเอง หม่อมท่านจะรีบส่งคนมาทันที หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา คุณชายอิทธิจะมีคนคุ้มครอง

“คุณชายดูแลตัวเองดีๆ นะครับ”

คุณชายอิทธิตัวชา ยามคนตรงหน้าเหมือนจะเอยประโยคนี้กับเขาเป็นครั้งสุดท้าย เหมือนกับจะไม่ได้เจอกันอีก

“วันพูดอะไรแปลกๆ เย็นนี้กินน้ำพริกกะปิป้านุ่มกัน” ใบหน้างดงามยังคงแย้มยิ้มได้ในยามเหน็ดเหนื่อย

“วันจะบอกป้านุ่มให้เตรียมไว้ให้นะครับ” ตะวันยิ้มตอบคุณชายอิทธิอีกครา เขาไม่มีอะไรที่ต้องเสียดายอีกแล้ว

ถึงจะเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟ คงไม่เจ็บมากไปกว่าการมีชีวิตที่ผ่านมา

ต่อให้เขาไม่มีเพชรพลอยอะไรนั่น สุดท้ายทั้งเขาและคุณชายก็จะมิอาจมีชีวิตรอดไปได้จากที่นี่อยู่ดี


เมฆที่คล้อยสีเทาทะมึนนั้นทำให้ช่วงเย็นย่ำของบ้านเขาล้อมร้างไร้ผู้คน ร่างโปร่งเดินมาหยุดตรงชายป่าที่เด็กหนุ่มบอกไว้ ตะวันหายใจเข้าให้ลึกสุดปอดเท่าที่จะทำได้ มือเย็นกำมีดที่ซ่อนไว้ในชายขอบกางเกงแน่น รองเท้าผ้าใบเก่าขาดเหยียบย่ำเข้าไปในพื้นดินชื้นเพราะไอฝน ละอองฝนเริ่มตกพร่ำ เขาเดินลึกหายเข้ามาในป่าเรื่อยๆ จากที่โล่งกว้างเริ่มเปลี่ยนเป็นทิวไม้ที่ปลายขอบฟ้า เมฆครึ้มนั้นเปลี่ยนทิวากาลเป็นราตรีให้น่าสะพรึงกริ่งเกรง

“กูคงประมาทมึงไปหน่อย” เสียงนิ่งเรียบเย็นดังจากที่มุมใดมุมหนึ่งของป่า ร่างโปร่งสะดุ้งสุดขีด เหงื่อชื้นเย็นผุดขึ้นจนกายเย็นเชียบ มันมีมากกว่าหนึ่งแน่นอน เขาจำได้ว่านี่ไม่ใช่เสียงของไอ้เด็กหนุ่มนั่น

แต่มันเป็นเสียงของเสือเมฆ

“กูมาทวงของคืน” ความเย็นของโลหะในขอบกางเกงยิ่งให้มือบางรีบกุมมันไว้แน่น

“กูให้โอกาสมึงพูดใหม่ หึ” ปลายเสียงตวัดห้วนราวกับหงุดหงิดเต็มกลืน ร่างสูงใหญ่ที่แฝงตัวในเงาไม้ใหญ่เดินเยือนย่างเข้าสู่ที่สว่างกว่า มือใหญ่ซุกกระเป๋ากางเกงระคนหัวเราะราวกับเห็นคนอายุน้อยกว่าเป็นตัวชูโรงก่อนลิเกโรงใหญ่ ดวงตาทรงอำนาจสีดำนั้นจ้องมองวงหน้าที่เห็นครั้งแรก ก็พาลให้จังหวะการเต้นของเนื้อใต้อกซวนเซ ดวงตากลมๆ คู่นั้นเหมือนตากระต่ายที่ไอ้พวกโจรในชุมชอบล่ามากินกันบ่อยๆ จมูกมันเชิดดั่งลูกไม้ที่ปลิวตามลมดูแสนเอาแต่ใจ จรดลงที่ริมฝีปากเหมือนกลีบกล้วยไม้ป่า ดูท่าอายุจะเพิ่งพ้นยี่สิบมาเมื่อหัวปี

“มึงน่ะหรือเสือเมฆที่เขาลือกันหนักหนา” ตะวันเชิดหน้าชักมีดออกมาตรงหน้า เจ้าของเสียงนั้นบัดนี้กลับนิ่งสงบรอท่าที ดวงตาของมหาโจรพราวระยับอย่างนึกถูกใจ รูปร่างสูงใหญ่ชวนให้ผู้คนหวาดกลัวด้วยสายเลือดแดนตะวันออก หนวดเครานั้นเหมือนจะถูกตัดโกนหลังจากที่พบเมื่อคราวก่อน จึงพอจะมองเห็นใบหน้าคร้ามคม

“ปกติคนที่หน้ากู กูไม่เคยเอาไว้” มือสากใหญ่เทถุงผ้าป่านคว่ำลงให้หินกรวดร่วงลงสู่พื้นป่า จนตะวันตกใจที่มันรู้ตัวก่อนเวลาที่เขาคาดการไว้ อย่างน้อยก็ต้องให้คนจากวังเศวตนิวัฒน์มาถึงเสียก่อน

“แล้วมึงอยากรู้ไหมล่ะว่าไอ้ก้อนเพชรของมึง กูเอาไปไว้ไหน” เสือเมฆเดินเข้ามาใกล้เท่าไหร่ มีดคมกริบในมือตะวันก็ยิ่งแกว่งในอากาศ เสือหนุ่มฉกรรจ์มองท่าทีของไอ้เด็กตรงหน้าอย่างกรุ่นโกรธ ไอ้เด็กนี่อ่อนกว่าเขาเกือบรอบยังโอหังจนเขานึกอยาก
กำราบ

กำราบให้มาอยู่ใต้ร่าง

สัสเอ้ย

เสือหนุ่มด่ากราดตัวเองในใจ ออกจะตกใจกับความคิดตัวเองด้วยซ้ำ

“กูมีสารพัดวิธีที่จะทำให้มึงเปิดปากพูด”

“มึงคงมั่นใจไปหน่อยกระมัง” ตะวันตะโกนกราดก่อนจะตวัดมือจ่อแทงหมายให้เนื้อโลหะพุ่งทะลุเข้าไปในช่องท้องของเสือโฉด แต่มือใหญ่รับมันไว้อย่างง่ายดาย ก่อนบิดข้อมือตะวันจนร่างโปร่งร้องเจ็บปวดค่อยๆ คลายปล่อยมีดตกลงพื้นอย่างง่ายดาย ก่อนเสือหนุ่มจะหวดกำปั้นซัดหน้า กระชากคอเสื้อยืดสีน้ำเงินแล้วหวดอีกหมัดเข้าชายโครง ก่อนจะผลักร่างโปร่งลงกับพื้นป่า

พลั่ก

ตะวันไอสำลักออกมาเป็นเลือด หมัดเสือเมฆหนักจนเขาร้องแทบไม่เป็นภาษา

“มึงคงไม่ได้มาให้กูมาเชือดถึงที่หรอกใช่ไหม ไอ้ไก่อ่อน?” มือสากหยาบกระชากวงหน้านั้นมาใกล้ยามที่เขาย่อตัวก้มลงมามอง วงหน้าบวมช้ำ ปากแตกเลือดไหลเป็นริ้ว แต่เจ้าของมันยังหัวเราะ

“กูแค่อยากมาดูหน้าไอ้ผีห่าบางตัว”

“หน้ากูเหมือนผัวมึงสิ” เสือเมฆยียวน

“ไอ้เหี้ย!” อีกหมัดของเสือหนุ่มกระแทกเข้าใบหน้าของตะวันจนตาแทบปิด ภาพตรงหน้าช่างเรือนลางเหลือเกิน

“มึงกำลังถ่วงเวลากู ให้กูเดามึงคงจะถ่วงเวลาให้นายของมึงกลับพระนคร”

“อย่ายุ่งกับคุณชาย!!”

“หึ”

“กูเดาไม่ผิด ดวงคุณชายกำลังจะมีอำนาจมืดบางอย่างคืบคลานเข้ามาใกล้” ความรู้เดียวที่หลวงลุง ญาติคนเดียวของเขาสอนมาก็คือ การดูชะตาคน พยากรณ์ทำนายทายทัก ตะวันไม่สบายใจตั้งแต่แรกมาเยือนเขาล้อมยิ่งเอาวันเดือนปีเกิดของคุณชายอิทธิไปดูแล้ว ก็ยิ่งไม่ดีจนเขาใจหาย แต่คุณชายอิทธินั้นจบเมืองนอกจึงไม่มีความเชื่อเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้สักนิด ซ้ำเขาเห็นท่าทีตั้งใจแน่วแน่นั้น จึงไม่กล้าพูดหักหาญออกไป

“พ่อหมอเหรอ…” น่าสนใจ เสือหนุ่มเก็บคำพูดนั้นไว้ในใจแล้วหัวเราะออกมา

“จดหมายมึงไปไม่ถึงหม่อมพ่อของคุณชายหมอคนสวยหรอก” เสือเมฆหยิบจดหมายจากเสื้อนอกขะมุกขะมอมขึ้นมาชูตรงหน้า จดหมายของตะวันขาดยับลงตรงหน้า ร่วงลงเหมือนกับใจของตะวันที่แหลกลงยามเสือเมฆฉีกจดหมายของเขาจนกลายเป็นเศษกระดาษ

เขาต้องการหมอรักษา เมฆรู้แค่นั้นจึงให้คนติดตามทั้งสองคน นอกจากไอ้เปล่งอีกแรง ไม่คิดว่าจุดหมายของทั้งเรื่องหมอ เรื่องรัตนชาติของเขาจะบรรจบกันได้

“มึงมันชาติหมา!” ตะวันตะโกนก้อง หวนหยิบมีดที่แอบหยิบมาข้างตัวแล้วตวัดหมายปลิดชีวิตของมหาโจรให้สิ้นลม
แต่มือสากหยาบกลับจับมือตะวัน หมายจะสะบัดให้หลุดอีกครา ร่างโปร่งดิ้นฝืนสุดกำลังจนสองร่างแย่งมีดกันอุตลุด สุดท้ายแรงดอกไม้หรือจะสู้แรงเสือ ปลายมีดเงาวับจึงปักทะลุหน้าท้องนิ่มของตะวัน ดวงตากลมเริ่มเห็นภาพตรงหน้าไม่ชัด ความเจ็บมันมากมายนัก เลือดสีแดงฉานไหลเปื้อนเสื้อยืดสีน้ำเงินจนแทบชุม เสือหนุ่มนั้นรีบดึงมีดออกด้วยอารามตกใจ

“สัด อย่าเพิ่งตายไปก่อนแล้วกัน” เสือเมฆคำรามอย่างหัวเสีย ใจเขาอยู่ไม่เป็นสุขนัก ร่างสูงใหญ่จึงถอดเสื้อตัวเองออกแล้วฉีกเป็นริ้วมาพันห้ามเลือดของตะวันเอาไว้ พร้อมๆ กับหอบร่างโปร่งขึ้นหลังเดินทะลุฝ่าความมืดขึ้นไปทางเทือกเขา เสียงม้าพันธุ์ดีร้องห้อยามเห็นเจ้าของ เสือเมฆลูบไปตามแฝงขนสวย

“วันนี้ช่วยกูแบกไอ้เด็กนี่ กลับชุมเสือแล้วกัน”

ความเย็นของสายฝนที่ตกหนักกลบสิ้นทุกสิ้นอย่างให้เหมือนไม่ได้เกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ แม้กระทั่งฝีเท้าของม้า

===============================

เรื่อยๆ มาเรียงๆ แฮ่ พบกันอีกตอนแล้วนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่เตือนเรื่องกฎเล้าเราลืมไปเลย
ดีใจที่ยังมีคนเคยอ่านนะคะ เราไม่ซีเรื่องยอดวิวเลย ดีใจมากที่ยังมีคนอ่านมันอยู่
ฝากเมนส์เป็นกำลังใจให้แต่งต่อด้วยนะคะ
แล้วพบกันตอน ๓ ค่ะ  :bye2: :กอด1:






ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1079
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
รออ่านต่อไป :L2: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1977
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1

ออฟไลน์ HamsteR

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
รอตอนต่อไปนะครับ  o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด