[เสียงโซ่ตรวน] Family ครอบครัววิปริต ---เริ่มอัพ 18/11/63---
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เสียงโซ่ตรวน] Family ครอบครัววิปริต ---เริ่มอัพ 18/11/63---  (อ่าน 473 ครั้ง)

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
" ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


...

สวัวดีครับ ทาสเอง จะมาลงเรื่องนี้ในนี้แหละ จำได้ว่าไม่ได้เข้าเล้ามาเป็นปีแล้ว สี่ถึงห้าปีได้แฮะแฮะ ยังไงก็ติดตามเป็นกำลังใจให้ทาสด้วยนะนายท่าน

XXนิยายเรื่องนี้เป็นแนว Incest ไม่ชอบกดปิดนะXX


คำเตือน :

1. ทาสอยากจะไซโคนายท่านด้วยเรื่องนี้แหละ ก็ถัดจากเรื่อง กรง ที่คุ้นเคยกันดีว่าเป็นยังไง เอาให้สุดเลยนะ เอาให้สุดๆ ไปเล้ยยยย

2. นิยายเรื่องนี้ไม่เหมาะสำหรับคนโลกสวยเท่าไหร่ ก็ไม่พูดอะไรมาก ใครที่ติดตามทาสมานานก็จะรู้ดีว่านิยายของทาสมันเป็นแนวไหน

3. เรื่องนี้ 18+ อาจจะบวกเลขเพิ่มก็ได้นะ อืม... นั่นละ มันค่อนข้างจะตะเตือนใตหน่อยๆ ละนะ เพราะงั้น รออ่านกันได้เลย





...................................................

ก็ขอขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะครับ สามารถติดตามได้ทาง

เพจ : นักเขียนผู้โรคจิต

และ เมล : 000009.Pingอย่าแสดงเมลบนบอร์ด
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-11-2020 10:10:39 โดย Yuki Nijiiro »

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
บทนำ





"อย่านะ... มะ ไม่"

"แฮ่ก อึก พี่..."

เสียงทุ้มใสนั้นสั่นเครือพร้อมทั้งหอบหายใจออกมา เป็นเสียงลมหายใจที่น่าขยะแขยงมันเต็มไปด้วยความต้องการที่คุกรุ่นภายในนั้น ผมเบิกตากว้างบิดข้อมือที่ถูกกุมเอาไว้ราวกับคีมเหล็กพยายามที่จะดิ้นตัวหนีแต่ก็ถูกมือของมันจิกลงมาที่ต้นขาอ่อนที่แยกกว้างนั้นจนเจ็บ

ไม่... ไม่ใช่แบบนี้

"หยุด อึก... หยุดนะ"

"อ๊ะ..."

ไม่เอา...

"นิ่งๆ นะ น้องกำลังจะเข้ามาแล้ว"

เสียงทุ้มที่น่าฟังดังขึ้นมาที่ตรงหัว พร้อมทั้งใช้ลิ้นของตัวเองตวัดเลียผ่านแก้มที่มีแต่น้ำตาของผมออก ไม่ใช่แบบนี้... ผมกลั้นลมหายใจที่สะดุดไปทุกครั้งของตัวเองเบือนหน้าหนีจากความอัปยศที่กำลังจะเกิดขึ้น พ่อ... พ่อครับ ทำไม... ถึงทำกับผมแบบนี้ ไม่เอา... มันต้องไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นสิ

ผมเป็น... ลูกนะ

"ปล่อย... ปล่อยนะ"

น้ำเสียงที่สั่นเครือของผม ไม่แม้แต่จะสะกิดต่อมความรู้สึกผิดของตัวต้นเหตุ ผู้ชายที่อายุเพียงแค่สิบเจ็ดปีนั้นกำลังจะข่มขืนผมนั้น... เขาคือน้องชายแท้ๆ ของผมเอง

ถ้าไม่กลับมา... ถ้าไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้

ก็คงจะดี...

"พี่ครับ... พี่จ๋า"

"ฮึก..."

ผมสะอื้นฮัก ภายในลำคอ บิดข้อมือที่ถูกมือใหญ่ๆ นั้นอย่างไม่ลดละ แต่กลับถูกอีกฝ่ายประกบปากลงมา ลิ้นที่อุ่นร้อน และ กลิ่นของบุรุษเพศที่อายุมากกว่านั้นทำเอาใจสั่น น้ำตา... ไหลพรากอาบแก้มอย่างไม่อาจต้านทานได้ ทำไมกัน...

ขอร้องละ...

สวบ

"อื้อออ"

ร่างสูงนั้นไถลเสือกตัวเข้ามาภายในร่างของเขา ถึงแม้ว่าจะพยายามตะเกียกตะกายหนีไปแค่ไหน แต่เขาก็ยังถูกชายที่เรียกว่าน้องชายของตัวเองนั้นรุกล้ำอยู่ดี หมดสิ้น... ความหวัง และ ความรู้สึกรักที่มีต่ออีกฝ่าย หมดสิ้นแม้กระทั่งความภักดีต่อคนที่ตัวเองเรียกว่าพ่อไปแล้ว

"พยายามได้ดีมาก เด็กดี"

"ทำไม... เรื่องแบบ นี้"

น้ำลาย... ของผมไหลซึมออกมาจากมุมปาก แต่กลับถูกน้องชายอายุสิบเจ็ดปีคนนั้นเลียกลืนกินมันลงไปอย่างตะกละตะกลามราวกับตาแก่ที่กำลังจะซิงเอาความบริสุทธิ์ไปจากสาวน้อย ดวงตาของมันแวววาวราวกับสัตว์ประหลาดที่พร้อมจะฉีกผมออกเป็นเสี่ยงๆ

"อ๊ะ..."

เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น ที่ร่างกายของเขาเขยื้อน น้ำเซื้อที่เอ่อค้างอยู่ข้างในนั้นก็เคลื่อนไหว ผมหลับตาแน่นตัวสั่น รองรับแรงกระแทกที่ไม่ประสาของน้องชายตัวเอง ขยับเข้าออกอย่างตะกุกตะกัก ขณะที่ต้นขาก็ถูกแขนแกร่งนั้นช้อนขึ้นสูงจนทำให้สะโพกโชว์หราออกสู่สายตา

"รู้สึกดีเหรอ? "

"ไม่... ฮึก น่า ขยะแขยง"

มันน่ารังเกียจ... น่ารังเกียจจนทนไม่ไหว ราวกับของที่เน่าเฟะกำลังไหลไปทั่วทั้งร่างกาย

"ปะ ปล่อยผมไป... เถอะ ฮืออ"

พ่อของผมหัวเราะเสียงเบาจากทางด้านหลัง ทำให้ผมรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ใส่ใจกับคำร้องขอนี้ ภาพตรงหน้านั้นพร่าเลือนไป ได้ยินแต่เสียงสวบสาบ รู้สึกราวกับถูกเสียดแทงด้วยเหล็กร้อนๆ ที่เพิ่งจะออกมาจากเตาเผา เจ็บ... จนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ที่นอกเหนือกว่านั้น คือ ความรู้สึกที่ปวดแปร๊บกลางอกที่มันกระตุกราวกับจะร่วงลงสู่ขุมนรก

"อือ... อึก"

"เด็กดีของพ่อ"

มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบหัวของผมเบาๆ ทั้งๆ ที่ ทั้งๆ ที่กำลังถูกทำแบบนี้ แต่ทำไม ถึงยังอ่อนไหว และ รู้สึกอบอุ่นตอนที่อีกฝ่ายนั้นลูบมือลงมา

"พี่จ๋า อ๊ะ... อึก"

"อย่านะ... ไม่เอานะ"

ผมร้องเสียงหลงออกมาเมื่อจู่ๆ น้องชายของผมนั้นก็ส่งเสียงครางออกมาอย่างทนไม่ไหว ถ้าหาก... ถ้าหากว่าปล่อยน้ำเข้ามา ผมส่ายหน้าอย่างแรง ขอร้องอ้อนวอนต่อน้องชายของตนที่ตอนนี้กำลังหน้าแดงก่ำ เม้มปากแน่นพร้อมที่จะปลดปล่อยทุกเมื่อ

ไม่เอา...

"จะ... จะท้อง นะ... ไม่"

ผมไม่อยากจะ... มีลูก ทั้งๆ ที่เป็นผู้ชาย แต่ผมก็ไม่อยากจะมีลูก ไม่อยากจะอุ้มท้องของใคร ไม่อยากจะท้องกับน้องชายของตัวเอง

"ฮึก...!! พ่อครับ พ่อครับ... บอกน้องอึก ว่าไม่เอา ผมไม่อยากท้อง"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อกับพี่ๆ จะช่วยเลี้ยงเอง"

เสียงทุ้มจากพ่อกระซิบลงมาอีกครั้ง น้ำเสียงของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความปีติยินดี

ไม่... มันไม่ใช่แบบนั้น

มันต้องไม่ใช่แบบนั้น...

" อะ อ๊ะ อ๊าาา...! "

เสียงกรีดร้องของผมนั้นดังลั่นห้อง ขณะเดียวกันน้องชายที่กำลังกระแทกอยู่ตรงหว่างขาก็ฉีดหยาดธารอุ่นร้อนเข้ามาในตัว เขา... กำลังจะตกนรก พอรู้ตัวว่ามันเป็นแบบนั้น ก็ราวกับว่าคนที่ขนาบหน้าหลังของเขาจะรู้ถึงความคิด น้ำเซื้อของน้องชายหลั่งทะลักเข้ามา พร้อมทั้งความสุขสมที่แสนจะโสมมในส่วนลึกของเขาจะปะทุออกมา

ผม... ถูกพ่อ กับ น้องชายแท้ๆ ... คนที่มีสายเลือดเดียวกันกอด คืนนี้... ราวกับว่าได้ตกนรกทั้งเป็น

ช่วยด้วย...

แม่ครับ...












 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

จะค่อยๆทยอยอัพลงนะนายท่าน

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 1






"จะดีเหรอครับ? "

"ดีสิ เข้าไปเถอะ"

แผ่นหลังของผมถูกดันเบาๆ ขณะที่กำลังชั่งใจ ภายในอกเต็มไปด้วยความกังวล และ ค่อนข้างจะลังเล ปลายเท้าแทบจะไม่ขยับตอนที่ถูกดันแผ่นหลังด้วยมือใหญ่นั้น ภูผา หรือ คุณพ่อของผมนั้นอมยิ้มให้ผมน้อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของผมพร้อมทั้งประสานมือเข้ามาอย่างให้กำลังใจ ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาสะอาดสะอ้านที่มีอายุเพียงแค่สี่สิบกว่านั้น ทำอาชีพเป็นคุณหมอ และ เป็นหมอประจำตัวของผม ผมที่ซึ่งต้องเข้าโรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็กนั้นต้องขาดเพื่อน ห่างไกลจากพี่น้องที่มีอยู่ นานๆ จะเจอหน้าแค่ไม่กี่ครั้งเอง แถมแต่ละครั้งเวลาก็สั้นยิ่งกว่าอะไรดี ผมสอดส่องสายตามองเข้าไปภายในบ้านทาวน์เฮ้าส์หลังใหญ่สองชั้นที่เพิ่งจะซื้อมาใหม่ด้วยแววตาที่อยากรู้อยากเห็น จะมี... ห้องนอนของผมมั้ยนะ?

"พ่อครับ..."

"หือ? "

"พี่คีย์ กับ พี่คินจะ... ไม่เกลียดผมนะครับ? "

คำถามที่ผมถามออกไปนั้น ทำให้ผมถึงกับงุนงงเมื่ออีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ภายในลำคอผมเอียงคอมองอย่างงุนงงก่อนที่จะหลับตาเมื่อมือใหญ่ยีหัวของผมไปมา

"พูดอะไรของลูกนะ พี่ๆ จะต้องดีใจที่ได้เจอลูกแน่ๆ เอาละ ไม่พูดแล้ว... เข้าไปให้เห็นกับตาตัวเองเถอะ"

"อ๊ะ... พ่อ"

ผมส่งเสียงประท้วงออกมาเมื่อถูกดันให้เดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ ก่อนที่พ่อจะเดินนำหน้าไป บ้านกว้าง... กว่าบ้านหลังเก่าอีก แถมยังเป็นบ้านปูนแบบที่ผมชอบด้วย สมัยนี้ไม่ว่าใครๆ ก็ชอบที่จะสร้างบ้านแบบกระจก แต่ว่า... ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ มันเหมือนกับจะโดนจ้องจากข้างนอกอยู่ตลอดเวลา เพราะงั้นผมถึงได้ชอบบอกพ่อว่าถ้าหากตัวเองมีบ้านจะสร้างแบบบ้านปูนสวยๆ แต่ตอนนี้ ไม่คิดเลยว่าจะได้มีบ้านแบบนี้ด้วย หลังจากที่แม่ตายไปเมื่อสองปีก่อน พ่อก็ได้สร้างบ้านใหม่ ละทิ้งความทรงจำเก่าๆ เอาไว้ที่กรุงเทพ และ พาครอบครัวย้ายมาที่เชียงใหม่ พ่อก็มาทำงานกับเพื่อนรัก และ ได้ตำแหน่งใหญ่ๆ ไป

"มาแล้วเหรอ? "

"มาถึงแล้วนี่น่า"

ผมซะงักไปเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่มร่างสูงสองคนที่หน้าตาคล้ายกันอย่างกับแกะนั้นดังขึ้นมา พร้อมทั้งร่างที่สูงใหญ่ หน้าตาคมสัน ดูเถื่อนๆ แบบที่ผู้หญิงชอบ และ ค่อนไปทางหล่อ จะว่าไป... พี่คีย์ เป็นดารานี่น่า กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นยาวระต้นคอ ดวงตาเรียวคมดูน่ากลัว แต่กลับมีเสน่ห์ ทำเอาผมใจเต้นตุบ ถึงจะเคยดูเรื่องที่พี่แกแสดงมาแล้ว แต่ก็ไม่สามารถสลัดภาพที่เจ้าตัวแสดงท่วงท่าที่สวยงามนั้นได้ ส่วนพี่คินคนน้องเองตอนนี้ก็ได้รับบรรจุเข้าเป็นตำรวจแล้ว แถมยังได้เข้าในกรมสืบสวนสอบสวนอีก เป็นสายที่ผมชอบสุดๆ

"สวัสดี... ครับ พี่คีย์ พี่คิน"

"สวัสดง สวัสดีอะไรกันละ กลับมาบ้านของตัวเองแท้ๆ เชียวนะ"

คำพูดของพี่คีย์นั้นทำเอาผมอมยิ้มออกมา อา... สงสัยจะคิดไปเอง ว่าพี่ๆ จะไม่ยอมรับการกลับมาของผม แบบนี้ ดีจัง

"ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ยังแยกพี่ได้เหมือนเดิมเลยน้าเราเนี่ย"

"ครับ"

หัวของผมถูกพี่คีย์ยีเบาๆ ก่อนที่แก้มจะถูกจุ๊บจนผมสะดุ้ง แต่ก็ต้องตกใจขึ้นมาอีกรอบเมื่อจู่ๆ แถวๆ สะโพกของผมก็ถูกรัดเอาไว้แน่น

"พี่จ๋า..."

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายตรงหน้าที่ยิ้มแฉ่งโชว์เขี้ยวเล็กๆ ออกมา ลืมไปเลย...

"ว่าไง ปะเต้ เป็นเด็กดีมั้ย? "

"พี่ เค้ก ละ? เป็นเด็กดีป่าว? "

ทุกคนหัวเราะออกมาเมื่อผมถูกย้อนถาม น้องชายของผมอายุสิบเจ็ดปีนั้นซุกหน้าลงกับต้นคอของผมพลางสูดลมหายใจเข้าปอด จนผมเม้มปากแน่นเพราะรู้สึกแปลกๆ แถวท้ายทอย

"เอาละ พอก่อนเนื้อตัวเต้สกปรก พาพี่เค้กไปอาบน้ำนะ แล้วลงมากินข้าวเย็น"

"คร้าบบ"

พ่อที่เงียบมานานนั้นเอ่ยบอกพร้อมทั้งเดินขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน ผมเดินตามพ่อขึ้นไปติดๆ โดยที่มือของผมก็ถูกเต้จับเอาไว้แน่น บนชั้นสองของบ้านมีห้องนอนทั้งหมดหกห้อง ผมมองไปรอบๆ ฝาผนังเห็นรูปที่ครอบครัวถ่ายด้วยกัน รูปของคุณแม่... ที่เสียไปแล้ว

กลับมา... แล้วครับแม่

ผมคิดภายในใจยิ้มๆ

แกร่ก

"นี่คือห้องของลูกนะ หรือถ้าลูกยังไม่ชิน มานอนกับพ่อก่อนก็ได้"

ปลายเท้าของผมหยุดซะงักลงเมื่อประตูห้องนอนของผมถูกเปิดอ้าออก ทำให้เห็นห้องนอนขนาดกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีข้าวของ... ที่บ้านเก่าด้วย เตียงก็กว้างกว่าเตียงที่โรงพยาบาลอีก

"ผม... ห้องของผมเหรอ? "

"ใช่ พ่อไม่ลืมลูกหรอกน่าอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

ไม่รู้ว่าผมแอบทำหน้าแบบไหนให้พ่อเห็น พ่อก้มลงมามองผมยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในห้อง ภายในห้องมีห้องน้ำอยู่ด้วย ทั้งตู้เสื้อผ้า ตู้หนังสือ และ ระเบียงห้องนอน และ...

"ทำไมมีประตูสองบานครับ? "

"ห้องของลูกเชื่อมกับห้องพ่อนะ"

เข้าใจละ... ทำไว้เผื่อตอนที่ไม่สบายสินะ แต่ว่า ตอนนี้ก็หายดีแล้วนี่น่า

"พี่จ๋า... อาบน้ำกันเถอะ นะ? "

"อ่า ได้สิ"

คนข้างๆ ผมนั้นยิ้มกริ่มออกมาทันทีตอนที่ผมตอบตกลงก่อนที่ผมจะร้องขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อมันเอื้อมมือมาเลิกเสื้อของผมขึ้นสูง

"ทะ ทำอะไร!? "

"อ้าว ก็อาบน้ำไงครับ ไม่อาบด้วยกันเหรอ? "

ด้วยกัน...? ผมส่ายหน้าพรึ่บพรั่บแต่ถึงแบบนั้นก็ยังถูกเต้มันสวมกอดจากทางด้านหลังจนเหงื่อบนตัวของอีกฝ่ายนั้นไหลซึมผ่านเสื้อยืดของผมเข้ามา พ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมก็อมยิ้มขำ

"อาบเองได้"

"กลัวพี่เป็นลมล้มพับไปตอนอาบน้ำนะ ให้ผมอาบให้นะ นะ นะ? "

ดวงตาสีดำขลับของอีกฝ่ายนั้นหลุบต่ำลงมามองผมพร้อมทั้งทำท่าทีออดอ้อนจนผมใจสั่น ถะ... ถึงจะโตขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังคงทำตัวเป็นเด็กไม่เปลี่ยนเลยนะ

"ก็ได้"

"เยส! "

ชายหนุ่มตรงหน้านั้นทำท่าชูกำปั้นอย่างมีชัย ก่อนที่จะเดินลากผมไปที่ห้องน้ำเพื่อที่จะเตรียมตัวอาบน้ำขณะที่พ่อก็เดินออกไปจากห้องนอน







ซ่า...

"ถูเองสิ! "

แผ่นอกของผมถูกมือหนานั้นดันเอาไว้ขณะที่แผ่นหลังของผมก็สัมผัสโดนผนังห้องน้ำที่เย็นเฉียบ น้องชายของผมที่ไม่เห็นแค่ไม่กี่เดือนก็ตัวสูงกว่าผมนั้นหัวเราะ หึหึ ในลำคอ พร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอด ผมสะดุ้งตอนที่นิ้วเรียวหยาบสะกิดลงมาที่ยอดอก

"พี่จ๋าละก็... ผมถูหลังไม่ถึงนี่น่า ถูให้หน่อยจะเป็นอะไรไป"

แววตาของน้องชายผมนั้นมันดูแปลกไป... ดูกระหายราวกับสัตว์ป่าที่เคยเห็นในทีวี ผมหลุบตาลงต่ำแต่ก็ต้องตะลึงเมื่อสายตาสบเข้ากับท่อนร้อน... ความเป็นชายที่ชูชันตรงระหว่างขาของมัน ความใหญ่โตโอฬารที่แดงก่ำแผ่ความดุดันออกมานั้น ทำเอาผมถึงกับซะงักค้างไป

"ผู้ชายก็งี้แหละครับ นะครับ? ถูให้หน่อย"

ผมเม้มปากแน่น กลั้นหายใจเอาไว้เพราะพอหายใจเข้าปอดทีไร ก็ได้กลิ่นของบุรุษเพศที่คุกคามอยู่ตลอดเวลา แต่ว่า... ทำไมจะต้องมาลุกตอนนี้ด้วย

"หันหลัง... ไปสิ"

"เย้"

เต้มันตอบรับเสียงใส แล้วก็ยอมหันหลังไปโดยดีโดยที่ให้ผมนั่งอยู่กับขอบอ่างอาบน้ำแล้วมันก็นั่งลงกับเก้าอี้ ผมเอื้อมมือไปหยิบฟองน้ำสีเขียวมาบีบสบู่ใส่อย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะขย้ำจนเกิดฟองจากนั้นก็ถูกลงกับแผ่นหลังกว้างของมัน ทำไมถึงได้ตัวโตขนาดนี้นะ เพิ่งจะสิบหกเอง

"พี่จ๋านะ... จะเรียนต่อที่โรงเรียนเดียวกับผมใช่มั้ย? พี่เพิ่งจะยี่สิบเอง ดีเนอะที่โรงเรียนเราเป็นระบบแบบนั้น ผมได้เรียนโรงเรียนเดียวกับพี่"

"นั่นสินะ..."

ด้วยเหตุที่ผมต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ เลยต้องหยุดเรียนไปด้วย ตอนนี้ผมจะเข้ายี่สิบแล้ว แต่ก็ยังไม่จบมอ ปลายเพิ่งจะอยู่มอ หกเองเพราะงั้นตอนที่ย้ายโรงเรียนมาก็ไม่ค่อยมีเพื่อนมาแสดงความคิดถึงด้วยเท่าไหร่

"เต้อยู่ มอ สี่แล้วสินะ? "

"ดีใจจังที่พี่จำได้"

จะให้จำไม่ได้ได้ยังไงกันละ วันทั้งวันก็เอาแต่หมกตัวอยู่กับโรงพยาบาล ไม่ได้ทำอะไรเลย เรื่องแค่นี้ทำไมจะจำไม่ได้กัน

"เอาละ! "

หมับ

"อ๊ะ...!? "

ขณะที่ผมกำลังจะล้างตัวให้กับอีกฝ่ายนั้นจู่ๆ มือหนาก็หันตัวมาทางผมแถมยังจับหมับเข้ากับข้อมือของผมดึงจนตัวถลาเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

"ให้ผมถูให้บ้างนะ"

"เอ๊ะ? ไม่ต้อง... ไม่จำเป็นหรอก"

"พี่ก็... จะอายอะไร ผมกับพ่อ แล้วก็พี่ๆ เขาก็ยังถูหลังให้กัน มีแต่พี่อะที่ไม่ทำ เป็นผู้ชายด้วยกันไม่ต้องอายหรอก"

ชายหนุ่มตรงหน้าพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ตลกขบขัน จนผมนิ่งไป... นั่นสิ จะอายทำไมกันนะ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ ตอนเด็กๆ ก็อาบด้วยกันตลอดเลย แต่... ตอนนี้โตแล้วนะ ผมก้มหน้าลงหมายจะเอ่ยปฏิเสธ แต่กลับต้องสบตาเข้ากับดวงตาที่ใสซื่อของมันที่กำลังคาดหวัง ผมถอนหายใจออกมา...

"ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้นะ โตกันแล้วด้วย แฟนเฟินก็มีแล้วไม่ต้องทำแบบนี้หรอก"

"แฟนเฟินที่ไหนกันเล่า ไม่คิดจะมีเลยเถอะ"

เจ้าตัวที่ขยับมาช้อนหลังผมนั้นบ่นงุ้งงิ้งออกมา ก่อนที่จะเอื้อมมือมาถูตรงส่วนต้นคอ ส่วนผมก็นั่งนิ่งปล่อยให้มันถูไปเงียบๆ น้องชายของผมฮัมเพลงออกมาเบาๆ

"I wanna fuck you yeah, I hit you like what you sayin'I could fuck you all the timeI could fuck you all the time"****

"เพลง... อะไรเนี่ย? "

ผมถามขึ้นมาอย่างสงสัยขณะที่นั่งฟังมันร้องเพลงไป เพลงที่ถูกร้องออกมาทำเอาผมหน้าแดงวาบ... เนื้อเพลงลามกแบบนั้น เสียงทุ้มนั้นหัวเราะออกมาก่อนที่จะสอดมือเข้ามาที่ใต้แขนของผม

"อ๊ะ... เต้!? "

"ถูข้างหน้าไงครับ"

"อึก..."

ถึงแม้ว่าผมนั้นจะพยายามปฏิเสธและดีดดิ้นแต่กลับถูกมือของมันลูบวนลงมาที่ท้องน้อยจนเสียววูบ

"เต้! "

"ขอโทษๆ มือมันลื่นนะ"

ผู้ชายที่ช้อนหลังผมอยู่นั้นหัวเราะออกมาเสียงเบาก่อนที่จะเปิดก๊อกเพื่อที่จะล้างตัวให้กับผม

"เอาละะ เสร็จแล้ว... พี่ออกไปก่อนนะ"

"ไม่ต้องบอกหรอก! "

ผมรีบลุกพร่วดขึ้นมาทันที ก่อนที่จะรีบเดินหนีออกมาจากห้องน้ำ ปล่อยให้น้องชายผมนั้นนั่งอยู่ขอบอ่าง ชายหนุ่มวัยกลัดมันตรงหน้านั้นตะปบมือลงกับท่อนกายของตัวเองเบาๆ จากนั้นก็เริ่มที่จะบีบเคล้นมันเบาๆ ผมรีบปิดประตูห้องน้ำด้วยความรู้สึกอาย ทำไม... ถึงทำตัวแบบนั้น

"ซี๊ด... พี่จ๋า อ๊ะ พี่เค้ก"

หัวใจของผมแทบร่วงลงไปยังตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงทุ้มแหบพร่านั้นเรียกชื่อของผมผ่านประตูห้องน้ำ ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นทำเอาแทบจะหายใจไม่ออก... ปะเต้ มัน... ช่วยตัวเองด้วยชื่อของผมเหรอ?








แกร่ก

"เป็นอะไรไป? อาหารไม่อร่อยเหรอ? "

พ่อที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะของโต๊ะกินข้าวกลางห้องครัวถามขึ้นมาเมื่อผมวางช้อนลงกับจาน สายตาทั้งสี่คู่นั้นจ้องมองผมอย่างสงสัย

"เปล่า... ครับ"

"สงสัยจะอายละมั้ง... น้องพี่นี่ขี้อายไม่เปลี่ยนเลยนะ"

พี่คีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมนั้นพูดพลางหัวเราะ ไม่ได้... อายหรอก แต่ว่าผม... ปะเต้น่ะ จ้องผมแบบนั้น ไม่อยากให้มอง

"พี่ดีใจนะที่เค้กกลับมา แถมยังหายขาดแล้วด้วย บ้านเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันซะที"

ชายหนุ่มที่เป็นแฝดน้องของพี่คีย์เองก็เปรยขึ้นมา ก่อนที่จะตักเอาเนื้อกุ้งที่แกะแล้วมาวางไว้บนจานของผม อาหารมื้อนี้... อร่อยที่สุด คนที่เข้าครัวคราวนี้คือ พี่คีย์ ทั้งๆ ที่เป็นดาราแท้ๆ ... ไม่สิ เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่กลับทำอาหารอร่อยซะจนเล่นเอาผมกินข้าวได้เยอะกว่าปกติอีก

"ขอบคุณครับพี่คิน"

"รู้ได้ไงว่าเป็นพี่? "

ผมซะงักไปตอนที่พี่แกถามขึ้นมายิ้มๆ ก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ

"ไม่รู้ครับ แต่แค่รู้ว่าเป็นพี่คิน"

"นั่นสินะ ลูกชายพ่อนะ เก่งอยู่แล้วล่ะ"

มือหนาของพ่อเอื้อมมาลูบที่หัวของผมช้าๆ พลางเอ่ยชมจนผมหัวเราะออกมา ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่ว่า มันก็น่าแปลกนะที่แยกออก ขนาดพ่อกับแม่ยังแยกไม่ออกเลย ไม่ว่าใครๆ ก็แยกไม่ออก แล้วทำไมผมถึงแยกออกกันนะ

"ทานข้าวเสร็จอย่าลืมทานยานะ"

"ครับพ่อ"

ผมตอบรับคำพูดของพ่อเสียงเบา ก่อนที่จะลงมือทานข้าวต่อเงียบๆ กับ... เรื่องเมื่อกี้ เต้คงจะแค่แกล้งเล่นสินะ ดูจากที่ทำแล้วคงจะแค่คิดถึงพี่ละมั้ง คนตรงหน้าผมนั้นมองผมยิ้มๆ จนทำเอาผมเผลอยิ้มตอบออกมา ถ้าไม่มากกว่านั้นก็ดีสิ






ปึง

"อึก..."

"ทำอะไรอยู่เหรอ? "

ผมสะดุ้งสุดตัว แถมยังเกือบจะสำลักน้ำเมื่อจู่ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ผมหันไปมองพี่คีย์อย่างตื่นๆ พร้อมทั้งแทบจะพ่นน้ำออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั้นใส่แต่กางเกงในตัวเดียว แถมผมยังฟูยุ่งเหยิงนั่นอีก

"มากินน้ำครับ"

"ให้พี่หน่อย"

อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ผมจนแผ่นหลังแนบลงกับประตูตู้เย็น เจ้าตัวนั้นดึงเอาขวดน้ำจากมือผมไปแล้วก็ยกขึ้นดื่มโดยที่ใช้มือยันลงกับตู้เย็น ไม่ยอมให้ผมหนีออกไป หยดน้ำใสนั้นไหลออกมาตามมุมปาก ไหลผ่านต้นคอที่รูปทรงสวย จนมาถึงที่อกแกร่งมีกล้ามเป็นหมัด หุ่นดี... แฮะ

"มองอะไร? "

"มองหุ่นพี่คีย์ไงครับ"

เพราะเป็นดารารึเปล่านะ? ถึงได้รักษาหุ่นขนาดนี้

"หึหึ ชอบมั้ย? "

"ชอบครับ อยากได้หุ่นแบบนี้"

"งั้นก็เอาไปสิ พี่ยกให้หมดเลย ให้แค่เค้กคนเดียว"

ผมเอียงคอมองพี่คีย์งงๆ ขณะที่เจ้าตัวนั้นยกมือของผมให้ขึ้นไปสัมผัสที่อกหนา กล้าม... ตามอกทำเอาผมใจสั่น

"แน่นดีครับ"

หมับ!

"อืม... อย่าลูบลงข้างล่างสิ ซนจริงๆ เลย"

ขณะที่ผมกำลังลูบไปมาอยู่นั้นมือหนาของพี่คีย์ก็รวบจับลงมาจนผมตกใจ ก่อนที่คำพูดของอีกฝ่ายจะทำเอาผมยิ้มแหยออกมา

"ขึ้นไปนอนได้แล้วไป เดี๋ยวจะไม่สบายอีก"

"ครับ อึก...!? "

จุ๊บ

"ราตรีสวัสดิ์นะ"

ผมพยักหน้าเบาๆ พร้อมทั้งรีบเดินตึงตังขึ้นมาที่ชั้นสองด้วยความรู้สึกตกใจเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็จุ๊บลงมาที่หน้าผากของผม ทำไม... คนในบ้านนี้ ถึงชอบถึงเนื้อถึงตัวกันนักนะ...













 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:
ค่อยค่อยคลานมา

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1441
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-0

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 2








"เค้ก... พ่อไปทำงานแล้วนะ เฝ้าบ้านดีๆ ละ อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้า เด็ดขาดนะ"

"เข้าใจ แล้วครับพ่อ"

ผมพยักหน้าหงึกๆ อย่างงัวเงียขณะที่ซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม วันนี้ยังไม่ต้องไปโรงเรียนเพราะว่ายังไม่เปิดเทอมผมก็เลยนอนตื่นสายได้ ผมหัวเราะออกมาเมื่อจู่ๆ มือหนานั้นก็สอดเข้ามาภายในเสื้อลูบไปตามเอวของผมด้วยความที่มือนั้นเย็นจึงทำให้ผมสะท้านตัวสั่น หนวดเคราแข็งๆ ที่ผุดขึ้นมาจากสันคางนั้นถูกกดลงมาที่ต้นคอของผม

"พ่ออ..."

"ไปแล้วนะ"

มือของผมโผล่พ้นออกมาจากที่นอนโบหย็อยๆ ให้แก่อีกฝ่าย แต่ทว่าหน้าของผมกลับถูกยึดจับเอาไว้มือหนากอบกุมลงมาผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างลำบากตอนที่ถูกอีกฝ่ายนั้นกดจูบลงมา

"พ่อครับ"

"จะไปจริงๆแล้ว..."

ริมฝีปากของคนตรงหน้านั้นถูกถอนออกช้าๆ ผมปรือตาขึ้นมามองผู้ชายวัยกลางคนที่ยังคงความหล่อเหลาตรงหน้ายิ้มๆ

"พ่อครับ"

"ขี้เซานะเรานะ อย่านอนเยอะละ เดี๋ยวก็สันหลังยาวหรอก"

ว่าแล้วพ่อก็สอดมือเข้ามาจับที่เอวของผมจนผมสะดุ้ง

"ข้าวก็อุ่นเอานะ คีย์ทำเอาไว้ให้แนะ"

"ครับ"

ผมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่จะเอียงคอเมื่อคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงนั้นกดจูบลงมาที่หน้าผาก จากนั้นพ่อก็เดินออกไปจากห้องปล่อยให้ผมนอนกลิ้งอยู่บนเตียง... จะได้ไปโรงเรียนแล้ว ไม่ได้ไปตั้งสองปีแนะ ถึงแม้ว่าจะเรียนแล้วก็ตามทันเพื่อนๆ ก็เถอะ แล้วตอนนี้ก็ย้ายที่เรียนใหม่ตอนกลางเทอม... จะมีเพื่อนกับเขามั้ยนะ ผมขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอนเมื่อได้ยินเสียงรถคันโปรดของพ่อนั้นแล่นออกไป ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นเดินเข้าไปภายในห้องน้ำเพื่อที่จะทำธุระส่วนตัว






ครืดด

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอ? "

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นมาพร้อมทั้งมือที่เอื้อมมาจับที่ท้ายทอยของผม ผมหันกลับไปมองคนที่ทักขึ้นมา อย่างงุนงงตอนที่กำลังจะนั่งกินข้าว

"พี่คีย์..."

"จำได้จริงๆ ด้วย อรุณสวัสดิ์"

"สายแล้ว"

อีกฝ่ายนั้นหัวเราะออกมาเมื่อผมตอบกลับเสียงนิ่ง ตอนนี้พี่แกยังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย... ชุดนอนลายทางสีขาวดำซะด้วยเป็นสีที่ผมชอบพอๆ กับสีเทาอีกต่างหาก

"วันนี้ไม่ไปถ่ายหนังเหรอ? "

"พึ่งจะปิดกองไปนะ คงอีกหลายวันเลยกว่าจะถ่ายอีกเรื่อง ถ้าไม่มีอีกเว้นก็คงจะอยู่บ้าน"

งั้นเหรอ... คงจะทำงานหนักน่าดูเลยนะ ทั้งๆ ที่ครอบครัวเราก็มีเงินทองมากมายเพราะมีเชื้อเจ้า แถมยังมีเชื้อสายของคนญี่ปุ่นที่คุณปู่เป็นนักการเมืองแท้ๆ ... แต่ทำไมยังจะต้องทำงานหามรุ่มหามค่ำแบบนี้กันนะ ทุกคนเลย...

"แล้วเต้ละ? "

"ยังไม่ตื่นนะ"

"มา กินข้าวกันเถอะ"

มือหนานั้นดันมาที่แผ่นหลังของผมเบาๆ ให้นั่งลงกับเก้าอี้ แล้วอีกฝ่ายก็เดินไปที่ครัว ชายหนุ่มร่างสูงนั้นไปตักเอาข้าวมาสองจานแล้วก็วางลงตรงหน้าผม

"พี่ยังไม่กินเหรอครับ? "

"รอเค้กไง"

"น่าจะกินก่อนแท้ๆ "

อีกฝ่ายอมยิ้มออกมาพร้อมทั้งเอื้อมมือมาลูบที่หัวของผม แล้วก็กินข้าวไปเงียบๆ โดยที่ไม่พูดอะไรต่อ

"พี่จ๋า..."

หมับ

ขณะที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่นั้นจู่ๆ แรงกอดจากทางด้านหลังก็ทำเอาผมแทบจะสำลักข้าว เมื่อคนที่เพิ่งจะพูดถึงเมื่อกี้นั้นมันกอดรอบคอของผมพลางซบหน้าลงกับแก้มจนแก้มเราสองคนนั้นถูไถเข้าหากัน

"เต้อย่ากวนพี่"

"ทำไมวะ? ไม่ได้กวนมึงซะหน่อย"

คำพูดที่หยาบคายของเต้นั้นมันดังขึ้นมาที่ข้างหูทำให้ผมถึงกับซะงักไปก่อนที่คนที่ได้ชื่อว่าน้องชายของผมนั้นจะนั่งลงข้างๆ ผมอีกคน

"เต้..."

"ไม่เป็นไรหรอกเค้ก ปกติแล้วที่บ้านนี้ก็พูดแบบนี้แหละ"

"เอ่อ..."

แต่มัน... ก็ฟังดูไม่ดีเท่าไหร่เลยนะ อีกทั้งยัง อีกทั้งเต้มันยังเป็นน้องชายคนเล็กของบ้านอีก

"ใช่ พี่เค้ก ในบ้านมีแค่พี่นั่นแหละที่พูดสุภาพคนเดียว เอางี้มะ... ผมจะสอนวิถีลูกผู้ชายให้ โอ๊ย! "

ผมหัวเราะออกมาตอนที่เต้มันถูกฝ่ามือของพี่คีย์ฟาดเข้าที่หัว

"อย่าเสือกสอนอะไรไม่ดีให้พี่มึงเชียว"

"อะไรวะ ถ้าไม่เรียนรู้สิ่งไม่ดี จะรู้เหรอว่ามันไม่ดี พี่เค้กว่าปะ? "

"นั่นสิ"

ก็จริงอย่างที่ว่ามานั่นแหละ...

"ป้อนหน่อยครับ อ้า..."

"กินเองสิ"

เสียงคัดค้านจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ของผมนั้นดังขึ้นมาเมื่อจู่ๆ เต้มันก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วอ้าปากรอให้ผมป้อนข้าวให้ ผมก็ยอมทำตามใจโดยคีบเนื้อเข้าปากของอีกฝ่าย

"อร่อย..."

"พี่คีย์ทำนะ"

เต้มันแลบลิ้นออกมาเลียตะเกียบของผมแถมยังอมแล้วรูดซะน้ำลายเยิ้มเลย ทำเอาผมถึงกับหน้าตึงขึ้นมาแต่มันก็ยังหัวเราะไม่หยุด

"ไม่ หมายถึง... ที่พี่ป้อนผมต่างหากละ"

"หึ"

พี่คีย์หัวเราะภายในลำคอ ไม่พูดอะไรแล้วก็กินข้าวของตัวเองไปเงียบๆ โดยที่ปล่อยให้ผมนั้นป้อนเจ้าน้องชายตัวแสบนี่อยู่คนเดียว อะไรจะติดพี่ขนาดนี้...












 :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3:

มาแบบสั้นๆ ไม่ค่อยมีเวลาเลย

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 3






"จะออกไปกินเหล้าเหรอ...? "

ผมถามขึ้นมาเมื่อเห็นเจ้าเต้มันกำลังแต่งตัวหล่อเช็ดผมอยู่หน้ากระจก... ห้องนอนของผม ใช่ครับ เจ้าเต้มันมาแต่งตัวที่ห้องของผมแถมตอนนี้ในห้องผมยังจะเต็มแต่ของของอีกฝ่ายยังดีที่ยังไม่มานอนด้วยเพราะปกติแล้วเป็นพ่อที่มานอนด้วยเพื่อดูว่าผมจะกลับมาป่วยอีกมั้ย...

"อื้อ พี่ไปมั้ย? แต่เอ๊ะ... ไม่ไปดีกว่า พ่อไม่ให้พี่กิน พี่ต้องเฝ้าบ้านคนเดียวอีกแล้วอะ..."

ปะเต้มันหันมามองผมพลางเสยผมของมันขึ้นสูง ท่าทางของมันตอนนี้ราวกับว่าไม่ใช่เด็กอายุสิบหก อย่างกับ... พวกชำนาญเรื่องแบบนี้มานาน จะว่าไปตัวผมเองก็อยู่แต่ในโรงพยาบาล พี่น้อง หรือพ่อจะเป็นคนแบบไหนตอนที่ตัวเองอยู่ในนั้นก็ยังไม่รู้

"ไม่เป็นไรหรอก ไปเถอะ อย่าเมามากนักละกินเยอะมันไม่ดีนะ"

"รับแซ่บครับพี่ชาย"

คนตรงหน้านั้นทำท่าตะเบ๊ะอย่างน่ารักจนผมหลุดหัวเราะออกมา

"ผมไปแป๊บเดียว... ไม่ปล่อยให้พี่อยู่นานหรอก สามสิบ ไม่สิ... ยี่สิบนาที! จะกลับมานะ! ห้ามเปิดประตูให้คนแปลกหน้านะ! "

จุ๊บ!

เจ้าเต้มันคว้าเอากระเป๋าแล้วก็เสื้อแขนยาวของตัวเองวิ่งออกมาแต่ก่อนที่จะพ้นหน้าประตูตรงที่ผมยืนอยู่ อีกฝ่ายก็ก้มลงมาจุ๊บที่แก้มของผมเบาๆ ผมยกมือขึ้นมาจับที่แก้มของตัวเองที่ตอนนี้มันกำลังร้อนขึ้นมาเรื่อยๆ ... ทำไมกัน ทำไมกันนะ ทำไม ถึงชอบถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้






แกร่ก เคล้ง

แกร่ก

"กลับมาแล้ว"

"กลับมา--"

ตึง!

ขณะที่ผมนั้นกำลังลงมือล้างจานหลังจากที่กินข้าวเสร็จอยู่นั้นเสียงทุ้มห้าวของพี่ภาคินก็ดังขึ้นมาพร้อมทั้งถอนหายใจหนักๆ แล้ววางเอกสารลงกับโต๊ะดังโครมใหญ่เล่นเอาผมสะดุ้งจนไม่กล้าหันไปมอง จากคำพูดที่อยากจะพูดต้อนรับก็กลับกลายเป็นว่าถูกกลืนลงคอแทบจะทันที

"..."

"เค้ก..."

เสียงของอีกฝ่ายเอ่ยเรียกชื่อของผมเบาๆ ร่างของผมเกร็งไปทันทีเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเดินเข้ามาใกล้อีกทั้งยังชิดจากทางด้านหลังจนผมจะขยับตัวก็ไม่กล้า

"มี... อะไรเหรอครับ? "

"พี่ทำให้เราตกใจเหรอ? "

จะว่ายังไงดีละ... ก็ตกใจนะสิ ใจจะหล่นลงไปที่ตาตุ่มแล้วด้วย ผมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่จะรู้สึกว่ามีอะไรมาคลุกดุนอยู่ที่สะโพกเบาๆ ผมเขย่งเท้าเพื่อที่จะหลีกหนีจากมัน แต่กลับโดนพี่คินเขารวบเอวเอาไว้แน่น

"พี่ขอโทษนะ ทำงานเครียดไปหน่อย"

ซึบ...

"ฮื้อ...! "

ลมหายใจของผมติดตัดขึ้นมาทันทีตอนที่สิ่งนั้นมันดุนเข้ามา ตอนนี้... ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกว่าหน้าของตัวเองมันร้อนขึ้นมาแปลกๆ อีกทั้งยังการเสียดสีของคนที่อยู่ด้านหลังนั่นอีก เสียงเนื้อผ้าที่เสียดสีเข้ากัน และ เสียงของเหล็กจากชุดเครื่องแบบของอีกฝ่ายนั้นมันดังขึ้นมาสอดจังหวะเข้ากับการขยับขึ้นลงของเขา

หมับ

ฟู่...

"เค้ก..."

ลมหายใจของพี่คินร้อนระอุ แถมยังพ่นลงมาที่แก้มของผมอีกต่างหากมือของผมที่วางอยู่บนซิงค์ล้างจานนั้นถูกจับเอาไว้แน่นแล้วก็ดึงให้ไปจับส่วนนั้นที่พองตัวใหญ่ขึ้นมาอย่างน่ากลัว ผมตัวสั่น... แทบจะไม่มีแรงยืน หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก

"พะ พี่คิน... พี่คิน"

"เค้กของพี่"

ไม่... เอา ทำไม จะต้องมาจับตรงนั้นของผู้ชายด้วยกันด้วย ผมหน้าซีดขึ้นมาทันทีก่อนที่จะเม้มปากแน่นไม่กล้าแม้แต่จะขยับไปไหน พี่... พี่คิน

แกร่ก

"พี่จ๋า~ กลับมาแล้ว"

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเต้นั้นดังขึ้นมาที่หน้าบ้าน พี่คินก็ถอนตัวออกไปปล่อยให้ผมทรุดตัวลงกับพื้นแต่ก็ได้มือของอีกฝ่ายนั้นมารับเอาไว้

"เค้ก!? "

"พี่เค้ก!? พี่เป็นอะไร? จะเป็นลมเหรอ? "

ผมสะบัดมือออกจากการกอบกุมของพี่คินไม่แรงนักแต่อีกฝ่ายก็ยอมปล่อยผมแต่โดยดีก่อนที่จะเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากของผม สายตาของเขาดูเหมือนกับว่ากำลังลังเลอะไรสักอย่าง ผมเม้มปากแน่นย่นคอออกห่าง

"เค้ก คือพี่..."

"ผม ผมอยากขึ้นไปนอน"

"งั้นผมพาพี่ไป มึงไปอาบน้ำไปไอ้คิน"

ว่าแล้วเต้มันก็พยุงผมให้ออกมาจากครัว ปล่อยให้พี่คินยืนอยู่ที่นั่นคนเดียว ผมหันไปมองอีกฝ่าย หมายจะเอ่ยบอกอะไรสักคำ แต่... เจ้าตัวกลับมองมาที่ผมก่อนแล้วจนผมต้องหลบสายตาแทน มะ... มันเป็นเรื่องปกติรึเปล่านะ?

"พี่เค้กเป็นอะไรอะ? สีหน้าไม่ดีเลย มีไข้รึเปล่า? "

เจ้าเต้มันถามผมขึ้นมาเมื่อพาผมเดินขึ้นมาตอนที่มาถึงห้องนอนของผม น้องชายของผมทำหน้าทำตาราวกับว่าจะเป็นจะตายเมื่อผมเบ้หน้าออกมาอย่างนึกตลก

"ไม่เป็นอะไร แค่... คือ เมื่อกี้พี่คินเขา"

เขา ...ทำแบบนั้น มันจะดีรึเปล่านะ? ผมเม้มปากแน่นเอื้อมมือไปจับมือของมันแล้วบีบแน่น

"คือ? "

คนตัวสูงนั้นมันเอียงคอมองผมเหมือนกับว่ากำลังจะรอคำตอบ ผมอึกอักไม่กล้าที่จะพูดออกมา... จะเล่า ยังไงดี

"มัน มันเป็นเรื่องปกติเหรอ? ที่... ผู้ชายเขา ไม่สิ พี่ พี่คินเมื่อกี้นะ"

"พี่เค้ก พี่... ใจเย็นๆ อย่ารีบผมฟังอยู่"

ลมหายใจของผมมันสะดุดไปเมื่อเจ้าตัวนั้นเอ่ยห้ามพร้อมทั้งบีบมือของผมตอบแน่น ผมมองไปที่ประตูหน้าห้องเลิ่กลั่ก เพื่อที่จะมองว่าพี่คินยังไม่ขึ้นมาที่ชั้นสอง

"เมื่อกี้ พี่คิน... เอาอวัยวะเพศที่ตื่นตัวมาถูก้นพี่"

หน้าของผมมันเห่อร้อนจนลามไปถึงต้นคอเมื่อพูดจบ ตอนนี้ราวกับว่าน้ำตามันจะไหลออกมาราวกับว่ากำลังตื่นกลัว เต้มันซะงักไป... มองผมอึ้งๆ จนผมต้องหลบสายตา

"ไอ้คิน... ทำแบบนั้นเหรอ? "

"อื้อ อย่าบอกใครนะ อย่าบอกพ่อนะเต้"

"พี่เค้กพูด... อวัยวะเพศเหรอ? ตื่นตัวเนี่ยนะ? "

เอ๊ะ? ผมเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง ก็... เขาเรียกแบบนั้น

"โธ่ พี่เค้ก ก็นึกว่าเรื่องอะไร..."

เจ้าเต้มันหยุดพูดไปด้วยน้ำเสียงที่ตลกขบขัน ก่อนที่จะเอื้อมมือมาบีบแก้มของผมทั้งสองข้าง

"ไม่มีอะไรหรอกพี่เค้ก พี่น้องกันก็แกล้งกันแบบนี้แหละ"

จุ๊บ...

"อึ๊ก!? "

"เห็นมั้ย? "

ผมสะดุ้งสุดตัวตอนที่อีกฝ่ายนั้นยื่นหน้ามาจุ๊บที่ริมฝีปากของผมเบาๆ ก่อนที่จะผลั่กอีกฝ่ายให้ออกห่างมองเจ้าตัวอ้าปากพะงาบๆ อย่างอึ้งๆ

"เห็นมั้ย? จุ๊บแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติ เพราะพี่เค้กนะน่ารัก ทั้งพี่ทั้งพ่อก็เอ็นดู ผมก็ชอบพี่เค้ก พ่อก็จุ๊บปากพี่เค้กนี่เนอะ? "

จะ... ว่าไปมันก็ใช่อยู่หรอก แต่กับการที่ใช้ส่วนนั้นมาถูมันก็ แปลกๆ พ่อไม่เคยทำซะหน่อย

จุ๊บ จุ๊บ

ว่าแล้วเจ้าตัวก็จุ๊บลงมาอีกรัวๆ จนผมต้องหลับตาแน่น

"เพราะงั้นแหละ เพราะพี่คินรักพี่เค้กไง พี่คีย์ก็รักพี่เค้ก จะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายที่เป็นพี่น้องกัน เขาช่วยกันชักไอ้นี่"

ผมหน้าแดงวาบตอนที่เต้มันจับมือของผมไปลูบตรงนั้นของมัน

"พี่เข้าใจแล้วนะ"

"เอ่อ... มั้ง"

ผมตอบกลับไปเสียงเบา... พลางจะซักมือออกแต่เจ้าตัวดันจับมือของผมแน่นไม่ยอมปล่อย แล้วเจ้าก็บางอ้อขึ้นมาราวกับว่าคิดอะไรออก

"แล้วอีกอย่างนะ คนเดี๋ยวนี้ไม่เรียก ไอ้นี่ว่า อวัยวะเพศ นะ นั่นมันคำพูดของหมอต่างหากละ ไม่พูดตื่นตัวด้วย เขาเรียก... คว×ตั้ง"

"นะ นั่น นั่นมัน..."

น่าอายกว่า ที่พูดออกไปเมื่อกี้ไม่ใช่รึไง!?







ซึบ... ซึบ...

"เป็นอะไร? ดิ้นไปดิ้นมา"

"พ่อ... ทำพ่อตื่นเหรอ? "

ผมถามขึ้นมาเมื่อเสียงทุ้มพร่าของชายวัยกลางคนนั้นถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ ผมเลิกที่จะพลิกตัวไปมาแล้วหันหน้าเข้าหาพ่อเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความกังวล

"เปล่า แต่เราดิ้นแบบนี้มากๆ เดี๋ยวเราก็ตื่นสายนะสิ"

"ผมยังไม่ต้องไปโรงเรียนซะหน่อย"

"ก็ใช่ แต่นอนดึกมันไม่ดีนะ แถมวันนี้ก็หน้ามืดด้วยนี่ นึกแล้วเซียว... ว่ายังไม่พร้อม"

เสียงนั้นหายวับเข้าไปภายในลำคอ ผมซะงักไปมองหน้าคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"ครับ? "

"ไม่มีอะไร พ่อพูดกับตัวเอง"

"ผมไม่เป็นอะไร นอนคนเดียวก็ได้"

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่มีห้องของตัวเองหลังจากที่เข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ ก็เถอะ พ่อที่ทำงานหนักมาทั้งวันแบบนี้ ยังจะมา... ดูแลผมอีก

"ถ้ากลางค่ำกลางคืนตัวร้อนขึ้นมาละ เรานะพอเป็นไข้แล้วยิ่งไม่มีเสียงอยู่ด้วย จะเรียกพ่อได้ยังไงหือ? "

พ่อพูดแบบนั้นออกมายิ้มๆ กอดกระชับที่ไหล่ของผมเบาๆ ริมฝีปากของเจ้าตัวนั้นร้อนรุ่มกดจูบลงมาที่หน้าผากของผมเบาๆ ผมถูตีนไปมาอย่างติดนิสัยหัวเราะออกมาเมื่อคนตรงหน้านั้นไล้มือลงมาที่สะโพก

"พ่อ..."

"โทษที มันเขี้ยวนะ"

ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ...

"นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อไม่ต้องเข้ากะ... จะอยู่กับลูกทั้งวันเลยนะ"

"ครับ"

ผมรับคำอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะซุกหน้าลงกับอกแกร่งของพ่อ... ถึงแม้ว่าจะอนุญาตให้มีภรรยาใหม่ได้ก็เถอะ แม่ก็จากไปตั้งนานแล้ว ทำไม... พ่อยังไม่คิดที่จะมีเลยนะ...? หรือว่าพ่อกำลังคิดจะขึ้นคานกัน... เอาเถอะ ตอนนี้ถึงจะคิดไปก็ไม่ได้คำตอบหรอก สู้ถามเอาเองดีกว่า แล้วถ้าหากว่าวันไหนพ่อคนที่คอยดูแลเรา ไปรักคนอื่นใส่ใจคนอื่นมากกว่าตัวเราละ แบบนั้น... คงจะเหงาน่าดู














 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:
มาต่อออออออออออ นานๆ ที มาไบโพล่าดีก่า ว๊ะ555555555 อากาศ... ก็ยังร้อน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-11-2020 21:55:29 โดย Yuki Nijiiro »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 4




"เค้ก? "

"ครับ? "

ผมขานรับเสียงทุ้มที่ถามผมขึ้นมาตอนที่ผมกำลังรดน้ำต้นไม้ที่อยู่หน้าบ้าน ชายหนุ่มหน้าตาดีอย่างพี่ภาคินคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆ ผม ซึ่งผมก็แทบจะถอยตัวหนีราวกับว่าเป็นความรู้สึกที่กลัวอยู่ลึกๆ

"ว่าแล้วเชียว... พี่ขอโทษที่ทำแบบนั้น"

เขาพูดออกมาเสียงเบา ให้ได้ยินกันแค่สองคนพร้อมกับใบหน้าที่หม่นลงไป คนตัวสูงหน้าตาดีนั้นยกมือขึ้นมาตบที่ต้นคอของตัวเองหนักๆ สองสามที ก็ไม่ได้... รังเกียจอะไรขนาดนั้น ถึงยังไงก็ยังเป็นพี่น้องกัน เพียงแต่ว่าการกระทำของอีกฝ่ายมันมากเกินไปแค่นั้นเอง

"ขอโทษนะ"

"ไม่ เอ่อ ไม่เป็นไรครับ เต้บอกแล้วว่าพี่น้องทำกันเป็นปกติ แต่ยังไงก็ยังตกใจอยู่ดี"

ผมเดินไปปิดก๊อกน้ำที่อยู่ข้างๆ กำแพงพร้อมทั้งนั่งลงกับเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ที่อยู่ใต้ต้นมะม่วงที่กำลังจะออกดอกในช่วงนี้ ต้นมะม่วงนี่ออกลูกทุกช่วงของฤดูเลยแหละ

"เต้เหรอ? "

"ครับ พี่คินไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมไม่คิดมากแล้ว"

พอได้ยินคำตอบของผมแบบนั้น เจ้าตัวก็ผ่อนลมหายใจออกมาทันที พร้อมทั้งเดินมานั่งข้างๆ ตัวของผม ผมเงยหน้าขึ้นไปมองนกที่ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ อยู่บนกิ่งไม้นั่นอย่างยิ้มๆ ลมเย็นๆ ของฤดู พฤศจิกายนนั้นพัดมากระทบใบหน้าที่ต่างจังหวัดแบบนี้ ฤดูหนาวก็คือหนาว พอร้อนก็ร้อน ไม่เหมือนที่กรุงเทพเลย พรุ่งนี้ผมก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว จะมีเรื่องอะไรที่กังวลใจเกิดขึ้นมามั้ยนะ ถ้าหากได้เพื่อนที่ดี และ ได้เจออะไรดีๆ ก็คงดีสิ

หมับ

ผมซะงักไป เมื่อจู่ๆ มือที่ใหญ่และหยาบกร้านนั้นก็แต่ลงมาที่ไหล่ของผมพร้อมทั้งดึงเข้าไปใกล้อีกฝ่ายจนหน้าของผมซบลงกับอกแกร่งที่มีกล้ามเนื้อผ่านเสื้อยืดของอีกฝ่าย

จุ๊บ...

ริมฝีปากที่ร้อนฉ่าของพี่ ภาคิน นั้นแนบลงมาที่ติ่งหูของผมเบาๆ ลมหายใจของพี่คินกระทบลงมาจนผมต้องเอียงตัวหนี แต่ถึงแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังคงตามมาติดๆ จนแผ่นหลังของผมติดลงกับต้นมะม่วงต้นใหญ่

"พี่คิน... อึก"

หน้าของผมนั้นราวกับว่าจะระเบิดออกมาเมื่อริมฝีปากของเราทั้งสองคนแนบชิดลงด้วยกัน ผมหลับตาแน่นขยุ้มมือลงกับเสื้อของคนตรงหน้า

"อ้าปากให้พี่หน่อย"

"อุ ตะ แต่ว่า"

ขณะที่กำลังจะแย้งออกมานั้นจู่ๆ เจ้าตัวก็สอดลิ้นร้อนๆ เข้ามาหน้าตาเฉย ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อร่างใหญ่เบียดตัวลงมา พี่ชาย... นี่มัน พี่ชายนะ

"พะ อ๊ะ พี่คิน อึก... พี่"

"อืม..."

พี่ภาคิน ส่งเสียงครางอย่างพอใจออกมาเมื่อถอนปากออก ก่อนที่จะกดจูบลงมาที่ปากของผมอีกรอบ ผมยกมือขึ้นมาปิดที่ปากของตัวเองมองคนตรงหน้าอย่างสับสน

"ทะ ทำแบบนี้ เป็นพี่น้องกันนะ"

ความสับสน และ ความรู้สึกที่อับอายมันตีวนขึ้นมา ผมเงอะงะมองหน้าอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออก พี่น้องกันนะ... ต่อให้รักแค่ไหน แต่จูบแบบนี้มัน อย่างกับจูบของคนรักที่เคยเห็นในทีวีนี่น่า

"อืม ก็น้องน่ารักนี่นะ"

"มันไม่ใช่เหตุผลซะหน่อย"

"หึหึ ก็จริงนะ"

พี่ภาคินหัวเราะออกมาเสียงเบาจนผมขมวดคิ้วขุ่น แต่ก่อนที่จะได้แย้งอะไรออกไปเสียงของพ่อที่เตรียมรถเสร็จแล้วนั้นก็ดังขึ้นมา

"คุยอะไรกัน พี่น้องคู่นี้"

ชายวัยกลางคนที่ยังคงความหล่อเหลาสวมชุดสุภาพนั้นถามขึ้นมาเมื่อถอยรถมาตรงที่ที่พวกเราสองคนคุยกัน ผมรีบลุกพร่วดขึ้นมาแล้วเดินไปหาพ่ออย่างเร่งรีบราวกับจะหนี

"ไม่มีอะไรครับ"

"จะไปไหนกันนะ? ผมไปด้วย"

แต่ก่อนที่ผมจะได้ขึ้นมานั่งที่รถแลมโบกินี่สีปอนด์คันโปรดของพ่อ ผมหันไปมองปะเต้ที่วิ่งกระหืดกระหอบมาทางนี้

"เอ๊ะ... แต่ที่นั่งมีแค่สองที่นั่ง"

"นั่งตักผมเถอะ นั่งตักนะ? อยากไปด้วย ขอไปด้วย! "

มันทึบเท้าอ้อนขออย่างกับเด็กๆ จนผมพูดไม่ออก กับผู้ชายตัวใหญ่ยักข์หน้าตาดีแบบนี้มาทำท่าทางอย่างกับเด็กๆ แล้วมัน... รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

"งั้นพี่ไม่ไป"

"ถ้าเค้กไม่ไป แล้วเราจะไปทำไมละ? ที่ไปเนี่ยไปซื้อของให้เค้กนะ"

เอ่อ... มันก็จริงๆ นะ ผมขมวดคิ้วขุ่นเมื่อพ่อพูดออกมาแบบนั้น นั่นราวกับว่าเป็นคำอนุญาตกลายๆ จากพ่อ น้องชายตัวดีของผมนั้นเปิดประตูกระโดดเข้าไปภายในรถข้างคนขับทันที พลางตบปุปุลงกับที่นั่งกลางว่างขาของตัวเองที่ว่างอยู่นิดหน่อย ลำบากใจ... จริงๆ

"จะไม่เป็นไรเหรอครับ? นั่งแบบนี้ไป"

"ไม่หรอก ไม่เป็นไร ไม่ใช่กรุงเทพนี่นะ"

ถึงจะบอกแบบนั้น แต่นั่งตักกันไปแบบนี้

"อย่าคิดมากสิ ขึ้นมาเร็วๆ เข้า...! "

ว่าแล้วเจ้าน้องชายตัวดีของผมก็ดึงผมที่ยืนอยู่ข้างๆ รถให้เข้าไปหาเจ้าตัวทันที

ตุบ!

"เอ้า คาดเข็มขัดด้วย เดี๋ยวพ่อซิ่งมาละก็หน้าผากกลมๆ ของพี่เค้กได้แดงแปร๊ดแน่ๆ "

สายเข็มขัดนิรภัยถูกดึงผ่านตัวของผมไปขณะที่เจ้าตัวกำลังพูด รถคันหรูค่อยๆ แล่นออกมาจากสนามหน้าบ้านที่กว้างพอสมควรก่อนที่ประตูรั้วจะปิดลงเพราะพ่อกดปิดมัน

"ผอมจังเลยน้า"

เสียงทุ้มห้าวจากทางด้านหลังนั้นทักขึ้นมาพร้อมทั้งลูบมือไปตามหน้าท้องน้อยของผม

"เข้าค่ายลวนลามเลยนะนั่นเต้"

"เหรอพ่อ? แล้วแบบนี้ละ? "

ราวกับว่ากำลังโดนแกล้ง ผมเม้มปากแน่นหลบการรุกจูบของน้องชายของตัวเองที่ตอนนี้นั้นกดจูบลงมาที่ต้นคอของผม

"อย่าแกล้งพี่สิ เดี๋ยวพี่ก็กลัวหรอก"

"อ๊ะ ตัวสั่นเป็นกวางแรกเกิดเลย น่าร๊ากก"

พอถูกพ่อตำหนิ เจ้าตัวก็หยุดอย่างว่าง่ายก่อนที่จะแนบแก้มเข้ามาที่แก้มของผม ถูไปมาจนผมต้องหลับตาแน่น

"เมื่อกี้นี้ จูบกับคินสินะ? "

"ทะ ทำไม? "

"เอาน่า ไม่มีใครไม่เห็นหรอก แต่คนข้างนอกไม่เห็นหรอกเนอะ? "

ผมเลิ่กลั่ก หน้าถอดสีตอนที่พ่อถามขึ้นมายิ้มๆ ก่อนที่หน้าของผมจะเห่อร้อนขึ้นมา น่าอาย...

"ทำไม จะต้องจูบผมด้วย ทุกคนเลย"

พอผมถามออกไปแบบนั้น กับคนที่ช้อนหลังของผมแล้วให้ผมนั่งลงกับต้นขาของอีกฝ่ายนั้นก็หัวเราะออกมาแล้วกอดผมเอาไว้จากทางด้านหลัง

"นั่นสินะ... เพราะเค้กน่ารักนั่นแหละ"

คำตอบ... แบบนั้นอีกแล้ว ผมยู่หน้าอย่างไม่ชอบใจจนพ่อหัวเราะออกมา มือหนานั้นลูบมาที่แก้มของผมเบาๆ เป็นการปลอบ





"ไม่เอาครับ... แบบนี้นะ"

ผมส่ายหน้าเป็นพัลวันเมื่อกางเกงในแบบน่าอายนั้นถูกยื่นมาตรงหน้า พ่อของผมนั้นครางเสียงทุ้มภายในลำคอ

"ทำไมละ? ใส่ว่ายน้ำไงพ่อเห็นในทีวี ถ้าเค้กใส่ต้องเหมาะแน่ๆ "

"น่าอายจะตายครับ ยังไงผมก็ไม่เอาเด็ดขาด"

มือของผมที่เกาะอยู่กับประตูห้องลองเสื้อนั้นพูดขึ้นมาเสียงแข็งจนพ่อหัวเราะออกมา แล้วก็ยื่นมันกลับไปไว้ที่ราวเหมือนเดิม

"ไหน ออกมาให้พ่อดูหน่อยสิ ใส่ได้รึเปล่า? "

คนตรงหน้านั้นกวักมือเรียกผมให้ออกมาจากห้องลองเสื้อ เสื้อผ้าที่เจ้าตัวแนะนำให้ใส่นั้นเป็นเสื้อยืดธรรมดา และ มีเสื้อแขนยาวคลุมข้างนอก และกางเกงสามส่วนสีไม่สว่างเท่าไหร่ ก็ชอบอยู่หรอกนะ... แต่มันดูไม่เท่ห์เลย

"น่ารักอ้า พี่จ๋าน่าร๊ากก"

ปะเต้ที่หายแว่บไปพักหนึ่งส่งเสียงทัก ออกมาพร้อมทั้งหอบเสื้อผ้าเต็มอ้อมแขนแล้วเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"อะ นี่ ลองนี่ด้วย นี่ด้วย เหมาะแน่ๆ รับรองเลย"

"ยะ เยอะ เกินไปแล้ว"

"ซื้อไปเยอะๆ สิดี ใส่อันน่ารักๆ ไง อะนี่ ชุดนักเรียน พรุ่งนี้ก็จะได้ใส่ชุดเหมือนกันละเนอะ? "

คนตรงหน้าผมนั้นพูดขึ้นมายิ้มๆ ก่อนที่จะดันๆ ให้ผมเข้ามาภายในห้องลองชุดอีกรอบ ขณะที่ในอกของผมนั้นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าราคาแพง นี่ถ้า... ไม่เอาก็ไม่ยอมจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย







 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:

คลานมา มาต่อแหละ  เม้นโด้ย ทาสไปละ ฝันดีนะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด