[เสียงโซ่ตรวน] Family ครอบครัววิปริต ---เริ่มอัพ 18/11/63---
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เสียงโซ่ตรวน] Family ครอบครัววิปริต ---เริ่มอัพ 18/11/63---  (อ่าน 4250 ครั้ง)

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
" ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


...

สวัวดีครับ ทาสเอง จะมาลงเรื่องนี้ในนี้แหละ จำได้ว่าไม่ได้เข้าเล้ามาเป็นปีแล้ว สี่ถึงห้าปีได้แฮะแฮะ ยังไงก็ติดตามเป็นกำลังใจให้ทาสด้วยนะนายท่าน

XXนิยายเรื่องนี้เป็นแนว Incest ไม่ชอบกดปิดนะXX


คำเตือน :

1. ทาสอยากจะไซโคนายท่านด้วยเรื่องนี้แหละ ก็ถัดจากเรื่อง กรง ที่คุ้นเคยกันดีว่าเป็นยังไง เอาให้สุดเลยนะ เอาให้สุดๆ ไปเล้ยยยย

2. นิยายเรื่องนี้ไม่เหมาะสำหรับคนโลกสวยเท่าไหร่ ก็ไม่พูดอะไรมาก ใครที่ติดตามทาสมานานก็จะรู้ดีว่านิยายของทาสมันเป็นแนวไหน

3. เรื่องนี้ 18+ อาจจะบวกเลขเพิ่มก็ได้นะ อืม... นั่นละ มันค่อนข้างจะตะเตือนใตหน่อยๆ ละนะ เพราะงั้น รออ่านกันได้เลย





...................................................

ก็ขอขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะครับ สามารถติดตามได้ทาง

เพจ : นักเขียนผู้โรคจิต

และ เมล : 000009.Pingอย่าแสดงเมลบนบอร์ด
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-11-2020 10:10:39 โดย Yuki Nijiiro »

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
บทนำ





"อย่านะ... มะ ไม่"

"แฮ่ก อึก พี่..."

เสียงทุ้มใสนั้นสั่นเครือพร้อมทั้งหอบหายใจออกมา เป็นเสียงลมหายใจที่น่าขยะแขยงมันเต็มไปด้วยความต้องการที่คุกรุ่นภายในนั้น ผมเบิกตากว้างบิดข้อมือที่ถูกกุมเอาไว้ราวกับคีมเหล็กพยายามที่จะดิ้นตัวหนีแต่ก็ถูกมือของมันจิกลงมาที่ต้นขาอ่อนที่แยกกว้างนั้นจนเจ็บ

ไม่... ไม่ใช่แบบนี้

"หยุด อึก... หยุดนะ"

"อ๊ะ..."

ไม่เอา...

"นิ่งๆ นะ น้องกำลังจะเข้ามาแล้ว"

เสียงทุ้มที่น่าฟังดังขึ้นมาที่ตรงหัว พร้อมทั้งใช้ลิ้นของตัวเองตวัดเลียผ่านแก้มที่มีแต่น้ำตาของผมออก ไม่ใช่แบบนี้... ผมกลั้นลมหายใจที่สะดุดไปทุกครั้งของตัวเองเบือนหน้าหนีจากความอัปยศที่กำลังจะเกิดขึ้น พ่อ... พ่อครับ ทำไม... ถึงทำกับผมแบบนี้ ไม่เอา... มันต้องไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นสิ

ผมเป็น... ลูกนะ

"ปล่อย... ปล่อยนะ"

น้ำเสียงที่สั่นเครือของผม ไม่แม้แต่จะสะกิดต่อมความรู้สึกผิดของตัวต้นเหตุ ผู้ชายที่อายุเพียงแค่สิบเจ็ดปีนั้นกำลังจะข่มขืนผมนั้น... เขาคือน้องชายแท้ๆ ของผมเอง

ถ้าไม่กลับมา... ถ้าไม่กลับมาที่บ้านหลังนี้

ก็คงจะดี...

"พี่ครับ... พี่จ๋า"

"ฮึก..."

ผมสะอื้นฮัก ภายในลำคอ บิดข้อมือที่ถูกมือใหญ่ๆ นั้นอย่างไม่ลดละ แต่กลับถูกอีกฝ่ายประกบปากลงมา ลิ้นที่อุ่นร้อน และ กลิ่นของบุรุษเพศที่อายุมากกว่านั้นทำเอาใจสั่น น้ำตา... ไหลพรากอาบแก้มอย่างไม่อาจต้านทานได้ ทำไมกัน...

ขอร้องละ...

สวบ

"อื้อออ"

ร่างสูงนั้นไถลเสือกตัวเข้ามาภายในร่างของเขา ถึงแม้ว่าจะพยายามตะเกียกตะกายหนีไปแค่ไหน แต่เขาก็ยังถูกชายที่เรียกว่าน้องชายของตัวเองนั้นรุกล้ำอยู่ดี หมดสิ้น... ความหวัง และ ความรู้สึกรักที่มีต่ออีกฝ่าย หมดสิ้นแม้กระทั่งความภักดีต่อคนที่ตัวเองเรียกว่าพ่อไปแล้ว

"พยายามได้ดีมาก เด็กดี"

"ทำไม... เรื่องแบบ นี้"

น้ำลาย... ของผมไหลซึมออกมาจากมุมปาก แต่กลับถูกน้องชายอายุสิบเจ็ดปีคนนั้นเลียกลืนกินมันลงไปอย่างตะกละตะกลามราวกับตาแก่ที่กำลังจะซิงเอาความบริสุทธิ์ไปจากสาวน้อย ดวงตาของมันแวววาวราวกับสัตว์ประหลาดที่พร้อมจะฉีกผมออกเป็นเสี่ยงๆ

"อ๊ะ..."

เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น ที่ร่างกายของเขาเขยื้อน น้ำเซื้อที่เอ่อค้างอยู่ข้างในนั้นก็เคลื่อนไหว ผมหลับตาแน่นตัวสั่น รองรับแรงกระแทกที่ไม่ประสาของน้องชายตัวเอง ขยับเข้าออกอย่างตะกุกตะกัก ขณะที่ต้นขาก็ถูกแขนแกร่งนั้นช้อนขึ้นสูงจนทำให้สะโพกโชว์หราออกสู่สายตา

"รู้สึกดีเหรอ? "

"ไม่... ฮึก น่า ขยะแขยง"

มันน่ารังเกียจ... น่ารังเกียจจนทนไม่ไหว ราวกับของที่เน่าเฟะกำลังไหลไปทั่วทั้งร่างกาย

"ปะ ปล่อยผมไป... เถอะ ฮืออ"

พ่อของผมหัวเราะเสียงเบาจากทางด้านหลัง ทำให้ผมรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ใส่ใจกับคำร้องขอนี้ ภาพตรงหน้านั้นพร่าเลือนไป ได้ยินแต่เสียงสวบสาบ รู้สึกราวกับถูกเสียดแทงด้วยเหล็กร้อนๆ ที่เพิ่งจะออกมาจากเตาเผา เจ็บ... จนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ที่นอกเหนือกว่านั้น คือ ความรู้สึกที่ปวดแปร๊บกลางอกที่มันกระตุกราวกับจะร่วงลงสู่ขุมนรก

"อือ... อึก"

"เด็กดีของพ่อ"

มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบหัวของผมเบาๆ ทั้งๆ ที่ ทั้งๆ ที่กำลังถูกทำแบบนี้ แต่ทำไม ถึงยังอ่อนไหว และ รู้สึกอบอุ่นตอนที่อีกฝ่ายนั้นลูบมือลงมา

"พี่จ๋า อ๊ะ... อึก"

"อย่านะ... ไม่เอานะ"

ผมร้องเสียงหลงออกมาเมื่อจู่ๆ น้องชายของผมนั้นก็ส่งเสียงครางออกมาอย่างทนไม่ไหว ถ้าหาก... ถ้าหากว่าปล่อยน้ำเข้ามา ผมส่ายหน้าอย่างแรง ขอร้องอ้อนวอนต่อน้องชายของตนที่ตอนนี้กำลังหน้าแดงก่ำ เม้มปากแน่นพร้อมที่จะปลดปล่อยทุกเมื่อ

ไม่เอา...

"จะ... จะท้อง นะ... ไม่"

ผมไม่อยากจะ... มีลูก ทั้งๆ ที่เป็นผู้ชาย แต่ผมก็ไม่อยากจะมีลูก ไม่อยากจะอุ้มท้องของใคร ไม่อยากจะท้องกับน้องชายของตัวเอง

"ฮึก...!! พ่อครับ พ่อครับ... บอกน้องอึก ว่าไม่เอา ผมไม่อยากท้อง"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่อกับพี่ๆ จะช่วยเลี้ยงเอง"

เสียงทุ้มจากพ่อกระซิบลงมาอีกครั้ง น้ำเสียงของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความปีติยินดี

ไม่... มันไม่ใช่แบบนั้น

มันต้องไม่ใช่แบบนั้น...

" อะ อ๊ะ อ๊าาา...! "

เสียงกรีดร้องของผมนั้นดังลั่นห้อง ขณะเดียวกันน้องชายที่กำลังกระแทกอยู่ตรงหว่างขาก็ฉีดหยาดธารอุ่นร้อนเข้ามาในตัว เขา... กำลังจะตกนรก พอรู้ตัวว่ามันเป็นแบบนั้น ก็ราวกับว่าคนที่ขนาบหน้าหลังของเขาจะรู้ถึงความคิด น้ำเซื้อของน้องชายหลั่งทะลักเข้ามา พร้อมทั้งความสุขสมที่แสนจะโสมมในส่วนลึกของเขาจะปะทุออกมา

ผม... ถูกพ่อ กับ น้องชายแท้ๆ ... คนที่มีสายเลือดเดียวกันกอด คืนนี้... ราวกับว่าได้ตกนรกทั้งเป็น

ช่วยด้วย...

แม่ครับ...












 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

จะค่อยๆทยอยอัพลงนะนายท่าน

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนที่ 1






"จะดีเหรอครับ? "

"ดีสิ เข้าไปเถอะ"

แผ่นหลังของผมถูกดันเบาๆ ขณะที่กำลังชั่งใจ ภายในอกเต็มไปด้วยความกังวล และ ค่อนข้างจะลังเล ปลายเท้าแทบจะไม่ขยับตอนที่ถูกดันแผ่นหลังด้วยมือใหญ่นั้น ภูผา หรือ คุณพ่อของผมนั้นอมยิ้มให้ผมน้อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของผมพร้อมทั้งประสานมือเข้ามาอย่างให้กำลังใจ ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาสะอาดสะอ้านที่มีอายุเพียงแค่สี่สิบกว่านั้น ทำอาชีพเป็นคุณหมอ และ เป็นหมอประจำตัวของผม ผมที่ซึ่งต้องเข้าโรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็กนั้นต้องขาดเพื่อน ห่างไกลจากพี่น้องที่มีอยู่ นานๆ จะเจอหน้าแค่ไม่กี่ครั้งเอง แถมแต่ละครั้งเวลาก็สั้นยิ่งกว่าอะไรดี ผมสอดส่องสายตามองเข้าไปภายในบ้านทาวน์เฮ้าส์หลังใหญ่สองชั้นที่เพิ่งจะซื้อมาใหม่ด้วยแววตาที่อยากรู้อยากเห็น จะมี... ห้องนอนของผมมั้ยนะ?

"พ่อครับ..."

"หือ? "

"พี่คีย์ กับ พี่คินจะ... ไม่เกลียดผมนะครับ? "

คำถามที่ผมถามออกไปนั้น ทำให้ผมถึงกับงุนงงเมื่ออีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ภายในลำคอผมเอียงคอมองอย่างงุนงงก่อนที่จะหลับตาเมื่อมือใหญ่ยีหัวของผมไปมา

"พูดอะไรของลูกนะ พี่ๆ จะต้องดีใจที่ได้เจอลูกแน่ๆ เอาละ ไม่พูดแล้ว... เข้าไปให้เห็นกับตาตัวเองเถอะ"

"อ๊ะ... พ่อ"

ผมส่งเสียงประท้วงออกมาเมื่อถูกดันให้เดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ ก่อนที่พ่อจะเดินนำหน้าไป บ้านกว้าง... กว่าบ้านหลังเก่าอีก แถมยังเป็นบ้านปูนแบบที่ผมชอบด้วย สมัยนี้ไม่ว่าใครๆ ก็ชอบที่จะสร้างบ้านแบบกระจก แต่ว่า... ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ มันเหมือนกับจะโดนจ้องจากข้างนอกอยู่ตลอดเวลา เพราะงั้นผมถึงได้ชอบบอกพ่อว่าถ้าหากตัวเองมีบ้านจะสร้างแบบบ้านปูนสวยๆ แต่ตอนนี้ ไม่คิดเลยว่าจะได้มีบ้านแบบนี้ด้วย หลังจากที่แม่ตายไปเมื่อสองปีก่อน พ่อก็ได้สร้างบ้านใหม่ ละทิ้งความทรงจำเก่าๆ เอาไว้ที่กรุงเทพ และ พาครอบครัวย้ายมาที่เชียงใหม่ พ่อก็มาทำงานกับเพื่อนรัก และ ได้ตำแหน่งใหญ่ๆ ไป

"มาแล้วเหรอ? "

"มาถึงแล้วนี่น่า"

ผมซะงักไปเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่มร่างสูงสองคนที่หน้าตาคล้ายกันอย่างกับแกะนั้นดังขึ้นมา พร้อมทั้งร่างที่สูงใหญ่ หน้าตาคมสัน ดูเถื่อนๆ แบบที่ผู้หญิงชอบ และ ค่อนไปทางหล่อ จะว่าไป... พี่คีย์ เป็นดารานี่น่า กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นยาวระต้นคอ ดวงตาเรียวคมดูน่ากลัว แต่กลับมีเสน่ห์ ทำเอาผมใจเต้นตุบ ถึงจะเคยดูเรื่องที่พี่แกแสดงมาแล้ว แต่ก็ไม่สามารถสลัดภาพที่เจ้าตัวแสดงท่วงท่าที่สวยงามนั้นได้ ส่วนพี่คินคนน้องเองตอนนี้ก็ได้รับบรรจุเข้าเป็นตำรวจแล้ว แถมยังได้เข้าในกรมสืบสวนสอบสวนอีก เป็นสายที่ผมชอบสุดๆ

"สวัสดี... ครับ พี่คีย์ พี่คิน"

"สวัสดง สวัสดีอะไรกันละ กลับมาบ้านของตัวเองแท้ๆ เชียวนะ"

คำพูดของพี่คีย์นั้นทำเอาผมอมยิ้มออกมา อา... สงสัยจะคิดไปเอง ว่าพี่ๆ จะไม่ยอมรับการกลับมาของผม แบบนี้ ดีจัง

"ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ยังแยกพี่ได้เหมือนเดิมเลยน้าเราเนี่ย"

"ครับ"

หัวของผมถูกพี่คีย์ยีเบาๆ ก่อนที่แก้มจะถูกจุ๊บจนผมสะดุ้ง แต่ก็ต้องตกใจขึ้นมาอีกรอบเมื่อจู่ๆ แถวๆ สะโพกของผมก็ถูกรัดเอาไว้แน่น

"พี่จ๋า..."

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายตรงหน้าที่ยิ้มแฉ่งโชว์เขี้ยวเล็กๆ ออกมา ลืมไปเลย...

"ว่าไง ปะเต้ เป็นเด็กดีมั้ย? "

"พี่ เค้ก ละ? เป็นเด็กดีป่าว? "

ทุกคนหัวเราะออกมาเมื่อผมถูกย้อนถาม น้องชายของผมอายุสิบเจ็ดปีนั้นซุกหน้าลงกับต้นคอของผมพลางสูดลมหายใจเข้าปอด จนผมเม้มปากแน่นเพราะรู้สึกแปลกๆ แถวท้ายทอย

"เอาละ พอก่อนเนื้อตัวเต้สกปรก พาพี่เค้กไปอาบน้ำนะ แล้วลงมากินข้าวเย็น"

"คร้าบบ"

พ่อที่เงียบมานานนั้นเอ่ยบอกพร้อมทั้งเดินขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน ผมเดินตามพ่อขึ้นไปติดๆ โดยที่มือของผมก็ถูกเต้จับเอาไว้แน่น บนชั้นสองของบ้านมีห้องนอนทั้งหมดหกห้อง ผมมองไปรอบๆ ฝาผนังเห็นรูปที่ครอบครัวถ่ายด้วยกัน รูปของคุณแม่... ที่เสียไปแล้ว

กลับมา... แล้วครับแม่

ผมคิดภายในใจยิ้มๆ

แกร่ก

"นี่คือห้องของลูกนะ หรือถ้าลูกยังไม่ชิน มานอนกับพ่อก่อนก็ได้"

ปลายเท้าของผมหยุดซะงักลงเมื่อประตูห้องนอนของผมถูกเปิดอ้าออก ทำให้เห็นห้องนอนขนาดกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีข้าวของ... ที่บ้านเก่าด้วย เตียงก็กว้างกว่าเตียงที่โรงพยาบาลอีก

"ผม... ห้องของผมเหรอ? "

"ใช่ พ่อไม่ลืมลูกหรอกน่าอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

ไม่รู้ว่าผมแอบทำหน้าแบบไหนให้พ่อเห็น พ่อก้มลงมามองผมยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในห้อง ภายในห้องมีห้องน้ำอยู่ด้วย ทั้งตู้เสื้อผ้า ตู้หนังสือ และ ระเบียงห้องนอน และ...

"ทำไมมีประตูสองบานครับ? "

"ห้องของลูกเชื่อมกับห้องพ่อนะ"

เข้าใจละ... ทำไว้เผื่อตอนที่ไม่สบายสินะ แต่ว่า ตอนนี้ก็หายดีแล้วนี่น่า

"พี่จ๋า... อาบน้ำกันเถอะ นะ? "

"อ่า ได้สิ"

คนข้างๆ ผมนั้นยิ้มกริ่มออกมาทันทีตอนที่ผมตอบตกลงก่อนที่ผมจะร้องขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อมันเอื้อมมือมาเลิกเสื้อของผมขึ้นสูง

"ทะ ทำอะไร!? "

"อ้าว ก็อาบน้ำไงครับ ไม่อาบด้วยกันเหรอ? "

ด้วยกัน...? ผมส่ายหน้าพรึ่บพรั่บแต่ถึงแบบนั้นก็ยังถูกเต้มันสวมกอดจากทางด้านหลังจนเหงื่อบนตัวของอีกฝ่ายนั้นไหลซึมผ่านเสื้อยืดของผมเข้ามา พ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมก็อมยิ้มขำ

"อาบเองได้"

"กลัวพี่เป็นลมล้มพับไปตอนอาบน้ำนะ ให้ผมอาบให้นะ นะ นะ? "

ดวงตาสีดำขลับของอีกฝ่ายนั้นหลุบต่ำลงมามองผมพร้อมทั้งทำท่าทีออดอ้อนจนผมใจสั่น ถะ... ถึงจะโตขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังคงทำตัวเป็นเด็กไม่เปลี่ยนเลยนะ

"ก็ได้"

"เยส! "

ชายหนุ่มตรงหน้านั้นทำท่าชูกำปั้นอย่างมีชัย ก่อนที่จะเดินลากผมไปที่ห้องน้ำเพื่อที่จะเตรียมตัวอาบน้ำขณะที่พ่อก็เดินออกไปจากห้องนอน







ซ่า...

"ถูเองสิ! "

แผ่นอกของผมถูกมือหนานั้นดันเอาไว้ขณะที่แผ่นหลังของผมก็สัมผัสโดนผนังห้องน้ำที่เย็นเฉียบ น้องชายของผมที่ไม่เห็นแค่ไม่กี่เดือนก็ตัวสูงกว่าผมนั้นหัวเราะ หึหึ ในลำคอ พร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอด ผมสะดุ้งตอนที่นิ้วเรียวหยาบสะกิดลงมาที่ยอดอก

"พี่จ๋าละก็... ผมถูหลังไม่ถึงนี่น่า ถูให้หน่อยจะเป็นอะไรไป"

แววตาของน้องชายผมนั้นมันดูแปลกไป... ดูกระหายราวกับสัตว์ป่าที่เคยเห็นในทีวี ผมหลุบตาลงต่ำแต่ก็ต้องตะลึงเมื่อสายตาสบเข้ากับท่อนร้อน... ความเป็นชายที่ชูชันตรงระหว่างขาของมัน ความใหญ่โตโอฬารที่แดงก่ำแผ่ความดุดันออกมานั้น ทำเอาผมถึงกับซะงักค้างไป

"ผู้ชายก็งี้แหละครับ นะครับ? ถูให้หน่อย"

ผมเม้มปากแน่น กลั้นหายใจเอาไว้เพราะพอหายใจเข้าปอดทีไร ก็ได้กลิ่นของบุรุษเพศที่คุกคามอยู่ตลอดเวลา แต่ว่า... ทำไมจะต้องมาลุกตอนนี้ด้วย

"หันหลัง... ไปสิ"

"เย้"

เต้มันตอบรับเสียงใส แล้วก็ยอมหันหลังไปโดยดีโดยที่ให้ผมนั่งอยู่กับขอบอ่างอาบน้ำแล้วมันก็นั่งลงกับเก้าอี้ ผมเอื้อมมือไปหยิบฟองน้ำสีเขียวมาบีบสบู่ใส่อย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะขย้ำจนเกิดฟองจากนั้นก็ถูกลงกับแผ่นหลังกว้างของมัน ทำไมถึงได้ตัวโตขนาดนี้นะ เพิ่งจะสิบหกเอง

"พี่จ๋านะ... จะเรียนต่อที่โรงเรียนเดียวกับผมใช่มั้ย? พี่เพิ่งจะยี่สิบเอง ดีเนอะที่โรงเรียนเราเป็นระบบแบบนั้น ผมได้เรียนโรงเรียนเดียวกับพี่"

"นั่นสินะ..."

ด้วยเหตุที่ผมต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ เลยต้องหยุดเรียนไปด้วย ตอนนี้ผมจะเข้ายี่สิบแล้ว แต่ก็ยังไม่จบมอ ปลายเพิ่งจะอยู่มอ หกเองเพราะงั้นตอนที่ย้ายโรงเรียนมาก็ไม่ค่อยมีเพื่อนมาแสดงความคิดถึงด้วยเท่าไหร่

"เต้อยู่ มอ สี่แล้วสินะ? "

"ดีใจจังที่พี่จำได้"

จะให้จำไม่ได้ได้ยังไงกันละ วันทั้งวันก็เอาแต่หมกตัวอยู่กับโรงพยาบาล ไม่ได้ทำอะไรเลย เรื่องแค่นี้ทำไมจะจำไม่ได้กัน

"เอาละ! "

หมับ

"อ๊ะ...!? "

ขณะที่ผมกำลังจะล้างตัวให้กับอีกฝ่ายนั้นจู่ๆ มือหนาก็หันตัวมาทางผมแถมยังจับหมับเข้ากับข้อมือของผมดึงจนตัวถลาเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

"ให้ผมถูให้บ้างนะ"

"เอ๊ะ? ไม่ต้อง... ไม่จำเป็นหรอก"

"พี่ก็... จะอายอะไร ผมกับพ่อ แล้วก็พี่ๆ เขาก็ยังถูหลังให้กัน มีแต่พี่อะที่ไม่ทำ เป็นผู้ชายด้วยกันไม่ต้องอายหรอก"

ชายหนุ่มตรงหน้าพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ตลกขบขัน จนผมนิ่งไป... นั่นสิ จะอายทำไมกันนะ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ ตอนเด็กๆ ก็อาบด้วยกันตลอดเลย แต่... ตอนนี้โตแล้วนะ ผมก้มหน้าลงหมายจะเอ่ยปฏิเสธ แต่กลับต้องสบตาเข้ากับดวงตาที่ใสซื่อของมันที่กำลังคาดหวัง ผมถอนหายใจออกมา...

"ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้นะ โตกันแล้วด้วย แฟนเฟินก็มีแล้วไม่ต้องทำแบบนี้หรอก"

"แฟนเฟินที่ไหนกันเล่า ไม่คิดจะมีเลยเถอะ"

เจ้าตัวที่ขยับมาช้อนหลังผมนั้นบ่นงุ้งงิ้งออกมา ก่อนที่จะเอื้อมมือมาถูตรงส่วนต้นคอ ส่วนผมก็นั่งนิ่งปล่อยให้มันถูไปเงียบๆ น้องชายของผมฮัมเพลงออกมาเบาๆ

"I wanna fuck you yeah, I hit you like what you sayin'I could fuck you all the timeI could fuck you all the time"****

"เพลง... อะไรเนี่ย? "

ผมถามขึ้นมาอย่างสงสัยขณะที่นั่งฟังมันร้องเพลงไป เพลงที่ถูกร้องออกมาทำเอาผมหน้าแดงวาบ... เนื้อเพลงลามกแบบนั้น เสียงทุ้มนั้นหัวเราะออกมาก่อนที่จะสอดมือเข้ามาที่ใต้แขนของผม

"อ๊ะ... เต้!? "

"ถูข้างหน้าไงครับ"

"อึก..."

ถึงแม้ว่าผมนั้นจะพยายามปฏิเสธและดีดดิ้นแต่กลับถูกมือของมันลูบวนลงมาที่ท้องน้อยจนเสียววูบ

"เต้! "

"ขอโทษๆ มือมันลื่นนะ"

ผู้ชายที่ช้อนหลังผมอยู่นั้นหัวเราะออกมาเสียงเบาก่อนที่จะเปิดก๊อกเพื่อที่จะล้างตัวให้กับผม

"เอาละะ เสร็จแล้ว... พี่ออกไปก่อนนะ"

"ไม่ต้องบอกหรอก! "

ผมรีบลุกพร่วดขึ้นมาทันที ก่อนที่จะรีบเดินหนีออกมาจากห้องน้ำ ปล่อยให้น้องชายผมนั้นนั่งอยู่ขอบอ่าง ชายหนุ่มวัยกลัดมันตรงหน้านั้นตะปบมือลงกับท่อนกายของตัวเองเบาๆ จากนั้นก็เริ่มที่จะบีบเคล้นมันเบาๆ ผมรีบปิดประตูห้องน้ำด้วยความรู้สึกอาย ทำไม... ถึงทำตัวแบบนั้น

"ซี๊ด... พี่จ๋า อ๊ะ พี่เค้ก"

หัวใจของผมแทบร่วงลงไปยังตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงทุ้มแหบพร่านั้นเรียกชื่อของผมผ่านประตูห้องน้ำ ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นทำเอาแทบจะหายใจไม่ออก... ปะเต้ มัน... ช่วยตัวเองด้วยชื่อของผมเหรอ?








แกร่ก

"เป็นอะไรไป? อาหารไม่อร่อยเหรอ? "

พ่อที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะของโต๊ะกินข้าวกลางห้องครัวถามขึ้นมาเมื่อผมวางช้อนลงกับจาน สายตาทั้งสี่คู่นั้นจ้องมองผมอย่างสงสัย

"เปล่า... ครับ"

"สงสัยจะอายละมั้ง... น้องพี่นี่ขี้อายไม่เปลี่ยนเลยนะ"

พี่คีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมนั้นพูดพลางหัวเราะ ไม่ได้... อายหรอก แต่ว่าผม... ปะเต้น่ะ จ้องผมแบบนั้น ไม่อยากให้มอง

"พี่ดีใจนะที่เค้กกลับมา แถมยังหายขาดแล้วด้วย บ้านเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันซะที"

ชายหนุ่มที่เป็นแฝดน้องของพี่คีย์เองก็เปรยขึ้นมา ก่อนที่จะตักเอาเนื้อกุ้งที่แกะแล้วมาวางไว้บนจานของผม อาหารมื้อนี้... อร่อยที่สุด คนที่เข้าครัวคราวนี้คือ พี่คีย์ ทั้งๆ ที่เป็นดาราแท้ๆ ... ไม่สิ เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่กลับทำอาหารอร่อยซะจนเล่นเอาผมกินข้าวได้เยอะกว่าปกติอีก

"ขอบคุณครับพี่คิน"

"รู้ได้ไงว่าเป็นพี่? "

ผมซะงักไปตอนที่พี่แกถามขึ้นมายิ้มๆ ก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ

"ไม่รู้ครับ แต่แค่รู้ว่าเป็นพี่คิน"

"นั่นสินะ ลูกชายพ่อนะ เก่งอยู่แล้วล่ะ"

มือหนาของพ่อเอื้อมมาลูบที่หัวของผมช้าๆ พลางเอ่ยชมจนผมหัวเราะออกมา ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่ว่า มันก็น่าแปลกนะที่แยกออก ขนาดพ่อกับแม่ยังแยกไม่ออกเลย ไม่ว่าใครๆ ก็แยกไม่ออก แล้วทำไมผมถึงแยกออกกันนะ

"ทานข้าวเสร็จอย่าลืมทานยานะ"

"ครับพ่อ"

ผมตอบรับคำพูดของพ่อเสียงเบา ก่อนที่จะลงมือทานข้าวต่อเงียบๆ กับ... เรื่องเมื่อกี้ เต้คงจะแค่แกล้งเล่นสินะ ดูจากที่ทำแล้วคงจะแค่คิดถึงพี่ละมั้ง คนตรงหน้าผมนั้นมองผมยิ้มๆ จนทำเอาผมเผลอยิ้มตอบออกมา ถ้าไม่มากกว่านั้นก็ดีสิ






ปึง

"อึก..."

"ทำอะไรอยู่เหรอ? "

ผมสะดุ้งสุดตัว แถมยังเกือบจะสำลักน้ำเมื่อจู่ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ผมหันไปมองพี่คีย์อย่างตื่นๆ พร้อมทั้งแทบจะพ่นน้ำออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั้นใส่แต่กางเกงในตัวเดียว แถมผมยังฟูยุ่งเหยิงนั่นอีก

"มากินน้ำครับ"

"ให้พี่หน่อย"

อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ผมจนแผ่นหลังแนบลงกับประตูตู้เย็น เจ้าตัวนั้นดึงเอาขวดน้ำจากมือผมไปแล้วก็ยกขึ้นดื่มโดยที่ใช้มือยันลงกับตู้เย็น ไม่ยอมให้ผมหนีออกไป หยดน้ำใสนั้นไหลออกมาตามมุมปาก ไหลผ่านต้นคอที่รูปทรงสวย จนมาถึงที่อกแกร่งมีกล้ามเป็นหมัด หุ่นดี... แฮะ

"มองอะไร? "

"มองหุ่นพี่คีย์ไงครับ"

เพราะเป็นดารารึเปล่านะ? ถึงได้รักษาหุ่นขนาดนี้

"หึหึ ชอบมั้ย? "

"ชอบครับ อยากได้หุ่นแบบนี้"

"งั้นก็เอาไปสิ พี่ยกให้หมดเลย ให้แค่เค้กคนเดียว"

ผมเอียงคอมองพี่คีย์งงๆ ขณะที่เจ้าตัวนั้นยกมือของผมให้ขึ้นไปสัมผัสที่อกหนา กล้าม... ตามอกทำเอาผมใจสั่น

"แน่นดีครับ"

หมับ!

"อืม... อย่าลูบลงข้างล่างสิ ซนจริงๆ เลย"

ขณะที่ผมกำลังลูบไปมาอยู่นั้นมือหนาของพี่คีย์ก็รวบจับลงมาจนผมตกใจ ก่อนที่คำพูดของอีกฝ่ายจะทำเอาผมยิ้มแหยออกมา

"ขึ้นไปนอนได้แล้วไป เดี๋ยวจะไม่สบายอีก"

"ครับ อึก...!? "

จุ๊บ

"ราตรีสวัสดิ์นะ"

ผมพยักหน้าเบาๆ พร้อมทั้งรีบเดินตึงตังขึ้นมาที่ชั้นสองด้วยความรู้สึกตกใจเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็จุ๊บลงมาที่หน้าผากของผม ทำไม... คนในบ้านนี้ ถึงชอบถึงเนื้อถึงตัวกันนักนะ...













 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:
ค่อยค่อยคลานมา

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนที่ 2








"เค้ก... พ่อไปทำงานแล้วนะ เฝ้าบ้านดีๆ ละ อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้า เด็ดขาดนะ"

"เข้าใจ แล้วครับพ่อ"

ผมพยักหน้าหงึกๆ อย่างงัวเงียขณะที่ซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม วันนี้ยังไม่ต้องไปโรงเรียนเพราะว่ายังไม่เปิดเทอมผมก็เลยนอนตื่นสายได้ ผมหัวเราะออกมาเมื่อจู่ๆ มือหนานั้นก็สอดเข้ามาภายในเสื้อลูบไปตามเอวของผมด้วยความที่มือนั้นเย็นจึงทำให้ผมสะท้านตัวสั่น หนวดเคราแข็งๆ ที่ผุดขึ้นมาจากสันคางนั้นถูกกดลงมาที่ต้นคอของผม

"พ่ออ..."

"ไปแล้วนะ"

มือของผมโผล่พ้นออกมาจากที่นอนโบหย็อยๆ ให้แก่อีกฝ่าย แต่ทว่าหน้าของผมกลับถูกยึดจับเอาไว้มือหนากอบกุมลงมาผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างลำบากตอนที่ถูกอีกฝ่ายนั้นกดจูบลงมา

"พ่อครับ"

"จะไปจริงๆแล้ว..."

ริมฝีปากของคนตรงหน้านั้นถูกถอนออกช้าๆ ผมปรือตาขึ้นมามองผู้ชายวัยกลางคนที่ยังคงความหล่อเหลาตรงหน้ายิ้มๆ

"พ่อครับ"

"ขี้เซานะเรานะ อย่านอนเยอะละ เดี๋ยวก็สันหลังยาวหรอก"

ว่าแล้วพ่อก็สอดมือเข้ามาจับที่เอวของผมจนผมสะดุ้ง

"ข้าวก็อุ่นเอานะ คีย์ทำเอาไว้ให้แนะ"

"ครับ"

ผมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่จะเอียงคอเมื่อคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงนั้นกดจูบลงมาที่หน้าผาก จากนั้นพ่อก็เดินออกไปจากห้องปล่อยให้ผมนอนกลิ้งอยู่บนเตียง... จะได้ไปโรงเรียนแล้ว ไม่ได้ไปตั้งสองปีแนะ ถึงแม้ว่าจะเรียนแล้วก็ตามทันเพื่อนๆ ก็เถอะ แล้วตอนนี้ก็ย้ายที่เรียนใหม่ตอนกลางเทอม... จะมีเพื่อนกับเขามั้ยนะ ผมขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอนเมื่อได้ยินเสียงรถคันโปรดของพ่อนั้นแล่นออกไป ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นเดินเข้าไปภายในห้องน้ำเพื่อที่จะทำธุระส่วนตัว






ครืดด

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอ? "

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นมาพร้อมทั้งมือที่เอื้อมมาจับที่ท้ายทอยของผม ผมหันกลับไปมองคนที่ทักขึ้นมา อย่างงุนงงตอนที่กำลังจะนั่งกินข้าว

"พี่คีย์..."

"จำได้จริงๆ ด้วย อรุณสวัสดิ์"

"สายแล้ว"

อีกฝ่ายนั้นหัวเราะออกมาเมื่อผมตอบกลับเสียงนิ่ง ตอนนี้พี่แกยังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย... ชุดนอนลายทางสีขาวดำซะด้วยเป็นสีที่ผมชอบพอๆ กับสีเทาอีกต่างหาก

"วันนี้ไม่ไปถ่ายหนังเหรอ? "

"พึ่งจะปิดกองไปนะ คงอีกหลายวันเลยกว่าจะถ่ายอีกเรื่อง ถ้าไม่มีอีกเว้นก็คงจะอยู่บ้าน"

งั้นเหรอ... คงจะทำงานหนักน่าดูเลยนะ ทั้งๆ ที่ครอบครัวเราก็มีเงินทองมากมายเพราะมีเชื้อเจ้า แถมยังมีเชื้อสายของคนญี่ปุ่นที่คุณปู่เป็นนักการเมืองแท้ๆ ... แต่ทำไมยังจะต้องทำงานหามรุ่มหามค่ำแบบนี้กันนะ ทุกคนเลย...

"แล้วเต้ละ? "

"ยังไม่ตื่นนะ"

"มา กินข้าวกันเถอะ"

มือหนานั้นดันมาที่แผ่นหลังของผมเบาๆ ให้นั่งลงกับเก้าอี้ แล้วอีกฝ่ายก็เดินไปที่ครัว ชายหนุ่มร่างสูงนั้นไปตักเอาข้าวมาสองจานแล้วก็วางลงตรงหน้าผม

"พี่ยังไม่กินเหรอครับ? "

"รอเค้กไง"

"น่าจะกินก่อนแท้ๆ "

อีกฝ่ายอมยิ้มออกมาพร้อมทั้งเอื้อมมือมาลูบที่หัวของผม แล้วก็กินข้าวไปเงียบๆ โดยที่ไม่พูดอะไรต่อ

"พี่จ๋า..."

หมับ

ขณะที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่นั้นจู่ๆ แรงกอดจากทางด้านหลังก็ทำเอาผมแทบจะสำลักข้าว เมื่อคนที่เพิ่งจะพูดถึงเมื่อกี้นั้นมันกอดรอบคอของผมพลางซบหน้าลงกับแก้มจนแก้มเราสองคนนั้นถูไถเข้าหากัน

"เต้อย่ากวนพี่"

"ทำไมวะ? ไม่ได้กวนมึงซะหน่อย"

คำพูดที่หยาบคายของเต้นั้นมันดังขึ้นมาที่ข้างหูทำให้ผมถึงกับซะงักไปก่อนที่คนที่ได้ชื่อว่าน้องชายของผมนั้นจะนั่งลงข้างๆ ผมอีกคน

"เต้..."

"ไม่เป็นไรหรอกเค้ก ปกติแล้วที่บ้านนี้ก็พูดแบบนี้แหละ"

"เอ่อ..."

แต่มัน... ก็ฟังดูไม่ดีเท่าไหร่เลยนะ อีกทั้งยัง อีกทั้งเต้มันยังเป็นน้องชายคนเล็กของบ้านอีก

"ใช่ พี่เค้ก ในบ้านมีแค่พี่นั่นแหละที่พูดสุภาพคนเดียว เอางี้มะ... ผมจะสอนวิถีลูกผู้ชายให้ โอ๊ย! "

ผมหัวเราะออกมาตอนที่เต้มันถูกฝ่ามือของพี่คีย์ฟาดเข้าที่หัว

"อย่าเสือกสอนอะไรไม่ดีให้พี่มึงเชียว"

"อะไรวะ ถ้าไม่เรียนรู้สิ่งไม่ดี จะรู้เหรอว่ามันไม่ดี พี่เค้กว่าปะ? "

"นั่นสิ"

ก็จริงอย่างที่ว่ามานั่นแหละ...

"ป้อนหน่อยครับ อ้า..."

"กินเองสิ"

เสียงคัดค้านจากคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ของผมนั้นดังขึ้นมาเมื่อจู่ๆ เต้มันก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วอ้าปากรอให้ผมป้อนข้าวให้ ผมก็ยอมทำตามใจโดยคีบเนื้อเข้าปากของอีกฝ่าย

"อร่อย..."

"พี่คีย์ทำนะ"

เต้มันแลบลิ้นออกมาเลียตะเกียบของผมแถมยังอมแล้วรูดซะน้ำลายเยิ้มเลย ทำเอาผมถึงกับหน้าตึงขึ้นมาแต่มันก็ยังหัวเราะไม่หยุด

"ไม่ หมายถึง... ที่พี่ป้อนผมต่างหากละ"

"หึ"

พี่คีย์หัวเราะภายในลำคอ ไม่พูดอะไรแล้วก็กินข้าวของตัวเองไปเงียบๆ โดยที่ปล่อยให้ผมนั้นป้อนเจ้าน้องชายตัวแสบนี่อยู่คนเดียว อะไรจะติดพี่ขนาดนี้...












 :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3: :katai3:

มาแบบสั้นๆ ไม่ค่อยมีเวลาเลย

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนที่ 3






"จะออกไปกินเหล้าเหรอ...? "

ผมถามขึ้นมาเมื่อเห็นเจ้าเต้มันกำลังแต่งตัวหล่อเช็ดผมอยู่หน้ากระจก... ห้องนอนของผม ใช่ครับ เจ้าเต้มันมาแต่งตัวที่ห้องของผมแถมตอนนี้ในห้องผมยังจะเต็มแต่ของของอีกฝ่ายยังดีที่ยังไม่มานอนด้วยเพราะปกติแล้วเป็นพ่อที่มานอนด้วยเพื่อดูว่าผมจะกลับมาป่วยอีกมั้ย...

"อื้อ พี่ไปมั้ย? แต่เอ๊ะ... ไม่ไปดีกว่า พ่อไม่ให้พี่กิน พี่ต้องเฝ้าบ้านคนเดียวอีกแล้วอะ..."

ปะเต้มันหันมามองผมพลางเสยผมของมันขึ้นสูง ท่าทางของมันตอนนี้ราวกับว่าไม่ใช่เด็กอายุสิบหก อย่างกับ... พวกชำนาญเรื่องแบบนี้มานาน จะว่าไปตัวผมเองก็อยู่แต่ในโรงพยาบาล พี่น้อง หรือพ่อจะเป็นคนแบบไหนตอนที่ตัวเองอยู่ในนั้นก็ยังไม่รู้

"ไม่เป็นไรหรอก ไปเถอะ อย่าเมามากนักละกินเยอะมันไม่ดีนะ"

"รับแซ่บครับพี่ชาย"

คนตรงหน้านั้นทำท่าตะเบ๊ะอย่างน่ารักจนผมหลุดหัวเราะออกมา

"ผมไปแป๊บเดียว... ไม่ปล่อยให้พี่อยู่นานหรอก สามสิบ ไม่สิ... ยี่สิบนาที! จะกลับมานะ! ห้ามเปิดประตูให้คนแปลกหน้านะ! "

จุ๊บ!

เจ้าเต้มันคว้าเอากระเป๋าแล้วก็เสื้อแขนยาวของตัวเองวิ่งออกมาแต่ก่อนที่จะพ้นหน้าประตูตรงที่ผมยืนอยู่ อีกฝ่ายก็ก้มลงมาจุ๊บที่แก้มของผมเบาๆ ผมยกมือขึ้นมาจับที่แก้มของตัวเองที่ตอนนี้มันกำลังร้อนขึ้นมาเรื่อยๆ ... ทำไมกัน ทำไมกันนะ ทำไม ถึงชอบถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้






แกร่ก เคล้ง

แกร่ก

"กลับมาแล้ว"

"กลับมา--"

ตึง!

ขณะที่ผมนั้นกำลังลงมือล้างจานหลังจากที่กินข้าวเสร็จอยู่นั้นเสียงทุ้มห้าวของพี่ภาคินก็ดังขึ้นมาพร้อมทั้งถอนหายใจหนักๆ แล้ววางเอกสารลงกับโต๊ะดังโครมใหญ่เล่นเอาผมสะดุ้งจนไม่กล้าหันไปมอง จากคำพูดที่อยากจะพูดต้อนรับก็กลับกลายเป็นว่าถูกกลืนลงคอแทบจะทันที

"..."

"เค้ก..."

เสียงของอีกฝ่ายเอ่ยเรียกชื่อของผมเบาๆ ร่างของผมเกร็งไปทันทีเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเดินเข้ามาใกล้อีกทั้งยังชิดจากทางด้านหลังจนผมจะขยับตัวก็ไม่กล้า

"มี... อะไรเหรอครับ? "

"พี่ทำให้เราตกใจเหรอ? "

จะว่ายังไงดีละ... ก็ตกใจนะสิ ใจจะหล่นลงไปที่ตาตุ่มแล้วด้วย ผมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่จะรู้สึกว่ามีอะไรมาคลุกดุนอยู่ที่สะโพกเบาๆ ผมเขย่งเท้าเพื่อที่จะหลีกหนีจากมัน แต่กลับโดนพี่คินเขารวบเอวเอาไว้แน่น

"พี่ขอโทษนะ ทำงานเครียดไปหน่อย"

ซึบ...

"ฮื้อ...! "

ลมหายใจของผมติดตัดขึ้นมาทันทีตอนที่สิ่งนั้นมันดุนเข้ามา ตอนนี้... ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกว่าหน้าของตัวเองมันร้อนขึ้นมาแปลกๆ อีกทั้งยังการเสียดสีของคนที่อยู่ด้านหลังนั่นอีก เสียงเนื้อผ้าที่เสียดสีเข้ากัน และ เสียงของเหล็กจากชุดเครื่องแบบของอีกฝ่ายนั้นมันดังขึ้นมาสอดจังหวะเข้ากับการขยับขึ้นลงของเขา

หมับ

ฟู่...

"เค้ก..."

ลมหายใจของพี่คินร้อนระอุ แถมยังพ่นลงมาที่แก้มของผมอีกต่างหากมือของผมที่วางอยู่บนซิงค์ล้างจานนั้นถูกจับเอาไว้แน่นแล้วก็ดึงให้ไปจับส่วนนั้นที่พองตัวใหญ่ขึ้นมาอย่างน่ากลัว ผมตัวสั่น... แทบจะไม่มีแรงยืน หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก

"พะ พี่คิน... พี่คิน"

"เค้กของพี่"

ไม่... เอา ทำไม จะต้องมาจับตรงนั้นของผู้ชายด้วยกันด้วย ผมหน้าซีดขึ้นมาทันทีก่อนที่จะเม้มปากแน่นไม่กล้าแม้แต่จะขยับไปไหน พี่... พี่คิน

แกร่ก

"พี่จ๋า~ กลับมาแล้ว"

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเต้นั้นดังขึ้นมาที่หน้าบ้าน พี่คินก็ถอนตัวออกไปปล่อยให้ผมทรุดตัวลงกับพื้นแต่ก็ได้มือของอีกฝ่ายนั้นมารับเอาไว้

"เค้ก!? "

"พี่เค้ก!? พี่เป็นอะไร? จะเป็นลมเหรอ? "

ผมสะบัดมือออกจากการกอบกุมของพี่คินไม่แรงนักแต่อีกฝ่ายก็ยอมปล่อยผมแต่โดยดีก่อนที่จะเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากของผม สายตาของเขาดูเหมือนกับว่ากำลังลังเลอะไรสักอย่าง ผมเม้มปากแน่นย่นคอออกห่าง

"เค้ก คือพี่..."

"ผม ผมอยากขึ้นไปนอน"

"งั้นผมพาพี่ไป มึงไปอาบน้ำไปไอ้คิน"

ว่าแล้วเต้มันก็พยุงผมให้ออกมาจากครัว ปล่อยให้พี่คินยืนอยู่ที่นั่นคนเดียว ผมหันไปมองอีกฝ่าย หมายจะเอ่ยบอกอะไรสักคำ แต่... เจ้าตัวกลับมองมาที่ผมก่อนแล้วจนผมต้องหลบสายตาแทน มะ... มันเป็นเรื่องปกติรึเปล่านะ?

"พี่เค้กเป็นอะไรอะ? สีหน้าไม่ดีเลย มีไข้รึเปล่า? "

เจ้าเต้มันถามผมขึ้นมาเมื่อพาผมเดินขึ้นมาตอนที่มาถึงห้องนอนของผม น้องชายของผมทำหน้าทำตาราวกับว่าจะเป็นจะตายเมื่อผมเบ้หน้าออกมาอย่างนึกตลก

"ไม่เป็นอะไร แค่... คือ เมื่อกี้พี่คินเขา"

เขา ...ทำแบบนั้น มันจะดีรึเปล่านะ? ผมเม้มปากแน่นเอื้อมมือไปจับมือของมันแล้วบีบแน่น

"คือ? "

คนตัวสูงนั้นมันเอียงคอมองผมเหมือนกับว่ากำลังจะรอคำตอบ ผมอึกอักไม่กล้าที่จะพูดออกมา... จะเล่า ยังไงดี

"มัน มันเป็นเรื่องปกติเหรอ? ที่... ผู้ชายเขา ไม่สิ พี่ พี่คินเมื่อกี้นะ"

"พี่เค้ก พี่... ใจเย็นๆ อย่ารีบผมฟังอยู่"

ลมหายใจของผมมันสะดุดไปเมื่อเจ้าตัวนั้นเอ่ยห้ามพร้อมทั้งบีบมือของผมตอบแน่น ผมมองไปที่ประตูหน้าห้องเลิ่กลั่ก เพื่อที่จะมองว่าพี่คินยังไม่ขึ้นมาที่ชั้นสอง

"เมื่อกี้ พี่คิน... เอาอวัยวะเพศที่ตื่นตัวมาถูก้นพี่"

หน้าของผมมันเห่อร้อนจนลามไปถึงต้นคอเมื่อพูดจบ ตอนนี้ราวกับว่าน้ำตามันจะไหลออกมาราวกับว่ากำลังตื่นกลัว เต้มันซะงักไป... มองผมอึ้งๆ จนผมต้องหลบสายตา

"ไอ้คิน... ทำแบบนั้นเหรอ? "

"อื้อ อย่าบอกใครนะ อย่าบอกพ่อนะเต้"

"พี่เค้กพูด... อวัยวะเพศเหรอ? ตื่นตัวเนี่ยนะ? "

เอ๊ะ? ผมเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง ก็... เขาเรียกแบบนั้น

"โธ่ พี่เค้ก ก็นึกว่าเรื่องอะไร..."

เจ้าเต้มันหยุดพูดไปด้วยน้ำเสียงที่ตลกขบขัน ก่อนที่จะเอื้อมมือมาบีบแก้มของผมทั้งสองข้าง

"ไม่มีอะไรหรอกพี่เค้ก พี่น้องกันก็แกล้งกันแบบนี้แหละ"

จุ๊บ...

"อึ๊ก!? "

"เห็นมั้ย? "

ผมสะดุ้งสุดตัวตอนที่อีกฝ่ายนั้นยื่นหน้ามาจุ๊บที่ริมฝีปากของผมเบาๆ ก่อนที่จะผลั่กอีกฝ่ายให้ออกห่างมองเจ้าตัวอ้าปากพะงาบๆ อย่างอึ้งๆ

"เห็นมั้ย? จุ๊บแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติ เพราะพี่เค้กนะน่ารัก ทั้งพี่ทั้งพ่อก็เอ็นดู ผมก็ชอบพี่เค้ก พ่อก็จุ๊บปากพี่เค้กนี่เนอะ? "

จะ... ว่าไปมันก็ใช่อยู่หรอก แต่กับการที่ใช้ส่วนนั้นมาถูมันก็ แปลกๆ พ่อไม่เคยทำซะหน่อย

จุ๊บ จุ๊บ

ว่าแล้วเจ้าตัวก็จุ๊บลงมาอีกรัวๆ จนผมต้องหลับตาแน่น

"เพราะงั้นแหละ เพราะพี่คินรักพี่เค้กไง พี่คีย์ก็รักพี่เค้ก จะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายที่เป็นพี่น้องกัน เขาช่วยกันชักไอ้นี่"

ผมหน้าแดงวาบตอนที่เต้มันจับมือของผมไปลูบตรงนั้นของมัน

"พี่เข้าใจแล้วนะ"

"เอ่อ... มั้ง"

ผมตอบกลับไปเสียงเบา... พลางจะซักมือออกแต่เจ้าตัวดันจับมือของผมแน่นไม่ยอมปล่อย แล้วเจ้าก็บางอ้อขึ้นมาราวกับว่าคิดอะไรออก

"แล้วอีกอย่างนะ คนเดี๋ยวนี้ไม่เรียก ไอ้นี่ว่า อวัยวะเพศ นะ นั่นมันคำพูดของหมอต่างหากละ ไม่พูดตื่นตัวด้วย เขาเรียก... คว×ตั้ง"

"นะ นั่น นั่นมัน..."

น่าอายกว่า ที่พูดออกไปเมื่อกี้ไม่ใช่รึไง!?







ซึบ... ซึบ...

"เป็นอะไร? ดิ้นไปดิ้นมา"

"พ่อ... ทำพ่อตื่นเหรอ? "

ผมถามขึ้นมาเมื่อเสียงทุ้มพร่าของชายวัยกลางคนนั้นถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ ผมเลิกที่จะพลิกตัวไปมาแล้วหันหน้าเข้าหาพ่อเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความกังวล

"เปล่า แต่เราดิ้นแบบนี้มากๆ เดี๋ยวเราก็ตื่นสายนะสิ"

"ผมยังไม่ต้องไปโรงเรียนซะหน่อย"

"ก็ใช่ แต่นอนดึกมันไม่ดีนะ แถมวันนี้ก็หน้ามืดด้วยนี่ นึกแล้วเซียว... ว่ายังไม่พร้อม"

เสียงนั้นหายวับเข้าไปภายในลำคอ ผมซะงักไปมองหน้าคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"ครับ? "

"ไม่มีอะไร พ่อพูดกับตัวเอง"

"ผมไม่เป็นอะไร นอนคนเดียวก็ได้"

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่มีห้องของตัวเองหลังจากที่เข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ ก็เถอะ พ่อที่ทำงานหนักมาทั้งวันแบบนี้ ยังจะมา... ดูแลผมอีก

"ถ้ากลางค่ำกลางคืนตัวร้อนขึ้นมาละ เรานะพอเป็นไข้แล้วยิ่งไม่มีเสียงอยู่ด้วย จะเรียกพ่อได้ยังไงหือ? "

พ่อพูดแบบนั้นออกมายิ้มๆ กอดกระชับที่ไหล่ของผมเบาๆ ริมฝีปากของเจ้าตัวนั้นร้อนรุ่มกดจูบลงมาที่หน้าผากของผมเบาๆ ผมถูตีนไปมาอย่างติดนิสัยหัวเราะออกมาเมื่อคนตรงหน้านั้นไล้มือลงมาที่สะโพก

"พ่อ..."

"โทษที มันเขี้ยวนะ"

ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ...

"นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อไม่ต้องเข้ากะ... จะอยู่กับลูกทั้งวันเลยนะ"

"ครับ"

ผมรับคำอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะซุกหน้าลงกับอกแกร่งของพ่อ... ถึงแม้ว่าจะอนุญาตให้มีภรรยาใหม่ได้ก็เถอะ แม่ก็จากไปตั้งนานแล้ว ทำไม... พ่อยังไม่คิดที่จะมีเลยนะ...? หรือว่าพ่อกำลังคิดจะขึ้นคานกัน... เอาเถอะ ตอนนี้ถึงจะคิดไปก็ไม่ได้คำตอบหรอก สู้ถามเอาเองดีกว่า แล้วถ้าหากว่าวันไหนพ่อคนที่คอยดูแลเรา ไปรักคนอื่นใส่ใจคนอื่นมากกว่าตัวเราละ แบบนั้น... คงจะเหงาน่าดู














 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:
มาต่อออออออออออ นานๆ ที มาไบโพล่าดีก่า ว๊ะ555555555 อากาศ... ก็ยังร้อน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-11-2020 21:55:29 โดย Yuki Nijiiro »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนที่ 4




"เค้ก? "

"ครับ? "

ผมขานรับเสียงทุ้มที่ถามผมขึ้นมาตอนที่ผมกำลังรดน้ำต้นไม้ที่อยู่หน้าบ้าน ชายหนุ่มหน้าตาดีอย่างพี่ภาคินคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆ ผม ซึ่งผมก็แทบจะถอยตัวหนีราวกับว่าเป็นความรู้สึกที่กลัวอยู่ลึกๆ

"ว่าแล้วเชียว... พี่ขอโทษที่ทำแบบนั้น"

เขาพูดออกมาเสียงเบา ให้ได้ยินกันแค่สองคนพร้อมกับใบหน้าที่หม่นลงไป คนตัวสูงหน้าตาดีนั้นยกมือขึ้นมาตบที่ต้นคอของตัวเองหนักๆ สองสามที ก็ไม่ได้... รังเกียจอะไรขนาดนั้น ถึงยังไงก็ยังเป็นพี่น้องกัน เพียงแต่ว่าการกระทำของอีกฝ่ายมันมากเกินไปแค่นั้นเอง

"ขอโทษนะ"

"ไม่ เอ่อ ไม่เป็นไรครับ เต้บอกแล้วว่าพี่น้องทำกันเป็นปกติ แต่ยังไงก็ยังตกใจอยู่ดี"

ผมเดินไปปิดก๊อกน้ำที่อยู่ข้างๆ กำแพงพร้อมทั้งนั่งลงกับเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ที่อยู่ใต้ต้นมะม่วงที่กำลังจะออกดอกในช่วงนี้ ต้นมะม่วงนี่ออกลูกทุกช่วงของฤดูเลยแหละ

"เต้เหรอ? "

"ครับ พี่คินไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมไม่คิดมากแล้ว"

พอได้ยินคำตอบของผมแบบนั้น เจ้าตัวก็ผ่อนลมหายใจออกมาทันที พร้อมทั้งเดินมานั่งข้างๆ ตัวของผม ผมเงยหน้าขึ้นไปมองนกที่ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ อยู่บนกิ่งไม้นั่นอย่างยิ้มๆ ลมเย็นๆ ของฤดู พฤศจิกายนนั้นพัดมากระทบใบหน้าที่ต่างจังหวัดแบบนี้ ฤดูหนาวก็คือหนาว พอร้อนก็ร้อน ไม่เหมือนที่กรุงเทพเลย พรุ่งนี้ผมก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว จะมีเรื่องอะไรที่กังวลใจเกิดขึ้นมามั้ยนะ ถ้าหากได้เพื่อนที่ดี และ ได้เจออะไรดีๆ ก็คงดีสิ

หมับ

ผมซะงักไป เมื่อจู่ๆ มือที่ใหญ่และหยาบกร้านนั้นก็แต่ลงมาที่ไหล่ของผมพร้อมทั้งดึงเข้าไปใกล้อีกฝ่ายจนหน้าของผมซบลงกับอกแกร่งที่มีกล้ามเนื้อผ่านเสื้อยืดของอีกฝ่าย

จุ๊บ...

ริมฝีปากที่ร้อนฉ่าของพี่ ภาคิน นั้นแนบลงมาที่ติ่งหูของผมเบาๆ ลมหายใจของพี่คินกระทบลงมาจนผมต้องเอียงตัวหนี แต่ถึงแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังคงตามมาติดๆ จนแผ่นหลังของผมติดลงกับต้นมะม่วงต้นใหญ่

"พี่คิน... อึก"

หน้าของผมนั้นราวกับว่าจะระเบิดออกมาเมื่อริมฝีปากของเราทั้งสองคนแนบชิดลงด้วยกัน ผมหลับตาแน่นขยุ้มมือลงกับเสื้อของคนตรงหน้า

"อ้าปากให้พี่หน่อย"

"อุ ตะ แต่ว่า"

ขณะที่กำลังจะแย้งออกมานั้นจู่ๆ เจ้าตัวก็สอดลิ้นร้อนๆ เข้ามาหน้าตาเฉย ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อร่างใหญ่เบียดตัวลงมา พี่ชาย... นี่มัน พี่ชายนะ

"พะ อ๊ะ พี่คิน อึก... พี่"

"อืม..."

พี่ภาคิน ส่งเสียงครางอย่างพอใจออกมาเมื่อถอนปากออก ก่อนที่จะกดจูบลงมาที่ปากของผมอีกรอบ ผมยกมือขึ้นมาปิดที่ปากของตัวเองมองคนตรงหน้าอย่างสับสน

"ทะ ทำแบบนี้ เป็นพี่น้องกันนะ"

ความสับสน และ ความรู้สึกที่อับอายมันตีวนขึ้นมา ผมเงอะงะมองหน้าอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออก พี่น้องกันนะ... ต่อให้รักแค่ไหน แต่จูบแบบนี้มัน อย่างกับจูบของคนรักที่เคยเห็นในทีวีนี่น่า

"อืม ก็น้องน่ารักนี่นะ"

"มันไม่ใช่เหตุผลซะหน่อย"

"หึหึ ก็จริงนะ"

พี่ภาคินหัวเราะออกมาเสียงเบาจนผมขมวดคิ้วขุ่น แต่ก่อนที่จะได้แย้งอะไรออกไปเสียงของพ่อที่เตรียมรถเสร็จแล้วนั้นก็ดังขึ้นมา

"คุยอะไรกัน พี่น้องคู่นี้"

ชายวัยกลางคนที่ยังคงความหล่อเหลาสวมชุดสุภาพนั้นถามขึ้นมาเมื่อถอยรถมาตรงที่ที่พวกเราสองคนคุยกัน ผมรีบลุกพร่วดขึ้นมาแล้วเดินไปหาพ่ออย่างเร่งรีบราวกับจะหนี

"ไม่มีอะไรครับ"

"จะไปไหนกันนะ? ผมไปด้วย"

แต่ก่อนที่ผมจะได้ขึ้นมานั่งที่รถแลมโบกินี่สีปอนด์คันโปรดของพ่อ ผมหันไปมองปะเต้ที่วิ่งกระหืดกระหอบมาทางนี้

"เอ๊ะ... แต่ที่นั่งมีแค่สองที่นั่ง"

"นั่งตักผมเถอะ นั่งตักนะ? อยากไปด้วย ขอไปด้วย! "

มันทึบเท้าอ้อนขออย่างกับเด็กๆ จนผมพูดไม่ออก กับผู้ชายตัวใหญ่ยักข์หน้าตาดีแบบนี้มาทำท่าทางอย่างกับเด็กๆ แล้วมัน... รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

"งั้นพี่ไม่ไป"

"ถ้าเค้กไม่ไป แล้วเราจะไปทำไมละ? ที่ไปเนี่ยไปซื้อของให้เค้กนะ"

เอ่อ... มันก็จริงๆ นะ ผมขมวดคิ้วขุ่นเมื่อพ่อพูดออกมาแบบนั้น นั่นราวกับว่าเป็นคำอนุญาตกลายๆ จากพ่อ น้องชายตัวดีของผมนั้นเปิดประตูกระโดดเข้าไปภายในรถข้างคนขับทันที พลางตบปุปุลงกับที่นั่งกลางว่างขาของตัวเองที่ว่างอยู่นิดหน่อย ลำบากใจ... จริงๆ

"จะไม่เป็นไรเหรอครับ? นั่งแบบนี้ไป"

"ไม่หรอก ไม่เป็นไร ไม่ใช่กรุงเทพนี่นะ"

ถึงจะบอกแบบนั้น แต่นั่งตักกันไปแบบนี้

"อย่าคิดมากสิ ขึ้นมาเร็วๆ เข้า...! "

ว่าแล้วเจ้าน้องชายตัวดีของผมก็ดึงผมที่ยืนอยู่ข้างๆ รถให้เข้าไปหาเจ้าตัวทันที

ตุบ!

"เอ้า คาดเข็มขัดด้วย เดี๋ยวพ่อซิ่งมาละก็หน้าผากกลมๆ ของพี่เค้กได้แดงแปร๊ดแน่ๆ "

สายเข็มขัดนิรภัยถูกดึงผ่านตัวของผมไปขณะที่เจ้าตัวกำลังพูด รถคันหรูค่อยๆ แล่นออกมาจากสนามหน้าบ้านที่กว้างพอสมควรก่อนที่ประตูรั้วจะปิดลงเพราะพ่อกดปิดมัน

"ผอมจังเลยน้า"

เสียงทุ้มห้าวจากทางด้านหลังนั้นทักขึ้นมาพร้อมทั้งลูบมือไปตามหน้าท้องน้อยของผม

"เข้าค่ายลวนลามเลยนะนั่นเต้"

"เหรอพ่อ? แล้วแบบนี้ละ? "

ราวกับว่ากำลังโดนแกล้ง ผมเม้มปากแน่นหลบการรุกจูบของน้องชายของตัวเองที่ตอนนี้นั้นกดจูบลงมาที่ต้นคอของผม

"อย่าแกล้งพี่สิ เดี๋ยวพี่ก็กลัวหรอก"

"อ๊ะ ตัวสั่นเป็นกวางแรกเกิดเลย น่าร๊ากก"

พอถูกพ่อตำหนิ เจ้าตัวก็หยุดอย่างว่าง่ายก่อนที่จะแนบแก้มเข้ามาที่แก้มของผม ถูไปมาจนผมต้องหลับตาแน่น

"เมื่อกี้นี้ จูบกับคินสินะ? "

"ทะ ทำไม? "

"เอาน่า ไม่มีใครไม่เห็นหรอก แต่คนข้างนอกไม่เห็นหรอกเนอะ? "

ผมเลิ่กลั่ก หน้าถอดสีตอนที่พ่อถามขึ้นมายิ้มๆ ก่อนที่หน้าของผมจะเห่อร้อนขึ้นมา น่าอาย...

"ทำไม จะต้องจูบผมด้วย ทุกคนเลย"

พอผมถามออกไปแบบนั้น กับคนที่ช้อนหลังของผมแล้วให้ผมนั่งลงกับต้นขาของอีกฝ่ายนั้นก็หัวเราะออกมาแล้วกอดผมเอาไว้จากทางด้านหลัง

"นั่นสินะ... เพราะเค้กน่ารักนั่นแหละ"

คำตอบ... แบบนั้นอีกแล้ว ผมยู่หน้าอย่างไม่ชอบใจจนพ่อหัวเราะออกมา มือหนานั้นลูบมาที่แก้มของผมเบาๆ เป็นการปลอบ





"ไม่เอาครับ... แบบนี้นะ"

ผมส่ายหน้าเป็นพัลวันเมื่อกางเกงในแบบน่าอายนั้นถูกยื่นมาตรงหน้า พ่อของผมนั้นครางเสียงทุ้มภายในลำคอ

"ทำไมละ? ใส่ว่ายน้ำไงพ่อเห็นในทีวี ถ้าเค้กใส่ต้องเหมาะแน่ๆ "

"น่าอายจะตายครับ ยังไงผมก็ไม่เอาเด็ดขาด"

มือของผมที่เกาะอยู่กับประตูห้องลองเสื้อนั้นพูดขึ้นมาเสียงแข็งจนพ่อหัวเราะออกมา แล้วก็ยื่นมันกลับไปไว้ที่ราวเหมือนเดิม

"ไหน ออกมาให้พ่อดูหน่อยสิ ใส่ได้รึเปล่า? "

คนตรงหน้านั้นกวักมือเรียกผมให้ออกมาจากห้องลองเสื้อ เสื้อผ้าที่เจ้าตัวแนะนำให้ใส่นั้นเป็นเสื้อยืดธรรมดา และ มีเสื้อแขนยาวคลุมข้างนอก และกางเกงสามส่วนสีไม่สว่างเท่าไหร่ ก็ชอบอยู่หรอกนะ... แต่มันดูไม่เท่ห์เลย

"น่ารักอ้า พี่จ๋าน่าร๊ากก"

ปะเต้ที่หายแว่บไปพักหนึ่งส่งเสียงทัก ออกมาพร้อมทั้งหอบเสื้อผ้าเต็มอ้อมแขนแล้วเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"อะ นี่ ลองนี่ด้วย นี่ด้วย เหมาะแน่ๆ รับรองเลย"

"ยะ เยอะ เกินไปแล้ว"

"ซื้อไปเยอะๆ สิดี ใส่อันน่ารักๆ ไง อะนี่ ชุดนักเรียน พรุ่งนี้ก็จะได้ใส่ชุดเหมือนกันละเนอะ? "

คนตรงหน้าผมนั้นพูดขึ้นมายิ้มๆ ก่อนที่จะดันๆ ให้ผมเข้ามาภายในห้องลองชุดอีกรอบ ขณะที่ในอกของผมนั้นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าราคาแพง นี่ถ้า... ไม่เอาก็ไม่ยอมจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย







 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:

คลานมา มาต่อแหละ  เม้นโด้ย ทาสไปละ ฝันดีนะ

ออฟไลน์ noinha31

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาต่อได้แล้วทาสสสสสสสสส
คิดถึงงงงงงงงงงงง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนที่ 5





จุ๊บ จุ๊บ

"ตื่นได้แล้วคนขี้เซา พี่จ๋า..."

"อึ อา อย่าเลียสิ"

ผมพยายามปัดมือของตัวเองไปมาเมื่อคนที่ได้ชื่อว่าน้องชายนั้นระดมจูบลงมาที่แก้มของผมอีกทั้งยังใช้มือของตัวเองยึดข้อมือของผมแน่น ผมพยายามที่จะหดตัวหนีแต่ทว่าร่างกายกลับถูกปิดทางหนีเอาไว้ทุกช่องทาง

"หวานออกน้า พี่จ๋า อึก มีอารมณ์อะ ใช้มือช่วยให้หน่อย"

"มะ ไม่! ปล่อย... เดี๋ยวนี้เลยนะ! "

ทันทีที่ได้ยินคำพูดดั่งกล่าว ผมก็ลุกพร่วดขึ้นมาทันที พร้อมทั้งลืมตาโพลงมองน้องชายของตัวเองที่นอนคร่อมทับตัวผมอยู่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"อะไรอ่า แค่ช่วยชักให้เองไม่เป็นไรหรอก ขนาดเมื่อวันก่อนพี่จ๋าก็ยังเคยเห็นช้างน้อยปู๊นๆ ของผมเลยนี่ แถมยังหน้าแดงแปร๊ดเลย..."

"พะ พ่อ..."

ผมเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของพ่อที่นอนค้ำแขนมองพวกผมอยู่อย่างยิ้มๆ ราวกับว่าจะรายงานให้อีกฝ่ายได้ฟัง กับน้องชายที่ท่าทางเป็นแบบนี้มันไม่ดีเลยนะ ถึงแม้ว่าบางบ้านเขาจะทำแบบนี้ แต่กับบ้านเราทำไมจะต้องทำด้วย อีกทั้งยังชอบมาทำตัวรุ่มร่ามกับร่างกายของผมอีก

"น้องก็แค่หยอกเล่นนะ จริงจังไปทำไม"

เสียงทุ้มนั้นเอ่ยบอกออกมาเสียงเบา ก่อนที่จะเอื้อมมือมาลูบที่แก้มของผมแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้ กดจูบที่ริมฝีปาก

"พะ พ่อ ต่อหน้าปะเต้"

"ไม่เป็นไรหรอกน้า เพราะยังไง ผมเองก็จะได้ทำเหมือนกัน"

วะ ว่ายังไงนะ? ร่างของผมที่ถูกอีกฝ่ายปล่อยให้เป็นอิสระนั้นเบิกตาโพลงเมื่อถูกพ่อคร่อมทับขึ้นมาแทน ภายในอกของผมมันเต้นตุบอย่างช่วยไม่ได้ ทะ ทำไม... ท่าทางอันตรายแบบนี้ ผมพยายามหันหน้าหนีจากการรุกจูบของคนเป็นพ่อ ดันอกหนานั้นออกไปขณะที่ลิ้นของอีกฝ่ายนั้นกำลังแทรกเข้ามา

"อึก พะ พ่อ... หยุด"

หน้าของผมป่านนี้มันคงจะแดงจนลามไปทั่วทั้งตัวแล้ว มือใหญ่หยาบของพ่อสอดลูบเข้ามาภายในชุดนอน ก่อนที่จะเบียดลงกับหน้าอกเบาๆ จนผมสะดุ้ง พ่อใช้ลิ้นของเขาเลียเข้ามาภายในปากจากนั้นก็ถูดันมันเข้ามาภายในผนังช่องปากจนรู้สึกวูบโหวงภายในท้องน้อย

"หืม? ไหนลองอ้อนน่ารักๆ ให้น้องดูสิ เหมือนตอนที่อยู่ด้วยกันสองคนนะ"

เสียงทุ้มที่กระซิบมานั้นแหบพร่า มันอ่อนโยน และ น่าฟัง ราวกับว่าโดนควบคุมอยู่ ถึงแม้ภายในอกมันจะเรียกร้องไม่ให้ทำเรื่องน่าอายต่อหน้าน้องชายที่กำลังนั่งขัดสมาธิมองอยู่ตาเป็นมัน

"ตะ แต่ เต้มองอยู่"

ผมหลบสายของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาไม่วางตานั้นอย่างขัดเขิน ขณะที่มือของพ่อนั้นกำลังบดขยี้มาที่หน้าอกจนมันหนึบติดมือราวกับเป็นวุ้น

"ไม่เป็นไรหรอก ไหนพูดสิลูกพ่อ"

เพียงแค่ถูกคำพูดที่อบอุ่นนั้นชักชวน... สมองก็แทบจะเตลิด ผมผ่อนลมหายใจออก แล้วจ้องตอบกับสายตาที่หื่นกระหาย คุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์นั้นเสียงอ้อน

"พ่อจ๋า... ช่วยจูบเค้กแรงๆ หน่อยครับ... อึก"

"อ๊ะ อ๋า พี่จ๋า พี่จ๋า"

เพียงแค่พูดคำนั้นออกมา ริมฝีปากหนาก็รุกเร้าเข้ามาอย่างรุนแรง อีกทั้งยังรวบร่างของผมเข้าไปรัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก ปลายสมองชาวาบไปหมดเมื่อถูกอีกฝ่ายไล่ต้อน เสียงจั๊บๆ จากน้ำลายที่ผสมรวมกันนั้นทำให้รู้สึกอาย จากนั้นมือใหญ่ก็รวบจับท่อนกายของผมที่มันกำลังบวมป่องขึ้นมาตามธรรมชาตินั้นอย่างกับว่าจะควบคุมร่างของผม

"มะ ไม่ได้นะ พ่อครับ อึก มากกว่านี้"

มันน่าอาย... น่าอายนะ

"ไม่เป็นไรลูกพ่อ เด็กดี"

ลมหายใจหอบของคนตรงหน้าเป่ารดลงมาที่หน้าผาก ก่อนที่ผมจะถูกพ่อทำให้สำเร็จความใคร่ต่อหน้าน้องชายของตัวเอง





"มะ มอง... อะไร? "

ผมถามขึ้นมาเมื่อสายตาของเจ้าเต้มันมองมาที่ผมด้วยความหมายที่อ่านไม่ออก

"เปล่านี่ครับ ขึ้นห้องเรียนกันเถอะน้า มา เดี๋ยวผมไปส่ง"

"เอ๊ะ? ไม่ต้อง"

ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้...

"เห็นแบบนี้ ผมเป็นประธานนักเรียนนะ ไปในฐานะประธานที่ดียังไงละ"

มันพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่มั่นเหมาะก่อนที่จะ

จับมือของผมแล้วพาเดินขึ้นมายังอาคารชั้นเรียน

"จะต้องไปหาครูใหญ่ก่อนนะ แต่ครูใหญ่ก็เป็นญาติกับเรานี่เนอะ? อากายคนนั้นไง พี่จ๋าจำได้ใช่มั้ย? "

อากาย... เหรอ? ผมพยักหน้าหงึกๆ พร้อมทั้งคิดถึงอากายที่เคยมาที่บ้านบ่อยๆ ตอนเด็ก แถมยังเคยไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลด้วย เป็นคนที่ใจดีนะ... แต่ รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่เวลาอยู่ใกล้

ก๊อก ก๊อก

"ขออนุญาตครับ"

ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้านั้นเคาะประตูห้องทำงานสองสามทีเมื่อเรามาถึงหน้าห้อง ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก แล้วก็เจอร่างของคุณอาที่นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเอง ชายวัยกลางคนคนนั้นสวมแว่นตาเข้ากับโครงหน้า รูปร่างหน้าตายังไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ยังคงความดูดีเอาไว้อยู่

"อ้าว เต้เองเหรอ? แล้วนั่นคงจะเป็น..."

เขาหยุดชะงักไป เมื่อมองเห็นผมที่โดนจูงมือเข้ามาในห้องทำงาน ผมยิ้มให้แก่อีกฝ่ายก่อนที่จะพนมมือยกไหว้ตามมารยาท

"ไม่ได้เจอกันนานนะครับ อากาย"

"อืม... อืม นานจริงๆ แค่ปีสองปีเองโตขึ้นเยอะเลยนะ"

คนตรงหน้าผมนั้นอมยิ้มให้ รับไหว้ตอบ จากนั้นก็เดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือมายีหัวของผมเบาๆ

"ครับ"

"คราวนี้ไม่ต้องไปโรงพยาบาลอีกแล้วใช่มั้ย? "

"ไม่รู้ครับ พ่อบอกว่าต้องดูอาการอีกที"

เพราะอาจจะยังไม่หายดี ถึงจะไม่รู้ว่าเราเป็นโรคอะไรที่อันตรายกันแน่ มีแค่หอบหืดเล็กๆ น้อยๆ เองแท้ๆ ... แต่ก็ต้องนอนโรงพยาบาลตั้งแต่เด็ก

"งั้นเหรอ? แต่ก็ดีแล้วละนะ จะได้มีเพื่อนเยอะๆ ดูสิอยู่แต่ในโรงพยาบาลจนขาวซีดหมดแล้วนะเรา"

ผมหัวเราะออกมาเมื่ออากายนั้นลูบมือลงมาที่แก้มของผมเบาๆ

"อาครับ ผมว่าผมพาพี่ไปห้องดีกว่านะ"

"เออ เอาสิ อาบอกครูที่โรงเรียนให้แล้วละนะ ว่าเค้กเขาไม่ค่อยสบายตลอด ไม่ต้องให้ทำอะไรหนักๆ "

"เอ๊ะ? คือ อะไรหนักๆ นี่ คงไม่มีมั้งครับ"

ผมคัดค้านขึ้นมาเงอะงะ แค่มาเรียนเอง มันไม่หนักเท่าไหร่หรอกมั้ง... ไม่ได้ลงแรงทำอะไรซะหน่อย นอกจากงานกีฬาสี กับงานโรงเรียน... นิดหน่อย

"มีสิ! พี่จ๋า อ่อนแอจะตาย ขนาดเมื่อเช้ายังสลบเลย"

"เรื่องนั้นนะ...! "

หน้าของผมมันเห่อร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อน้องชายตัวดีของผมพูดถึงเรื่องเมื่อเช้าขึ้นมา ก็มัน... จูบของพ่อมันรู้สึกดีนี่ ถึงแม้จะโดนสายตาของน้องชายจ้องมองอยู่ก็ตามทีเถอะ แต่มันก็ยัง... ทำให้สมองมันโล่งอยู่ดี คนข้างๆ ผมนั้นหัวเราะภายในลำคอเมื่อเห็นผมอายจนแทบจะมุดดินหนี มาพูดเรื่องแบบนั้นในที่แบบนี้...

"เอาละ ไม่ต้องแกล้งพี่เขาแล้ว ไปๆ พาพี่แกไปเถอะ"

"คร้าบ ไปละนะคร้าบอากาย"

ผม และ ปะเต้ ยกมือไหว้ลา คนตรงหน้าเมื่อโดนน้องชายของตัวเองลากออกมาอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะคิกคักของอีกฝ่ายนั้นทำให้ผมถึงกับหน้าบึ้งขึ้นมา มันน่า... ตลกนักรึไง

"ไม่เอาสิ อย่างอนน้า... ก็พี่จ๋าน่ารักนี่น่า ทำหน้าเคลิ้มอย่างกับว่าจะตายให้ได้เลย น่าเอาดุ้นยัดใส่จริงๆ ..."

"อะ... อะไรเหรอ? "

ผมที่กำลังมองไปนอกระเบียงของโรงเรียนนั้นหันไปมองคนที่เดินเคียงข้างผมมาอย่างงุนงงเมื่อเสียงนั้นหายไป ปะเต้ก้มลงมามองผมด้วยแววตาที่... อ่านไม่ออกอีกแล้ว ก่อนที่จะเปลี่ยนมายิ้มให้หยาดเยิ้ม

"อะไรเหรอ? บอกว่า เที่ยงนี้จะมารับไปกินข้าวนะ"

"เอ๋... ก็ได้"

เพราะยังไง... ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าโรงอาหารอยู่ไหนนี่นะ โรงเรียนนี้ก็ออกจะกว้าง







ก๊อก ก๊อก...

ครืดดด

ประตูห้องเรียนที่เป็นห้องเรียนของผมนั้นถูกเคาะ ก่อนที่จะถูกเปิดออกกว้าง จากนั้นปะเต้ก็เดินนำหน้าเข้าไปแล้วคุยกับอาจารย์ที่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะอยู่สองสามคำ จากนั้นเจ้าตัวก็หันมาหาผมแล้วกวักมือเรียกหยิกๆ

"เอ่อ..."

"มาสิ"

แต่... ผมก้มลงมองรองเท้าที่เป็นรองเท้าไว้ใส่สำหรับอาคารเรียนของตัวเองอย่างหวั่นใจ พร้อมทั้งรู้สึกว่าในอกของตัวเองนั้นมันเต้นตุบ ขอบประตู... ราวกับว่าเป็นหลุมดำยังไงยังงั้นแหละ ไม่กล้าเข้าไปเลย ถ้าเข้าไปแล้วก็จะได้ เดินออกมาอีก... เดินออกมาจากห้องเรียน และ ลากับเพื่อนๆ ที่อยู่ในห้อง แบบนั้นมัน

"พี่จ๋า..."

ผมสะดุ้งเมื่อมือหนาแตะลงมาที่หน้าผากของผมเบาๆ พร้อมทั้งมองด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง

"ถ้าไม่ไหว จะกลับมั้ย? จะโทรบอกไอ้คีย์มารับ"

มือที่หยาบหนา และ อุ่นนั้นไล้ลูบลงมาที่ต้นคอของผมเบาๆ พลางถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ผมพรูลมหายใจออกมา

"ไม่เป็นไร..."

"งั้นมาสิ"

ผมพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่จะเดินตามอีกฝ่ายมา แล้วมายืนอยู่ที่หน้ากระดานที่เป็นเหมือนเวทีเล็กๆ ภายในห้อง พอมองตรงไปข้างหน้า แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างวิตก ร่างของผมก็ถึงกับสะดุ้งเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งมาอย่างน่ากลัว

"อูย... น่ารักวะมึง"

"นี่เหรอพี่ไอ้เต้มันที่บอกว่าพึ่งออกมาจากโรงพยาบาลนะ"

เสียงของพวกผู้ชายที่อยู่ในห้องเริ่มที่จะคุยซุบซิบกันขึ้นมา เสียงพวกนั้นราวกับว่าเป็นเสียงของตัวอะไรสักอย่างที่มันกำลังเพียกหา ผมยืนตัวตรงแข็งทื่อราวกับรูปปั้น

"แนะนำตัวสิจ๊ะ"

ครูที่สอนในชั่วโมงนี้พูดขึ้นมายิ้มๆ พร้อมทั้งให้กำลังใจด้วยสายตาว่าไม่ต้องกลัวหรอก ให้ทำเอาผมใจชื้นขึ้นมา

"คะ เค้กชื่อ เค้ก อ๊ะ..."

ผมรีบยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่นเมื่อเผลอหลุดคำพูดที่ไม่ควรพูดออกมาที่นอกบ้าน เพราะปกติแล้วจะชอบพูดกับพ่อมากกว่า แบบนี้มัน... เสียหน้าสุดๆ เลย

"คิกคิก น่ารักอะ"

"โหย เป็นน้องต่ายตื่นตูมเลยเว้ย"

"แทนตัวเองว่าเค้กด้วย ชื่อน่ากินมากเลยจ้ะน้องเค้ก~"

หยุดนะ...

"เฮ้ยๆ ๆ ลามปามละๆ หยุดเลยๆ "

เต้มันค้านขึ้นมาเสียงแข็ง เมื่อเห็นว่าผมนั้นเงอะงะจนแทบอยากจะมุดดินหนี

"อะไรวะ? หวงพี่เหรอมึง"

"คอยดูเถอะ พี่มึงเสร็จพวกกูแน่"

น่ากลัว... สุดๆ เลย ผมจับหมับเข้ากับชายเสื้อด้านหลังของน้องชายตัวเองแน่น หลบสายตาของพวกนั้น

"เฮ้ย เงียบหน่อยสิวะ"

ขณะที่เสียงโห่ร้อง และ เสียงแซวของคนในห้องนั้นดังขึ้นมา จู่ๆ ก็มีเสียงของผู้ชายคนนั้นพูดห้ามขึ้นมาจนคนในห้องนั้นเงียบกริบไป ผมค่อยๆ สอดส่องสายตาไปมองเจ้าตัวช้าๆ เป็นคนคนเดียวกันกับ... คนที่จ้องมาเมื่อกี้

"จ๊ะ ในเมื่อเงียบกันไปหมดแล้ว แนะนำตัวเลยนะ"

มันจะ... ดีเหรอ? เดี๋ยวก็ เป็นเหมือนเดิมอีก อยากกลับบ้าน...

"ไม่เป็นไรหรอกพี่จ๋า"

เสียงอ้อนของน้องชายผมนั้นก้มลงมากระซิบเบาๆ พลางเอื้อมมือมาลูบที่แผ่นหลังของผม ถ้า พูดแบบนั้นละก็...

"ผมชื่อ ขนม... เค้ก ภัคดีวัชรสกุล เพราะต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ และ หยุดเรียนไปนาน เลยทำให้ต้องย้ายโรงเรียนตลอด เพราะงั้น ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

"อืม เพราะงั้นแหละ อย่าแกล้งนักเรียนใหม่กันละพวกเธอก็ เขาเป็นโรคหอบหืดด้วย ถ้าหากมีเรื่องกันขึ้นมาพวกเธอโดนครูใหญ่เล่นงานแน่ๆ เห็นตัวเล็กแบบนี้ เขาอายุมากกว่าพวกเธอนะ"

"โหย อาจารย์ ไม่แกล้งหรอกคร้าบ น่ารักขนาดนี้ แต่ถ้าตามจีบละไม่แน่"

"ผมขอเป็นน้องชายอีกคนได้มั้ยพี่เค้ก ไอ้เต้นะมันปีศาจ เอาน้องชายน่ารักๆ อย่างผมมั้ย? "

"ตลกละพวกมึง"

ผมยิ้มแหยออกมาเมื่อคนในห้อง พูดอแซวขึ้นมาอีกรอบ ก่อนที่จะถูกเสียงเข้มของเต้มันข่มเอา น้ำเสียงที่ดู... น่ากลัว จนเย็นยะเยือกนั่น... คิดไปเองสินะ






 :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

มาแล้นนนนนนนนนนน เหนื่อย วันนี้ร้อนมาก แข่งขันบาสนะร้องจนคอจะแตก ทาสนี่เป็นคนให้คะแนน... 5555 หมายถึง ก็นั่นแหละ ให้คะแนนปะวะ... ก็ใส่สิ เออ... เนอะ ไปแหละ ฝันดี~

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนที่ 6




"กลับมาแล้วว พาพี่กลับมาแล้วละ! "

ทันทีที่ประตูหน้าบ้านถูกเปิดออก เสียงของน้องชายตัวดีที่จูงมือของผมมาตลอดทางนั้นก็ส่งเสียงดังลั่นบ้านอย่างอารมณ์ดี

"จะส่งเสียงดังทำไมกัน? "

"ก็นะ พ่อกับพี่ๆ จะได้รู้ไง"

ดวงตาใสซื่อนั้นราวกับว่ามันกำลังส่องแสงประกายออกมา ผมอมยิ้มมองน้องชายของตัวเองอย่างเอ็นดู เมื่อเข้ามาภายในบ้าน ก็ถอดรองเท้าแล้ววางไว้กับชั้นรองเท้า ที่บ้านของผม ค่อนข้างจะติดนิสัยเหมือนคนญี่ปุ่นหน่อยๆ ทั้งอ่างอาบน้ำแบบหรูหรา ทั้งเรื่องชั้นวางรองเท้าภายในบ้าน และ ให้ความสำคัญกับมารยาทการทักทายแบบปกติที่นั่น แต่ไม่ค่อยจะปกติกับที่นี่เท่าไหร่

"รบกวนเปล่าๆ นะ"

"รบกวนอะไรกันเล่า โธ่ พี่เนี่ยละก็... แต่ว่านะ ร้อนๆ แบบนี้ อาบน้ำกันเถอะ~"

"ไม่เอาด้วยหรอก"

ผมตอบกลับอย่างหนักแน่น ขณะที่หิ้วกระเป๋านักเรียนของตัวเองขึ้นมายังชั้นสอง ภายในบ้านนั้นเงียบสนิท คงจะ... ไม่มีใครมาละมั้ง นี่ก็เพิ่งจะกี่โมงเอง

"ไม่เอาด้วยหรอก เหรอ... ทำไมพูดงั้นอะ นะ นะ นะครับ พี่เค้ก นานแล้วนะที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ แค่หนึ่งนาทีก็ไม่อยากห่างเลยด้วย! ตอนที่ไปส่งที่ห้องก็โมโหจนตัวสั่นเลยนะตอนที่มีคนอื่นมาแซวพี่อะ"

เสียงโอดครวญของเจ้าน้องชายตัวใหญ่ของผมยังคงส่งเสียงอีดออดออกมาจนผมขมวดคิ้วแน่น

"ไม่เอา ยังไงก็ไม่-- อ๊ะ! "

ผมสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ ชายร่างสูงตรงหน้านั้นก็เอื้อมมือมาดึงผมเข้าไปใกล้ อีกทั้งยังกอดผมเอาไว้แน่นจนหน้าของผมฝังลงกับอกหนาที่มีเหงื่อชื้นเพราะอากาศร้อนของประเทศไทย ผมส่งเสียงอู้อี้ภายในลำคอ มือก็ฟาดไปที่แผ่นหลังแกร่ง

"นี่แนะๆ เด็กไม่เชื่อฟัง อย่างนี้ต้องลงโทษ"

ลงโทษกันแบบไหนเนี่ย!

"จะยอมอาบน้ำกับน้องมั้ย? หือ? ไหนๆ จะยอมมั้ย! "

"อึก... อื้อ"

ผมพยายามที่จะดิ้นรนเมื่อมือหนานั้นจับหมับมาที่สะโพกนวดเฟ้นมันอย่างมันมือ นิ้วมือเรียวใหญ่นั้นขยับขึ้นลงไปตามร่องระหว่างสะโพก เพียงแค่นั้นขาของผมก็อ่อนระทวยราวกับว่าจะละลายเสียให้ได้

ไม่นะ... ถ้าหาก ลูบตรงนั้นมัน

มือที่ถูไปตามร่องสะโพกผละออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะตามมาด้วยฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไปทั่วทั้งลูกอัณฑะ ผมเม้มปากแน่นจากการที่ขัดขืนกลับกลายเป็นว่าร่างอ่อนยวบยอมให้อีกฝ่ายนั้นเค้นคลึงอย่างเอาแต่ใจ

"ฮ๊ะ... อย่า นะ ยะ ยอมแล้ว เค้ายอมแล้ว"

มะ ไม่ไหว... ไม่ไหวแล้ว ผมส่งเสียงอู้อี้ออกมากำกำปั้นทุบลงกับแผ่นหลังกว้างเบาๆ อย่างประท้วง

"จริงนะ? อาบด้วยกันจริงๆ นะ? "

เสียงทุ้มนั้นถามขึ้นมาอย่างกับว่าจะหาความแน่นอนพลางปล่อยตัวของผมออก แล้วมองหน้าผมยิ้มๆ

"แค่ อาบนะ..."

"ก็แค่อาบนะสิ คิดอะไรลามกอยู่งั้นเหรอ? "

หน้าของผมแดงวาบเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายนั้นพูดขึ้นมาทีเล่นทีจริง

"มะ ไม่ใช่ ซะหน่อย! "

"เอ๋ แต่ตรงนี้นะ ตื่นตัวแล้วนะพี่จ๋า ดูสิ... พอถูๆ ที่รูก้นนิดหน่อยก็เป็นซะแบบนี้ คนลามก"

ผมถอยหลังกลับอย่างตื่นๆ เมื่อถูกทักก่อนที่จะดึงชายเสื้อขาวลงปกปิดตรงส่วนที่ตั้งตรงขึ้นมา เสียงหัวเราะหึหึจากปะเต้นั้นดังขึ้นมาก่อนที่จะลากผมให้เข้ามาในห้องนอนของตัวเอง

"อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ"

"อาบห้องผมดีกว่าน้า มีผงสบู่หอมๆ ให้ลองละ"

อย่าเอา แต่ใจอย่างนั้นสิ... ทั้งๆ ที่อยากจะพูดแบบนั้นออกมาแท้ๆ แต่พอก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนอนของอีกฝ่าย สิ่งที่ทำเอาหน้าชานั้นก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ผมเม้มปากแน่น มองดูรูปภาพที่ถูกแอบถ่ายของตัวเองที่ติดอยู่บนเพดานจนลามมาถึงกำแพงนั้นทำเอาผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ รูปแต่ละรูปนั้น ทั้งเป็นรูปที่ตั้งใจถ่ายด้วยกัน และ แอบถ่าย ที่น่าตกใจที่สุดคือ... มีรูปที่ตอนยังเป็นเด็ก ทั้งตอนที่นอน และ ตอนที่ทำอะไรหลายๆ อย่าง ทั้งตอนที่อยู่ในโรงพยาบาล ทำไม... กัน

"น้องนะ... ชอบพี่จ๋ามากๆ เลยนะ พี่จ๋ารู้ใช่มั้ย? "

ปะเต้หันหน้ามามองผมตรงๆ พร้อมทั้งเอื้อมมือไปล็อกประตูห้องนอนของตัวเอง ราวกับว่าจะปิดทางหนีผมหันหน้าไปทางอื่น หลบสายตาอีกฝ่าย แต่ก็ต้องสะดุดลมหายใจไปเมื่อเห็น... กางเกงในของตัวเองที่หายไปเมื่อวันก่อนหลังชักเลอะคราบสีขุ่นอยู่บนเตียงนอนกว้างของเจ้าตัว

"ทะ ทำ... อะไร นะ? "

น้ำเสียงที่เปล่งออกมา มันแหบแห้งเสียจนฟังไม่ชัด ทำไม... ถึงทำกับพี่ชายของตัวเองแบบนี้ ทำไมกัน ยังปกติดีอยู่รึเปล่า...? เด็กหนุ่มตรงหน้าผมนั้นเดินเข้ามาใกล้ผมช้าๆ ขณะที่ผมเดินถอยหลังจนสะโพกไปชนเข้ากับเก้าอี้โต๊ะคอมของอีกฝ่ายมือใหญ่ยกขึ้นมา ขยับเข้ามาใกล้อย่างน่ากลัว ผมหลับตาแน่น... เบือนหน้าหนีจากอีกฝ่าย

"ยะ อย่า..."

"ถอดเสื้อผ้าสิพี่จ๋า! เหงื่อซึมออกมาแบบนี้จะไม่สบายเอานะ ต้องรีบๆ อาบน้ำ แล้วก็ไปกินข้าวไง"

คำพูดที่สดใสของปะเต้ เรียกสติของผมกลับคืนมา ผมลืมตาขึ้นมามองอีกฝ่ายอย่างสับสน

"ปะ เต้..."

ผมเอ่ยเรียกชื่อคนตัวสูงสั่นๆ ... ขณะที่มือของมันก็สารวนอยู่กับการแกะกระดุมเสื้อของผมออก

"หือ...? "

"กางเกงนะ ทำไม"

ทำเรื่องแบบนั้นมัน... ถึงแม้ว่าจะบอกว่า แค่จูบนะ ไม่เป็นไรหรอก แต่นี่มันเอากางเกงของพี่ชายมาช่วยตัวเองแบบนี้ กำลังพยายามจะสื่ออะไรกันแน่

"อ้อ น้องก็เอามาชักไง... ชักๆ แบบนี้นะ"

หน้าของผมเห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายนั้นแสดงท่าทางลามกออกมา โดยที่จับมือลงกับส่วนกลางกายแล้วทำมือเป็นรูปตัวโอ ขยับขึ้นลงช้าๆ

"แต่นี่มันของ... พี่นะ"

"อื้อ ก็เพราะของพี่ไง"

คำตอบ... อะไรกันนะ ก็เพราะของผมงั้นเหรอ?

"ก็น้องมีอารมณ์อะ อยากทำกับพี่จ๋านี่น่า แต่... พ่อกลับบอกว่า ยังไม่ถึงเวลา"

"หมายความว่ายังไง...? "

ที่บอกว่ายังไม่ถึงเวลา หมายความว่ายังไงกัน?

"ไม่มีอะไรหรอกน่า มามะ อาบน้ำกันเถอะ~"






"น้ำอุ่นพอใช่มั้ย? "

"อะ อื้อ..."

ผมขยับยุกยิกเมื่อเสียงทุ้มนั้นถามขึ้นมาพร้อมทั้งพยายามขับห่างออกมาจากอีกฝ่ายที่นั่งช้อนหลังอยู่ มือใหญ่ ลูบไปมาที่แผ่นหลังของผมโกยเอาสบู่มาถูหลังให้

"ไม่เวียนหัวนะ? "

"ไม่หรอก"

ถึงอากาศมันจะร้อน... แต่ก็ไม่ได้ร้อนเท่าไหร่

"แน่นะ? "

"ไม่เป็นไร จริงๆ "

ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

จุ๊บ จุ๊บ

ต้นคอของผมถูกกดจูบเบาๆ เมื่อบทสนทนานั้นเงียบไป มือของอีกฝ่ายลูบสอดเข้ามาที่ใต้แขน จากนั้นอีกฝ่ายก็จับผมขึ้นไปนั่งตักของมันโดยที่ร่างของเราทั้งคู่นั้นเปลือยเปล่า ผมสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วสะกิดโดนตุ่มไต แถมยังโดนถูเบาๆ จนผมรั้งตัวพยายามจะหนี

"อย่าสิ... ขอน้องจูบหน่อย นะ? "

"อึก ไม่ได้"

"พี่จ๋าเองก็รู้สึกดีไม่ใช่เหรอ? ตอนที่พ่อจูบนะ ตรงนั้นก็สั่นดิ๊กๆ เลยนี่ นะ? "

เสียงแหบพร่าของอีกฝ่าย กระซิบลงมาที่ข้างหูพร้อมทั้งกัดลงเบาๆ ผมตัวสั่นหอบหายใจออกมาอย่างขาดๆ หายๆ

"พี่จ๋า..."

ดวงตาที่ใสซื่อนั้นจ้องมาราวกับว่าขอร้องอ้อนวอนอยู่ ขณะที่มือของมันก็ไต่ยุบยิบไปตามร่างกายของผม แถมยังส่งสายตา ราวกับจะบอกว่าจะจูบให้รู้สึกดีสุดๆ ไปเลย ผมลังเลใจอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่จะนึกถึงความรู้สึกที่วาบหวามที่เคยได้รับ

"ฮื้อ... คะ แค่ จูบนะ"

"แค่จูบครับ"

ถ้าหาก แค่จูบละก็... ผมหลับตาลงช้าๆ เผยอปากให้อีกฝ่ายนั้นกดจูบลงมา ความรู้สึกนั้นอยากได้อีก...







...

มาต่อๆ ชิชะ... ไปละ  :z2: :z2:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 782
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนที่ 7





กึก

"นี่นี่ ใช่รึเปล่าที่บอกว่าพี่น่านนะเป็นพี่ชายของเค้ก? "

ฝ่ามือของหญิงสาวหุ่นอวบๆ คนหนึ่งนั้นวางลงมากับโต๊ะที่นั่งของผมพร้อมทั้งถามขึ้นอย่างตื่นเต้น ขณะที่ก็มีผู้หญิง และ ผู้ชายบางส่วนรอฟังคำตอบอยู่ ผมเงยหน้าขึ้นมาจากสมุดที่อ่านอยู่เอียงคอมองคนตรงหน้าอย่างครุ่นคิด...

"น่าน...? "

พี่น่าน...? พี่คีย์สินะ ผมพยักหน้าหงึกๆ เมื่อคิดได้ ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อเสียงกรีดของคนรอบตัวนั้นดังขึ้นมา

"ใช่จริงๆ ด้วย! ขอลายเซ็น ขอลายเซ็นหน่อยนะ! "

"เอ่อ..."

"ไปเที่ยวที่บ้านได้มั้ยอะ? อยากจะเจอตัวจริง"

แบบนั้นคง... ไม่ได้ ละมั้ง พี่คีย์เขาค่อนข้างที่จะไม่ชอบคนนอกเสียเท่าไหร่ ขนาดปะเต้จะเข้าไปในห้องนอนยังโดนด่าเลย นิสัยที่ไม่ค่อยดีแบบนั้นคงจะให้แฟนคลับรู้ไม่ได้

"คือ ช่วงนี้พี่เขาไม่ค่อยสบาย... ถึงจะปิดกองไปแล้วก็เถอะนะ"

"เอ๋... งั้นเหรอ? "

เสียงใสนั้นตอบกลับมาอย่างเสียดาย

"พี่เขาบอกว่า มันเป็นกฎของนักแสดง ไม่อยากจะทำให้ทางค่ายเสียหายนะ"

จากที่ได้ยินมาคร่าวๆ ละก็นะ... พี่เขาพูดมาแบบนั้น

"แต่ถ้าแค่ลายเซ็น..."

"จะลอง ไปขอให้นะ"

ผมตอบกลับไปยิ้มๆ

"เยส! "

ท่าทาง ดีอกดีใจของพวกผู้หญิงนั้นแสดงออกมาอย่างออกหน้าออกตาว่าตื่นเต้น จนผมอมยิ้มออกมา พี่คีย์คงจะดังน่าดูเลยนะ ถึงจะเคยดูเรื่องที่เขาแสดงมาคร่าวๆ แล้วก็เถอะ ถึงจะไม่ค่อยชอบดูทีวีเท่าไหร่ก็ยังรู้เลยว่าเขานั้นแสดงเก่งขนาดไหน

"อ่ะ พี่ เที่ยงแล้วไปกินข้าวกัน"

ขณะที่กำลังคุยอยู่กับพวกเธออยู่นั้น เสียงที่คุ้นหูก็ของดังขึ้นมาพร้อมทั้งแทรกตัวเข้ามาหาผมที่ถูกล้อมรอบด้วยผู้หญิงอยู่ ปะเต้ยิ้มแฉ่งคว้ามือของผมลุกขึ้นแล้วพาเดินออกมา

"เออ พวกเราก็ไปกินข้าวบ้างเหอะ ลืมเลย"

"งะ งั้นไปด้วยกัน"

"ไม่ได้ ผมมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับพี่ เพราะงั้น เอาไว้คราวหน้า"

คำพูดของอีกฝ่ายที่แสดงถึงการปฏิเสธอย่างชัดเจนนั้นเอ่ยออกมา ผมหันไปยิ้มแหยให้แก่พวกเธอที่นิ่งอึ้งไปอย่างขอโทษขอโพย ก่อนที่ผมจะถูกลากให้ออกมาจากห้องเรียน

"ปะเต้ พูดแบบนั้นไม่ดีนะ"

"ก็น้องอยากให้พี่จ๋ามากินกับน้องแค่สองคนอะ"

ชายร่างสูงที่อยู่ในชุดนักเรียนขาสั้นสีน้ำเงินนั้นพูดขึ้นมาเสียงอ่อย ผ่อนแรงที่จับข้อมือของผมเบาๆ ก่อนที่จะหันรีหันขวางมองไปรอบๆ ตัว ตอนนี้เราเดินลับเข้ามาที่บันไดแล้ว เลยไม่ค่อยมีใคร คนส่วนมาก จะเดินไปฝั่งนั้นมากกว่า ผมครางฮือออกมามองคนตรงหน้าอย่างงงๆ

"อะไรเหรอ? "

"เมื่อเช้านะ พี่จ๋าโดนพี่กับพ่อปล้ำจูบไปแบบนั้น ผมไม่มีโอกาสจะได้จูบเลย... เพราะงั้น น้องของจูบหน่อย"

"จะบ้าเหรอ! นี่มัน... โรงเรียนนะ"

ผมถอยร่นเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะคุกคามเข้ามาหาอีกทั้งยังยื่นมือเข้ามาใกล้แล้วดันแผ่นอกของผมจนชิดกำแพง

"ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย! ไม่มีใครมาหรอกน่า ทางเส้นนี้นะ เขาบอกว่ามีผีดุนะ เลยไม่ค่อยมีคนเดิน มุมอับของกล้องด้วยเพราะงั้น... ขอจูบหน่อยนะครับ? "

ลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายกระทบลงมาที่แก้มของผม ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้อนุญาตอะไรแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับกดจูบลงมาที่แก้มของผมเสียแล้ว

"ไม่ได้...! ยังไง ก็ไม่ได้จริงๆ ... อึก"

"แค่จูบก่อนข้าวกลางวันเองอะ น้องอยากจูบ ขอจูบพี่จ๋าหน่อย ไม่ได้เหรอ เมื่อเช้าน้องไม่ได้จูบนะ"

มันมองผม... ด้วยสีหน้าที่หม่นลง อีกทั้งยังมีน้ำตาคลอออกมาอีกด้วย ผมหันหน้าหนีทั้งๆ แบบนั้น อย่างปฏิเสธ แต่หยดน้ำตาจากอีกฝ่ายนั้นกลับไหลหยดลงมาที่แขนของผมจนน่าตกใจ

"เต้..."

ถึงจะเห็นใจ แต่ที่นี่มัน... โรงเรียนนะ อย่างน้อยก็ในที่ที่ลับตาคน ผมหลบสายตาของมันที่มีม่านน้ำตาบดบังมันเบ้หน้า ร้องไห้สะอื้นออกมา

"ฮึก พี่อะ..."

"กะ ก็ได้! หยุดร้องได้แล้ว"

ผมตอบออกมาอย่างเหลืออด มันทนเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ไม่ได้จริงๆ ... พอได้ยินผมพูดแบบนั้นอีกฝ่ายก็หยุดร้องไปแล้วยิ้มร่าขึ้นมาแทบจะทันทีก่อนที่จะพุ่งเข้ามาจูบผมอย่างกับคนตะกละตะกลาม

นี่มัน... การกระทำแบบนี้มัน เริ่มที่จะน่าเป็นห่วงแล้วนะ













"งั้นเหรอ? ถูกชวนเข้าชมรมหมากรุกสินะ"

คุณพ่อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะของ โต๊ะอาหารนั้นเอ่ยขึ้นมายิ้มๆ ขณะที่มือของเขาก็ตักเอาสลัดทูน่ามาวางไว้ให้ที่จานข้าวของผม

"ครับ ชมรมเดียวกัน กับปะเต้"

"ก่อนหน้าก็โดนชวนไปเข้าชมรมบาสละ แต่ว่าผมเข้าไปขวางเอาไว้ก่อน"

ขวางเอาไว้... อะไรกัน

"ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย..."

ผมแย้งน้องชายตัวดีของผมที่พูดขึ้นมาอย่างภูมิใจ ก็หลังจากที่เลิกเรียนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนั่นแหละ ที่เพื่อนในห้องมาชวนเข้าชมรมบาส แต่กลับโดนปะเต้ขวางเอาไว้ซะก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่า ทำไมได้หรอก... อ่อนแอซะขนาดนี้ พูดแบบนี้กับพี่ชายตัวเอง รู้สึกว่าจะทำร้ายจิตใจกันมากเกินไปแล้ว

"นั่นสินะ ถ้าเกิดออกแรงมากเกินไปอาจจะไม่ดีต่อสุขภาพก็ได้"

"แต่พ่อครับ..."

ผมส่งเสียงอ่อยอย่างเสียดาย... เมื่อพ่อตัดสินใจออกมาแบบนั้น

"พี่จ๋านะน่ะ พอคนพูดอะไรก็เชื่อหมด อันตรายจริงๆ นั่นแหละ ถ้าไม่มีผมปกป้องละก็ จะต้องแย่แน่ๆ แล้วที่ถูกชวนเข้าไปที่ชมรมบาสโง่ๆ นั่น ก็เพราะอยากจะเห็นพี่จ๋าแก้ผ้าต่างหากละ"

"พูด... เกินไปแล้ว คนที่อยากเห็นนะ มีแค่เต้คนเดียวนั่นแหละ"

ทั้งบังคับ ทั้งอ้อนวอนตลอดเวลาแบบนั้นนะ... มีแค่นายคนเดียว ผมหน้าบึ้ง เถียงกับเจ้าน้องชายตัวใหญ่ที่มีท่าทางไม่ชอบใจที่ผมจะใกล้ชิดกับคนอื่นฉอดๆ อย่างที่ไม่เคยเป็น แต่ถึงแบบนั้น ทั้งพี่แล้วก็พ่อ ก็ยังมองพวกเราอย่างเอ็นดู

"เอาน่า อย่าทะเลาะกันเลย เอางี้มั้ย? ถ้าเค้กอยากออกกำลังกายเดี๋ยวพี่จะสอนเราเอง บ้านเราก็มียิมอยู่แล้ว สระว่ายน้ำที่อยู่กลางบ้านระหว่างครัวกับสวน เอาไว้พรุ่งนี้เลิกงานมา พี่จะสอนเราเองโอเคมั้ย? "

"โอเคครับ พี่ภาคิน"

หมับ

"อย่าโกรธน้องเลยนะ น้องก็แค่เป็นห่วงเรานะ เราพึ่งออกมาจากโรงพยาบาล กลัวว่าถ้าหากออกกำลังกายหนักๆ แล้วจะได้กลับเข้าไปอีก หรือเราอยากกลับไปที่โรงพยาบาลอีกละ หืม? "

ผมที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณพ่ออยู่แล้วนั้น นิ่งเงียบไป... เมื่อมือใหญ่ลูบมาที่หัวของผมช้าๆ ผมพยักหน้าหงึกๆ แล้วก็เอ่ยขอโทษคนที่นั่งถัดไปจากผมเบาๆ

"ขอโทษ..."

"ไม่เป็นไรหรอกพี่จ๋า พี่จ๋าเข้าใจก็ดีแล้ว ผมนะน่ะ เจ็บใจสุดๆ เลย เกลียดที่โรคร้ายต้องมาทำให้พี่จ๋าออกห่างจากครอบครัว ต้องแยก จากพี่น้อง แล้วก็พ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก พี่จ๋าจะต้องอยู่แต่ในห้องขาวๆ แบบนั้น"

ที่พูดออกมา มันก็จริงอย่างที่ว่า... ผมอมยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าผมนั้นสำคัญต่อน้องชาย พี่ชาย และ พ่อมากขนาดไหน

"เพราะงั้น พอได้ออกมาแล้ว พี่จะรักเรา ให้เต็มที่เลยละ"

"ในช่วงเวลาที่เราห่างกันนี้ เราพี่น้อง และ พ่อ จะรักเราให้มากๆ ชดใช้ที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน"

ทั้งพี่ คีย์ และ พี่ภาคิน ก็พูดออกมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ภายในอกมันราวกับว่ามีอะไรพองโตขึ้นมาแถมยังเต้นระรัวอีก ผม... ส่งเสียงตอบกลับไปเบาๆ

"แล้วก็อย่าลืมกิน เค้กที่พ่อซื้อมาให้ด้วยนะจากร้านดังเลยละ"

เค้กเหรอ? ผมยิ้มร่าเมื่อพ่อพูดออกมาแบบนั้น ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว ผมนั้นชอบที่จะกินเค้กเอามากๆ เพราะงั้น ถึงได้ชื่อนี้มายังไงละ

"อา... คงจะอร่อยน่าดู อดใจรอที่จะกินไม่ไหวเลยละ พ่อ..."

พี่คีย์นั้นมองมาที่ผมยิ้มๆ ขณะที่ละเลียดเลียนิ้วของตัวเองที่มีซอสเปื้อนอยู่ ผมใจสั่นระรัวเมื่อเขาแสดงท่าทางแบบนั้นออกมา พร้อมทั้งหลบสายตาจากพี่คีย์ แต่ทว่ากลับสบเข้ากับสายตาของพี่ภาคินแทน

"อื้ม นั่นสินะ มึงพูดถูก กูเองก็อยากกินเหมือนกัน อุตส่าห์เก็บไว้นานขนาดนี้ จะต้องสุกงอมจนละลายแน่ๆ "

อึก... ร่างของผมสะท้านวาบ ขนทั่วทั้งตัวของผมมันลุกซันขึ้นมาแทบจะทันที อาหารที่กำลังเคี้ยว และ กลืนลงไปนั้นราวกับว่าเป็นก้อนกรวดที่คาเอาไว้อยู่ในลำคอ หายใจ... ไม่ทั่วท้องเลย

"แต่ก่อนหน้านั้นต้องให้พ่อกินก่อนละนะ เพราะพ่อมีสิทธิ์ที่จะได้กินก่อนนี่ เค้กว่าไง? "

"เอ๊ะ? ... อ๊ะ นั่นสิ นะครับ"

ผมตอบกลับไปอย่างตะกุกตะกักเมื่อพ่อถามขึ้นมา พ่อหัวเราะภายในลำคอเมื่อได้ยินคำตอบ ก่อนที่เรานั้นจะได้กินข้าวกันต่อ

ว่าแล้วเชียว... รู้สึกแปลกๆ จริงด้วย

หรือว่า จะไม่สบายกันนะ?





















 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:
มาต่อแล้วววววววว มาต่อละจ้า~ เฮ้อ เหนื่อยยย ทาสเหนื่อย  ฮือออออ ฝันดีน้าา

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด