WATERCOLOR #ที่พักพิงสีน้ำ CH.10 - Purple -* [ 27/07/2020] Page.5
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: WATERCOLOR #ที่พักพิงสีน้ำ CH.10 - Purple -* [ 27/07/2020] Page.5  (อ่าน 11640 ครั้ง)

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ระวังหลงเสน่ห์ครูสีน้ำนะ เอะหรือว่าครูสีน้ำจะหลงเสน่ห์ภาคิน :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
สีน้ำน่ารัก  :L1:

ออฟไลน์ MmBb

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
น่ารักไม่เปลี่ยนเลยสำหรับนิยายซีรี่ส์แก้งค์นี้ไม่คิดว่าสะใภ้คนสุดท้ายจะโตกว่าแต่ก็น่ารักมากๆรออ่านตอนต่อไปค่ะ ไปเที่ยวให้ปลอดภัยและมีความสุขนะคะ

ออฟไลน์ rockiidixon666

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
โอ้ยน่ารักมากกกกกกกก ทั้งคินทั้งสีน้ำเลย  :o8:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
ละมุน

อ่อนโยน

ในความรู้สึก

ออฟไลน์ Kwanmin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :mew1: :mew1:น่ารักมากๆเลยค่ะพี่คิน

ออฟไลน์ thebrownbear

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะคะ รออ่านเสมอค่ะ ปีนี้แก้งลูกเพื่อนแม่ไปเคาน์ดาวน์ที่ไหนกันคะเนี่ยยย

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
เขินเลยคุณครู

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3117
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
อะไรคือเขินเค้าคะ สีน้ำ ภาคินยังไม่ทันทำไรเลยนะ
ทั้งตอนบอกไม่มีแฟน ทั้งตอนดอกกุหลาบสองดอก สามดอก
เอ็นดูสีน้ำ โลกสดใสมากเลย และพาภาคินออกมาจากโซนได้ด้วย

ภาคินเป็นคนไม่ค่อยอะไรมาก แบบเฉยๆ กับทุกสิ่ง
อินเฉพาะที่อยากอิน และกับแก็งค์ลูกเพื่อนแม่ แค่นั้น
แต่ตอนนี้ ภาคินกำลังจะอินตามสีน้ำบ้างละนะ

วันนี้เป็นสีเหลืองนะคะ ภาคิน

ออฟไลน์ Aday_s

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ฉันมารอนักเขียนที่หน้าเล้าเป็ดทุกวันเลยจ้าาาาาา ขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆให้อ่านนะคะ ตามอ่านทุกเรื่องเลย แนะนำให้เพื่อนไปอ่านตาม เพื่อนอินมากค่ะ สู้ๆนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: WATERCOLOR #ที่พักพิงสีน้ำ CH.2 -Yellow -* [ 21/12/2019]
« ตอบ #39 เมื่อ: 27-12-2019 03:04:00 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ทำไมผู้ชายอายุ 33 ถึงได้น่ารักขนาดนี้  :กอด1:

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
สีน้ำน่ารักจังแอบชอบน้องคินหรือเปล่านะ  :hao7:

ออฟไลน์ ตั้งโอ๋

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 159
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
ชอบบบบบบบบบบบ

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-2
Re: WATERCOLOR #ที่พักพิงสีน้ำ CH.3 -Red-* [ 19/01/2020]
«ตอบ #43 เมื่อ19-01-2020 21:03:36 »

Watercolor
#ที่พักพิงสีน้ำ



คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา

CH.3
- Red-



เดี๋ยวนี้อาหารเช้าภาคินแปลกใหม่ทุกวัน
กาแฟดำขมๆ ตกกระป๋องไปเลยเมื่อเจอโจ๊ก ข้าวต้ม ปาท่องโก๋ ลูกชิ้นทอด

ตอนเช้าพอเปิดประตูหน้าร้านเพื่อจะยกกระถางต้นกระบองเพชรให้รับแดดเหมือนทุกวัน แต่พอหมุนลูกบิดกลับพบว่ามีบางอย่างแขวนไว้ตรงประตู หยิบขึ้นมาดูถึงเห็นว่าเป็น หมูปิ้งห้าไม้มีข้าวเหนียวพร้อมเสร็จสรรพ ยอมรับเลยว่าไม่ได้กินอาหารแบบนี้มานานเขาขี้เกียจจะตื่นไปซื้อ ทุกวันนี้กาแฟดำแก้วเดียวก็พอแล้ว

นอกจากอาหารเช้าแล้วยังมีโพสต์อิทที่มีรูปวาดเล่าเรื่องราวในแต่ละวัน  วันนี้เป็นรูปเด็กผู้ชายชูสองนิ้วยิ้มแฉ่งส่วนมืออีกข้างถือหมูปิ้งไว้สามไม้ เออ...ตอนแรกนึกว่าวาดตัวเองแต่ไอ้เสื้อยืดสีเทากางเกงสีดำก็รู้เลยว่าไอ้เด็กผู้ชายนี่มันเขาชัดๆ

ทุกอย่างเหมือนหมดนะ
ยกเว้นไอ้รอยยิ้มนี่น่าจะไม่ใช่ ตั้งแต่วันนี้เขายังไม่ได้ยิ้มเลย

คินวางถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งไว้ตรงเคาน์เตอร์ก่อนจะเดินไปมุมโน้นมุมนี้เพื่อจัดของ พอจัดเพลินๆ ก็ลืมเวลาไปซะสนิทไม่รู้ตัวเลยว่าเวลามันล่วงเลยมาเกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว อาหารเช้าก็ไม่ได้กินตามเคย จังหวะที่กำลังหยิบโปสการ์ดขึ้นมาใส่ไว้บนชั้นเสียงเรียกจากหน้าร้านทำให้คินต้องหันหลังกลับไปมอง

“กินหมูปิ้งข้าวเหนียวยังครับผมเอามาแขวนไว้ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้ว”

“เออ..ผมยังไม่ได้กินอะไรเลย”

ครูสีน้ำโผล่หน้ามาตรงหน้าประตู เสื้อผ้าหน้าผมดูยุ่งเหยิงตรงแก้มขาวๆ  มีรอยเปื้อนสีแดงเป็นแถบๆ คินยังไม่เคยเห็นครูสอนศิลปะคนไหนมีสีเลอะไปทั้งตัวแบบครูสีน้ำมาก่อน อย่างมากก็แค่มือเท่านั้น

“จะเที่ยงแล้วครับคุณคิน”

“พอดีเมื่อวานผมมีงานเข้ามากะทันหันครับทำเพลินไปหน่อย เพิ่งนอนไปตอนตีสี่เอง”

“วันนี้เลยเปิดร้านสาย”

“ตอนแรกว่าจะไม่เปิด แต่มันดันตื่นขึ้นมาพอดี”

“หมูปิ้งผมเย็นหมดแล้ว ไม่อร่อยแน่”

“ผมกินได้หมดไม่ซีเรียส แล้วทำไมเลอะสีแบบนั้นล่ะครับ”

“มีคลาสเช้าครับ พอดีวันนี้ผมเปิดร้านครึ่งวันเลยเลื่อนคลาสมาเช้าหน่อย”

“แล้วต้องเลอะสีขนาดนี้เลย”

“ผมสนุกไปหน่อยเรื่องปกติ”

“ยังกะเด็กสามขวบ”

“คุณเด็กกว่าผมอีกนายภาคิน”

“ผมไม่รู้สึกว่าผมเด็กกว่าเลย”

“ทำไมเรามาเถียงกันเรื่องนี้ได้ แล้วเมื่อไหร่คุณคินจะกินหมูปิ้งผมเนี่ย”

“เริ่มรู้สึกหิวๆ ขึ้นมาเหมือนกันแล้วครับ กินกาแฟไปแค่แก้วเดียว”

“คุณคินก็บ้างานเหมือนกันนะ”

“ผมว่าผมยังโอเคอยู่ ถ้าคุณน้ำได้เจอพอร์ชแฟนทิมจะเข้าใจคำว่าบ้างานของจริง”

“ขนาดเขาบ้างานยังมีแฟนเลยคุณ”

“กว่าจะมันจะได้ทิมเป็นแฟนผ่านการดราม่าน้ำตาท่วมมาแล้ว”

คินนั่งลงบนเก้าอี้หมุนด้านหน้าเคาน์เตอร์ แต่พอเห็นโพส์ทอิทที่เป็นรูปวาดตัวการ์ตูนผู้ชายก็เลยหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ คนที่วาดให้ก็ยืนหน้าเปื้อนสียิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า พอเขาชูให้ดู คุณสีน้ำก็เลยหยิบมาเทียบกับหน้าเขา

“ผมวาดหมือนไหม”

“เสื้อผ้าหน้าผมเหมือน แต่มีอย่างเดียวที่ไม่เหมือน”

“เฮ้ย มันจะไม่เหมือนได้ไง”

“ผมไม่ได้ยิ้มแบบนี้ จริงๆ ก็ไม่ได้เป็นคนยิ้มง่ายเท่าไหร่”

ทันทีที่เขาพูดจบคุณสีน้ำก็ทำหน้าตลกๆ แลบลิ้นปลิ้นตา คงอยากทำให้เขายิ้มเหมือนตัวการ์ตูนที่ตัวเองวาด แต่คงไม่รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นพวกเส้นตื้นอะไรทำนองนั้นเลย แต่คินไม่ได้บอกให้คุณน้ำหยุดทำท่าทางบ้าๆ บอๆ เลยสักนิดได้แต่ยืนกอดอกมองดูครูสอนวาดรูปเอียงหัวซ้ายขวาไปมาอยู่อย่างนั้น  ได้ยินเสียงบ่นเบาๆ ว่าเส้นลึกจริงๆ

พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะยอมแพ้คินเลยยกมือขึ้นมาก่อนจะเช็ดเบาๆ ตรงรอยเปื้อนสีแดงบนแก้มขาว คนที่กำลังทำหน้าตาตลกๆ หยุดนิ่งทันที  สีน้ำใช้สายตากวาดไปทั้วใบหน้าของคินก็ยอมรับตรงๆ ว่าหน้าตาดี ขนาดเป็นคนไม่ได้แต่งตัวอะไรมากมายก็แค่เสื้อยืดสีพื้นๆ กางเกงยีนส์ก็ยังหล่ออยู่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่สีน้ำละสายตาจากคนตรงหน้าไม่ได้

“ระวังหน่อยครับคุณครู สีจะเลอะไปถึงตาแล้ว”

ทั้งน้ำเสียงและสัมผัสตรงแก้มทำให้สีน้ำรู้สึกเขินขึ้นมาซะดื้อๆ รู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนแปลกๆ สายตาก็มองซ้ายมองขวาทีไม่ยอมสบตากับคนคินตรงๆ คินเองก็หยุดเช็ดเมื่อเห็นว่าคุณน้ำมีท่าทางแปลกๆ ยิ่งเขามองคนตรงหน้ามากเท่าไหร่คุณน้ำก็ยิ่งแสดงอาการมากเท่านั้น

เขิน?

อยู่ดีๆ คินก็ค่อยๆ ยิ้มออกมาทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าเฉยๆ เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องยิ้มเมื่อเห็นว่าอาการเขินที่มันดูตลกๆ ของคุณน้ำ คินไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินแต่รอยเปื้อนตรงแก้มมันเกือบจะถึงปลายหางตาอยู่แล้ว เขาก็เลยจะเช็ดออกให้เฉยๆ แต่ก็นะ

เขินแบบนี้ก็น่ารักดี

“คุณยิ้มแล้ว”

“ครับ?”

“ตอนนี้คุณคินยิ้มแล้ว”

สีน้ำยกรูปการ์ตูนเด็กผู้ชายที่ตัวเองวาดขึ้นมาเทียบอีกครั้งและแน่นอนว่าคินยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น แต่อยู่ดีๆ ก็เงียบกันทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ และสีน้ำก็เหมือนจะเขินขึ้นมาอีกครั้งเลยเอาโพส์ตอิทไปแปะลงบนเสื้อของคิน แล้วก็ขอตัวไปเก็บของที่สอนไว้ พูดเร็วซะจนคินฟังแทบไม่ทัน ลงท้ายแค่ว่าอย่าลืมกินหมูปิ้งด้วยแต่อยากให้กินแบบร้อนๆ ไว้วันหลังจะซื้อมาให้ใหม่ แล้วก็เดินเลี้ยวเข้าร้านตัวเองไป

เออ..เวลาเขินแล้วตลกดีว่ะ
กลัวจะเดินชนประตูเข้าสักวัน

คินก้มลงดึงโพส์ตอิมรูปตัวการ์ตูนขึ้นมามองอีกครั้ง ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะหลุดยิ้มออกมาเหมือนกัน  สายตาเหลือบไปเห็นรอยเปื้อนสีแดงบนนิ้วคงเป็นสีที่มันเลอะอยู่บนแก้มของคุณสีน้ำ จะว่าไปตั้งแต่รู้จักกับคุณสีน้ำมาชีวิตเขาดูมีสีสันขึ้นเยอะมีสีเลอะอยู่ที่ตัวเขาแทบทุกวัน คินลองดเช็ดมือกับทิชชู่เปียกแต่สีแดงที่ติดอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะออกเลยสักนิด

สีน้ำนี่มันล้างออกยากขนาดนี้เลยเหรอ
แต่ก็นะ..ให้มันเลอะแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน


Watercolor


เพิ่งเคยมาครั้งแรกหลังจากที่ได้ยินชื่อมานาน
ร้านดอกไม้ SECRET GARDEN

สีน้ำเงยหน้าขึ้นมามองป้ายชื่อร้านที่ติดอยู่ข้างหน้าประตู วันนี้ปิดร้านครึ่งวันเพราะตอนเย็นจะไปเยี่ยมอาจารย์ที่เคยสอนวาดรูปกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เลยคิดว่าควรจะมีของติดไม้ติดมือกันบ้าง พอถามในกลุ่มเพื่อนๆ ทุกคนก็เลยบอกให้เป็นดอกไม้น่าจะดีคนมีอายุน่าจะชอบ ก็เลยมีคนแนะนำร้านนี้มา จริงๆ ก็ได้ยินชื่อเสียงร้านนี้อยู่แล้วแต่ไม่เคยได้ใช้บริการสักที

“เชิญครับ”

ทันทีที่เดินเข้ามาในร้านคนที่กำลังตัดกิ่งไม้อยู่ตรงหลังเคาน์เตอร์ก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ โห…ยิ้มสวยมากขนาดเขาเป็นผู้ชายยังรู้สึกว่าสวยเลย เดาว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้าน สีน้ำไม่เคยรู้เลยว่าเวลาที่เขาจะซื้อดอกไม้สักช่อนี่มันต้องเริ่มจากตรงไหนมันเลยดูเก้ๆ กังๆ ไปหมด ปกติเขาก็แค่ซื้อดอกกุหลาบไปให้เด็กนักเรียนวาดรูปแค่นั้น แต่คุณเจ้าของร้านที่แนะนำตัวว่าชื่อต้นไม้ใจดี พยายามช่วยเขาเลือกดอกไม้อย่างเต็มที่

มิน่าล่ะลูกค้าถึงได้ติดใจกันขนาดนี้

“พี่ไม้ครับ ชั้นกระบองเพชรตรงมุมด้านซ้ายเอาขนาดนี้ดีไหมครับ หรือว่าใหญ่กว่านี้พี่ไม้ชอบแบบไหน”

“มิลบอกพี่ว่าเอาแค่นี้ก็พอ กลัวว่าจะรับน้ำหนักไม่ไหวพอร์ชว่าไงล่ะถามความเห็นสถาปนิกดีกว่า”

“ผมตามใจลูกค้าครับเนรมิตได้หมด คุณมิลบอกผมไว้แค่ประโยคเดียว”

“บอกว่า”

“แบบไหนก็ได้ที่ไม้อยากได้ เรื่องเงินไม่เกี่ยงพี่รวยมาก”

“หมั่นไส้จริงๆ เลยรามิล”

ผู้ชายที่ใส่ผ้ากันเปื้อนของร้าน SECRET GARDEN เดินมาจากด้านหลังพร้อมกับกางแปลนห้องอะไรสักอย่างให้คุณไม้ดู ก่อนจะหัวเราะคิกคักกันอยู่สองคนแต่สิ่งที่ทั้งสองคนคุยกันสีน้ำเองรู้สึกคุ้นชื่อแปลกๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

พอร์ช?
รามิล?


“พี่ไม้ติดลูกค้าอยู่เหรอครับ เดี๋ยวผมเข้าไปแก้แบบก่อนแล้วกันเออ..ทิมบอกผมว่าใกล้ถึงกันแล้วน่าจะประมาณสิบนาที”

ทิม?

ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่ออยู่ดีๆ ประตูหน้าร้านก็เปิดออกพร้อมกับคนตัวเล็กแก้มยุ้ย ข้างหลังสะพายกีตาร์เข้ามาในร้าน คุณไม้เลยเดินเข้าไปหาก่อนจะรับกีตาร์จากคนตัวเล็กมาวางตรงหลังเคาน์เตอร์ สีน้ำพยายามมองหน้าคนตัวเล็กเพราะรู้สึกว่าคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก

“พี่เบนกับพี่มิลจอดรถอยู่ครับ พี่ทิมกับพี่คินกำลังมาพอร์ชเสร็จยังคีย์หิวข้าวจะแย่แล้ว”

“เบนขุนเราจนแก้มยุ้ยขึ้นเยอะเลยคีตา”

เบน?  คีตา? คิน?


“แก๊งลูกเพื่อนแม่”

สีน้ำพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวเพราะเขารู้แล้วว่าทำไมถึงได้คุ้นชื่อทุกคนนัก ต้นไม้หันมามองลูกค้าคนล่าสุดที่ยืนอยู่กลางร้าน พอร์ชเองที่เดินจะเอาแบบที่แก้มาให้ต้นไม้ดูก็หยุดเดินเมื่อได้ยินสิ่งที่สีน้ำบอกออกมา คีตาเอียงหน้าออกมามองก่อนจะนึกขึ้นได้เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูหน้าร้านเปิดอีกครั้ง

“สรุปกินอะไรดีวะกูคิดมาตลอดทาง เจ้าหนูคีตากูไอ้นู่นก็เบื่อไอ้นี่ก็ไม่เอาไม่รู้จะกินอะไร”

“ถ้าถามไม้ ไม้ก็บอกกินได้หมดแฟนมึงอยากกินอะไรทิมเอาไอ้พอร์ชเป็นตัวตัดสิน”

“พอร์ชกินเหมือนที่กูอยากกิน”

“เผด็จการแม้กระทั่งเรื่องอาหาร พอร์ชนี่มันลูกไก่ในกำมือชัดๆ เคยเถียงมึงชนะบ้างไหม งั้นกูเอาคนไม่มีแฟนตัดสินภาคินมึงต้องเลือกแล้ว”

“วนมาที่กูจนได้ ถ้าวันไหนกูมีแฟ…คุณสีน้ำ”

คินยังไม่ทันจะพูดจบประโยคสายตาก็เหลือบไปเห็นคนที่ยืนอยู่กลางร้าน SECRET GARDEN ทุกคนในร้านพร้อมใจกันเงียบแล้วมองไปยังลูกค้าคนเดียวที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ สีน้ำเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อทุกสายตาจ้องมาที่เขาคนเดียวเลยกวักมือเรียกภาคินให้เดินเข้ามาหาเพราะเขาเองก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงให้ทุกคนเข้าใจ

“ครูสอนวาดรูปที่อยู่ข้างร้านพี่คินนี่”

พอคุณคีตาพูดขึ้นมาทุกคนก็ร้องอ้ออกมาพร้อมกันก่อนจะเดินเข้ามาแนะนำตัวทีละคน จากวันนั้นวันที่คุณคินเคยเล่าเรื่องแก๊งลูกเพื่อนแม่ให้ฟังก็ไม่นึกว่าวันนี้จะได้เจอครบแก๊งขนาดนี้  คุณไม้เอ่ยขอโทษที่นอกเรื่องจนไม่ได้จัดดอกไม้ให้สักทีแต่เขาก็บอกเองว่าไม่เป็นไร เขาไม่ได้รีบยังไงเขาก็เข้าไปหาอาจารย์ตอนเย็นอยู่แล้ว

“ไปทานข้าวกันไหมครับคุณน้ำ เดี๋ยวไม้จะปิดร้านช่วงบ่ายสามชั่วโมงรอดอกไม้มาส่ง”

“คุณอยู่กับเพื่อนผมไม่กวนดีกว่า”

“ไม่กวนหรอกครับ แก๊งลูกเพื่อนแม่ผมไม่น่ากลัวอ้อ…มีคนหนึ่งที่น่ากลัว”

สีน้ำหัวเราะอออกมาเมื่อมีบางอย่างโยนใส่หัวคุณคินเต็มๆ แน่นอนว่าคนที่โยนมาคือคุณทิมที่เรียกคุณคินว่าลูกกระจ๊อก เออ..ดูมีอำนาจเหนือใครจริงๆ ด้วยขนาดแค่นั่งอยู่เฉยๆ สีน้ำยังรู้สึกถึงความแสบออกมาเลย แต่ยอมรับว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาน่ารักมากยังกะตุ๊กตา แฟนหวงน่าดูมิน่าล่ะคุณพอร์ชถึงเอาแต่กอดไม่ปล่อย

สุดท้ายสีน้ำก็มาทานข้าวกับแก๊งลูกเพื่อนแม่
และสงสัยมากว่าคุณคินชินกับฉากสวีทของบรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่ได้ยังไง

สีน้ำตักซุบเข้าปากเงียบๆ พร้อมกับมองไปยังคุณรามิลกับคุณไม้เขาก็ไม่ได้หวานแหววอะไรขนาดนั้นหรอก แค่คุณรามิลคอยตักอาหารให้คุณไม้ตลอดเวลา มีบ้างที่คุณไม้เอาอะไรที่คุณมิลไม่กินออกจากจานให้นอกจากนั้นก็มีคุยกันหัวเราะกันบ้างแต่สายตาคุณมิลไม่ละสายตาจากคุณไม้สักนาที

“เอาสลัดไหมหรือไม้อยากกินอย่างอื่น”

“พอแล้วมิล เต็มโต๊ะไปหมด”

“ไม้ผอมลงเดี๋ยวแม่หาว่าผมเลี้ยงแฟนไม่ดี”

“เวอร์ตลอดรามิล น้ำหนักผมก็ขึ้นๆ ลงๆ เป็นเรื่องปกติ”


และคู่ต่อมาคือคุณเบนกับคีตา สีน้ำเห็นคุณเบนหั่นสเต็กในจานตัวเองแต่ก็เอาชิ้นเนื้อตักใส่จานคีตาที่นั่งจิ้มมั่นฝรั่งบดอยู่ข้างๆ คีตาน่าจะเด็กกว่าคุณเบนเยอะเหมือนกันยิ่งแต่งตัวกันคนละแนวแบบนี้ก็ดูน่ารักดี คุณเบนแต่งตัวในชุดทำงานเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าสมกับเป็นผู้บริหาร ส่วนคีตายังใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่กางเกงห้าส่วนเหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่การที่นั่งเคี้ยวตุ้ยๆ แก้มยุ้ยขยับขึ้นขยับลงมันก็น่าเอ็นดู

“อยากกินอันนี้”

“พี่เบนทำอร่อยกว่านี้อีก”

“ตัวเองทำอร่อยทุกอย่างเลยนะ”

“ถ้าไม่ทำงานที่ KTD พี่จะเปิดร้านอาหารแล้ว”

“มีนักดนตรีในร้านยัง”

“ไม่จ้างหรอกกินจุ”

และก็เถียงกันทุกห้านาที คุณคินบอกว่าคู่นี้ก่อนจะเป็นแฟนกันเคยตีกันมาก่อนถึงขั้นกระชากคอเสื้อจะต่อยกันอยู่รอมร่อ ดูไม่น่าเชื่อมากๆ คุณเบนนจามินดูหลงคีตาแบบที่โงหัวไม่ขึ้นเห็นจับแก้มยุ้ยๆ นั่นทุกห้านาที

และคู่สุดท้าย..

“ทับทิมต้องกินข้าวก่อนจะสั่งขนม”

“นี่คือคำสั่งเหรอ”

“เรื่องอื่นผมยอมทิมหมด แต่เรื่องนี้ไม่ได้ทิมไม่ชอบกินข้าว”

“งั้นพอร์ชต้องป้อนแล้ว ไม่ค่อยอยากกินข้าวเท่าไหร่”

“อย่าคิดว่าผมไม่กล้า จูบทิมตอนนี้ยังได้น่ารักจนคนมองเยอะแยะไปหมด”

“งั้นต้องชิงจูบก่อน”


อู้หูว..สีน้ำถึงกับวางส้อมลงกับจานเมื่อเห็นว่าคุณทิมเอียงหน้ามาหอมแก้มแฟนเบาๆ น่าจะไม่มีคนได้เห็นเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แต่เพราะเขานั่งมองทั้งคู่อยู่แล้วเลยเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ในบรรดาแก๊งลูกเพื่อนแม่คู่นี้น่าจะหวานสุดแล้ว กอดกันตลอดเวลา ทั้งจับมือ จับแก้ม ทั้งซบ ทั้งอ้อน พอรู้มาจากคุณคินมาบ้างว่าคุณพอร์ชอายุน้อยกว่าคุณทิมเลยเรียกว่าแฟนเด็ก แต่ก็นะ..ก็แฟนเด็กจริงๆ ทั้งอ้อนทั้งกวน

อายุน้อยกว่า…

สีน้ำเผลอหันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณคินก็แค่กินอาหารปกติไม่ได้มีท่าทีผิดแปลกตรงไหน แต่พอหันมาเห็นว่าเขามองอยู่ก็เลยถามว่ามีอะไร สีน้ำไม่ได้ตอบแต่เงยหน้ามองแต่ละคู่แล้วหันมามองหน้าคินอีกที พอเห็นแบบนั้นคินก็พอรู้ว่าตอนนี้คุณสีน้ำรู้สึกยังไง

“เลี่ยนใช่ไหมครับ”

“เฮ้ยไม่ใช่ๆ แค่คิดว่าน่ารักดี”

“นี่แค่เบาๆ ผมเจอจนชินแล้ว”

“ทนได้ไงเนี่ย”

“ภูมิต้านทานมีเยอะมั้งเลยไม่ค่อยรู้สึกอะไรเห็นพวกมันมาตั้งแต่เจอกันจีบกันตีกันแล้วก็รักกัน แล้วคุณน้ำล่ะครับ”

“ผมทำไม”

“ไม่รู้ว่าผมถามคำถามนี้ดีไหม”

“ขนาดนี้แล้วคุณคิน ถ้าไม่ถามจะเอาสีน้ำมาป้ายหน้าคุณ”

“มีแฟนไหมครับหรือมีคนที่คุยด้วยแล้ว”

ทั้งๆ ที่เป็นคำถามปกติแต่ไม่รู้ว่าทำไมสีน้ำรู้สึกแปลกๆ ยิ่งคุณคินวางช้อนแล้วเท้าคางรอฟังคำตอบแบบนี้สีน้ำเลยต้องทำเป็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแก้เก้อ แต่เหมือนคุณคินจะไม่ปล่อยคำถามนี้ไปง่ายๆ เพราะเอาแต่จ้องไม่ยอมละสายตาไปไหน

“ไม่มีครับไม่ได้คุยกับใครเลย”

สีน้ำหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าตามเดิม ไม่ได้หันกลับไปมองว่าตอนนี้คุณคินทำหน้าแบบไหนอยู่เห็นแว๊บๆ ว่าพยักหน้ารับรู้ก็เท่านั้น เออ..เขาก็คงถามไปตามมารยาทเท่านั้นละมั้งสีน้ำเลยหยิบมีดขึ้นมาหั่นไก่ทอดตรงหน้าแต่อยู่ดีๆ คุณเบนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็พูดขึ้นมา


“คิน มึงยิ้มกับสปาเก็ตตี้ทำไมวะอร่อยขนาดนั้นเลย”



....................
....................................................




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-01-2020 22:37:37 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-2
......................
........................................

Watercolor


แก๊งลูกเพื่อนแม่สนิทกันมากคุยกันได้ทุกเรื่องเมื่อกี้คุยเรื่องงานที่ซีเรียส ตอนนี้กำลังมาเรื่องวิธีจีบของเด็กสมัยนี้ หัวข้อนี้มาจากไหนไม่รู้แต่เป็นการถกเถียงที่ไม่จบไม่สิ้นมาเกือบสิบนาทีแล้ว

“เฮ้ย สมัยนี้เขาก็ส่งไลน์ ไดเร็คไอจีกันป่ะวะ”

“เราจีบพี่ยังไงนะคีตา”

“ผมจีบพี่เบนตอนไหนกัน”

“อ้าวแล้วคุณเบนกับคีย์เป็นแฟนกันได้ไง”

“เรื่องมันยาวมากพอร์ช รู้ว่าตอนแรกเกลียดกันฉิบหายไอ้เบนแกล้งคีตาสารพัด แล้วดูตอนนี้ยกหุ้น KTDให้คีตาได้คงทำไปแล้ว”

“โห คุณเบนนี่ไม่เบา”

“มึงมีสิทธิ์มาโหเหรอไอ้ทาสพอร์ช คนที่เจอเพื่อนกูครั้งแรกที่ผับเล่นเกมห่าเหวอะไรไม่รู้แล้วก็มาร้องไห้น้ำตานองหน้า”

“คลาสสิคสุดคือไม้ก้บไอ้มิล รักไอ้มิลมาได้ยังไงสิบปีอะไม้สองวันก็นานเกินพอ”

“อ้าวสัดเบน มึงนี่เพื่อนกูตั้งแต่สามขวบจริงป่ะวะ”

“สรุปเราสามคนนี่ไม่มีใครรักแรกพบทั้งนั้น อยู่ด้วยกันแล้วค่อยๆ รักเออกูสงสัยคนเราจะรักคนที่เราไม่เคยเจอกันได้ป่ะวะ แบบหลงรักกันจากอะไรบางอย่าง”

“คำถามมึง งง มากไม่เคยเจอกันแล้วจะรักกันได้ยังไง”

“ก็กูสงสัย”

“ได้ครับ”

ทั้งโต๊ะที่กำลังเถียงกันอยู่เงียบลงเมื่อคนที่พูดออกมาคือคุณสีน้ำ ภาคินที่นั่งอยู่ข้างๆ เลยหันมามองเพราะเขาก็ไม่คิดว่าคุณน้ำจะตอบบแบบนี้

“คุณน้ำเคยชอบคนที่ไม่เคยเจอกันเหรอครับ เฮ้ย..ผมถามได้ไหม”

สีน้ำบอกเบาๆ ว่าไม่เป็นไร
ก่อนจะยิ้มออกมา

“เคยครับ”

“แล้วคือคุณน้ำไม่รู้จักเขา”

“ก็ไม่เชิงไม่รู้จักผมจะบอกยังไงดี ผมคุยกับเขาทุกวันแต่เราไม่เคยเจอกันและไม่เคยรู้เลยว่าชื่อจริงๆ เขาชื่ออะไร ระหว่างผมกับเขามันเริ่มต้นไม่เหมือนคนอื่นเท่าไหร่”

“แล้วคุณน้ำไม่อยากรู้จักเขาเหรอครับ”

“อยากครับ แต่เหมือนมันก็สายไปแล้ว”

“แล้วตอนนี้..”

“ผมไม่ได้คุยกับเขาแล้ว ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้เขาเป็นใคร ทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน”
 
พอเห็นทุกคนทำหน้าเครียดสีน้ำเลยยิ้มออกมาก่อนจะบอกว่าให้ทุกคนผ่อนคลายไม่ต้องซีเรียสเรื่องมันผ่านมาแล้ว เขาไม่ได้เป็นอะไรคุณเบนยกมือขึ้นมาจับหน้าอกตัวเองพร้อมกับบอกรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจ มันก็เป็นท่าทางที่ดูโอเวอร์จนตลกมีการหันไปรั้งคีตาที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เข้ามาซบ

“คุณน้ำจะได้เพลงรักจากคีตาแน่นอนครับ เก็บค่าลิขสิทธิ์แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงได้เลยตั้งชื่อเพลงตอนนี้ยังได้ รักเธอคนที่ฉันไม่รู้จัก”

สีน้ำหัวเราะกับชื่อเพลงที่คุณเบนตั้งขึ้นมาเล่นๆ แต่พอหันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าทำไมคุณภาคินถึงเอาแต่มองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ขนาดเขาเอามือปัดผ่านหน้าไปมาก็ยังไม่รู้สึกตัวจนสีน้ำต้องยกเมนูขึ้นมาให้ดู

“สั่งขนมไหมครับคุณคิน พานาคอตต้าไหม”

“ไอ้คินไม่รู้จักพานาคอตต้าหรอกครับคุณน้ำ มันเรียกขนมทุกอย่างบนโลกว่าเค้ก”

“พานาคอตต้าไม่ใช่เค้กสักหน่อย”

“มันเหมือนกันหมดผมจำชื่อเรียกไม่ได้”

พอคุณคินบอกมาอย่างนั้นสีน้ำเลยเอากระดาษมาวางไว้ใกล้ๆ แล้วหยิบปากกาที่มีหลายสีในแท่งเดียวขึ้นมาวาดรูปพานาคอตต้าลงไป มีการแยกชั้นสีแดงให้เห็นชัดๆ

“นี่เรียกพานาคอตต้านะครับ จริงๆ มันอาจจะมีรสอื่นแต่ผมชอบสตรอว์เบอร์รี่มากที่สุด”

คินมองรูปวาดที่คุณสีน้ำวาดแล้วยิ้มนี่ถ้ามีสีน้ำให้ระบายคุณครูคงทำไปแล้ว จังหวะที่กำลังสั่งขนม อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกับทักทายคุณสีน้ำ แก๊งลูกเพื่อนแม่เดาว่าคงเป็นผู้ปกครองของเด็กนักเรียนที่มาเรียนวาดรูปกับคุณน้ำเพราะได้ยินแว่วๆ เรื่องคอร์สเรียนวาดรูป

“น้องปุ๊กกี้เป็นเด็กดีครับ ไม่ดื้อไม่ซนตั้งใจเรียนมากคุณกอล์ฟสบายใจได้”

“ได้ยินแบบนี้ก็ผมก็ดีใจ ปกติหลานผมซนตลอดแต่พอไปเรียนวาดรูปกับคุณน้ำ ก็กลับมาบอกว่าครูที่สอนน่ารักอย่างนู้นอย่างนี้”

“ครับ ผมก็ไม่ได้น่ารักอะไรหรอกครับคงไม่เคยดุเด็กมากกว่าก็เลยเป็นครูที่ดูใจดี”

“แต่ผมว่าที่ปุ๊กกี้พูดก็จริงนะครับ”

“ครับ?”

“ครูสีน้ำน่ารักจริงๆ ”

คุณกอล์ฟพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติแต่สายตาแพรวพราวจนสีน้ำเองเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีคนอยู่ด้วยเยอะแยะ ขณะที่ยังคุยกับคุณกอล์ฟมือข้างขวาของสีน้ำก็หยิบปากกาขึ้นมาวาดรูปตัวการ์ตูนผู้ชายกำลังแหกปากร้องไห้ ภาคินที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นเลยกลั้นหัวเราะแล้วคว้าปากกาในมือสีน้ำมาวาดตัวการ์ตูนผู้ชายใส่เสื้อคลุมซูเปอร์แมนให้อยู่ข้างๆ ผู้ชายที่กำลังร้องไห้อยู่

“ขนมมาช้าจังวะสั่งไปตั้งนานแล้ว”

อยู่ดีๆ คินก็ยกแขนพาดแขนไปบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ก่อนจะเลื่อนมือมาที่หัวไหล่สีน้ำแล้วสุดท้ายก็วางไว้เฉยๆ ตรงเอวก่อนจะรั้งให้สีน้ำเขยิบเข้ามาใกล้จนแทบจะนั่งตัก คนที่โดนกอดตัวแข็งทื่อแต่คินก็ส่งสายตาให้รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรอยู่ เหมือนตอนนี้สีน้ำเองก็คิดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ ปล่อยให้ภาคินกอดอยู่อย่างนั้น คินเลยก้มลงมองมือของคุณน้ำที่วางอยู่บนตักตัวเองส่งสัญญาณ จนสีน้ำต้องยกมันมาวางบนตักของคินแทน

“ตอนนี้ใกล้จะจบคอร์สแล้ว คอร์สหน้าถ้าน้องปุ๊กกี้จะต่อแจ้งชื่อกับณัฐได้เลยนะครับ”   

“แจ้งกับคุณน้ำได้ไหมครับ ยังไงผมก็เป็นคนมาส่งปุ๊กกี้มาเรียนอยู่แล้ว”

คินแกล้งเหลือบสายตามามองคนที่ยืนอยู่ก่อนจะก้มลงมากระซิบเบาๆ เฉียดแก้มขาวไปมา แน่นอนว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของคุณกอล์ฟ ยิ่งคินกระชับกอดสีน้ำมากขึ้นเท่าไหร่ระยะห่างทั้งสองคนมันก็น้อยลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายคุณกอล์ฟต้องเอ่ยขอตัวถอยทัพกลับไป สีน้ำถอนหายใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว

“น้องปุ๊กกี้ต้องไม่มาเรียนกับผมแล้วแน่ๆ”

“มาเรียนอยู่แล้วเผลอๆ คุณอากอล์ฟจะตามมาเรียนด้วย”

“แล้วนี่คุณคินทำแบบนี้ทำไม”

“ก็เห็นวาดรูปให้ผมช่วย”

“วิธีอื่นไม่มีแล้วเหรอไง”

“ผมเจอแบบนี้มาเยอะถ้าไม่ใช่วิธีแบบนี้สลัดไม่หลุดหรอก หรือว่าคุณน้ำชอบเขา”

“ไม่ได้ชอบ”

“งั้นวิธีนี้ดีสุดเชื่อผม”

“ถ้าน้องปุ๊กกี้ไม่มาเรียนกับผมแล้ว เด็กชายภาคินต้องมาเรียนวาดรูปสีน้ำกับผมแทน”

“ทำไมผมถึงเป็นเด็กชายภาคิน”

“ก็คุณเด็กกว่าผม”

“ผมลืมไปแล้วว่าตัวเองเด็กกว่าคุณ แต่เรื่องเรียนวาดรูประบายสีน้ำนี่ผมขอผ่าน”

“ไม่ชอบสีน้ำ” / “ไม่ชอบสีน้ำ”

“รู้เลยว่าจะพูดว่าอะไร”

พอพูดเรื่องนี้ก็หน้าตูมขึ้นมาทันที ยิ่งอยู่ใกล้กันแบบนี้ทำให้คินเห็นหน้าชัดๆ พูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้เลยของขึ้นตลอด ยิ่งเขากลั้นหัวเราะคุณครูสีน้ำก็ดูจะยิ่งโมโหมียกมือขึ้นมาทุบเขาอีกต่างหาก

“สักวันเถอะคุณคินจะตกหลุมรักสีน้ำ”

“ตกหลุมรักเลยเหรอ”

“ใช่!”

“ถ้าตกหลุมรักจริงผมจะไม่เลิกรักง่ายๆ นะ”


“ก็ดี…”

สีน้ำเงียบลงทั้งๆ ที่ตั้งใจจะเถียงต่อแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดอะไรไม่ออก ยิ่งได้เห็นหน้าคุณคินยิ้มๆ แบบนี้ก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูกแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าทั้งโต๊ะอาหารตอนนี้มันเงียบแปลกๆ สีน้ำเลยหันมามองและแน่นอนว่าสายตาทุกคนจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียวท่าทางของทุกคนเหมือนเจอเรื่องประหลาด

“คือ..คุณกอล์ฟมีหลานชื่อน้องปุ๊กกี้เดินไปตั้งนานแล้ว คือ..คิน”

เบนพยายามจะพูดต่อแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดดีหรือเปล่าเพราะเห็นว่าทั้งสองคนยังคงอยู่ท่าเดิม มือไอ้คินยังกอดเอวคุณน้ำไว้แน่นแถมหน้ายังอยู่ใกล้กันไม่มีทีท่าว่าใครสักคนจะเขยิบตัวออกมา พอเห็นท่าทางของคุณเบนสีน้ำเลยรู้สึกตัวค่อยๆ ถอยกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม คินเองก็แกล้งทำเป็นขยับมือไปมา

ต้นไม้ที่นั่งมองอยู่ได้แต่ยิ้มออกมากับท่าทางของทั้งคู่ อยู่ดีๆ ก็มีเศษกระดาษปลิวตกลงมาใต้โต๊ะ ต้นไม้เลยก้มลงไปหยิบขึ้นมาดูพอเห็นรูปตัวการ์ตูนก็พอเดาได้ว่าใครเป็นเป็นคนวาดรามิลเห็นแฟนตัวเองยิ้มอยู่อย่างนั้นเลยชะโงกหน้ามาดูบ้าง

“นี่คินกับคุณสีน้ำคุยกันแบบนี้เหรอเนี่ย”

“ไม่มีตัวอักษรเลยมีแค่ตัวการ์ตูน”

“เดี๋ยวนี้ยังมีคนจีบกันด้วยรูปวาดอยู่อีก”

“วิธีจีบมีตั้งเยอะแยะไม่ใช่แค่คุยกันอย่างเดียวนี่”

“ก็จริง คุณยังจีบผมด้วยต้นกระบองเพชรเลยนะครับคุณพฤกษา”

“จีบอะไรผมให้มิลเฉยๆ หรอก”

“จีบติดต้องดีใจสิ”

“รามิลเดี๋ยวตีเลยนะ”

รามิลมีการยกมือขึ้นมาทำท่าจีบให้ดู ท่าทางติงต๊องจนต้นไม้ต้องหัวเราะออกมาก่อนจะเงยหน้ามองภาคินกับสีน้ำ ไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งคู่คุยกันเรื่องอะไรแต่สิ่งที่รู้คือ ภาคินดูสดใสขึ้นยิ้มเก่งขึ้น หัวเราะบ่อยขึ้น ต้นไม้ก้มลงมองรูปตัวการ์ตูนในกระดาษมันเป็นรูป พานาคอตต้าถ้วยโต ข้างๆ มีเด็กผู้ชายแหกปากร้องไห้ข้างๆ เด็กผู้ชายก็ยังมีอีกคนที่ใส่เสื้อคลุมซูเปอร์แมน


น่ารักดี..


ในที่สุดขนมที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ คุณสีน้ำน่าจะชอบขนมนี่มากเพราะเห็นยิ้มไปกินขนมไป คินลองหยิบมาหนึ่งถ้วยก่อนจะใช้ช้อนตักลงไปบนเนื้อสีขาวพร้อมกับซอสสตรอว์เบอร์รี่ พอเห็นสีของซอสก็เลยเอ่ยถามคนที่นั่งกินขนมอยู่ข้างๆ

“วันนี้ของคุณน้ำเป็นสีอะไร สีเหลืองไหม”

“ไม่ใช่สีเหลืองผมไม่บอกคุณคินหรอก”

“งั้นผมจะบอกของผม”

“ให้ผมเดา มีเทา สีขาว สีดำ”

“ชีวิตผมดูมืดมนขนาดนั้นเลย”

“ก็ผมเห็นคุณคินมีแต่สามสีนี้ ทั้งเสื้อผ้า ทั้งของในร้าน”

“วันนี้ของผมเป็นสีแดง”

“สีแดง? ทำไมถึงเป็นสีแดง”

"วันนี้ผมจำพานาคอตต้าราดซอสสตรอวเบอรรี่ได้แล้วก็..”

คินเอียงตัวก่อนจะกระซิบเบาๆ
ให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ตอนเช้าแก้มคุณเปื้อนสีแดงและตอนนี้หน้าคุณสีน้ำก็แดงมากด้วยเขินเหรอครับ”

พอได้ยินแบบนั้นคนที่กำลังตักขนมอยู่หยุดชะงักแล้วยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเอง สายตาลอกแลกเหมือนเมื่อเช้าไม่มีผิดพอเห็นเขามองคุณน้ำก็เอาแต่ถามซ้ำๆ ว่าหน้าแดงอยู่เหรอพอเห็นเขาพยักหน้าเจ้าตัวก็เขยิบเก้าอี้ออกไปห่างๆ เอามือจับแก้มไปกินขนมไปคงกลัวว่าเขาจะเห็นว่ามันแดงมากกว่าเดิม

ปกติไม่เคยชอบสีแดงเลยนะเป็นสีที่ไม่เคยมองว่าสวย
แต่สำหรับคินวันนี้จะเป็นสีอะไรไม่ได้เลย

นอกจากสีแดงเท่านั้น








TO BE CON

ps: แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใคร

็HNY 2020 ค่าาาาาช้าไปสิบเก้าวัน พี่คินมาแล้ว!
อ่านตอนเก่าวันอีกรอบหนึ่งก่อนได้ค่ะ ทุกคน แงงงงง


#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinb
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-01-2020 22:05:27 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ PharS

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
แก้มน้องนางนั้นดีกว่าใคร

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
น่ารัก..กกก คู่นี้มาแรงแซงทางโค้ง ต้องหวานหยด มดกัด แน่นวล  :ling1:

ออฟไลน์ pacharauksara

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ๊ยยย ใจละลาย ^^

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
งื้ออออออออออออ เขากำลังจีบกัน :hao7:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
น่ารักมากตอนนี้ เคมีดีไปหมดดดดดดดด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ KAZUMA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เยยยยย้ มาแล้วๆๆ รอตั้งนานแหนะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
แก็งลูกเพื่อนแม่เตรียมต้อนรับสมากชิกใหม่ :mew1:

ออฟไลน์ MmBb

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
จากทั้ง3เรื่องที่ผ่านมาเราชอบการเริ่มต้นของคู่นี้ที่สุดเลย มันเป็นน่ารักมากๆ รอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
 ครูสีน้ำน่ารักจังเลยอ่ะ ลูกกระจ๊อกจะต้องตกหลุมรักแน่นอน  :laugh:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7617
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
หวานทุกคู่ ไม่มีคู่ไหนน้อยหน้า

ออฟไลน์ davil01

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พึ่งเปิดเจอ ไปย้อนอ่านมาทุกเรื่องเลย รอติดตาม

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-2
Watercolor
#ที่พักพิงสีน้ำ



คุณคิดว่าตัวเองเหมือนสีอะไร ?
ภาคิน พิชญเดชา

CH.4
- Orange-



“ไหน..เรามาคุยกันตามประสาแก๊งลูกเพื่อนแม่ที่คบกันมาตั้งแต่สามขวบหน่อยซิ”

รามิลตบๆ ลงบนเตียงของทิมให้ทุกคนที่กระจัดกระจายกันอยู่ตามมุมห้องให้มารวมตัวกัน วันนี้แก๊งลูกเพื่อนแม่มีนัดทานข้าวที่บ้านของครอบครัววรโชติเมธี คุณย่ากาญจนาเตรียมอาหารต้อนรับยังกะภัตราคารห้าดาว ตามประสาคนสูงวัยหลังจากทิมย้ายไปอยู่บ้านพอร์ชคุณย่าก็ทำท่าเหมือนไอ้ทิมมันย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ทั้งๆ ที่จากบ้านพอร์ชมาบ้านทิมใช้เวลาแค่สิบห้านาทีเท่านั้นแถมตั้งแต่ไอ้คินเปิดร้านก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านอีก คุณย่าถึงกับตัดพ้อว่าพอแก่แล้วบรรดาดาลูกหลานพากันหายหน้าหายตา นี่ก็บอกให้พวกเขาสี่คนนอนค้างด้วยกันที่นี่

เล่นใหญ่ซะขนาดนั้นแก๊งลูกเพื่อนแม่ก็เลย
หอบหิ้วชุดนอนมานอนบ้านไอ้ทิมกันให้ครบทั้งแก๊ง

“ครั้งนี้มีปัญหาหัวใจใครไหม”

“ตั้งแต่เรื่องไอ้ทาสพอร์ชผ่านไปด้วยดีก็ไม่มีหัวข้อนี้เลยว่ะ”

“แก๊งเราเป็นคลับฟรายเดย์ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ภาคิน มึงนึกดีๆ ตั้งแต่ไอ้มิลสับสนเรื่องไม้แม่งเรียกประชุมวันละร้อยรอบ ไม่มีเรื่องอื่นเลยอีหัวหน้าแก๊งแม่งมีปัญหาอยู่เรื่องเดียว”

“ทำไม กูสับสนกูโง่เรื่องความรักกูผิดเหรอ”

“ดีนะไอ้เบนฉลาดเรื่องความรัก พอรู้ตัวว่ารักคีตาแม่งไม่สนห่าเหวอะไรเลยจะเอาให้ได้อย่างเดียวฉากคุกเข่าสารภาพกับเจ้าสัวกรรณเฮียบอยยังเปิดให้กูดูอยู่จนถึงทุกวันนี้”

“ยังอยูอีกเหรอวะเมื่อไหร่มันจะหายไปจากโลกใบนี้ แต่ที่พีคสุดคือไอ้ทิมเรียกประชุม กูนี่สติแทบหลุดแล้วเรื่องใหญ่ด้วยนะโธ่..ทับทิมของพี่เบน”

“ส้นตีนจริงๆ เบนจามิน”

“เหลือแค่มึงแล้วภาคิน รอมึงเปิดอยู่ทุกวินาที”

ทิมกระเถิบตัวมานอนลงข้างรามิลตามด้วยภาคินที่ดึงเสื้อเบนให้มานอนด้วย ถ้าใครมาเห็นก็คงต้องหัวเราะออกมาเพราะทุกคนใส่ชุดนอนแบบเดียวกันแต่คนละสีแถมยังนอนเรียงกันเหมือนโรงเรียนประจำ พอมาถึงเรื่องของคินเจ้าตัวกลับไม่พูดอะไรเอาแต่นอนยิ้มจนทิมต้องยกตัวขึ้นมามองหน้า

“ครูสอนวาดรูปคนนั้น..”

“ทำไม”

“มึงมีซัมติงกับเขากูมองไม่ผิด”

“มึงเห็นอะไรล่ะ”

“มึงกอดเขาด้วย”

“พวกมึงก็รู้ว่าเพราะอะไรทำไมกูถึงต้องทำแบบนั้น”

“มึงอยู่ใกล้กับเขามากๆ เกือบจะจูบกันอยู่แล้ว”

“แล้วต้องนั่งห่างกันขนาดไหน”

“มึงทำเขาหน้าแดง”

“อันนี้ความผิดกูตรงไหนกัน”

“มึงฉลาดจริงๆ ว่ะคินเป็นไอ้เบนยอมรับว่าชอบเขาตั้งแต่กูถามคำถามแรกแล้ว”

“สัดทิม กูแค่ซื่อตรงกับความรู้สึกชอบก็บอกว่าชอบไม่ยึกยักโยเยยุกยิกแบบไอ้คินหรอก”

“กูยังไม่ได้ชอบ”

“เฮ้ยๆ มีคำว่ายังว่ะ”

“กูรู้ว่าพวกมึงเป็นคนแบบไหนเรื่องความรัก”

“ไหนบอกมาซิคุณชายทับทิม นพจินดา”

“รามิลเป็นคนรักเดียวใจเดียว เวลารักใครก็รักอยู่คนเดียวไม่ชายตามองใครทั้งนั้น แล้วมึงเบนจามินเมื่อก่อนชอบหลายคนแต่รักคนเดียว”

“ส่วนมึงทับทิม ไม่เคยรักใครเลยจนมาเจอไอ้พอร์ช”

“และนายภาคิน รักคนยากมากแต่หยอดคนโคตรเก่ง”

“ทำไมกูดูเลวไปเลยวะ”

“แต่มึงหยอดเฉพาะคนที่มึงสนใจนะคินถ้ามึงไม่สนใจเขา คนอื่นเข้ามาคุยด้วยมึงยังไม่อยากจะคุยเลย”

“เมื่อไหร่จะเข้าเรื่องคุณสีน้ำขอเวอร์ชั่นจริงจัง รามิลมึงเปิดเรื่องซิ”

รามิลที่นอนฟังทั้งสามคนเถียงกันอยู่นานได้แต่หัวเราะเพราะภาคินเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ฉลาดเป็นกรดมันสมองของกลุ่ม เรื่องที่จะให้ยอมรับตรงๆ รามิลเดาได้เลยว่าไม่มีหรอกเค้นถามไปเถอะ ตอนนี้คินกำลังโดนทิมกอดแขนด้านขวาข้างซ้ายก็มีเบนติดหนึบอยู่สงสารมันจริงๆ โดนต้อนจนตัวลีบ

“คิน มึงสนิทกับเขามากขึ้นใช่ไหม”

“ก็สนิทมั้งร้านอยู่ข้างกันเจอหน้ากันทุกวัน บางครั้งเขาก็ซื้ออาหารเช้าให้กูสารพัดสิ่ง อย่างน้อยกูก็ไม่อดตาย”

“จีบเหรอวะ?”

“ไม่น่าใช่ อาจะเป็นคนเฟรนลี่คนหนึ่ง”

“ถ้ามนุษย์สัมพันธ์ดีเขาทำแบบนี้กับทุกคนมึงเคยเห็นเขาซื้อให้คนอื่นไหม”

“ไม่รู้ว่ะไม่เคยเห็น”

“ลองถาม กูรู้ว่ามึงฉลาดที่จะถามอ้อมๆเพื่อให้ได้คำตอบ”

“แล้วถ้ารู้คำตอบแล้วมันยังไงต่อ”

“อันนี้ก็อยู่ที่ตัวมึงแล้วคิน ถ้ามึงรู้ว่าเขาทำแบบนี้ให้มึงแค่คนเดียวมึงจะรู้สึกยังไง”

ภาคินเงียบลงก่อนจะนอนคิดเรื่องที่รามิลพูด เอาจริงๆ เขาก็เคยสงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแต่พอเห็นหน้าคุณสีน้ำในทุกๆ วันมันก็ลืมไปหมด มันกลายเป็นความเคยชินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่าทุกวันในตอนเช้าเขาจะเปิดประตูหน้าร้านแล้วก็เจอถุงผ้าใส่อาหารแขวนไว้บางวันก็เจอเจ้าตัวยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตู   แล้วถ้าการเอาใจใส่ที่คุณน้ำทำอยู่ทุกวันนี้มีแค่เขาคนเดียวที่ได้รับมันก็คงเรียกได้ว่า

พิเศษ..

“แค่นี้มึงก็นอนยิ้มแล้วอะภาคิน”

“และทำไมกูจะยิ้มไม่ได้”

“ตลกว่ะ วันแรกที่เจอกันเขายังเอาสีน้ำมาสาดใส่มึงอยู่เลย แล้วไอ้คินผู้ซึ่งเกลียดการระบายสีน้ำเข้าไส้ถ้าได้แฟนเป็นครูที่สอนวาดรูปสีน้ำ กูเห็นภาพคุณครูคนนั้นเอาสีน้ำสาดใส่มึงทุกวันแล้วนะคิน”

“มึงคิดไปไกลมากเบน”

“เกลียดอะไรได้อย่างนั้นแม่งมีจริง”

“กูเกลียดสีน้ำที่เป็นสี”

“แต่ชอบคนที่ชื่อสีน้ำ”

“กูยังไม่ได้ชอบ” / “กูยังไม่ได้ชอบ” /“กูยังไม่ได้ชอบ”

“เวลาพวกมึงประสานเสียงนี่น่ากลัวฉิบหาย”

“มึงหูแดงคิน”

“อย่ามากล่าวหากู”

“เลิกลักแล้ว”

“เลิกลักเหี้ยไร”

รามิลได้แต่นอนมองภาคินถูกรุมซ้ายขวา เบนกับทิมก็เอาแต่แกล้งไม่คินไม่เลิกเอาเถอะนานๆ ทีคินถึงจะมีจุดอ่อนให้แกล้งได้ รามิลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสามคนที่กำลังหยิบหมอนมาฟาดใส่กันเหมือนตอนเด็กๆ  ถึงตอนนี้จะโตกันสามสิบกว่ารามิลก็ยังชอบช่วงเวลาที่เราได้นอนคุยกันแบบนี้อยู่ดี


“เมื่อกี้เสียงดังกันอยู่เลย ตอนนี้หลับกันหมดแล้วมั้ง”

“คุณย่าคะ แก๊งลูกเพื่อนแม่อายุเท่าไหร่กันแล้วยังมาเดินตรวจเหมือนตอนประถมอยู่อีก”

พลอยเดินตามคุณย่ากาญจนาที่เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทิมหลานรัก ลองเอาหูแนบกับประตูก็ไม่ได้ยินเสียงคุยกันเหมือนเมื่อกี้เลยตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นตอนนี้ทำให้คุณย่ากาญจนาและพลอยยิ้มออกมา แก๊งลูกเพื่อนแม่ มิล เบน คินและทับทิมตัวโตจนแทบจะเลยเตียงของทิมอยู่แล้ว แต่ทั้งสี่คนก็ยังนอนเรียงกันเหมือนตอนเด็กๆ รามิลนอนหงายโดยมีทิมนอนกอดอยู่ ภาคินกับเบนแขนขาพาดกันไปมาไม่รู้ว่าหลับไปทั้งๆ ที่ยังตีกันอยู่หรือเปล่า คุณย่ากาญจนาเดินเข้าไปห่มผ้าให้ทั้งสี่คนที่หลับสนิทก่อนจะยิ้มออกมา

“ในสายตาของย่า เจ้าสี่คนนี้ก็ยังเป็นเด็กผู้ชายใส่ชุดเอี๊ยมคนละสีวิ่งเล่นไปมาเหมือนเดิมนั่นแหละ”


Watercolor


ข้าวต้มกระดูกหมู

วันนี้เป็นเมนูใหม่ที่สีน้ำไม่เคยซื้อมาให้ภาคินมาก่อน ร้านข้ามต้มชอบเปิดตามใจฉัน หายไปเป็นอาทิตย์เลยก็มีพอเปิดทีคนก็ต่อแถวรอยาวเป็นกิโล ดีนะที่เขาอดทนมากพอไม่งั้นเลิกรอตั้งแต่เห็นแถวแล้ว สีน้ำหยุดอยู่หน้าร้านภาคินเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในชุดทำงานยืนถือถุงอาหารเต็มสองมือ แต่ท่าทางเหมือนตัดสินใจอยู่ว่าจะเข้าหรือไม่เข้าไปในร้านดี

“ขอโทษนะครับ มาหาคุณภาคินหรือเปล่าครับ”

“อ้อ..ครับคือ”

“ร้านน่าจะยังไม่เปิดถ้าคุณจะรอ เข้ามารอที่ร้านผมก่อนก็ได้”

“ไม่เป็นไรครับผมมีประชุมผมฝากของให้คินหน่อยได้ไหมครับ”

“ได้ครับ”

สีน้ำรับบรรดาถุงขนมมาถือไว้เอง พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ถึงได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ หน้าคล้ายคุณคินอยู่นะแต่ดูมีอายุแถมการแต่งตัวก็ยังเนี๊ยบกว่าคุณคินมากๆ  ทั้งเสื้อทั้งกางเรียบแทบไม่มีรอยยับสักรอย สีน้ำเหลือบไปเห็นตราธนาคารตรงเนคไทด์ทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าทำงานอยู่ที่ไหน

“เดี๋ยวครับให้บอกคุณคินว่าจากใคร”

ไม่รู้ว่าเขาเองถามอะไรผิดหรือเปล่าเพราะเห็นอีกฝ่ายชะงักไปพร้อมกับบอกว่าไม่ต้องบอกก็ได้ว่าจากใคร ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อก็เห็นอีกฝ่ายรีบร้อนขึ้นรถน่าจะมีประชุมด่วนจริงๆ  สีน้ำหันกลับมาตั้งใจจะแขวนถุงอาหารไว้ตรงประตูจังหวะเดียวกับที่ประตูหน้าร้านของภาคินเปิดออกพอดี สีน้ำเลยชูถุงอาหารขึ้นมาแล้วยิ้มให้

“ทำไมวันนี้มันถึงเยอะขนาดนี้ครับ”

“จริงๆ ของผมมีแค่ถุงเดียวส่วนที่เหลือ..”

คินเปิดดูบรรดาถุงอาหารสองถุงแต่เห็นแค่กล่องอาหารก็พอรู้แล้วว่าใครเป็นเจ้าของ อาหารทั้งหมดมันเป็นของโปรดเขาทั้งนั้นและมันก็มีแค่คนเดียวที่รู้ว่าเขาชอบกินอะไร

“เขายังไม่ทันได้บอกชื่อแต่หน้าคล้ายๆ คุณคิน”

พี่เค..

สีน้ำไม่รู้ว่าอาหารสองถุงนั้นมันมีอะไรผิกปกติหรือเปล่าเพราะเห็นว่าแววตาของคุณคินดูเศร้าแปลกๆ แต่มันก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้นก่อนที่คุณคินจะกลับมาเป็นปกติตามเดิม

“ครับ ว่าแต่ไหนอาหารเช้าผม”

“คุณคินจะกินของผมเหรอ มีของแพงหรูหราให้เลือกตั้งหลายอย่าง”

ภาคินหยิบถุงข้าวต้มมาถือไว้ก่อนจะบอกว่าถุงนี้แน่ๆ สีน้ำเลยหยักหน้าพร้อมกับนั่งลงข้างๆ คินเลยจัดการเทข้าวต้มใส่ชาม ข้าวต้มกระดูกหมูหอมฉุยดูน่ากินดีจังหวะที่คินกำลังจะตักข้าวต้มเข้าปากก็นึกอะไรขึ้นมาได้


“ลองถาม กูรู้ว่ามึงฉลาดที่จะถามอ้อมๆเพื่อให้ได้คำตอบ”


“ข้าวต้มนี่ขายตรงไหนผมไม่เคยเห็น”

“ตรงซอยเก้านู่น แต่อาทิตย์หนึ่งเปิดสักสองวันได้มั้ง วันนี้เขาก็เพิ่งเปิดคนต่อแถวโคตรยาว”

“แสดงว่ามันต้องอร่อยมาก”

“แน่นอน..คุณคินลองชิมแล้วบอกผมว่าอร่อยไหม”

“แล้วคนอื่นเขาว่ายังไงกันบ้างครับ”

“ถามใครล่ะ ก็ผมซื้อให้คุณคินเนี่ย”

“อ้าว..ก็คนอื่นๆ ที่คุณน้ำซื้อให้เขาบอกว่ายังไงบ้าง”

“ผมไม่รู้เพราะผมซื้อให้คุณคินคนเดียว”

“…………………………………………….”

“เดี๋ยว..นี่แกล้งอยู่ใช่ไหม”

“แกล้งอะไร”

“คุณคินยิ้มเจ้าเล่ห์มากๆ ”

“เหรอ ผมยิ้มแบบไหน”

คินแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่สีน้ำจะยกมือขึ้นมาดันไหล่กว้างไว้ แต่คินก็ยังไม่ยอมเลิกยิ้มแถมยังยักคิ้วหลิ่วตาจนครูสีน้ำต้องบอกให้หันกลับไปกินข้าวต้มได้แล้วเดี๋ยวจะเย็นซะหมด

“จริงๆ เลยนายภาคิน”

“สู้ไม่ได้ก็เรียกชื่อจริงตลอดเลยนะคุณครู”

“ถ้ากวนมากๆ จะเรียกเด็กชายภาคิน”

“แล้วเมื่อไหร่จะเรียกคินเฉยๆ พอร์ชยังเรียกทิมว่าทิมเฉยๆ เลยทิมแก่กว่าตั้งหลายปี”

“ก็เขาเป็นแฟนกัน”

“ต้องเป็นแฟนกันเท่านั้นสินะถึงจะเรียกชื่อเฉยๆ ได้”

“ก็แฟนกันเขาจะเรียก..ไรวะเนี่ยคุณคิน!”

“โอเคๆ คุณครูอย่าเพิ่งตีผม ผมจะกินข้าวเช้าแล้วครับกินแบบสงบเสงี่ยมเรียบร้อย”

“วันนี้เป็นเช้าที่คุณคินยิ้มเยอะมากๆ เมื่อก่อนนะหน้านิ่งจนผมเดาอารมณ์คุณไม่ถูกเลย”

คินตักข้าวต้มเข้าปากก่อนจะเหลือบมองคนพูดไปด้วย คุณสีน้ำเป็นคนที่ตื่นเช้าและยังร่าเริงทุกวันถ้าเป็นเขานะตื่นก่อนเจ็ดโมงเขาคงไม่มีอารมณ์มายิ้มแป้นแล้นแบบนี้ได้ คินเงยหน้ามองไปรอบๆ ร้านตัวเอง ภายในร้านเขาก็ยังเป็นสีเดิมๆ เหมือนที่เห็นอยู่ทุกวัน สีดำ สีขาว สีดำ สุดท้ายสายตาก็เขาก็หยุดอยู่ที่คุณน้ำที่ยังคงยิ้มอยู่

“แลกกันไง คุณน้ำซื้ออาหารเช้าให้ผมคนเดียวผมก็ยิ้มให้คุณน้ำคนเดียว”

ครูสอนวาดรูปมือหนักมาก มั่นใจว่าไม่ได้พูดอะไรผิดแต่คุณน้ำบ่นพึมพำว่า วันนี้โดนแกล้งเยอะไปแล้วเลยขอตีสักทีเลยโดนฟาดมาตรงไหล่หนึ่งป๊าบแล้วก็เดินกลับร้านเพราะเห็นมีคลาสสอนต่อ คินเลยกลับมาสนใจข้าวต้มกระดูกหมูในชาม อยู่ดีๆ ก็นึกถึงคำพูดของรามิลที่เคยคุยกัน


“อันนี้ก็อยู่ที่ตัวมึงแล้วคิน ถ้ามึงรู้ว่าเขาทำแบบนี้ให้มึงแค่คนเดียวมึงจะรู้สึกยังไง”



ดีใจไหมเขาก็ไม่รู้แต่ตอนนี้หยุดยิ้มไม่ได้เลยว่ะ
ไอ้คำว่าซื้อให้คุณคินคนเดียวนี่มันมีผลต่อใจเขาขนาดนี้เลยเหรอวะ


ช่วงบ่ายลูกค้าค่อยซาลงหน่อยหลังจากที่ช่วงสายๆ แน่นเต็มร้านจนคินหัวแทบหมุน พอมีเวลาเลยมาจัดตารางสตูดิโอ เพราะช่วงนี้มีคนมาเช่าเยอะจนตารางมันชนกันไปหมด เสียงคุยกันนอกร้านที่ดังเข้ามาทำให้คินลุกขึ้นไปเปิดประตูก่อนจะเห็นว่าคุณสีน้ำยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่งที่เขาเคยเจอมาแล้ว

คุณกอล์ฟมีหลานชื่อน้องปุ๊กกี้

พอเห็นท่าทางอึดอัดของคุณสีน้ำคินเลยเลือกที่จะยืนกอดอกพิงประตูรอดูเหตุการณ์อยู่อย่างนั้น ไอ้คุณอากอล์ฟนี่ท่าทางจะตื้อไม่เลิกขนาดตอนนั้นเขาแสดงออกให้รู้ว่าเขากับคุณน้ำเป็นอะไรกันยังจะไม่เลิกจีบอีก ท่าทางคุณน้ำเหมือนอยากหาตัวช่วยเต็มทนมองซ้ายมองขวาจนดูน่าสงสารและแน่นอนจะมีใครล่ะนอกจากภาคินคนนี้

“สีน้ำ”

เสียงเรียกที่ดังขึ้นมาทำให้ครูสอนวาดรูปหันมามองก่อนจะรีบเดินเข้ามาหาคินท่าทางดีใจเหมือนเจอสมบัติร้อยล้านอยู่ตรงหน้าทำให้คินต้องกลั้นยิ้ม มีการถอนหายใจอย่างโล่งอกอีกต่างหาก

“คุณน้ำจะกอดผมหรือจะให้ผมกอดคุณ”

“ยังไงนะ”

“ผมถามก่อนเพราะกลัวว่าคุณจะไม่โอเค เขายังตื้อไม่เลิกใช่ไหม”

“ครับ เขาดูไม่เชื่อว่าผมมีแฟนแล้วและเขาก็ไม่เชื่อด้วยว่าคุณคินเป็นแฟนผม”

“นับหนึ่งถึงสามเขากำลังจะเดินมา เอาไง”

“แล้วผมต้องทำอะไร”

“หนึ่ง”

“เมื่อกี้บอกให้กอดเหรอ”

“สอง”

“โอเค..อยากทำอะไรก็ทำเลย! ไม่อยากคุยกับคุณกอล์ฟแล้วไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเหมือนกัน”

ทันทีที่คุณน้ำบอกมาแบบนั้นภาคินก็คว้าเอวเข้ามากอดไว้แน่นสีน้ำเลยต้องยกมือขึ้นมากอดเอวคินไว้เช่นกัน คนที่กำลังเดินเข้ามาหาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของคุณอากอล์ฟดูลังเลคล้ายกับยังไม่เชื่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่

“ผมเห็นคุณคุยอยู่กับน้ำนานแล้วมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”

“ผมมารอรับปุ๊กกี้ครับ”

“อีกนานเหรอครับ”

“ปุ๊กกี้เพิ่งเข้าไปเรียนกับครูณัฐเองครับน่าจะอีกนาน ผมเลยมาคุยกับคุณครูสีน้ำรอ”

“แล้วนี่คุยกันเสร็จหรือยัง”

“ก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญหรอกครับ เรื่องทั่วๆไป”

“อ้อ ถ้าไม่สำคัญขอพาน้ำไปก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวครับคือคุณ…”

“ผมชื่อภาคิน มีอะไรอยากถามหรือเปล่าครับแต่ที่จริงผมมีคำถามอยากถามคุณกอล์ฟเหมือนกันนะ แต่คิดว่าจะปล่อยไปก่อนคราวหน้าถ้าผมยังเจอคุณพยายามจะจีบสีน้ำอีก เราคงต้องคุยกันหน่อย"

“……………………………………”

“จีบแฟนคนอื่นหน้าตาเฉยนี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะคุณอาของน้องปุ๊กกี้”

คุณกอล์ฟถึงกลับชักสีหน้าก่อนจะบอกว่าขอตัวก่อนเดี๋ยวค่อยกลับมารับปุ๊กกี้  ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเชื่อมากน้อยแค่ไหนแต่ครั้งนี้น่าจะหัวเสียไม่เบา คินก้มลงมองแขนของคุณสีน้ำที่ยังคงกอดเอวเขาอยู่ พอเห็นเจ้าตัวยังกอดเขาอยู่อย่างนั้นคินเลยเลือกที่จะยื่นอยู่ท่าเดิม

“วิธีนี้มันจะดีเหรอถ้าเราหลอกเขาอย่างนี้ก็ต้องหลอกไปตลอดน่ะสิ”

“สนุกดี เคยสงสัยว่าเวลาไอ้ทิมกวนประสาทคนอื่นนี่มันสนุกตรงไหนวันนี้ผมเข้าใจแล้ว”

“แล้วถ้าวันไหนคุณคินมีแฟนขึ้นมาจริงๆ ผมจะต้องบอกคุณกอล์ฟว่ายังไง”

“ถ้าผมมีแฟนขึ้นมาจริงๆ..”

“ก็ใช่ไง ถ้าเกิดแฟนคุณคินมาตบผมขึ้นมาจะทำยังไงกันล่ะทีนี้”

คินก้มลงมองคนที่ยังอยู่ในอ้อมกอด หน้าตายุ่งเหยิงเหมือนเป็นเรื่องเครียดระดับชาติพอเห็นแบบนี้ก็อยากจะแกล้งขึ้นมาอีกรอบ คินกระชับกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะเอนตัวมากระซิบข้างๆ หูและแน่นอนว่าเขาโดนฟาดไม่ยั้งจากครูสอนวาดรูป

“แล้วคุณสีน้ำจะตบตัวเองทำไมล่ะครับ”

วันนี้โดนครูตีทั้งวันเลยเว้ยเด็กชายภาคิน


Watercolor


หลังจากโดนตีไปเกือบสิบทีคุณน้ำก็หายเข้าไปในร้านก่อนจะเดินเข้ามาหาคินอีกรอบพร้อมกับกระดาษวาดรูปในมือ คินเห็นมันเป็นแบบร่างคร่าวๆ แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรพอได้คุยก็เลยรู้ว่ามันคือแบบร่างของใบโบรชัวร์

“บ้านรุ่งอรุณจะจัดงานครับ เป็นงานเล็กๆ แค่จัดแสดงรูปวาดที่เด็กๆ วาดเพราะงบประมาณไม่ได้เยอะเท่าไหร่ผู้อำนวยการก็เลยอยากให้ผมช่วยเรื่องใบประกาศ”

“ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องนี้จริงๆ ผมวาดรูปเป็นอย่างเดียวเลยมาถามความเห็นคุณคินน่าจะดีกว่า”

คินรับกระดาษในมือจากคุณน้ำมาดูใกล้ๆ เท่าที่เห็นงานไม่ได้ยากส่วนมากเป็นรูปวาดของเด็กๆ   คินพยักหน้าพร้อมกับบอกว่าเดี๋ยวเขาจัดการให้เอง ดีที่คุณน้ำมีไฟล์รูปภาพพร้อมอยู่แล้วเลยไม่ต้องกลับไปที่บ้านรุ่งอรุณอีกรอบ ภาคินเลยนั่งทำใบโบรชัวร์ไปด้วยพร้อมกับเหลือบมองคนที่นั่งขีดๆ เขียนๆ วาดรูปอยู่ข้างๆ  เรื่องราวที่คุยกันตอนแรกมันเป็นแค่เรื่องงานอย่างเดียวแต่หลังๆ ก็เริ่มคุยเรื่องอื่นบ้าง

“รู้ไหมตอนนี้ผมอยากกินอะไร”

“หิวแล้วเหรอครับ”

“อยากกินเฉาก๊วยใส่น้ำเป๊ปซี่”

ทันทีที่ได้ยินมือที่จับเมาส์ปากกาหยุดชะงักก่อนที่ภาคินจะหันมามองคนที่นั่งวาดถ้วยขนมอยู่ข้างๆ อยู่ดีๆ ข้อความในโปสการ์ดที่คินเคยได้รับก็แวบขึ้นมาในหัว มันเป็นลายมือที่เขียนไว้ว่า

เคยกินเฉาก๊วยใส่น้ำอัดลมป่ะคุณ โคตรอร่อยเลยโดยเฉพาะน้ำเป๊ปซี่
ถ้าวันไหนเรามีโอกาสได้เจอกันอยากให้คุณลองนะ


“เงียบทำไมอะคิดว่าผมกินอะไรแปลกๆ อยู่แน่ๆ”

“ไม่หรอก ผมเคยรู้จักคนที่เคยกินแบบคุณ”

“เฮ้ย จริงป่ะผมบอกณัฐแล้วว่ามีคนกินเฉาก๊วยใส่น้ำเป๊ปซี่เหมือนผมไอ้ณัฐชอบด่าว่ากินอะไรไม่เหมือนคนอื่น ถ้าคุณคินเจอเขาบอกเขาด้วยนะว่ามีผมที่กินอยู่”

“ผมก็หวังว่าสักวันผมจะเจอเขานะ”

คินพูดเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาทำงานตามเดิม พอตั้งใจทำงานทุกอย่างก็เงียบลงคุณน้ำเองก็วาดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตอนแรกก็วาดปกติมีชะโงกน้ามาดูงานที่เขาทำบ้าง บางครั้งก็เอนตัวลงไปนอนแล้วก็เด้งตัวขึ้นมาวาดรูปใหม่ท่าทางแบบนั้นมันทำให้คินต้องอมยิ้มก่อนจะบอก

“เอาสีน้ำมาระบายก็ได้นะถ้าคุณเบื่อ”

“เดี๋ยวร้านคุณเลอะ”

“ผมไม่ว่าหรอก เห็นคุณน้ำเอาปากกาสีดำวาดรูปแล้วผมเองก็ไม่ชิน”

“หมายความว่าไง”

“เจอคุณน้ำทีไรเลอะสีตลอด มีทุกสีอยู่บนตัวแต่ไม่เคยเห็นมีสีดำ”

“ผมไปเอาสีน้ำมาได้จริงๆ นะ”

“ได้ครับ”

ท่าทางเหมือนเด็กได้ของเล่นเจ้าตัวยิ้มแฉ่งแล้วก็วิ่งไปเอาอุปกรณ์มา ตอนแรกคินนึกว่าจะมาทั้งหลอดสี พู่กัน จานสีแต่คุณน้ำก็เอามาแค่กระดาษวาดรูปกับกล่องพาสติกสีขาว น่าจะเป็นสีน้ำแบบพกพามีพู่กันสีน้ำมาเสร็จสรรพ เออเดี๋ยวนี้มีแบบนี้ด้วยเว้ยทีตอนนั้นยังหลอกล่อให้เขาผสมสีเองอยู่เลย

“ตรงนี้คุณน้ำจะเอาเป็นรูปภาพของเด็กหรือรูปบ้านรุ่งอรุณดี”

“บ้านรุ่งอรุณก็ได้ครับ อีกด้านหนึ่งมีรูปวาดของเด็กๆ เยอะแล้ว”

“เด็กๆ วาดแต่ผลไม้เนอะ”

“มันก็วาดง่ายสุด วาดกลมๆ แล้วก็มีจุกมีก้านอย่างส้มที่ผมกินอยู่ตอนนี้ก็วาดแบบนี้เลย”

“อร่อยไหมล่ะส้ม”

“อร่อยครับ ไม่มีเมล็ดด้วย”

“กินอีกก็ได้เดี๋ยวแม่ผมก็เอามาให้ใหม่”

สีน้ำเอาส้อมจิ้มชิ้นส้มแล้วถือค้างไว้ลังเลอยู่นานว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายก็ยื่นให้คนที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ ภาคินเหลือบมองก่อนจะกินส้มที่อีกคนป้อนให้ อยู่ดีๆ บรรยากาศก็เงียบขึ้นมาซะดื้อๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังคุยกันตามปกติ พอเห็นภาคินเอาแต่ยิ้มมืออีกข้างก็ขยับเมาส์ปากกาไปมา สีน้ำเลยหันมาวาดรูปในกระดาษตามเดิม

“คุณวาดรูปอะไร”

“วาดส้ม”

“ไหนส้ม”

“นี่ไง ผมนั่งระบายสีอยู่นี่”

“อยากได้ส้ม”

“ยังวาดไม่เสร็จเลย”

“ส้มแบบเมื่อกี้”

สีน้ำเริ่มรู้แล้วว่าอีกคนต้องการอะไรเลยจัดการจิ้มส้มแล้วยื่นให้แต่คุณคินก็ไม่ยอมรับจนต้องยื่นให้ถึงปาก ท่าทางสบายจนเกินเหตุสีน้ำเลยจิ้มสีส้มไปตรงแขนคินหนึ่งที จุดสีส้มเด่นชัดตรงแขนทำให้คินก้มลงมองก่อนจะหยิบปากกาเมจิกสีดำมาจุดลงบนแขนขาวของครูน้ำคืนบ้าง

“เลอะหมดแล้ว”

“เคยเห็นแต่เลอะสีอื่น เลอะสีดำซะบ้าง”

“อย่างนี้ผมต้องป้ายคุณคินทุกสีแล้ว มินิมอลดำเทาขาวขนาดนี้”

“วันนี้คุณน้ำดูไม่เหมือนคุณครูเท่าไหร่”

“วันนี้ผมทำไม”

“ดูยุ่งวุ่นวายเหมือนเด็กประถม อยู่นิ่งๆ ไม่เกินสิบนาทีเลย”

“ขอโทษละกันครับจากนี้จะนั่งระบายสีเงียบๆ หรือว่าผมควรกลับร้านก่อนคุณคินจะได้ทำงานได้ถนัดๆ”

“น่ารักดี”

“…………………”

“ยุ่งวุ่นวายแบบเมื่อกี้มันน่ารักดีนั่งระบายสีอยู่ข้างๆ ผมนี่แหละไม่ต้องไปไหนหรอก”

คุณสีน้ำหยิบพู่กันจุ่มสีส้มก่อนจะระบายสีเงียบๆ พอเห็นเขามองอยู่อย่างนั้นก็เอาปากกาพู่กันมาป้ายสีส้มที่แขนเขาอีกรอบ คินเลยเอาปากกาเมจิกสีดำวาดอีโมจิหน้ายิ้มลงบนแขนคุณน้ำบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้แขนของเขาและคุณน้ำเลอะไปด้วยสีน้ำสีส้มและปากกาเมจิคสีดำ ไม่คิดเหมือนกันว่าคนที่ไม่ชอบการระบายสีน้ำอย่างเขาจะยอมให้สีน้ำมาเลอะบนตัวอีกเป็นครั้งที่สอง

ถ้าเป็นเมื่อก่อนระหว่างสีส้มกับสีดำเขาคงเลือกสีดำโดยไม่ลังเล
แต่ตอนนี้คิดว่าสีส้มมันก็สวยเหมือนกัน อีกอย่าง..

วันนี้ส้มก็หวานดีด้วย






TO BE CON

ps: คิน : ยังไม่ได้ชอบ!

มีคนบอกว่าชื่อ #นิยายเราคล้องจองกัน
จริงๆ แล้วชื่อตัวละครก็คล้องนะคะ

พฤกษา - รามิล
เบนจามิน -คีตา
พชร - นพจินดา
ธารธารา - ภาคิน


ว๊าว!! ตั้งเองตื่นเต้นเอง 555555

#ที่พักพิงสีน้ำ#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinb

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-02-2020 23:36:23 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

เมื่อไรจะรู้ว่าทั้งสองคนคือคนในโปสการ์ดที่คุยกันในตอนนั้น

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ทำไมเขิน   :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด