บุหรี่ที่ผมไม่ได้สูบ | บทที่ 6 (16/01/63)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: บุหรี่ที่ผมไม่ได้สูบ | บทที่ 6 (16/01/63)  (อ่าน 9332 ครั้ง)

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ยังตามอ่านอยู่ค่ะ

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
ว่าอะไร. มาต่ออีกนะครับ,,,

ออฟไลน์ Januarysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ตรีภพต้องรู้ใจตัวเองแล้วแน่ๆ
น้องน้ำเป็นญาติ ไม่ก็คนรู้จักกัน เลยเตี๊ยมมาอ่อยตัวเองให้ธีร์หึง ชิมิๆๆๆ
 :mew3:

ออฟไลน์ Stiiiii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ลุ้นกับความสัมพันธ์แบบนี้ รีบๆคบกันนะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ :z13: :mew1:

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 572
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
ถอยกลับไปไม่ได้ ก็ลองเดืนต่อไปข้างหน้าสักหน่อยไหมธีร์

 :pig4:

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
มาตามอ่านนะ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
หรือว่าภพจะรู้สึกดีกับธีร์อ่ะ แต่เราคิดว่าธีร์ก็ชอบ แต่แค่ไม่รู้ตัว ชอบความเข้ากันของร่างกายทั้งคู่ อยากอ่านอีก ตื่นเต้นตอน nc มากค่ะ แซ่บ 5555555555555555

ออฟไลน์ หะมายด์เอง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-1
 
บทที่ 5

 

“แบบไหนเดี๋ยวพวกมึงก็รู้เอง”

เสียงโห่อย่างขัดใจดังขึ้นเมื่อคำตอบของตรีภพไม่ได้ให้ความกระจ่างอะไรเลย ธีร์ธวัชเบ้ปาก ทุบหัวไหล่กว้างนั่นไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้พลางบ่นเบาๆ ว่า

“รำคาญว่ะ”

“รำคาญมันทำไมไอ้ธีร์” นายชี้ตะเกียบหันมาทางเหยื่อคนต่อไป “ว่าแต่มึงเถอะ ไม่เคยจะเห็นมองสาวที่ไหน”

“เออ อยู่แต่กับไอ้ภพมากไปจนจะเอามันทำเมียแล้วเหรอ”

ธีร์ธวัชหัวเราะลั่น เขาตบไหล่รัน เจ้าของประโยคข้างตนด้วยอาการน้ำหูน้ำตาล่วง

“ใครว่ากูจะเอาไอ้ภพทำเมีย”

กูเอามันทำผั-ต่างหากโว้ย!

“พอ” เป็นตรีภพที่ทนฟังต่อไปไม่ได้ เขาโพล่งขึ้นมากลางวนด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ จากนั้นเจ้าของร่างสูงชะรูดก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบขวดเบียร์ออกจากตู้เย็นมาเพิ่มอีกสองสามขวด “ไร้สาระ”

“หรือน้องภพอยากเป็นเมียพี่ธีร์จริงๆ ล่ะคะ” ธีร์ไม่ยอมจบประเด็นขำขันนี้ลง เขากระแซะไหล่จนถูกฝ่ามือหนาดันหน้าออกมา

“พูดมากน่าธีร์”

“เดี๋ยวมึงจะโดนมันเตะโด่งออกจากห้องสักวัน” ดิสส่ายหัวให้กับความกวนประสาทของเพื่อนๆ เขาหยิบขวดเบียร์ขึ้นมาเปิดฝาก่อนจะรินใส่แก้วให้ทีละคน “ชนหน่อย”

แกร๊ง!

แก้วห้าใบกระทบกันเสียงดังลั่น ของเหลวสีอำพันไหลลงคอของชายหนุ่มทั้งห้าอย่างรวดเร็ว เวลาเพียงไม่นานแก้วของพวกเขาก็ว่างเปล่า ธีร์ส่งเสียงฮ๊าแล้วสะบัดหัวไปมาไล่ความเย็นที่แล่นลิ้วขึ้นไปถึงสมอง ไอค่อกแค่กอยู่สักพักก็ยังไม่เข็ด หยิบเบียร์มาเติมใส่แก้วแล้วกระดกเข้าไปใหม่

“พวกมึงได้ที่ฝึกงานกันรึยัง” รันถามขึ้นขณะเขี่ยผักที่เหลือในหม้อใส่ปาก

ด้วยความที่พวกเขาทั้งหมดเรียนอยู่ในภาคเรียนสุดท้ายของปีสาม ช่วงปิดเทอมที่จะถึงนี้นักศึกษาชั้นปีที่สามทุกคนจะต้องผ่านการฝึกงานทั้งหมดก่อน จึงจะสามารถลงทะเบียนเรียนวิชาโปรเจคในปีสี่ได้

“กูได้แล้ว” ตรีภพพูดขึ้น “บริษัท D เพิ่งไปสัมภาษณ์มา”

“ทำไมกูไม่รู้วะ” ธีร์ธวัชเบิกตาโพลง หันไปมองเพื่อนที่คิดว่าตัวติดกันมาตลอดด้วยความสงสัย ในขณะที่คนอื่นๆ หัวเราะลั่นอย่างสะใจ

“โดนไอ้ภพทิ้งแน่”

คนจะโดนทิ้งชูนิ้วกลางให้เพื่อนเรียงตัว ก่อนจะตอบคำถามของรันว่า

“กูยังไม่ได้คำตอบเลย” เมื่ออาทิตย์ก่อนธีร์ธวัชยื่นเอกสารไปยังบริษัทที่ตนต้องการเข้าฝึกงาน แต่จนแล้วจนเล่าก็ยังไม่มีใครติดต่อมา ดังนั้นเขาจึงเริ่มมองหาที่อื่นไปพลางๆ แล้ว

“ของกู HR เพิ่งโทรมาเมื่อเช้า” นายว่า “อยู่ตั้งระยองแหนะ”

“มึงเลือกเองนะ” รันโบกศีรษะเพื่อนที่ทำเป็นซึมกะทือหลังจากบริษัทที่ติดต่อมานั้นตั้งอยู่ในจังหวัดระยอง แต่ด้วยความที่เป็นบริษัทใหญ่ หนุ่มหน้าตี๋เลยได้แต่คว้าโอกาสเอาไว้แม้จะไม่ค่อยอยากทำงานต่างจังหวัดสักเท่าไหร่ก็ตาม

“ไปกับกูดิ เขาบอกยังรับเด็กฝึกงานอีกคน”

“กูทำกับบริษัทเพื่อนพ่อ” รันปฏิเสธ ทว่าดิสกลับตาโตรีบเอ่ยแทรกขึ้นมา

“กูสน”

“เดี๋ยวกูเอาเมลล์ HR ให้ มึงส่งเรซูเม่ไปนะ บอกด้วยว่าเป็นเพื่อนกู” หลังจากข้อเสนอถูกหยิบยื่น คนสองคนก็ขยับมานั่งตัวติดกันเพื่อคุยเกี่ยวกับเรื่องที่ฝึกงานต่อ และไม่นานนักวงสุกี้ผสมเหล้าเบียร์ก็จบลงเมื่อเวลาล่วงเลยมาดึกมากแล้ว

เป็นรันที่ขอตัวกลับก่อนเนื่องจากแฟนตาม คนอื่นๆ จึงทยอยแยกย้ายกันไปบ้าง จะเหลือก็เพียงเจ้าของห้อง คนอาศัย และกองจานชามมากมายเต็มซิงค์

“ไอ้พวกนี้” ธีร์ธวัชเบ้ปากหลังจากมองสภาพห้องที่เละเทะไม่มีชิ้นดี ขวดเบียร์จำนวนมากถูกเก็บใส่ถุงและวางแยกไว้ที่ระเบียง ตรีภพยกหม้อสุกี้ไปล้างด้านนอกในขณะที่ธีร์จัดการจานชามในซิงค์ให้เสร็จ

เกือบชั่วโมงทีเดียวกว่าห้องจะกลับมาสะอาดเหมือนเดิม เครื่องทำความชื้นปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ กระจายคลุ้งทั่วห้องขนาดไม่ใหญ่นัก ธีร์ธวัชกระโจนลงนอนแผ่บนเตียงพลางพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมาหลายที

“กูจะด่าให้หมด แดกแล้วไม่ช่วยกันเก็บ”

ตรีภพส่ายหน้าให้กับคนซึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ด่าเพื่อนในไลน์เรียบร้อย ก่อนพวกนั้นกลับก็โวยวายไปหลายรอบ ท่าทางจะยังไม่สบอารมณ์ ร่างสูงจึงเดินเข้าไปทรุดนั่งบนเตียงด้านข้าง ลูบเส้นผมสีดำสนิทที่เริ่มยาวขึ้นมาแล้วเบาๆ

“ตัดผมไหม”

“อะไร” ธีร์ธวัชขมวดคิ้ว เหลือกตามองคนที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

“ผมยาวแล้ว”

“ไม่ตัด” คนนอนปัดมือที่ยุ่มย่ามกับเส้นผมของเขาออก “ว่าแต่มึงเหอะ ไปได้ที่ฝึกงานตอนไหนทำไมกูไม่รู้”

“เขาเพิ่งโทรมาคอนเฟิร์ม”

“แล้วไม่บอกกู?”

หัวใจมันแอบเจ็บเล็กๆ เสียใจ...ไม่สิ ต้องเรียกว่าน้อยใจมากกว่า ธีร์ขบปากล่างจนเจ็บเมื่อหวนคิดได้ว่าบางทีตัวเขาเองอาจจะสำคัญตนผิดไป

ตรีภพเป็นเพื่อนที่นับว่าสนิทที่สุด และธีร์ธวัชเองไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็บอกอีกฝ่ายก่อนเสมอ ดังนั้นเวลาที่ได้รู้ความจริงว่าตัวเองก็ไม่ได้สำคัญสำหรับอีกฝ่ายขนาดนั้น มันก็ออกจะ...แย่

เหมือนกับว่าสนิทแค่ฝ่ายเดียวล่ะมั้ง

“ขอโทษ”

สีหน้าคงจะแสดงออกชัดจนเกินไป ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่จับจ้องกันมาจึงอ่อนลง ตรีภพผละมือออกไปแล้วแต่ไม่ได้เบนหน้าหนีไปไหน พวกเขายังคงสบตากัน ในขณะที่บรรยากาศอึดอัดระหว่างทั้งสองเจือจางลงไปบ้างจากคำขอโทษที่ได้ยิน

“มึงได้ที่ไหนนะภพ บริษัท D?” ธีร์กระแอมไอเบาๆ เมื่อเผลอแสดงทีท่าแง่งอนเป็นเด็กๆ เขาเป็นฝ่ายเสตาหลบก่อนแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที

“อืม”

“กูก็ยื่นไปนะบริษัทนี้ แต่เขาไม่เรียกว่ะ” เป็นปกติที่บริษัทใหญ่ๆ มักจะคัดเด็กแม้เป็นแค่การฝึกงาน ธีร์ธวัชยอมรับว่าตนไม่เก่งนัก ถ้าเทียบกับตรีภพเขาก็ยังอ่อนกว่าหลายด้าน คิดแล้วก็นึกหมั่นไส้ไอ้คนที่ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา ดังนั้นเขาจึงหันไปตะกุยหน้าอกแข็งๆ ของอีกฝ่ายพร้อมแสดงท่าทีโมโห “หงุดหงิดว่ะ ในกลุ่มเราเหลือแค่กูคนเดียวยังไม่มีที่ฝึกงาน”

“มันเจ็บ” ตรีภพขมวดคิ้ว ล็อคข้อมือที่ทำท่าตะกุยเป็นแมวพร้อมกระชากอย่างแรงเพื่อให้หยุด “แล้วจะเอาไง จะยื่นที่ไหนอีกไหม”

“ไม่รู้แล้วโว้ยยย” คนยังไม่ได้ที่ฝึกงานเบ้ปาก “ขี้เกียจหาแล้ว”

“มาทำด้วยกันไหม”

“...หือ?”

“เดี๋ยวกูลองถามพี่เขาให้”

“เอาดิ” ธีร์ธวัชไม่ปฏิเสธโอกาสอันงดงาม เขาพยักหน้าอย่างแข็งขัน “บอกเขาว่ารับกูที แล้วสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี”

“เด็กดี?” ตรีภพเลิกคิ้ว ดูไม่ค่อยเข้าใจกับคำว่าเด็กดีที่อีกฝ่ายพูด แต่เมื่อได้มองเห็นความทะเล้นที่แฝงอยู่ในดวงตาสีนิลคู่นั้น ตรีภพก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา “พอเลยมึง”

“อะไร๊ พออะไรครับพี่ภพ”

“ไม่เล่น พรุ่งนี้คลาสเช้า”

“เล่นอะไร กูไม่ได้ชวนเล่น” ธีร์ธวัชทำหน้าตากะลิ้มกะเลี่ย “กูชวนมาทำกันจริงๆ ต่างหาก”

เพราะรู้ว่าคนพูดไม่ได้จริงจัง ตรีภพจึงผลักไหล่เพื่อนที่กระแซะเข้ามาจนชิดออก เขาลุกขึ้นคว้าผ้าขนหนูเดินดุ่มๆ เข้าห้องน้ำไปเพื่อตัดบทสนทนา แว่วเสียงหัวเราะร่าเริงตามหลังมาจนต้องเผลอดุออกไปอีกสักรอบ

“พอแล้วธีร์”

เพียงเท่านั้นอาการโวยวายของใครอีกคนก็หยุดลง...

 









หลังจากผ่านกลางภาคมาแล้ว การเรียนในช่วงครึ่งหลังดูจะทรหดมากขึ้น เนื่องจากมีทั้งโปรเจ็กย่อยที่ต้องส่งก่อนสอบไฟนอล และหลายๆ วิชาที่เนื้อหาเยอะจนต้องอัดอย่างหนัก และวันนี้ก็เป็นวันที่ธีร์ธวัชและผองเพื่อนจนจมปลักอยู่ในห้องเรียนตั้งแต่เก้าโมงเช้าจนถึงเที่ยงคืน

“มึงงงง กูไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงอ้อแอ้กับดวงตาปรือปรอยของรันพาให้คนมองอ่อนแรงตามไปด้วย ดิสที่นั่งอยู่ข้างๆ ตบบ่าเพื่อนเพื่อให้กำลังใจก่อนที่ตนจะซบหน้าลงไปกับโต๊ะ หลับน้ำลายยืดโดยไม่สนใจสิ่งที่อาจารย์กำลังจะสอน

ต่างจากตรีภพที่ยังคงนั่งหลังตรงแหน่วและตั้งใจฟังโดยไม่วอกแวก ธีร์ธวัชเหลือบมองเพื่อนตัวเองพลางแอบลอบชูนิ้วโป้งให้ในใจ สมองของเขาไม่รับรู้อะไรมาตั้งแต่บ่ายสองแล้ว และแม้ตอนพักเบรกจะออกไปหาขนมกับกาแฟยัดใส่ท้องจนจุก แต่มันก็ไม่ได้ช่วยถ่างตาให้ตื่นได้เลย

เที่ยงคืนแปดนาที...

“หาววว” ธีร์ธวัชไม่สามารถเก็บอาการไว้ได้อีก เขาอ้าปากหาววอด มองเพื่อนร่วมห้องที่บ้างก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น บ้างก็นอนหลับตายคาโต๊ะแลคเชอร์ไปเรียบร้อย น้อยคนนักที่จะยังคงสติเอาไว้ได้ แต่ถึงสภาพเด็กๆ จะย่ำแย่ยังไง อาจารย์ก็ยังคงอธิบายสูตรระโยงระยางบนสไลด์พาวเวอร์พอยท์นั้นต่อไปไม่ยอมหยุด

ชีวิตเด็กวิศวะมันก็เป็นแบบนี้...

กว่าคลาสเสริมนี้จะจบลง เวลาก็เคลื่อนไปถึงตีหนึ่งกว่าแล้ว นักศึกษาปีสามทยอยกันเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก โดยเฉพาะธีร์ธวัชและดิสที่ฟุบหลับและถูกปลุกขึ้นมาในระหว่างกำลังฝันหวาน พวกเขาราวกับถูกดูดวิญญาณออกไป และที่กำลังเดินอยู่นี้คือซากศพไร้ชีวิต

“ไอ้นาย ไปส่งกูที่หอที” ดิสเกาะไหล่เพื่อน เอนหน้าซบบ่าและปิดเปลือกตาลง ลำบากให้นายต้องลากสังขารร่อแร่ของเพื่อนกลับหอพักอย่างทุลักทุเล โชคดีที่รันซึ่งขับรถยนต์มาวันนี้ตามมาด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องโบกแท็กซี่กลับหอให้ลำบาก

“เจอกันวันจันทร์” คนที่มีสติมากที่สุดอย่างนายบอกลาภพและธีร์ที่ตามมาส่งถึงรถ อันที่จริงต้องเรียกว่าตรีภพลากร่างไร้วิญญาณของธีร์มาจะถูกเสียมากกว่า เพราะเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทนั้นเกาะบ่าคนตัวสูงกว่าหลับเป็นตายไปแล้ว

“ขับรถกลับดีๆ ถึงแล้วไลน์บอกด้วย” ตรีภพสั่งด้วยความเป็นห่วง พวกเขาร่ำลากันก่อนที่ร่างสูงจะเดินกลับไปที่รถยนต์ของตนเองบ้าง

ธีร์ธวัชถูกโยนเข้าไปนอนเอกเขนกที่เบาะหลัง คนง่วงที่ไม่ได้หลับจริงโวยวายเล็กน้อยเพราะเจ็บจากศีรษะที่กระแทกขอบประตู แต่เจ้าของรถหาได้ใส่ใจไม่ ตรีภพเดินอ้อมไปประจำที่นั่งคนขับแล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวออกจากที่จอดทันที

ภายในคณะวันนี้เงียบสนิทเพราะดึกมากแล้ว เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ พร้อมกับแอร์เย็นๆ ส่งผลให้เปลือกตาสีมุกปรือปิดลงมาอีก ธีร์ครางเสียงแผ่ว ชันเข่าตั้งเพื่อให้ศีรษะของตนพอกับความยาวของเบาะด้านหลัง จากนั้นก็จัดที่จัดทางสักหน่อยให้สบาย

“ไปนอนคอนโดมึงนะ” เสียงยานคางเอ่ยขึ้นมาอย่างมัดมืดชก แต่เจ้าของห้องก็เพียงตอบรับว่าอืมสั้นๆ

จากนั้นรถยนต์ซีดานสีน้ำเงินก็แล่นฝ่าความมืดไปอย่างเงียบๆ...

 





ถนนยามค่ำคืนโล่งมาก ดังนั้นไม่กี่นาทีตรีภพก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดใต้คอนโดของตนเองแล้ว เขาหันไปปลุกคนที่กรนเบาๆ อยู่เบาะหลัง สักพักทีเดียวกว่าธีร์ธวัชจะสลึมสลือตื่นขึ้นมา

“ถึงแล้วเหรอ” คนเมาขี้ตาลุกขึ้นนั่ง เดินลงรถด้วยท่าทีไร้สติ “ง่วงชิบหาย”

“เดินดีๆ”

“อุ้มดิ”

“คิดว่าอุ้มไหว” ตรีภพเลิกคิ้ว มองคนที่เกาะแกะแขนไม่ยอมเลิก ธีร์ธวัชที่ตาปิดก็ยังมีอารมณ์กวนประสาท เสียงหัวเราะแหบๆ ดังลั่นโถงหน้าลิฟต์จนคนตัวสูงกว่าต้องปลายตามองให้หยุด “ดึกแล้วธีร์”

“โทษทีๆ” คนหลุดโบกมือไปมา

คนทั้งคู่เข้าไปในลิฟต์เมื่อประตูเปิดออก ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงห้องที่ธีร์แวะเวียนมาค้างด้วยประจำจนแทบจะยึดเป็นห้องตัวเอง เขาทำท่าจะวิ่งโร่ไปนอนซุกตัวใต้ผ้าห่มแต่กลับถูกคว้าแขนเอาไว้ก่อน

“ไปอาบน้ำ”

“ง่วง อาบแล้วเดี๋ยวตาสว่าง”

“ธีร์”

“ดุเก่งจังวะวันนี้”

“มึงดื้อ” ตรีภพพรูลมหายใจ โยนผ้าขนหนูผืนประจำของอีกฝ่ายให้แล้วผลักแผ่นหลังเล็กกว่ากันนั้นให้เดินเข้าห้องน้ำไป

ร่างสูงอาศัยช่วงเวลาสันโดษนี้ไปกับการเฝ้ามองท้องฟ้าอยู่ที่นอกระเบียงห้อง บุหรี่กลิ่นโปรดโชยควันสีเทาเบลอบรรยากาศมืดมนให้ดูขมุกขมัวไม่ชัดเจน แสงดาวบนท้องฟ้าคืนนี้ไม่สว่างนัก ทว่าสีเหลืองกระจ่างของมันก็ยังสามารถมองเห็นได้อยู่ดี

สายลมยามค่ำหนาวเย็นกว่าที่คิด เสื้อยืดตัวบางไม่อาจปิดกลั้นไอเย็นที่กระทบผิวได้ แต่ตรีภพก็ไม่ได้เลือกที่จะลบหนีกลับเข้าไปด้านใน ชายหนุ่มชอบยามที่เขาได้ดื่มด่ำกับรสชาติขมเฝื่อนของสิ่งเสพติดภายในปาก กลิ่นบุหรี่กับควันนุ่มที่ฟุ้งเข้าเต็มปอด ความรู้สึกที่ขมุกขมัวมาทั้งวันก็ราวกับได้รับการปลอบประโลม

เหนื่อย...

เรียนหนัก งานหนัก และเรื่องบางเรื่อง...ก็หนักเหมือนกัน

ครืด...

“คิดอะไรอยู่วะ”

เป็นเสียงของประตูบานเลื่อนและใครบางคนที่เดินตัวหอมเข้ามาใกล้ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองธีร์ธวัชซึ่งมีท่าทีสดใสมากกว่าก่อนหน้านี้ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกมาเบาๆ

“หลายเรื่อง”

“หน้าเครียดเชียว” ธีร์ธวัชฉีกยิ้มแฉ่งส่งมาให้ เขาเท้าแขนลงกับขอบระเบียง คล้ายกับเป็นท่วงท่าประจำที่ตนมักทำยามยืนอยู่ข้างๆ ใครอีกคนในสถานที่นี้

กับควันบุหรี่จางๆ ที่ลอยคั่นกลางระหว่างเราสองคน...

“ธีร์”

“หือ?”

“มึงเหงาไหม”

“อ...อะไรนะ?” คนถูกถามเลิกคิ้ว แสดงท่าที่ไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย “ถามอะไรของมึงเนี่ย”

“เปล่า ก็แค่สงสัย” ภพสูดบุหรี่เข้าจดสุดลมหายใจเขาบี้มันไปกับที่เขี่ยก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคนข้างๆ “เผื่อกูไม่ว่างอยู่เป็นเพื่อน”

“โตเป็นควายแล้วป่ะ” ธีร์ยักไหล่ “กูไม่ได้ติดมึงเป็นลูกแหง่ขนาดนั้น”

“อืม”

“ทำไม กลัวกูเหงา?”

“เปล่า”

“ขี้โม้” คนขี้แกล้วจิ้มนิ้วชี้ลงบนแก้มตอบ “รักกูแล้วอ่ะดิ”

“...”

“เซ็กส์เฟรนด์เขาห้ามชอบกันนะครับคุณภพ” ธีร์ธวัชแค่พูดเล่น สีหน้าเขาก็แสดงออกว่ากำลังหยอกเย้า แต่คู่สนทนากลับไม่ได้หัวเราะร่วมด้วย ท่าทีจริงจังของภพทำให้คนถูกมองค่อยๆ หุบรอยยิ้มของตนกลับลงไป

...

..

.

“แล้วมึงคิดว่ายังไง”






______________________________

สวัสดีค่าา กลับมาแล้วค่า กรี๊ดดดดดด

เราหายไปนานม๊าก ตั้งแต่ตุลาเลยเนอะ ใช่ไหม

สามเดือนแหนะ!

ขอโทษด้วยนะคะ เรายุ่งมากๆ เลยเพราะเพิ่งเรียนจบ

ทั้งรับปริญญา ทั้งเริ่มได้รับผิดชอบงานในบริษัทเองบ้างแล้ว ทั้งการปรับตัว ทั้งการเข้าสังคมต่างๆ

แต่ในที่สุดเราก็กลับมาแล้วค่ะทุกคนนน แงง คิดถึงจังเลยค่ะ



ใครที่ยังรออยู่ ขอกอดแน่นๆ เลยนะคะ

รัก และจะไม่หายไปอีกแล้ว จูบ

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 572
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-0
กรี๊ดดดดด ตอนเห็นแจ้งเตือนเรื่องนี้ดีใจมากๆเลยค่ะ เวลคัมแบคนะคะ :m1:
ตอนนี้ตั้งใจอ่านแบบอ้อยอิ่งเลยค่ะไม่อยากให้จบตอนเลย แล้วคุณคนเขียนก็ตัดจบกันได้โหดร้ายมาก  :sad4:

ชอบตอนภพลูบหัวกับตอนธีร์ตะกุยหน้าอกจังเลยค่ะ มันแบบขนาดนี้แล้วก็เป็นแฟนกันสักทีเถ๊อะ  :m5:
ซึ่งภพก็ถามมาขนาดนี้ถ้านายธีร์ธวัชแกล้งเฉไฉเปลี่ยนเรื่องนะ โดนไม้เรียวแน่! :m16:

 :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-01-2020 13:27:42 โดย tasteurr »

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
เอาละสิ. ไม่ใช่แค่เซ๊กส์เฟรนด์ละมั้ง,,,

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ยังไงเนี่ยคู่นี้

ออฟไลน์ Losa789

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เงินเข้าไม่เคยขาด  slotxo

ออฟไลน์ Stiiiii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ภพจะไปไหนน คุยกันดีๆนะะ :กอด1:

ปล.คุณคนเขียนน่าจะเขียนปีพ.ศ.ผิดนะคะ จาก 62 เป็น 63

ออฟไลน์ chompoo1997

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
มีมาม่าแน่ๆเบยย ;_;

ออฟไลน์ marsmarseiei

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบความชัดเจนในความต้องการ อยากได้บอกอยากได้ไม่มีอ้อมค้อม5555555555 กลัวมาม่ามาก

ออฟไลน์ หะมายด์เอง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-1
 

 

 

บทที่ 6 [50%]

 

     “พูดอะไร” ธีร์ธวัชขมวดคิ้ว สบดวงตาสีเข้มที่มองจ้องมาด้วยความจริงจัง

     ควันบุหรี่ม้วนตัวลอยขึ้นเหนือศีรษะของเขา กลิ่นฝาดเฝื่อนสร้างรสชาติขมปร่าขึ้นที่โคนลิ้น ธีร์เลียริมฝีปากแห้งแตกของตนเองก่อนจะเบนใบหน้าหนีคู่สนทนาออกมาเพื่อสงบจิตใจ

     คำพูดชวนให้คิดมากสร้างบรรยากาศอึดอัดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

     ตรีภพพรูลมหายใจผ่านริมฝีปากออกมารุนแรงทีเดียว อกแกร่งกระเพื่อมตามจังหวะหายใจพร้อมทั้งร่างสูงใหญ่ที่เอนหลังพิงขอบระเบียง บุหรี่มวนใหม่ถูกส่งเข้าปากพร้อมควันไฟสีนวลที่จ่ออยู่ที่ปลายแท่ง

     ฟู่ว

     กระดาษพันรอบมวนนิโคตินถูกเผาไหม้จนขึ้นเป็นจุดสีส้ม ควันบุหรี่ลอยฟุ้งปิดบังใบหน้าอึมครึมของผู้สูบมัน

     ธีร์ธวัชเหลือบหางตามองชายผู้เป็นเพื่อนสนิทพลางเม้มปากแน่น

     “มึงหมายความว่ายังไงภพ”

     “รู้ๆ กันอยู่แล้ว”

     คนฟังเลิกคิ้ว ตัดสินใจแย่งมวนนิโคตินในปากของอีกคนมาสูบบ้าง

     “แค่ก” จังหวะที่ลมหายใจรับเอาสิ่งแปลกปลอมเข้าไป ธีร์ธวัชก็สำลักหน้าดำหน้าแดง ทั้งลำคอก็แสบไปจนถึงทรวงอก ดวงตาของเขาแดงก่ำ ทั้งยังมีน้ำตาหยดใสเอ่อคลอขึ้นมาเต็มหน่วย “แค่กๆ แสบ”

     “พอ” ตรีภพดึงบุหรี่ที่เป็นของตนคืนมา เขาบี้มันลงบนที่เขี่ยแล้วตัดสินใจไม่หยิบมวนใหม่ขึ้นมาสูบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองคนที่ยังสำลักหน้าดำหน้าแดงด้วยความเป็นห่วง “จะสูบทำไม”

     “เผื่อจะได้เข้าใจมึง”

     ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นแทนคำถาม

     “อยากรู้ว่าอารมณ์ไหนถึงมาพูดเรื่องนี้”

     เรื่องที่แสนเปราะบางในความสัมพันธ์อันโลดโพนของคนทั้งคู่

     ไม่ต้องถามว่าตัวของธีร์นั้นตกใจกับบทสนทนาที่สามารถสั่นคลอนความเป็นเพื่อนของพวกเขาไหม มันไม่มีความตกใจตั้งแต่ทุกอย่างค่อยๆ ชัดเจนจากการกระทำของอีกฝ่ายแล้ว

     ตรีภพมีความรู้สึกดีๆ ให้ และธีร์ธวัชเองก็มอบมันคืนกลับไปไม่ต่างกัน

     แต่นั่นก็เป็นแค่เรื่องของความรู้สึกดีๆ เท่านั้น

     “เราตกลงกันว่าจะไม่เลื่อนขั้น” ธีร์ย้ำถึงข้อตกลงระหว่างกัน พวกเขาสบตากันในจังหวะที่คนพูดคลี่ยิ้มบางส่งไปให้ “มึงเป็นคนพูดเอง”

     “หึ รู้แล้ว”

     บทสนทนาระหว่างพวกเขาจบลงแค่นั้น พร้อมกับจูบร้อนๆ ที่กดประทับลงมาบนริมฝีปากนิ่ม

     ตรีภพโถมร่างเข้าหาพลางสอดมือรั้งใบหน้าอีกฝ่ายกดเข้ามาแนบชิด เรียวลิ้นชื้นตวัดเกี่ยวปลายลิ้นนิ่มหยุ่นด้านในโพลงปากของคนที่ยกแขนสองข้างขึ้นคล้องคอกัน ความร้อนปะทุขึ้นที่ใจกลางอกและตัวตนด้านล่าง อ้อมกอดแข็งแรงรั้งเอาร่างที่ขนาดตัวไม่ต่างกันนักเข้ามาใกล้ ลากปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมที่ผิวแก้ม สันกราม และซอกคอขาวซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของสบู่แบรนด์โปรด

     จูบหวานล้ำถูกป้อนใส่ปากธีร์ธวัชซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเขาถูกบีบจนขึ้นเป็นรอยปื้นแดงก่ำ ลมหายใจหอบหนักขณะตอบรับสัมผัสเร่าร้อนที่กระตุ้นเร้าอารมณ์กันอย่างไม่ยินยอม

     “อืม...มม”

     ธีร์สอดนิ้วเข้าใต้เรือนผมสีดำสนิท ขยุ้นมันเบาๆ พลางส่งเสียงคราวหวิว ที่สวมถูกถอดออกและโยนลงพื้นทิ้งไป ยอดอกชูชันโดนครอบทับด้วยไอร้อนจากริมฝีปากที่ขบกัดและบดขยี้อย่างหนัก ธีร์ธวัชปล่อยให้อีกฝ่ายนัวเนียร่างกายท่อนบนของตนอย่างยินดี และตัวเขาเองก็ไม่ยอมเสียเปรียบฝ่ายเดียว ฝ่ามือทั้งสองข้างลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่า ปลดเอาเสื้อผ้าและกระดุมกางเกงออกจนหมด ผิวเนียนละเอียดถูกละเลงสัมผัสเสียทุกส่วน โดยเฉพาะลอนกล้ามหน้าท้องที่ขึ้นเป็นร่องชัดยามอีกฝ่ายเกร็งร่างจากความกระสัน

     “อา... น้องน้ำก็สู้กูไม่ได้หรอกนะภพ” เสียงกระเซ่ากระซิบคำยั่วเย้าที่ข้างใบหู ท่อนขายาวอ้าออกกว้างยามถูกอุ้มกระเตงเข้ามาภายในห้องนอน ร่างโปร่งถูกโยนลงบนเตียงพร้อมตรีภพที่คร่อมทับลงมา

     “เหรอ”

     “เหรออะไร”

     “ทำให้ดูสิ”

     “...?”

     “ที่ว่ามึงแน่กว่าคนอื่นเข้าน่ะ ทำให้กูดูสิ”

     สิ้นคำพูดนั้น ดวงตาของธีร์ธวัชก็วาวโรจน์...

     ...

     ..

     .

     สะโพกสอบลอยเด่นอยู่เหนือความแข็งขืนที่สั่นกระตุกจากความต้อนการ ธีร์ธวัชเล้าโลมมันด้วยริมฝีปากและเรียวลิ้นจนแทบทั้งแท่งร้อนนั้นเต็มไปด้วยน้ำลายสีใส และอีกไม่นานมันก็จะได้แทรกเข้าไปทำความรู้จักผนังนิ่มภายในร่างของคนที่บิดสะโพกยั่วยวนอยู่ตรงหน้า

     ธีร์ธวัชคว้าจับสิ่งใหญ่โตนั้นไว้เต็มทั้งฝ่ามือ เขาใช้มันจะวางตำแหน่งก่อนจะค่อยๆ กดเอวของตนลงมา

     “อ๊า...”

     สิ่งนั้นค่อยๆ แทรกผ่านรอยจีบพับเข้าไปภายใน แรงกระตุกและความบีบรัดกระตุ้นให้ใบหน้าของตรีภพบิดเบี้ยว เขาจับบั้นเอวของคนตรงหน้าไว้แน่น นึกอยากสวนสะโพกพาตัวเองเข้าไปจนสุด ทว่าธีร์ธวัชกลับชักสีหน้าและสั่งว่าให้อยู่เฉยๆ

     “อึก... ดีชะมัด”

     เสียงหวานที่เอาแต่ร้องครางอย่างไม่นึกอาย สีหน้าบิดเบี้ยวและริมฝีปากที่ถูกขบจนแดงก่ำ ธีร์ธวัชน่ามองยิ่งขึ้นไปอีกยามร่างกายขยับโยกไปมาบนตัวเขา ตัวตนที่ตีหน้าท้องดังพั่บๆ น่ากลัวว่าจะเจ็บ มือหนาจึงยื่นเข้าไปจับมันเอาไว้ บีบเบาๆ และค่อยๆ รูดรั้งขึ้นลงช้าๆ

     “อ๊า ภพ...อ๊ะ ภพ ภพ...” ธีร์พูดไม่เป็นภาษาทันทีที่ถูกรุกราน ร่างกายของเขาขยับร่อนไปเองตามธรรมชาติ แท่งร้อนที่ครูดผนังภายในสร้างความซ่านเสียวให้แก่คนที่โยกเอวอยู่ด้านบนไม่น้อยเลย

     ธีร์ธวัชจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างที่โอ้อวดไว้ เขาไม่ยอมลงมาจากตักของอีกฝ่าย ทั้งยังทำทุกอย่างที่ใจต้องการ

     สะโพกสอบร่อนไปมาราวกับควบม้าวิ่ง เสียงเสียดสีของเนื้อผ้าและลมหายใจกระเซ่าหวาน ร่างกายของคนที่คู่กอดรัดกันแนบแน่นเมื่อฝั่งฝันอยู่แค่ตรงหน้า คลื่นอารมณ์โถมซัดเตรียมเข้าริมฝั่ง ผนังภายในช่องทางร้อนตอดรัดและบีบสิ่งแปลกปลอมที่เสือกไสเข้ามาอย่างรุนแรง และเมื่อของเหลวอุ่นร้อนถูกปลดปล่อยเข้าใส่ภายใน ร่างของธีร์ธวัชก็กระตุกเกร็วเพราะสวรรค์ที่พยายามไขว่หาได้มาถึงแล้วเช่นกัน

     “อ๊าส์”

     ร่างโปร่งทิ้งตัวลงทับคนด้านล่างพลางหอบหายใจหนักๆ แขนแกร่งโอบกอดเอาเปื้อนเหงื่อของเขาพลางตลบผ้าห่มมาคลุมให้

     ดวงตาสองคู่มองสบกันอยู่เนิ่นนานท่ามกลางกลิ่นคาวของกิจกรรมบางอย่างที่ยังอบอวลอยู่ทั่วทั้งห้อง

     “กูก็ยังชอบแค่บุหรี่ที่มาจากปากมึงอยู่ดี” ธีร์ธวัชขโมยจูบจากอีกฝ่ายอีกสองสามครั้งก่อนจะผละออกมายิ้มเผล่ “ห้ามพูดเรื่องเมื่อกี้อีกแล้วนะ เข้าใจไหม”

     “อืม”

     “ดี กูจะได้ไม่ต้องเครียด”

     “ขอถามอีกอย่างเดียว”

     “อะไร”

     “เหมือนกันไหม”

     “หือ?” คนถูกถามเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นร่องรอยบางอย่างที่แล่นพล่านอยู่ภายในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของตรีภพ ปรีชาสกุล เขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนตอบออกไปว่า

     “ก็เหมือนมึงนั่นแหละ”

     รู้สึกเหมือนกัน แต่ไม่มีใครอยากจะก้าวผ่านเส้นแบ่งนั้นไปสักคนเดียว...





Talk:

มาแล้วค่าาา แวะมาแค่ 50% เพราะหนูเขียนไม่ทัน ฮือออ

ช่วง NC พรุ่งนี้สักหกโมงเย็นจะมาลบออกน้าาาา จะได้ไม่ต้องสลับแอพกันค่ะ



เราต้องขอเตือนทุกคนว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่ฟีลกู๊ดมากนักนะคะ

แซ่บๆ นัวๆ แต่ก็มีดราม่าเนอะ ยังไงก็เป็นคสพ.ของเพื่อนกัน มันก็ต้องมีบ้าง

แต่ยังไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอกค่าาา นิสัยตาธีร์ มันก็เป็นอย่างงี้แหละ



ทั้งสองคนน่ะ รู้ความรู้สึกกัน แถมยังรู้สึกเหมือนกันอีก แต่สุดท้ายทั้งภพทั้งธีร์เองก็ไม่อยากจะข้ามขั้น

เพราะฉะนั้น.... เจอกันครั้งต่อไปค่าาาาา จะรีบปั่นมาให้ทุกคนเลย จุ้บ



คอมเมนต์หน่อยน้า เหงามากเลย ฮือออ

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
มาแล้วววว,,,

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
เป็นความสัมพันธ์ที่เปราะบางยิ่งกว่าอะไรอีกค่ะ แง ความเกินเพื่อนไปมากแล้วแต่ไม่มีใครกล้าก้าวผ่านคำว่าเพื่อน เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ เชื่อว่าตอนฝึกงานต้องมีอะไรมาทดสอบแน่ๆ เป็นกำลังใจให้คุณคนเขียนสำหรับการทำงานด้วยนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ Stiiiii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
เพื่อนก็เพื่อนดิ :jul1: :jul1:

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
โห ทั้งที่เหมือนกันแต่ไม่อยากข้าม
ทีนี้จะหึงจะหวงกันก็ทำไม่ได้เด้อ อยากให้ลองคิดดูอีกที  :hao3: :hao3:
เพราะจริงๆ ที่เป็นอยู่เหมือนคบกันอยู่แล้ว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ mkianit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-3
สนุกมาก พึ่งมาค้นพบบบ รอนะคะ

ออฟไลน์ Marine.blackqueen

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
รอนะคะ เป็นกำลังใจให้น้า  :katai2-1:

ออฟไลน์ marsmarseiei

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แวะมาให้กำลังใจไรท์ บอกอ้อมๆว่ารออยู่น้าาาา

ออฟไลน์ unluckyman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ unluckyman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
I like the valuable information you provide in your articles. ทดลองเล่นสล็อตโรม่าฟรี                     

ออฟไลน์ unluckyman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Great blog content.สล็อตทดลองเล่นทุกค่าย                                                     

ออฟไลน์ unluckyman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Is a very good post. mahjong ways 2                                        

ออฟไลน์ unluckyman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
This article is very good. 100รับ100                          

ออฟไลน์ unluckyman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
I like the valuable information you provide in your articles. pg สล็อต                                      

ออฟไลน์ unluckyman

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Great blog content. pgสล็อต                

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด