{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (แจ้งข่าวตีพิมพ์นิยายหน้า3)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: { yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (แจ้งข่าวตีพิมพ์นิยายหน้า3)  (อ่าน 32914 ครั้ง)

ออฟไลน์ Swanlee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-0
{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก - 19.2 - up6.7.62
«ตอบ #60 เมื่อ06-07-2019 09:25:31 »

ตาคมๆ ของคุณชายทรงเพลิงมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินนำหน้าตั้งแต่ออกจากร้านอาหาร ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าวันศุกร์คงจะนอยด์เรื่องไร้สาระที่ไอ้ริวกุขึ้นมา สมัยเรียนเขาไม่มีหรอกแฟนที่คบกันมาตั้งหลายปีหรือเป็นสาวเซ็กซี่อย่างที่ได้ยิน ไม่มีหรอกที่เคยคบใครนานๆ มีแต่คบสี่ห้าวันแล้วก็เลิก วันไนต์สแตนด์เสร็จก็แยกทาง



ร่างสูงเดินตามคนตัวเล็กเข้ามาในห้องโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรสักอย่าง เดินตามน้องที่ไปหยุดอยู่ตรงมุมที่มองเห็นวิวสวยๆ แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว มีแค่แสงไฟจากอาคารและไฟตกแต่งตามท้องถนนที่บ่งบอกถึงความคึกคักของเทศกาลช่วงสิ้นปีเท่านั้น



“นี่! คุณชาย”



แล้วคนที่ยืนกอดอกหันหลังให้คุณชายก็ร้องเสียงหลงเมื่อถูกกอดจากด้านหลังแถมแก้มกลมๆ ยังโดนหอมทั้งซ้ายทั้งขวาอีกต่างหาก คอขาวๆ ที่อยู่ภายใต้เนื้อผ้าเขาก็ไม่เว้นที่จะกดจมูกสูดดมความหอม ทรงเพลิงรัดร่างเล็กด้วยแขนให้แนบชิดกับอกกว้าง แนบปากบนขมับ ขบเม้มใบหูของคนที่กำลังทำหน้างอ



“งอนเหรอ”



“งะ...งอนอะไรครับ!”



เอาเข้าจริงเขาก็ชอบเห็นใบหน้างอแงของวันศุกร์ อยากแกล้งบ้างอะไรบ้างแต่ก็กลัวว่ามันจะเตลิดไปไกล ทั้งรู้สึกสงสารทั้งอยากจับฟัดให้จมเตียง เวลางอนทีไรแก้มขาวๆ ก็พองขึ้นมาทันที หางตาตกทำหน้าหงอยแบบนั้น พอเห็นก็ไม่อยากแกล้งแล้ว



“ริวคงเห็นเราน่ารักเลยอยากแกล้ง ไอ้นั่นมันโรคจิต อย่าไปฟังที่มันพูด”



“คุณชายกำลังจะบอกว่าพี่ริวโกหกงั้นสินะครับ”



“ไหนบอกว่าไม่งอน ทำไมถึงทำเสียงแข็งใส่พี่”



คนถูกจับได้สะดุ้งเบาๆ เมื่อแก้มขาวถูกจูบไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ วิวที่กระจกบานใหญ่ตรงหน้าไม่ใช่จุดโฟกัสของเราสองคนเพราะวันศุกร์เอี้ยวหน้ามามองเขา เช่นเดียวกับทรงเพลิงที่มองใบหน้าด้านข้างของอีกคน



“ไม่ได้งอนสักหน่อย”



“ปากก็ไม่ได้แข็ง...”



“คุณชาย!”



ถูกมองตาขวางพร้อมกับฝ่ามือนุ่มๆ ที่ตีลงบนท่อนแขนแกร่ง คุณชายทรงเพลิงหัวเราะให้กับอาการร้อนตัวที่ไม่แนบเนียน วันศุกร์ที่เก็บอาการเก่งต้องมาแพ้ให้กับเรื่องของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง



“มันแกล้งเรา อย่าไปใส่ใจ พี่ไม่เคยมีแฟนที่คบกันนานเป็นปี มากสุดแค่อาทิตย์เดียว”



“บอกทำไมล่ะครับ”



“บอกให้หายงอนไง”



“คุณชายเชื่อได้แค่ไหน”



“พี่เคยโกหกเราสักเรื่องมั้ย”



วันศุกร์ส่ายหน้า ยอมรับกันตามจริงเลยว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่เคยโกหกวันศุกร์เลยสักครั้ง เขามีความจริงใจมอบให้ ซื่อตรง และให้เกียรติคนที่รักเสมอ



เขารู้ว่าวันศุกร์รู้อยู่แก่ใจ



“ผมไม่ได้งอนหรอก แต่ก็ขอบคุณนะครับที่บอก”



คนตัวเล็กยิ้มบางๆ ให้เขาก่อนที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มจะจูบลงบนหน้าผากของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไปหนึ่งครั้งแล้วก็อมยิ้มทำลอยหน้าลอยตาแกล้งมองวิวตรงหน้า



รู้แค่นี้ก็ชื่นใจแล้ว วันศุกร์รำคาญตัวเองจะตายที่มีอาการหึงหวงคุณชายในตอนที่ยังไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ



แล้วภาพตรงหน้าก็สวยงามมากๆ ในตอนที่วันศุกร์ถูกโอบกอดเอาไว้ เพราะเพิ่งเคยมาญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในเวลานี้วันศุกร์เลยไม่อยากจะละสายตาเมื่อดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นไปบนท้องฟ้า มันกระจายตัวสวยตรงหน้าเขาพอดี แต่ในขณะที่กำลังยิ้มกว้างกับภาพตรงหน้าเสื้อโค้ทสีครีมบนตัวที่ใส่กันความหนาวก็ถูกดึงออกจากไหล่ ความเย็นวาบสัมผัสผ่านเนื้อผ้าไหมพรมเพียงครู่เดียวก็กลับมาอบอุ่นเหมือนเดิมอีกครั้งตอนที่ถูกกระชับกอดเอาไว้



วันศุกร์เหลือบตามองท่อนแขนแกร่งเปลือยๆ ตรงหน้าท้องของตัวเอง พอเห็นผิวขาวๆ ของคุณชายเขาก็ต้องรีบหันกลับไปมองทันที แล้วก็พบว่าทรงเพลิงเองก็ไม่ได้สวมโค้ทแล้วเช่นกัน เหลือแต่เสื้อยืดสีดำที่ไม่เหมาะกับอากาศในตอนนี้สักเท่าไหร่



“เพลิง” เสียงหวานเรียกชื่อคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง



หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงส่งยิ้มตอบรับ กระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิมเพราะสัมผัสได้ถึงความเย็นจากฝ่ามือนุ่มที่วางบนหลังมือหนาของเขา ถึงน้องจะหนาวแต่ก็ไม่ยอมหยิบโค้ทที่เขวี้ยงไปแล้วมาสวมให้เหมือนเดิม ทรงเพลิงคิดว่าแค่กอดของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้อีกคนหายหนาวได้แล้ว



หรือถ้ายังไม่หายหนาว...ก็มีวิธีอื่นเหมือนกัน



“ตอนที่เราเลิกกันเพลิงได้คุยกับใครมั้ย”



“ไม่ครับ”



วันศุกร์อมยิ้ม



“ไม่ได้ยุ่งไม่ได้คุยกับใคร พี่รอให้วันศุกร์กลับมา”



แล้วก็ยิ้มกว้างกับความจริงที่รับรู้ได้จากน้ำเสียงแสนมั่นคงของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง อย่างที่บอกว่าคุณชายไม่เคยโกหกวันศุกร์เลยสักครั้ง คำเหล่านั้นที่ออกจากปากเลยกลายเป็นความประทับใจของวันศุกร์ เพราะในช่วงเวลาหลายปีที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมันคงสามารถเปลี่ยนความรู้สึกในใจของใครได้หลายคน



มันเป็นธรรมชาติ กฎเกณฑ์ในความจริงที่ว่าถ้าเลิกกันไปแล้วฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็คงมีรักใหม่ วันศุกร์คิดเอาไว้เสมอว่าคนที่มีพร้อมทุกอย่างในชีวิตอย่างคุณชายทรงเพลิงคงมีใครสักคนมาแทนที่ตัวเองในตอนนั้น แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด...เขาดูคุณชายผิดไปจริงๆ



วันศุกร์หมุนตัวหันมาหาหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงทั้งๆ ที่ยังอยู่ในอ้อมกอด วางมือขาวลงบนไหล่กว้าง รอยยิ้มสวยๆ ที่มองกี่ครั้งก็ไม่เบื่อตราตรึงอยู่ในสายตาของทรงเพลิง...



แววตาหวานซึ้ง จมูกโด่งสวยธรรมชาติ ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูคือความงดงามที่ทรงเพลิงไม่สามารถละสายตาได้



“อื้อ ผมกลับมาแล้วนะ”



คนตัวสูงหลุบตามองริมฝีปากบางที่ขยับเปล่งเสียงบอกเขาเบาๆ ก่อนจะช้อนตามองใบหน้าที่ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นต์ ลมหายใจอุ่นๆ ประสานกันในตอนที่มือหนาลูบกรอบหน้าเนียนสวยอย่างเบามือ ปลายนิ้วโป้งคลึงเป็นวงกลมที่แก้มขาว ยกยิ้มให้กับคนที่ค่อยๆ เม้มปาก ยิ้มให้กับมือเล็กๆ บนไหล่ที่กำลังสั่น



“ปะ...ไปอาบน้ำก่อนนะครับ”



“เดี๋ยวค่อยอาบทีเดียว”



ทั้งที่กำลังจะดันไหล่ออกแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาทันทีเมื่อริมฝีปากถูกครอบครองจากคนตัวสูง วันศุกร์ถูกดันให้ถอยจนแผ่นหลังติดแนบกับกระจกบานใหญ่ ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกจากปากเพราะคำเหล่านั้นถูกส่งผ่านจูบนุ่มๆ ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นจูบดิบๆ เร่าร้อน เรียวลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้ามาชิมรสวานิลลาหวานๆ ดูดกลืนจนสมองของคนตัวเล็กแทบเบลอในคราเดียว

วันศุกร์โอบรอบคอทรงเพลิงที่ครางอย่างพึงพอใจในตอนที่มือหนาสอดเข้ามาใต้เสื้อไหมพรมสีครีม ปลายนิ้วเย็นไล้บนหน้าท้อง และเอวบางก็ถูกมือหนาบีบคลึงอย่างมันเขี้ยว ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ทรงเพลิงกลับทำให้วันศุกร์สะท้านจนตัวสั่นแทบไปไม่เป็นเมื่อปลายนิ้วเลื่อนขึ้นมาเขี่ยตรงยอดอก

นับถือในความช่ำชองที่แม้ว่ามือจะอยู่บริเวณอกแต่ริมฝีปากก็ยังถูกโลมเลียไม่เว้นระยะห่าง ลิ้นสีชมพูของวันศุกร์ถูกเกี่ยวกระหวัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทรงเพลิงดูดกลืนทุกลมหายใจ ทุกหยาดของความหวาน ลอบเลียริมฝีปากชุ่มฉ่ำราวกับคนอดอยาก

“อือ”

เสียงหวานหลุดครางออกมาในตอนที่ชายเสื้อถูกเลิกขึ้น วันศุกร์ขนลุกไปทั้งตัวในตอนที่ผิวกายเนียนขาวสัมผัสกับความหนาวเย็นของอากาศ ตาหวานๆ ปรือมองเสื้อไหมพรมที่ถูกดึงออกจากร่าง วันศุกร์มีเวลากอบโกยอากาศเข้าปอดไม่กี่วินาทีริมฝีปากก็ถูกครอบครองอีกครั้ง สัมผัสที่แผ่นหลังทำให้เรียวขาสั่นระริก ยิ่งเมื่อต้นแขนแกร่งแทรกเข้ามาที่หว่างขา วันศุกร์ก็เกร็งแข็งไปทั้งตัว

เซ็กส์ที่เกิดขึ้นด้วยกันตั้งหลายครั้งไม่ได้ทำให้วันศุกร์ชินกับมันสักที เขายังเขินอายจนแก้มแดงปลั่งในตอนที่ถูกโลมเลียด้วยสายตาหื่นๆ จากทรงเพลิง และเพราะแก้มแดงๆ นั่นแหละที่กระตุ้นให้คนตัวโตเคลื่อนหน้าลงต่ำ จมูกคมสูดกลิ่นหอมจากซอกคอขาว ลิ้มรสด้วยปลายลิ้นอย่างกับไม่เคยชิมมาก่อน ในหัวของวันศุกร์ขาวโพลนเพราะแรงดูดเม้มบนผิว

คุณชายไม่เคยทำแบบนี้ ไม่เคยสร้างรอยที่คอ ถึงจะมีเผลอบ้างแต่ทุกครั้งวันศุกร์ก็ผลักไหล่กว้างออกทันเสมอ แต่ในคราวนี้ที่คอเปียกชุ่มและสมองของวันศุกร์กำลังสับสน ทำให้คุณชายได้ใจทิ้งน้ำหนักบนริมฝีปากกดย้ำหนักๆ จนเกิดรอยสีแดง

สุดท้ายวันศุกร์ก็กลายเป็นคนที่พ่ายแพ้ให้กับทุกสิ่งในตอนนี้ ทันทีที่ดวงตาจดจ้องกันมันเหมือนกับมีกระแสไฟอะไรบางอย่างเกิดขึ้น วันศุกร์เขินจนใจเต้นรัวก่อนจะหลับตาลงเมื่อปลายจมูกรั้นถูกจูบหวานๆ

มือเล็กละออกจากลำคอแกร่งเลื่อนมาจับชายเสื้อของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง วันศุกร์ช้อนตาขออนุญาตอีกฝ่าย ไม่มีคำพูดใดๆ ก็เข้าใจกันด้วยภาษากายสื่อสารกันได้ดีจนเสื้อยืดตัวนั้นหลุดออกจากตัวของทรงเพลิง หล่นแหม่ะลงพื้น เหลือแต่ความเปลือยเปล่าของร่างกำยำสวยงามสะอาดสะอ้านของคุณชาย

“อะ…อยากมีซิกซ์แพ็กส์เหมือนเพลิงบ้าง”

กระซิบผะแผ่วแล้วเงยหน้าจูบริมฝีปากของคุณชายเบาๆ อ่อนนุ่มทุกสัมผัสจนคุณชายไม่อยากใจเย็นแล้ว เขาจับมือเล็กมาแตะบนกล้ามท้องที่มีลอนเป็นคลื่นจางๆ ให้มือสั่นๆ ของวันศุกร์เพลินกับร่างกายของเขา ในขณะที่มือของทรงเพลิงก็ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง หน้าท้อง และเลื่อนลงไปที่ต้นขา

วันศุกร์หยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อต้นขาแกร่งบดเบียดกับหว่างขาของตัวเอง มันสัมผัสกับจุดอ่อนไหวที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กางเกง คนตัวเล็กเม้มปากแน่นตอนที่มือหนาเลื่อนมาปลดกระดุมกางเกงออก

“พะ…เพลิง”

“ครับ”

ทรงเพลิงตอบรับแล้วผละมือออก เคลื่อนใบหน้าลงต่ำเล่นกับยอดอกสีชมพูอ่อนด้วยลิ้นอุ่นที่เปียกชุ่มจนคนตัวเล็กบิดเร่า มือหนาเอื้อมไปบีบคลึงสะโพกกลมกลึงเบาๆ แล้วปลดซิปกางเกงออก วันศุกร์เงยหน้าด้วยความอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งฟันซี่คมขูดกับยอดอกเบาๆ ไหนจะมือหนาที่ดึงกางเกงออกจากสะโพกไปแล้วยิ่งทำให้คนตัวขาวอยากจะล้มลงไปกองบนพื้น

“ฮือ อ้ะ”

ก้อนเนื้อในกางเกงชั้นในสัมผัสกับต้นขาแกร่งอย่างจัง วันศุกร์ซุกหน้าลงบนไหล่กว้างเมื่อรู้ว่าที่ส่วนปลายของตัวเองมันเหนียวเหนอะ แต่ทรงเพลิงกลับดึงไหล่เขาออกแล้วจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก ก่อนจะทำให้วันศุกร์กระตุกสั่นไปทั้งตัวเมื่อมือหนาบีบคลึงก้อนนุ่มตรงนั้น นิ้วเรียวเกี่ยวกางเกงชั้นในที่แนบเนื้อออกจากสะโพกกลมทันที

ใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหน้า หูก็เช่นกัน วันศุกร์เลือดสูบฉีดเพราะสายตาและการกระทำของคุณชาย

รอยยิ้มร้ายที่มุมปากทำให้วันศุกร์ไม่อยากจะช้อนตามองสักนิด มันทั้งร้ายกาจและเจ้าชู้ ซึ่งนั่นก็เป็นการปลุกอารมณ์ของวันศุกร์ไปด้วย

ทั้งร่างกายและสายตาของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมีผลกับความรู้สึกของวันศุกร์มากมายเหลือเกิน

หลังบางเปลือยเปล่าแนบไปกับกระจกบานใหญ่ วันศุกร์หนีไปไหนไม่ได้เพราะถูกกักไว้ให้อยู่ในอ้อมกอดของคุณชาย มือหนาข้างหนึ่งทาบลงบนกระจกแล้วค่อยๆ ขยับลงมาใกล้ คลอเคลียกับแก้มขาว กระซิบถามคนที่ตัวสั่น

“อยากหรือยัง” มันเป็นคำถามที่ทำให้วันศุกร์กระอักกระอ่วน “ให้พี่ช่วยมั้ย”

“…ถามมาได้”

“ยอกย้อนกับพี่เหรอ”

“ปะ…ปกติทำยังไง ก็ทำอย่างนั้นสิครับ”

“แล้วปกติพี่ทำยังไง บอกหน่อย”

“คนใจร้าย…”

เขายอมใจร้ายถ้าได้กลืนกินวันศุกร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมันก็เป็นอย่างที่ทรงเพลิงปรารถนาไว้จริงๆ เมื่อทั่วทั้งตัวของวันศุกร์ถูกตอดจนเป็นรอยแดง คุณชายย่อตัวลงใช้ริมฝีปากสัมผัสทุกส่วนของน้อง ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนที่ครางกระซิก

ทรงเพลิงคุกเข่าลงตรงหน้า จับเรียวขาข้างหนึ่งพาดบนไหล่กว้างแล้วโฉบใบหน้าเข้าไปจูบที่โคนขาด้านใน สะโพกกลมกลึงถูกบีบคลึงจนวันศุกร์ไม่รู้ว่าควรจะหลบหลีกได้ยังไง ถ้าแอ่นไปข้างหน้าก็เจอกับริมฝีปาก ถ้างอตัวไปด้านหลังก็เจอกับมือหนา

“เพลิง…อ๊ะ อ๊า”

ส่วนปลายที่ปริ่มน้ำเหนียวๆ ถูกริมฝีปากอุ่นจูบเบาๆ วันศุกร์ไม่มีแรงยืนจนต้องพยุงตัวเองไว้กับกรอบกระจก นิ้วเรียวสอดเข้าไปในเส้นผมสีดำของคุณชายทรงเพลิง ขยุ้มเบาๆ เมื่อส่วนกลางลำตัวถูกพรมจูบและครอบครองด้วยริมฝีปากนั้นในที่สุด

เรียวขาขาวถูกแยกออกกันจนวันศุกร์แทบล้มเพราะหนีบขาเข้าหากันไม่ได้ มันติดไหล่กว้างที่โค้งลงเล็กน้อยของคุณชาย วันศุกร์จิกเท้าเกร็งเมื่อปลายลิ้นอุ่นกระหวัดชิมน้ำที่ตรงนั้น สะโพกกลมทั้งถูกขยำและถูกแยกออก นิ้วเย็นๆ วนเวียนอยู่ตรงช่องทางสีหวาน ริมฝีปากสั่น กายสั่น ร้องเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความทรมานปนสุขที่บรรยายออกมาไม่ได้

คนตัวโตผละริมฝีปากออกจากส่วนกลางลำตัว สอดก้านนิ้วยาวเข้าไปช้าๆ วันศุกร์กระตุกตัวสั่น หอบหายใจระริก ไร้แรงยืนจนค่อยๆ ทรุดลงบนพื้นทั้งที่ขาข้างหนึ่งยังพาดอยู่บนไหล่ ทันทีที่นิ้วเรียวในช่องคับแคบขยับเข้าออก ทรงเพลิงก็หาจังหวะงอนิ้วแล้วกระทุ้งเข้าไปใหม่

“เพลิง อึก อื้อ”

นิ้วของทรงเพลิงสัมผัสเข้าจุดกระสันของวันศุกร์อย่างจังจนมือน้อยๆ ต้องเอื้อมมาแตะหลังมือหนาให้หยุดก่อน แทบบ้าในตอนที่ช่องทางอุ่นตอดรัดนิ้วแน่นกว่าเก่า เขาไม่อยากจะคิดว่าหากสอดใส่ความใหญ่แข็งขึงเข้าไปแทนนิ้วมันจะรัดแน่นจนขาดใจตายหรือเปล่า

“เบานะเพลิง…พะ เพลิง ขอร้อง”

วันศุกร์งอตัวสั่นอย่างน่าสงสาร คิ้วสวยขมวดยุ่ง น้ำตาปริมที่หางตา มือเล็กที่แตะหลังมือหนาไม่มีความหมายเมื่อก้านนิ้วนั้นขยับเข้าออกเร็วขึ้นกว่ากว่าเดิม ยิ่งเร็วเท่าไหร่ร่างกายของวันศุกร์ก็ตอบสนองเขาดียิ่งขึ้น

หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงสอดนิ้วที่สองเข้าไปในตอนที่ขยับนิ้วออกเกือบสุด กระแทกเข้าไปใหม่แล้วค้างอยู่นิ่ง งอนิ้วทั้งสองสะกิดกับก้อนเล็กๆ ที่ทำให้วันศุกร์ร้องเสียงหลง ขนกายลุกซู่ ใบหน้าสะบัดจนเส้นผมกระจายคลอเคลียกรอบหน้าสวย

“อย่าทำแบบนั้นได้มั้ยครับ”

“แบบไหน”

“เพลิง…งอนิ้ว”

“เรารู้สึกดีไม่ใช่เหรอ”

“ผม…เหมือนจะ อ๊ะ เพลิง!”

นิ้วที่สามสอดเข้ามาติดๆ และค้างไว้ คราวนี้คุณชายไม่แกล้งวันศุกร์แล้ว เขาหันไปจูบต้นขาขาวที่พาดอยู่บนบ่าก่อนจะค่อยๆ จับขาของน้องวางลงบนพื้นอย่างเขามือ และแยกเรียวขาออกกว้างพลางก้มหน้าลงไปดูดคลึงเรียวขาด้านในทั้งสองข้าง พลางขยับนิ้วทั้งสามในกายของคนตัวเล็ก

หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเงยหน้ามองเรือนร่างขาวจัดที่จับตรงไหนก็เป็นรอย จูบตรงไหนก็แดงช้ำ มือหนาอีกข้างของเขาปลดเปลื้องกางเกงออกพร้อมกันทั้งสองตัว เอานิ้วออกจากช่องทางแคบแล้วใช้ต้นขาแยกเรียวขาออกกว้างอีกหน่อย จ่อความแข็งขึงเข้าไปตรงช่องทางที่ถูกทำให้พร้อมก่อนหน้านี้

คนตัวสูงซี๊ดปากเมื่อดันความใหญ่โตของเขาเข้าไปก็เด้งออก ความคับแน่นของวันศุกร์ยังสดใหม่เหมือนครั้งแรกที่ร่วมรักกันบนเตียง เขากลั้นใจกดมันลงไปช้าๆ อีกครั้ง มือเล็กๆ ที่แตะบนอกกว้างคล้ายจะดันเขาออกแต่ก็ไม่มีแรงพอ

ทรงเพลิงยันมือไว้กับกระจกเหนือศีรษะของวันศุกร์ ค่อยๆ ถอยตัวออกในขณะที่ วันศุกร์ผวาแอ่นสะโพกตามเพราะกลัวว่ามันหลุดออกแล้วเข้ามาใหม่ลำบาก แต่ก็ต้องร้าวรานเหมือนจะฉีกขาดไปทั้งร่างเมื่ออีกฝ่ายกระแทกกลับเข้ามาเต็มแรงจนสุดทาง

“อ๊า!”

ทรงเพลิงไม่ปล่อยให้วันศุกร์พัก เขาขยับตัวเข้าออกจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อ คนตัวเล็กจิกเล็บบนไหล่กว้าง ครั้งนี้มันเจ็บเพราะอีกฝ่ายรุนแรงกว่าทุกครั้ง

เจ็บจนน้ำตาไหล คุณชายก็คอยเช็ดให้ด้วยจูบอุ่นๆ

ตัวสั่นคลอนเพราะแรงกระทุ้งเอวที่ไม่สงสารกันสักนิด ส่วนที่เชื่อมกันมันบีบรัดจนทรงเพลิงปวดหนึบ เส้นผมสีดำสนิทถูกเสยขึ้นลวกๆ มือหนาเอื้อมไปจับมือเล็กที่จิกไหล่เขา พรมจูบหนักๆ ลงไปแล้วประคองมือน้องไว้อย่างนั้น

วันศุกร์มองตาคมๆ ที่ดุร้ายดั่งสัตว์ป่า มองกล้ามท้องที่เกร็งจนเห็นเป็นลูกชัดเจน มองคางกับสันครามที่ยื่นออกมาเวลาสูดปาก มองสันจมูกโด่งของคุณชายที่ขึ้นสีแดง

“ฮื้อ เพลิง”

คนตัวเล็กสั่นเทิ้มเมื่ออีกฝ่ายถอนสะโพกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้ามาใหม่อีกครั้งจนลึกแน่น กระทบเน้นแต่เนิบนาบ ทุกอณูภายในสัมผัสกับท่อนของความเป็นชายที่แนบชิด โน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากที่เผยอหอบคราง กัดปากล่างเบาๆ อย่างเอาแต่ใจ

“อ้า อ้ะ…เพลิง เพลิง อื้อ!”

“อ่า พี่ อยู่นี่…”

กระแทกส่วนล่างเข้ามาซ้ำๆ เขาปล่อยมือที่จับมือเล็กๆ ไว้แล้วเปลี่ยนมายึดเอวบางในตอนที่ขยับกายรุนแรง ปลายมนบดขยี้ ส่วนที่หนักครูดกับจุดกระสันจนวันศุกร์กลั้นความรู้สึกไม่ไหวต้องยกมือทุบอกกว้างแรงๆ เพราะตอนนี้เขาเสียวเหลือเกิน มันยิ่งกว่าครั้งที่ผ่านๆ มา ทั้งรุนแรง เน้นย้ำ กดลึก

“อ๊า เพลิง เบา อ้ะ เบาหน่อย”

จู่ๆ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็คว้าเรียวขาขาวข้างหนึ่งแล้วจับพลิกให้น้องหันหลัง วันศุกร์หันมามองคุณชายด้วยสายตาเว้าวอน ส่วนนั้นยังเชื่อมกันอยู่และมันก็ทำให้คนที่กลืนกินเอาไว้ทรมานทุกครั้งที่ต้องขยับ ก่อนจะต้องผวาเมื่อเอวบางถูกจับไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ร่างทั้งร่างของวันศุกร์ถูกรวบขึ้นให้ยืนทั้งที่ขายังสั่น

“เพลิง ยืนไม่ได้…ผมไม่ไหว”

“ต้องไหว”

วันศุกร์ก้มหน้าก่อนจะสั่นหน้ารัวเมื่อสะโพกแกร่งกระทุ้งเข้ามาจนเขาแทบล้มเพราะไร้แรงยืน มือเล็กจับมือหนาที่บีบสะโพก ลูบเบาๆ หวังให้คุณชายปล่อยให้วันศุกร์นั่งลงเหมือนเดิม

“ไม่เอา อ๊า อ้ะ”

“ยืนไว้ พี่จะเอาท่านี้”

น้อยครั้งที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะบังคับวันศุกร์ และน้อยครั้งที่เขาจะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ออกจากปากของคุณชาย มันปลุกเร้ากันมากกว่าที่จะคิดเป็นอย่างอื่น

วันศุกร์ยันมือกับกระจก แนบอกบางไปกับกระจกนั้นเพราะไม่มีแรงยืนแล้ว หากคุณชายปล่อยมือที่จับเอวไว้เขาก็คงร่วงลงพื้น

“เพลิง จุก”

“วันศุกร์ อ่า”

ยิ่งรัดยิ่งรุนแรงจนวันศุกร์จุกที่ช่องท้อง สัมผัสอุ่นๆ ทำให้ดวงตากลมพร่ามัว ในตอนที่สอดแทรกเข้ามาทั้งรัวเร็วสลับกับเชื่องช้า

“ยะ…อยากมองหน้าเพลิง ได้มั้ย”

“ซี๊ด วันศุกร์ แน่นฉิบ”

“อ้ะ อ๊า!”

หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงทำตามที่น้องขอ เขาจับน้องพลิกตัวกลับมาแล้วดันติดกับกระจกแรงๆ อีกครั้ง ตอนที่ผละออกจากกันวันศุกร์เสียววาบไปทั้งตัวเพราะแก่นกายถูกดึงออก

คนตัวสูงก้มหน้าดูดคลึงริมฝีปากที่สั่นระริก จับเรียวขาข้างหนึ่งเกี่ยวไว้กับเอวสอบ ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วจ่อตัวตนขนาดใหญ่เข้าไปอีกครั้ง วันศุกร์แหงนหน้ารับจูบ ผวาเข้าคล้องคอแกร่ง สอดนิ้วขยุ้มเส้นผมสีดำ ก่อนจะระบายความรู้สึกที่ไม่รู้จะพูดออกมาว่ายังไงดีด้วยการข่วนแผ่นหลังกว้างเมื่อคุณชายกระทุ้งสะโพกแรงๆ อีกหลายครั้ง เขาแอ่นตัวเข้าหาความใหญ่โต ทรงเพลิงจึงสอดมันเข้ามาได้ลึกมากขึ้นไปอีก

“อา…พะ เพ…อ๊า”

หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงรู้ว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ในตอนที่วันศุกร์มอบความสุขให้เขา มันเหมือนเชื้อเพลิงกับไฟที่เมื่ออยู่ด้วยกันจะโหมกระหน่ำเกินต้านทาน เขารู้เพียงแต่ว่าตอนนี้ เวลานี้ เขาจะทำให้วันศุกร์ครางระงมจนหมดแรง บดขยี้ทุกจังหวะ

“อ่า”

“เพลิง มะ…ไม่ไหว”

“พี่รู้…วันศุกร์ อ่า”

คุณชายทรงเพลิงเสียงสั่นเพราะรัวสะโพกย้ำ วันศุกร์ครางร้องเรียกชื่อเขาหลายต่อหลายครั้งมันยิ่งเป็นการกระตุ้นให้กระแทกเอวเข้าไปหนักๆ อีก

“พะ เพลิง ไม่ไหวแล้ว เพลิง”

“อือ” คำรามในลำคอกัดฟันเข้าไปลึกและแรงในครั้งสุดท้าย วันศุกร์ตัวงอกระตุกเกร็ง ปล่อยความเหนอะหนะเปื้อนทั่วพื้น เรียวขาสั่นระริกข้างที่เกี่ยวเอวสอบยังถูกจับไว้ไม่ยอมปล่อย วันศุกร์เหลือบมองพื้นที่ไม่ได้มีแค่น้ำขาวขุ่นของตัวเอง แต่ยังมีน้ำสีเดียวกันของคุณชายทรงเพลิงที่ทะลักออกจากช่องทางสีหวาน

หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงขยับนุ่มนวลกว่าเดิม เชื่องช้า ค่อยเป็นค่อยไป สิ่งที่หลั่งไหลในช่องทางนั้นมันอุ่นวาบ คุณชายยังคงปลดปล่อยอยู่เป็นพักๆ

กลีบปากอวบอิ่มถูกครอบครองด้วยจูบอ่อนหวาน นิ้วแกร่งเกลี่ยผมบนใบหน้าหวานเบาๆ อย่างทะนุถนอมต่างจากเมื่อกี้หลายร้อยเท่า จูบเบาๆ บนหน้าผากแล้วค่อยๆ จับเรียวขาออกจากเอววางลงที่เดิม

เช็ดน้ำตาให้ จับน้องมากอดปลอบ จูบย้ำที่ขมับอย่างหวงแหน

“พี่รักวันศุกร์นะครับ”

เสียงกระซิบใกล้ใบหูอ่อนหวานนุ่มนวล วันศุกร์ระบายยิ้มบางๆ ให้แล้วพยักหน้ารับ กอดคนตัวโตไว้แน่นเพราะความหนาว ปล่อยให้ริมฝีปากถูกสอดแทรกจูบละมุนครั้งแล้วครั้งเล่า

“เพลิง”

“ว่าไง”

“เพลิงเป็นของผมนะ…ของผมคนเดียว”

เขายิ้ม พยักหน้าตอบรับคนที่ทำหน้างอแงเต็มที่

“ครับ พี่เป็นของวันศุกร์คนเดียว”









หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจัดแจงวางผ้าห่มผืนหนาลงบนร่างเปลือยเปล่า วันศุกร์หลับไปแล้วหลังจากเหตุการณ์ ณ จุดชมวิวของห้อง มือหนาข้างหนึ่งลูบผมนุ่มด้วยความรัก เขายังสงสัยตัวเองอยู่ทุกวันนี้ว่าเพราะอะไรกันที่ทำให้รักวันศุกร์ได้มากขนาดนี้



ทั้งๆ ที่ตลอดชีวิตสามสิบปีของเขาไม่เคยรักใครแบบนี้มาก่อน วันศุกร์ทำให้เขารู้ ทำให้เขารัก



คนเดียวในชีวิตที่มอบอะไรหลายๆ อย่างให้ สิ่งที่เขาไม่มี วันศุกร์ก็เข้ามาเติมเต็มมันให้ครบ รอยยิ้ม ความสดใสที่ไม่เสแสร้ง ความน่ารักเป็นธรรมชาติ และอะไรอีกหลายๆ อย่างจากวันศุกร์ทำให้เขารักจนแทบบ้า



(ไอ้เหี้ย มึงยังอยู่ในสายมั้ย)



“อือ อยู่”



ทรงเพลิงตอบปลายสายเสียงเบา เย็นชาตามสไตล์ ริวโทรมาหาเขาเมื่อกี้ พูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ฟัง



(สรุปยังไง)



“อะไร”



(เอ้า พรุ่งนี้มึงจะพรีฮันนีมูนกันที่ไหน กูจะช่วยคิด แต่เอาจริงๆ ในห้องก็เจ๋งว่ะ เปิดออนเซนแช่น้ำร้อนด้วยกัน ฟินตายห่า)



“...”



(หรือมึงอยากออกไปเที่ยว เทศกาลคนจะเยอะหน่อย)



“เอาไว้ก่อน”



(อ้าว ทำไมวะ ติดปัญหาตรงไหนบอกกู กูมีไกด์นำเที่ยว)



“ไม่ต้อง พรุ่งนี้วันศุกร์ไปไหนไม่ได้”



(งี้แผนพรีฮันนีมูนของมึงก็ล่มเลยว่างั้น)



“ไม่ล่ม”



(หมายความว่าไง)



“แค่นี้ก่อนริว จะนอนแล้ว”



เขากดตัดสายทิ้งในตอนที่วันศุกร์ขยับตัวทั้งที่ยังหลับอยู่ คิ้วสวยขมวดแน่นเหมือนจะไม่สบายตัว ทรงเพลิงกอดน้องไว้หลวมๆ ลูบผมปลอบ กล่อมอีกคนให้หลับฝันดี



ไม่ต้องพรีฮันนีมูนที่ไหน



เพราะวันนี้ เมื่อกี้ เขาทำกับวันศุกร์จนเสร็จแล้ว






#หวนกลิ่นรัก



ออฟไลน์ Swanlee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-0
20

 







มันเป็นความรู้สึกที่เรียกได้เต็มปากว่าใจหายตอนที่เสียงประกาศเป็นภาษาไทยดังขึ้นในห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาส เครื่องบินทะยานขึ้นเหนือน่านฟ้าในเวลาต่อมา คนที่นั่งติดกระจกมองพื้นสนามบินแห่งชาติของญี่ปุ่นในตอนที่ท้องฟ้ามืดไม่วางตา มันเป็นสามวันสองคืนที่ผ่านไปเร็วมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็คุ้มค่าแล้วที่ได้มาเที่ยวที่นี่



ข้างๆ กันในที่นั่งแพงหูฉี่คือหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง ในตอนที่เครื่องบินเหินขึ้นสูงกว่าระดับน้ำทะเลวันศุกร์ก็เอื้อมมือสไลด์ที่กันแดดปิดลงมาแล้วเหล่มองเจ้าของร่างสูงที่นั่งหลับตานิ่งๆ ริมฝีปากบางระบายยิ้มในตอนที่แอร์โฮสเตสเดินมาโค้งให้เล็กน้อยพร้อมกับค่อยๆ รินแชมเปญลงในแก้ว อือ คุณชายเขาสั่งเอาไว้ แต่ตอนนี้คนสั่งนอนหลับไปแล้ว



วันศุกร์ขยับปากขอบคุณแอร์โฮสเตสที่กำลังจะห่มผ้าให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงหลังจากที่รินแชมเปญเสร็จแล้ว มือเล็กยกขึ้นห้ามแล้วเป็นฝ่ายดึงผ้าห่มมาคลุมตั้งแต่ช่วงอกกว้างถึงตักแกร่งให้คุณชายเอง ในตอนที่แอร์โฮสเตสเดินออกไปแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็ตรึงอยู่ในสายตาของวันศุกร์



คุณชายน่ะเหนื่อยมาตลอดสามวันเลย ทำหน้าที่เป็นไกด์ เป็นคนดูแล เป็นเพื่อน เป็นคนรัก เป็นทุกอย่างให้วันศุกร์จนเรียกได้ว่าเขาแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ คุณชายหามาให้ทุกอย่าง ขอบคุณทรงเพลิงจริงๆ ที่ทำให้วันศุกร์ได้ออกไปใช้ชีวิตเหมือนนักท่องเที่ยวปกติ ไม่ได้ขังเขาไว้ในห้องเหมือนอย่างวันแรก



“มองพี่พอหรือยัง”



“อ้าว...นึกว่าหลับอยู่”



นั่งท้าวคางมองคุณชายเขาอยู่ดีๆ ก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับน้ำเสียงนุ่มๆ เรียบนิ่งตามสไตล์ของคุณชายเขา



แล้วก็ต้องหน้าแดงอีกแล้วเมื่อมือหนาเอื้อมมาลูบแก้มกันเบาๆ ดวงตาคมที่มองยังไงก็เป็นสายตาของคนเจ้าชู้จับจ้องใบหน้าหวานๆ ไม่ลดละสักวินาที



วันศุกร์เขินกับสายตาคู่นั้น มัน...บอกไม่ถูก



“พักสายตาเฉยๆ”



“ถ้าง่วงก็นอนไปเลยครับ อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงไทย”



“ครับ”



“เพลิง”



“อือ”



“ผมรักคุณนะ”



คนตัวเล็กหน้าแดงก่ำในตอนที่บอกคำว่ารักออกไป มันเป็นคำคำหนึ่งที่อยากจะพูด ความรู้สึกนั้นแทบจะล้นอกอยู่แล้ว



วันศุกร์รักหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจริงๆ รักที่ไม่ได้อยากได้อะไรตอบแทน เขาชอบที่มันเป็นแบบนี้ เราสองคนต่างก็เข้าใจกันในทุกๆ เรื่อง



คนถูกบอกรักก่อนคลี่ยิ้มแล้วลูบข้อมือข้างที่มีกำไลหินสีขาวสวมอยู่ มันเหมือนเป็นของประจำตัววันศุกร์ไปแล้ว เป็นของแทนใจที่ไม่ได้มีราคาอะไรมากมาย แต่วันศุกร์ก็เลือกที่จะใส่ไม่เคยถอด



“นึกยังไงถึงบอกรักพี่ก่อน”



“ก็...ทีคุณชายยังบอกรักผมก่อนได้เลย”



“ตอนไหนครับ”



“ฮึ่ย ทำไมถามแบบนี้”



ก็มีอยู่ไม่กี่ตอนนั่นแหละที่คุณชายเขากระซิบบอกรักเบาๆ ที่หู วันศุกร์หน้าแดงเถือกอีกแล้วเพราะถูกแกล้งด้วยคำพูดและสายตา



เห็นมั้ย คุณชายอ่ะร้ายจะตาย



วันศุกร์หยิบแชมเปญที่แอร์โฮสเตสรินให้เมื่อกี้ขึ้นมาดื่มเบาๆ เหล่ตามองค้อนคุณชายที่หยิบอีกแก้วขึ้นมาดื่มเหมือนกัน เกลียดสายตาเจ้าชู้ที่ขัดกับนิสัยของเขาจริงๆ ไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าคุณชายมีนิสัยเจ้าชู้ขึ้นมาจริงๆ จะแพรวพราวมากแค่ไหน



“แล้วเมื่อไหร่จะเรียกชื่อพี่ปกติสักที เรียกแต่คุณชายอยู่ได้”



“ทำไมอ่ะครับ เรียกไม่ได้เหรอ”



“จะแต่งงานกันแล้วก็เรียกพี่เพลิงให้ติดปาก”



พรวด!



แชมเปญที่อยู่ในปากพุ่งออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำนั้น คนที่พูดนั่งขำพลางเอื้อมมือหยิบทิชชูมาช่วยเช็ดปาก มองคนที่แก้มแดงปลั่งตวัดสายตามองค้อนแบบงอนๆ



“บ้า ใครจะแต่งงานกับคุณ”



“วันศุกร์ไง”



“คิดไปเองเก่งตลอด ได้ขอเขาหรือยังเถอะ”



“งั้นขอเลยได้มั้ย แต่งงานกับพี่นะครับ”



“...”



วันศุกร์ถึงกับไปไม่เป็นตอนที่ถูกขอแต่งงานซึ่งๆ หน้า ก่อนจะยกมือฟาดเข้าแขนแกร่งของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงแรงๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกแกล้งเข้าแล้ว



“ตีพี่ทำไม”



“ผมรู้นะว่าคุณแกล้งอ่ะ”



“ไม่ได้แกล้งครับ เราอยากแต่งงานกับพี่มั้ย พี่ถามจริงๆ เพราะคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว ถ้าวันศุกร์ยังไม่พร้อมพี่ก็ไม่รีบ”



“...”



“มันเร็วไปพี่รู้ แต่พี่อยากดูแลวันศุกร์ อยากให้เรามาเป็นภัสร์ฤทัยด้วยกัน”



“ผม...”



“ครับ?”



“คุณชายรู้ใช่มั้ยว่าผมยังมีอะไรที่อยากทำหลายอย่าง ยังอยากเรียนให้จบ ทำงานในวงการจนไม่มีเวลาพักผ่อน สนุกกับการยืนอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ คุณชายรู้ใช่มั้ยครับ”



“ครับ พี่รู้”



“ถ้าแต่งงานกันไป ผมอาจจะ...”



“ทำหน้าที่เมียได้ไม่ดีพอ?”



“คุณชาย! ทำไมพูดแบบนี้”



คนตัวเล็กเลิ่กลั่กกับคำพูดและหน้าตานิ่งๆ ของคุณชาย แทบไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายเพราะเขินรอยยิ้มร้ายๆ นั่นเหลือเกิน



“พี่พูดอะไรผิด”



“ใครเป็นเมียคุณชาย ขี้ตู่แล้ว”



“เราไง”



“มะ...ไม่ใช่นะ”



“ไว้หายเขินค่อยยอมรับก็ได้ว่าเป็นเมีย เรื่องแต่งงานไว้พี่จะคุยกับคุณแม่กับท่านพ่ออีกที เราก็ต้องไปคุยกับที่ช่องด้วยว่าให้ช่วยเป็นผู้ใหญ่ในงานแต่ง ตกลงมั้ยครับ”



“คุณชาย! นี่พูดเองเออเองเลยนะ”



“อย่าเสียงดังครับวันศุกร์”



พูดแค่นั้นแล้วก็แกล้งทำเป็นหลับให้คนตัวเล็กกำมือเม้มปากอย่างขัดใจเล่นๆ อยู่อย่างนั้น ไม่รับผิดชอบกับการกระทำที่ทำให้วันศุกร์แทบจะดิ้นพล่านเพราะความรวบรัดตัดตอนของคุณชาย



วันศุกร์เอนหลังนั่งก้มหน้าอยู่กับที่ เหลือบมองข้อมือข้างที่สวมกำไลหินซึ่งถูกกุมเอาไว้ด้วยมือหนาแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนสายตามองอีกคนที่เพิ่งหลับตาลง มองกรอบหน้าแสนจะหล่อเหลาเพอร์เฟ็กต์ของคุณชายแล้วก็ทำให้วันศุกร์คิดขึ้นมาได้ว่า...



จะมีสักกี่คนในโลกกันนะที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงได้ขนาดนี้









*****







 

ถึงจะเป็นช่วงเทศกาลแต่วังภัสร์ฤทัยก็ไม่ได้คึกคักเป็นพิเศษ เหมือนกับกรุงเทพฯ ที่เงียบเหงาเพราะคนกลับต่างจังหวัดกันหมด



ที่วังเองก็เงียบเช่นกันเพราะหม่อมราชวงศ์ภูมินทร์พาครอบครัวไปพักผ่อนที่ต่างประเทศ หม่อมราชวงศ์ทรงคุณก็ยังอยู่ที่ต่างจังหวัด ส่วนหม่อมราชวงศ์ทรงโปรดไปอยู่ที่บ้านคู่หมั้น เช่นเดียวหม่อมปนัดดาที่ไปฮันนีมูนกับหม่อมเจ้าทรงยศ



ทุกคนแยกย้ายกันไปหมด แต่เดี๋ยวก็ต้องกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันในวันพรุ่งนี้ซึ่งเป็นวันขึ้นปีใหม่พอดี



วันศุกร์เดินมองภาพต่างๆ ในห้องนั่งเล่นที่ตู้ไม้สักราคาแพงถูกทำเป็นตู้โชว์ผลงานที่น่าภาคภูมิใจของพี่น้องทั้งสี่คน



แล้วก็เป็นครั้งแรกที่วันศุกร์ได้เห็นภาพในกรอบรูปของคุณชายทรงเพลิงเมื่อหลายปีก่อน มันเป็นภาพที่คุณชายใส่ชุดสำหรับกีฬาโปโลเต็มยศนั่งกุมบังเหียนบนหลังม้า ถือถ้วยรางวัลอันใหญ่แล้วส่งยิ้มที่มองไม่ออกว่าเป็นยิ้มให้กับกล้อง



เท่มากๆ เลยแหละคุณชาย



“เดี๋ยวนี้ยังได้ขี่ม้าอยู่มั้ยครับ”



หันไปถามคนที่นั่งไขว่ห้างจิบชาสมกับเป็นผู้ดี วันนี้คุณชายทรงเพลิงอยู่ในชุดไปรเวทสบายตา แต่ก็ยังดูหล่อเหลาสะอาดสะอ้านแบบผู้ดีเหมือนเดิม



“ไม่แล้วครับ ไม่ค่อยมีเวลา”



“อ่า...น่าเสียดายจัง คุณชายเวลาควบม้าเท่จะตาย”



มองคนที่อยู่ในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีขาวถูกถกแขนขึ้นลวกๆ โชว์ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยเส้นเลือดชัดเจน กางเกงยีนขายาวสีเข้มพอดีตัวเข้ากับรูปขายาวๆ ของคุณชาย ผมไม่ได้เซ็ตแต่ก็ยังดูหล่ออยู่ดีทำให้วันศุกร์รู้สึกภูมิใจจริงๆ ที่มีแฟนหล่อขนาดนี้ ยิ่งเมื่อคุณชายเอาแว่นกันแดดเกี่ยวหูแล้วทิ้งให้แว่นตาห้อยอยู่ที่ท้ายทอยยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่



จริงๆ เขาเพิ่งไปกินข้าวกับคุณชายมาแล้วทรงเพลิงก็พามาเที่ยววัง ซื้อของกินและของขวัญปีใหม่มาฝากพี่ๆ แม่บ้านกับรปภ. ที่ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนในช่วงเทศกาลแบบนี้



“แล้วไม่เสียดายเหรอครับ”



“ไม่ค่อยเท่าไหร่ พี่ห่างจากมันมานานแล้ว”



“ผมอยากรู้อ่ะครับ ขี่ม้ากับขับรถอันไหนยากกว่ากัน”



“ขี่ม้าครับ รถไม่มีชีวิตเราควบคุมมันได้ แต่กับม้าเขามีชีวิต ต้องคอยดูดีๆ ว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน บางตัวอารมณ์ดีก่อนลงแข่ง แต่พอพาเข้าสนามจริงๆ ก็ดีดขึ้นมา ต้องสนิทกับเขาจริงๆ ถึงจะรู้ใจกัน”



“โห พูดแบบนี้ก็ไม่อยากขี่ม้าเลย คุณชายรู้มั้ย ละครเรื่องหน้าผมต้องไปเรียนขี่ม้าด้วยนะ...ร้องไห้ก่อนแน่ๆ”



“มันไม่ยากขนาดนั้น เดี๋ยวพี่ช่วยสอนให้ก็ได้”



“ไม่เอา ไม่อยากเรียนกับคุณครูดุๆ”



“พี่ดุตรงไหน”



“ดุตรงนี้แหละ นิดหน่อยก็ตีมือ ถ้าผมไปเรียนกับคุณชายไม่โดนตีทั้งวันจนช้ำเลยเหรอ มือตัวเองก็หนักจะตาย ตีมาได้...”



ก็เพิ่งโดนไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อเช้านั่นแหละ เพราะไปช่วยหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงทำอาหารเช้ากินแต่ตัวเองไม่มีเซนส์ด้านเข้าครัว หยิบจับอะไรก็โดนคุณชายเขาตีมือจนสุดท้ายก็ต้องไปนั่งเท้าคางรอกินอย่างเดียว ให้ทรงเพลิงเป็นคนทำเองทุกอย่าง



“ก็ดื้อเอง พูดอะไรไม่เคยฟัง”



“ฮื้อ เขาไม่ได้ดื้อสักหน่อย ก็อยากช่วยอ่ะ เป็นแฟนที่ดีไง”



“เอาไว้แต่งงานแล้วค่อยช่วย ตอนนี้อยู่ไกลๆ ครัวได้เท่าไหร่ยิ่งดี”



“แรงนะคุณชาย ผมไม่ได้ซื่อบื้อขนาดนั้นสักหน่อย”



“พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น พี่กลัววันศุกร์โดนมีดบาด”



“จิ๊บจ๊อยอ่าคุณชายยยย”



ลากเสียงยาวๆ ก่อนจะตกเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง คุณชายตัวโตทนความน่ารักของแฟนไม่ไหวจนต้องลุกเดินมากอดเจ้าคนที่ขยับปากจิ้มลิ้มถามนู่นถามนี่



“ถ้าไม่อยากเรียนกับพี่ก็ไม่เป็นไร พี่มีโค้ชเก่งๆ ที่รู้จัก เราหัวไวเรียนไม่นานก็คงบังคับม้าได้”



“ไม่เอาหรอกครับ มีคุณชายอยู่แล้วจะไปหาคนอื่นมาสอนทำไม ดูนี่สิ แชมป์โปโลตั้งกี่สมัย นี่ถ้าไม่ได้มาเป็นท่านรองประธานก็คงผันตัวไปเป็นนักกีฬาทีมชาติแล้วมั้ง”



“เว่อร์แล้ววันศุกร์ พี่ไม่เคยคิดเอาดีทางนี้”



“อ้าว เหรอครับ”



“ครับ แค่เล่นสนุกๆ แข่งแลกเกรดแค่นั้น”



“โอ้โห...คุณชาย ร้ายนะเนี่ย แสดงว่าตอนวัยรุ่นไม่ตั้งใจเรียนใช่มั้ย”



“ก็มีบ้าง”



วันศุกร์หัวเราะออกมาเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะแข่งกีฬาเพื่อแลกกับเกรดดีๆ นึกไม่ออกเลยว่าคุณชายในตอนนั้นเป็นยังไง จะห้าวก๋ากั่นมากแค่ไหน



“เพลิงครับ”



“พี่เพลิง”



“อะ...อะไร”



“เรียกดีๆ พี่แก่กว่าเราตั้งกี่ปี ถ้าคุณแม่พี่ได้ยินจะโดนดุเอา”



คนตัวเล็กทำหน้าหงอยเพราะไม่ชินกับอะไรแบบนี้ ก็เรียกแบบนี้มาตั้งนานจู่ๆ จะให้มาเปลี่ยนกันได้ยังไง



“ไม่ชินอ่ะครับ ผมเรียกของผมมาตั้งนาน”



“ทำให้ชินครับ”



“เพลิง”



“พี่เพลิง”



“ง่ะ”



สบตากับดวงตาคมกริบของคนที่กำลังกอดรัดตัวเองอยู่ วันศุกร์เม้มปาก ซ่อนแก้มแดงๆ ไว้ไม่ได้แล้วเพราะเมื่อกี้คุณชายเขาดันก้มลงมาจูบเบาๆ ที่ปลายจมูกรั้น



“โอเค พี่เพลิงก็พี่เพลิง”



“ดีมากน้องวันศุกร์”



“เฮ้ย ไม่ต้องเรียกผมแบบนั้นเลยนะ”



“ทำไม ก็เราเด็กกว่าพี่”



“ไม่เอาครับ เด็กกว่าไม่เห็นต้องเรียกน้องเลย”



“พี่ฐากับคุณแม่ก็เรียกเราแบบนี้ น่ารักดี น้องวันศุกร์”



“อย่ามาแกล้งผมได้มั้ยเนี่ย”



“พี่ไม่ได้แกล้ง”



“อยากพาไปส่องกระจกจริงๆ ดูหน้าตัวเองซะก่อนเถอะครับว่าเป็นยังไง”



มองค้อนคนที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ปนขำ พอแกล้งกันได้ก็สนุกนักเชียว วันศุกร์เอาปลายนิ้วจิ้มแก้มของคุณชายเขาเล่นๆ อย่างมันเขี้ยว พอเห็นริมฝีปากของคนตัวสูงเหยียดยิ้มเข้าหน่อยก็ยื่นหน้าเข้าไปจูบเบาๆ แล้วผละออกทันที



“อยากโดนเหรอวันศุกร์”



“โดนอะไรครับ ผมทำอะไรผิดอีกเหรอ”



“อย่าลืมนะว่าวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน พี่จับเราแก้ผ้าตรงนี้ก็ได้นะ”



“พูดอะไรออกมาครับ! อายบ้างมั้ยเนี่ย”



“พี่พูดจริง”



“บ้า”



“อยากลองมั้ย”



“ฮื้อ ไม่เอานะพี่เพลิง!”



ก็นั่นแหละ ต่อให้ขอร้อง ผลักอีกคนออกยังไงก็ไม่สำเร็จ เพราะถ้าคุณชายเขาเลือกแล้วก็ห้ามอะไรไม่เคยจะได้เลย



แล้วที่ร้องเรียกพี่เพลิงอย่างนั้น...



วันศุกร์ไม่มีทางรู้เลยว่าเสียงหวานๆ ของตัวเองมันปลุกเร้าความต้องการของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมากแค่ไหน



ไม่มีทางรู้...จนได้ตกอยู่ใต้ร่างของทรงเพลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า









*****







 

(หวัดดีปีใหม่เว้ยไอ้น้อง รับข่าวดีตั้งแต่ต้นปีเลยนะมึงน่ะ)



“สวัสดีปีใหม่ครับพี่ออย เรื่องนี้จะถ่ายทำมาราธอนเหมือนเดิมมั้ยครับ”



(แน่นอน สไตล์กูเป็นแบบนั้นอ่ะ ฮ่าๆ...นี่กูลงทุนมาเกาหลีดูชุดฟิตติ้งให้พวกมึงเลยนะ ทำงานแม้กระทั่งวันหยุด เหนื่อยเหลือเกิน)



“แน่ใจนะครับว่าไปทำงาน”



(เอ้าไอ้นี่...ไม่อยากจะด่าตั้งแต่ต้นปี)



“พี่ออยๆ ผมไปก่อนนะ พระมาแล้ว”



(ทำบุญเผื่อกูด้วยนะ)



“ได้เลยพี่”



วันศุกร์ตัดสายทิ้งแล้วรีบยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะหันมายิ้มแฉ่งให้คนตัวโตที่ยืนถือถาดใส่ของทำบุญ ถึงจะโดนดุทางสายตาแต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดอะไรเลยสักนิด เพราะเช้าปีใหม่วันนี้เขาได้รับข่าวดีหลายๆ เรื่องเลย



“เราเข้าไปใส่ต่อคุณแม่”



“โอเคครับ”



กระซิบคุยกันงุ้งงิ้งในระหว่างที่รอให้หม่อมปนัดดา หม่อมราชวงศ์รฐากับลูกชายตัวน้อยๆ และหม่อมเจ้าทรงยศหยิบของใส่บาตรพระ วันศุกร์กับคุณชายทรงเพลิงยืนอยู่ด้านหลังหน้าประตูรั้วของวังภัสร์ฤทัย ใบหน้าขาวๆ มีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอด นั่นก็เป็นเพราะว่าวันศุกร์มีความสุขมากๆ ทั้งเรื่องชีวิตส่วนตัวและเรื่องงาน



ที่บอกว่าได้รับข่าวดีตั้งแต่เช้าก็เพราะว่าพี่ออยผู้กำกับคนเดิมติดต่อให้เขามาเป็นพระเอกละครพีเรียดอีกเรื่อง เท่ากับว่าปีนี้วันศุกร์มีละครที่ต้องถ่ายถึงสองเรื่อง ไหนจะอีเวนต์ต่างๆ ที่ยังไม่ได้นับรวมไปอีก และฮือฮามากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเมื่อแบรนด์เชอรีอัลประกาศว่าปีนี้เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเมืองคานส์ มีวันศุกร์เข้าร่วมเดินพรมแดงด้วย



ข่าวดีอีกอย่างก็คือ ภาพยนตร์ที่ออกฉายเมื่อสองสัปดาห์ก่อนทำรายได้ทะลุร้อยล้านภายเวลาอันสั้น แถมยังเป็นกระแสนิยมในต่างประเทศอีกด้วย วันศุกร์ได้รับเรื่องดีๆ ตั้งแต่เช้าจนยิ้มแก้มแทบปริไปแล้ว



“ค่อยๆ เดินครับ”



หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงประคองแขนเล็กๆ ด้วยมือข้างเดียวในตอนที่ผู้ใหญ่หลีกทางให้พวกเขาได้เข้าไปหยิบของใส่บาตรพระ เมื่อคืนฝนหนัก พื้นซีเมนต์หน้าบ้านเลยเปียกแฉะ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็กลัวว่าน้องจะลื่นหัวแตกไปซะก่อนเพราะไม่ค่อยระวังอะไรสักเท่าไหร่ เลยต้องจับต้องประคองไว้ ดูแลกันไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม



วันศุกร์หยิบของที่เตรียมไว้ใส่ลงไปในบาตรสลับกับคุณชายทรงเพลิง ยกมือไหว้พระพร้อมกันหนึ่งครั้งแล้วถอยมานั่งยองๆ รับพรกรวดน้ำตรงพื้น ตากลมๆ สบกับดวงตาคมกริบ ทรงเพลิงยกยิ้มให้น้อง ในขณะที่วันศุกร์หลุบตามองพื้นเพราะจู่ๆ ก็เกิดอาการเขินขึ้นมาเฉยๆ



ไม่คิดว่าจะมีวันที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ไม่คิดว่าในวันหนึ่งวันศุกร์จะได้ทำบุญใส่บาตร ใช้ชีวิตเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันกับภัสร์ฤทัย



“ถ้าไม่รีบไปไหนก็เข้าไปนั่งพักผ่อนก่อน เมื่อเช้าท่านพ่อเข้าครัวทำข้าวต้มหมูไว้ วันศุกร์ไม่ได้ลดน้ำหนักอยู่ใช่มั้ยลูก...แม่เห็นดาราเขาชอบคุมอาหารกัน”



“ไม่ครับคุณแม่ มื้อเช้าผมกินอะไรก็ได้ครับ”



“ดีแล้ว เราต้องกินให้มากๆ เลยนะวันศุกร์ ตัวเล็กกว่าชายเพลิงตั้งเยอะ...นี่ แต่พ่อจะบอกอะไรให้ พ่อน่ะเชฟเก่า เคยไปเรียนทำอาหารกับเชฟเอียนมาสามปีเลยนะ”



แล้วก็ต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างเขินๆ เมื่อหม่อมเจ้าทรงยศหันมาคุยด้วยอย่างเอ็นดู เอาจริงๆ วันศุกร์เกร็งมากเมื่อต้องคุยกับท่านชาย ก็พูดคำที่ต้องใช้แทนตัวกับท่านไม่เป็น สมัยเด็กๆ ไม่ได้ตั้งใจเรียนเรื่องคำราชาศัพท์อีกด้วย...ไม่อย่างนั้นคงเก่งกว่านี้ไปนานแล้ว



ก็ใครจะไปรู้ว่าจะได้แฟนเป็นถึงหม่อมราชวงศ์ที่มีพ่อเป็นหม่อมเจ้ากันล่ะ



แต่เอาจริงๆ แล้วคุณชายทรงเพลิงก็บอกกับวันศุกร์ไว้ตั้งแต่แรกแล้วแหละว่าที่วังของเขาไม่ได้เคร่งเรื่องเกี่ยวกับการใช้คำเหล่านั้นสักเท่าไหร่ ถึงจะรู้แต่ก็ยังเกร็งอยู่ดี...เพราะการเป็นแค่สามัญชนธรรมดาที่ได้เข้าวังแบบนี้ อยู่กับคนที่มียศเจ้าแบบนั้น เป็นใครก็คงไม่สามารถทำตัวสบายๆ ได้หรอก



“วันศุกร์ชอบกินกุ้งหรือหมูมากกว่ากันจ๊ะ ท่านพ่อทำข้าวต้มไว้สองอย่าง พอดีชายเล็กเขาชอบกินกุ้ง แต่น้าเขาดันกินกุ้งไม่ได้ ท่านพ่อเลยจัดให้สองอย่างเลยจ้ะ”



“ก็ได้ทั้งสองอย่างเลยนะครับพี่ฐา” วันศุกร์เหลือบมองคนตัวโตที่กำลังเดินข้างๆ กันเพื่อเข้าไปในวัง หันไปมองหน้าคนที่กินอาหารทะเลไม่ได้เลยสักอย่าง “ผมกินข้าวต้มหมูดีกว่าครับ เดี๋ยวคนแถวนี้ไม่มีเพื่อนกินด้วย...กลัวจะเหงา”



เสียงเล็กๆ ทำเอาผู้ใหญ่ที่เดินอยู่ข้างหน้าหัวเราะออกมา ทั้งหม่อมเจ้าทรงยศ หม่อมปนัดดา หม่อมราชวงศ์รฐา หรือแม้กระทั่งหม่อมราชวงศ์ตัวน้อยๆ ยังหัวเราะตามผู้ใหญ่อย่างอารมณ์ดี มีแต่คุณชายทรงเพลิงนั่นแหละที่แค่เหลือบตามามองวันศุกร์นิ่งๆ



อยู่ต่อหน้าท่านพ่อก็ต้องเก๊กขรึมหน่อย...คงงั้นมั้ง



“พ่อว่าจะชวนไปตีกอล์ฟสักหน่อย แต่อากาศแบบนี้อยู่บ้านดีกว่า ว่ามั้ยชายเพลิง”



“ครับท่านพ่อ พักผ่อนดีกว่าครับ”



เพราะว่าเดินรั้งท้ายสุดวันศุกร์เลยตกเป็นเหยื่อของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจนได้ คนที่ปากพูดกับท่านพ่อแต่มือเลื้อยเก่งยิ่งกว่างูมาคว้าเอวบางให้คนตัวเล็กขยับมาเดินในอ้อมแขน แกล้งวันศุกร์ด้วยการบีบคลึงสะโพกไปหนึ่งครั้งจนน้องสะดุ้งกระโดดหนีอย่างแนบเนียนในจังหวะที่หม่อมเจ้าทรงยศหันหลังมาพอดี



“ชายเพลิง”



เสียงทุ้มอ่อนโยนเรียกลูกชายคนรองสุดท้องที่กำลังยกยิ้ม



“ครับท่านพ่อ”



“เข้ามาคุยกับพ่อที่ห้องหน่อยสิ”









[มีต่อด้านล่างนะคะ]






 




ออฟไลน์ Swanlee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-0
หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาได้เข้ามาในห้องทำงานของท่านพ่อก็คือตอนเก้าขวบ เด็กหนุ่มในตอนนั้นงอแงไม่อยากกลับอังกฤษเพราะเบื่อที่นั่นเต็มทน อยากอยู่บ้าน อยากเรียนไฮสคูลในไทยมากกว่าต้องไปใช้ชีวิตกับพี่น้องที่ต่างแดน



อือ เขาดื้อที่สุดในบรรดาพี่น้อง พูดก็ยาก ไม่ได้ว่านอนสอนง่ายเหมือนคนอื่น



“ท่านพ่อ”



“นั่งลงก่อนสิลูก”



“ครับ”



เหมือนตอนเก้าขวบไม่มีผิด ต่างกันตรงที่ในตอนนี้เขาโตเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบที่ภูมิฐาน หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงนั่งลงบนโซฟาสีแดงเลือดหมูในขณะที่หม่อมเจ้าทรงยศเองก็นั่งลงข้างๆ ลูกชาย



“พ่อว่าจะพูดเรื่องนี้สักพักแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาส”



“เรื่องอะไรครับท่านพ่อ”



“เรื่องแฟนลูกนั่นแหละ ได้ข่าวว่าไม่มีญาติที่ไหนแล้วใช่มั้ย”



“ไม่เชิงว่าไม่มีครับท่านพ่อ วันศุกร์มีลูกพี่ลูกน้องกับหลานอยู่คนหนึ่ง แต่ที่ผ่านมามีปัญหาเกิดขึ้น ตอนนี้วันศุกร์เลยเหลือตัวคนเดียวครับ”



“อืม พ่อเข้าใจแล้ว”



“...”



“แล้วอยากให้เขามาเป็นครอบครัวเดียวกันมั้ย”



หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงคลี่ยิ้ม ถึงจะไม่ได้สนิทกับท่านพ่อมากเท่าไหร่เพราะเขาไม่ได้โตมาในการเลี้ยงดูของท่าน แต่คนเป็นพ่อ ยังไงก็มองสายตาของลูกชายออกเสมอ รู้ว่าลูกรักใครชอบใคร อยากใช้ชีวิตร่วมกับใคร



“อยากครับ แต่วันศุกร์ยังไม่พร้อม เขายังมีหลายเรื่องที่อยากทำ”



“ทำให้เขาพร้อมสิ ทำเรื่องที่อยากทำไปพร้อมกับการเป็นคนของภัสร์ฤทัยไม่ได้เหรอลูก”



“แสดงว่าท่านพ่อชอบวันศุกร์ใช่มั้ยครับ”



“รู้น้อยไปซะแล้ว พ่อเป็นคนเสนอชื่อไว้กับหนูเมย์ ให้เอาวันศุกร์มาเป็นพรีเซ็นเตอร์...ไม่ยักรู้มาก่อนว่าที่แท้ก็คือแฟนของไอ้ลูกชายนี่เอง”



ทรงเพลิงทำหน้าแปลกใจ แหงสิ ใครจะคิดว่าประธานบริษัทอย่างหม่อมเจ้าทรงยศที่กำลังจะวางมือแล้วยังชี้นิ้วอยากได้พรีเซ็นเตอร์คนนู้นคนนี้อยู่อีก โลกมันก็กลมซะเหลือเกินที่ท่านพ่อเลือกวันศุกร์



“พ่อถามไว้เผื่อวันศุกร์เขาพร้อมจะใช้ชีวิตกับลูก ถ้าวันศุกร์ไม่มีญาติที่ไหนแล้ว เรื่องสู่ขอจะทำยังไง”



“วันศุกร์มีผู้ใหญ่ที่เคารพอยู่ครับ คุณวรวีร์ เจ้าของช่องที่วันศุกร์สังกัดอยู่ ถ้าวันศุกร์พร้อมเมื่อไหร่ผมจะรบกวนให้ท่านพ่อช่วยไปเป็นธุระให้ครับ”



“ไม่รบกวนเลยไอ้ลูกชาย แต่ถ้าจะหมั้นกันเองไว้ก่อนก็อย่าลืมบอก พ่อมีของจะให้วันศุกร์...ส่วนเรื่องแต่งงานคงยังอีกยาวใช่มั้ย”



“ครับท่านพ่อ ผมแล้วแต่วันศุกร์ครับ”



หม่อมเจ้าทรงยศพยักหน้า ส่งยิ้มให้ลูกชายที่อะไรๆ ก็แล้วแต่แฟนแล้วแต่คนรักเสมอ



“ออกไปทานข้าวเถอะลูก เดี๋ยวพ่อจะออกไปให้อาหารปลาคาร์ฟสักหน่อย”



“ขอบคุณครับท่านพ่อ”



ทรงเพลิงทำให้ท่านชายทรงยศหวนไปนึกถึงตอนที่เขายังหนุ่มยังแน่น หัวรั้น ดื้อเงียบเหมือนกับทรงเพลิงไม่มีผิด ทั้งที่เป็นคนไม่ยอมอะไรง่ายๆ ไม่เคยต้องสนใจใคร แต่กลับต้องแพ้พ่ายให้หม่อมปนัดดาผู้ซึ่งเป็นคู่ชีวิต



หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงในตอนนี้ จะเรียกว่าอะไรดี



เรียกว่าแพ้ความรัก?



หรือแพ้ให้กับคนคนนั้นที่อยู่ในหัวใจกันแน่









****







 

ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าทำให้แม่น้ำเจ้าพระยาตรงหน้ากลายเป็นสีทองอมส้ม ถึงแม้ว่าพื้นตรงนี้ยังคงเฉอะแฉะหยาดน้ำฝน แต่ในช่วงเวลาแบบนี้ ที่ตรงนี้...ก็โรแมนติกไม่เบาเลยทีเดียว เทศกาลที่ใครต่อใครคงได้อยู่กับคนที่ตัวเองรัก อยู่กับครอบครัว สองปีที่ผ่านมาวันศุกร์ไม่เคยได้สัมผัสกับมันเลยสักครั้งจนกระทั่งวันนี้



วันศุกร์คลี่ยิ้มมองคนตัวโตที่เอนตัวนอนบนตักของเขา ขายาวๆ ของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงพาดบนพนักแขนของเก้าอี้ตัวยาว ปลายเท้าห้อยระพื้นอยู่อย่างนั้น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมากุมมือบางไว้อย่างทะนุถนอม ถึงจะโตแล้วแต่ก็ยังอ้อนเขาเหมือนเด็ก ให้ลูบผมบ้าง จูบหน้าผากบ้าง ลูบแก้มบ้าง



คุณชายนะคุณชาย...



เขาปล่อยให้สายลมเย็นๆ พัดผ่านไปผ่านมา วันศุกร์นึกถึงช่วงเวลาของปีที่แล้วที่ผ่านพ้นไปแล้วหลายชั่วโมง เขาอยากขอบคุณปีเก่าที่ผ่านมาที่ทำให้ได้พบเจอกับเรื่องราวต่างๆ มันเปลี่ยนชีวิตเขาอีกครั้ง



ขอบคุณที่ทำให้กลับมาเจอกับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง...คนที่วันศุกร์รักดั่งชีวิตอีกครั้ง



รักมากๆ เลยแหละ



เขายังนึกไม่ออกเลยว่าป่านนี้ถ้าคุณชายยังไม่เข้ามาในชีวิตของกันและกัน วันศุกร์จะเป็นยังไง มันคงเรื่อยๆ เอื่อยๆ เหมือนที่ผ่านมา ไม่มีชีวิตหวือหวาเพราะก้มหน้าทำงานไม่ลืมหูลืมตาอยู่อย่างนั้น



ชีวิตของวันศุกร์ที่คนภายนอกมองว่ามีสีสัน แต่ในความจริงแล้วมันก็เหมือนกับไฟที่ถูกปิดไว้เท่านั้นแหละ ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย จนกระทั่งได้เจอคุณชายทรงเพลิงอีกครั้ง



มันพิเศษมากจริงๆ



“ยิ้มอะไรคนเดียว”



“ยิ้มคนเดียวที่ไหน ตัวเองก็ยิ้มด้วยหรอก”



“พี่ยิ้มเพราะมองหน้าเราอยู่”



“ผมก็เหมือนกันครับ”



พี่เพลิงของวันศุกร์ไม่ยอมละสายตาจากใบหน้าเขาไปเลย มองได้มองดีไม่รู้จักเบื่อ มองจนวันศุกร์ไม่กล้าจะสบตาด้วยแล้วเพราะมันเขินเกินกว่าจะทนไหว ถึงจะบ่อยครั้งที่เราต่างก็มองหน้ากันด้วยความรัก แต่วันศุกร์ก็ยังไม่ชินสักที



“ไหนบอกว่าจะมาดูพระอาทิตย์ตก ทำไมเอาแต่มองหน้าพี่”



“ก็มองอยู่นี่ไงครับ!”



เงยหน้าขึ้นแทบไม่ทันเพราะถูกคุณชายเขาแกล้งด้วยคำพูดแบบนั้น อือ วันศุกร์ขอให้ทรงเพลิงพาออกมานั่งดูพระอาทิตย์ตกเอง ไม่รู้ทำไมถึงอยากดูขึ้นมาทั้งๆ ที่มันก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากมาย พระอาทิตย์ตกแบบนี้วันศุกร์เคยเห็นมานักต่อนักแล้ว



ยอมรับก็ได้ ก็แค่อยากหาเรื่องอยู่กับคุณชายเขาเท่านั้นเอง



“เมื่อยมั้ย”



“เมื่อยมากกกก หัวพี่เพลิงหนักจะตาย นอนทับมาได้”



“งั้นมานอนทับคืน”



“ได้ไงอ่ะครับ ตัวไม่ได้หนักเหมือนกันสักหน่อย”



“งั้นทำให้พี่เมื่อยสิ จะได้หายกัน”



“ไม่เอาๆ เดี๋ยวก็มางอแงให้ผมนวดอีก”



หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงลุกขึ้นจากตักของคนที่บ่นว่าเมื่อย บีบจมูกรั้นเบาๆ เมื่อถูกย่นจมูกใส่ แกล้งอีกคนด้วยการยีผมสีดำนุ่มๆ ก่อนจะคว้าวันศุกร์เข้ามากอดเอาไว้หลวมๆ นั่งดูพระอาทิตย์ตกดินไปด้วยกัน



ที่บอกว่าถ้าเมื่อยแล้วมางอแงให้นวด ความจริงก็คือ ต่อให้คุณชายไม่งอแงยังไงวันศุกร์ก็นวดให้เขาอยู่แล้ว เพราะว่าอยากดูแลคนที่เป็นหัวใจให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แค่นั้นมันยังเทียบไม่ได้กับสิ่งที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมอบให้วันศุกร์เลยด้วยซ้ำ



ทุกๆ อย่างเลย



“ท่านพ่อเรียกพี่ไปคุยเรื่องของเราสองคน ถ้าเราพร้อมเมื่อไหร่ท่านพ่อจะไปสู่ขอเรากับคุณวรวีร์”



“อะไรอ่ะครับ ถามกันสักคำหน่อยมั้ย”



แกล้งทำหน้างอไปงั้นแหละ แต่ในใจดวงน้อยๆ เต้นโครมครามเมื่อรู้ว่าผู้ใหญ่ยินดีต้อนรับกันขนาดนี้ วันศุกร์ไม่รู้จะทำหน้ายังไงดีแล้วด้วย ได้แต่หันไปมองใบหน้าของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง มองดวงตาคู่นั้นที่จ้องอยู่ก่อนแล้ว



“พี่ไม่ได้บังคับ รอเราพร้อมแหละครับ”



“...”



“เตรียมคิดไว้เลยว่าฮันนีมูนจะไปที่ไหน”



แล้วก็ต้องหน้าร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อคิดเรื่องนั้นทั้งๆ ที่มันยังคงอีกยาวไกล วันศุกร์ชอบนะที่คุณชายเขาเป็นคนมองอะไรไกลๆ ขนาดนั้น มองถึงอนาคตของเราสองคนที่อยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ ไม่แยกจากกันไปไหน



“ที่ไหนก็ได้ที่มีพี่เพลิง”



“พูดแบบนี้แสดงว่าตกลง?”



“ตกลงอะไรครับ”



“แต่งงานกับพี่ไง”



“ก็พี่เพลิงถามนี่นา เลยตอบ...ฮื้อ นี่อย่ามาแกล้งกันนะ”



แล้วอกแกร่งก็ถูกฟาดไปหลายครั้งเพราะรอยยิ้มขี้เล่นของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง วันศุกร์ใจเต้นแรงจนเหนื่อยแล้ว ช่วงหลังมานี้คุณชายเขาแต่พูดเรื่องแต่งงานจนวันศุกร์อดคิดไม่ได้เลยจริงๆ ว่าถ้าวันไหนพลั้งปากตอบตกลงออกไป ทรงเพลิงจะดีใจมากแค่ไหน



“พี่ถามเผื่อไว้ เราก็รู้ว่าพี่รอได้อยู่แล้ว”



“รอได้แต่ถามบ่อยจังนะครับ”



“เผื่อวันศุกร์จะตกลงสักครั้งไง”



“...”



“ทนหน่อยนะครับ พี่จะถามเราบ่อยๆ อย่างนี้จนกว่าจะได้คำตอบ”



นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเบาๆ ยื่นหน้าไปจูบแก้มของคนตัวโตอย่างแสนรักและนั่งสบตากัน ไม่มีอะไรที่ทำให้วันศุกร์อิ่มใจได้เท่ากับตอนที่ได้กอดกัน



จับมือกัน จูบกัน



“งั้นก็ไม่ต้องถามบ่อยๆ แล้วนะครับ”



ดูแลกันไปอย่างนี้



“ยังไงผมก็ต้องแต่งกับพี่เพลิงอยู่แล้ว”



กลั้นยิ้มเอาไว้เมื่อหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจ้องหน้าเขานิ่งๆ รู้แล้วว่าคนตรงหน้ากำลังอึ้งกับคำตอบที่อ้อมไปอ้อมมาของเขา วันศุกร์ลูบแก้มทรงเพลิงเบาๆ จูบลงบนหน้าผากของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงให้อีกฝ่ายรู้ว่าในตอนนี้เขามีความสุขมากแค่ไหน



แล้วยิ้มที่วันศุกร์ชอบที่สุดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง...



“ขอบคุณนะวันศุกร์ ที่รัก ที่ฝากชีวิตให้พี่ดูแล”



“ขอบคุณเหมือนกันนะครับ พี่เพลิง”



พี่เพลิงของวันศุกร์






The end





#หวนกลิ่นรัก











มาถึงปลายทางแล้วในระยะเวลาสั้นๆ ที่อยู่ด้วยกัน ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยนะคะ :)

หวนกลิ่นรักอาจไม่มีความหวานตั้งแต่เริ่มต้นเหมือนเรื่องอื่นๆ ที่ผ่านมา แต่ก็จบอย่างสวยงามใช่มั้ยคะ

คุณชายเพลิงเป็นพล็อตที่เราอยากแต่งมากๆ มีฟีลตั้งแต่ตอนที่ยังแต่งคุณชายโปรดแล้วด้วยแหละค่ะ

มีหลายคนอยากอ่านช่วงที่เพลิงเจอกับวันศุกร์แรกๆ ดีลกันยังไงคนพี่ถึงหิ้วคนน้องขึ้นห้อง แง เราไม่ได้แต่งเอาไว้เลยค่ะ T_T

แต่ถ้าอยากรู้ว่าเจอกันได้ยังไง เราจะทำ Face About #หวนกลิ่นรัก ไว้ในทวิตเตอร์ รอติดตามกันได้เลยนะคะ

สำหรับรูปเล่มของนิยายเรื่องนี้ ถ้าได้ข่าวแล้วยังไงจะมาแจ้งให้ทราบทันทีเลยค่า



สุดท้ายนี้แล้ว ขอบคุณทุกคนอีกครั้ง ขอบคุณมากๆ สำหรับกำลังใจ ขอบคุณที่รักชายเพลิงกับวันศุกร์

ขอบคุณนะคะที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ :)



ps. ยังไงก็ฝากรอหม่อมราชวงศ์ทรงคุณด้วยนะคะ



ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
หูยยยยยย
อิจฉาตาร้อนนน

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3350
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ดีต่อใจ..รอคุณชายทรงคุณจ้า  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ พระสนมฝ่ายซ้าย

  • ❤วั ง ว น ว า ย เ วิ่ น เ ว้ อ❤
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +283/-2
ง่าาาาาา จบซะแล้ว คนอ่านงอแงๆๆๆๆ
เขินพี่เพลิงมากกกเลยค่ะ คนอะไรฮอตไปหมด >////<
วันศุกร์น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเดิม ไปให้พี่เค้าดูแลเนอะ ><

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
คุณชายเพลิงคือดีมากกกก น้องวันศุกร์ก็น่ารักน่าฟัดมาก ๆ อ่านแล้วอยากวาร์ปไปหอมหัวน้อง ฮื้ออออ

ออฟไลน์ Monnee

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 120
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :-[ :-[หวานละมุน.นุ่มละไม... ดีต่อใจจริงๆ

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8927
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
 :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก - 20 - e n d up6.7.62
« ตอบ #69 เมื่อ: 13-07-2019 03:17:32 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8927
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
 :pig4:

ออฟไลน์ NCJung

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 989
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-5
ยิ่งอ่านยิ่งรับรู้ได้ถึงความรัก​ ความอบอุ่นที่คุณชายมีให้วันศุกร์​
ภาษาเขียนของคุณนักเขียนดีมากเลยนะคะ​ อ่านไม่สะดุดเลย​ ขอบคุณที่เขียนนิยายดีๆให้ได้อ่านนะคะ​  :กอด1:  :L2:

ออฟไลน์ q.tr

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
คุณชายทรงเพลิงคือดีมากกกก จะหาผชแบบนี้ได้ที่ไหนอีก
วันศุกร์โชคดีที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ทั้งคู่คือเหมาะสมกันที่สุดแล้ว
 :m1: :m1:

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1009
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
สามีจากบ้านนี้ละมุนทุกคนเลย #ทาสเมีย  :-[

ออฟไลน์ mooping-7

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2536
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-4
น่าร๊ากกกกกกกกกมากชอบๆๆ

ออฟไลน์ Luxfern

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอบคุณค่ะ เรียบๆ หวานๆ น่ารัก

ออฟไลน์ pamhicc

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 266
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
งื้อออ ชอบพี่เพลิง ดีต่อใจมากกกก อยากอ่านตอนเค้าแต่งงานกันจังค้าา  :pig4:

ออฟไลน์ mareeyah

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :-[  โอ้ยฟินมาก คุณชายเพลิงดูเเลเเฟนดีสุดๆ วันศุกร์ก็น่ารักม้ากกกกก

ออฟไลน์ Nobodylove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
โอ้ยยยยยยยยยยยยยย อยากได้ชายเพลิงงงงง  :katai1: :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: { yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก - 20 - e n d up6.7.62
« ตอบ #79 เมื่อ: 27-07-2019 11:21:10 »





ออฟไลน์ mickeyz.min

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 784
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
คุณชายงานดีมากกกก ชอบจริงๆๆๆ อ่านเพลินเลย สนุกมาก

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
สนุกมากๆ ค่ะ  :pig4:  :pig4:  :pig4:

ออฟไลน์ Honeyhoney

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
 :ling1: คุณชายยยลึกลับมากกก แต่ไม่ชอบผจก. เลย ตั้งแต่อ่านมา ตงิดมาตลอด อ่านไปกังวลไป 555 กลัวแบบ นางจะแอบฮุบเงินน้องหรือเปล่า และทำไมน้องถึงเลิกกับคุณชาย เพราะยัยนี้หรือเปล่า และยัยยนี้พูดอะไรเกี่ยวกับการใช้เงินหรือเปล่าน้องถึงใช้น้อยลงอีก หวั่นใจมาก ๆ

ออฟไลน์ Honeyhoney

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
 :mew1: สนุกมากกกกก อบอุ่นนนน ที่สุดค่า

ออฟไลน์ Swanlee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-0

สวัสดีค่ะ  :mew1:
นิยาย One and Only หวนกลิ่นรัก ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ everY นะคะ
ราคา 319 บาทเท่านั้นเอง
วางขายวันแรก วันที่ 24 กันยายน 2562 นี้ค่ะ
มีตอนพิเศษในเล่ม 4 ตอนให้ฟินๆ กันด้วยนะคะ


ซื้อหนังสือได้ที่

• สั่งออนไลน์ผ่านเว็บแจ่มใส

 
• สั่งออนไลน์ผ่านเว็บของ se-ed นายอินทร์ B2S ฯลฯ

• ร้านหนังสือทั่วไป se-ed นายอินทร์ B2S ร้าน Jam Club ฯลฯ

• งานสัปดาห์หนังสือเดือนตุลาคม 2562 ที่อิมแพคฯ แจ่มใสบูธ M11

* ส่วน E-Book จะวางขายหลังรูปเล่มหนังสือประมาณ 1-2 เดือนค่ะ (จะเข้ามาแจ้งให้ทราบอีกทีนะคะ)



               อย่าลืมมารับพี่เพลิงกับน้องวันศุกร์ด้วยนะคะ
                ♥
               Swanlee



#หวนกลิ่นรัก



ออฟไลน์ Seilong2

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
 :pig4: :pig4:

ขอบคุณผู้แต่งค่ะ สำหรับนิยายดีๆ ชอบแนวการเขียนบรรยายของเรื่องมากเลย อ่านแล้วเพลินมาก

ออฟไลน์ ReiiHarem

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 907
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-3
วันศุกร์ งุ้ยยยยยยยยยยย น่ารัก

ออฟไลน์ MezoSone9

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อ่านรวดเดียวจบ  สนุกมาก เรื่องก็น่ารักมากๆเลย

รอเป็นเจ้าของหนังสือที่งานหนังสือน้า

ขอบคุณครับผม  :pig4: :L2: :L2:

ออฟไลน์ New_atcha

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คุณชายอบอุ่นมากคะ อ่านแล้วดีต่อใจ  :-[

ออฟไลน์ PharS

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
สนุกมากเลยค่ะ เราอ่านรวดเดียวเลย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด