[เรื่องสั้น] รักสีเทาๆ :: หมดรัก END 18 มี.ค. 2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] รักสีเทาๆ :: หมดรัก END 18 มี.ค. 2019  (อ่าน 1098 ครั้ง)

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



[เรื่องสั้น] รักสีเทาๆ

รวมเรื่องสั้น ของความรักสีเทาๆ


บางที ความรักมันก็ไม่ได้สดใสจนโลกกลายเป็นสีชมพู หรือไม่ได้หม่นหมองจนเป็นสีดำ เสมอไป


เรื่องที่ 1. Cloud Din's part   //  Cloud Sailom’s part  //  Cloud Spin-off Sangdad’s part จบแล้ว

เรื่องที่ 2. หมดรัก END
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-03-2019 11:48:07 โดย himoru »

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Title :: Cloud Din’s part

Author :: himoru

Couple :: ดินxสายลม

Rate :: PG-13


ขอบคุณเพลง ข้างหัวใจ – กัน นภัทร ค่ะ









Cloud





Din’s part






ความตาย ไม่สามารถทำลายความรักลงได้



ทำไมมนุษย์ต้องมีความรัก

ทำไมมนุษย์ต้องมีหัวใจ

ทำไมมนุษย์ต้องมีใครให้รักสักคน





แต่หัวใจที่ตาย ผมควรจะทำยังไง

ให้ดวงตาที่ไม่สะท้อนความรู้สึกดวงนั้น

................เต้นแรงได้เพราะผม









“สาย นายกำลังเสียใจจริงๆเหรอ?”ผมถามแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน นับจากวันที่แสงแดดจากไป ผมก็เอาแต่ถามสายลมแบบนี้...............ทั้งที่รู้ว่าสายลมเป็นแบบนี้





เฉยชา




แต่ผมก็ยังอยากจะพูดออกไป

ตั้งแต่ รู้จักกันมาสายลมก็ดูเข้าถึงยากแต่ไหนแต่ไร ปิดตัวเองเสมอ ยากที่ใครจะเดินเข้าไปอยู่ในเศษส่วนชีวิตของสายลม ยกเว้น...............แสงแดด พี่ชายฝาแฝดของสายลม




สายสัมพันธ์ที่ผมแตะต้องไม่ได้ และเข้าไม่เคยถึง









“อืม เลิกถามเถอะ”ท่าทีไม่ใส่ใจ แบบนี้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ผมก็ไม่เคยชาชินเสียที







เพราะการเข้าถึงสายลมมันยาก แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่เข้าใจ

มีเพียงแสงแดดที่จะทำให้ผมเข้าใกล้สายลมได้มากขึ้น

ฝาแฝดที่นิสัยต่างกัน ผมกลับดูเข้ากับแสงแดดได้ง่าย เหมือนกับคนอื่นทั่วๆไป ที่คุยกับแสงแดดได้เสมอ
ไม่นานหลังจากที่สายลมแนะนำให้ผมรู้จักแสงแดด ผมก็สนิทกับแสงแดดอย่างไม่ต้องสงสัย มันง่ายจนผมเองยังตกใจ................ความแตกต่างของสายลมและแสงแดด










“ถ้า เสียใจก็ร้องไห้ ร้องตรงนี้ก็ได้”มันอาจจะดูแปลก ผมอยากให้สายลมร้องไห้อยู่กับผม เสียใจก็อยู่กับผม...........ไม่ใช่เอาแต่เฉยชาแบบนี้...............มันดู ไร้หัวใจเกินไป

“หึ”ยกยิ้มแบบนี้ กำลังคิดอะไรในใจคนเดียวอีกแล้ว

“ฉันไม่ใช่เด็ก”แล้วสายลมก็ก้มลงไปมองหนังสือในมือ











บนโลกนี้คนที่จะทำให้สายลมสนใจและใส่ใจได้ก็คงมีแต่..................แสงแดด


ถึงสายลมจะทำเป็นเฉยชา ไร้ความรู้สึกขนาดไหน แต่แท้จริงในใจสายลมก็คงมีแต่เรื่องแสงแดดที่จากไปเท่านั้น







.............ทั้งที่เจ็บปวดขนาดนั้น

แต่ทำไมยังทำตัวให้เป็นปกติขนาดนี้






บางที...............ผมก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่า ผมไม่มีค่าพอที่จะอยู่ข้างๆสายลม









ผมเริ่มรู้สึกแบบนี้นับตั้งแต่วันที่รู้ว่าสายลมมีพี่ชาย

ไม่ว่าอะไร ถ้าเป็นเรื่องแสงแดด สายลมจะมีความสุขเสมอ

ดวงตาเย็นชานี้กลับทอประกายทุกครั้งที่อยู่กับแสงแดด

ผมแค่ปรารถนาได้รับความรู้สึกนั้นบ้าง









.......................ก็แค่อยากให้สายลมใส่ใจผม เท่าๆกับที่ใส่ใจแสงแดด


......................ก็แค่อยากให้สายลมยิ้มให้ผม เท่าๆกับที่ยิ้มให้แสงแดด


......................ก็แค่อยากให้สายลมให้ความสำคัญกับผม ให้มากกว่าที่มีกับแสงแดด



ก็เท่านั้น................












“เดี๋ยวเย็นนี้จะไปนอนเป็นเพื่อนนะ”.... “เพื่อน” คำคำนี้ กั้นกลางระหว่างเราตลอดมา

“..........”ไม่มีคำตอบ แต่ผมก็ถือว่าได้บอกไปแล้ว สายลมทำเพียงลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องเรียนเท่านั้น











ตอนเย็นผมต้องทำงานที่ชมรมจนค่ำ............สายลมไม่เข้าชมรมนับจากวันที่แสงแดดจากไป

ผมทำได้เพียงโทรไปหา แค่อยากบอกว่าต้องกลับค่ำ แค่อยากบอกว่าไม่ต้องรอ แค่อยากบอกว่าไม่ต้องห่วง











.....................ทั้งๆที่รู้ว่าสายลมไม่ใส่ใจผม


แต่ไม่ว่าจะโทรไปเท่าไหร่ ปลายสายก็ยังไม่มีการตอบรับ








มันก็คงเหมือนใจผม ไม่ว่าจะส่งไปเท่าไหร่? ทุ่มไปแค่ไหน? แต่ก็ไม่เคยก้าวผ่านความเย็นชานั่นไปได้






“ก๊อก ก๊อก สาย”ผมเคาะประตูเรียก เพียงเพราะแสงไฟในห้องยังเปิดอยู่

“ปัง ปัง ปัง สายเปิดประตูนะ นายอยู่ไม่ใช่เหรอ?”...........ผมต้องโมโหแบบนี้ทุกครั้ง ที่สายลมเย็นชากับผม

“แล้วฉันนั้นสำคัญ แค่ไหน คิดฝันไปได้ไกล เท่าไร มีโอกาสได้ยืน ในหัวใจเธอบ้างไหม...”เสียงโทรศัพท์จากเครื่องของสายลมดังขึ้นเมื่อผมโทรเข้าไป


“ปังปัง เสียงโทรศัพท์ในห้องนาย นายอยู่ใช่ไหม?”ผมเสียงดังเพราะเป็นห่วง สายลมเงียบ สายลมเฉยชาก็ใช่ว่าสายลมจะไม่เสียใจ ยิ่งแสงแดดพึ่งเสียไป สายลมอาจจะคิดอะไรโง่ๆ ใครจะไปรู้

“อือ.....”ในที่สุดสายลมก็ตอบผม

“ถ้า อยู่ทำไมไม่รีบมาเปิด”ทั้งที่ผมเป็นห่วงขนาดนี้ แต่สายลมกลับเอาแต่นิ่งเหมือนไม่มีอะไร เดินกลับไปนั่งข้างเตียง...............กินเบียร์อีกแล้วเหรอ?

“สายลม ฉันถามอยู่นะ”ทำร้ายตัวเองเสมอ สายลมชอบทำร้ายตัวเองเงียบๆแบบนี้

“แล้วถ้าฉันเข้าห้องน้ำอยู่ต้องไปเปิดไหม?”เงยหน้ามาถามผม.........ดวงตาทั้งคู่บอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง

“........”แล้วผมควรจะพูดอะไร? ในเมื่อทำไปก็ไม่เคยเป็นผล หัวใจที่เย็นชาของสายลม ไม่เคยต้องการผม

“นี่กินเบียร์อีกแล้วเหรอ?”..............ถึงอย่างนั้นก็ยังอดห่วงไม่ได้

“ก็เห็นๆอยู่”สายลมไม่เคยฟังที่ผมเตือนสักครั้ง

“พอเถอะ”ผมห้าม ทั้งๆที่รู้ว่าสายลมไม่มีทางเชื่อผม

“..........”สายตาโกรธเคืองถูกส่งมา คืออีกแววตาที่ผมเคยได้รับจากสายลมนอกจากความเฉยชานั่น

“รู้ไหมว่าเป็นห่วง?”ก็แค่อยากให้ได้รับรู้

“ห่วงเหรอ? .....”ท่าทางไม่เชื่อผมแบบนี้..........

“สาย....อืม”อยู่ๆสายลมก็ลุกมาจูบผม

“อึก...... พ....พอแล้ว...สาย พอ!!”แต่มันเป็นจูบที่ไม่มีหัวใจอะไร ดวงตาเฉยชาคอยเตือนผมแบบนั้นเสมอ...............ผมทำเพียงพยายามห้าม

“อึก”กลับกลายเป็นแรงมือผมหนักผลักสายลมออกไป

“สาย!!”ผมตกใจในสิ่งที่ได้เห็น ผมผลักสายลมแรงจนล้มไปกับพื้น

“อย่า เอาความห่วงใยครึ่งๆกลางๆแบบนี้มาห่วงเลยดิน กลับไปซะ”แล้วก็กลับมานั่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.........ทั้งที่ทำให้ผม มีความหวัง แต่สายลมกลับไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย?

“ไม่ใช่ครึ่งๆกลางๆนะสาย”ผมจะทำยังไงถึงจะเข้าไปถึงหัวใจดวงนี้ หัวใจที่คอยปฏิเสธผม

“ถ้ายังเห็นว่าเป็นเพื่อนกันก็กลับไปซะ”....เพื่อน...........เพื่อน อีกแล้ว

“ไม่กลับ”ทั้งที่อยากให้เข้าใจผมบ้าง ฟังผมบ้าง หรือแค่หันมามองผมบ้างก็ยังดี..............ผมขอมากไปเหรอ?

“จะห้ามเพื่อ?”.........แต่สายลมกลับสนใจเบียร์ในมือมากกว่าผม

“เรา.........เราเป็นเพื่อนกัน สาย”คำว่าเพื่อน ที่สายลมขีดเส้นไว้ให้ผมเสมอ

“งั้น ก็เลิกห่วงแล้วกลับไป ฉันจะนอน”สายลมเดินหนีผมไปล้มตัวลงนอนบนที่นอนของเขากับแสงแดดเท่านั้น..............แค่เพื่อนที่สายลมให้ผมได้ คำว่า “เพื่อน” ที่คอยตอกย้ำผมเสมอ

“ทำไมไม่ทำตัวไร้หัวใจให้ได้ตลอดล่ะสาย พอกลับมาห้องนายมันก็เป็นแบบนี้ทุกที เจ็บปวดใช่ไหม? เสียใจก็บอกมาสิ นายมีฉันนะ สาย นายยังมีฉัน”หมดแล้วความอดทนของผม พูดพร่ำออกไป ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ.................สายลมไม่เคยใช้ใจฟังมัน เพียงแค่สายลมที่พัดมาและจากไปเท่านั้น









ทำได้เพียงมองสายลมที่จากไปนอนโดยไม่สนใจผมแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนแบบนี้ แต่มัน..........ก็ยังเจ็บปวดทุกครั้งไป









เขา..............ไม่เคยต้องการผม

โลกของสายลมมีแต่แสงแดดเท่านั้น










ผมถามตัวเองในใจเสมอว่า

ถ้าคนที่ตายแทนสายลมวันนั้นคือผม มันจะดีกว่าไหม?

ถ้าคนที่ตายแทนสายลมตอนนั้นเป็นผม ผมจะได้ไม่ต้องเสียใจแบบนี้ใช่ไหม?

ถ้าคนที่ตายแทนสายลมตอนนั้นเป็นผม คนที่เจ็บปวดคงไม่ใช่ผมจริงไหม?

ถ้าคนที่ตายแทนสายลมตอนนั้นเป็นผม น้ำตาสักหยดจะมีให้ผมบ้างไหม?





.............ผมคงไม่สำคัญขนาดนั้น




นั้นสิ..........ผมไม่ใช่........









“อ่า...... ไปสิ กี่โมงแล้ว อ่อๆ ไปเดี๋ยวนี่แหละ”สายลมโทรหาผมตอนเช้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น................นี่แหละสายลม

“อีก สามสิบนาทีเจอกัน”ทั้งที่รู้ว่าอีกคนไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ก็เก็บความดีใจเล็กๆไม่อยู่ ทั้งๆที่ไม่ใส่ใจ แต่ก็ยังโทรรักษาความเป็นเพื่อนไว้เสมอ

“อ่าาาาา”ผม..............แค่รู้สึกดีไปของผมเอง







แล้วก็แค่รีบแต่งตัวออกไปเรียน ไปหาสายลมให้ทันเท่านั้น








“สาย แฮ่กๆ”ผมรีบวิ่งมาหาสายลม เท่าที่ผมจะรีบมาได้

“ไปเรียนเถอะ”ทั้งที่ผมพึ่งวิ่งมาถึง ทั้งที่พึ่งเจอหน้ากัน..................แต่มันก็แค่นั้น ไม่มีอะไรแตกต่างสำหรับสายลม












ไม่ว่ายังไง................ผมกับสายลม เราก็เป็นได้แค่นี้...........


สำหรับสายลมเอง ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง


ผมเอง ก็คงเปลี่ยนอะไรไม่ได้






เพราะผม ไม่ใช่ แสงแดด

ผมไม่อาจเข้าไปแทนที่แสงแดด



ไม่สามารถสำคัญในใจสายลมได้





การตายจาก ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะหมดลง






..........................ผม..............




แค่.......ยังไม่รู้จะทำยังไงต่อไป



เท่านั้นเอง






End Din’s part

ออนไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
นี่คิดว่าสายก็น่าจะแอบชอบดินอยู่หรือป่าวว  :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Title :: Cloud Sailom’s part

Author ::
himoru

Couple :: ดินxสายลม

Rate :: PG-13

ขอบคุณเพลง ข้างๆหัวใจ – กัน นภัทร ค่ะ






Cloud



Sailom’s part










สิ่งที่ผู้คนชอบพูดกันให้ได้ยินบ่อยๆ คือ........




เราไม่สามารถเอาชนะความรักของคนที่ตายไปแล้วได้




ผม..........ไม่เคยเชื่อมันเลยสักครั้ง

จะเป็นไปได้ยังไง สำหรับคนที่ยังเหลืออยู่ หัวใจจะเข้มแข็งได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?


แต่ช่างเถอะถึงคำตอบจะเป็นยังไง




.............ผมก็จะไม่ยอมแพ้




.............


..........

.....


..........


.............







“ดิน กินไอ้นี่ไหม?”ผมยื่นขนมในมือไปให้เพื่อนสนิทของผม
“ไม่ กินเถอะ”ดินทำเพียงผลักๆชิ้นขนมกลับมาที่ผม
“ก็แล้วแต่นะ”ผมไม่อยากจะใส่ใจอะไรมากนักกับขนมชิ้นเดียว แต่เพียงแค่อยากหาเรื่องคุยกับดินเท่านั้น
“...........”ดินหันหน้ามามองผมด้วยท่าทีสงสัย
“อะไร?”ก็แค่กินขนม ชวนแล้วไม่กินผมก็ไม่ว่าอะไร ยังจะมามองหน้าผมอีก
“นายไม่เสียใจบ้างหรือไงสาย?”เอาอีกแล้ว คำถามแบบนี้จากดิน ผมฟังมาจะเป็นสัปดาห์ได้แล้ว
“เสียใจ? หึ!! เสียใจสิ ทำไม?”ผมถามดินกลับกวนๆ
“ยังไงของนายที่เรียกว่าเสียใจ มาเรียน กินข้าว กินขนม ปกติทุกอย่าง นี่เหรอเสียใจ?”ทำไมดินต้องคอยจับผิดผมแบบนี้นะ
“.......... แล้วฉันต้องทำตัวเซื่องซึม ไม่ยอมกินอะไร ทำหน้าเหมือนไม่สบาย เหมือนป่วยจะเป็นจะตายแบบนายงั้นเหรอ?”มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมอธิบายกับ ดินแบบนี้
“แสงตายไปแล้วนะ แต่นายกลับ...........”เอาอีกแล้วคำพูด ต่อว่ามากมายที่ดินเฝ้าเพียรบอกผม










แสงแดด......พี่ชายฝาแฝดของผม

คนที่มีหลายๆอย่างเหมือนๆผม


ใบหน้า

น้ำหนัก

ส่วนสูง

เราสองกันเหมือนกันมาก.....จนถ้าเดินไปด้วยกัน คนส่วนมากก็มักจะคิดว่าเรากำลังเดินไปพร้อมๆกระจกใบใหญ่




นอกจากพ่อแม่ของเรา ก็มีบดินทร์ หรือดิน คนนี้ที่แยกเราสองคนออก


...........เพราะนิสัยผมกับแสงแดดต่างกัน

หรือเพราะ




..............ดินสนใจสังเกตเรื่องแสงแดดมากก็เป็นไปได้



ดินเป็นเพื่อนผมมาก่อน เพราะผมกับแสงแดดเลือกที่จะเรียนในสาขาที่เราชอบ............ซึ่งเราต่างกัน

เป็นเวลาสองปีที่ผมกับดินเป็นเพื่อนกันมา จนวันหนึ่งที่ผมแนะนำให้ดินและแสงแดดรู้จักกัน



..............และก็เพียงเวลาไม่นานที่คนทั้งคู่ ดูสนิทกันจนมากกว่าผมด้วยซ้ำ












........................ทั้งที่ผมเจอเขามาก่อน แต่ทำไม ทำไม เขากลับไม่ได้สนิทใจกับผมขนาดนั้นบ้าง



มันเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ? ที่เป็นแบบนี้











“ถ้าอยากบ่นก็บ่นไป ฉันจะไปเรียน”ผมแค่ไม่อยากฟังถ้อยคำของดินที่หยิบยกมาพูดมากมาย...............ทุกคำมีแต่แสงแดด
“เลิกทำตัวไร้หัวใจแบบนี้สักทีได้ไหม?”ดินยังพยายามจะต่อว่าผมต่อ
“.......ฉันไม่ใช่แสง อย่าคิดจะมาสอนฉัน”........ผมไร้หัวใจงั้นเหรอ?
“สาย....”ดินคงโกรธจนนึกคำจะด่าผมไม่ออก
“................”ผมหันกลับไปมองดินอย่างไม่ยอมแพ้
“นายไม่มีหัวใจหรือไง?”จากใบหน้าโมโหผมเมื่อครู่กลายเป็นใบหน้าข้องใจ
“หึ...”ผมทำเพียงยกยิ้มอย่างสมเพชลึกๆ และเดินไปทางอาคารเรียนเท่านั้น








หัวใจของผม ไม่มีใครมองเห็นมันหรอก


หัวใจที่เจ็บปวดมานับครั้งไม่ถ้วน


ถ้าจะเจ็บกว่านี้........ผมก็คงทำอะไรไม่ได้


...........เพราะสำหรับผมมันก็คือความเจ็บปวด..........ที่ไม่มีวันรักษาได้ด้วยคำพูดของใคร













“อ่าาา........ ป๊อก! ซ่าาา”หลังจากเรียนเหนื่อยมาทั้งวันผมก็กลับมาที่ห้อง.............ห้องของผมกับแสงแดด ห้องพักที่อยู่ระหว่างมหาลัยของผมกับแสงแดดพอดี เวลาเหนื่อยๆแบบนี้ผมมักจะมีที่พึ่งสุดท้ายของวัน.................... เบียร์กระป๋อง









ผมดื่มแบบนี้มาสักพัก ครั้งแรกตอนที่ผมรู้สึกว่าดินกับแสงแดดสนิทกันมากกว่าผม ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ทั้งสองคนสนิทกันจนผมเป็นส่วนเกินแบบนั้น... พอเกิดอาการคิดอะไรไม่ออกแบบนี้ ไอ้เบียร์กระป๋องพวกนี้ช่วยผมได้...........เพียงแค่ดื่มๆมันเข้าไป ไม่ได้ยุ่งยากวุ่นวายเหมือนเรื่องหัวใจ ที่ไม่ว่าใช้ใจแลกไปเท่าไหร่







.....ผมก็ไม่เคยได้กลับมา



แต่ตอนนี้ผมดื่มมันเพราะ.............แสงแดด







“แล้วฉันนั้นสำคัญ แค่ไหน คิดฝันไปได้ไกล เท่าไร มีโอกาสได้ยืน ในหัวใจเธอบ้างไหม...”เสียงเพลงดังขึ้นจากเครื่องมือสื่อสารของผม เวลาแบบนี้ ผมไม่สนใจมันหรอก








ก็ได้แต่ปล่อยให้มัน เล่นซ้ำไป ซ้ำมา ตามความอดทนของคนที่โทรเข้ามาก็เท่านั้น ฟังๆไปหลายๆรอบให้ปวดใจเล่น ก็สนุกดีไม่ใช่เหรอเพลงแบบนี้ ฮึฮึ ไม่นานมันก็จะเงียบของมันไปเอง




ผมก็นั่งกินเบียร์กระป๋องของผมไป ปล่อยใจให้คิดไปเรื่อย จินตนาการของผมใครจะห้ามมันได้ ไม่ว่าจะรักใครในความเพ้อฝันของผม มันก็เป็นไปได้ทั้งนั้น.................เบียร์แค่เพียงกระป๋องเดียวไม่ทำ ให้ผมเมาได้ แต่ก็ทำให้ผมเพ้อบ้าๆของผมคนเดียวได้ หึหึ










“ก๊อก ก๊อก สาย”เสียงเคาะประตูพร้อมเสียงเรียกจากหน้าห้องดังขึ้น..........ดินเหรอ?
“ปัง ปัง ปัง สายเปิดประตู นายอยู่ไม่ใช่เหรอ?”หึหึ.....ผมก็ปล่อยให้ดินเคาะประตูต่อไป ไม่นานความอดทนหมด ดินก็คงหยุดพังประตูผมไปเอง
“แล้วฉันนั้นสำคัญ แค่ไหน คิดฝันไปได้ไกล เท่าไร มีโอกาสได้ยืน ในหัวใจเธอบ้างไหม...”เอาอีกแล้ว โทรศัพท์ของผมดังขึ้นอีกแล้ว ไม่เดาก็รู้
“ปัง ปัง เสียงโทรศัพท์ในห้อง สาย นายอยู่ใช่ไหม?”อ่า.........คงต้องเดินไปเปิดให้แล้วมั่ง
“อือ.....”ตอบสั้นๆก่อนเดินไปเปิดประตูให้ดิน
“ถ้าอยู่ทำไมไม่รีบมาเปิด”เสียงบ่นโกรธอย่างข่มอารมณ์โมโหของดินดังขึ้นอีกครั้ง ผมทำเพียงเปิดประตูให้แล้วก็เดินกลับมานั่งที่เดิมของผมเท่านั้น
“สายลม ฉันถามอยู่นะ”พอผมทำไม่ฟัง ก็ยังเดินๆตามมาบ่นผมต่อ
“แล้วถ้าฉันเข้าห้องน้ำอยู่ต้องไปเปิดไหม?”ผมเงยหน้าขึ้นไปมองดินกวนๆ
“........”ถึงกับพูดไม่ออก แล้วดินก็นั่งลงข้างๆผม
“นี่กินเบียร์อีกแล้วเหรอ?”จะหาเรื่องบ่นผมต่อ
“ก็เห็นๆอยู่”ผมก็ยกเบียร์ขึ้นจะดื่มต่อ
“พอเถอะ”ดินห้ามผม พร้อมจับมือผมให้วางกระป๋องเบียร์ลงบนพื้น
“..........”คราวนี้เป็นผมเองที่หันไปมองหน้าดิน รู้สึกโกรธมันห้ามไม่ได้
“รู้ไหมว่าเป็นห่วง?”คำตอบสั้นๆจากดิน
“ห่วงเหรอ? .....”
“สาย....อืม”ผมเป็นฝ่ายเริ่มจูบดินเอง แค่อยากให้เงียบ แค่อยากให้เข้าใจ
“อึก......พ....พอแล้ว...สาย พอ!!”ดินผลักผมออกมาอย่างไม่ใยดี
“อึก”ตัวผมถูกแรงผลักล้มลงไปกับพื้น
“สาย!!”ท่าทางตกใจของดินกลับยิ่งทำให้ผมรู้สึกโกรธ
“อย่า เอาความห่วงใยครึ่งๆกลางๆแบบนี้มาห่วงเลยดิน กลับไปซะ”พอลุกขึ้นมาได้ ผมก็กลับไปนั่งในที่ของผม แล้วก็พูดออกไป โดยไม่ได้สนใจมองไปที่ดิน
“ไม่ใช่ครึ่งๆกลางๆนะสาย”เอาอีกแล้วคำพูดของดินแบบนี้
“ถ้ายังเห็นว่าเป็นเพื่อนกันก็กลับไปซะ”ไม่ไหวอีกแล้ว ผมเกลียดความรู้สึกนี้ของดิน ห่วงผมงั้นเหรอมันก็แค่คำหลอกลวงเท่านั้น
“ไม่กลับ”ยังดึงดัน จับกระป๋องเบียร์ในมือผมออก
“จะห้ามเพื่อ?”ทั้งที่ผมพยายามขนาดนี้ ดินจะเข้าใจมันไหม?
“เรา......... เราเป็นเพื่อนกัน สาย”คำว่าเพื่อน? ดินกล้าพูดคำนี้ ทั้งที่รู้ว่าทำผม “เจ็บ” สายตาผมกลับมาเย็นชาอย่างไม่ต้องสงสัย
“งั้น ก็เลิกห่วงแล้วกลับไป ฉันจะนอน”ทุกครั้งที่ดินพยายามจำกัดในคำว่า “เพื่อน” ความเจ็บปวดของผมก็จะฝั่งรากลงไปในหัวใจผม แล้วผมก็ทำเพียงเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงและหันหลังให้ดินเท่านั้น
“ทำไม ไม่ทำตัวไร้หัวใจให้ได้ตลอดล่ะสาย แต่พอกลับมาห้องนายมันก็เป็นแบบนี้ทุกที.......”สำหรับผม.......คำพูดพวกนี้ มันก็แค่ลมหายใจที่มีเสียงของดินเท่านั้น








ไม่นานดินก็จากไป ผมไม่รู้ว่าดินมาที่นี้ทำไม? ผมไม่สนใจมันด้วยซ้ำ



ผมถามตัวเองในใจเสมอว่าถ้าคนที่ตายวันนั้นคือผม มันจะดีกว่าไหม?

ถ้าคนที่ตายไปตอนนั้นเป็นผม ผมจะได้ไม่ต้องเสียใจแบบนี้ใช่ไหม?

ถ้าคนที่ตายไปตอนนั้นเป็นผม คนที่เจ็บปวดคงไม่ใช่ผมจริงไหม?

ถ้าคนที่ตายไปตอนนั้นเป็นผม น้ำตาสักหยดจะมีให้ผมบ้างไหม?





.............ผมคงไม่สำคัญขนาดนั้น




นั้นสิ..........ผมไม่ใช่........









“ฮัลโล ดิน มาเรียนหรือยัง?”ทั้งที่เมื่อวานมาห้ามผมดื่มเบียร์ แต่วันนี้กลับเป็นดินเสียเองที่มาเรียนสาย
“อืม รีบๆมาแล้วกัน”ถึงผมจะไม่ได้แสดงความเป็นห่วงออกมา ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่ได้ห่วงใย.....ไม่ใช่เหรอ?
“หึ”อดที่จะสมเพชตัวเองไม่ได้ ทั้งที่ไม่อยากจะทำตัวใส่ใจอะไรนัก แต่มันก็หยุดไม่เคยได้







แล้วผมก็ทำเพียงไปนั่งรอดินที่โต๊ะนั่งหน้าอาคารเรียนก็เท่านั้น








“อ่า.....ขอโทษนะ แฮ่ก แฮ่ก”ดินวิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบ ทันเวลาเรียนพอดี














ไม่ว่ายังไง................ผมกับดิน เราก็เป็นได้แค่นี้...........


สำหรับดินเอง ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง


ผมเอง ก็คงเปลี่ยนอะไรไม่ได้






เพราะแสงแดด ไม่ใช่ ผม


และผม ก็ไม่ใช่ แสงแดด





การตายจาก ไม่ได้หมายความว่าความรักจะหมดลง









..........................ผม..............




แค่.......ยังไม่เข้าใจ




เท่านั้นเอง








End Sailom’s part



จันทร์หน้าจะมาลงส่วนของแสงแดดนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-03-2019 08:54:39 โดย himoru »

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
อ่าวว จะเป็นรักสามเส้าหรือเปล่าา

 :sad4: :sad4: :sad4:

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Title :: Cloud Spin-off Sangdad’s part

Author :: himoru

Couple :: --

Rate :: PG-13






Cloud (Spin-off)



Sangdad’s part





ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีในโลกนี้คือสิ่งมหัศจรรย์
แต่สิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้ผมมีความสุขในโลกใบนี้คือการได้เกิดมาคู่กับสายลม



สายลม......น้องชายฝาแฝดของผม


ใบหน้า

น้ำหนัก

ส่วนสูง

เราสองคนเหมือนกัน.....แต่ก็มีหลายๆอย่างที่เราต่างกัน


ผมกับสายลมเลือกเรียนในคณะและมหาวิทยาลัยที่เราชอบไม่เหมือนกัน


เป็นการเลือกเส้นทางเดินที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของผม
2ปี ที่ต้องแยกกัน
ปีแรกเหมือนสนุกที่ได้เรียนรู้โลกใบใหม่ สังคมใหม่
สนุกกับการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยและการใช้ชีวิตนอกบ้านเพียงลำพังครั้งแรก


แต่มันไม่มีวันไหนที่ผมจะไม่โทรหาสายลม

ไม่มีเดือนไหนที่จะไม่กลับมาค้างที่บ้านกับสายลม


นานวันเข้า ตัวผมเองยิ่งโหยหาสายลม ในขณะที่ผมรู้สึกว่าสายลมกำลังมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิต


ตั้งแต่เด็กจนโตสายลมจะต้องยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้กับผมคนเดียวเท่านั้น.................................เพราะผมต้องการให้เป็นแบบนั้น


ทุกครั้งที่มีใครเข้าใกล้สายลม ผมจะเอาตัวเองเข้าไปแทรกตรงกลางเสมอ.................................เพราะสายลมเป็นของผม




“ย้ายมาอยู่ด้วยกันไหม?”ผมพูดกับสายลมตอนที่เรานอนดูซีรีย์ sherlock holmes ที่สายลมชอบด้วยกันที่บ้าน
“หือ?”คนที่นอนซบไหล่ผมเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย
“ก็คอนโดนั้นไง อยู่ตรงกลางระหว่างมหาลัยเราพอดี”ลูบหัวสายลม ขณะที่เจ้าตัวป่วนทำเพียงแค่พยักหน้ารับ






“นี่ ดิน”สายลมแนะนำให้ผมรู้จักใครบางคนที่สายลมให้มาที่ห้องของเรา
“เราแสงแดด เรียกแสงเฉยๆก็ได้ ^^”ยิ้มให้ทักทาย แต่ในใจผมกำลังมองเห็นเป้าหมาย



ดิน คนคนนี้คือคนที่เข้ามาในชีวิตสายลม


คนที่ทำให้สายลมนั่งคิดเรื่องของเขาตอนที่อยู่กับผม


คนที่ทำให้สายลมเริ่มกลับห้องดึกขึ้น


คนที่ทำให้เจ้าสายลมของผมเปลี่ยนไป



หลังจากนั้นไม่นานดินก็เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมา เริ่มพูดคุยและวางตัวสนิทกับผมมากขึ้น แต่ที่ต่างจากคนอื่นๆคือดินก็ยังพยายามเข้าใกล้สายลมเหมือนเดิม



“ครับ”กดรับสายคนที่รู้จักกันมาได้พักใหญ่ๆ
“ไม่รู้สิ เห็นบอกว่ามีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ? เมื่อคืนยังงอแงให้ช่วยงานอยู่เลย”ปลายสายโทรมาถามหาสายลม ที่วันนี้ยังไม่เห็นที่มหาวิทยาลัย
“อ้าว แบบนี้ สายจะโดนหักคะแนนไหม?”จริงๆไม่ได้สนใจสิ่งที่ปลายสายกำลังพูด
“อืม ขอบใจนะดิน ไม่ได้ดินสายคงแย่ แค่นี้ก่อนนะแสงมีเรียนเหมือนกัน”วางสายไป ก่อนจะยกข้าวต้มเข้าไปให้สายลมในห้องนอน



สายลมไม่สบายตั้งแต่เมื่อคืน เพราะเดินตากฝนกลับมา โทรศัพท์ก็พังไปเพราะน้ำฝนนั่น
แต่มันไม่ใช่ธุระอะไรที่’คนอื่น’ต้องรู้


สายลมแคร์คนที่ผมพึ่งวางสายไปมาก มากจนน่าหงุดหงิด





“ไม่ได้โกหก”
“สาย!! ทำไมทำตัวแบบนี้ว่ะ”
“เจ็บ”

ระหว่างที่ผมมารับสายลม ’บังเอิญ’เห็นสายลมกำลังทะเลาะกับดินเข้าพอดิบพอดี

“สาย”ผมเรียกคนที่กำลังโดนดินบีบข้อมือแต่ไกล
“แสง”สายลมสะบัดสุดแรง รีบวิ่งมาหาผม

ผมทำเพียงกอดให้สายลมซุกซ่อนตัวไว้เท่านั้น

“จะไม่ถามนะดิน ไว้ใจเย็นลงค่อยมาคุยแล้วกัน”หันไปคุยกับคนที่สายลมพึ่งตีตัวออกมา
“กลับห้องนะสาย”แล้วก็จูงมือคนก้มหน้าออกมา




“อยากเล่าไหม?”ลูบหัวอีกคนระหว่างขับรถกลับ
“ดินมันบ้า สายไม่ได้ทำอะไรเลยนะแสง...........”แล้วน้ำตาก็ร่วงพล่อยจากตากลมของคนที่นั่งข้างๆ



อยากให้ทะเลาะกัน ไม่ได้หมายความว่าอยากให้สายลมร้องไห้เพราะใครแบบนี้เลย



“ว่าไง” รับสายหลังจากที่กลับมาห้องได้สักพักใหญ่
“หลับไปแล้ว ร้องไห้จนหลับไปเลย เดี๋ยวคงต้องเช็ดตัวให้”ตอบไปพลางลูบหัวคนที่หลับบนเตียงไปพลาง
“ไม่แปลกหรอก สายก็ร้องไห้กับเราแบบนี้ตลอด”ยิ้มออกมา เมื่อปลายสายคงรู้สึกถึงความพิเศษนี้
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเอง”
“อ่อ คราวหลัง จะทะเลาะอะไรก็ระวังหน่อย ข้อมือสายเริ่มเห็นรอยช้ำขึ้นมาแล้ว”มันโมโหนะ ที่ใครสักคนกล้ามาทำรอยบนตัวของคนของเรา
“อืมๆ พรุ่งนี้ค่อยขอโทษแล้วกัน ตอนนี้สายหลับแล้ว”


ยิ้มมุมปากมันห้ามไม่อยู่

แค่ ’บังเอิญ’ มารับ
แค่ ’บังเอิญ’ ว่าสองคนกำลังทะเลาะกัน
แค่ ’บังเอิญ’ รู้ว่ามันเกิดจากอะไร
แค่ ’บังเอิญ’ ก็เท่านั้น











“สาย!!” โลกนี้มันไม่แน่นอนแบบนี้

ระหว่างที่ผมพาสายลมมาส่งงานที่คณะ อยู่ดีๆรางเหล็กขนาดใหญ่ที่ตึกกำลังปรับปรุงก็ร่วงลงมา
ร่างกายขยับไปผลักสายลมออกโดยอัตโนมัติ


“แสง”เสียงของคนที่รีบลุกวิ่งกลับมาหาผม



สายลมกำลังร้องไห้ข้างๆผม ทั้งที่เจ็บปวดไปทั้งร่าง แต่กลับรู้สึกดีที่เห็นสายลมไม่เป็นอะไร


อยากยกมือขึ้นไปเช็ดน้ำตา

อยากกดลงมาซบที่ไหล่

อยากกุมมือนี้ไว้ไม่ให้ใคร

แต่รู้ดีร่างกายนี้คงไม่ไหวแล้ว


“อย่า.....ร้องไห้”ประโยคสุดท้ายในชีวิตที่ได้บอกคนตรงหน้า





สายลม................ที่รักของแสงแดด



รักที่ไม่มีวันพูดออกไป แต่ก็ไม่ยกให้ใครเหมือนกัน



ความลับได้จบลง พร้อมลมหายใจของแสงแดดที่หายไป





End Sangdad’s part


อธิบาย :
แสงแดดก็แค่คนคนหนึ่งที่รักสายลม
เพราะหลายๆอย่างทำให้พูดออกไปไม่ได้
แต่จะให้ยกหัวใจให้คนอื่นก็ทำไม่ได้เช่นกัน

สายลมไม่เคยรู้ว่าแสงแดดรู้สึกเกินพี่น้องกับตัวเอง
เพราะแสงแดดไม่อยากให้สายลมรู้
เหมือนที่สายลมไม่รู้ว่าดินรู้สึกเกินเพื่อน
เพราะดินเองก็ไม่เคยบอก

ดินรู้ว่าแสงแดดรักสายลม และคิดว่าสายลมรักแสงแดด
เพราะแสงแดดต้องการให้เป็นแบบนั้น

จบเท่านี้ค่ะ

เจอกันเรื่องหน้าค่ะ

ออนไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Title :: หมดรัก

Author :: himoru

Couple :: สีครามxธร

Rate :: PG-13



หมดรัก
 
 

 
 
ทำไม?
 
ผมไม่เข้าใจ?
 
ความรักไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมได้ง่ายๆ
 
 
เขาที่เข้ามา....
 
เขาที่อยู่เคียงข้าง....
 
เขาที่ทำให้ผมรู้สึกถึงคำว่า..................”รัก”
 
 
 
 
และเขาที่ทำให้ผมเจ็บปวด..................ก็เพราะ....เขา
 
 
 
 
 
 
“พี่คราม....”ผมเขย่าร่างหนาที่นอนบนเตียงเบาๆ เพื่อให้รู้สึกตัว
“อือออออออ”มีเพียงเสียงงัวเงียเป็นคำตอบ
“พี่คราม ตื่นนนนนน”ผมพยายามเขย่าร่างของพี่สีครามอีกครั้ง
“จิ!!”เสียงจิบปากอย่างขัดใจของเขา
“อะไร!!”ไม่ใช่คำถาม แต่เอ่ยขึ้นอย่างรำคาญเสียงปลุกของผม
“สายแล้ว พี่ไม่ไปทำงานเหรอ?”ผมเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
“อ่ะ นี่จะเจ็ดโมงแล้วทำไมนายพึ่งมาปลุกฉัน?”ท่าทางไม่พอใจ แสดงออกอย่างไม่ปิดบัง ไม่ใช่เพียงคำพูด แต่ยังเป็นสายตาเคืองที่ส่งมา...............ผมปลุกพี่ตั้งแต่หกโมงครึ่งแล้ว
 
 
ไม่มีเหตุผลที่ต้องเถียง เพราะเขาไม่ฟังผม
 
 
 
ร่างสูงของพี่สีครามวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างเร่งรีบ เพียงไม่ถึงห้านาทีร่างสูงนั้นก็วิ่งกลับออกมา
 
 
 
 
“ผมทำกับข้าวไว้แล้วนะ”ผมรีบเอ่ยบอกและรั้งไว้
“น่ารำคาญน่ะ”เสียงตัดรำคาญของเขาอีกครั้ง...................
 
 
 
ผมเม้มปากแน่ ไม่อยากร้องไห้อ่อนแอให้เขาเห็น
 
 
 
เพราะถ้าพี่สีครามเห็นจะยิ่งทำให้รำคาญผมมากขึ้นไปอีก
 
 
 
 
“ฉันรีบ ปล่อย!!”เพียงไม่กี่คำ แรงผลักเบาๆที่มือผม ก็ทำให้มือผมหลุดจากแขนเขา
 
 
 
 
 
 
มันเจ็บไม่ใช่เหรอที่เป็นแบบนี้? ผมไม่รู้ทำไมยิ่งนับวันผมกับพี่สีครามยิ่งห่างกันออกไปเรื่อยๆ
 
 
 
สี่ปีที่อยู่ด้วยกันมา ค่อยๆเปลี่ยนไป
 
 
 
ผมเดินเข้าไปหา........................แต่พี่สีครามกลับถอยห่างออกไป
 
 
เพราะอะไร?
 
 
 
 
 
 
บ่อยครั้งที่ใจผมคอยแต่ถามหาพี่สีครามคนเดิมของผม คนที่จะอยู่ข้างผมเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น? คนที่จะเอาใจดูแลผมเป็นอย่างดี..................ตอนนี้แทบจะจำเขาคนนั้นไม่ได้
 
 
 
 
 
พี่สีครามคนนั้นหายไป......
 
 
 
 
 
 
 
“อึก.....อ่า....แคร๊งงงง”เสียงเอะอะจากหน้าบ้านในยามวิกาลแบบนี้...............เขากลับมาแล้ว
“อึก.......นี่.............นี่นายยังไม่นอนอีกเหรอ?”เสียงเอื้อนเอ่ยเฉื่อยๆที่แทบจะฟังไม่รู้เรื่องถามผมที่วิ่งเข้าไปพยุงร่างหนานั้นที่หน้าประตู
“ผมรอพี่.......”ผมยกแขนซ้ายของพี่สีครามพาดบ่าผมอย่างระวัง
“ใคร.......ใครให้นายรอ? ห๋า!!”ผมแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทั้งที่ผมนั่งรอเขาเป็นเวลาหลายชั่วโมงด้วยความห่วงใย แต่สิ่งที่ผมได้ตอบแทนคือคำพูดไร้เยื่อใยแบบนี้
“อะไร? หือ?...จะร้องไห้หรือไง? หึ ตลก”คำพูดโหดร้ายจากเขายังทำร้ายผมตลอดทางที่ผมพยายามพาเขาเข้าไปที่ห้องนอนของผม
“พี่นั่งก่อนนะ อ่ะ”ผมค่อยๆพาเขานั่งลงที่เตียง แต่ร่างของพี่สีครามกลับนอนหงายลงไป
“อย่ามายุ่งกับฉัน.....”ผมนั่งลงค่อยๆถอดรองเท้าให้เขา แต่เขากลับชักเท้าหนีผมไป.....
 
 
 
 
ตอนนี้แม้แต่การดูแลของผม พี่ก็ไม่ต้องการแล้วงั้นเหรอ?
 
 
 
ดวงตาแดงกำ ค่อยๆมีน้ำใสๆเอ่อขึ้นมาเรื่อยๆ
 
 
 
เพราะความรักของพี่ต่อผมมันค่อยๆหมดลง มันค่อยๆหายไปวันละนิด พี่ทิ้งมันไปวันละหน่อยหรือไง? พี่ถึงได้ทำกับผมแบบนี้
 
 
 
 
“อย่า........อย่า...เอามือสกปรกมาแตะตัวฉัน”กว่าจะถอดรองเท้า ถอดเสื้อนอกออก ถ้อยคำจากเขายังคงทำร้ายผม............จนผมต้องเสียน้ำตาจริงๆ
 
 
 
 
ทั้งที่เมื่อก่อน มือนี้ที่พี่เคยกุมไว้ บอกผมว่าจะไม่ปล่อยให้ไปไหน.................แต่ตอนนี้ มันกลายเป็นสิ่งสกปรกไปแล้วหรือ?
 
 
 
 
“ผม......ผมเช็ดตัวให้นะ”หลังจากเดินออกไปสงบใจนอกห้องนอนไม่นาน ผมก็เดินกลับมาหาพี่สีคราม พร้อมชามน้ำและผ้าขนหนู
พลึก.....“ไม่ต้องงงงงงง”พี่สีครามสลัดแขนให้หลุดจากผ้าที่ผมเช็ดอยู่
“พี่จะได้......จะได้...ฮึก.....นอนสบายนะครับ”ผมเอ่ยอ้อนวอน ทั้งที่พยายามจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขา แต่ผมก็อดไม่ได้เสียทุกครั้ง เพียงเพราะการปฏิเสธของเขา
“นาย...มัน..อึก....น่าเบื่อ...อือออออ”เสียงสบถสุดท้ายก่อนที่ร่างหนาจะหลับไป
 
 
 
 
ผมเช็ดตัวให้พี่สีครามเสร็จ วางผ้าไว้ด้านข้าง ร่างหนาหลับสนิท พร้อมเสียงหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผมค่อยๆก้มลงจูบซับที่ริมฝีปากพี่สีครามช้าๆ
 
 
 
 
นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้จูบกัน
 
 
นานเท่าไหร่แล้วที่พี่ไม่เคยจูบผม
 
 
 
มือผมไล้ลูบไปตามโครงหน้าหล่อของคนตรงหน้าอย่างหลงใหล ปรารถนาเพียงอยากให้ริมฝีปากที่ผมพึ่งจูบไปมีรอยยิ้มให้ผมบ้าง
 
 
 
ทั้งที่เมื่อก่อนเคยยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน
 
 
แต่ตอนนี้กลับมีแต่ถ้อยคำทำร้ายให้ผมรู้สึกเจ็บ
 
 
 
 
ทำไมนะ ทำไมผมถึงไม่หยุดรักพี่สักที?
 
 
 
เคยคิด.................แต่ไม่เคยทำได้
 
 
 
 
ทั้งที่รู้ว่าที่เป็นอยู่แบบนี้คงมีแต่ผมที่เสียใจ คงมีแต่ผมที่เจ็บ......................แต่ผมก็หยุดรักพี่ไม่เคยได้
 
 
 
 
 
 
“ธร.............”เพียงเสียงละเมอของเขามีชื่อผมหลุดมาบ้าง มันก็ทำให้ผมมีความสุขได้ในตอนนี้



 
“เลว...”และมันก็เป็นความทุกข์ทรมาน เมื่อรู้ว่าแม้แต่ในความฝัน พี่ก็ยัง..............
 
 
 
 
ความเจ็บนี้ เมื่อไหร่ผมถึงจะจากมันไปได้
 
 
 
 
 
 
 
 
“อือออออ”ดวงตาผมค่อยๆปรือขึ้นช้าๆ เปลือกตาค่อยๆขยับเพื่อปรับแสง
 
“พี่สีคราม!!”เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็ไม่เห็นพี่สีครามบนเตียง เมื่อคืนผมเผลอผล่อยหลับไป หลับลงข้างๆพี่สีคราม
 
 
 
 
 
ผมเดินออกจากห้องนอนของผม เช้าแบบนี้ถ้าเดาไม่ผิดเขาคงกลับไปห้องนอนของพี่แล้วสินะ
 
 
แล้วผมก็ค่อยๆเดินไป ไม่กี่ก้าวจากห้องนอนผมก็ห้องนอนพี่สีครามแล้ว ประตูไม่ได้ปิด ร่างหนาของคนที่ผมรักยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง ในมือพี่สีครามถือบางอย่างไว้แน่น แผ่นหลังหนายืนนิ่ง.............
 
 
 
 
 
“นี่อะไรพี่คราม!!”ผมรีบวิ่งเข้าไปคว้ากรอบรูปจากมือพี่สีครามมาทันที
“เอาคืนมา”พี่สีครามยื้อกรอบรูปในมือผมไว้
“พี่ยังคิดถึงมันอีกเหรอ?”พี่จะพูดร้ายๆกับผมยังไงผมไม่เคยว่า จะด่าทอผมก็ยังทนได้ แต่..........แต่แบบนี้.....ผมทนไม่ได้
“นั่นฟ้านะ”...........สีฟ้า
“ก็เพราะเป็นมันนี่แหละ เพร่ง!!”ผมเขวี้ยงกรอบรูปในมือลงพื้นอย่างเหลืออด
“นายมัน.......”พี่สีครามก้มลงเก็บรูปอย่างเบามือ.............ยิ่งพี่ห่วงใยภาพในมือมากเท่าไหร่ ผมยิ่งเหมือนจะตายไปเท่านั้น
“พี่ยังรักมันสินะ ฮึก”ผม..........ผม....น้ำตาผมไหลด้วยความเจ็บปวด เพราะอะไร เพราะอะไร เขาถึงรักคนอื่นแบบนี้
“อย่าเรียกสีฟ้าว่ามัน”สายตาโกรธเคืองส่งหาผมที่ร้องไห้อยู่
“พี่รักมันเหรอ?”ผมเข้าไปเขย่าร่างหนาตรงหน้าด้วยความปวดใจ
“..............”เขาไม่ตอบอะไร กลับยิ่งมองผมด้วยความเกลียดชัง
“อ๊ากกกกกกกกก”ผมเหมือนคนบ้าไร้สติ แย่งรูปในมือพี่สีครามมาฉีกทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี
“เพี๊ยะ!!”แรงตบจากมือใหญ่กระทบหน้าผมจนล้มลงกับพื้น
“............พี่..คราม”น้ำตาผมไหลเป็นสายด้วยความเจ็บปวด
 
 
 
ผมเจ็บ............เจ็บที่หัวใจ
 
 
 
พี่สีครามไม่เคยทำร้ายร่างกายผม...........แล้วนี้มันอะไรกัน
 
 
 
 
ผมมองร่างหนาตรงหน้าที่เอาแต่ยืนนิ่งตัวสั่นเทิ้ม พร้อมน้ำตาของผมที่ยังไหลออกมาไม่หยุด
 
 
 
 
 
 
 
 
“เพราะอะไรธร เพราะอะไร”เสียงเอื่อนเอ่ยเบาๆจากพี่สีครามที่ก้มหน้ามองพื้น กำมือแน่น
“อะไรทำให้นายเป็นแบบนี้กัน ธร”
“ฟ้าเป็นน้องพี่ แต่นายกลับ.......”น้องชายแท้ๆก็ไม่มีสิทธิ์!!
“แต่พี่รักมันมากกว่าผม!!”ผมตะหวาดกลับไปเสียงดัง
“......ไม่เคยเลยธรไม่เคย”พี่สีครามทิ้งตัวพิงกำแพง ก่อนจะค่อยๆหมดแรงนั่งลงกับพื้น
“พี่รักนาย แต่พี่ก็รักฟ้า มันต่างกัน”

“ต่างสิ พี่เอาแต่รักมัน ดูแลมัน”
 
“ฟ้าเป็นน้องคนเดียว.......”
 







“ผมก็สงเคราะห์ความรักอื่นให้มันแล้วไง?”
 
 
 
 
 
 
 
 
หกเดือนที่แล้ว หกเดือนที่แล้วผมพึ่งได้รู้จักกับสีฟ้า ไอ้คนที่พี่สีครามบอกว่าเป็นน้องชาย น้องชายแท้ๆงั้นเหรอ? หึ นับจากวันที่มันกลับมา พี่สีครามก็คอยเอาใจใส่มัน เอาใจใส่มากพอๆกับที่เอาใจใส่ผม ดูแลอะไรๆ ไม่ต่างจากผม เว้นก็แต่ไม่ได้นอนกับมันก็แค่นั้น
 
 
 
 
 
...............ซึ่งผมไม่ต้องการ
 
 
 
 
 
“คนนั้นน่ารักดี ใครว่ะธร”เพื่อนของผม ชนินทร์ สนใจไอ้เด็กนั้น
“น้องพี่คราม สนใจเหรอ?”มันจะผิดเหรอ ถ้าผมแค่ต้องการกำจัดคนที่ทำให้พี่สีครามรักผมน้อยลงออกไป
“อือ น่ารักดี”เพียงแค่มองตาก็รู้ว่าชนินทร์มันต้องการเด็กคนนั้น
“ดี”มันเป็นทางออกที่ดีไม่ใช่เหรอ?
 
 
 
 
 
หลังจากที่ชนินทร์เจอสีฟ้าได้ไม่นาน สบโอกาสพี่สีครามไปสัมมนา ผมคงไม่ปล่อยโอกาสกำจัดส่วนเกินแบบมันให้หลุดไป
 
 
“น้องฟ้าเป็นของพี่เถอะ”
 
“ไม่.....ไม่นะ....พ...พี่ชนินทร์ อย่า.....พี่ธร พี่ธรช่วยผมด้วย”ในบ้านของพี่สีคราม เมื่อไม่มีพี่สีครามก็ไม่มีใครช่วยไอ้เด็กนั้นได้ มีเพียงเสียงร้องที่ผมไม่สนใจลอยออกมาจากห้องของมัน
 
“แกโทษฉันไม่ได้หรอก สีฟ้า”...........เพราะแกมาแย่งความรักของพี่สีครามของฉันไปเอง
 
 
 
 
มันช่วยไม่ได้........
 
 
 
 
 
 
 
ไม่นานหลังจากพี่สีครามกลับมา
 
 
 
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!”ความตกใจเสียงตะหวาดที่หน้ากลัวของพี่สีครามร้องขึ้น
“น้องฟ้าอยู่กับผม ไม่ต้องห่วงผมจะดูแลอย่างดี”รอยยิ้มบนใบหน้าชนินทร์ แทบจะทำให้พี่สีครามฆ่ามัน
“นายต้องการอะไร”แต่เพราะยังห่วงไอ้เด็กนั้นเลยพูดออกไป
“ผมต้องการสีฟ้าเท่านั้น อย่าคิดจะตามผมถ้ายังอยากให้สีฟ้าหายใจ”ทิ้งไว้ด้วยคำพูดที่ทำให้พี่สีครามถึงกับทรุด
“นายใช่ไหม? ทำไม ธรทำไม?”หันกลับมาคาดคั้นผมที่นั่งอยู่ข้างๆ
 
“พี่คราม.....”
 
“ชนินทร์ มันเพื่อนนายไม่ใช่หรือไง?”
 
“อย่ามาโทษผม!! ทั้งหมดมันเป็นความผิดของมัน”
.............ใช่มันเป็นความผิดของสีฟ้า ถ้ามันไม่ก้าวเข้ามาแย่งความรักของพี่จากผมไป ผมคงไม่ต้องทำแบบนี้
“นาย................นาย...........นายมัน........”พี่สีครามนิ่งอึ้งไป
“ตราบเท่าที่พี่ยังอยู่กับผม ยังรักผม เด็กนั้นก็จะยังมีลมหายใจ”เสียงกระซิบแผ่วเบาของผมข้างใบหูของร่างหนา
 
 
 
 
 
 
 
 
“ทั้งหมดเพราะผมรักพี่ พี่จะหมดรักผมไม่ได้”ผมสวมกอดร่างหนาตรงหน้าอย่างพอใจ
 
 
 
 
 
 
 
“เพราะถ้าพี่หมดรักผมเมื่อไหร่ มันก็คือวันตายของน้องชายสุดรักของพี่ครับ จุ๊ฟ”ผมจูบซับลงที่ปากของพี่สีครามเบาๆ
 
 
 
 
 
 ดังนั้น

 
 
 
 
พี่จะหมดรักผม...................ไม่ได้
 
 
 
 
End


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^ :pig4:
เจอกันเรื่องหน้าค่าาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-03-2019 11:49:52 โดย himoru »

ออฟไลน์ poshbear

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ไม่ไหวๆ ธรร้ายเกิน อยากอ่านตอนพิเศษของเรื่องนี้เลย เหมือนมันจะยังไม่จบแค่นี้ 5555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด