●Cloud● #เสือป่าทะเล : UPDATE ตอนที่ 11 : (15/03/2019) P.2
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ●Cloud● #เสือป่าทะเล : UPDATE ตอนที่ 11 : (15/03/2019) P.2  (อ่าน 1684 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เพิ่งได้อ่าน ชอบมากกก เป็นแนวที่หาอ่านยาก ชอบที่ดูดิบๆเถื่อนๆเป็นผู้ชายกันจริงๆคือถึงจะเริ่มยุบยิบในหัวใตกันแล้วแต่ ทะเลคือยังแมนๆ เขินทีลงไม้ลงมือต่อยหน้าแหก ถ้าคิดจะแหกด่าน  :hao7: แต่ปากพี่เสือป่ามันก็โดนจริงๆ 

เป็นกำลังใจให้คุณนักเขียนนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ ขนมลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

Cloud 10  #เสือป่าทะเล
ผู้แต่ง Waya22










"ไม่ต้องห่วงกูหรอกน่า ไปแป๊ปเดียว เดี๋ยวมา"


แล้วทำไมป่านนี้มันยังไม่โผล่หัวมาอีก...


ทะเลทอดสายตามองนาฬิกาเรือนใหญ่ซึ่งแขวนอยู่ข้างฝาผนัง แล้วก็รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเท่าไรนัก


ไปซื้อบุหรี่ที่ซุปเปอร์มาเก็ตงั้นเหรอ ซื้ออะไรนานนักหนา นี่มันผ่านไปตั้งสามชั่วโมงกว่าแล้ว!


ความกระวนกระวายใจตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างช่วยไม่ได้ อันที่จริง หลังจากหมอนั่นออกไปจากตึกแถวได้ไม่นานนัก ทะเลก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าเผลอเคลิ้มหลับไปตอนไหน พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าทุกอย่างรอบตัวยังคงมีเพียงความว่างเปล่าดังเดิม


เสือป่ายังไม่กลับมา


เขานั่งส่ายขาอยู่บนเตียงอย่างกระสับกระส่าย ตาก็เอาแต่จ้องเข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านไปแต่ละนาที หูก็คอยฟังแต่เสียงเครื่องยนต์เก่าๆแผดดัง แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงหวีดหวิวของสายลมสลับกับเสียงฟ้าร้องครางครืนเป็นระยะ


เป็นเอามากแล้ว ทะเลยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ชายหนุ่มตาสีเหล็กคนนั้นมีอิทธิพลกับความรู้สึกเขามากเกินไป  แต่มันก็ห้ามไม่ได้จริงๆ


มัวนั่งกังวลไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เขาเลยตัดสินใจลุกไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำแปรงฟันเสร็จสรรพ จากนั้นก็เดินลงไปเปิดตู้เย็นชั้นล่าง หยิบข้าวห่อสาหร่ายรูปสามเหลี่ยมมากินเป็นอาหารรองท้องตอนเช้ามืด ขณะกำลังเคี้ยวข้าวปั้นไส้ไข่กุ้งมายองเนสอยู่นั้น เขาก็รู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง


เสียงรถยนต์เจ้าปัญหานั่น


ทะเลยัดข้าวห่อสาหร่ายคำสุดท้ายเข้าปาก แล้วตะกายบันไดพุ่งขึ้นชั้นสองทันที เขากระโจนเข้าไปคว้ากระเป๋าใส่เงินที่ซุกไว้ข้างเตียงมาสะพาย มือก็จัดการเสียบมีดพกไว้ข้างเอวอย่างรวดเร็ว เมื่อวิ่งพรวดมาถึงหน้าต่างบานหนึ่งด้านหลังตึก ก็เป็นเวลาเดียวกับที่รถยนต์คันนั้นเคลื่อนมาจอดอยู่หน้าตึกแถวแล้ว


ชายหนุ่มทิ้งตัวลงจากหน้าต่าง ไต่ผ่านต้นไม้ด้านหลังตึกลงมาพร้อมด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของลางหายนะ ได้ยินเสียงกลุ่มคนซึ่งฟังจากเสียงฝีเท้าแล้วน่าจะเพิ่มจำนวนมากกว่าครั้งแรก กรูกันเข้ามาจัดการประตูเหล็ก โชคดีเหลือเกินที่ยังไม่มีใครเดินอ้อมมาดักทางเขาด้านหลังตึก เพราะทุกคนดูเหมือนจะพุ่งความสนใจไปกับการหาวิธีเปิดบานประตูเหล็กด้านหน้ากันหมด


ทะเลกัดฟันกรอด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดไหลพล่านพอๆกับความร้อนใจเรื่องของเสือป่าตีกันอยู่ในหัว เขาสูดลมหายใจลึก เมื่อถึงเวลาต้องตัดสินใจเด็ดขาด เขาไม่รู้เหตุผลเลยสักนิดว่าทำไมเสือป่ายังไม่กลับมา หมอนั่นหายตัวไปไหน? ยิ่งคิดก็ยิ่งนึกเครียด ความคิดในหัวสามารถแตกแขนงแยกย่อยออกเป็นเรื่องเลวร้ายได้นับสิบๆเรื่อง มันทำให้เขาใจหายวาบจนไม่กล้าจะคิดต่ออีก


ไหนบอกว่าพวกเราจะไปจากที่นี่กันไงล่ะ นั่นหมายถึงว่าเราจะไปพร้อมกันไม่ใช่เหรอ แล้วนี่อะไร? หายตัวไปไหนกันแน่!


ที่เหนือความคาดหมายคือกลุ่มคนเหล่านั้นบุกมาที่นี่เร็วเกินไป ทะเลไม่นึกว่าพวกเขาจะพากันมาตั้งแต่เช้ามืด อันตรายมารอถึงตรงหน้า ไม่ว่าอย่างไรตอนนี้เขาก็ต้องหนีเอาชีวิตรอด...


นี่อาจถึงเวลาที่เราต้องแยกจากกันแล้ว


ทะเลยอมรับกับตัวเองว่าใจเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยระหว่างก้มตัวลงต่ำวิ่งลัดเลาะผ่านทุ่งหญ้าสูงท่วมหัว ท่ามกลางบรรยากาศมืดครึ้มฟ้าแลบฟ้าร้องดังลั่น ลมแรงพัดโหมหอบเอาฝุ่นดินกระจายกลายเป็นหมอกควันคละคลุ้ง กิ่งไม้ใบหญ้าเสียดสีกันดังเกรียวกราว เขาวิ่งไม่หยุด มุ่งหน้าไปทางถนนใหญ่ ทะเลยังคงหวังว่าเขาอาจจะเจอเสือป่าที่ซุปเปอร์มาเก็ตนั่น


เมฆครึ้มบนฟ้าลอยต่ำ มืดทะมึนหม่นมัวทั้งที่เป็นเวลาเช้า ไม่ต่างกับความอึมครึมเคร่งเครียดในใจทะเล คราวนั้นที่เขาเคยเข็นรถเข้าไปที่ปั๊มน้ำมันกับเสือป่าต้องใช้เวลานานเกือบๆชั่วโมงกว่าจะไปถึง แล้วถ้าวิ่งฝ่าดงหญ้านี่ละ เอาเถอะ ถ้าวิ่งสุดฝีเท้าอาจจะเร็วกว่านั้นก็ได้


ในที่สุดฝนก็ตกกระหน่ำ ทะเลวิ่งผ่านทุ่งหญ้าสลับกับที่ดินรกร้าง ผ่านตึกเก่า อาคารเก่าที่ยังก่อสร้างไม่เสร็จแล้วถูกปล่อยทิ้งกลางคันอยู่หลายหลัง เหนื่อยจนแทบอยากทิ้งตัวลงไปนอนคลุกดินโคลนให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าเขายังไม่อยากถูกจับเข้าคุก ความคิดนั้นเป็นแรงกระตุ้นให้ทะเลวิ่งต่อไปไม่ยอมหยุด จนกระทั่งฝ่าทะลุมาถึงถนนใหญ่ ทั้งตัวเขาก็เปียกปอน ทะเลหอบหายใจหนักจนอกกระเพื่อม เผลอทรุดตัวลงยันสองมือไว้กับหัวเข่า ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยหนักขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต


ยกมือลูบหน้าสะบัดน้ำฝนออก พยายามกอบโกยอากาศเข้าปอดเต็มที่ แล้วพุ่งตัวมุ่งหน้าเข้าไปที่ปั๊มน้ำมันในเขตชุมชน ตั้งใจกวาดสายตามองหาเสือป่า แต่แล้วทะเลก็ต้องตัวชาวาบ


มีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายยืนอยู่ในปั๊ม รวมไปถึงในซุปเปอร์มาเก็ตนั่นด้วย


ชายหนุ่มถอยหลังกลับออกมาแทบไม่ทัน เขาฉากหลบมายืนซุ่มดูเหตุการณ์อยู่แถวร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ถัดออกมาจากปั๊มราวสามสี่ช่วงตึก แค่เห็นตำรวจความตื่นกลัวก็ปะทุขึ้นมา มือเผลอจับสายกระเป๋าซึ่งภายในมีเงินของกลางติดตัวด้วยอาการเสียวสันหลังวูบ ขณะเดียวกันความหวาดหวั่นก็พุ่งเข้าจับหัวใจ


เกิดอะไรขึ้น? มีเหตุการณ์อะไรทำให้ตำรวจต้องมาเกี่ยวข้อง? แล้วเสือป่าล่ะมันอยู่ไหนกัน เรื่องนี้เกี่ยวกับหมอนั่นหรือเปล่า?


ทะเลขมวดคิ้วแน่น เผลอกัดปากจนห้อเลือด มือไม้ก็เย็บเฉียบด้วยความหวาดกลัว เขาเพิ่งรู้ว่าความกังวลเกี่ยวกับหมอนั่นก่อนหน้าตอนอยู่ในตึกแถว มันเทียบกันไม่ติดเลยกับความหวั่นใจของเขาในยามนี้


เขาห่วงมัน


แต่ทะเลก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลยสักอย่าง แค่จะเข้าไปใกล้กว่านี้เพื่อดูว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นก็ยังทำไม่ได้ แค่โฉบมาหลบอยู่ข้างตึกซึ่งห่างออกมาไม่มาก เขาก็รู้ว่ามันเสี่ยงอันตรายต่อชีวิตเขามากแล้ว


 
"เช้านี้เรามาต่อกันที่ความคืบหน้าคดีลักทรัพย์ พนักงานหนุ่มร้านมินิมาร์ทแอบขโมยเงินร่วม 5,00,000 บาทไปจากตู้เซฟในห้องนอนเจ้าของร้าน ตอนนี้ยังไม่พบตัวนายเทวินทร์ เลิศไกรวัฒน์ ผู้ก่อเหตุรายนี้ครับ แต่ทางเจ้าหน้าที่เองก็กำลังเร่งสืบสวนหาข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อตามจับกุมตัวมาดำเนินคดีกันอย่างเต็มที่ แม้ว่าจะไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิดที่จะสามารถใช้เป็นหลักฐานได้ แต่พยานแวดล้อมหลายๆอย่างล้วนบ่งชัดไปที่ตัวพนักงานหนุ่มว่าเป็นผู้ลักขโมยเงินเจ้าของร้านมินิมาร์ทไปจริง ล่าสุดทางเราสามารถเปิดเผยใบหน้าคนร้ายจากรูปบัตรประชาชนซึ่งเจ้าตัวนำมาใช้สมัครงานกับทางร้านได้แล้ว หากมีใครพบเห็นบุคคลหน้าตาเหมือนในรูป ช่วยแจ้งเบาะแสกันเข้ามาให้เจ้าหน้าที่ด้วยนะครับ..."


เสียงรายงานข่าวโทรทัศน์จากร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ดังแว่วเข้าหู  ทำให้ทะเลถึงกับตัวแข็งทื่อ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาทันที ไม่จำเป็นต้องเหลือบตามองหน้าจอทีวีก็รู้ทันทีว่าตัวเองคือคนในข่าว ผู้ประกาศข่าวบอกชื่อนามสกุลของเขาออกสื่อเสียงดังฟังชัดขนาดนั้น สาเหตุที่ไม่มีภาพหลักฐานจากกล้องวงจรปิดก็เพราะเขาเป็นคนทำให้มันเสียเอง คนในอย่างเขาย่อมต้องรู้ตำแหน่งกล้องในร้านอยู่แล้วว่าติดตั้งจุดไหนบ้าง และเขาก็แค่จัดการมันนิดหน่อย


ส่วนรูปบัตรประชาชน...เป็นรูปที่ถ่ายเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งพนักงานในร้านหรือแม้แต่เจ้าของร้านเองยังเคยออกปากว่ารูปในบัตรกับตัวจริงไม่เห็นเหมือนกันเลย ส่วนมากก็บอกว่าตัวจริงดูดีกว่าเยอะ ทะเลค่อนข้างมั่นใจว่าหากไม่มีใครมายืนจ้องหน้าเขาชัดๆ ก็ไม่น่าจะมีใครจำได้ว่าเขาคือโจรขโมยเงินในข่าวนั่น


แต่ถึงอย่างนั้นก็ประมาทไม่ได้สักนิดเดียว


ทะเลหรี่ตามองปั๊มน้ำมันที่ยังคงเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจ รู้ดีว่ายิ่งอยู่นานก็ยิ่งอันตราย ทว่าใจก็เอาแต่คอยห่วงพะวงใครอีกคนอยู่นั่น เขางุ่นง่านเสียจนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ขณะนั้นมีตำรวจนายหนึ่งกำลังเดินผ่านมาทางนี้ ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบตัดสินใจเลี้ยวหลบไปอีกทาง


เขาอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว


ทะเลดันปีกหมวกเบสบอลลงมาปิดหน้า เดินลัดเลาะข้ามอาคารพาณิชย์และร้านรวงต่างๆไปยังป้ายรถบัสประจำทาง ไม่นานนัก เขาก็หอบตัวเองขึ้นไปนั่งอยู่บนรถด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง หลุบตาลงมองมือตัวเองซึ่งกำเข้าหากันแน่นด้วยความว้าวุ่นใจ ในหัวของเขามีแต่คำถามเกี่ยวกับเสือป่าเต็มไปหมด


ขอให้หมอนั่นปลอดภัย


เขาทำได้แค่ภาวนาอยู่ในใจแค่นั้น















ถัดมาอีกหลายวัน ทะเลก็ได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในปั๊มน้ำมันและซุปเปอร์มาเก็ตแห่งนั้น


ข่าวจากโทรทัศน์ช่องหนึ่งสรุปเหตุการณ์ว่า ช่วงเวลาเช้ามืด มีคนได้ยินเสียงปืนดังขึ้นราวสามถึงสี่นัด จึงรีบโทรศัพท์แจ้งตำรวจ เมื่อเจ้าหน้าที่เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุก็พบว่าตรอกแคบด้านหลังปั๊มมีร่องรอยการต่อสู้ พบปลอกกระสุนปืนตกอยู่ มีรอยคราบเลือดอยู่บนพื้นรวมถึงกำแพงหลายจุด แต่ไม่พบตัวผู้ก่อเหตุ คาดว่าน่าจะหลบหนีไป ทางเจ้าหน้าที่ได้พยายามติดตามตัวจากรอยเลือด แต่ฝนที่ตกลงมาเป็นอุปสรรคชะล้างรอยเลือดไปจนหมด


ภายหลัง เจ้าหน้าที่ได้เข้าตรวจสอบกล้องวงจรปิดของซุปเปอร์มาเก็ต และพบว่าช่วงเวลาใกล้เคียงก่อนเกิดเหตุมีคนเข้ามาใช้บริการเป็น กลุ่มวัยรุ่นชาย 5 ห้าคนและชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมแจ็คเก็ตสีดำ สวมหมวกเบสบอสสีน้ำเงิน พอดูมาถึงตรงนี้ทะเลก็แทบหยุดหายใจ เพราะรูปชายหนุ่มสวมแจ็คเก็ตที่ว่า...ก็คือเสือป่า! ส่วนกลุ่มวัยรุ่นนั่น เขาขมวดคิ้วเพ่งมองรูปจากกล้องวงจรปิดแล้วรู้สึกคุ้นหน้าแปลกๆ


พนักงานสาวในร้านให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่าได้ยินหนึ่งในกลุ่มวัยรุ่นตะโกนด่าและทำท่าจะเข้าไปชกชายหนุ่มคนดังกล่าว แต่สุดท้ายทั้งสองฝ่ายก็รีบเดินออกจากร้านไป ทางตำรวจจึงสันนิษฐานว่าชายหนุ่มแจ็คเก็ตดำกับกลุ่มวัยรุ่นอาจจะเคยเป็นคู่อริหรือเขม่นกันมาก่อน หลังออกจากซุปเปอร์มาเก็ตคาดว่าน่าจะก่อเหตุยิงกันหลังปั๊ม นอกจากนี้ยังพบรถจักรยานยนต์จอดทิ้งไว้อยู่ภายในปั๊มอีก 1 คัน กล้องวงจรปิดของปั๊มจับภาพได้ว่าชายหนุ่มแจ็คเก็ตดำเป็นคนขับมาจอดเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าไปซื้อของ ภายหลังเจ้าหน้าที่ตรวจสอบป้ายทะเบียนรถ และพบว่าเป็นทะเบียนปลอม...


ดวงตาของทะเลสั่นระริก ป้ายทะเบียนปลอมไม่มีอะไรน่าสงสัย เพราะนั่นเป็นฝีมือของเขาเอง เขาทำการสับเปลี่ยนป้ายทันทีหลังขโมยเงินออกมาจากร้านมินิมาร์ท แต่ที่ทำให้ทะเลใจหายวูบก็คือ หนึ่งในชายวัยรุ่นที่ทำท่าจะเข้ามาชกเสือป่า...เขานึกออกแล้วว่าเป็นคนเดียวกับไอ้หัวโจกแก๊งอันธพาลที่รุมซ้อมเขาในวันที่เข็นรถเข้าไปเติมน้ำมัน เขาเกือบโดนมันแทงตาย โชคดีที่เสือป่าเข้ามาช่วยเอาไว้ และมันก็โดนมีดของเสือป่าแทงเข้าที่หน้าท้อง


คราวนี้มันกลับมาพร้อมพรรคพวกรวมกัน 5 คน เจอกับเสือป่าที่ออกมาซื้อบุหรี่เพียงคนเดียว ทะเลไม่อยากจินตนาการเรื่องราวจากนั้นต่อ หากรูปการณ์ก็บ่งบอกชัดว่าไอ้พวกนั้นมันน่าจะเข้ามารุมทำร้ายเสือป่า เกิดการต่อสู้ยิงกัน เขาไม่รู้ว่าใครโดนยิง ไอ้พวกอันธพาลนั่น หรือว่าเป็นเสือป่ากันแน่...


ทะเลหน้าซีด เขากำมือแน่นไม่สนใจแม้ว่าเล็บจะจิกเข้าเนื้อซ้ำรอยเดิม ห่วง...ทะเลเป็นห่วงเสือป่าจับใจ เขายอมรับกับตัวเองอย่างชัดเจน หมอนั่นสำคัญกับเขา


ถึงแม้ชายหนุ่มจะเชื่อว่าอดีตนักโทษผู้โหดเหี้ยมอย่างมันสามารถเอาตัวรอดได้ไม่ว่าตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเพียงใด ทว่าทะเลห้ามความรู้สึกรุนแรงของตัวเองไม่ได้ ไม่ใช่แค่ห่วงในฐานะคนที่เคยเผชิญชะตากรรมเดียวกัน หลายวันที่กบดานซ่อนตัวอยู่ในอพาร์ทเม้นท์กลางเก่ากลางใหม่ในเมืองอันเงียบสงบแห่งนี้ ทะเลพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เราต้องแยกจากกัน ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องยื้อเวลาเอาไว้ในเมื่อสุดท้ายเราก็ต้องจากกันอยู่ดี หมอนั่นเก่ง ทั้งแกร่งและเลือดเย็นขนาดนั้นคงไม่จนมุมให้กับเรื่องอันตรายง่ายๆ


แต่ไม่ใช่ มันไม่ใช่แค่ความห่วงหรือความเคยชินที่อยู่กับสิ่งใดนานๆแล้วจะนึกใจหายนิดหน่อย มันมากกว่านั้น ตลอดเวลาที่เขาหลบหนีมาอยู่เมืองเล็กๆในจังหวัดที่ห่างไกล  เขาคิดถึงมัน...และทะเลก็ต้องนึกตกใจตัวเองเมื่อพบว่าลึกๆแล้วเขารู้สึกโหยหาผู้ชายคนนั้น...อยากเจอหน้า อยากอยู่ด้วย


ทั้งที่ตลอดหลายวันมานี้เขาใช้ชีวิตหลบซ่อนตัวได้อย่างราบรื่น ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ทะเลก็รู้ว่าตัวเขาเองที่ไม่ปกติ ใจเขามันวูบโหวง ว่างเปล่า เหมือนบางสิ่งที่สำคัญมากกำลังหลุดลอยหายไปจากชีวิต


ทะเลซุกหน้าลงบนฝ่ามือ หน้าเขาร้อนจัดกับความคิดเหล่านั้น


เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกที่ท้วมท้นนี้ของตัวเองดี มันมากเกินกว่าที่เคยรู้สึกกับใคร มันยิ่งกว่าที่รู้สึกกับแฟนเก่าก่อนที่จะโดนหักหลังไม่มีชิ้นดี ตอนนั้นเขาคิดว่าดาราคือความสวยงามในชีวิตอันดำมืดของเขา เขายึดเหนี่ยวเธอไว้เพราะกลัวว่าชีวิตจะสูญเสียความสวยงามที่เพิ่งได้พบเจอ จึงทำให้ตัดสินใจทำเรื่องผิดกฎหมายไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เพราะเขากลัวจะต้องกลับไปเจอกับความมืดหม่นหดหู่เหมือนเมื่อก่อน ทว่าพอต้องเสียไปจริงๆเขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้จมปลักอยู่กับความเสียใจนั้นอีก


แต่กับเสือป่า...ต่อให้รู้ว่ายิ่งอยู่กับมัน ชีวิตพังๆของเขาจะยิ่งแย่กว่าเดิม เลวร้ายกว่าเดิม มืดหม่นกว่าเดิม เขาก็คิดว่าไม่เป็นไร อาจจะต้องถึงขั้นลงเหวลงนรก ไม่มีอะไรดีสักอย่าง เขาก็ยังคิดว่าช่างหัวมันเถอะ


ทะเลตระหนกตกใจกับความคิดของตัวเองในตอนแรก นี่คือความคิดของคนที่เต็มไปด้วยการดั้นด้นเอาตัวรอด พยายามถีบตัวเองสุดชีวิตให้หลุดพ้นจากสังคมโหดร้ายที่เจอมางั้นเหรอ?


แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องยอมรับความจริง นี่คือความคิดของเขาที่ไม่มีการบิดเบือนใดๆ


ความรู้สึกที่มีให้เสือป่ามันลึกซึ้งเกินกว่าที่ตัวเองจะคาดคิด และเขาก็ถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว


แต่จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อสุดท้ายตอนนี้เราก็ต้องเดินแยกกันไปคนละทาง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นตายร้ายดียังไง


หมอนั่นต้องมาเดือดร้อนเพราะความแค้นของไอ้พวกนักเลงนั่น ซึ่งก็มีต้นเหตุจากการที่มันเข้าไปช่วยเขาในครั้งนั้น


ทะเลยกมือขึ้นกัดเล็บอย่างงุ่นง่าน เขาผุดลุกขึ้นเดินวนไปมาในห้องพักด้วยความเครียดจัด ตอนนี้เขาทำอะไรได้บ้าง เขาอยากเจอเสือป่า อยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไร ให้ตาย! หมอนั่นหลบหนีไปไหน หลบอยู่แถวๆนั้น หรือว่าหนีไปไกลแล้ว


ทะเลไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง...เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากต้องเอาชีวิตตัวเองให้รอดในยามนี้




















กิจวัตรประจำวันระหว่างหลบหนีซ่อนตัวของทะเลดำเนินไปตามปกติ ซ้ำซาก และบางทีก็น่าเบื่อ โดยที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าในหัวของเขาก็ยังเอาแต่คิดถึงเสือป่า



ชายหนุ่มคาบบุหรี่ไว้ในปาก ขณะจุดไฟลุกวาบที่ปลายแท่งนิโคติน เขาเปิดหน้าต่าง เป่าควันสีขาวอมเทาให้ลอยฟุ้งเป็นสาย มันค่อยๆลอยหายไปกับเมฆหมอกอึมครึม และเม็ดฝนที่ตกพรำไม่หยุดมาหลายวันแล้ว


พอลองกวาดตามองรอบบริเวณผ่านบานหน้าต่างชั้นสี่ ก็เห็นว่าไม่มีอะไรผิดสังเกต ที่ผ่านมาไม่มีใครให้ความสนใจเขา อาจจะจำหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ข่าวตามล่าหัวขโมยเงินร้านมินิมาร์ทหายเงียบจากพื้นที่สื่อ และถูกยึดครองด้วยข่าวอุบัติเหตุเครื่องบินตกของนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลกับข่าวคฤหาสน์นักธุรกิจชื่อดังถูกลอบวางระเบิด


ไม่มีข่าวไหนอึกทึกครึกโครมและได้รับความสนใจจากประชาชนเท่าสองข่าวนี้อีกแล้ว แม้แต่ข่าวฆาตกรรม ฆ่าโหดและฝังศพชายเจ้าของร้านสักไว้ในป่าหญ้าลึกจะเป็นเรื่องชวนสะเทือนขวัญก็ตาม


มีคนพบศพชายเจ้าของร้านสักแล้ว


"ข่าวการตายอย่างโหดเหี้ยมของ เจ้าของร้านสักลายซึ่งถูกฆ่าและคนร้ายนำศพไปฝังไว้ในป่าหญ้าด้านหลังตึกแถว ยังมีเงื่อนงำให้ติดตามครับ หลังจากที่ญาติผู้ตายงัดเข้าไปในร้าน พบร่องรอยของการพักอาศัยภายในตึกแถว สันนิษฐานว่าคนร้ายน่าจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ และหลบหนีออกไปก่อนหน้านั้นไม่นาน ทางตำรวจกำลังเร่งดำเนินคดีตามหาตัวฆาตกรกันอย่างต่อเนื่อง..."


ทะเลขยี้มวนบุหรี้กับที่เขี่ยบนโต๊ะ ลุกเดินไปคว้าเบียร์กระป๋องในตู้เย็นพร้อมกับไก่ทอดที่ซื้อจากร้านขายอาหารข้างทางมาแกะกิน เสียงรายงานข่าวยังคงดังมาจากโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้


"ล่าสุดทางตำรวจพบพิรุธบางอย่างที่อาจเชื่อมโยงกัน สืบเนื่องจากเหตุการณ์คู่อริยิงกันหลังปั๊มน้ำมันในพื้นที่ใกล้เคียง ซึ่งยังไม่พบตัวผู้ก่อเหตุทั้งสองฝ่าย มีเพียงภาพจากกล้องวงจรปิดและรถจักรยานยนต์จอดทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ มีชาวบ้านละแวกนั้นให้การว่าเคยเห็นชายสวมแจ็คเก็ตดำขับรถจักรยานยนต์คันดังกล่าวเข้าออกปั๊มน้ำมันกับซอยป่าหญ้าซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านสักอยู่บ่อยครั้ง อาจเป็นไปได้ว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ ทางตำรวจเปิดเผยว่า รูปพรรณสัณฐานของชายแจ็คเก็ตดำ ตรงกับนายสุริยะ เกียรติโกสน มีชื่อในทะเบียนประวัติอาชญากรรมว่าเป็นนักโทษต้องคดีอาญา ในข้อหาฆ่าคนตาย และเพิ่งพ้นโทษออกมาได้ไม่นาน..."


ทะเลฉีกไก่ทอดหนังกรอบเข้าปาก ถึงรสชาติจะอร่อยใช้ได้ แต่ทะเลกลับรู้สึกชืดชา เป็นอย่างที่เขาคิด หมอนั่นเคยติดคุกด้วยคดีฆ่าคนตายมาก่อนจริงๆ


"ทางด้านผู้ตาย เจ้าของร้านสักลายเองก็เคยมีประวัติพัวพันคดีข่มขืนหญิงสาวพนักงานร้านทองเมื่อ 8 ปีก่อน แต่สามารถต่อสู้คดีจนหลุดมาได้ สาเหตุที่เงื่อนงำนี้ชวนสงสัยเป็นอย่างมาก ก็เนื่องจากสืบทราบมาว่า ชายแจ็คเก็ตดำเป็นบุตรชายของหญิงสาวที่ถูกข่มขืน..."





ไก่ทอดร่วงหล่นลงพื้น ทะเลพลันรู้สึกฝืดเฝื่อนในลำคอขึ้นมา เขากำกระป๋องเบียร์ในมือจนมันบุบบี้ผิดรูปโดยไม่รู้ตัวขณะจ้องเนื้อหาข่าวในจอทีวีเขม็ง


"หากย้อนรอยคดีนี้กลับไปเมื่อ 8 ปีก่อน นายสุริยะ หรือชายแจ็คเก็ตดำได้ก่อเหตุใช้มีดแทงอกพ่อเลี้ยงของตัวเองตายคาบ้าน ในขณะที่เข้ามาพบอีกฝ่ายกำลังทะเลาะและทุบตีทำร้ายร่างกายมารดาของตนเองอย่างรุนแรงจนบาดเจ็บสาหัส เจ้าหน้าที่พยายามเข้าช่วยเหลือนำตัวหญิงสาวส่งโรงพยาบาล แต่เธอเสียชีวิตในที่เกิดเหตุโดยมีอ้อมกอดของลูกชายซึ่งนั่งกอดแม่ร้องไห้ด้วยความเสียใจอย่างหนัก จากคำให้การเขาสารภาพว่าเป็นผู้ลงมือทำจริง เนื่องจากบันดาลโทสะและเหลืออดกับพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรงของพ่อเลี้ยง อีกฝ่ายติดยาเสพติด และมักจะมีอารมณ์ฉุนเฉียว ชอบใช้กำลังทำร้ายร่างกายเขาและมารดาอยู่เป็นประจำ..."


เหมือนมีอะไรบางอย่างตีตื้นขึ้นมาอยู่บนลำคอจนรู้สึกขมปร่าไปหมด ทะเลหายใจติดขัด รู้สึกอึดอัดและหดหู่จนต้องพยายามสูดลมหายใจลึก จู่ๆเขาก็พลันนึกถึงรอยแผลเป็นบุหรี้จี้บนต้นคอด้านหลังของเสือป่า


"จากคำให้การของผู้ต้องหายังบอกอีกว่า เขาไม่ได้เข้ามาเจอพ่อเลี้ยงกำลังทำร้ายร่างกายมารดาอย่างรุนแรงเพียงคนเดียว แต่ยังพบเจ้าของร้านสักลายซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเลี้ยงรีบร้อนหลบหนีออกจากบ้านไป เขาพบพิรุธว่าผู้ชายทั้งสองคนร่วมมือกันข่มขืนกระทำชำเรามารดาของเขา แต่ตอนนั้นพ่อเลี้ยงใช้กำลังข่มขืนและทุบตีมารดาปางตายเขาจึงต้องรีบเข้ามาช่วยมารดาก่อน และเกิดเป็นเหตุการณ์น่าสลดแทงพ่อเลี้ยงสิ้นใจดังกล่าว ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ตรวจพบกางเกงชั้นในของเจ้าของร้านสักลายที่ถูกถอดทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ แต่ในภายหลังเจ้าของร้านสักลายสามารถสู้คดีในชั้นศาลจนหลุดพ้น...มีกระแสหลายเสียงออกมาหนาหูว่าเจ้าของร้านสักลายอาจมีสายสัมพันธ์กับผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ แต่ทางผู้สื่อข่าวก็ไม่ได้รับการยืนยันในเรื่องนี้ครับ"


ทะเลปากระป๋องเบียร์ทิ้งดังเคร้ง เขารู้สึกคลื่นไส้จนแทบอยากอาเจียนเอาไก่ทอดกับเบียร์ที่กินเข้าไปออกมา ความเจ็บปวดแล่นเข้ามากระทบใจพอๆกับความโกรธแค้นที่พลุ่งขึ้นมาจนเผลอจ้องรูปชายเจ้าของร้านสักในข่าวเขม็ง


นี่เองที่เป็นฝันร้ายของเสือป่า เรื่องราวน่าเศร้าเหล่านี้เองที่คอยทิ่มแทงให้หมอนั่นต้องเจ็บปวด


ภาพที่แม่โดนทำร้ายจนตายคงกลายเป็นภาพติดตาฝังลึกในความทรงจำของหมอนั่นตลอดมา เหตุการณ์ทำร้ายจิตใจที่ได้เห็นคงได้สร้างบาดแผลเหวอะหวะไว้ในใจของเด็กหนุ่มวัยรุ่นในตอนนั้นจนเกินจะเยียวยา


ทะเลนึกภาพเด็กหนุ่มคนนั้นในอดีตนั่งกอดร่างไร้ลมหายใจของแม่ร้องไห้แทบขาดใจ แล้วก็รู้สึกว่าขอบตาตัวเองร้อนผ่าว หัวใจก็สั่นสะท้านและมืดหม่น


เขานึกอยากจะตบไหล่เสือป่าเบาๆและกอดมันเอาไว้เหมือนในวันที่อีกฝ่ายกอดปลอบเขาในคืนนั้น คืนที่เขายอมเล่าอดีตเลวร้ายของตัวเองให้มันฟัง


แต่เขาก็ทำไม่ได้





















สองสัปดาห์ต่อมา


ทะเลคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยรถยนต์ที่เช่ามาอย่างใช้ความคิด ขณะจอดรถซุ่มอยู่ในลานจอดรถของอาคารทรุดโทรมปลอดคน ซึ่งถูกปล่อยทิ้งร้างไว้จากการก่อสร้างที่ไม่เสร็จสมบูรณ์ อีกฝั่งหนึ่งของถนนเป็นที่ดินว่างติดประกาศขายสลับกับป่าหญ้าสูงท่วมหัว ใช่แล้ว...เขากลับมาที่นี่อีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าโคตรอันตราย ทั้งที่ตัวเขาเองเคยวิ่งผ่านเส้นทางนี้หนีตายในวันนั้นแท้ๆ


หลังจากตระเวนวนรถสอดส่องอยู่แถวปั๊มน้ำมันที่เกิดเหตุยิงกันแห่งนั้น แฝงตัวเข้าไปเลียบเคียงค้นหาตามอพาร์ทเม้นท์ ร้านค้าในตรอกซอกซอยต่างๆ หรือจับสังเกตคลินิครักษาคนไข้ในบริเวณใกล้เคียง ขับรถโฉบผ่านร้านสักในซอยป่าหญ้าสูงท่วมหัว ซึ่งยังคงมีเจ้าหน้าที่ตำรวจบางส่วนเก็บข้อมูลหลักฐานอยู่ในบริเวณตึกแถวร้านสักมาสองวันเต็มๆ ทะเลก็ตระหนักว่าเขาน่าจะกำลังดันทุรังทำเรื่องไร้ประโยชน์อยู่


นอกจากไร้ประโยชน์แล้ว โจรขโมยเงินหนีคดีอย่างเขายังเสี่ยงถูกจับอีก


โง่เง่าแท้ๆ


ได้แต่สบถด่าตัวเองพร้อมกับถอนหายใจแรงๆ เสือป่ามันอาจจะหนีไปกบดานจังหวัดอื่นที่ปลอดภัยกว่านี้แล้ว คงไม่คิดซ่อนตัวอยู่ในบริเวณสถานที่เกิดเหตุ ทั้งที่เจ้าหน้าที่กำลังออกตามหาตัวมันอย่างหนัก


ส่วนเขาน่ะเหรอ หนีออกไปไกลได้แล้ว แต่ก็ยังย้อนกลับมา เผชิญความเสี่ยงที่จะถูกจับอีก ไม่ต้องหาสาเหตุที่ทำอะไรโง่เง่าแบบนี้หรอก ก็แค่ห่วง...เขาห่วงเสือป่านั่นแหละ


มีข่าวรายงานออกมาว่า ตำรวจสามารถรวบตัวบรรดาลูกน้องกลุ่มอันธพาลวัยรุ่นที่ไปก่อเหตุยิงปืนหลังซุปเปอร์มาเก็ตได้แล้ว 3 คน


ไอ้ลูกน้องแก๊งนักเลงปฎิเสธไม่รู้ไม่เห็นว่าพวกเพื่อนๆที่เหลือหลบหนีไปอยู่ที่ไหน รวมถึงคู่กรณีอย่างเสือป่าด้วย มันบอกเพียงว่าแยกย้ายกันหนีไปคนละทาง หัวโจกแก๊งของมันโดนเสือป่ายิงบาดเจ็บ ส่วนตัวเสือป่าเองก็โดนยิงเข้าที่แผ่นหลังกับหน้าท้องเหมือนกัน...


เท่านั้นแหละ ความห่วงกังวลตลอดหลายวันที่ผ่านมาของทะเลก็เป็นอันระเบิดออกมาทันที เขาบ้าดีเดือดพอจะย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้ง มันเป็นที่สุดท้ายก่อนเสือป่าจะหลบหนีไป โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปตามหาหมอนั่นที่ไหน


หมอนั่นโดนยิง ตอนนี้เป็นหรือตายเขาไม่รู้ เขาไม่อยากคิดในแง่ร้ายเลยสักนิด แต่เสือป่ามันคงไม่มีทางเสี่ยงไปโรงพยาบาลให้โดนจับ ถ้ารักษาคลินิค จะมีหมอที่ไหนยอมช่วยผู้ต้องสงสัยที่กำลังหลบหนีล่ะ


ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวจนต้องยกมือขึ้นถูขมับแรงๆ เขาหัวเราะเครียดๆกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจว่าวันนี้เขาควรต้องกลับไปก่อน นี่ก็เย็นมากแล้ว อยู่ไปก็ไม่มีอะไรคืบหน้า หนำซ้ำยิ่งอยู่นานก็ยิ่งอันตราย


ทว่าขณะกำลังจะสตาร์ทรถ เขากลับได้ยินสุ้มเสียงแปลกๆดังมาจากในอาคารร้าง


ทะเลเลื่อนมือจับปืนพกข้างเอวโดยอัตโนมัติ ปืนกระบอกนี้เขาได้มาจากแหล่งซื้อขายใต้ดินในผับแห่งหนึ่งเมื่อเร็วๆนี้ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว สัญชาตญาณระวังภัยไหลพล่านทั่วตัว


ตำรวจมาดักซุ่มจับเขางั้นเหรอ หรือว่าอะไรกันแน่?


กำลังจะสตาร์ทรถหนีอีกรอบ แต่จู่ๆก็เห็นเงาคนผ่านหางตาไปแวบหนึ่ง เงาคนเห็นแวบเดียวแต่เขากลับรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด


ทะเลกัดริมฝีปาก ในที่สุดก็ตัดสินใจเปิดประตูรถลงไปดู


แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เขาเห็นเพียงเงาร่างดำๆในแสงสลัวแวบผ่านภายในตัวอาคาร ทั้งที่ไม่แน่ใจนักแต่ทะเลก็วิ่งตามเข้าไป


"เฮ้ย! หยุดก่อน หยุดเดี๋ยวนี้!"


ตะโกนออกไปพร้อมกับวิ่งถลาเข้าไปประชิดตัวคนผู้นั้น เงาดำนั่นหยุดชะงัก ใครคนนั้นยังคงไม่หันกลับมาแต่ทะเลคิดว่าเขาแน่ใจแล้ว ทันใดนั้นความรู้สึกดีใจก็แล่นพล่านเข้ามาจนเขาตั้งตัวไม่ทัน


หมอนั่น...เสือป่า


"มึง..."





"หนีไปแล้ว ยังจะกลับมาทำไมอีก ทะเล"








TBC.




ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ขอบคุณคนอ่านที่ชอบเรื่องนี้กันนะคะ #เสือป่าทะเล

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-03-2019 22:36:10 โดย ขนมลา »

ออฟไลน์ คุณซี

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
แง่ กลับมาเจอกันแล่ววววววว มัดติดกันแล้วหนีไปให้ไกลเลย ฮ้อออ เรากำลังเอาใจช่วยผู้ร้ายอยู่ บ้าบออออ

ออฟไลน์ ขนมลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0



Cloud 11 #เสือป่าทะเล
ผู้แต่ง Waya22







"หนีไปแล้ว ยังจะกลับมาทำไมอีกทะเล"


ในขณะที่พูดประโยคนั้น มันก็ยังไม่หันกลับมามองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ


ทะเลนิ่งค้าง นึกถึงการกระทำที่ทั้งโง่เง่าและเสี่ยงต่อชีวิตของตัวเองที่ผ่านมาทั้งหมด คำตอบของคำถามนั้นก็คือคนตรงหน้าเขาตอนนี้ แต่ทะเลก็พูดไม่ออก เขาไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะมีปฎิกิริยาเย็นชาห่างเหิน น้ำเสียงแข็งกร้าว แถมยังไม่ยอมมองหน้ากันสักนิด


ในความดีใจที่พบว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ยังปลอดภัย กลับมีความรู้สึกแปลกๆผุดพลุ่งขึ้นมาปะปน มันช่างใกล้เคียงกับความน้อยใจ ทะเลมุมปากกระตุก บ้าเอ๊ย! น่าอายเกินไปแล้ว


"มึงกลับมาทำไม" เสือป่ายังคงย้ำคำพูดห้วนๆใส่เขา


"มึงโดนยิง..."


"หายแล้ว กูไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่นี้ไม่ถึงตาย"


"อืม ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"


"ช่างกูเหอะ มึงไม่ต้องสนใจกูหรอก"


"ไม่ต้องสนใจงั้นเหรอ" ทะเลทวนคำเสียงแผ่ว เขาแค่นหัวเราะฝืดๆ "ถ้ากูทำได้ กูจะกระเสือกกระสนมาที่นี่ เที่ยวตามหามึงไปทั่วให้เสี่ยงโดนจับทำไมล่ะวะ!"


ไอ้เสือป่าชะงัก มันหมุนตัวหันขวับกลับมามองเขาทันที ในแสงแดดยามเย็น ทะเลเห็นดวงตาสีเหล็กคู่นั้นจับจ้องมาอย่างดุดัน


"ตามหากู?" ชายหนุ่มตรงหน้าเขาเค้นเสียงลอดไรฟัน "มึงก็รู้ดีว่าตำรวจกำลังตามจับตัวมึง แล้วมึงเสือกทำบ้าอะไรอยู่ รู้ตัวไหมทะเล!"


"เออ กูมันบ้า" เจ้าของชื่อที่โดนขึ้นเสียงใส่ขมวดคิ้วอย่างเริ่มอารมณ์กรุ่น "กูมันเสือก ก็เพราะมึงนั่น..."


"รู้แล้วยังเสือกกลับมาเพ่นพ่านแถวนี้! มึงใช้สมองคิดบ้างมั้ย มึงกำลังหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวชัดๆ!"


"ไอ้เสือป่า! กูไม่ได้ตามหามึงให้มึงมาด่าใส่กูแบบนี้นะโว้ย..."


"กูขอเตือน มึงรีบไสหัวไปเลยทะเล รีบไปซะเดี๋ยวนี้!"


ทะเลถึงกับหน้าชา ได้แต่ยืนนิ่งงันด้วยความอึ้ง ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่านี่คือสิ่งที่ต้องเจอเมื่อได้พบหน้ากัน


เหมือนเวลาที่เราพยายามทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างเต็มที่ ทำด้วยความทุ่มเทแม้จะรู้ว่าความหวังช่างน้อยนิด ทุ่มเทจนแทบไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำได้ด้วยซ้ำ หากพอถึงจุดหมายปลายทางคนคนนั้นที่เราพยายามเพื่อเขากลับมาตะโกนใส่หน้ากันว่ามันช่างไร้ค่า สร้างแต่ปัญหายุ่งยาก มันไม่มีประโยชน์ใดๆเลย ทะเลไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองออกมาได้หมด เพราะมันตีกันอื้ออึงอยู่ในหัว ดังนั้นน้ำเสียงที่พูดออกมาจึงแหบแห้งต่างกับอารมณ์ที่พุ่งสูง


"มึงเป็นห่าอะไรของมึงวะเสือป่า!"


"แล้วมึงกลับมาทำเหี้ยอะไร มึงโง่หรือเปล่าวะทะเล!"


"เออ กูโง่! กูมันโง่ก็เพราะว่าห่วงมึงไงไอ้เหี้ย!"


เป็นห่วงมันแทบตาย ทว่าผลตอบแทนที่ได้ คือโดนมันไล่ตะเพิดแถมยังมาด่ากันเหมือนสิ่งที่เขาทำมันไร้ค่านักหนา ก็รู้อยู่ว่าการที่เขาออกตามหาอีกฝ่ายมันทั้งโง่เง่าทั้งดันทุรัง ความหวังที่จะเจอมันก็ช่างน้อยนิด แต่ทั้งหมดที่ยอมเสี่ยงนั่น ต้นเหตุก็มาจากมันไม่ใช่เหรอ ไอ้ห่าเสือป่าเอ๊ย!


"ตำรวจตามจับตัวกูอยู่ กูรู้! บุกกลับมาที่นี่มันเสี่ยง กูรู้! ที่กูพยายามตามหามึงมันอันตราย กูก็รู้! แต่มึงจะให้กูทำยังไง หนีไปเฉยๆแล้วพยายามลืมทุกอย่างไปซะเหมือนกูกับมึงไม่เคยรู้จักกันงั้นเหรอ กูคงทำได้แล้ว กูคงเลือดเย็นแบบนั้นได้แล้ว ถ้ากูไม่เอาแต่ห่วงมึงแทบบ้าอย่างนี้!"


ทะเลยกมือลูบหน้า หอบหายใจหนักๆอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ นี่มันเรื่องบัดซบอะไรกัน ทำไมทุกอย่างถึงได้เลวร้ายแบบนี้ ไอ้เหี้ยเสือป่าตวาดไล่เขาทั้งๆที่ตลอดมาในหัวเขามีแต่มัน ทะเลอยากพุ่งเข้าไปเขย่าตัวมันแรงๆแล้วตะโกนใส่หน้ามันด้วยความอัดอั้นตันใจ อยากยกขาขึ้นถีบมันด้วยความโมโหสักที แต่แล้วเขาก็เห็นดวงตาดุดันของเสือป่าสั่นไหว มันกัดฟันกรอดเหมือนพยายามข่มกลั้นความรู้สึกบางอย่างในใจ ร่างสูงใหญ่ทำท่าจะขยับเข้ามาใกล้เขา แต่แล้วก็หยุดนิ่งไปเสียอย่างนั้น


"ไม่ควรเลย มึงไม่ควรพูดแบบนั้นเลย มึงไม่ควรเป็นห่วงกูขนาดนี้"


น้ำเสียงมันเข้มขึ้นขณะที่พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ


"นั่นสินะ" ทะเลหัวเราะเหอะ รู้สึกหัวร้อน หน้าร้อน และขอบตาก็ร้อนผ่าวๆ "กูก็อยากจะหนีไปคนเดียวให้ไกลแล้วไม่กลับมาอีก ถ้ามึงไม่เคยบอกว่าเราจะไปจากที่นี่ด้วยกัน กูก็ไม่ชอบใจหรอกนะที่ไอ้ความรู้สึกห่วงใยบ้าๆนี่วนเวียนอยู่ในหัวกู แต่มันห้ามไม่ได้มึงเข้าใจไหม! มึงเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าดีใจที่กูเป็นห่วงมึง แล้วตอนนี้ดูสิ่งที่มึงพูดกับกูสิเสือป่า"


"ทะเล มึง..."


"รู้ไหมกูดีใจแค่ไหนที่เจอมึง ทั้งที่กูโคตรกลัว กลัวว่ามึงจะตายห่าไปแล้ว แต่พอได้เจอกัน มึงกลับทำตัวเย็นชาใส่กู ด่ากู ไล่กูแบบนี้เหรอวะ หรือว่ามึงโกรธที่วันนั้นกูหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว" ทะเลยกมือขึ้นเสยผมตัวเองแรงๆจนยุ่งเหยิง ขณะมองสบตาคมกล้าของมัน "แต่มึงจะให้กูทำยังไงวะเสือป่า มึงหายไปไม่ยอมกลับมา จู่ๆไอ้คนพวกนั้นก็บุกเข้ามาที่ตึกแถว กูก็ต้องหนี พอวิ่งหนีไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตก็เจอตำรวจอีก กูแม่งทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากหนี ทั้งที่กูหนีไปกบดานในที่ปลอดภัยแล้ว แต่กูก็ดันโง่ย้อนกลับมา กลับมาเพราะมึงนั่นแหละเสือป่า!"


"มึงควรจะหนีไป ไม่ต้องกลับมาอีก..."


"บางทีกูคงจะคิดผิดเองว่ะเสือป่า" ทะเลเงยหน้ามองเพดาน กลอกตาไปมาพยายามข่มความจุกบางอย่างในอกให้หายไป รวมถึงความร้อนในดวงตานี่ก็ด้วย "กูน่าจะทำตามที่มึงพูด ไม่ต้องกลับมาหามึงอีก หนีไปให้ไกลๆ..."


ขณะที่ทะเลเดินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เสือป่ากลับคว้าแขนเขาไว้แล้วกระชากเข้าหาตัวเต็มแรง!








"มันสายไปแล้ว ทะเล"


อดีตนักโทษชายคำรามเสียงกร้าวในลำคอ มันกำข้อมือเขาไว้แน่น "มึงพลาดเองทะเล พลาดเองที่ไม่หนีไปให้สุด มึงพลาดเองที่ย้อนกลับมาหากู"

 
ชายหนุ่มเบิกตาค้างด้วยความตกใจกับท่าทีซึ่งเปลี่ยนไปฉับพลัน มองท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนสัตว์ป่าดุร้ายที่แสดงอาการหวงเหยื่อ มองท่าทางงุ่นง่านราวกับหวงของที่เป็นของมัน...ด้วยความความสับสน


"เพราะกูจะไม่ให้มึงไปไหนทั้งนั้น!"





เสือป่าผลักร่างเขาให้แผ่นหลังแนบไปกับผนังอาคารร้าง แล้วมันก็พุ่งตัวตามมาคุกคามกดดันกัน ด้วยการยืนคร่อมร่างเบียดชิดตัวเขาจนขยับไม่ได้ สองมือหนาตรึงไหล่เขาไว้ราวกับจะไม่ให้มีโอกาสหลบหนีไปไหน ทะเลเกือบจะหลุดปากสบถด่า หัวหมุนกับความเปลี่ยนแปลงกะทันหันของมัน กำลังจะใช้กำลังสะบัดออกก็พลันต้องหยุดชะงัก เมื่อหันมองสบตากับเสือป่า ดวงตาคมกล้าร้อนระอุเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกแผดเผา มองลึกเข้าไปภายในนั้น เขาเห็นแววโหยหา...ห่วงหาในดวงตาสีเหล็กคู่นั้น


เห็นแม้กระทั่ง...แววตาเว้าวอน ราวกับกำลังเหนี่ยวรั้งไม่ให้เขาไป


ทะเลตะลึงงัน เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้มาก่อนเลย


"กูไม่ได้โกรธที่มึงหนีไป ทะเล" ไอ้หมอนั่นพูดเสียงแหบพร่า ก้มหน้าเข้ามาชิดจนหน้าผากพวกเขาชนกัน "ไม่สิ ถึงแม้ว่าตอนที่เห็นมึงวิ่งหนีผ่านไปวันนั้น กูยอมรับว่าโคตรใจหาย โมโห ไม่เข้าใจ แต่ในที่สุดก็รู้ว่าจริงๆแล้วกูไม่ได้โกรธมึงหรอก กูเสียใจต่างหาก เสียใจมาก"


"มึงเห็นเหรอ?" ทะเลถามเสียงแผ่ว


"ใช่ กูเห็นมึงวิ่งหนีผ่านหน้ากูไปจากในตึกนี้นี่แหละ วันนั้น...กูพยายามจะกลับไปหามึงที่ตึกแถวนั่นแล้ว แต่กู...ไปไม่ไหว"


เช้าวันนั้นหลังจากโดนพวกนักเลงหมาหมู่นั่นยิงใส่ เสือป่าหอบร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลโชกเลือดของตัวเองวิ่งกลับตึกแถว ในใจคิดอยู่อย่างเดียวว่าต้องกลับไปหาทะเล...ต้องกลับไปพามันหลบหนีให้เร็วที่สุด หนีจากกลุ่มคนซึ่งน่าจะเป็นญาติของไอ้สารเลวร้านสัก หนีจากตำรวจที่น่าจะกำลังเข้ามาในที่เกิดเหตุยิงปะทะกัน เขาพยายามสุดชีวิตแล้ว หากสุดท้ายเขากลับฝืนทนความเจ็บปวดบอบช้ำของร่างกายไม่ไหว โซซัดโซเซวิ่งมาหมดแรงล้มฟุบอยู่ในอาคารร้างข้างทางหลังนี้ ไม่คาดคิดเลยว่าถัดจากนั้นไม่กี่นาที เสือป่ากลับได้เห็นร่างของคนที่อยู่ในความคิดของเขา ทะเลกำลังวิ่งฝ่าสายฝนผ่านหน้าอาคารไป


วินาทีนั้นเหมือนโลกถล่มลงมาตรงหน้า


ถึงแม้จะรู้ว่าสักวันอีกฝ่ายก็ต้องจากไป ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ทว่าความผิดหวังและเสียใจกลับพัดกระหน่ำเข้ามาในใจเขาอย่างหนักหน่วง ซัดเอาความเจ็บเสียดเข้าทิ่มแทงจนรู้สึกทรมาน ไม่รู้ว่าแผลที่โดนยิงกับความเจ็บปวดในอกอันไหนทรมานกว่ากัน นานแล้วที่ไม่เคยรู้สึกเจ็บแบบนี้ตั้งแต่ที่แม่จากไป ที่ผ่านมาเขาชืดชากับทุกสิ่ง มีเพียงความคั่งแค้นที่ฝังแน่นอก


ไม่คิดเลยว่าตอนนี้กลับต้องเจ็บปวด ทรมานเหมือนจะขาดใจ


ทะเล...ไอ้เวรตัวแสบคนนั้น คนที่เขาเผลอผูกติดชีวิตและหัวใจเข้ากับมันโดยไม่รู้ตัว หึ! ทั้งที่เป็นแค่เงื่อนปมความรู้สึกเล็กๆเกาะเกี่ยวพันกันเท่านั้นเอง แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะแกะมันออกจากใจ เชือกที่ผูกหัวใจเขาเข้ากับมันอาจจะเหนียวแน่นเกินไป ยิ่งนับวันก็มีแต่จะแน่นขึ้น รู้ทั้งรู้ว่าสุดท้ายก็ต้องปล่อยมันไป แต่ก็อยากจะฉุดกระชาก ลากมันเข้ามาในโลกของเขา


ใจหนึ่งเขาไม่นึกอยากให้มันก้าวเข้ามาเลย โลกของเขามันบัดซบและหดหู่เกินไป ชีวิตของทะเลเองก็สาหัสพออยู่แล้ว ไม่ควรต้องมาจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดกับเขาอีก หากอีกใจหนึ่ง ความรู้สึกอยากดึงมันเข้ามาอยู่ข้างๆก็รุนแรงจนน่ากลัว


เสือป่าอยากกอดทะเลไว้แนบอก ขณะเดียวกันก็อยากปกป้องมันไม่ให้ต้องมาแปดเปื้อนพัวพันกับฆาตกรฆ่าคนอย่างเขา แต่ดูเหมือนความรู้สึกอย่างแรกจะถ่วงน้ำหนักในใจเขาไว้มากกว่า


มาวันนี้ ราวกับโดนอีกฝ่ายตัดสะบั้นเชือกให้ขาดออก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม...คนที่ถลำลึกอย่างเขากลับเจ็บลึกยิ่งกว่าที่เคยคิด


เขาไม่สามารถดึงรั้งมันเอาไว้ได้ ต่อให้ทำได้จริง ก็อาจจะเป็นการฝืนใจอีกฝ่าย สุดท้ายแล้ว วันนี้ก็ต้องมาถึง เพียงแต่มันช่างเร็วเกินไปจนรับไว้ไม่ทัน เขาควรต้องปล่อยทะเลไปตามเส้นทางของมัน แม้ใจจะอยากเหนี่ยวรั้งไว้แค่ไหนก็ตาม


เสือป่าทุบกำปั้นฟาดลงกับพื้น หวังให้มันกลบความเจ็บในใจให้ทุเลาเบาบางลง ดีแล้ว...ทุกอย่างเป็นอย่างนี้มันดีแล้ว หมอนั่นควรจะต้องมีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ใช่มาจมปลักอยู่กับเขาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความมืดมน ถึงอย่างไรความผิดของโจรขโมยเงินกับฆาตกรฆ่าคนตายย่อมต่างกัน ชายหนุ่มเงยหน้ามองออกไปบนท้องฟ้าที่หม่นมัวไปด้วยพายุฝนซัดสาด


ไม่ว่าหมอนั่นจะหนีไปที่ไหน ก็ขอให้มันปลอดภัย


เขาก็คงทำได้แค่นี้เอง แค่ขอให้มันอยู่รอดปลอดภัยก็เท่านั้น




เสือป่าแทบไม่รู้ตัวเลยว่าหลังจากนั้นเขากระเสือกกระสนพาตัวเองไปที่คลินิคได้อย่างไร ลึกๆในใจเขายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อรออะไรบางอย่าง บางทีอาจจะเกี่ยวกับหมอนั่น ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีโอกาสรู้ความเป็นไปของอีกฝ่ายได้ ถึงแม้จะน้อยนิดแค่ไหนก็ตาม


รอยเลือดจากบาดแผลหยดลงตามพื้นดินและพื้นหญ้า แต่ครู่เดียวก็ถูกฝนชะล้างลบเลือนไป คลินิคในชุมชนมีสามแห่ง มีอยู่แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในซอกซอยเงียบๆไม่ไกลจากที่นี่นัก สามารถเดินอ้อมทุ่งหญ้าออกไปได้ เขาลัดเลาะหลบหลีกผู้คนบางตาเข้าไปในคลินิคแห่งนั้นได้สำเร็จ และโชคยังดีที่เขาได้รับการรักษาจากแพทย์เจ้าของคลินิค ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้ว่าเขาฆ่าไอ้สารเลวเจ้าของร้านสัก หากจะมีใครสงสัยก็น่าจะเป็นเรื่องยิงปืนหลังปั๊มน้ำมัน เสือป่าเชื่อว่าแพทย์เจ้าของคลินิคแห่งนั้นสงสัยในตัวเขา ยิ่งเขานอนพักฟื้นอยู่หลายวัน ข่าวเรื่องตัวเองตกเป็นผู้ต้องสงสัยฆ่าคน เรื่องศพถูกฝังในป่าหญ้าหลังตึกแถวแพร่สะพัดออกไป เขาก็ยิ่งต้องระวังตัว


ที่สำคัญ เขานึกรู้สาเหตุที่ทะเลวิ่งหนีไปวันนั้นทันที หมอนั่นคงวิ่งหนีกลุ่มญาติเจ้าของร้านสักที่พากันยกพวกบุกเข้ามานั่นเอง ยิ่งรู้แบบนี้ ความเป็นห่วงในตัวอีกฝ่ายยิ่งสุมอก


ยิ่งลากมันเข้ามาใกล้ ชีวิตทะเลก็ยิ่งพัวพันกับอันตรายที่มันไม่เกี่ยวข้อง และเขาก็ปกป้องอะไรมันไม่ได้เลยสักนิด





ในระหว่างนอนพักฟื้น มีตำรวจเข้ามาสอบถามและตรวจสอบคลินิคแห่งนั้น แต่แพทย์เจ้าของไข้ของเขากลับปฎิเสธไม่รู้ไม่เห็น แถมยังพาเขาเข้าไปซ่อนตัวภายในบ้านส่วนตัวของอีกฝ่าย ซึ่งก็ตั้งอยู่หลังคลินิคนั่นเอง เสือป่านึกสงสัยในเจตนาของหมอคนนั้นซึ่งเขาทราบภายหลังว่าชื่อ ชีวัน  แต่หมอกลับบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาเป็นคนร้าย ไม่คดีใดก็คดีหนึ่ง แต่มันไม่สำคัญ ชีวันสนใจแค่ว่า ถ้าคนไข้สามารถหาเงินมาจ่ายได้หมอก็สามารถรักษาได้เช่นกัน และที่ช่วยปกปิดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ชีวันบอกกับเสือป่าว่าเขาก็แค่ไม่ศรัทธาในความยุติธรรมบนโลกใบนี้ บางทีเสือป่าอาจจะต้องช่วยชีวันเป็นการตอบแทนในวันใดวันหนึ่งก็ได้


หมอคนนี้ไม่ธรรมดา


ถึงจะยังคลางแคลงใจในตัวหมอผู้แปลกประหลาด แต่เสือป่าก็นึกขอบคุณอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ แม้ว่าตัวเองจะต้องจ่ายไปไม่น้อย ความจริงหลังออกจากคุก ก่อนเขาจะออกมาตามล่าไอ้สารเลวร้านสักนั่น ชายหนุ่มมีเงินเก็บที่ได้จากการทำงานเยอะอยู่พอสมควร


หลังบาดแผลหายดี เสือป่ากลับมาที่อาคารร้างแห่งนี้อีกครั้ง ทั้งที่บริเวณใกล้เคียงแถบนี้มีตำรวจคอยป้วนเปี้ยนอยู่ตลอด โดยเฉพาะตึกแถวที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่กับทะเล ชายหนุ่มยอมรับกับตัวเองว่าเขาอยากกลับมายืนอยู่ในสถานที่ซึ่งอีกฝ่ายเคยอยู่ ที่ซึ่งเคยมีกลิ่นอายของทะเล  แต่ในเมื่อไม่สามารถเข้าไปในตึกแถวแห่งนั้นได้  เขาก็ขอกลับมายังสถานที่ที่เห็นอีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้าย


เหอะ! ทั้งที่เจ็บปวดแต่ก็ยังอยากจะจมลึกอยู่กับความเจ็บนั้นอยู่ดี


เสือป่าได้แต่แต่แค่นหัวเราะเยาะหยันให้กับตัวเองอย่างเงียบงัน


เอาเถอะ ถึงแม้ว่าแถบนี้จะเสี่ยงอันตราย มีตำรวจคอยตระเวนตรวจสอบ แต่ไม่แน่นักหรอก...ที่ที่อันตรายที่สุดอาจจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดก็เป็นได้





เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าจู่ๆทะเลจะมาปรากฏตัวตรงหน้า สีหน้าดีใจของมันในวินาทีแรกที่เจอกันทำให้เขาแทบคลั่ง อยากจะกระชากตัวมันเข้ามากอดให้จมอก..









"กูหนีไปเพราะพวกญาติเจ้าของร้านสักนั่นบุกเข้ามา ไม่ได้หนีมึง..."


"กูรู้ ทะเล" ลมหายใจของเสือป่าหนักหน่วงขณะที่เขายกมือขึ้นลูบแก้มคนโดนกักตัวเอาไว้ "กูรู้เรื่องทั้งหมดหลังจากนั้น กูจะโกรธมึงมากกว่านี้ถ้ามึงไม่รีบหนีไป เพราะมึงอาจจะถูกจับ หรือไม่ก็อาจถึงตาย กูช่วยมึงไม่ได้ กูปกป้องอะไรมึงไม่ได้สักอย่าง แม่งเอ๊ย! มึงไม่น่ากลับมาให้กูเห็นหน้าเลยว่ะทะเล"


"มึงพูดเหี้ยๆแบบนี้อีกแล้วนะ!" ทะเลแยกเขี้ยว เผลอซัดหมัดยันโครมเข้าปลายคางคนตรงหน้าอย่างมีน้ำโห


"ยิ่งเห็นหน้ามึงกูยิ่งควบคุมอารมณ์ไม่ได้" เสือป่าผงะออกไปนิดหนึ่ง เขาจับปลายคางที่โดนชกแล้วเดาะลิ้น แค่เห็นหน้าอีกฝ่าย ความอดทนของเขาก็ลดลงฮวบฮาบ มีแต่พายุอารมณ์รุนแรงที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความคิดถึง เขาหรี่ตามองหน้ามันด้วยประกายตาวาววับ "กูอยากจะจับมึงมาล็อกกุญแจไม่ให้มึงหนีไปไหน อยากจะฉุดมึงมาอยู่ข้างๆกู ยิ่งมึงพูดจาเหมือนมีเยื่อใย เหมือนห่วงกันนักหนา กูยิ่งอยากกระชากมึงมากอดแน่นๆให้สมกับที่กูเอาแต่คิดถึงมึง ดึงมากอดแรงๆให้มึงเป็นของกูคนเดียว"


"..."


ทะเลพูดไม่ออก ได้แต่เบิกตากว้างมองคนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องกันเหมือนจะกลืนกิน


"แต่มึงก็รู้ว่าชีวิตกูมันเหี้ย มันทั้งอันตราย ทั้งบัดซบแค่ไหน ถึงแม้กูจะโคตรเสียใจตอนเห็นมึงวิ่งหนีไป ตอนนั้นกูคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว เรื่องของกูกับมึงมันจบแล้ว แต่ก็โล่งใจที่มึงไม่ต้องมาพัวพันกับคนร้ายฆ่าคนอย่างกูอีก"


"มึงอาจจะลืมว่าชีวิตกูก็ไม่ได้สวยงามโรยด้วยกลีบกุหลาบ"


"มันจะดำมืดยิ่งกว่านี้ถ้ามาข้องเกี่ยวกับกู" เสือป่ายันฝ่ามือสองข้างกับผนังข้างศีรษะอีกฝ่าย สบตาคนที่โดนเบียดติดผนังอย่างจริงจัง "โทษของขโมยกับฆ่าคนตายมันไม่เหมือนกัน มึงยังมีโอกาสรอดมากกว่ากูหลายเท่า"


"ไม่ว่าจะแบบไหนกูก็ไม่เห็นทางรอดทั้งนั้น"


เสือป่าสูดลมหายใจลึก


"อย่าบังคับให้กูต้องฉุดกระชากมึงเข้ามาในโลกบัดซบของกู"


"มึงคิดว่าตัวเองเป็นจอมเผด็จการในนิยายประโลมโลกหรือไงวะไอ้เวร" ทะเลหัวเราะขึ้นจมูก


"กูเตือนแล้วนะทะเล มึงคิดดีแล้วเหรอ"


เสือป่าจ้องตาอีกฝ่ายเขม็ง ดวงตาสีน้ำตาลเหล็กกล้าลุกวาวเป็นประกายวาบจนคนมองเริ่มหายใจติดขัด


"หุบปากน่า" ทะเลกัดฟันกรอด หน้าร้อนผ่าวไปหมดจนนึกอยากจะสบถสาบานคำหยาบคายออกมายาวเหยียด "มึงกล้าถามทั้งที่ทำตัวเป็นผู้ร้ายคุกคาม ไม่เปิดช่องให้กูขยับหนีไปไหนเลยแบบนี้เนี่ยนะ"


"มึงทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วทะเล ถ้ามึงคิดจะหนี"


"หยิบปืนมายิงทิ้งแม่งเลยดีมั้ย"


ทะเลพึมพำด่าอีกฝ่ายในลำคอขณะที่เตะขามันไปแรงๆสองสามที โดยไม่ได้เลื่อนมือไปที่ปืนข้างเอวแต่อย่างใด ไอ้เสือป่าถอยไปนิดเดียวเท่านั้นแล้วก็โผกลับเข้ามาใกล้กว่าเดิม จมูกโด่งเป็นสันเสียดสีกับแก้มเขาไปมา หนำซ้ำมันยังกำมือทุบผนังข้างหัวเขาเป็นจังหวะปั่นประสาทกันอีก


"อย่ากวนตีนกูทะเล กูจริงจัง"


"มึงจะคาดคั้นอะไรกูนักหนาวะ" เขากัดริมฝีปาก พ่นลมหายใจพรืดใส่หน้ามัน "กูไม่มีอะไรจะพูดแล้วโว้ย"


"อย่านึกเสียใจทีหลังก็แล้วกัน"


น้ำเสียงแหบต่ำปนพร่าของอดีตนักโทษเถื่อนดังอยู่ข้างหูจนทะเลรู้สึกจั๊กจี้ชอบกล ไอ้หัวใจบ้าก็ดันเต้นแรงอยู่นั่น ไม่รู้ว่าเสียงหัวใจใครกันแน่ดังสนั่นขนาดนี้ ทำให้เขาชักสมองเบลอไปหมดแล้ว


"เออ แค่มาเจอคนเหี้ยๆอย่างมึงก็เสียใจแทบตายแล้วล่ะ"


"ปากดี" เจ้าของดวงตาสีเหล็กหัวเราะเสียงต่ำๆ มือจับปากแดงด้วยสีเลือดของอีกคนบิดเล็กน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว "งั้นก็ติดแหง็กอยู่กับคนเหี้ยๆอย่างกูไปตลอดเถอะมึง"


"โคตรโชคร้ายว่ะแม่ง!"


"ช่วยไม่ได้" เสือป่าแสยะยิ้ม รวบตัวทะเลเข้ามากอดแน่น แถมยังผลักหัวอีกฝ่ายให้เอนมาซบอกเขาแรงๆ "กูไม่ปล่อยให้มึงหนีไปไหนอีกแล้ว"


เสือป่ากอดอีกฝ่ายเอาไว้นิ่งๆ ซึมซับความรู้สึกโหยหาที่เขามีต่อมัน น่าแปลกแค่กอดเดียวกลับทำให้รู้สึกเติมเต็ม แค่กอดเดียวกลับทำให้หัวใจที่เคยเจ็บปวดอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ ทะเลขยับแขนตัวเองแล้วกอดรัดเขาตอบกลับมาแน่นพอกัน เขาลูบหลังมันไปมา อยากสัมผัสทุกอย่างของมัน อยากตอกย้ำให้มั่นใจว่าเขาฉุดกระชากมันเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาได้แล้ว ในขณะที่ทะเลก็ลูบหลังลูบไหล่เขาเบาๆ มือของมันทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน


เสือป่าหลับตาลงชั่วครู่ และนี่คือสิ่งที่เขาต้องการทั้งหมด


พวกเขากอดกันนิ่งๆอยู่อย่างนั้น นานเท่าไรก็ไม่มีใครได้นับ กระทั่งทะเลบ่นงึมงำว่าอึดอัดหายใจไม่ออก แล้วง้างมือตีหลังเขาตุ๊บๆเพราะโดนเขากดหัวให้ซุกอกแน่นเกินไป พอหลุดออกมาได้มันก็ทำสีหน้าปั้นยากใส่ จะยิ้มก็ไม่ใช่จะบึ้งก็ไม่เชิง แต่แก้มขาวกลับพองออกอย่างผิดปกติ ทั้งที่เป็นอย่างนั้นแต่เสือป่าก็ดันรู้สึกว่ามันน่ารัก


"ถึงแม้กูจะไม่มีอะไรดี" ชายหนุ่มจ้องตาอีกฝ่าย จับคางมันให้หันมาสบตากันตรงๆ "แต่ก็อยู่กับกูเถอะนะทะเล"


"เออ" เจ้าของชื่อส่งเสียงในลำคอ ใบหน้าและใบหูขึ้นสีจัดจนน่าหมั่นเขี้ยว "กูก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้วไง"


เสือป่าหัวเราะแผ่วเบา ลูบแก้มร้อนผะผ่าวของมันอย่างเอ็นดู


ในเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยฝันร้ายและรอยแผลบาดลึก เขากลับเจอคนสำคัญคนหนึ่ง แม้จะพบเจอกันอย่างไม่สวยงามนัก และใช้ชีวิตด้วยกันก็ไม่สวยงามเท่าไร แต่ก็รู้ดีว่าหากจากกันแล้วจะเสียใจและเจ็บปวดจนเกินกว่าที่คิด เส้นทางข้างหน้าแม้คาดเดาได้เลยว่าต้องหนักหนาสาหัส ขรุขระและอันตราย แต่ก็ยังอยากให้อีกคนอยู่ข้างๆกัน


อันที่จริง เชือกที่ผูกหัวใจเขากับทะเลเข้าด้วยกันไม่ได้ถูกตัดขาด เชือกเส้นนี้ยังคงเหนียวแน่นมากกว่าที่เขาคิด






"กูจะไม่พูดว่ารักมึง แต่มึงก็รู้ใช่มั้ยทะเล"


"อือ"


ทะเลกัดริมฝีปาก พยายามควบคุมกล้ามเนื้อบนใบหน้าให้เป็นปกติอย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว หลุดยิ้มออกมาจนได้ แม่งเอ๊ย! เขาอายจะตายอยู่แล้ว!


"แก้มมึงแดงน่าดูเลย" ไอ้เสือป่ายังมีหน้ามาหัวเราะในลำคอใส่อีก


"ไม่ต้องพูดก็ได้มั้งไอ้เหี้ย! หูมึงก็แดงเหมือนกันแหละน่า"


"หึ! แล้วไงวะ มึงมีปัญหากับกูเหรอ"


หมอนั่นยื่นหน้าเข้ามาจนชิดแล้วเลิกคิ้วถาม เขาเอียงหน้าหลบแล้วดันมันออกไปห่างๆ เขินก็เขินยังมาตอแยกันอยู่ได้ บ้าเอ๊ย!


"เอาหน้ามึงออกไปไกลๆเลย!"


แต่ก็ดูจะไม่เป็นผลเท่าไร เขาก็เลยได้แต่หายใจฟึดฟัด ปัดไม้ปัดมือให้วุ่นอยู่อย่างนั้น


ท่ามกลางฝนฟ้าคะนองของชีวิต โลกเหวี่ยงเขาให้มาเจอกับเสือป่า มันคือความโชคร้ายหรือความจริงแล้วคือโชคดี ทะเลไม่คิดหาเหตุผลอีก แต่ที่แน่ใจคือเขาอยากมีช่วงเวลาแบบนี้ ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับมัน






TBC.


อ้าว เขารักกันแล้วนะพี่น้อง

#เสือป่าทะเล











ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
เพิ่งได้เข้ามาอ่าน ชอบมากแม้เนื้อเรื่องจะมีแค่คน 2 คน แต่สามารถทำให้อ่านแล้ววางไม่ลง
จากที่เจอกันครั้งแรกนั้นไม่น่าจะพาให้เขาอยู่ด้วยกันได้ กลับทำให้ 2 คนผูกพันกันทีละเล็กทีละน้อย
เสือป่า โอกาสที่จะข่มขืนทะเลได้แต่เขาก็ไม่ทำ คงเป็นเพราะไม่อยากให้เหมือนแม่ที่โดนอย่างนั้น
ความเอาใจใส่ในเรื่องเล็กน้อย ของเสือป่าทำให้ทะเลปฎิเสธไม่ได้ว่าหัวใจตัวเองโดนแทรกซึม
จนเมื่อเสือป่าหายไป ถึงได้รู้ใจตัวเองว่านี่แหละคนที่เขารัก
ขอให้ทั้งคู่ผ่านพ้นไปด้วยดีน้าา
 :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-18
 o13


นึกโจ๊กเกอร์ กับ ฮาร์ลี่ ควิ้น

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด