[เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 3/4 ขออภัย ตอนงอกค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 3/4 ขออภัย ตอนงอกค่ะ  (อ่าน 5790 ครั้ง)

ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-03-2019 00:35:43 โดย MeiHT »

ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #1 เมื่อ23-11-2018 20:04:25 »

“ท่านนิโคลัส ผมได้ข่าวว่าGS50กลับมาจากภารกิจแล้วครับ” เสียงชายหนุ่มดังมาจากหน้าประตู “แต่ผมไม่ทราบว่าเขาหายไปไหน ผมจะรีบตามเขามารายงานผลภารกิจนี้น่ะครับ”

“อ่า…” เสียงทุ้มตอบรับจากภายในห้อง “ไม่ต้องตามหรอก กลับไปทำงานเถอะยาคอฟ”

คนข้างนอกตอบรับก่อนจะมีเสียงเดินออกไปจากบริเวณหน้าห้อง ชายวัยกลางคนผู้นั่งอยู่ในห้องยกยิ้มมุมปากก่อนจะก้มลงมามองคนที่วุ่นวายอยู่กลางหว่างขาของเขา

“ไม่ต้องตามหรอก เพราะGS50กำลังงานยุ่งกับภารกิจใหม่ใช่มั้ยล่ะ”

ผมซึ่งกำลังเลียเจ้าท่อนเนื้อใหญ่จนคับปากไปหมดได้แต่ใช้ฟันครูดเบาๆจนเจ้านายของผมขยุ้มหัวผมอย่างเสียวกระสัน

อืม…ดูเหมือนว่าผมกำลังวุ่นวายอยู่กับภารกิจใหม่เสียจริงๆด้วยสิ


ร่างสองร่างกระหวัดกอดเกี่ยวอยู่บนเตียงใหญ่ การร่วมรักของผมกับเขาเหมือนกับการสู้กันเสียมากกว่า พวกเราไม่ค่อยอ่อนโยนเท่าไรนัก ผมเองก็กัดและข่วนเขาไปทั่ว เขาเองก็ไม่เคยยั้งแรงกับร่างกายผมสักครั้ง แถมยังขย้ำเนื้อผมอย่างแรงจนช้ำไปหมด

“เกบ…” เขากระซิบเสียงพร่าข้างหูผม “เกเบรียล”

ผมครางตอบรับ รู้สึกได้ถึงบางสิ่งซึ่งชำแรกกายเข้ามาอย่างรุนแรง ผมใช้แขนโอบรัดร่างใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยรอยบาดแผลในอดีต รอยแผลเป็นมากมายบนร่างกายของคุณนิโคลัสถูกผมใช้นิ้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา

“อ่า…เกเบรียล…เกบ” เขาเรียกชื่อผม ชื่อที่เขาตั้งให้ผมนับตั้งแต่ผมกลายเป็นหมาล่าเนื้อให้เขา

นิโคลัส เจ้านายผู้เป็นที่รักของผม

ผมเอ่ยคำสาบานในใจตอนที่พวกเราไปถึงฝั่งฝันด้วยกัน

ผมจะภักดีกับคุณตลอดไป


“คุณมีงานเหรอ” ผมเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวหนาตามแบบฉบับชาวรัสเซีย เขารูดเนคไทในมือ หันกลับมามองผมซึ่งยังปรือตาอย่างง่วงๆแถมผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนเตียง เรือนร่างเปลือยเปล่าของผมไม่ทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งยืนเป็นยักษ์ปั่นหลันตรงนั้นมีแววปรารถนาขึ้นมาได้

อ่า…แต่ไม่แปลกหรอก ในเมื่อเรามีอะไรกันเสียหลายรอบขนาดนั้น

“อืม พวกน่ารำคาญน่ะ” เขาตอบ เดินเข้ามานั่งบนขอบเตียง เอื้อมมือมาสางผมที่กระเซอะกระเซิงของผมจนเริ่มเข้าที่

“หึ ผมยุ่งไปหมด เด็กน้อย”

“ผมไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย” ผมยู่หน้า เจ้านายของผมยกยิ้มเพียงมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง ไร้คำสั่งหรือคำกล่าวเป็นห่วงกันหลังการร่วมรักอย่างรุนแรง

ผมขยี้หัวซึ่งเป็นทรงแล้วให้ยุ่งกว่าเดิม

ให้ตายสิ สะโพกยอกแล้วผมยังต้องไปฝึกต่อสู้อีกเรอะ


ผมเป็นหมาล่าเนื้อของนิโคลัส หมายถึงผมเป็นคนทำภารกิจแนวหน้า ผมเป็นเด็กกำพร้าที่มาเฟียรัสเซียเอามาฝึก นิโคลัสรับผมมาและเลี้ยงผมตั้งแต่ผมยัง10ขวบ จนตอนนี้ผมอายุ20แล้ว และได้กลายมาเป็นหนึ่งในคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด

ผมบิดตัวคลายความเมื่อยล้า เอื้อมมือลูบสะโพกตัวเองเบาๆขณะมองเหล่าพี่น้องกำลังฝึกต่อสู้

ผมต่างจากคนพวกนี้ตรงที่ผมได้ออกสนามจริง เป็นแนวหน้าซึ่งหมายถึงการเป็นสายลับ แฝงตัว และปฏิบัติภารกิจอันตราย ผมค่อนข้างภูมิใจพอสมควรเพราะมันหมายถึงว่านิโคลัสไว้ใจผมมากพอที่จะให้ผมออกไปทำงานที่สำคัญ

เจ้านายที่รักของผมกำลังเตรียมตัวกับศึกสำคัญ เขากำลังสู้กับพ่อบุญธรรมซึ่งพยายามฆ่าเขาหลังจากที่นิโคลัสฉายแววมาเฟียที่ดีมากเกินไป

ผมบิดคอจนได้ยินเสียงกร็อบ

เอาล่ะ ภารกิจต่อไปคงใกล้จะมาถึง



แขนใหญ่พาดร่างผมหลังจากการต่อสู้ในห้องนอนจบลง ผมหัวเราะเมื่อจมูกโด่งซุกไซ้ผมไม่หยุด

“พอได้แล้ว นี่คุณจะบ้าพลังเกินไปแล้วน่ะ อีกแค่เดือนเดียวผมก็กลับมาแล้วแท้ๆ”

นิโคลัสจ้องผม ดวงตาสีเทาเข้มเป็นประกายท่ามกลางความมืด

“ระวังตัวด้วยเกบ”

ผมคลี่ยิ้ม

“คุณคิดว่าผมเป็นใครกัน ไม่เอาน่า ผมเก่งจะตายคุณก็รู้”


ถุ้ย เก่งห่าไรวะ

ผมนั่งอย่างซังกะตายอยู่บนเก้าอี้ มือถูกมัดไพล่หลัง ใบหน้าบวมปูดเพราะการถูกซ้อมอย่างหนัก ผมถุยเลือดในปาก แต่ก็ถูกคนที่เฝ้าอยู่ข้างๆตบหน้าอย่างแรงจนใบหน้าที่ช้ำของผมชาแทบไร้ความรู้สึก

ภารกิจใหม่คือการแฝงตัวเข้ามาสืบในเขตของพี่บุญธรรมของนิโคลัส ผมคงประมาทไปจึงโดนจับมาอย่างนี้

หวังว่าเจ้านายที่รักของผมคงจะยังอยู่ดี

ผมเงยหน้ามองโคมไฟเก่าๆแกว่งบนเพดาน นิ้วที่โดนเหยียบจนกระดูกร้าวเจ็บจนอยากจะร้องไห้ ยิ่งการโดนถอดเล็บทำให้ผมปวดแสบปวดร้อนไปหมด เท้าผมเองก็โดนตอกตะปู เหล็กเย็นเยียบแทงทะลุเข้าไปในกระดูก ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดซึ่งยากจะทานทน

“ดูนั้นสิ” อยู่ดีๆผมก็ถูกกระชากหัวอย่างแรง หน้าถูกตบให้หันไปมองคนซึ่งยืนอยู่บนชั้นลอย

ร่างแข็งแกร่งซึ่งอยู่ตรงนั้นทำให้ใจผมกระตุก

นิโคลัส

ใจผมร้องเรียกเขา ขอร้องให้เขาช่วย อ้อนวอนให้เขาพาผมกลับไปยังเตียงของพวกเรา ที่ซึ่งฐานะไม่เคยมีอยู่ ที่ที่ผมจะปลอดภัยภายใต้อ้อมกอดของเขา

แต่ผมทำได้เพียงปิดปากเงียบ ผมไม่มีวันส่งสัญญาณให้ศัตรูรู้ว่าเขาคือเจ้านายของผม

นิโคลัสหันมามองผม ตาเขาเบิกกว้างเพียงครู่ก่อนจะผินหน้ากลับไปหาคนข้างกายอย่างสงบนิ่ง

ผมจ้องมองท่าทีของเขาอย่างเงียบงัน ในใจเจ็บอย่างยากจะเชื่อ ความเจ็บทางกายทั้งหมดเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ผมรู้สึกในตอนนี้

แต่…

ดีแล้ว นิโคลัส ได้โปรดอย่าแสดงท่าทีเพื่อผม

คุณต้องปลอดภัย

ผมหลับตาสงบนิ่ง รู้สึกได้ถึงกระบอกปืนเย็นเยียบที่วางไว้ตรงหน้าผาก และเมื่อเสียงปังดังออกมาจากปลายกระบอกปืน

ชีวิตของผมก็ปลิดปลิวไป


Tbc.

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #2 เมื่อ23-11-2018 22:23:38 »

 :a5: :a5: :a5:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #3 เมื่อ02-12-2018 23:54:05 »

จ้อจี้หรือเปล่าคะ...  :hao4:

ออฟไลน์ Kumamon_Kung

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #4 เมื่อ03-12-2018 02:40:58 »

ขำเม้นบน 5555 ว่าแต่มีต่อมั้ยคะเนี่ย  :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Panizzz3838

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 172
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #5 เมื่อ03-12-2018 03:40:12 »

แปะ อีก 2 ตอนล่ะ จะจบอย่างนี้ไม่ได้นะยู :katai1:

ออฟไลน์ CRP_N

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #6 เมื่อ03-12-2018 08:02:24 »

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย :ling1: :ling1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ C.Kie96

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #7 เมื่อ07-12-2018 16:04:11 »

มาต่อเร็วเจ้าค่ะ
 :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ NaunaeZaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #8 เมื่อ07-12-2018 21:20:50 »

สนุกกกกกและค้าง555555

ออฟไลน์ lostinthelight

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #9 เมื่อ18-12-2018 02:19:37 »

รออยู่นะคะ สู้ๆค่ะ :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
« ตอบ #9 เมื่อ: 18-12-2018 02:19:37 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #10 เมื่อ20-12-2018 13:18:33 »

วี้ด เกรเบียลตายเร้อะ

ออฟไลน์ gemgems

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #11 เมื่อ28-01-2019 23:12:44 »

หื้มมมมม ไม่สิ เกบบบบบบ -0-

ออฟไลน์ tixjubz

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #12 เมื่อ24-02-2019 00:34:53 »

จะต้องมีอะไรต่อจากนี้แน่นวลลลล

ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: [เรื่องสั้น] MASTER AND A HUNTING DOG 1/3
«ตอบ #13 เมื่อ24-02-2019 19:21:50 »

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง​ กระพริบตาปริบๆมองเพดานเก่าๆที่น้ำรั่วซึมจนเป็นรอย

ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนฟูกแข็งเก่าๆที่ทำให้เหมือนย้อนกลับไปในช่วงก่อนที่ผมจะได้ไปอยู่ข้างกายท่านนิโคลัส

อ่า… พอพูดถึงเขาแล้ว​ ควาทรงจำเมื่อครู่ก็ย้อนกลับมา​ ตัวผมควรจะตายไปแล้วเพราะถูกลูกตะกั่วยัดหน้าผาก​ ร่างแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามของเจ้านายยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น​ ภายในห้องกระจก​ มองผมตายอย่างเงียบงัน

ไร้แววรู้จักหรือความคุ้นเคย​

หัวใจผมเจ็บแปลบ​ ก้อนเนื้อซึ่งผมคิดว่าน่าจะตายแล้วกลับบีบตัวรุนแรงจนน้ำตาแทบกลั่นออกมา

“เฮ้ย! ไอ้หนู​ ลุกสิวะ!” เสียงกัมปนาทเหมือนของสหายที่รู้จักดังขึ้นพร้อมกับแรงฉุดรั้งมหาศาลที่ทำให้ร่างผมปลิวไปตามมือเขา​ ผมหลุดชื่อที่คุ้นเคยออกจากปากเบาๆ

“อัลเฟร็ด”

โครม!

“อย่ามาเรียกชื่อกูห้วนๆไอ้หมาพันทาง” อัลฟ์ที่เคยเป็นเพื่อนสมัยฝึกและได้รับใช้ท่านนิโคลัสพร้อมๆกับตัวผมนั่นผลักผมกระแทกกำแพงอย่างรุนแรงแล้วขู่เสียงต่ำกร้าว​

เอ๋​

เกิดอะไรขึ้นกัน​ เพราะผมทำพลาดเลยไม่ใช่คนโปรดของเจ้านายแล้วเหรอ

ผมสับสนไปหมด​ ครั้นจะถามเพื่อนที่เคยตบหัวกันมาก่อน​ มันก็ดันลากผมไปอย่างเร็ว​ผ่านอาคารที่เป็นที่นอนสำหรับเด็กซึ่งถูกฝึกฝนให้เป็นนักฆ่า​ มันเก่ากว่าที่ผมจำได้​ ซ้ำใบหน้าของอัลเฟร็ดเมื่อครู่ยังเหี่ยวย่นและมีริ้วรอยกาลเวลากว่าครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน

ผมเดินตามอัลเฟร็ดออกไป​ และในจังหวะที่เดินผ่านกระจกบานใหญ่ซึ่งติดตั้งไว้ตรงทางเดิน​ ผมก็ต้องตกใจสุดขีด

เพราะภาพสะท้อนของผมในกระจกไม่ใช่ตัวผม​ แต่กลับเป็นเด็กหนุ่มที่ไหนไม่รู้​ เขามีผมสีดำแบบชาวเอเชียกับรูปร่างเก้งก้าง

มึงเป็นครายยยยยยยย



ยังไม่ทันจะได้ประมวลผลอะไร​ ผมก็พบว่าตัวเองถูกลากมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานที่คุ้นเคย

ครั้งสุดท้ายที่ผมมาที่นี่​ ผมยังได้ทำกิจกรรมเนื้อแนบเนื้อกับเจ้านายอยู่เลย

คิดแล้วความขมก็แล่นขึ้นมาในใจ​ ผมสะบัดหน้า​ ตั้งใจโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อน

“ห้ามถาม​ ห้ามวอ​แว ถ้าท่านนิโคลัสสั่งอะไรให้ทำตามนั้นเข้าใจมั้ย​”

“ครับ”

ใจผมเต้นแรงเมื่อรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังประตูเป็นใคร​

ประตูไม้หนักอึ้งถูกเปิดออก​ ผมก้าวเข้าไปพร้อมกับอัลฟ์  เหม่อมอง​ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีดำตัวนุ่มซึ่งหันข้าง​ ตัวเขามองออกไปนอกหน้าต่างและไม่ได้ให้ความสนใตคนที่เพิ่งเข้ามาแม้แต่น้อย

เขายังคงเหมือนขุนเขาที่ไม่มีใครล้มได้ทั้งนั้น

เจ้านายยังคงมีรูปร่างแข็งแกร่งเช่นเดิม​ เพียงแต่ว่าใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้าอ่อนแรง​

อ้อ​ แล้วตีนกาเขาก็ขึ้นมากกว่าเดิมแล้วด้วย

ผมเหลือบมองปฏิทินบนโต๊ะ​ มันบอกเวลาหลังจากปีที่ผมตายไป5ปี​

อืม…. ผมกลับเข้ามาอยู่ในร่างใครไม่รู้รึนี่

เอาเถอะ​ มาถึงตรงจุดนี้ก็คงไม่มีอะไรทำให้ผมตกใจได้มากขึ้นอีกแล้วล่ะ

“ท่านนิโคลัส​ ผมส่งคนมาคุ้มครองท่าน​ ให้ท่านใช้เป็นหมาล่าเนื้อแก้ขัดไปก่อน​ ถึงจะดูเด็กแต่หมอนี่ความสามารถพอใช้ได้เลยครับ”

อ้าว​ นี่ผมถูกใช้ให้มาเป็นโล่มนุษย์ให้เขาเรอะ

ไปหลอกคนอื่นเถอะอัลฟ์  พวกเราใช้มุขนี้ตลอดเวลาบอดี้การ์ดรอบตัวท่านนิโคลัสตาย​ ดูกล้ามเนื้อ​เจ้าก้างที่ผมเข้ามาอยู่ในร่างนี่สิ​ มันจะไปต่อสู้อะไรได้นอกจากใช้ร่างกายตัวเองบังลูกกระสุน

ใบหน้ากร้าวผินกลับมามองผมเล็กน้อย

“อืม​”

“ทำตัวดีๆนะเจ้าหนู” อัลฟ์หันกลับมากำชับเสียงเครียดส่งท้ายแล้วหายออกไปจากห้อง​ เหลือแค่ผมกับเขา

ผมมีถ้อยคำมากมายอยากถาม​ ทั้งเรื่องที่ว่าหลังผมตายแล้วเขาเป็นอย่างไร​ สบายดีหรือเปล่า​ ทำไมดูผอมลง​ แล้วก็อยากแซวว่าเฮ้​ เจ้านาย​ คุณมีผมขาวขึ้นแซมแล้วนะ

แต่ภาพตอนที่เขาหันหน้าหนีผมด้วยใบหน้าเรียบเฉยมันตามมาหลอกหลอนทุกครั้ง

ผมตัดสินใจได้ในตอนนั้น

ผมจะติดตามเขา​ จนกว่าจะตัดสินใจได้ว่าอยากจะฆ่าเขาหรือเริ่มต้นชีวิตใหม่​




หลังจากนั้นผมก็ติดตามเขาตลอด​ เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่ท่านนิโคลัสออกไปทำงานและกลับมาอย่างเรียบง่าย​ เป็นชีวิตสงบสุขจนขนาดที่ตัวผมก่อนตายในตอนนั้นไม่เคยคาดหวัง

พอตะล่อมถามคนรอบข้างก็ได้ข่าวว่าเจ้านายทำลายพ่อบุญธรรมกับพี่ชายไปเรียบร้อยตั้งแต่5ปีก่อน​
อ้อ​ และยาคอฟก็ตายแล้วด้วย

“ไปหลุมศพ”

และเหมือนทุกครั้งที่ท่านนิโคลัสคุยงานเสร็จ​ เขามักจะใช้ให้ผมขับรถไปที่หลุมศพปริศนาซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขา

ผมไม่กล้าหวังให้นั่นเป็นหลุมศพผม​ มีคนตายในสงครามระหว่างแก๊งค์มากเกินไป​ คนที่เจ้านายให้ความสำคัญตายไปก็แยะ​ บางทีมันอาจจะเป็นของยาคอฟก็ได้ใครจะไปรู้

ผมเดินตามเนินเขา​ ไม่ว่าใครจะเป็นเจ้าของหลุมศพ​ เขาต้องสำคัญมากจริงๆ​ เพราะที่นี่มันสวยเกินคำบรรยาย​ โดยเฉพาะตอนที่ดวงอาทิตย์กำลังตกด้วยแล้ว​

ร่างแข็งแกร่งของนิโคลัสหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแผ่นหินเปลือยเปล่าไร้การสลัก​ เขายืนนิ่งๆเหมือนเดิม​ ไม่มีช่อดอกไม้หรือถ้อยคำ

“หลุมของใครหรือครับ” ผมอดปากสอดถามไม่ได้

เขามองผมด้วยสายตาคมปลาบเหมือนตำหนิ  แต่แล้วก็ค่อยๆทรุดลงนั่งหน้าแผ่นหินนั่นด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายยาก

“หมา…”

หา

ผมได้ยินเศษหน้าแตกดังเพล้ง

“หมาที่ชอบมาวิ่งวนเวียนข้างๆตัว​ ที่ฉันชอบส่งให้มันออกไปทำเรื่องอันตราย​ หมาที่ไม่ห่วงชีวิตตัวเอง​ ภักดีกับฉันอย่างเต็มที่จนสุดท้ายมันก็ตาย”

ผมนั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆเขา

หมาเรอะ​ ฟังดูเหมือนตัวผมดีน่ะ

“สุดท้ายแล้ว…. ฉันเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย”

ผมมองเสี้ยวหน้าคมของชายเชื้อสายรัสเซียที่บัดนี้เริ่มมีผมสีดอกเลา​แล้วเด็ดดอกวัชพืชข้างตัวมาส่งให้เขา

“ผมว่าหมาตัวนั้นคงไปมีความสุขบนสวรรค์แล้วล่ะ​”

เขาเหม่อมองรอยยิ้มผมเหมือนมันทำให้เขานึกถึงอดีต​ แล้วจู่ๆนิโคลัสก็ยิ้มอ่อนแรง

“หึ​ ไม่หรอก​ เจ้านั่นคงสาปแช่งฉันมากกว่า”

เจ้านายของผมยันตัวขึ้นจากพื้น​ เดินกลับไปยังรถโรลส์รอยคันสวยที่จอดนิ่งอยู่ข้างล่าง​ ผมวิ่งตามเขาไป​ แต่ยังอดเหลียวมามองหลุมศพนั่นไม่ได้

ผมแก้มป่องเมื่อนึกอิจฉาเจ้าหมาที่เขาให้ความสำคัญอย่างสุดใจ​

นี่มันหลุมศพในสถานที่สุดเพอร์เฟ็คที่ผมเคยเปรยไว้กับเขาว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็อยากให้มาฝังผมไว้ที่นี่

ใจร้าย!

แต่สุดท้ายแล้วผมก็ยังคงเหมือนหมาที่ซื่อสัตย์กับเขาอยู่ดี​ ไม่ว่าเขาจะทอดทิ้งหรือหักหลังผมกี่ครั้ง​ ผมก็จะตะเกียกตะกายกลับไปอยู่ข้างกายเขาเหมือนเดิม

————
อย่าว่าน้องนะคะ น้องโง่จริงๆ แง น้องเคยแต่ถูกฝึกเป็นนักฆ่า คอมมอนเซนส์ของนางก็จะพังๆนิดๆ
ยอมรับว่าตอนแรกคิดจะหยุดแต่งเพราะไฟล์ที่พิมพ์ในไอแพดเสีย แต่คัมแบคแร้ว ฝากอีกตอนสองตอน สั้นๆนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-02-2019 19:25:01 โดย MeiHT »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
ใจสลาย....รอตอนต่อไป    :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ panyyyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
นึกว่าจะไม่มาต่อสะเเล้วว สงสารปนขำน้องนิดๆรอติดตามต่อค่าา :katai2-1:

ออฟไลน์ Stmmltww

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 73
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น้องซื่อมาก55555
อยากรู้ว่านิโคลัสจะรู้เมื่อไหร่ แล้วน้องจะทำยังไงต่อ

ออฟไลน์ ppseiei

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
งื้อ น้องกลับมาแล้ววว

ออฟไลน์ tulayatul

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น้องงงงงงงง เอ็นดู ไม่รู้เลยหรอลูกว่าตัวเองสำคัญขนาดไหน

ออฟไลน์ ดาวลูกไก่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
คุณมาเฟียต้องอยู่ผ่านมา 5 ปีโดยที่ไม่มีน้องเหรอเนี่ย โถ่ ไม่เศร้าแล้วนะคะ น้องกลับมาแล้ว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
แล้วเจ้านายจะรู้มั้ยเนี่ยว่าหมากลับมาแล้วว งื้อ
 :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
“นายท่านป่วย! ไปตามหมอมาเร็ว”

วันหนึ่งมีเสียงโหวกเหวกมาจากห้องนอนของนิโคลัส ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อมีคนบอกว่าเจ้านายป่วย

เจ้านายป่วยเหรอ

เป็นไปไม่ได้

เขามันคนเหล็กขนาดนั้นเลยนะ

ผมวิ่งไปหาเขาที่ห้องแต่กลับโดนสกัดจากยามข้างหน้าเสียได้

เฮ้! นี่มันห้องที่ผมเคยเข้าไปตลอดตอนมีชีวิตอยู่นะ!!

แน่นอนว่าเรื่องนั้นผมพูดออกไปไม่ได้หรอก

“เฮ้อ ครบรอบปีอีกแล้วสินะ” หมอประจำตัวท่านนิโคลัสพึมพำอย่างนั้นเมื่อเดินผ่านผมซึ่งโดนสกัดอย่างน่าสมเพช

โธ่เว้ย ถ้าเป็นร่างเดิมที่มีกล้ามเนื้อกับแรงกาย ผมไม่มีวันโดนสกัดอย่างนี้ได้หรอก ไอ้พวกปลายแถว

สายตาผมส่งไปอย่างดุดัน

คิดถึงคนที่นอนอยู่ข้างใน พลันเป็นห่วงอย่างจับใจ

จะเป็นห่วงไปทำไมกัน ในเมื่อตอนที่ผมจะตาย เขากลับหันหน้าหนีไปเสียเฉยๆ

น่าโมโห

บอกแล้วว่าผมเป็นเหมือนหมา ต่อให้เขาแย่กับผมแค่ไหน แค่เขายื่นมือมาให้รอบเดียวผมก็พร้อมจะกระดิกหางกลับไปทันที
ผมหันหลังกลับ ยกนิ้วกลางให้พวกบ้าที่ยืนเฝ้าประตูก่อนจะแลบลิ้นใส่แล้ววิ่งออกมา

พวกโง่!

เข้าทางประตูไม่ได้ก็เข้าทางหน้าต่างสิว่ะ


คิดผิด!!

คิดผิดอย่างมาก

ตอนแรกผมคิดว่าจะกระโดดลงมาจากหน้าต่างบานนู่นอย่างง่ายๆแล้วลงมาที่ห้องท่านนิโคลัส แต่เพราะกะแรงพลาดถึงได้มาห้อยต่องแต่งอยู่แบบนี้

โธ่เว้ย เพราะร่างนี้มันปวกเปียกไปนั่นแหละ

แต่จะว่าไปเมื่อก่อนที่ยังด้อยฝีมือแล้วอยากมาเจอเขาผมก็เคยปีนกำแพงแล้วก็มาติดอยู่ตรงมุมนี้ไม่มีผิด แม่งเอ๊ย เหมือนย้อนกลับมาเมื่อหลายปีก่อนเลย

แกร๊ก

เสียงเปิดบานหน้าต่างทำเอาผมสะดุ้ง มองไปก็พบกับเจ้านายซึ่งกำลังขึ้นไกปืนเล็งมาทางนี้

เขามีสีหน้าเหนื่อยอ่อนกว่าทุกที

“แก ขึ้นมาทางนี้ได้ยังไง”

เขากัดฟันแน่น สีหน้าเคร่งเครียด

“อย่ามาทำตัวเหมือนเด็กคนนั้นจะได้มั้ยวะ!!!”

ผมลอยวืดเมื่อเขาเข้ามากระชากตัวผมขึ้น จากนั้นนิโคลัสก็เหวี่ยงผมลงพื้นอย่างไม่ไยดี

“ออกไป…ฉันไม่สนว่าแกจะทำท่าทางเหมือนเด็กคนนั้นไปทำไม แต่ถ้านี่เป็นกลยุทธ์ของใครสักคน…”

เขาพูดได้เท่านั้นก็ฟาดมือกับอากาศ เดินเข้าไปในห้องแล้วทรุดลงนั่งบนเตียง สายตาเหม่อลอยไปทางมุมใดมุมหนึ่งของห้อง

ผมเดินตามเขาเข้าไป สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างสูงเท่านั้น ก่อนที่จะมองตามสายตาเขาไปยังมุมนั่น

ผมเบิกตากว้าง

นั่นคือรูปของผมที่กำลังยิ้มอยู่

มันอาจจะดูแปร่งๆไปบ้าง ไม่เหมือนหน้าตาของผมในสมัยก่อน

แต่มันคือผม

มันคือผมจริงๆ

“เจ้านาย”

“บอกให้ออกไปไม่ได้ยินหรือไง”

“…”

“ออกไปซะ…”

“…แต่นั่นมันผมนี่”

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกจากปาก สายตาโกรธเกรี้ยวเคียดแค้นคล้ายจะเผาไหม้ผมให้เป็นจุลของเขาก็ส่งตรงมายังผม ร่างกาย
แข็งแกร่งในเสื้อคลุมเดินมาหาผมแล้วจับแขนผมทั้งสองข้างไว้จนแน่นเหมือนกับจะบีบร่างนี้ให้สลายไป

“เพ้อเจ้ออะไร!!”

เหมือนกับร่างกายไม่รับรู้ความเจ็บปวด ผมน้ำตาคลอกับสิ่งที่เขามีไว้

เจ้านายไม่ลืมผม ไม่ลืมผมจริงๆ ผมไม่เคยมีรูป ไม่เคยถ่ายไว้ ไม่เคยมีหลักฐานตัวตนความเป็นอยู่ มีแค่รหัสGS50กับชื่อเกเบรียลที่เขาให้มาเท่านั้นที่เป็นตัวตนที่เหลือ

มาวันนี้ผมรับรู้ว่ามีบางอย่างที่ยืนยันว่าผมเคยมีชีวิตอยู๋จริงๆ

รูป

รูปเหมือนที่เขาวางไว้ในห้อง

“คุณเก็บรูปของผมไว้เหรอ”

“…หุบปาก นี่มันไม่ตลกนะ”

“คุณยังไม่ลืมเกเบรีบลใช่มั้ย”

“แกรู้ชื่อนั่นได้ยังไง”

หยาดน้ำตาผมกลั่นลงมาเป็นสายแต่กลับยิ้มเหมือนคนโง่ ผมจับมือเขา ยกจูบที่แหวนบนนิ้วเขาเบาๆเหมือนที่ทำอยู่ตลอดตอนยัง
มีชีวิตอยู่

“เกบ…คุณให้ชื่อนั่นกับผม”

นิโคลัสนิ่งเงียบเหมือนคนตาย กระทั่งเสียงหายใจของเขายังเบาจนผมแทบไม่รู้สึก มาจนถึงตอนนี้ถ้าเขาไม่เชื่อแล้วฆ่าผมขึ้นมา
ผมก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว

ในเสี้ยวนึงของคุณ คุณยังคิดถึงผม แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

“เกบ…ฉันไม่เคยเรียกชื่อนั้นต่อหน้าใคร”

“แหงล่ะ คุณเรียกมันตอนเราอยู่บนเตียงด้วยกันนี่”

ร่างแข็งแรงกัดฟันแน่น น่าแปลกที่ผมมองเห็นมันทั้งหมดนั่นทั้งๆที่ตากำลังพร่ามัวเพราะม่านน้ำตา

เขาช้อนตัวผมขึ้น วางลงบนเตียงแล้วผลักผมให้นอนหงายลงไปทันที

“เฮ้ เดี๋ยวๆ ถ้าคุณเชื่อว่าเป็นผมตอนนี้เราควรกำลังกอดเพราะซึ้งไม่ใช่เหรอ หรือตลอดมาคุณแค่เห็นผมเป็นนายบำเรอกันแน่”

“หุบปาก”

ผมหุบปากฉับ

อ่ะ เป็นอะไรก็ได้ ช่วยคุณฆ่าคนก็ได้ อ้าขาให้คุณก็ได้

ผมอ้าขาให้เขาอย่างว่าง่ายเมื่อเขาส่งนิ้วเข้ามาทำความรู้จักกับร่างใหม่ผม มันคับแน่นไปหมด ยิ่งตอนที่เขาส่งร่างกายของเขา
เข้ามา มันทำให้ผมจุกอย่างบอกไม่ถูก

“เกบ” เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูผม และเหมือนทุกครั้ง ผมกอดก่ายเขา ไล่มือไปตามร่องรอยมากมายบนแผ่นหลังซึ่งดู
เหมือนว่าจะมีเพิ่มอีกด้วย

แรงกระแทกจากเบื้องล่างแรงขึ้นเมื่อผมทำอย่างนั้น เขาส่งแรงมาจนตัวผมหัวสั่นหัวคลอนไปหมด

“อ่า…ผมไม่ไหว ร่างนี้มัน…โคตรปวกเปียกเลย”

ผมได้ยินเสียงทุ้มต่ำหัวเราะ

เราร่วมรักกันเหมือนคนบ้า นิโคลัสไล่กัดไปตามร่างกายของผมเหมือนกับร่างเก่าเปี๊ยบ แต่ที่ไม่เหมือนกับเพราะว่าผมไม่ทนทาน
กับความเจ็บเท่าร่างเก่า

“อย่า…ผมเจ็บ ให้ตายสิ ตอนมีชีวิตอยู่มันไม่ได้เจ็บแบบนี้นี่ อ่า…บ้าเอ๊ย เจ้านาย เบาๆหน่อย ผมเหมือน….อึก…เหมือนจะตายจริงๆแล้วนะ”

“แกเงียบไม่เป็นบ้างรึไง” น่าแปลกที่เสียงเขาเจือแววอารมณ์ดีมากๆแม้จะเสียงนิ่งเหมือนเดิม

ผมสามารถแยกอารมณ์เขาออกได้ในระหว่างที่คนอื่นไม่ และนั่นเป็นสิ่งที่ผมภูมิใจเสมอมา

“อือ…ถึงจะตายมารอบแล้วแต่ก็เหมือนจะตายได้อีกอยู่ดี….เจ้านาย คุณอารมณ์ดีเหรอ”

“หึ”

มือของเขาเคล้นคลึงไปทั่วตัวผม และเขาไม่ยอมถึงจุดสุดยอดสักทีถึงแม้จะสอดเอวถี่รัวจนผมกำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่

“เจ้านาย…หน้าในรูปต่าง อึก…อ่า…อ่ะ….หยุดสิ! ผมจะบอกว่าหน้ามันต่างกับหน้าผมนิดหนึ่งนะ…ซี้ด”

“ตรงไหน”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อยังคงคลอเคล้าในห้องพอๆกับเสียงพูดเจื้อยแจ้วแทบไม่เป็นประโยคของผม แต่เจ้านายก็ยังฟังมันด้วยความตั้งใจ

“ไฝ! ไฝที่ใต้ตาซ้าย…อืมม คุณเคยบอกว่าชอบ..อ่ะ ชอบมันมากที่สุดในหน้าตาไม่ได้เรื่องของผมไม่ใช่เหรอ”

แล้วเรื่องแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นจนผมเกือบหยุดคราง

เขาหัวเราะ

นิโคลัสกำลังหัวเราะ

เฮ้ แน่นอนว่ามันวิเศษมาก แต่ผมจะไม่บรรยายว่ามันเป็นยังไง เพราะเสียงหัวเราะของเขาเป็นของผมคนเดียว

“ใช่” เขากระซิบ ก่อนที่โลกของผมจะพร่างพรายไปด้วยสีสันและดับมอดลงเพราะความอ่อนเพลียในที่สุด





เฮ้ นี่มันไม่ตลก

ผมตื่นมาเพราะความเมื่อยตัว ต่อให้ชาติที่แล้วออกศึกกับเจ้านายสามรอบ ในห้องน้ำ ตรงระเบียง หรือกระทั่งในรถหลังจากเราเสร็จภารกิจผมก็ไม่เคยเกิดอาการเมื่อยตัว

เจ้าร่างโง่!

ผมนอนคว่ำหน้าเหลือบตามองเจ้านายที่แต่งตัวอย่างสบายอารมณ์ไม่เหมือนคนป่วยแม้แต่น้อย

ไม่ยุติธรรม เขาปกติทั้งๆที่ผมป่วยขนาดนี้

ผมจะแกล้งเขา!

ตอนที่นิโคลัสสังเกตเห็นผมตื่นและเดินมาที่เตียง ผมก็ทำสีหน้างุนงงเหมือนวิญญาณของเกบออกจากร่างผมแล้วเรียบร้อยแล้ว
ถามเขาว่า

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”

แล้วผมก็รู้ว่าตัวเองคิดผิด

หน้าเจ้านายซีดขาวเหมือนคนตาย กระทั่งความสุขในแววตายังเหือดหายเหมือนโดนสูบทิ้ง

“ขอโทษ!” ผมสะบัดผ้าห่มทิ้ง กระโดดไปเกาะเขาเหมือนลูกลิง

“…”

“ผมแค่แกล้งคุณ! เฮ้! พูดอะไรหน่อยสิ”

ผมมองหน้าเจ้านายก่อนจะพบว่าเขาเอามืออุดปากตัวเอง มือแกร่งนั่นสั่นเทา ในแววตาเขาฉายความกลัวไม่มีที่สิ้นสุด

ผมตัดสินใจว่าจะไม่เล่นมุขนี่อีกต่อไป

มุขตาย มุขวิญญาณหาย บลาๆ

ไม่คุ้มเลย ผมแค่อยากเห็นเจ้านายมีความสุขตลอดไป

“เกบ…” เขากอดผมแน่น ซบหน้าลงตรงไหล่ผมแล้วกระซิบชื่อผมไม่หยุดหย่อนเพื่อให้ผมตอบ

“ผมยังอยู่นี่ ขอโทษครับที่แกล้ง”

แต่อ้อมกอดที่รัดรึงนั่นยังคงตรึงตัวผมไว้แน่นแม้จะยืนยันหนักแน่นแค่ไหนก็ตาม



หลังจากวันนั้น นิโคลัสเถียงกับผมเรื่องให้ผมไปออกภาคสนามกับเขา ผมยังยืนยันคำเดิมว่าผมจำเป็นต้องดูแลเขา ในขณะที่เจ้านายยังอยากให้ผมถูกล่ามโซ่ที่เตียง รอเขาอย่างเด็กดี

“ผมเกิดเป็นหมาล่าเนื้อ! ไม่ว่ายังไงก็ต้องเป็นหมาล่าเนื้อ! ถ้าไม่ใช่หมาล่าเนื้อผมก็ไม่ใช่เกบ!!”

มันคือประโยคที่จบทุกอย่าง นิโคลัสยอมให้ผมไปด้วยโดยมีข้อแม้เดียวคือห้ามห่างตัวเขาเด็ดขาด

แน่นอน

ผมก็ไม่คิดจะห่างเขาอยู่แล้ว

และวันหนึ่งที่เรามาออกงานข้างนอก ผมเดินอยู่เคียงข้างเขากับกลุ่มบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่เพื่อนำเขาไปขึ้นรถ

แน่นอนว่าถึงมีร่างโง่ๆที่เทียบร่างเก่าไม่ได้ ผมก็ยังหูตาไวเหมือนเดิมอยู่ดี

เพราะงั้นผมถึงเห็นบางสิ่งสะท้อนแสงจากยอดตึก

สไนเปอร์!

ประตูรถเปิดอ้าไว้อยู่แล้ว ผมผลักเขาให้ขึ้นรถอย่างรวดเร็วก่อนที่จะรู้สึกถึงความร้อนลวกตรงไหล่ ร่างผมกระแทกกับประตูรถ
อย่างแรงจนหลังเจ็บไปหมด

ผมชักปืนที่อยู่ข้างหลัง ยิงไปตรงตำแหน่งนั่นอย่างบ้าคลั่ง

แต่แล้วกลับรู้สึกถึงแรงปะทะจากลูกกระสุนที่ท้องตัวเองอีกจุด

บ้าเอ๊ย

ผมรู้ตัวในที่สุด

ที่ผมถูกส่งกลับมาให้มีชีวิตอีกครั้ง ก็เพื่อใช้ชีวิตนี้แลกกับการปกป้องเจ้านายนั่นเอง


------------------------------------
ตอนมันงอกอีกแล้วค่ะ /เหม่อ
ตอนหน้าตอนสุดท้ายนะคะ อาจจะมีอีกตอนเป็นพาร์ทนิโคลัสตอนน้องตาย
ลุ้นกันค่ะว่าน้องจะตายมั้ย น้องที่โดนยิงอีกสองจุดจะพาเจ้านายไปส่งถึงที่หมายอย่างปลอดภัยได้รึเปล่า แล้วนิโคลัสจะเสียน้องไปอีกรอบมั้ยหรือว่าคราวนี้จะตายไปด้วยกัน ฮา

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2838
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
โอว..วววววว โนว..วววว     :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ NaunaeZaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แงงงง น้องง

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ไม่น้าาาา ถ้าเกบคนใหม่ตายอีกรอบ
นิโคลัสจะอยู่ยังไงง  :sad4: :sad4: :sad4:

ออฟไลน์ panyyyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ไม่ด๊ายยน้องจะตายอีกไม่ได้ ฮึบไว้ลูกถ้าจะเกิดอีกทีเจ้านายจะแก่ไปกว่านี้เเล้วนะ5555 :z3:

ออนไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
น้องน่าเอ็นดูมาก
ทั้งสองคนอย่าตายเลยนะ  :ling3:
 :pig4:

ออฟไลน์ zainose

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ตายอีกกมั้ย ตายไปเรื่อยๆ เจ้านายหนูมันจะได้เลิกปากหนักละสำนึกผิดสักที

ออฟไลน์ Chobreadyaoi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ้าก น้องตายอีกแล้วหรอ ไม่นะะ


Sent from my iPhone using Tapatalk

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด