STEP by STEP ทีละก้าว {MewSN} - ก้าวสุดท้าย P.7 17-06-2019
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: STEP by STEP ทีละก้าว {MewSN} - ก้าวสุดท้าย P.7 17-06-2019  (อ่าน 15028 ครั้ง)

ออฟไลน์ tweetpuen

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :mew3:เขิน

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
ต่างคน ต่างแอบชอบกัน  :laugh:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
คุณทั้งสองคนมีพิรุธมากเลยค่ะ!!!  :o8:

ออฟไลน์ minenat

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1967
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
คุณสายป่านคุณก็จีบมดมดได้แล้ว

ออนไลน์ lonesomeness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
มุกเพื่อนแกล้งมันเอ้าท์แล้วค่ะคูณณณณณณณณ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2953
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
สายป่านทำเนียนนะ อยากคุยอยากทัก ก็บอกกัน
ไม่ใช่ตามห่วง ตามหวง บอกคิดถึง แล้วมาทำว่า เพื่อนแกล้ง

มดน่ารัก คิดเอง เขินเอง ไปต่อไม่เป็นเลยเจอมุกกินสายป่านไป
แต่ตอนนี้ มดเริ่มคิดได้แล้วนะ ว่าสายป่านเนียนเองไหม 5555


ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1017
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
น่ารักอ่ะ​

ออฟไลน์ MewSN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +202/-4
ก้าวที่สิบสอง
นางเอกของสายป่าน


โปรดเตรียมใจก่อนอ่าน...




วันนี้ขอนัดนักแสดงมาเจอกันที่ห้อง 4210 คณะศึกษาศาสตร์นะ
มึงลากสายป่านมาด้วย สำคัญมาก จะแนะนำตัวต่างๆ สร้างบรรยากาศ
โอเค
แหมมมมม ทำตัวเหมือนเมียเค้าเว่อ
โอ๊ย อิจฉาตาร้อน
   
                  
                  เขาถอนหายใจ…
                  ไม่รู้ทำไมต้องถูกแซวเรื่องนี้อยู่เรื่อยเลย คราวหลังเขาจะเก็บความลับของตัวเองไว้ให้เงียบที่สุด เหยียบไว้ด้วยเท้าตัวเองนี่แหละ เชื่อใจได้ที่สุดแล้ว


แล้วเป็นไง โต๊ะตึกตึกกันหรือยัง
โฟร์ มันกับกูเป็นแค่เพื่อนกัน
แต่มึงไม่คิดแค่เพื่อน
หรือมันเองก็คิดกับมึงเกินเพื่อน
   

                  ไม่รู้ว่าโฟร์เอาที่ไหนมาพูด อาจจะเป็นจากปากของเหล่านางฟ้า ที่ใส่สีตีไข่เขากับไอ้สายป่านซะเละเทะ
                  เขาน่ะคิดเกินเพื่อนอยู่แล้ว
                  แต่อีกคนน่ะ เขาไม่รู้เลย
                  ดีแล้วที่ไม่รู้ กลัวเจ็บน่ะ


ไม่พูดกับมึงละ ไปเรียนแล้ว
จ้า ตามบายเลยจ้า
ขอให้โดนทะลวงประตูในเร็ววัน
   

                  เฮ้ออออออ
                  จะว่าไปแล้วมันก็แค่ข้ออ้างตัดจบบทสนทนาในไลน์แชทแหละ เพราะคาบนี้อาจารย์งดเซค แต่ดันบอกเกือบบ่ายโมง คือช่วงเช้าเขามีเรียนถึงแค่สิบเอ็ด ประเด็นคือนึกว่าวิชานี้เรียน แต่ที่ไหนได้ล่ะ อาจารย์ไม่สอน แถมนั่งรอเก้อ ตอนนี้ก็เลยมาเดินล่องลอยคนเดียวตามประสาคนลงวิชาไม่ตรงกับเพื่อนๆ
   
                  “วี๊ดวิ้ว น้องสาว”
   
                  เสียงแมลงเม่าที่ไหนดังตอนกลางวันแสกๆวะ
                  อ่อ ไม่ใช่
                  กล้าดียังไงมาเรียกเขาว่าน้องสาว เดี๋ยวพ่อจะตบ…
                  ไอ้สายป่าน… เหรอ
                  เดินหนีแม่งเลย เพราะมันนั่งอยู่กับเพื่อนที่คอฟฟี่ช็อป
   
                  “เฮ้ย แม่งคนอะไรเสียมารยาทขนาดนี้วะ”
   
                  มันตะโกนไล่หลังมา เออ กูเดินไปหาแม่งก็ได้วะ
   
                  “หน้างอง้ำหรรมตุงมาเลยว่ะ ฮ่าๆ”
   
                  ฟวยยยยยยยย
                  อย่าลืมว่า สายป่าน 291 คือบุคคลที่กวนตีนที่สุดในโลกครับ
   “อ้าวมด ไม่มีเรียนเหรอ”
                  พีทักทายเขา แหม คณะเดียวกัน เพื่อนมันก็เพื่อนเขานี่แหละเอาไรมาก
   
                  “อาจารย์งดเซคอ่ะ เลยว่าง”
                  “…”
   
                  เขาเหล่ตามองไอ้สายป่าน จนอะไรไม่รู้ดลใจให้พูดออกมา หรือจะด้วยความหมั่นไส้ในอารมณ์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองสาวๆที่นั่งจิบนั่งชิลกินน้ำปั่นแถวนี้ก็ไม่แน่
   
                  “ไม่เหมือนคนบางคน ทำตัวให้ว่าง”
   
                  ได้ผลแฮะ มันหันขวับมามองเขาเลยอ่ะ 555
   
                  “กูก็งดคร้าบ”
                  “จ้า”
   
                  สกิลกวนตีนเขาก็มีพัฒนาบ้างอะไรบ้าง อยู่ในสังคมแบบนี้ ก็ต้องปรับตัวตามอะเนอะ
   
                  “เฮ้ย ครั้งแรกเลยนะ ได้ยินมดกัดกับไอ้หมานี่”
   
                  เดี๋ยวนะ ใช้คำว่ากัดก็แปลว่าเขาก็หมาด้วยน่ะสิ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสินะ
   
                  “ใช่ ปกตินี่แม่งไม่ใช่จะพูดกัน” กันที่นั่งข้างๆเสริมทัพ
   
                  เออ จริงด้วยสิ
                  นี่เขากลายเป็นคนขี้กวนตีนไปแล้วเหรอเนี่ย ใช่ประเด็นใช่มั้ยทุกคนนนน
   
                  “มึงไปง้างปากมันได้ไงวะ” พีหันไปถามเพื่อนมัน หรือก็คือไอ้สายป่านเผื่อมีคนงง เพราะทุกคนเป็นเพื่อนกัน หรือเขางงตัวเองพอเถอะอธิบายแล้วงงๆ
                  “ธรรมดา”
                  “…”
                  “ปากก็ต้องง้างด้วยปากดิครับเพื่อน”
   
                  ส้นตีนนนนนน
                  แต่ทำไมกูเขิน ไอ้เหี้ย ไอ้บ้า ไอ้เวง
                  เล่นไม่ดูเวลา
   
                  “ปากแบบนี้กูไปแล้วนะ” ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมให้มันแกล้งให้เขินฝ่ายเดียวแล้วเว้ย
   
                  ไม่ใช่จะสู้กลับนะ เขาจะเดินหนี
                  ป๊อดมั้ยล่ะมึง
   
                  “เดี๋ยวสิ เย็นนี้ก่อนไปห้องนักแสดงมาหาที่สนามบาสนะ ไปด้วยกัน”
                  “ไม่อ่ะ”
   
                  เอาดิ มึงไปเองเลยไป
   
                  “งั้นกูก็ไม่ไปอ่ะ”
   
                  มันยักคิ้วกวนๆ
   
                  “โฟร์ด่ามึงแน่ๆ”
                  “ก็มาดิคร้าบ”
   
                  แต่พอเอากลับมาคิด
                  เขาว่าเป็นตัวเองมากกว่าที่จะโดนจวกยับหากลากมันไปด้วยไม่ได้
                  โอ๊ยยยย บอกก็ได้ เขาเต็มใจไปดูมันเล่นบาสเว้ย
                  ฮื่ออออ เขิน ชวนขนาดนี้…
                  กูไม่ไปก็โง่แล้วครับ

   





                  “มึงงงงง เย็นนี้ไปดูสายป่านแข่งบาสกัน” มามี่เดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกับน้ำปั่นที่ไม่บอกก็รู้ว่าซื้อจากที่ไหน แหม ก็โลโก้น้ำปั่นกรีนติดขนาดนี้ แต่บอกเลยว่าเป็นร้านดังสุดในย่านนี้แล้วนะเว้ย ขอค่าพื้นที่โฆษณาในนิยายของมิวเอสเอ็นด้วยนะพี่กรีน
   
                  ช่วงนี้เหมือนชีวิตเขาผูกติดกับแก๊งนางฟ้า อาจจะเพราะว่าจิ๊บกับฟ้าเริ่มหางานทำแล้ว และมันกำลังอยู่ในช่วงทดลองงาน ส่วนมายด์ก็ติดแฟนหนึบยิ่งกว่าอะไรดี อย่าถามถึงเวลาที่มีให้มดของทุกคน มันช่างเจียดมาไม่ได้เลยสักนิดเดียว โหย เสียใจตายเลย
   
                  “หืม ยังไง” ลลิตาขมวดคิ้วมุ่น
                  “เห็นว่าเป็นนัดเล่นๆ แบบแข่งกันระหว่างเพื่อน แต่คนไปเยอะอยู่ เพราะมันรวมผู้หน้าตาดี”
   
                  อ่อ เหตุผลนี้เองสินะที่อยากไปอ่ะ ไม่ได้อยากดูเขาเล่นบาสนะ อยากดู…
   
                  “เวลาผู้ชายใส่กางเกงบอลเล่นบาสแล้วมัน โอ๊ย ใจแม่บ่ดี”
   
                  นั่นไง ลากเข้าเรื่องใต้สะดือทุกทีเลยวินดี้
   
                  “เอ๊ แต่ทำไมสายป่านถึงไม่บอกไม่ชวนคนแถวนี้น้า”
   
                  อะไร มองมาที่เขาทำไมกัน
   
                  “ก็แค่เพื่อนอ่ะเนอะ”
   
                  โอ๊ย คำนี้มันเจ็บจี๊ด
                  จนเขาเผลอ
   
                  “ชวนแล้วตอนกลางวัน อุ๊บ”
   
                  เอ้ยยยยยยย นี่เขาพูดบ้าอะไรออกไปเนี่ย
                  ต้องเป็นเพราะน้ำเสียงยียวนกวนประสาทของวินดี้แน่ๆที่ทำให้เขาอยากเอาชนะ โดยการโพล่งออกไปว่าเขารู้มาก่อนแล้ว จุดประสงค์เขามีแค่นั้นจริงๆนะ แต่เขาลืมนึกไปเลยว่า…
   
                  “หืมมมม มีคนขี้อวดว่ะ” มามี่
                  “เป็นแฟนกันก่อนค่อยมาอวดนะหนู” ลลิตา
                  “อิจฉาตาร้อน” ลิลลี่
                  “มันยังไงคะ” อุมาพร
                  และปิดท้ายด้วย “ออกตัวแรงงงง” วินดี้
   
                  เขาไม่ได้มีความหมายอะไรแฝงเลยนะ แค่อยากเอาชนะวินดี้ด้วยการบอกว่ารู้ก่อนเมื่อตอนกลางวันเท่านั้นเอง ไหงเป็นแบบนี้ไปได้ โอ๊ย ความอยากเอาชนะทำร้ายตัวเองเลย
   
                  “เอ๊ะ มึงๆ แอดมินเพจใครๆก็เป็นเมียสายป่านได้พึ่งส่งเสื้อที่สั่งมาพอดี” วินดี้โพล่งขึ้นมา
                  “อ่อ เสื้อจากเพจอิอลิซสะบี๋น่ะเหรอ” มามี่ทวนตาม
                  “ก็นี่ไงพวกมึง กูหาคนใส่เป็นแบบได้แล้วเว้ย”
   
                  เดี๋ยวนะ ทำไมหลังจบประโยคทุกคนถึงหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว แหม พร้อมเหลือเกินนะ พร้อมทำลายน้องเล็กในกลุ่มได้ลงคอจริงๆ
   
                  “ไม่!” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง
                  “น้า มด น้า”
   
                  เหล่านางฟ้าออดอ้อน เขาทนได้ไม่นานหรอก สุดท้ายความใจอ่อนก็ทำให้ยอมตกลง
   
                  “นี่เลย”
   
                  วินดี้หยิบเสื้อขึ้นมา เป็นเสื้อสีขาว ที่มีตัวหนังสือสีดำเขียนด้วยฟ้อนน่ารักๆว่า…
                  ไม่เพลีย ไม่ใช่เมียสายป่าน
                  พร้อมแฮชแท็กว่า…
                  #เมียสายป่าน
   
                  “ถ่ายเลยมั้ย”
   
                  ยังไงก็ไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้แล้ว เขาจะได้ไปใส่เสื้อแล้วก็ถ่ายให้เสร็จๆ
   
                  “โนๆ จ่ะ หนูมด” วินดี้โบกนิ้วชี้ไปมาน่าหมั่นไส้
                  “เรื่องมีอยู่ว่า…”
                  “…”
                  “เราจะไปถ่ายกันในสนามบาสวันนี้ พร้อมกับเชียร์สายป่าน”
   
                  ไม่… เอา
                  เขากำลังจะอ้าปากยกเลิกแต่มามี่ยกนิ้วขึ้นมาจุ๊ปาก แล้วว่า…
   
                  “คุณหมดสิทธิข้ามคำสั่งแล้ว”
   
                  แบบนี้ก็ได้เหรอ…

   





                  “คนเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ไม่นึกว่าจะมาเยอะขนาดนี้อ่ะ นี่แข่งบาสชิลๆหรือกีฬามหา’ลัยวะ”
   
                  มามี่บ่นไป ก็พาเราเดินหาช่องว่างเข้าแทรกเกาะลูกกรง ดูเอาเถอะ ขนาดแขกวีไอพีที่วินดี้ภูมิใจนักหนาว่าตัวเองเป็นอยู่ ซึ่งก้ได้รับการเบะปากจากเหล่านางฟ้าอีกสี่คน วีไอพีตำแหน่งหมาหัวเน่าล่ะสิ ไหนบอกว่าไอ้สายป่านแม่งจะจัดที่ให้ไง
                  ดูสภาพ เกาะลูกกรงอยู่ข้างนอกสนุกจัง
   
                  “รู้งี้ทาครีมกันแดดมาก็ดี เย็นแล้วยังมีแสงอยู่เลยอิดอก”
   
                  ลลิตาที่เอามือป้องแดดหันมาบ่นกับมามี่
                  เขามองรอบๆ คนโคตรเยอะจริงๆนะ มองจากในสนามแล้วพวกเขาคงเป็นจุดๆหนึ่งในผู้คนมากมายอ่ะ แต่ก็นั่นแหละ อย่างไอ้สายป่านเหรอจะมาสนใจมองเขา คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปแล้ว
                  กรี๊ดดดดดดดดดดด
                  ไม่ทันได้ตั้งตัวเสียงกรี๊ดก็ดังระงม
                  สาเหตุอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ก็คนในสนามนี่แหละ
                  หึ ขยันอ่อยแฟนคลับจริงๆ แม่ง ไอ้สายป่าน 291 ถอดเสื้อออกพาดบ่าหลังจากชูทลูกบาสลงห่วงเป็นคะแนนแรกของการแข่งขันครั้งนี้
                  มันหมุนตัวไปรอบๆเหมือนกำลังมองหาใครสักคน
                  ไม่รู้สิ แต่คงเป็นใครสักคนที่ไม่ใช่เขาอ่ะ
   
                  “สายป่านนนนนน ทางนี้”
   
                  นั่นไง เขาเรียกกันแล้ว
                  ก็บ้าแล้วครับ เป็นอิเจ๊มามี่ที่ส่งเสียงตะโกนสิบแปดล้านเดซิเบลแล้วโบกไม้โบกมือหยอยๆเรียกสายป่านอยู่ต่างหาก
                  มันเดินมาทางนี้แล้ว…
                  เขาเบี่ยงตัวเองไปยืนหลบมุมอยู่ข้างหลังวินดี้ ไม่รู้ทำไมตอนใส่เดินมาสนามยังไม่อายเท่าตอนนี้มันกำลังจะเห็นเสื้อที่เขาใส่อ่ะ
                  คนอื่นเห็นกับไอ้สายป่านเห็น มันความรู้สึกคนละเรื่องกันเลยนะ
   
                  “มด นี่ไงนายแบบที่เราจะถ่ายด้วย”
                  “…”
                  “ถ่ายคู่กับสายป่าน โปรโมตเสื้อลงในเพจใครๆก็เป็นเมียส่ายป่านได้อ่ะ”
   
                  วินดี้บอก
                  ไม่เอาแล้วได้มั้ย
                  ตอนนี้ทำยังไงก็ได้ให้มันไม่เห็นเขาจะดีที่สุด ทำตัวลีบเหลือสองนิ้วดีมั้ย
   
                  “ขอบคุณที่มาเชียร์นะครับ”
                  “ไม่เป็นไรจ้า เต็มใจเสมอ ไม่ชวนก็มาเชียร์จ้า” มามี่ยิ้มแก้มปริ
                  “อิแอดอลิซสะบี๋ฝากความคิดถึง บอกว่าวันนี้พลาดนางมีเมคอัพวิชาการเมืองการปกครอง เลยไม่ได้มาตามเก็บรูปสายป่านลงเพจ”
                  “พลาดแล้วพลาดเลยครับ อิอิ”
                  “งื้อ ห้ามยิ้มแบบนี้ใจละลาย” ลลิตาจะเป็นลม
                  “แหม ที่มึงใจละลายเพราะมึงเอาแต่ก้มมองหน้าท้องสายป่านล่ะสิ อิดอก” วินดี้
                  “มึงรู้ได้ไง” ลลิตาสงสัย
                  “รู้สิ เพราะกูก็กำลังใจละลาย”
   
                  ไอ้สายป่านเกาหัวแก้เขิน เขาขำในใจกับท่าทางจะเอาเสื้อลงมาปิดก็ไม่ทันแล้วของมัน ไงล่ะ เจอคนกล้าแซวคนชอบโชว์ยังต้องยอมแพ้อ่ะ
   
                  “แล้วคุณคนนั้นจะยืนหลบข้างหลังอีกนานมั้ยครับ”
   
                  มันเล่นเขาแล้ว ไม่น่าไปแอบขำมันในใจเลยเรา
   
                  “อะ อะไรวะ”
   
                  พรึบ!
   
                  มันโยนเสื้อที่ถอดข้ามกรงเหล็ก มาตกแหมะที่หัวเขาพอดี
                  เหม็นเหงื่อ!
                  ก็บ้าแล้ว… เขาไม่ได้โรคจิตนะ แต่กลิ่นมันแม่ง ขนาดผสมเหงื่อยังหอมอ่ะ โอ๊ย ไม่เอาไม่ดมแล้ว
   
                  “มาช้า”
   
                  อ้าว มึงรอกูอยู่เหรอ
   
                  “ขอโทษ”
   
                  แล้วเขาพูดอะไรออกไป เขาจะหงอยทำไมงงตัวเอง เจอกลิ่นไอ้สายป่านนี่ถึงกับเบลอไปเลยเหรอมด ตั้งสติเว้ย
   
                  “แล้ว แล้ว เอาเสื้อมาให้ทำไม”
   
                  โอ๊ย อยากตบปากตัวเองหยุดพูดตะกุกตะกักได้แล้ว
   
                  “เป็นเมียก็ฝากดูของหน่อย”
   
                  อะ อะ อะ
                  โอ้ บะบะ
                  กูพูดไม่เป็นภาษาแล้วครับ
                  มึงพูดอะไรออกมา ไอ้ ไอ้ ไอ้ โว้ยยยยย
                  ตึกตัก ตึกตัก
                  โอ๊ย ใจเขาบางหมดแล้ว งื้อ
                  เขาใส่เสื้อเมียสายป่าน
                  เขาเป็นเมียสายป่าน
                  ไม่เพลีย ไม่ใช่เมียสายป่าน
                  ทำไมเขารู้สึกอ่อนเพลีย
                  หรือเขาจะอยากเป็นเมียมันจริงๆ
                  ผิด
                  ที่จริงเขาโคตรอยากเป็นเมียมันจริงๆต่างหาก
   
                  “ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาเดินไปสนามแล้วจ้า” ลิลลี่
                  “ใส่เสื้อเมียยังไงให้ได้เป็นเมีย” มามี่
                  “มีคนอยากอ่อนเพลียว่ะ” วินดี้
                  “มีคนใจบางด้วย” ลลิตา
                  “ผิด มีคนอยากเป็นเมีย” อุมาพร
   
                  เฮ้ย
                  ตรงไปเว้ย…

   





                  การแข่งขันจบลง แน่นอนว่ามันก็ไม่ได้อะไรกับคะแนนมากมาย เป็นการแข่งชิลๆเล่นชิลๆตามประสาเพื่อน ที่มีคนมาดูเยอะที่สุดแล้วในอีเว้นท์มหา’ลัยแห่งนี้ คือถามว่าช่วงกีฬาเฟรชชี่ที่แยกแข่งตามประเภทของกีฬาอ่ะ แต่ละสนามคนมันก็กระจัดกระจายกันไป มันเยอะมั้ย ก็เยอะนะ แต่การเล่นบาสของไอ้สายป่านแค่บาสอ่ะสามารถดึงดูดคนได้มากมายขนาดนี้ คิดดูว่าความหล่อของมัน(รวทั้งเพื่อนๆมัน)ทรงอิทธิพลแค่ไหน
                  ไม่ใช่สายป่าน 291 คนไม่มาดูหรอกนะ…
                  พูดจริงๆ
   
                  “ขอเสื้อคืน”
   
                  มันเดินมาหาเขาที่ยืนรอตรงขอบสนาม ที่พวกเราได้ย้ายที่มาข้างในจากอยู่นอกกรงเพราะมามี่เดินไปอ่อยผู้ชายเลยนะ เธอได้กล่าวความภาคภูมิใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ว่า
                  พอกูขออะไร ผู้ชายก็ยอมทำตาม เพราะกูสวย
                  ซึ่งถามว่าพวกเราเชื่อไม่
                  ไม่!!!
   
                  “โอ๊ย แผ่นอกสายป่าน เห็นทีไร ตัวงอทุกที” ลลิตาเอ่ยชื่นชมเดือนคณะที่พวกเธอปั้นมากับมือ
                  “ย่ะ น่าเกลียด” มามี่ปราม
   
                  เขาคืนเสื้อให้มันเอาไปใส่ เพราะไม่งั้นคงโดนเหล่านางฟ้าแทะโลมจนพรุนไปหมด
   
                  “หิวน้ำ”
   
                  เขาขมวดคิ้ว
   
                  “ก็ไปกินสิ”
                  “ไม่มี เอาของมึงมาดิ๊”
   
                  เขามองขวดน้ำเพียวไลฟ์ในมือ ขวดนี้เหรอ แต่เขากินไปครึ่งขวดแล้วนะ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง มันคงไม่ใช้หลอดใช่มั้ย
                  ตัดสินใจยื่นไปให้
                  ผิดคาด!
                  มันกินน้ำของเขาด้วยหลอดดูดที่เสียบคาไว้ก่อนหน้า และเขาก็เคยดูดหลอดนั้นเสียด้วยสิ
   
                  “อากาศร้อนเหรอ ทำไมหน้าแดง”
   
                  เขารู้ว่ามันไม่ได้เป็นห่วงเป็นใยเรื่องสภาพอากาศที่ส่งผลต่อร่างกายเขาจริงๆหรอก สังเกตจากมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นมาปิดไม่มิดนั่น มันโคตรดีใจที่แกล้งให้เขาเขินได้สำเร็จต่างหากล่ะ
   
                  “เอาน้ำกูคืนมา”
                  “น้ำมึงไม่อร่อยเท่าไหร่”
                  “…”
                  “ลองกินน้ำกูดูมั้ย”
   
                  คือ เขาจะทนไม่ไหวกับคำพูดสองแง่สองง่ามของคนตรงหน้าแล้วนะ
                  เหี้ยอ่ะ
   
                  “คิดไปถึงไหนวะ”
                  “…”
                  “เอาไป”
   
                  มันโดยเนสเลย์ขวดใหม่มาให้ อ้าว มึงมีแต่แรกทำไมมาถามเอาของคนอื่นไปกินวะ
                  แล้วมันก็ยึดของเขาไปทั้งแบบนั้น
                  คือ มึงไม่อยากดื่มขวดใหม่เหรอ งงใจไอ้สายป่าน
   
                  “โอ๊ย ลมมรสุมพลอดรักมันแรงจังค่ะแถวนี้คุณมามี่” ลลิตายกมือขึ้นโบกพัด แกล้งหงายหลังให้วินดี้รับ
                  “นั่นสินะคะ อากาศก็ดูร้อนระอุขึ้นนะคะ สงสัยพายุรักเร่าร้อนรุนแรง” มามี่ก็รับมุกที่ส่งให้เป็นอย่างดี
   
                  เอาเถอะ จะว่าอะไรก็ว่ากันมาเลยจ้า
                  เพราะ…เขินจนเปื่อยแล้ว
   
                  “รีบเลย สายแล้วเนี่ยมึง” เขาเร่งให้ไอ้สายป่านรีบเก็บของส่วนตัวลงกระเป๋า สงสารมันเหมือนกันนะ อาบน้ำหลังเล่นบาสเสร็จก็ต้องมาเหงื่อออกเพราะความรีบร้อนนี่แหละ
                  “มานี่”
   
                  มันคว้าหมับที่ข้อมือของเขาแล้วลาก
   
                  “ไปก่อนนะครับเจ๊ๆ”
   
                  ไม่ลืมโปรยเสน่ห์ก่อนจะไปจริงๆ
   
                  “เราจะเดินไปเหรอ”
   
                  และเขาก็พบว่าเป็นคำถามที่ไม่น่าถามออกมาเลย เพราะคณะศึกษาศาสตร์กับสนามบาสอยู่ไกลกันราวขั้วโลกเหนือกับใต้
   
                  “รถกูดิ วันนี้เป็นตุ๊กตาหน้ารถให้หนึ่งวันนะครับ”
                  “…”
                  “คุณมดมด”
   
                  ไม่กวน แม่งไม่ใช่มึงจริงๆ
   
   





                  “มดดดดด มาแล้วเหรอ กรี๊ด สายป่านตัวจริง”
   
                  โฟร์ทักเขาแต่โผเข้าไปหมายจะกอดสายป่านที่อยู่ข้างๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขาอึ้งคือ ไอ้บ้านี่ที่ไม่เคยหยาบคายกับเพศที่สามกลับผลักโฟร์ออกไปจนหน้าหงาย
   
                  “อะไรวะ ขอกอดหน่อยไม่ได้ ดังแล้วหวงตัวเหรอวะ”
                  “ตลกครับ ระวังผัวมึงให้ดีก่อนเถอะ เดี๋ยวมาชกกูอีก”
   
                  อะไร ใครผัวใคร ใครจะชกใคร เรื่องมันเป็นยังไงกันเนี่ย
                  แล้วมัน พูดกูมึงกับโฟร์ที่เป็นเพศที่สามเหรอ มันทำให้เขาอึ้งอีกรอบนะเนี่ย   
                  แต่ที่อึ้งกว่าเหมือนเขาจะโดนใครบางคนต้มเสียจนเปื่อย เรื่องที่ให้ช่วยดึงไอ้สายป่านมาเล่นละครเวทีให้ ไม่สิ เขาโดนต้มจากคนสองคนจนเปื่อยไปหมดเลยต่างหาก
                  ไม่น่า มันถึงบอกเขาว่าคุยกับโฟร์ในไลน์และตกลงกันไปแล้ว
                  เฮอะ แล้วที่เขาไปเต้นแร้งเต้นกาสัทนาการ แต่งหญิงให้อับอายความแมนนั่นมันคืออะไรเนี่ย
                  เจ็บใจที่โดนไอ้สายป่านหลอกจนได้
                  แล้วยิ่งเจ็บใจกว่าเมื่อพบว่าเพื่อนรักอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย แบบร้อยเปอร์เซ็นต์
                  ไอ้เหี้ยโฟร์
   
                  “พึ่งรู้นะเนี่ย ว่าสนิทกันขนาดนี้ ตอนวันงานมีตติ้งยังไม่เห็นพูดคุยกันสักคำ” เขาพูดเสียงเย็น
                  “เอ่อ ก็ นิดนึง รู้จักกันตอนทำละครไง” โฟร์ยิ้มแห้ง
                  “ตอนที่จะทำ หรือ ตั้งแต่ก่อนทำละครแล้วครับ ไอ้ตอแหลโฟร์”
   
                  เขาอยากจะเข้าไปเตะก้านคอมันสักป๊าบ แต่คิดไปคิดมา กลัวมันตาย
   
                  “ขำอะไรวะ”
                  “ขำคนแต่งหญิงสันทนาการ”
   
                  จุกครับนาทีนี้ ศักดิ์ศรีความแมนของเขามันป่นปี้ไปหมดแล้ว
   
                  “กูไม่ได้อยากแกล้งมึงนะ ไอ้โฟร์โน่น”
   
                  สายป่านยกมือขึ้นสองข้าง หลังจากถูกเขามองค้อน
   
                  “ขี้หอยยยยย มึงวางข้อเสนอให้มันเอง”
                  “กูที่ไหน ก็ถ้ามึงไม่โกหกมดว่ามึงไม่รู้จักกู แล้วให้มันมาตามตื๊อกูไปแสดงละครเวที ข้อเสนอนี้ก็ไม่เกิดว่ะ”
   
                  สรุปพวกมึงสองคนสารภาพออกมาเองแล้วสินะ ว่าทั้งหมดคือแผนของพวกมึงน่ะ
   
                  “มึงเจียมกะลาหัวตัวเองเอาไว้ กูนี่ ช่วยให้มึงได้รู้จักไอ้มดมากขึ้น อุ๊บ…”
   
                  ประโยคท้ายเสียงของโฟร์ดังอู้อี้เนื่องจากถูกสายป่านปิดปากเอาไว้ เขาเลยได้ยินไม่ชัดว่ามันพูดอะไรออกมา
                  อะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับ การทำความรู้จัก
   
                  “เอาเถอะๆ มดอย่าโกรธกูเลยนะมึง ไปๆ ไปรู้จักนักแสดงคนอื่นๆกัน”
   
                  โฟร์ลากเขาให้เดินตามมันไป โดยมีไอ้สายป่านปิดท้ายมา
   
                  “ขอบอกว่า เซ็ทนี้เซ็ทคุณภาพแบบจุกๆ”
   
                  มันเดินไปก็ร่ายสรรพคุณนักแสดงที่มันหามาได้ไป
   
                  “หล่อคือหล่อ สวยคือสวย”
                  “…”
                  “และแปลกคือแปลกจริงๆ”
   
                  พลั่ก
   
                  “มดดดดดด”
                  “มดดดดดด”
   
                  พอประตูเปิดคนหลายคนก็ถลามาหาเขาพร้อมกัน
   
                  “มึงนี่มีเสน่ห์กับพวกเจ๊ๆเนอะ”
   
                  ไอ้สายป่านเปรยขึ้นแล้วเดินผ่านเขาที่กำลังถูกรุมไป ไอ้บ้า กลับมาช่วยเขาก่อนสิเว้ย
                  ใช่แล้วล่ะ กลุ่มคนที่ถลาเข้ามารุมกอดเขาอยู่ตอนนี้ได้แก่ สมาชิกแก๊งนางฟ้าสถาปัตย์ และบวกด้วยเจ๊กรีน กับเวลนั่นเอง
                  หายใจไม่ออกเว้ย…
                  เวลานี้พวกเราอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแบบล้อมวงมีไอ้โฟร์อยู่ตรงกลาง สมาชิกรายรอบคร่าวๆเพราะบางคนเขาก็ไม่รู้จักก็จะมี แก๊งนางฟ้า กรีน เวล เดือนคณะรัฐศาสตร์ปีเดียวกันกับเขาที่ชื่อวิน มีดาวมุษยศาสตร์ปีเดียวกันชื่อมีน ผู้หญิงอีกสองที่เขาไม่รู้จักรู้แต่ว่าสวยมาก และผู้ชายอีกสามคน ไม่รู้จักเช่นกัน ที่เหลือก็คือเขากับไอ้สายป่าน แล้วก็คนตรงกลางคือโฟร์
   
                  “โอเค เรามาเริ่มแนะนำตัวกันเนอะ แล้วจะได้เลือกนางเองคู่กับสายป่าน อย่าเถียงกู มึงไม่มีสิทธิใดๆในการปฏิเสธ”
   
                  โฟร์ชี้หน้าสายป่านก่อนที่มันจะพูดว่าไม่
                  เผด็จการมากๆ
   
                  “เอางี้ เนื่องจากไม่มีเวลา แนะนำตัว แล้วก็เสนอชื่อนางเอกเลย เพราะงั้นมีน แล้วก็พี่ๆแนะนำตัวก่อนเลยจ้า”
   
                  โฟร์จัดการให้ผู้หญิงทั้งหมดแนะนำตัว
   
                  “มีนค่ะ คณะมนุษยศาสตร์ปีหนึ่ง เลือกตัวเองค่ะ”
   
                  ออกตัวแรงมาก
   
                  “ฝ้ายจ้า อยู่ปีห้าแล้ว คณะศึกษาศาสตร์ เลือกน้องมีนจ้า”
   
                  พี่ฝ้ายดูเป็นคนน่ารักๆ เหมาะกับคระที่เรียนมากเลย นักเรียนคนไหนได้เรียนกับครูฝ้ายนะ เขาติ๊ต่างว่าโคตรโชคดีเลย ทั้งสวย แถมยิ้มเป็นมิตรสุดๆ
   
                  “มิ้นค่ะ คณะเศรษฐศาสตร์ เลือกฝ้ายค่ะ”
                  “เชิญผู้ชายแนะนำตัวเลยจ้า ไอจีด้วยก็จะดีนะคะ เปิดวาร์ปซะหน่อย”
                  “ร่านไม่เลิกจริงๆ อิโฟร์” มามี่แซะ
                  “แหม แล้วเจ๊เอามั้ย”
                  “เตรียมจดเลยค่ะ”
   
                  จ้า ทั้งเจ๊ทั้งเพื่อนเนาะ ตามสบายเลยจ้า
   
                  “ม่อนครับ คณะเกษตรศาสตร์ ปีสอง ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
   
                  เดือนเกษตรนั่งลงโดยที่ยังไม่ได้เลือกนางเอก
   
                  “เอ่อ ม่อนลืมเลือกนางเอก” โฟร์เตือน
                  “อ้อ”
   
                  เกาหัวแก้เขินไปดิครับ
   
                  “เลือกพี่ฝ้ายครับ”
   
                  นั่นไง มันจะมีอะไรในก่อไผ่หรือเปล่าครับทุกคน สายตาน้องม่อนคือแพรวพราวมากตอนพูดชื่อพี่ฝ้ายอ่ะ
                  แล้วทำไมเขาจะต้องมานั่งจับผิดคนอื่นด้วยเนี่ย วิถีคนว่างไง หรือวิถีคนเสือกวะ 555
   
                  “สวัสดีครับ น้ำไนน์จากคณะบริหารธุรกิจครับ อยู่ปีหนึ่ง”
                  “วี๊ด น้องน้ำไนน์” มามี่หลุดกรี๊ดคนแรก
                  “เลือกพี่ฝ้ายครับ”
   
                  วินดี้แอบกระซิบกับเขาด้วยความหมั่นไส้พี่ฝ้ายว่า “ดูเหมือนนางจะเป็นที่ต้องการของตลาดผู้ชาย”
   
                  “กันครับ จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ เลือกพี่มิ้นครับ”
                  “อิมีนคือหน้าจ๋อยเว่อร์ งี้แหละออกตัวแรงแต่แซงไม่ได้” เขากระทุ้งสีข้างลลิตาเป็นการปรามเธอ
   
                  ทุกคนผลัดกันแนะนำตัว จนมาถึงไอ้สายป่าน…
   
                  “สายป่าน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ครับ”
   
                  เขาตั้งใจฟังว่ามันจะเลือกใคร
   
                  “ระหว่างมีนกับพี่มิ้นนี่เลือกยากเหมือนกันนะ”
   
                  มึงจะควบสองล่ะสิ สันดาน
                  มันหันมาจ้องหน้าเขา เหมือนรู้ว่ากำลังถูกนินทาก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
   
                  “คนที่ชื่อเล่นขึ้นต้นด้วยมอม้าเนี่ย”
                  “…”
                  “น่ารักทุกคนเลย”
   
                  หน้าหม้ออออออ
                  แต่ทำไม
                  เขากลับไม่รู้สึกเลยว่ามันกำลังพูดถึงพี่มิ้นหรือว่ามีนอยู่
                  เพราะภาพฉายที่ปรากฏนัยน์ตาของมันไม่ใช่คนทั้งสอง แต่เป็น…
                  เขาเอง





TBC...............................................

ห่างหายไปนานเพราะสอบรัดตัวค่ะ วันนี้ปลดปล่อยแล้ว
โนสน โนแคร์ กับเอฟที่ลอยมาค่า 555

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
ขอบคุณค่า

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-4
หยอดเก่งเหลือเกินนะสายป่าน  :hao4: :hao4: :hao4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-4
จะดีเลิศมาก ถ้าสายป่านเอยอีกนิดว่า "ลงท้ายด้วยดอเด็ก"  o18

ออฟไลน์ fahsida

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
เต๊าะวันละนิดจิตแจ่มใสสินะ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
แผนเยอะจริงนายคนนี้  :hao3:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
แผนเยอะจริงนายคนนี้

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
หยอดเก่งนะพ่อคุ๊ณณณณณณณ :-[

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-79

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-7
โอ้ยยย ต้องตาม สายป่านคือกวนตีนเว่อ 5555

ออนไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-6
ยังงงๆว่าสายป่านสรุปแล้วชอบมดเหรอ
ชอบได้ไง
ชอบตอนไหน
ทำไมมาชอบอ่ะ


 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ pppp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-0
โอ้ยเขิน หยอดไปสิ้ หยอดหน้ามึนๆ นะพ่อคนฮอต

#Get A สิจ๊ะ

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
แอบชอบเค้าละสิสายป่านวางแผนสารพัดเลยมั้งนี้ แต่มาเต๊าะมาหยอดอย่างนี้น้องมดจะรู้ตัวตอนไหนน้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ OoniceoO

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 927
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
มอม้าก็มดๆ ไง งือ

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
หยอดเก่ง หยอดตลอดสายป่านเนี่ย

ออฟไลน์ Kanni

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เขินอ่าาา

ออฟไลน์ singalone

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
ทีละก้าวที่แท้ทรุ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2953
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
ในที่สุดความจริงก็เปิดเผย

สายป่านชอบมดเหมือนกัน และเข้าหามดแบบเนียนมาก
แต่มดไม่เคยจะรู้ตัว และไม่เข้าใจว่ามาหยอด หรือแกล้ง

จ้าาา สายป่านจัดเต็มมากตลอดเวลา เพื่อนรู้หมดว่าคิดไม่ซื่อ
มดไม่แห้วแน่นอนแล้วนะ ต่อไปลุยเลยจ้า สายป่านมีระทวยแน่นอน


ออฟไลน์ Fuckruda

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :z3: ตายไปเลยจ้าาาาาา

ออฟไลน์ MewSN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +202/-4
ก้าวที่สิบสาม
เหตุเกิดเพราะช็อคโกแลตวาเลนไทน์


โปรดเตรียมใจก่อนอ่าน...




                  เขายังจำได้ดีตอนที่ตัวเองตัดสินใจสอบเข้ามหา’ลัยนี้
                  เมื่อก่อนเขาก็เป็นแค่เด็กชายหัวเกรียน ที่ไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง พอจะจากบ้านก็กลัวไปหมด มองแต่ปัญหาที่รุมเร้าเข้ามา เขามันก็แค่มด ตามชื่อที่แม่ตั้งให้ เขารู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กเหลือเกินในรั้วอุดมศึกษาแห่งนี้
                  จนวันหนึ่ง เขาก็ได้พบกับมัน…
                  มัน ที่ตอกย้ำว่าเขาก็ยังเป็นได้แค่มดตัวเล็กๆเหมือนเดิม
                  เขาที่แสนขี้ขลาด แอบหลงรักเพื่อนร่วมรุ่นที่เจอกันครั้งแรกเข้าเต็มๆ
                  แต่เท่านี้ฟ้าคงยังแกล้งเขาไม่พอ เมื่อเพื่อนร่วมรุ่นที่ว่าดันมีแฟนอยู่แล้ว แถมความรักครั้งนี้มันก็คงไม่มีทางได้เกิดขึ้นแน่ๆ ในเมื่อ…
                  สายป่านน่ะเป็นผู้ชาย
                  เขาพยายามแล้ว
                  เขาพยายามห้ามใจตัวเองแล้ว
                  แต่กฎที่ว่า…
                  ห้ามแอบชอบเพื่อนร่วมรุ่น
                  มันคงบังคับเขาไม่ได้จริงๆ

   





                  “เตี้ย!”
   
                  เขาหันขวับไปมองค้อนคนพูด ใครที่ไหนจะกล้าแซวได้รุนแรงเช่นนี้ถ้าไม่ใช่ไอ้สายป่าน 291
   
                  “ยืมยางลบหน่อยดิ๊”
                  “ไม่ กูไม่ได้ชื่อเตี้ย”
                  “ใช่ มึงไม่ได้ชื่อเตี้ย แต่มึงตัวเตี้ย”
   
                  โอ๊ย
   
                  “เอาไป”
   
                  สุดท้ายเขาก็เถียงกับมันได้ไม่นานหรอก ยางลบในมือก็ถูกส่งไปให้มัน แต่ตอนที่นิ้วเราได้สัมผัสกันโดยไม่ตั้งใจ กลับมีกระแสไฟแปลบปลาบ แล่นวาบเข้ามาที่ตัวเขา
                  เขานี่ท่าจะชอบมันเอาจริงๆแบบกู่ไม่กลับแล้วสินะ
                  จะเลิกก็ไม่ได้ ตัดใจก็ไม่ลง
   
                  “เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันเปล่า”
   
                  เขาชะงัก
   
                  “โรงอาหารคณะมนุษย์”
                  “…”
                  “จะไปแอบส่องสาวมนุษย์แจ่มๆ”
   
                  ไอ้เหี้ย
   
                  “ไปคนเดียวเลยแม่ง”
   
                  เขาเพิ่งจะรู้ตัวเองว่าเผลอไปขึ้นเสียงใส่มันก็ตอนที่เห็นดวงตาสายป่านเบิกโพลงด้วยความตกใจ
                  อยากจะตบปากจริงๆเลยไอ้มดเอ๊ย
                  มิสิทธิ์อะไรไปตะคอกเขาด้วยอารมณ์โมโหหึงกันวะเรา
   
                  “ขอโทษ”
   
                  เขาพูดเสียงหงอย บางทีเขาน่าจะระวังคำพูดตัวเองให้มากกว่านี้
                  มันคงโกรธเขา และคงไม่อยากคุยด้วยแล้ว
   
                  หมับ!
   
                  “อะ อะไร”
   
                  แต่สิ่งที่มันทำกลับทำให้เขาตกตะลึง
                  เมื่อนิ้วโป้งทั้งสองของไอ้สายป่าน มาแปะโป้งอยู่ที่หว่างคิ้วของเขา เท่ากับว่าตอนนี้ เขากับมันกำลังหันมามองหน้ากันอยู่แบบตรงๆ
   
                  “คิ้วผูกเป็นปมหมดแล้ว”
   
                  มันว่าเสียงอ่อนโยน แล้วกดนิ้วโป้งลงคลึงระหว่างคิ้ว จนเขาเริ่มผ่อนคลาย
   
                  “เครียดอะไรนักหนาวะ”
                  “เปล่า”
                  “หรือเพราะกลัวกูโกรธที่มึงตะคอกใส่กู”
   
                  เขาพยักหน้ายอมรับ
   
                  ป๊อก
   
                  “โอ๊ยยยยย”
                  “คิดอะไรเด็กๆวะ”
   
                  เขาคลำหน้าผากตัวเองป้อยๆหลังจากถูกมันดีดเสียแรง
   
                  “ขอโทษนะ”
                  “เปลี่ยนเป็นเลี้ยงข้าวดีไหม”
   
                  เขากำลังจะพยักหน้าตอบตกลง แต่!!!
   
                  “ไม่เอาดีกว่า เนื่องจากมึงทำให้กูตกใจ ของปลอบขวัญมันต้องมากกว่านี้”
         
                  เขาเริ่มเห็นเค้าลางไม่ดีแล้ว คนอย่างไอ้สายป่าน ถ้าไม่ใช่จะหาเรื่องแกล้งก็หาเรื่องยากๆมาให้เขาทำอ่ะ
   
                  “อืม”
   
                  แต่ครั้งนี้เขายินดีจะทำให้มัน ไม่สิ จะครั้งไหนๆ ถ้ามันขอ เขาก็ยอมตามใจหมดนั่นแหละ
                  แม้จะแกล้งขัดขืน
                  แม้จะแกล้งไม่ยอม
                  แต่ใจลึกๆแล้วเขารู้ตัวดีว่า ดีใจที่ได้ทำให้ตามที่มันขอ
   
                  “ใกล้วันวาเลนไทน์แล้ว…”
                  “…”
                  “ถ้าอยากให้ยกโทษให้ ก็ทำช็อกโกแลตหัวใจมาขอขมาแล้วกัน”
   
                  พูดไม่ผิด…
                  สิ่งที่มันขอ ก็คือสิ่งที่เขาพยายามหาข้ออ้างจะทำให้มาตลอด
                  ช็อกโกแลตวาเลนไทน์กับคนที่ชอบ มันเป็นของคู่กัน

   





                  “มด มาพอดี”
   
                  เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นๆของห้องกิจกรรมคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ซึ่งนอกจากจะเป็นห้องไว้ใช้ในงานกิจกรรมต่างๆแล้ว ยังเป็นห้องสิงสถิตของเด็กสถาปัตย์ทุกคน
                  ย้ำว่าทุกคน เพราะแอร์ห้องนี้เย็นมาก
   
                  “ทำอะไรกันเนี่ย” เขาถามมามี่
   
                  เห็นว่าทุกคนกำลังเขียนอะไรก็ไม่รู้ยุกๆยิกๆลงกระดาษเอสี่
   
                  “อ่อ กำลังคิดแผนงานวาเลนไทน์อ่ะ ปีนี้ทางสโมขอให้เราจัดงานนะมด รู้ยัง เราต้องเข้าร่วมบูธใหญ่ของมหา’ลัย เพราะเหมือนว่านายกสโมคณะจะมีผลประโยชน์กับนายกพรรคของมอ”
   
                  เขาพยักหน้า ที่จริงก็ไม่ได้เข้าใจอะไรกับเจ๊แกหรอก แต่ต่อให้ฟังไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี สู้เออออห่อหมกให้มันผ่านไปแล้วกัน
   
                  “ปีนี้ดูยังไงพรรคนี้ก็ชนะขาดลอย นายกเรานี่ตัดสินใจเลือกฝ่ายได้ดี” ลลิตาเงยหน้าขึ้นมาเม้าบ้าง
                  “นั่นน่ะสิ แต่เห็นนโยบายแล้วเกรงว่ากิจกรรมจะลดลงน่ะสิ” วินดี้หนักใจ
                  “ที่คนเลือกก็เพราะไม่อยากทำกิจกรรมนั่นแหละ ส่วนใหญ่เห็นว่ามันไร้สาระ เปลืองเวลาเรียนโดยใช่เหตุ” อุมาพรเสริม
   
                  เขาเป็นคนหนึ่งที่ตอนปีหนึ่งเมื่อเข้ามาใหม่ เขาตัดสินกิจกรรมรับน้องของพวกรุ่นพี่ด้วยความอคติ
                  เขาเลยต้องมานึกเสียใจภายหลังเสียเอง
                  การทำกิจกรรมน่ะ เราอาจต้องเสียเวลาไปบ้าง แต่จำไว้ว่าผลลัพธ์ที่ได้ย่อมคุ้มค่าเท่ากัน
                  นั่นเป็นข้อความเดียวที่พี่รหัสของเขาเขียนได้ดีมีสาระมากที่สุดแล้วในสมุดเล่มเล็กๆที่เรียกว่าอาร์คบุ๊ค คำว่าอาร์คย่อมาจาก architecture ซึ่งหมายถึงคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์นั่นเอง เป็นสมุดที่พวกรุ่นพี่สั่งให้พวกเราทั้งรุ่นทำขึ้น เพื่อตระเวนขอมิชชั่น
                  สิ่งที่แฝงอยู่ในกิจกรรมนี้ก็คือ การที่เขาได้รู้จักรุ่นพี่มากมาย มันเป็นความรู้สึกของเด็กที่ไม่กล้าพูดคนหนึ่ง ที่วันหนึ่งกลับมีผู้คนรู้จักมากมาย
                  คณะนี้เหมือนบ้านหลังที่สองของเขา
                  มีทั้งผู้คนคอยซัพพอร์ต และคอยขยับก้าวตามเรามาอย่างเพื่อนร่วมรุ่น
                  ไม่ว่าทั้งสุขหรือทุกข์ ยามช่วงรับน้องที่แสนสาหัส เพียงแค่ทุกคนยังยิ้มให้กันอยู่ มันก็อบอุ่นหัวใจแล้ว
   
                  “แม่ง ทิ้งกูมานี่เฉยเลย”
   
                  ไอ้สายป่านทรุดนั่งลงข้างๆ มือหนาผลักหัวเขาทีหนึ่งเป็นการแก้แค้นที่เจ้าตัวบอกว่าเขาทิ้ง อะไรกันล่ะ ก็มึงบอกจะไปต่อแถวซื้อน้ำปั่นเอง เขาร้อน เขามาหลบร้อนเขาผิดอะไรล่ะ
                  ความจริงเขาแค่หลบออกมาพักให้หัวใจได้เต้นอย่างถูกจังหวะบ้างเท่านั้นเอง
                  ก็… มันชอบแกล้งให้เขาเขินอยู่เรื่อยเลยน่ะสิ
                  พูดเองเขินเอง เอาดิมดเอ๊ย
   
                  “ผลักหัวกูทำไม ค่ารังแกห้าบาท”
                  “ตลกละครับ”
   
                  เขาแบมือตรงหน้ามันก่อนจะมันจะยิ้มขำแล้วปัดมือเขาออกไปห่างๆ
                  อะไรวะ ปัดความรับผิดชอบชะมัด
   
                  “ทั้งสองคนดูสนิทกันขึ้นเนอะ”
   
                  เรามัวแต่เล่นกันและจมอยู่กับอาณาเขตของตัวเองจนไม่ได้สนใจดวงตาห้าคู่ที่กำลังมองมาทางนี้อย่างมีเลศนัย
   
                  “ก็ปกตินี่เจ๊” เขาไหวตัวทันไม่ยอมเป็นเหยื่ออิเจ๊อีกแน่ๆ
                  “ใช่มั้ย มึง”
   
                  เขากระทุ้งสีข้างไอ้สายป่านให้มันตอบ
   
                  “แล้วแต่เจ๊จะคิดแล้วกัน”
   
                  แต่ไอ้เหี้ยนี่แม่งยิ้มโชว์ฟันขาว แล้วพูดสองแง่สองง่ามเฉย
   
                  “งั้นเจ๊คิดตามเจ๊เห็นนะ” มามี่
                  “แล้วเจ๊เห็นว่าอะไรล่ะ” สายป่าน
                  “พอแล้ว เอากระดาษไปตัดรูปหัวใจเลย” เขาโยนกระดาษที่วาดรูปหัวใจไว้ จำได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของงานนิทรรศการที่กำลังจะถึงนี้ ใครสักคนเอามาทิ้งไว้แล้วไม่มีคนตัด เพราะกรรไกรเพิ่งซื้อมาวันนี้
   
                  โดยมดมดเอง แม่งไม่ซื้อก็ไม่มีใครซื้อมา
   
                  “มีคนกลบเกลื่อนว่ะ”
   
                  มามี่พูดขึ้นลอยๆแต่คนร้อนตัวแบบเขาก็พยายามหาเรื่องแก้ตัว                
                  “งานจะไม่เสร็จ”
                  “นิทรรศการอีกสองเดือน”
   
                  เหรออออออ
                  ลืมไปเลยแฮะ โอ๊ยยยยย โอเค พลาดเองแหละ
                  หลังจากแยกย้ายกันทำงาน ไอ้สายป่านมันก็สะกิดเขาอีกครั้งที่หัวไหล่
                  เขาหันไปมอง
   
                  “หัวใจของกู…”
                  “…”
                  “ให้มึง”
                  “…”
   
                  แล้วมึงจะเว้นวรรคนานทำไม ในเมื่อ…
   
                  “เอาไปตัด”
   
                  มันก็แค่หัวใจกระดาษ ที่เขาคิดเป็นตุเป็นตะไปเองว่าเป็นหัวใจของมันจริงๆ

   





                  เป็นเพราะช่วงนี้เขายุ่งๆอยู่กับการจัดงานวันวาเลนไทน์ที่ถูกมอบหมายโดยสโมสรนักศึกษาคณะ ทำให้กว่าจะมีเวลาว่างนักรวมกลุ่มเพื่อนๆอย่าง มายด์ จิ๊บ และฟ้า ก็ปาเข้าไปวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่มันก็ประจวบเหมาะพอดีกับที่เพื่อนๆว่างตรงหัน
                  พักหลังมานี้ เขาแทบไม่ได้เจอทั้งสามคนเลย ไม่ติดแฟน อีกคนก็ติดงาน รวมทั้งตัวเองด้วย
                  จะหาเวลาว่างเจอกันทีนี่แทบจะต้องนัดกันล่วงหน้าสักหนึ่งอาทิตย์ เพราะบางทีตารางงานก็แน่นยาวตลอดสัปดาห์
                  แหม พูดอย่างกับทำงานกันแล้วแบบสายอาชีพแต่ละสาขาวิชา แต่ขอโทษเถอะ นี่มันแค่งานพาร์ทไทม์ธรรมดาๆ เป็นแค่งานพาร์ทไทม์ธรรมดาๆก็แทบไม่มีเวลา แล้วถ้าลงทำงานกันจริงๆ คงไม่มีโอกาสได้เจอกัน ใครจะหาว่าเขาพูดเป็นลางไว้ก่อนก็ช่าง เขาเห็นมานักต่อนักแล้วพวกรุ่นพี่ที่จบไปเขาแทบไม่ได้เจออีกเลย
                  คณะและสาขา รวมทั้งผองเพื่อน จะเหนี่ยวรั้งเราไว้ได้แค่ช่วงสั้นๆ
                  จากนั้นชีวิตเราก็ต้องพึ่งตัวเอง
                  เขาพาดราม่าอีกแล้ว เปลี่ยนเรื่องด่วน
                  หางตาเขาเห็นมายด์กำลังเดินตรงมายังสถานที่นัดเจอซึ่งมีตัวเองรอคอยท่าก่อนแล้ว เพราะตื่นเต้นที่จะได้เจอ วันนี้เขาเลยมาเร็วกว่าเวลานัด
                  แต่เขาคงลืมไปว่า ถ้าจะนัดบ่าย ต้องบอกว่านัดเที่ยง!
   
                  “เฮลโหลววววว สบายดีมั้ยคะ”
   
                  มายด์ยกมือทักทาย แล้วเดินเข้ามาตบไหล่เขา
   
                  “ไม่ดีอ่ะ เหงา มีเพื่อนติดผัว”
                  “ปากคอเราะร้าย มึงก็ใช่ย่อยที่ไหน ผัวติดเอาๆ ถึงนี่จะไม่ได้อยู่ติดตัวเหมือนเมื่อก่อน ก็พอรับรู้ข่าวบ้าง”
   
                  มันกระทุ้งสีข้างเขาหนักๆ
   
                  “ไงล่ะ สายป่านติดมึงมากๆเลยไม่ใช่เหรอ เอาคำแนะนำของกูไปปรับใช้ล่ะสิ”
                  “บ้า”
                  “…”
                  “ยังเป็นแค่เพื่อนกัน”
                  “เหรอๆ คงไม่ต้องทีละก้าวแล้วมั้ง มึงมันก้าวกระโดดแล้ว”
   
                  เขาค้อนมายด์
                  ไม่คุยด้วยแล้ว
                  จนฟ้าเดินมาถึงพอดี
   
                  “คุยอะไรกันสาวๆ”
                  “…”
                  “แหม ทำมาค้อนใส่กู ที่มึงไปแต่งหญิงเต้นสันทนาการนี่ไม่คิดจะบอกเพื่อนบอกฝูงชะ”
   
                  มันรู้…ได้ไง
   
                  “กูก็มีแหล่งข่าวของกูนะจ๊ะ”
   
                  เหมือนฟ้าอ่านใจคนได้ มันรีบป้องปากหัวเราะตอบแบบถือไพ่เหนือกว่า เหนือกว่าเรื่องอะไร มันรู้อะไรอีก
   
                  “พวกนี้ คนมองกันหมดแล้ว ทำตัวเด่นสะดุดตา”
   
                  แล้วคนสุดท้ายก็มาถึง
                  หืมมมมมมม
                  ทำตัวเด่นสะดุดตานี่มันจิ๊บชัดๆ อะไรกันเนี่ย แอบไปย้อมผมสีแดงแปร้ดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
   
                  “ก็ไม่ได้อยู่ในช่วงรับน้องแล้ว จำเป็นต้องทำเป็นตัวอย่างว่าอยู่ในกฎระเบียบอีกป๊ะ เชิ่ดค่ะ”
   
                  จ้า ดีแค่ช่วงโปรโมชั่นจริงๆ
                  แต่ว่า…
   
                  “จิ๊บ มึงผิดตีมแล้วจร่ะ วันนี้เรามาตีม แม่ครัวเพราะเราจะไปซื้อของทำช็อกโกแลตวาเลนไทน์”
   
                  มายด์ชี้แจงแถลงไข
   
                  “กรี๊ด ใครหลอกกู”
                  “กูเอง ไม่นึกว่ามึงจะเล่นใหญ่” ฟ้าป้องปากเป็นครั้งที่สอง และครั้งนี้หัวเราะเยาะจิ๊บ
   
                  เขาจำได้แล้ว…
                  
                  พรุ่งนี้ตีมแซ๊บนะจ๊ะ ใครไม่แซ๊บ ฟ้าจะแซ๊บค่า
            
                  แล้วก็แน่นอนว่าคนที่อ่านแค่ข้อความล่าสุด ย่อมเป็นบุคคล
                  ไม่อ่านไลน์กลุ่ม อิดอก!!!
                  เสียงและซาวด์มาเลยทีเดียว 555
   
   





                  “สวัสดีค่า ขอบคุณสำหรับเก้าร้อยคนที่เข้ามาดูนะคะ”
   
                  จิ๊บทักทายตัวเองกับกล้อง ที่พึ่งเปิดไลฟ์ในเฟซบีกของเธอเอง และตอนนี้มุมกล้องก็ได้กวาดถ่ายเอาทุกคนมาไว้ในหน้าจอทั้งหมดแล้ว
                  และความจริงเก้าร้อยคนที่ว่า คือคนดูที่เข้ามาแค่เก้าคน
   
                  “วันนี้เรามาทำอะไรกันคะ”
                  “อินี่ ไม่เล่นๆ” มายด์ไม่เอาด้วย เดินหนีออกจากกล้อง เขาก็เช่นกัน แต่จะหนี ก็ถูกคว้าไว้ไม่รอด
                  “ซื้อของครับ”
                  “ไปทำอะไรอ่ะคะ”
   
                  มึงยังจะมาถามอีกนะ
   
                  “ทำช็อกโกแลตวาเลนไทน์”
                  “ว้ายยยยย ให้ใครเนี่ยยยย”
   
                  เขายังไม่ทันตอบ คอมเม้นต์ก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน
   
                  ปืน ให้พี่ๆ
                  “วี๊ด ให้พี่ปืนเองหรอกเหรอ”
   
                  มามี่ โป๊ะโกะ แก่นนนนนน ทำให้ชั้นด้วย ชั้นขอเบิ้ลสองงงงงงง
                  อุมาพร โป๊ะโกะ งื้อ น่ารักแล้วยังมีเมตตา นี่ลงชื่อขอช็อกโกแลตวาเลนไทน์หนึ่งงงงงง
   
                  มันแปลว่าไม่ได้ขอแค่หนึ่งชิ้น แต่แปลว่าอุมาพรเป็นอีกหนึ่งคนที่อยากได้ช็อกโกแลตวาเลนไทน์จากเขา
   
                  “มีแต่คนอยากได้ช็อกโกแลตของอิมด ให้มดว่าไง๊”
   
                  อ้าว โยนขี้มาให้เขาเฉยเลยจิ๊บ
   
                  “ไม่มีปัญหา”
   
                  แล้วจะให้มดว่าไงล่ะ ก็ใจอ่อนตอบตกลงจนได้
   
                  วินดี้ โป๊ะโกะ มอบตำแหน่งนางฟ้า มงลงงงงงง
                  ลิลลี่ โป๊ะโกะ พรีออเดอร์ช็อกโกแลตวาเลนไทน์ค่า
                  ลลิตา โป๊ะโกะ มดแม่งป๋า เจ๊เอาอีกหนึ่ง
   
                  โอ้โห คนโน้นก็จะเอาคนนี้ก็จะเอา เขาต้องทำกี่ชิ้นละเนี่ย
   
                  “อิมด!!!”
   
                  จิ๊บร้องลั่น ก่อนจะยื่นมือถือให้เขาอ่านคอมเมนต์
   
                  สายป่าน 291
                  มึงให้คนอื่นหมด
                  แล้วของกูล่ะ
                  ไหนบอกจะทำให้กู
                  ไหนว่าสัญญาแล้วไง
                  น้อยใจนะเว้ย
                  ของที่ให้กูแม่งไม่มีความพิเศษเลย

   
                  เหี้ย
                  มาเป็นชุดเลยครับ
                  แต่ขอโทษที มึงจะสร้างประเด็นทำไม
                  เพราะจากคนดูเก้าคน กลายเป็นเก้าร้อยคนในพริบตาเดียว
                  
                  ของที่ให้กูแม่งไม่มีความพิเศษเลย(ภาพแคป) เดี๋ยวๆ ทำไมต้องพิเศษ สายป่านนนนนน
                  ตามมาจากมีคนแชร์หน้าวอล ไอ้สัด อะไรยังไงเนี่ย
                  คนพิซงพิเศษอะไรวะ ม่ายยยยยย

                  กรีน อินเดอะเวสต์ มดมดลูกแม่จะออกเรือนแล้ว อิเวล@เวล อินเดอะเวสต์ เตรียมตัดชุดเพื่อนเจ้าสาวให้กู
                  มามี่ โป๊ะโกะ อิกรีน อิเขียว กูต่างหากเพื่อนเจ้าสาว
                  ลลิตา โป๊ะโกะ มึงออกไป อิกะเทยตะวันตก
                  ยังไงคะ เหล่านางฟ้ายืนยันเองแบบนี้ สองคนนี้คบกันเหรอ คนพิเศษอะไรเนี่ย
                  ป้างง ขอขยายความโดยด่วน

                  และบลาๆๆๆๆๆๆ
   
                  “เอ่อ”
   
                  จิ๊บถึงกับพูดไม่ออก เขาเลยคว้าไอโฟนมันมาแล้วปิดไลฟ์ทันที
   
                  “มึงอย่าอัพโหลดไลฟ์ลงละกัน”
   
                  เขาคิดว่ามันคงไม่มีอะไร แต่เขาคงคิดตื้นไปเพราะว่า
   
                  ตึ๊งๆๆๆๆๆๆๆ
   
                  เฟซบุ๊กเขาแจ้งเตือนรัวๆเลยครับ ฮืออออออออ
   
                  น้องคะ น้องเป็นอะไรกับสายป่าน เพื่อนสนิท แฟน พี่มีให้เลือกสองอย่าง ขอโทษที่เสียมารยาท พี่อยากฟิน
                  สายป่านเป็นอะไรกับตัวเหรอ
                  ใครรุกใครรับ
                  เพิ่งรู้สายป่านเป็นเกย์ สายป่านรุกใช่มั้ย

                  และอีกมากมายก่ายกองจะส่งกันเข้ามา แถมถามไม่พอยังแอดเฟรนด์กันมาด้วย
   
                  “มด กูขอโทษ”
   
                  ไม่ให้อภัย
                  ไม่ใช่ฟ้านะ
                  แต่เป็นมึงไอ้สายป่าน
                  ชีวิตกูป่นปี้เพราะช็อกโกแลตวาเลนไทน์ของมึง!!!

   





                  “เอาล่ะค่ะ วันนี้เราจะมาเริ่มจากการโปรเจคเสียงกันนะคะ การโปรเจคเสียงจะทำให้เรามีพลังเสียงที่มากพอในการเปล่งคำๆหนึ่งออกมานะคะ ลองดูนะคะ ทุกคนหายใจเข้าลึกๆแล้ว เห้ยยยยยย พร้อมกันค่ะ”
                  
                  คือตกใจมากตอนโฟร์ตะโกนว่าเฮ้ยเสียงดังอ่ะ เพราะเขาไม่มีสมาธิมัวแต่คิดกังวลเรื่องที่ไลฟ์เมื่อเช้า
   
                  “เอ่อ ขอโทษนะคะน้องโฟร์”
                  “คะ”
   
                  โฟร์หันไปมองงงๆ มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
   
                  “พอดีพี่มาจากรีวิวXXทูเดย์ พี่อยากจะรบกวนเวลาของนักแสดงของน้องโฟร์หน่อยค่ะ”
                  “ได้เลยค่า พระเอกกับนางเอกใช่มั้ย เป็นธรรมดา ปกติXXทูเดย์ก็มักจะมาสัมภาษณ์เพื่อโปรโมท”
   
                  โฟร์ตอบรับ ประโยคท้ายหันมาให้ความกระจ่างกับนักแสดงทุกคน
   
                  “อ่อ เปล่าค่ะน้องโฟร์ คือสัมภาษณ์งานละครเวทีจะตามมาทีหลัง แต่วันนี้พี่มาสัมภาษณ์ประเด็นทอร์คออฟเดอะทาวน์วันนี้ค่ะ”
   
                  ประเด็นอะไรนะ
                  ทำไมเขารู้สึกเสียวสันหลังวาบแปลกๆ
   
                  “ประเด็นอะไรคะพี่”
   
                  โฟร์ถามงงๆ
   
                  “ก็น้องสายป่านแล้วก็น้องมดที่ไลฟ์ในเฟซบุ๊กวันนี้น่ะสิ”
   
                  นั่นนนนนนน
                  ซื้อหวยให้มันถูกอย่างนี้บ้างนะไอ้สัด
   
                  “มด จะไปไหน”
   
                  เขาชะงักขาที่จะแอบก้าวย่องหนีออกไปเงียบๆ
   
                  “เข้าห้องน้ำ”
   
                  แหม กูกำลังจะหนีสิรออะไรอยู่ล่ะ
   
                  หมับ!
   
                  “เขามาสัมภาษณ์เรา เราก็ควรให้ความร่วมมือ ถูกป่ะ คุณผู้ช่วยผู้กำกับ”
   
                  เขาแอบค้อนมันในใจ
                  มึงนั่นแหละ ไอ้ตัวดี
   
   





                  “น้องสองคนคบกันอยู่… ใช่มั้ยคะ”
   
                  บทสัมภาษณ์เริ่มแล้ว และพี่แกก็ถามได้ตรงประเด็นแบบสุดๆ
   
                  “ครับ กำลังคบกันอยู่”
                  “กรี๊ด”
                  “คบกันแบบเพื่อนครับ”
   
                  มึงทำกูหัวใจวาย ไอ้เหี้ยสายป่าน มันแม่งยิ้มดีใจที่ได้แกล้งให้เขาตกใจเล่น
   
                  “มีโอกาสจะพัฒนามั้ยคะ”
                  “เอ่อ พี่ครับ ผมว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว”
   
                  เขาคัดค้าน แล้วหันไปหาไอ้สายป่านแบบขอความช่วยเหลือ
   
                  “ว้ายยยย น้องมดกั๊กอย่างนี้ คือมีโอกาสพัฒนาชิมิเคอะ”
   
                  ชิบหายแล้ว การพยายามปฏิเสธของกูคือการทำให้พี่แกคิดแบบนี้ คนเรา…
   
                  “แล้วอะไรพิเศษๆนะคะ วันวาเลนไทน์ปีนี้ ที่น้องสายป่านตัดพ้อ น้อยใจ อิจฉา บลาๆๆๆๆ”
   
                  อะไรของพี่แกวะ พูดไปก็บิดเอวแบบเขินแทนเขาไปอ่ะ
   
                  “ช็อกโกแลตครับ มดบอกจะทำให้ผม แต่เขาก็ทำให้คนอื่นเหมือนกัน”
                  “เดี๋ยวนะ ไหนบอกไม่ได้คบกัน มีให้ช็อกโกแลตกันนี่ให้ยายว่าไงคะ”
   
                  พี่แกเปลี่ยนเป็นยายแล้วครับ
   
                  “คือเป็นของไถ่โทษที่ผมขึ้นเสียงใส่มันในเซควิชาตัวร้อยจนมันตกใจครับ มันไม่มีอะไรเลย”
   
                  เขาพยายามแก้ตัว
   
                  “วี๊ด คือเพื่อนกันจำเป็นต้องง้อขนาดนี้เลยเหรอคะ โอ๊ย นี่มันเกินเพื่อนแล้วหนู”
   
                  จิ๊บ มายด์ ฟ้า เขายังต้องคุกเข่าง้อเลย ต่างกันตรงไหน
   
                  “คำถามสุดท้ายนะคะ สรุปสายป่านจะได้ช็อกโกแลตวาเลนไทน์มั้ยคะ”
   
                  เขากำลังจะตอบ แต่…
   
                  “ถ้ามันไม่พิเศษ ผมก็ไม่เอาแล้ว”
   


                  “แล้วถ้ากูบอกว่าตั้งใจจะทำให้มึงคนเดียวแต่แรกเลยล่ะ มันพิเศษพอมั้ยวะ ไอ้เหี้ย
   
                  แม้จะเป็นการเสียมารยาท แต่กูลุกหนีแม่งเลย
                  ไม่ใช่อะไร…กูเขินนนนนนน
                  นี่เขาพูดอะไรออกไปเนี่ยยยยยยยยยยย
                  เพราะช็อกโกแลตนำความฉิบหายจริงๆ




TBC.............................................

กลับมาแล้วค้าบ และจะไปอีกแล้วค้าบ
ไปเข้าค่ายครูสังคมนะคะ เจอกันอีกทีวันที่ 25 นะคะ
จุฟฟฟฟฟ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-05-2019 21:34:06 โดย MewSN »

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5907
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-6
มดมด หลงตัวเองมากๆก็ได้นะคะ
สายป่านหยอดจนหืดขึ้นตาแล้วจ้า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-05-2019 22:00:13 โดย snowboxs »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด