{เรื่องสั้น} ระวังนะครับ เดี๋ยวจะหลง (รัก) 09-04-2019 RW <<60%>>+สเปฯสงกรานต์
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: {เรื่องสั้น} ระวังนะครับ เดี๋ยวจะหลง (รัก) 09-04-2019 RW <<60%>>+สเปฯสงกรานต์  (อ่าน 2610 ครั้ง)

ออฟไลน์ TheVenus

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ช่วยโหวตกันหน่อยจ้าว่านิยายเรื่องนี้จะมีเอ็นซีดีไหม ^___^

ออฟไลน์ TheVenus

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ระวัง! เปียก
Special Songkran Day

“เราอยากเล่นน้ำ ฮือออ”ผมเหลือบตามองคนตัวเล็กที่นอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะคอมแล้วบ่นด้วยประโยคเดิมที่ได้ยินมาไม่ต่ำกว่าห้าครั้งแล้ว

“แล้วงานเสร็จแล้วหรือไงครับ ถึงจะไปเล่นน้ำ”เมื่อตอบเสร็จ ตากลมๆที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่นสายตาก็มองค้อนเข้ามาให้ ก่อนจะเบ้ปากออก

“ยังไม่เสร็จเลยอะ ปันมาช่วยหน่อยดิ เราขี้เกียจ”ผมเผลอขำให้ท่าทางกระเง้ากระงอดของแฟน ก่อนจะลุกไปดูหน้าจอที่มีแต่เนื้อหาการฝึกงานที่ผมไม่เข้าใจ แต่สายตาก็เหลือบไปเจอแท็กซ์บุ๊คขนาดใหญ่วางอยู่ เลยหยิบมาช่วยแปลไปพลางๆ







“เย้ เสร็จแล้ววววว”เรนเดียกระโดดขึ้นมาทับผมที่นอนเอกเขนกรอเจ้าตัวเมลล์งานให้อาจารย์อยู่ที่โซฟา ผมรีบเอามือช้อนเอวคนตัวเล็กที่ทิ้งน้ำหนักมาเต็มแรงเพราะกลัวจะกลิ้งตกจากโซฟาไปเสียก่อน

“คร้าบๆ เก่งมาก”ผมตีก้นงอนไปเบาๆสองทีก่อนจะโยกตัวไปมาเป็นเชิงหยอกล้อ

“เราขอบคุณปันมากเลยนะที่อุตส่าห์มานั่งเป็นเพื่อนตอนทำงานอะ เลยอดเล่นน้ำไปด้วยเลย”เรนเดียมองนาฬิกาแขวนผนังว่าเป็นเวลาเกือบทุ่มนึงเข้าไปแล้ว ก่อนจะทำหน้าจ๋อยจนผมต้องดึงคนแก่กว่ามากอดปลอบ

“เห้ย ไม่เป็นไรเลย แล้วอีกอย่าง ตอนนี้ก็ยังไปเล่นน้ำทันนะ”ทันทีที่ผมพูดจบ คนที่เกาะผมแน่นจนเหมือนลูกลิงก็กระเด้งตัวมามองผมตาเป็นประกาย

จริงๆก็คิดไว้ตั้งแต่ที่เรนเดียเดินมาบอกว่าอาจารย์สั่งแก้งานให้ส่งก่อนเที่ยงคืนวันที่13 แล้วล่ะว่าคนตัวเล็กหงุดหงิดแค่ไหนที่ไม่ได้เล่นน้ำอย่างที่เจ้าตัวคาดหวังไว้ แต่ส่วนตัวผมไม่ได้ชอบออกไปเล่นน้ำอยู่แล้วเลยไม่ค่อยสนใจเทศกาลเท่าไหร่ ก็ได้แต่แอบเลื่อนๆทวิตเตอร์เพื่อหาข่าวดูว่ามีที่ไหนเล่นน้ำสงกรานต์ตอนกลางคืนบ้าง ก่อนจะแจ็คพอตว่าถัดจากคอนโดของเดียไปแค่สองสถานนีBTS ก็มีเล่นอยู่

“ปันจะพาไปจริงๆเหรอ”คนน่ารักยิ้มหวานและยิ่งยิ้มกว้างไปอีกเมื่อผมพยักหน้าตอบรับ “เย้ น่ารักที่สุดอะ แฟนใครเนี่ย”

แฟนตัวเล็กไงคะ”ผมฟัดแก้มเรนเดียที่หน้าแดงเถือก เรนเดียเคยบอกว่าเวลาที่ผมเรียกเขาว่า ตัวเล็ก หรือแม้กระทั่งให้คะ/ขามันทำให้เค้ารู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ แต่ถึงเวลาจริงๆกลับใจเต้นแรงแล้วยังมีปฏิกิริยาน่ารักๆอีก

โดยเฉพาะเวลาอยู่บนเตียง... แค่ก

นั่นแหละ อย่างงี้ไม่ให้ผมเรียกบ่อยๆได้ไง เมื่อแฟนน่ารักขนาดนี้

“ให้เวลาเปลี่ยนชุด10นาที ชุดที่ใส่เล่นน้ำเตรียมไว้ให้แล้ว ถ้าเลทปันจะไม่พาไปนะครับ”

“รับทราบบบบบบ”




“ไม่สนุกเหรอ หน้าบูดเชียว”คนที่เปียกซกแถม โดนปะแป้งเสียจนเต็มแก้มตั้งแต่สิบเมตรแรกช้อนตาถามผมขำๆ

“เออแม่ง ไม่น่าพามาเลย มีแต่คนจ้องเต็มไปหมด”ผมเหลือบตามองแฟนที่อยู่ในชุดเสื้อบอลทีมชาติไทยสีน้ำเงินเช่นเดียวกันกับผม เพราะเป็นชุดคู่ที่ผมจัดให้เขาเองกับมือ ทั้งๆที่ก็เป็นชุดทั่วไป แต่เมื่ออยู่บนเรือนร่างขาวๆเหมือนมีสปอตไลท์ส่วนตัว กับใบหน้าหล่อใสน่ารักตามสมัยนิยมแบบนี้ กลับกลายเป็นเป้าสายตาให้กับคนทั้งทาง

“ใจเย็นๆ ฮ่าฮ่า”

“เย็นไงไหววะ มีคนมาขอเบอร์5คนละเนี่ย ใส่เสื้อคู่ขนาดนี้พวกแม่งดูไม่ออกจริงๆเหรอว่าเดียมี ผัว แล้วอะ”

“โอ้ยสปัน! เสียงดังไปแล้วนะ”คนหน้าบางทุบแผ่นอกผมแรงๆทั้งที่หน้าแดงจัด เห็นแล้วโคตรน่าฟัด แต่ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เมื่อไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่คิดแบบนั้น เมื่อไอ้หนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวเองก็มองมาทางคนตัวเล็กของผมเช่นเดียวกัน

“เชี่ยเอ๊ย ต่อยฝรั่งได้ไหมวะ”

“พอแล้วหยู๊ดดด”เดียรีบดึงแขนผมไว้แล้วลากให้ไปยืนอีกฝั่งที่คนโล่งกว่า “เดี๋ยวเราไปซื้ออะไรมาให้ปันดื่มหน่อยดีกว่า เบียร์ไหม จะได้ใจเย็นลง”

“เห้ยไม่เป็นไร เดี๋ยวปันไปซื้อเอง”ผมรีบคว้าแขนคนตัวเล็กไว้

“ร้านแค่นี้เอง”เรนเดียชี้ไปที่ร้านขายเครื่องดื่มที่ไม่ได้ห่างจากตรงที่ผมยืนอยู่เท่าไหร่ “แล้วอีกอย่าง อายุปันถึงจะซื้อเบียร์แล้วหรือไงที่นี่เค้าตรวจบัตรนะ เพราะงั้นน้องปันรอพี่เดียตรงนี้นะครับ”

คนเกิดก่อนยกยิ้มซนๆ แลบลิ้นใส่เราก่อนวิ่งข้ามฝั่งไปยังร้านที่ว่า ทิ้งให้ผมมองตามไปอย่างรู้สึกอุ่นๆในอก เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาดูแลและใส่ใจความรู้สึกผม ตั้งแต่คบกันเขาทำให้ผมรู้สึกเสมอว่าสำหรับเขาแล้วผมสำคัญที่สุดและเขาก็จำเรื่องของผมได้แทบทุกเรื่องแม้เรื่องที่ผมไม่เคยบอกใครอย่างเวลาอารมณ์เสียจะชอบกินเบียร์เพื่อให้คลายความเครียดนี่ก็ด้วย

“อุ้ยสุดหล่อ มาคนเดียวเหรอจ๊ะ”เสียงที่พยายามดัดให้หวานที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ผมหันหลังแล้วเงยหน้าไปมอง ย้ำว่าเงย เพราะพี่ๆสาวสองกลุ่มนี้ตัวสูงเลยผมไปอีก แถมกล้ามแขนยังเป็นมัดๆ ถ้าไม่เห็นว่าพวกเขาแต่งหน้าทาปากสีสด ใส่เสื้อเอวลอยจนเห็นซิกส์แพคและกางเกงขาสั้นสีนีออนโชว์กล้ามขาผมก็ไม่รู้ว่าเป็นกระเทยหรอกครับ

เพราะนึกว่าเป็นนักมวย...

“อะ เอ่อ พวกพี่มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ว้ายอีส้ม น้องเค้าชวนกูไปมีอะไรด้วยว่ะ เด็กสมัยนี้ไฟแรงดีอะชอบ”

“เดี๋ยวพี่! ไม่ใช่แบบนั้น”ผมขืนแขนออกจากการจับกุมแต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน เมื่อคนหุ่นหนาๆห้าคนมารุมล้อมไว้แบบนี้

แล้วอีพี่คือมึงต้องเป็นคนแบบไหนกันวะที่แปลประโยคคำถามทั่วไปของผมให้กลายเป็นประโยคเชิญชวนน่าหวาดเสียวแบบนั้นได้

“แหม ไม่ต้องอายหรอกลูก”พี่คนที่หน้าตาดูเป็นมิตรน้อยที่สุดขยับมาล็อกแขนผมไว้อีกข้าง ก่อนจะเลิกชายเสื้อบอลของผมขึ้นจนถึงหน้าท้องแกร่ง “ว้าย มึงดูกล้ามน้องสิ น่าเลียเป็นที่สุด”

โอ้ย!ซิกส์แพคพวกพี่แน่นกว่าผมอีกคร้าบบบบ

“อีส้ม อีแตงโม จับน้องไว้นะ”พี่อีกคนขยับมายืนประจันหน้ากับผมแล้วส่งยิ้มหวานให้ “ไม่ต้องกลัวนะลูก ขอพี่เช็คของหน่อย”

“เห้ย! เหี้ย”ผมผวาดิ้นสุดแรงเมื่อพี่มันใช้มือล้วงเข้ามาทีเดียวในกางเกงผม คว้าหมับเข้าแท่งเนื้อร้อนเต็มๆ “ปล่อยไอ้สัตว์ กูไม่เล่น!”

“อีดอกกก ใหญ่เต็มมือมากแม่จ๋า”แต่เหมือนเสียงผมส่งไปไม่ถึง เมื่อมันยังคงไถมือคลึงปันน้อยไปถึงไข่ผมอย่างสนุกสนาน

นี่กูใช่ตุ๊กตายางให้พวหมึงจับเล่นไหมไอ้เหี้ยยยย!

“หยุด! หยุดนะ ทำอะไรกัน”เสียงที่คุ้นเคยวิ่งพาร่างเล็กๆมุดเข้ามากลางวงได้สำเร็จก่อนจะเดินเข้ามาผลักพี่กระเทยที่ยืนล้วงไข่ผมออกเต็มแรง

“โอ้ย อินี่มาจากไหนเนี่ย ไปหาที่นั่งไป๊ ผู้ใหญ่เค้าจะเล่นสนุกๆกัน”เรนเดียตวัดตาขวางๆไปมองกระเทยร่างยักษ์ที่ล็อกแขนผมไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะตวาดออกมาลั่น

บอกให้ปล่อยสปันไง อย่ามากอดแขนผัวเรานะ!!!!

เสียงของคนตัวเล็กไม่ได้ดังมาก แต่เผอิญเพลงตื้ดๆที่เปิดอยู่ตอนแรกเงียบลงเพราะเพลงจบพอดี ทำเอาคนในรัศมีรอบๆหันมามองทางนี้เป็นตาเดียว

“แล้วนี่จะยืนให้เค้าล้วงทำไมอะ มานี่เลย”เรนเดียใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้ง(รวมถึงผมด้วย) ดึงแขนผมให้เดินออกมาจากวงล้อมนั้นได้ในที่สุด





“ปีหน้านอนอยู่ห้องเลยนะ ไม่ต้องเล่นแล้วสงกรานต์ไรเนี่ย”

“ครับ”

“เราไปซื้อน้ำแป็บเดียวเอง ทำไมไม่ดูแลตัวเองอะ จะ20แล้วนะไม่ใช่เด็กๆ”

“เอ่อ ครับ”

“แล้วนี่โดนลวนลามอะไรไปบ้างเนี่ย”

“ก็โดนจับไข่ ล้วง-วย แล้วก็....”

“โอ้ยพอๆ เราไม่อยากฟัง”เรนเดียยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้างแล้วส่ายหน้าไปมา ผมที่เห็นท่าทางทั้งโมโหทั้งเป็นห่วงของเขาก็ได้แต่ดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอด พลางลูบหัวคนพี่ให้ใจเย็นลง

“ขอโทษครับ”ผมกระซิบที่ข้างหูเขา “ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ”

“อืม ขอโทษนะที่เอาแต่โทษปัน เราโมโหพวกนั้นแล้วเอามาลงที่ปันจนได้”เรนเดียสารภาพเสียงอ่อย ก่อนจะเงยหน้ามามองผม “เห็นแบบนี้เราขี้หวงมากเลยนะ ไม่น่ารักเลยใช่ไหม”

“ไม่หรอก หวงได้เยอะๆเลย ดีซะอีก ปันจะได้รู้ว่าเป็นคนสำคัญของเดียไง”

“พูดเองนะ”คนตรงหน้ายิ้มกว้างก่อนจะ ผลักผมให้นั่งลงที่เก้าอี้ด้านหลัง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นจากซองกันน้ำมาถ่ายรูปผมที่นั่งงงๆอยู่หลายรูป

“ทำอะไรครับ”ผมพยายามจะชะโงกหน้าไปดูแต่ก็โดนคนตัวเล็กตีมือแรงๆแล้วบอกให้นั่งเฉยๆ ใบหน้าผมงอง้ำ และนั่นทำให้เรนเดียแชะภาพสุดท้ายก่อนเปิดดูด้วยความพอใจ

“ตัวเล็กกกกก เล่นอะไร”

“ไม่บอกหรอก ฮ่า”

************************************************
แถม

สุขสันต์วันสงกรานต์กันนะคะทุกคนนนน

ออนไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2726
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +583/-10

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด