Tasty Blood เลือดหวานของผม ❤ บทที่ 22 (14-08-18)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Tasty Blood เลือดหวานของผม ❤ บทที่ 22 (14-08-18)  (อ่าน 35258 ครั้ง)

ออฟไลน์ Gatjang_naka

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 621
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
สนุกมากเลยจ้า

ออฟไลน์ pearl9845

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ขอบคุณครับ   สนุกมากเลย ชอบชอบ

ออฟไลน์ lemonphug

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สนุกมากอ่านรวดเดียวจบ o13

ออฟไลน์ Ice_Iris

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0
ขอบคุณที่แบ่งปันขอรับ

ออฟไลน์ Piechicofic

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เป็นแวมไพร์ที่น่าเอ็นดูมากค่ะ รักน้อง

ออฟไลน์ reborn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอบคุณสำหรับนิยายนะคะ
พัฒนาฝีมือต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1

ออฟไลน์ Bb nale

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
น่ารักมาก สุดท้ายทุกคนก็ปล่อยวาง ปรับปรุงตัว และอยู่กับอยาคต ขอบคุณคนเขียนมากเลย

ออฟไลน์ sunsatan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
บทที่ 2
มุกไม่ฮาพาเพื่อนห่วง

 
 
เมลทักทายเพื่อนร่วมเซคเช่นเคย ก่อนจะนั่งลงข้าง ‘พาย’ และ ‘นที’ เพื่อนใหม่ของเขา พายเป็นเพื่อนที่เขารู้จักในวันรับน้อง จากนั้นก็ตัวติดกันตลอดเพราะมักจะโดนพวกพี่ๆ แกล้งแหย่เล่นเพื่อสร้างสีสันในแต่ละวัน


ส่วนนทีเป็นเพื่อนร่วมคณะที่รู้จักกันตั้งแต่วันสอบสัมภาษณ์ ได้เจอกันเฉพาะบางวิชาที่เรียนรวมเท่านั้น และเขามั่นใจว่าไม่เคยแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน จึงอดแปลกใจไม่ได้เมื่อเห็นพายที่ยิ้มและหัวเราะขณะฟังนทีเล่าเรื่องตลก ก่อนเรื่องที่เล่าจะหยุดลงเมื่อทั้งคู่สังเกตเห็นเมล


“เมล~” พายเป็นคนแรกที่ทักทายเพื่อนตัวขาวด้วยน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง


“หวัดดี” เมลยิ้มรับ “เล่าเรื่องอะไรกันอยู่ ไม่เห็นบอกกันบ้างเลย”


“อ้าว นี่รู้จักกันเหรอ” นทีถามขึ้นอย่างงงๆ เพราะเขาเพิ่งจะเผาเพื่อนอย่างเมลให้พายฟังเมื่อครู่นี้เอง


“ก็ต้องรู้จักสิ นี่ไงเพื่อนที่เราเล่าให้ฟังเมื่อวาน คนที่ซุ่มซ่ามเหมือนเพื่อนทีเลย” พายว่าพลางกอดแขนเพื่อนใหม่อย่างสนิทสนม


“หืม นายเอาเราไปเผาเหรอพาย”


“เอ่อ...นิดนึงเอง” พายยกนิ้วจีบ บอกจำนวนว่าน้อยมาก เพราะความซุ่มซ่ามของเมลน่ะมีเยอะกว่าที่เขาเล่าอีก


“เฮ้อ มนุษย์ซุ่มซ่ามของแท้ งั้นเราขอแนะนำเพื่อนร่วมคณะที่เราพูดถึงนะพาย เขาคนนั้นก็คือเมลนี่ล่ะ” นทีผายมือมาทางเมลที่ชี้หน้าตัวเองอย่างงงๆ นี่เขากลายเป็นเรื่องเล่าสร้างสีสันของเพื่อนๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่


ทั้งคู่หัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเมล ซึ่งเมลก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาชอบบรรยากาศที่ได้ฟังเสียงหัวเราะของเพื่อน เห็นสายตาและรอยยิ้มจริงใจที่ทั้งคู่มอบให้ สำหรับแวมไพร์ที่มีแต่ครอบครัวอย่างเขา การมีเพื่อนถือเป็นประสบการณ์ใหม่ที่เขาหลงรักเลยทีเดียว


“อ้ะ อาจารย์มาแล้ว...” และเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในห้องทุกคนก็เข้าสู่โหมดตั้งใจเรียนทันที




.......................................

บ่ายวันนั้น เมลแยกกับพายและนที เพราะทั้งคู่มีวิชาเลือกที่ต้องเรียนร่วมกัน ขณะที่เมลเลือกลงอีกวิชาเพราะความชอบส่วนตัว


เขาชอบร่างกายมนุษย์


บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไร เขาแค่ชอบศึกษาเพราะอยากรู้ว่าตัวเองต่างจากมนุษย์อย่างไร เพราะนอกจากชอบกินเลือดและไม่จำเป็นต้องนอนแล้ว ชีวิตประจำวันของเขาก็ไม่ได้ต่างจากมนุษย์เท่าไรนัก


เขาไม่ได้กลัวแสงแดดอย่างแวมไพร์ในหนังสือ แต่ออกแดดมันร้อนและแสบตาก็เลยต้องสวมแว่นกรองแสงและเสื้อคลุมเท่านั้น มนุษย์ขี้ร้อนคนอื่นๆ ก็ไม่ต่างจากเขา ส่วนเรื่องกลิ่นกระเทียม เมลยอมรับก็ได้ว่าเขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่เขาคิดว่ามนุษย์บางคนก็คงมีบ้างที่ไม่ชอบกระเทียม และบางคนก็แพ้ แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นมนุษย์ปกติ


สองเท้าเดินเข้ามาในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยหุ่นจำลองกายวิภาคและโปสเตอร์อธิบายส่วนต่างๆ ของร่างกายที่เมลอ่านจบไปแล้วหลายรอบ คงเพราะอยากจำให้ขึ้นใจ เขาจึงใช้เวลาทั้งคืนอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า


มีสองคนที่เขาคุ้นหน้านั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง คนหนึ่งคือรูมเมทของเขาที่กำลังคุยกับคนที่อุตรินอนนอกห้อง เมลสังเกตว่ามีเพียงโต๊ะที่ติดกับสองคนนั้นที่ว่างอยู่จึงไม่ลังเลที่จะนั่งลงข้างไอซ์


“เมล!” เสียงเรียกดังลั่นจนคนเกือบทั้งห้องหันมามองทางเมล ก่อนจะรีบหลบตาเมื่อคนที่นั่งติดหน้าต่างตวัดสายตามอง


ซึ่งความจริงแล้วไอซ์ก็แค่มองเฉยๆ เพราะเพิ่งสังเกตเห็นเมลนั่งเก้าอี้ข้างๆ ตน


“ไง”


“ไง”


คำทักทายสั้นๆ ประจำตัวทั้งคู่เอ่ยขึ้นเพียงไม่นาน ก่อนจะถูกแทรกด้วยแดนที่รีบยื่นหน้าเข้ามามีส่วนร่วมทันที


“เราแดนนะ เพื่อนไอซ์รูมเมทนาย” แดนรีบแนะนำตัว ซึ่งเมลก็ไม่รังเกียจที่จะคบหาเพื่อนใหม่จึงส่งยิ้มเป็นมิตรให้เช่นเคย


“เราเมลนะ ยินดีที่ได้รู้จัก”


“โอ้ย...แดนตายแล้ว” แดนที่ถูกแอทแทคความน่ารักกระแทกใจ กุมหัวใจตัวเองไว้ด้วยสีหน้ามีความสุข ขณะที่เมลได้แต่ยิ้มค้างเพราะไม่รู้ว่าแดนเป็นอะไร ทำไมถึงทำท่าแบบนั้น


ผลัวะ


เสียงฟาดมือลงบนศีรษะอย่างไม่เบาแรงนั้นทำเอาคนในห้องสะดุ้ง แต่คนถูกทำร้ายกลับแค่ลูบหัวตัวเองปอยๆ ก่อนจะเสียงดังใส่เพื่อนที่ทำเสียมารยาทต่อหน้าหนุ่มน้อยที่หมายปอง


“เล่นอะไรของมึงเนี่ย! อุ้ย ไม่มีอะไรครับเมล เพื่อนเล่นกันเฉยๆ” แดนส่งสายตาอาฆาตใส่เพื่อนที่ทำให้เขาหลุดคำหยาบให้ระคายหูคนน่ารัก


ไอซ์ลอยหน้าลอยตา ความจริงเขาก็แค่หมันไส้เพื่อนที่กล้าพูดกล้าทำไปเสียทุกเรื่อง ขณะที่ตัวเขากลับไม่มีความกล้าใด เช่นเดียวกับสายตาที่เหลือบไปเห็นพายเดินคู่อยู่กับ ‘เขา’ หัวใจก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาทันที อยากละสายตาก็ทำไม่ได้ เพราะสายตาของเขามีไว้มองแค่พายที่กำลังยิ้มหัวเราะกับคนข้างกาย
 





“ฮ่าๆ”


เมลพยายามหัวเราะกับพูดที่เขาไม่เข้าใจนักของแดน ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นไอซ์มองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าเศร้าๆ เหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด เขาจึงคิดหาวิธีที่จะทำให้ไอซ์หัวเราะเหมือนที่นทีทำให้พายหัวเราะได้


“เอ่อ เรามีเรื่องเล่าน่ะ” แค่เกริ่น เมลก็เห็นแดนก็กระดิกหางรอฟังเหมือนเจ้าตูบใต้หอ เขาแอบขำนิดๆ ก่อนจะกระแอมไอเรียกสติคนที่เหม่อมองไปข้างนอกให้หันกลับมามองเขา


“อะแฮ่มๆ” เสียงกระแอมไอ เรียกให้ไอซ์ต้องหันกลับมา ก่อนเมลจะเริ่มต้นเล่า “คือเมื่อเช้าอาจารย์บอกให้เราช่วยยกเอกสารไปไว้ที่ห้องเรียน แต่เราสะดุด กลิ้งตกบันไดไปเลย เอกสารงี้กระจายเกลื่อนทางเดินอะ ฮ่าๆ”


เมลหัวเราะเพื่อให้เรื่องดูน่าตลกสำหรับเพื่อนๆ แต่ว่าทั้งคู่กลับขำไม่ออก


"ลุก" พูดจบไอซ์ก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป


"หืม..." เมลเอียงคอสงสัย หันมองแดนเพื่อถามที่มาของคำถาม แต่แดนกลับยิ้มเพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนจะทำอะไร


"ไอซ์มันบอกนายนั่นแหละ ตามไปสิเมล เดี๋ยวยักษ์ก็พิโรธหรอก"


"ห้ะ" เมลยังคงไม่เข้าใจเนื้อหาที่เพื่อนสื่อความ แต่ก็ลุกเดินตามไอซ์ออกไป ไอซ์หนังมามองคนตัวเล็กก็จะเอ่ยบอกแดนข้ามหัวเมล


“ฝากบอกอาจารย์ให้ด้วย” แดนพยักหน้ารับคำเพื่อน มองไอซ์ที่เดินนำเมลไปยังห้องพยาบาลก่อนจะหลุดยิ้ม


“มีใครที่ไหนเขาขำเรื่องที่ตัวเองบาดเจ็บบ้างเนี่ย” แล้วดูทำหน้าเข้าเหมือนกำลังลุ้นให้เขากับไอซ์หัวเราะอีก


"แต่ก็...น่ารักดีแฮะ"
 



.......................................

“นายจะพาเราไปไหนน่ะ อีกแป๊บเดียวก็จะเริ่มคลาสแล้วนะ” เมลร้องบอก เพราะใจเขาตอนนี้อยู่ที่การเรียนการสอนเท่านั้น และตอนนี้ก็ใกล้เวลาเรียนแล้วด้วย


ไอซ์ไม่ตอบ เขาเดินนำหน้าผ่านห้องแล้วห้องเล่า ไปจนถึงห้องเล็กที่อยู่หัวมุมอาคาร


ห้องพยาบาล


ไอซ์เคาะประตูอย่างมีมารยาทก่อนจะเดินเข้าไปท่ามกลางนักศึกษาที่รอรับยาจากอาจารย์ห้องพยาบาล


“เพื่อนผมตกบันได” ทันทีที่ร่างสูงเอ่ย ทุกคนก็พร้อมใจแหวกทางให้ไอซ์พาเมลไปนั่งที่เตียง พอดีกับอาจารย์ห้องพยาบาลที่เดินเข้ามาสอบถามอาการ


“ผมไม่เป็นไรมากครับอาจารย์” เมลยิ้มยืนยัน เพราะเขาไม่ได้เจ็บอะไร อีกอย่างเขาเป็นแวมไพร์ เรื่องแค่นี้ฟื้นตัวง่ายมาก ปัญหาที่น่ากลัวกว่าก็คือการตรวจร่างกาย ตัวเขาเย็นแบบนี้ คงถูกส่งโรงพยาบาลกลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปอีก


“เอ่อ เพื่อนผมก็แค่กังวลเกินไป ผมไม่เป็นอะไรมากแล้ว งั้นขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ ผมไม่อยากขาดคาบนี้”


พูดจบเมลก็กระโดดลงจากเตียงด้วยท่วงท่าที่แสดงได้อย่างดีว่าเขาไม่ได้เจ็บอะไร แล้วรีบเดินออกจากห้องพยาบาลไปทันที


“เพื่อนเราหน้าซีดๆ นะ” อาจารย์ห้องพยาบาลเอ่ยขึ้น ซึ่งไอซ์ก็พยักหน้ารับ ตอนที่จับแขนพาไปนั่งที่เตียง ตัวเมลเย็นเหมือนคนป่วยเขาคิดว่าควรจะให้อาจารย์หมอตรวจสักหน่อยก็ยังดี แต่อีกฝ่ายกลับลุกหนีอย่างกับกระต่ายขี้กลัว


หรือจะกลัวหมอ


แต่เขาเรียนหมอไม่ใช่เหรอ



“ถ้าเขาอาการไม่ดีค่อยพามาอีกทีละกัน ตอนนี้รีบตามเพื่อนไปก่อน เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะแย่” ไอซ์พยักหน้ารับ เขารีบเดินตามเพื่อนตัวเล็กที่แม้จะเดินเร็วแต่ก็ยังช้ากว่าช่วงขาของเขาอยู่ดี


“เดินช้าๆ” ไอซ์พูดเสียงดุ เมลหันมองนิดๆ อย่างไม่แน่ใจ แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะลากเขากลับห้องพยาบาล เมลก็ผ่อนฝีเท้าลง เดินเคียงข้างกันกลับไปยังห้องเรียนที่อาจารย์กำลังสอนเรื่องทฤษฎีพอดี เมลและไอซ์เอ่ยขออนุญาตก่อนจะเดินเข้าไปนั่งประจำที่


แดนยื่นหน้าจะเข้ามาถามว่าเมลอาการเป็นอย่างไรเป็นอันต้องหุบปากฉับเมื่อเห็นเมลตั้งท่าตั้งใจเรียน แม้แต่ไอซ์ที่นั่งข้างๆ ก็อดแปลกใจไม่ได้ ปกติคนเราคงไม่ตั้งใจเรียนในทันทีหรอก กว่าจะจูนสติให้จดจ่ออยู่กับการเรียนได้ก็ล่อเข้าไปเกือบครึ่งชั่วโมง


แต่กับเมลกลายเป็นข้อยกเว้น เพราะเขาตัดขาดทุกอย่างโดยสิ้นเชิง สนใจเพียงเนื้อหาที่อาจารย์สอนเท่านั้น ไม่มีวอกแวก ตาดูหูฟังมือจด จนคนที่ลอบมองทั้งสองรู้สึกอยากทำตาม ต่างก็หันไปสนใจเนื้อหาที่ไม่ได้อยากเรียนมาตั้งแต่ต้น


ไอซ์ก็แค่ถูกแดนลากมาเข้าเรียนด้วยเนื่องจากสาวที่แดนแอบชอบเลือกเรียนวิชานี้ แต่ปรากฏว่าเธอคนนั้นถอนวิชาเรียนไปก่อนแล้ว เดิมทีก็ตั้งใจจะขออาจารย์ถอนวิชาแล้วเดินออกไปชิลๆ คิดไม่ถึงว่าการนั่งข้างเมล จะทำให้ทั้งคู่จดจ่อกับการเรียนจนจบคาบได้โดยไม่แอบหลับเหมือนเพื่อนแถวหลัง


“เฮ้ย ไม่คิดเลยว่าวิชานี้ก็สนุกเหมือนกัน” แดนพูดขึ้นหลังจากอาจารย์เดินออกจากห้องไป “เมลมีเรียนอะไรต่อไหม” เพราะคาบนี้เป็นวิชาสุดท้ายของแดนและไอซ์ เขาก็เลยลองถามเผื่อจะได้ชวนเมลไปหาอะไรอร่อยๆ กินด้วยกัน เขากินข้าวกับไอซ์จนเบื่อแล้ว แต่ถ้ามีเมลไปด้วยก็คงดีทีเดียว


“เรานัดเพื่อนไว้แล้วน่ะ” เมลตอบ ก้มนาฬิกาดูเวลานัดหมาย ดูเหมือนเขาจะเลิกช้ากว่าเพื่อนครึ่งชั่วโมง ป่านนี้พายกับนทีคงนั่งรอเขาอยู่ที่คณะ


“ว้า เสียดายจัง เราอยากกินข้าวกับเมลนะ” แดนหยอดเพิ่มอีกนิด แต่ดูเหมือนเมลจะเข้าใจคนละแบบ


“ไปกินด้วยกันก็ได้นะ” เขาไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้วเรื่องไปกินข้าวกับเพื่อนๆ ดีซะอีก แดนจะได้ไม่น้อยใจที่ไม่ได้กินข้าวกับเขา


เพราะยังไงเขาก็กิน ‘ข้าว’ แบบที่เพื่อนๆ กินไม่ได้อยู่ดี
 
 
 
 



 
Tbc.
 
 
 
 
 
 
..................
น้องเมลเขาไม่รู้อะไรกับแกทั้งนั้นแหละคุณแดน ฮ่าๆ ส่วนคนในใจพายเป็นใครทุกคนคงรู้อยู่แล้วโน๊ะ ตอนหน้าจะเกิดอะไรขึ้นนั้น...โปรดติดตามตอนต่อไป
เม้นบอกเราหน่อยนะจ้ะว่าสนุกไหม เป็นกำลังใจให้กันเน้อ  :mew2:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sunsatan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ฮืออออออ น่ารักมากกกกกกก

ออฟไลน์ reginasorn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เรื่องนี้น่ารักก ชอบตรงไม่ค่อยดราม่า :katai2-1:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
น่ารักดีครับ ชอบ ๆ

ออฟไลน์ Panizzz3838

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
ปัก

ออฟไลน์ q.tr

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
น่ารักมากๆๆๆ  :m1:

ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-6

ออฟไลน์ airicha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ตามอ่านจนมาถึงเรื่องนี้
สนุก น่ารักทุกเรื่องเลย
ขอบคุณสำหรัยนิยายน่ารักๆ สนุกๆค่ะ

ออฟไลน์ samsung009

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด