❤ This man is mine ❤ คนนี้ของเหมียว [End] 05/12/17 ✿ P:35
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❤ This man is mine ❤ คนนี้ของเหมียว [End] 05/12/17 ✿ P:35  (อ่าน 195986 ครั้ง)

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1075
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2257/-45
อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะ ครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรัก ชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้าม แจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะ ปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของ แต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้าม จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิด เดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การ พูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอม ให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้าม ลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อ ขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ด นิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยาย ที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

16.นิยาย เรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วน หรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมด ออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้าม แจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใคร จะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม




- Darin-

เหมียว เป็นเด็กดื้อ เอาแต่ใจนิดๆ และขี้อ้อน
พฤกษ์ เป็นชายหนุ่มเรียบง่าย มองโลกอย่างตรงไปตรงมา อบอุ่นและใจดี

นิยาย feel good ดีต่อหัวใจ ชวนคุณมาอมยิ้มกับความดื้อและช่างตื้อของเหมียวไปด้วยกัน


..♥♥ .•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•*´¨`*•.¸¸.•♥:::

•.★* สารบัญ *★.•


*.:。 ✿*゚‘゚・✿.。.:* *.:。✿*゚’゚・✿.。.:* *.:。✿*゚¨゚✎・ ✿.。.:* *.:。✿*.:。✿*

นิยายของดาริน

เรื่องยาว

เรื่องสั้น


*.:。 ✿*゚‘゚・✿.。.:* *.:。✿*゚’゚・✿.。.:* *.:。✿*゚¨゚✎・ ✿.。.:* *.:。✿*.:。✿*



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-12-2017 10:26:40 โดย darin »

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1075
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2257/-45



- Darin-


บทนำ
   
ฝนตกพรำๆ มาตั้งแต่ก่อนเลิกงาน พฤกษ์จอดรถริมรั้วบ้าน หยิบร่มจากเบาะหลังมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทีเย็นนี้คงไม่ต้องออกไปไหน อากาศแบบนี้ชวนให้พักผ่อนอยู่บ้านมากกว่า เขาหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง ตัดสินใจส่งข้อความบอกเพื่อนในกลุ่มว่าคงไม่ไปร่วมแจม
   
ชายหนุ่มเปิดประตูรั้วเหล็กแบบโปร่งความสูงระดับเอวเข้าไป บ้านของเขาอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูง พฤกษ์จึงไม่คิดจะกั้นรั้วรอบขอบชิดให้ชวนอึดอัด เขาชอบแบบโล่ง สบายตามากกว่า
   
“เมี้ยว” เสียงร้องเบาๆ เรียกสายตาของพฤกษ์ให้มองหา เจ้าแมวสีส้มนอนหนาวสั่นอยู่ใต้พุ่มไม้ พฤกษ์ก้มตัวลงช้อนขึ้นอุ้ม ร่างเปียกปอนหนาวสั่น
   
“มาจากไหนเรา สั่นมาเชียว”
   
“เมี้ยว” เหมือนเจ้าเหมียวจะรู้ความ ส่งเสียงเบาๆ พร้อมกับเอาหน้าถูมือของเขา
   
“ขี้อ้อนซะด้วย” เขามองซ้ายมองขวาก่อนเดินออกไปนอกรั้วบ้าน สายตากวาดมองไปตามบ้านเรือนรอบข้าง ทุกหลังปิดสนิท มีเพียงรถราที่แล่นผ่านไปมานานๆ ครั้ง
   
“เข้าบ้านก่อนแล้วกัน” พฤกษ์พูดเบาๆ เขาคิดว่าเจ้าเหมียวคงหนาวมาก อย่างน้อยทำให้ตัวอุ่นก่อนค่อยว่ากัน

   
ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาซับให้เจ้าเหมียว ก่อนเปิดเครื่องเป่าผมเป็นลมเย็น เป่าไล่ความชื้นไปตามเส้นขน นึกแปลกใจที่เจ้าเหมียวไม่ขัดขืน มันยืนนิ่งๆ ให้เขาจัดการ
   
“ปลอกคอไม่มี” พฤกษ์ขมวดคิ้ว ดูจากความสะอาดสะอ้าน ขนาดตัวที่สมบูรณ์และขนนุ่มมือ เป็นไปไม่ได้ที่แมวตัวนี้จะไม่มีเจ้าของ 
   
“อย่ากลัว ฝนหยุดตกเมื่อไหร่จะออกไปตามหาเจ้าของให้” สิ่งที่เขาคิดคือเขาจะไปแจ้งกับทางนิติบุคคลไว้เผื่อมีใครแจ้งหาย หรืออย่างน้อยจะได้ให้เจ้าหน้าที่ประกาศหาเจ้าของ และคงต้องฝากฝังกับยามของหมู่บ้านและคนเฝ้าป้อมยามหน้าทางเข้าเอาไว้ เพราะน่าเจอเจ้าของบ้านโดยตรงมากกว่า
   
“เมี้ยว~”
   
“รู้เรื่องเหรอเรา” พฤกษ์ลูบมือไปตามขนนุ่ม เจ้าเหมียวขดตัวเป็นวงกลมเอาหัวมาถูกับมือของเขา
   
“บ้านอยู่ไหนในหมู่บ้านนี้หรือเปล่า อายุเท่าไหร่แล้วปีหนึ่งถึงไหม” พฤกษ์ถามแล้วหัวเราะตัวเองออกมา เขาก็บ้าคุยกับแมว มันตอบได้ที่ไหนกัน
   
“เมี้ยว”
   
“หึๆ น่ารักแบบนี้ป่านนี้เจ้าของคงร้อนใจตามหา” ชายหนุ่มพยายามนึก ถึงเขาไม่สนิทกับเพื่อนบ้านเท่าไหร่ เพราะทำงานเป็นส่วนใหญ่ เวลาอยู่บ้านน้อย แต่เขามั่นใจว่าไม่เคยเห็นเจ้าเหมียวตัวนี้มาก่อน
   
“ถ้าหาเจ้าของไม่เจอคืนนี้ค้างที่นี่ไปก่อนนะเจ้าเหมียว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
   
“เมี้ยว” พฤกษ์อดแปลกใจไม่ได้ นอกจากเจ้าเหมียวจะไม่กลัวเขาแล้วยังเอาแต่เข้าใกล้ เป็นแมวมนุษย์สัมพันธ์ดีจริงๆ
   
“กินอะไรได้บ้าง” ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมา เขามีความรู้เรื่องการเลี้ยงแมวไม่มาก จึงจำเป็นต้องค้นหาข้อมูลเป็นตัวช่วย อกไก่ต้มน่าจะได้ ชายหนุ่มเบาใจขึ้นเพราะเขาซื้ออกไก่ไว้หลายชิ้นสำหรับทำสเต็ก
   
“ไม่อดตายแล้วเรา” พฤกษ์อุ้มเจ้าเหมียวเดินตรงไปยังครัว เขาวางมันลงบนโต๊ะอาหาร เปิดตู้เย็นหยิบอกไก่ออกมาสองชิ้น สเต็กไก่สำหรับเขา อกไก่ต้มเปล่าๆ สำหรับเจ้าเหมียว ดินเนอร์เย็นวันฝนพรำ เขามีคู่เดทแล้ว

   
พฤกษ์เทน้ำลงในชามหลังจัดการอาหารเรียบร้อยแล้ว เขายื่นมันไปตรงหน้า เหมียวส้มใช้ลิ้นเล็กๆ สีชมพูเลียช้าๆ สลับกับเงยหน้าขึ้นมองเขา
   
“กินไปเถอะไม่ต้องมอง ไม่มีใครแย่ง”
   
“เมี้ยว” แต่แทนที่เหมียวส้มจะกินน้ำต่อกลับเดินมาหาเขา ขดตัวลงนอนข้างๆ มือ เอาหัวถูไถไปมาคล้ายอยากให้เขาลูบ
   
“จะเอาอะไร” พฤกษ์ลูบมือไปตามขนนุ่ม
   
“เมี้ยว~” เหมียวส้มยังเอาแต่ร้อง สลับกับทำเสียงในลำคอคล้ายพึงใจที่เขาลูบเนื้อตัวให้
   
“คุยเก่งซะด้วย” พฤกษ์ลูบมือไปเรื่อยๆ เขาเป็นคนรักสัตว์แต่ไม่เคยเลี้ยงสัตว์มาก่อนเพราะกลัวไม่มีเวลาให้ แต่เห็นเจ้าเหมียวตัวนี้แล้วนึกอยากเลี้ยงขึ้นมาครามครัน
   
“ถ้าหาเจ้าของไม่เจอ อยู่ด้วยกันไหม”
   
“เมี้ยว”
   
“แต่ฉันไม่มีเวลาให้แกนะ ออกบ้านเช้ากลับบ้านดึก กลางคืนไปเที่ยวบ้าง อยู่ด้วยไหวหรือเปล่า”
   
“เมี้ยว” ไม่ร้องตอบเปล่าๆ แต่คราวนี้เหมียวส้มใช้สองขากอดแขนเขาเอาไว้ ซบหน้าลงมาบนฝ่ามือ
   
“แน่ใจ?”
   
“เมี้ยว”
   
“ไม่รู้แกเข้าใจที่ฉันพูดไหมแต่ฉันจะถือว่าแกตกลง ถ้าตามหาเจ้าของไม่เจอแกมาอยู่กับฉัน ว่าแต่จะเรียกว่าอะไรดี เจ้าของแกตั้งชื่อให้ว่าอะไร” แน่นอนว่าเหมียวส้มตอบเขาไม่ได้ มีเพียงสายตากลมแป๋วที่มองมา พฤกษ์คิดอยู่ครู่ใหญ่
   
“ชื่อเหมียวก็แล้วกัน” เขาไม่รู้ว่ามันชอบหรือเปล่าแต่เขาชอบเรียกแบบนี้ พฤกษ์ลูบมือบนหัวเกาให้เบาๆ ก่อนอุ้มลงจากโต๊ะอาหาร
   
“นอนเล่นไปก่อน ฉันอาบน้ำแล้วจะมาเล่นด้วย”
   
“เมี้ยว” เหมียวส้มนั่งรออย่างรู้งาน พฤกษ์เริ่มคิดว่าถ้าไม่เจอเจ้าของก็คงดี แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จะพยายามให้ถึงที่สุดก่อน แมวน่ารักแบบนี้เจ้าของคงคิดถึง

แมวสีส้มนั่งนิ่งมองตามร่างสูงใหญ่เดินหายขึ้นไปชั้นบน มันถอนใจออกมาเบาๆ ราวกับคน ก่อนที่ร่างฟูแน่นจะเดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน
   
ชื่อเหมียวเนี่ยนะ พี่พฤกษ์คิดได้แค่นี้เองเหรอ ชื่อจริงชื่อเล่นเขาออกจะเพราะดันมาจบที่ชื่อเหมียว คิดแล้วได้แต่ถอนใจ แต่อย่างน้อย..เหมียวส้มล้มตัวลงนอนกลิ้งอย่างมีความสุข อย่างน้อยเขาก็ได้เข้ามาอยู่ในบ้านของผู้ชายที่เขารัก


กวีแอบชอบพฤกษ์มานาน ชายหนุ่มเป็นพนักงานในบริษัทของบิดา เป็นสถาปนิกที่มีความสามารถสูง และไม่เคยสนใจเขาเลย แม้เขาเพียรพยายามทั้งจีบทั้งให้ท่าอยู่นาน จนคนรู้กันทั้งบริษัทแต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจ ท่าทางเมินเฉยของอีกฝ่ายแสดงออกชัดจนบิดาของเขาถึงกับเอ่ยปากเตือนว่าให้เพลาๆ ลงบ้าง เพราะไม่อยากเสียพนักงานมือดีไป ในเมื่อเป็นคนแล้วไม่รัก เขาก็อยากรู้ว่าถ้าเป็นแมวแล้วพฤกษ์จะรักเขาไหม

หนึ่งในความลับที่คนภายนอกไม่รู้ นั่นคือแม่ของเขาสืบเชื้อสายมาจากครอบครัวที่มีพันธุกรรมผสมผสานระหว่างสองสายพันธุ์ เป็นการถ่ายทอดลักษณะจากรุ่นสู่รุ่น จึงทำให้เขาสามารถแปลงร่างเป็นแมวได้ มันอาจเป็นเรื่องแปลกประหลาดสำหรับคนทั่วไป แต่อย่างน้อยการที่บิดาของเขาซึ่งเป็นมนุษย์ปกติธรรมดาตกหลุมรักและยอมรับในสิ่งที่มารดาของเขาเป็นได้ หนุ่มน้อยก็ยังมีความหวังว่าสักวันพฤกษ์จะยอมรับเขาได้เช่นกัน
   
บิดาเคยบอกว่าเขาเป็นแมวดื้อ แน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธ เพราะนอกจากดื้อแล้วเขายังตื้อเก่งอีกด้วย


✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪
  Darin ♥ FANPAGE
Twitter : primdarin


ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
น้องเหมียวแปลงกายได้  :a5: น่าสนน่าสน  :hao3:

ออฟไลน์ Natsuki-ChaN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
อ๊ายยย อยากอ่านต่อแล้วว ชอบแนวนี้มากเลยค่ะ เจ้าเหมียวดื้อน่าเอ็นดู ///__///

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 799
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
โงยยยย ตัลล้ากกกก
หวังว่าถ้าพฤกษ์รู้ความจริงแล้วจะไม่โกรธนะ

เอาใจช่วยน้องเหมียวต่อไป อิอิ

ออฟไลน์ somberness

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
เย้ในที่สุดเรื่องนี้ก็มา :m3: :m3:

ออฟไลน์ มุมิมิ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ชอบเเนวเนนนน้ น้องเเมวน่ารัก ปูเสื่อรอตอนต่อไปค่าา

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ในเมื่อเป็นคนแล้วเขาไม่แลเลยเข้าหาในร่างแมวเสียเลยสินะ

ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
รอๆๆๆ  :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ Daramin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
งุ้ย น่ารัก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Pithchayoot

  • พิชญ์ชยุตม์
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
น้องเหมียวน่ารักจังเลยฮะ

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
นายเอกหรือพระเอกเป็นเหมียวน้อยน้าา โอ้ยย น่ารัก

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
OMG แฟนตาซีมากก เอาชนะใจพี่พฤกษ์ให้ได้นะกวี

ออฟไลน์ milin03

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
มาเเล้วๆ มีแปลงร่างได้ด้วย

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
เหมียวส้มน่ารัก

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2431
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :impress2: น้องเหมียวตามหารัก น่าสนใจ

ออฟไลน์ jittrawa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 64
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มนุษย์แมวส้ม ดีงามค่า

ออฟไลน์ JellyKei

  • ✧٩(の❛ᴗ❛ の)۶
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
แปลงร่างเป็นแมวได้ด้วย น่ารักน่าเอ็นดูมาก  :impress2:
รอตอนต่อไปค่า  :pig4:

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1826
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
น้องเหมียวน่ารักกก
พี่พฤกษ์ก้น่าจะรักหลงน้องน่าดูเลย
แฟนตาซีด้วยยย รอค่าา

ออฟไลน์ uyong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
น้องเหมียวน่ารักกกกกก :impress2: :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
ชอบแนวนี้มากเลย รออ่านๆๆๆ >\\\\\<

ออฟไลน์ PAtxxkMxxn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 99
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 988
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
ตั้ลล้ากกก

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
 :hao7: :hao7: น่าร้ากกกกกกก อยากอ่านน้องเหมียวแว้วว

ออฟไลน์ teamkoyza

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
 :hao3: เมื่อเป็นคนอ่อยไม่แล้วไม่แล เป็นเหมียวละจะแลมะ  :mew1:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
รออ่านนะคะ

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 798
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ตามค่า

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1075
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2257/-45


ตอนที่ 1 : เริ่มต้น

ในแสงสลัว ความง่วงทำให้พฤกษ์รู้สึกเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น สายตาที่ยังปรับโฟกัสไม่ได้คล้ายกับเห็นใครบางคนนั่งอยู่ที่ปลายเตียง พฤกษ์หลับตาลงก่อนทะลึ่งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ
   
“เมี้ยว” แมวสีส้มนอนขดตัวอยู่บนผ้าห่ม พฤกษ์โน้มตัวเปิดโคมไฟหัวเตียง เขามองไปรอบๆ ห้อง ทุกอย่างดูเป็นปกติเหมือนก่อนเข้านอน เหมียวส้มลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า มันเดินเข้ามาหาเขา ขดตัวลงนอนข้างๆ ก่อนเหยียดขาออกอย่างเกียจคร้าน
   
“ทำแกตื่นใช่ไหม” ชายหนุ่มลูบมือไปตามเส้นขนนุ่ม ในใจนึกไปถึงเงาตะคุ่มที่คิดว่าเห็นเมื่อครู่ บ้าชะมัด นี่เขาถูกเจ้าเด็กบ้าหลอกหลอนจนเก็บมาฝันเห็นเลยเหรอ พฤกษ์ถอนใจออกมาเบาๆ เมื่อคิดถึงหนุ่มน้อยลูกชายเจ้าของบริษัทที่เขาทำงานอยู่ พฤกษ์ชอบทุกอย่างที่นั่น งาน เพื่อนร่วมงาน เจ้านาย สิ่งแวดล้อม สถานที่ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาปวดหัว นั่นคือการตามตื้อแบบไม่ยอมแพ้ของกันต์กวี ลูกชายคนที่สองของกานต์
   
เด็กหนุ่มเอ่ยปากบอกชอบเขาในวันหนึ่ง แม้เขาจะเพียรพยายามบอกไปว่าเขาชอบผู้หญิง ไม่มีรสนิยมชอบผู้ชายด้วยกัน แต่เหมือนเด็กแสบจะทำหูทวนลมไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ยังคอยตามตื้อเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน จนบางครั้งเขาก็นึกเบื่อหน่าย ที่สุดจึงใช้วิธีเงียบเสีย อยากพูดอะไรก็พูดไป เขาไม่เล่นด้วยเสียอย่างสักวันคงเบื่อไปเอง
   
“เหมียวน่ารักกว่าเยอะ” พฤกษ์เกาคางเหมียวส้ม อย่างน้อยแมวก็ไม่พูดมากเหมือนเด็กกวี
   
“เมี้ยว” เหมียวส้มกลิ้งตัวมานอนซบ เขาเพิ่งนึกได้ว่าเขาจัดที่นอนเป็นผ้าห่มนุ่มวางไว้ให้หน้าเตียง ก่อนเข้านอนก็ยังเห็นนอนอยู่ไม่รู้ขึ้นมาตอนไหน สงสัยติดนอนกับคน
   
พฤกษ์เอื้อมมือไปปิดโคมไฟก่อนเอนตัวลงนอน ในความง่วงเขารู้สึกได้ว่าร่างนุ่มดันหัวแทรกเข้ามาใต้แขน พฤกษ์พลิกตัวนอนตะแคงข้าง กอดเจ้าเหมียวติดความอบอุ่นเอาไว้อย่างที่มันต้องการ

                                                ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

“พี่พฤกษ์ คุณสุชาติให้โทรกลับด้วย” พฤกษ์พยักหน้าให้เตชิตรุ่นน้องเป็นการรับรู้
   
“ไปไหนมาพี่”
   
“ซื้อของ” พฤกษ์ตอบสั้นๆ เขาเข้าทำงานสายเพราะต้องจัดการเรื่องเจ้าเหมียวให้เรียบร้อยก่อนมา เริ่มตั้งแต่ถ่ายรูป พิมพ์ลงกระดาษนำไปฝากให้นิติบุคคลและยามช่วยประกาศตามหาเจ้าของ ก่อนไปยังร้านขายของสัตว์เลี้ยง ซื้อทุกอย่างที่พนักงานแนะนำ

เขากลับเข้าบ้านอีกครั้ง จัดการเทอาหารและน้ำลงในภาชนะ ใส่ทรายแมวลงในกระบะ ก่อนตั้งของเล่นที่เขาไม่แน่ใจว่าแมวจะเล่นเป็นไหมวางไว้ให้ เหมียวส้มคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ เขาตลอดเวลา เดินไปทางไหนก็เดินตาม พฤกษ์อดไม่ได้ต้องอุ้มขึ้นมากอด
 
“อยู่บ้านดีๆ อย่าเกเร ห้ามกัดของเข้าใจไหม”

“เมี้ยว” เสียงตอบรับเบาๆ นัยน์ตากลมโตมองเขานิ่ง เฮ้อ เจ้าเหมียวจะเข้าใจไหม พฤกษ์ได้แต่ภาวนาว่าเมื่อเขากลับบ้านมาทุกอย่างจะเหมือนเดิม ไม่เละจนเกินไป

“ถ้าเหงาก็เล่นของเล่นไป” พฤกษ์อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่เจ้าของร้านบอกเขาว่าช่วงกลางวันแมวจะนอนเสียส่วนใหญ่ เขาจึงพอเบาใจได้บ้าง หวังว่ามันจะอยู่ในบ้านตัวเดียวได้โดยไม่เหงา

“พี่พฤกษ์” พฤกษ์หันไปตามเสียงเรียก

 “ว่าไงวี” พฤกษ์ทักทายกรรวี สถาปนิกรุ่นน้อง เพื่อนร่วมงานและลูกชายคนโตของคุณกานต์เจ้าของบริษัท

“วันก่อนไม่รู้ผมลืมหยิบแฟลชไดร์ฟมาจากบ้านพี่พฤกษ์หรือเปล่า วันนี้ต้องใช้คุยงานกับลูกค้าผมหาไม่เจอ จำได้ว่าวันที่ไปกินเหล้าบ้านพี่พฤกษ์มันแน่นกางเกงผมเลยหยิบออก”

“พี่ไม่เห็นนะ ไม่น่าจะหลงอยู่ที่บ้าน” พฤกษ์ขมวดคิ้วพยายามนึกแต่เขาค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เห็น

“ทำไงดีผมต้องรีบใช้ซะด้วย ผมคุ้นว่าไม่ได้หยิบกลับมา” สีหน้ากังวลของรุ่นน้องทำให้พฤกษ์ต้องช่วยคิดหาวิธี

“หรือวีจะลองไปหาดู” บ้านของเขาไม่ไกลจากบริษัทมาก และกรรวีก็แวะไปบ่อยๆ รวมถึงไปค้างด้วยเป็นบางครั้ง
   
“รบกวนหรือเปล่าพี่”
   
“ไม่เป็นไร เอ้านี่กุญแจบ้าน” พฤกษ์หยิบกุญแจส่งให้รุ่นน้อง
   
“ขอบคุณครับพี่พฤกษ์เดี๋ยวผมรีบกลับมา รับรองว่าไม่ขโมยของพี่”
   
“ฮ่าๆ จะเอาอะไรก็หยิบไป” พฤกษ์หัวเราะ อย่างกรรวีคงไม่ต้องขโมยอะไรจากบ้านเขา ในเมื่อชายหนุ่มมีพร้อมทุกอย่าง
   
“ผมไปก่อนพี่เดี๋ยวลูกค้ารอ นัดไว้บ่ายๆ”
   
“อืม ไปเถอะ” พฤกษ์พยักหน้า รอจนรุ่นน้องเดินไปจากโต๊ะจึงหันมาสนใจงานของตัวเอง

                                                 ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

“มันน่าปล่อยให้โดนขังไหม” กรรวีทักน้องชายตัวดีที่นั่งกินโยเกิร์ตของเจ้าของบ้านหน้าตาเฉย
   
“ขังน้องก็ไม่อดอยากหรอก ของกินเพียบ” กันต์กวีบุ้ยใบ้ไปทางตู้เย็นที่ตั้งอยู่ในโซนครัว
   
“ถ้าเพียบแล้วจะโทรตามให้พี่มาช่วยทำไม” กรรวีนั่งลงตรงข้ามน้องชายบนโซฟาตัวใหญ่
   
“น้องจะเอากุญแจไง เดี๋ยวไม่เข้าบริษัทหลายวันโดนพ่อบ่นแย่ ยิ่งเป็นเด็กฝึกงานอยู่ด้วย”
   
“รู้เหมือนกันเหรอ ยังจะหาเรื่องยุ่งใส่ตัว” กรรวีบ่นแต่ก็ยอมยื่นกุญแจที่แอบปั๊มสำรองส่งให้น้องชาย
   
“อย่าให้มีปัญหา”
   
“รู้น่า น้องเอาไว้เข้าออกบ้านเฉยๆ” กันต์กวีรีบตะครุบกุญแจไว้ก่อนที่พี่ชายจะเปลี่ยนใจ เขารู้ว่ากรรวีไม่อยากช่วยเท่าไหร่ แต่ติดว่าห้ามไม่ได้และคงเป็นห่วงเขาจะแห้งตายอยุ่ในบ้านจึงจำใจต้องช่วย
   
“นี่ดีนะบ้านพี่พฤกษ์ติดเบอร์บ้าน ไม่อย่างนั้นเราเหี่ยวตายอยู่ในนี้ จะเอาโทรศัพท์ที่ไหนติดต่อพี่”
   
“น้องก็รอพี่พฤกษ์กลับมาก่อนก็ได้ เอากระเป๋ากับโทรศัพท์ใส่ถุงดำซุกไว้ใต้พุ่มไม้ข้างนอก ว่าแต่พ่อว่าไงพี่วี โกรธมากไหม”
   
“อยากรู้ก็ไปหาพ่อเอง ป่านนี้ควันออกหูแล้ว”
   
“พี่วีก็คุยให้น้องหน่อยสิ นะๆ” กวีเอนตัวไปกอดแขนพี่ชาย รู้ว่าอ้อนแบบนี้แล้วกรรวีจะใจอ่อน เขาเป็นลูกคนเล็ก อายุห่างจากพี่ชายห้าปี จึงถูกเลี้ยงมาแบบตามใจพ่อสมควร ทั้งจากพี่และบิดามารดา
   
“เรามันก็เป็นแบบนี้ หาเรื่องให้พี่ปวดหัวอยู่เรื่อย” กรรวียกมือขึ้นยีผม สุดท้ายก็แพ้สายตาออดอ้อนของคนน้อง
   
“พ่อเขาเป็นห่วง กลัวพี่พฤกษ์จะจับเราส่งเจ้าหน้าที่กทม.”
   
“พี่พฤกษ์ไม่ใช่คนแบบนั้น” กันต์กวียู่ปาก เขารู้หรอกว่าพฤกษ์เป็นคนใจดีไม่อย่างนั้นเขาจะชอบอีกฝ่ายหรือ
   
“ก็จริง พ่อเลยเป็นห่วงว่าเราจะทำให้พี่พฤกษ์ลำบากแทน เห็นบ่นเป็นห่วงแต่พี่พฤกษ์ ตั้งแต่รู้เรื่องจากแม่ว่าเราขอมาอยู่บ้านนี้ บ่นใหญ่ว่าแม่อนุญาตไปได้ยังไง ไม่เกรงใจพี่พฤกษ์กันเลย แม่เลยบอกว่าห้ามได้ก็ดี ดีแล้วที่ยังมาบอก”
   
“ทุกทีอะ เห็นน้องเป็นตัวอะไร”
   
“เป็นแมวดื้อ” ชายหนุ่มตอบน้องชายได้ทันที
   
“งั้นพี่วีก็เป็นแมวขี้บ่น บ่นน้องจัง”
   
“สมควรโดนไหม ทำแต่ละเรื่อง”

“น่า อย่าเพิ่งบ่นเลย สัญญาว่าจะทำตามที่รับปากกับแม่ไว้ ขอแค่สามเดือน สามเดือนจริงๆ “ กันต์กวีชูนิ้วขึ้นสามนิ้วให้พี่ชายดู

“ถ้าพี่พฤกษ์ยังไม่สนใจ น้องจะยอมตัดใจ ไม่วุ่นวายให้พี่พฤกษ์รำคาญอีก”
   
“เฮ้อ” เห็นสีหน้าน้องชายแล้วชายหนุ่มก็อดสงสารไม่ได้ เพราะกันต์กวีสัญญาไปแบบนั้นมารดาของเขาจึงตัดใจยอมให้มา ดีกว่าปล่อยให้เรื่องนี้ยืดเยื้อไม่มีวันจบ ทุกคนในครอบครัวต่างลงความเห็นว่าพฤกษ์ไม่น่าจะสนใจกันต์กวี จึงอยากให้ตัดใจและเปิดรับคนอื่นแทน
   
“แล้วเรามาเป็นแมวให้พี่พฤกษ์เลี้ยงแบบนี้มันจะช่วยอะไรขึ้นมาได้”
   
“น้องก็ไม่รู้ อย่างน้อยก็ได้ใกล้ชิดกัน แล้วค่อยหาทางดูอีกที”
   
“อย่าให้ถึงกับมองหน้ากันไม่ติด”
   
“อื้อ”
   
“ยังไงพี่พฤกษ์ก็เป็นมือดีของพ่อ เราเข้าใจใช่ไหม อย่าทำให้บริษัทเสียหาย ทำอะไรคิดให้เยอะๆ”
   
“อื้อ”
   
“เอาเถอะพี่จะปล่อยตามที่ขอ แต่สามเดือนเท่านั้นนะห้ามงอแงอีก”

“ครับผม”

“ว่าแต่จะไปบริษัทพร้อมพี่ไหม”
   
“พี่วีไปก่อนเลย น้องเอารถมาด้วยจอดอยู่สองซอยถัดไป กะว่าถ้าแน่ใจว่าพี่พฤกษ์ยอมเลี้ยงน้องก็จะขับรถไปเก็บที่บ้าน”
   
“แล้วนี่แน่ใจแล้วเหรอว่าพี่พฤกษ์จะเลี้ยงเรา ไม่ใช่พอหาเจ้าของไมได้ก็จับส่งกทม.”
   
“อย่าพูดสิ” กันต์กวีค้อนพี่ชายตาคว่ำ จึงถูกยีผมจนยุ่ง

“พี่พฤกษ์เลี้ยงน้องอยู่แล้ว นี่ซื้อของมาให้ตั้งเยอะแยะ ขนาดคิดว่าเจ้าของอาจมาตามนะ” กันต์กวีรีบอวด ชี้มือไปที่ข้าวของมากมายที่วางอยู่ริมผนังห้อง

“กินด้วยเหรอ” กรรวีเลิกคิ้วแปลกใจ เมื่อเห็นอาหารเม็ดที่อยู่ในชาม
   
“โอ๊ะ! ดีนะที่ทัก” กันต์กวีเพิ่งนึกได้ตอนพี่ชายพูดถึง รีบเดินไปหยิบถุงพลาสติกจากในครัว ก่อนจัดการเทอาหารแมวที่พฤกษ์เทไว้ให้ใส่ถุง
   
“เอ้า เททิ้งทำไม พี่พฤกษ์อุตส่าห์ซื้อให้” กรกวีแซวน้องชายขำๆ
   
“พี่วีจะเอาไปกินไหมล่ะน้องให้” กันต์กวียื่นถุงไปตรงหน้าพี่ชาย แกว่งไปมาเบาๆ
   
“ยังไงเดี๋ยวเราก็ต้องกิน ไม่กินให้เห็นคนเลี้ยงเห็น พี่พฤกษ์ได้กลุ้มใจตาย”
   
“โอ้ จริงด้วย” กันต์กวีตาโต รีบเอาอาหารแมวไปเทไว้ที่เดิม
   
“พี่วีช่วยไปคุยกับพี่พฤกษ์ให้หน่อยสิว่าเลี้ยงแมวที่บ้านเหรอ มันไม่ยอมกินอาหารเห็นเหลือเต็มเลย เผื่อพี่พฤกษ์จะต้มไก่ให้กินแบบเมื่อวาน แบบนั้นน้องค่อยทนกินโชว์ได้หน่อย ถึงจะจืดไปนิดก็เถอะ”
   
“ไก่มันแพง เรื่องอะไรพี่พฤกษ์จะซื้อให้กิน เสียเวลาต้มอีก”
   
“เอาน่าลองดูก่อน นะช่วยน้องหน่อย”
   
“เฮ้อ ช่วยตลอด บอกไว้ก่อนนะพี่พฤกษ์จับได้ขึ้นมาห้ามบอกว่าพี่มีส่วนรวมเป็นอันขาด”
   
“ไม่บอกหรอกน่า พี่วีกลับบริษัทได้แล้วเดี๋ยวพี่พฤกษ์สงสัย น้องเอารถไปเก็บที่บ้านก่อนแล้วจะนั่งแท็กซี่เข้าบริษัท”
   
“ก็ได้ แต่ไปถึงแล้วแวะไปหาพ่อก่อนเลยนะ พี่ขี้เกียจหูชาแทน”
   
“ได้ เดี๋ยวน้องรีบไป “ กันต์กวีหันไปมองรอบๆ สำรวจว่าเขาจัดทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม ขืนกลับมาเห็นบางอย่างแปลกไป พฤกษ์จะสงสัยเอาได้”
   
“อืม” ถามว่าห่วงน้องไหมมีหรือกรรวีจะไม่ห่วง แต่ในเมื่อห้ามไมได้ก็ได้แต่ปล่อยให้เรียนรู้ด้วยตัวเอง ก็ได้แต่หวังว่าน้องชายของเขาจะสมหวังอย่างที่ปรารถนา

                                            ✪✣✤✥✦✧✣✤✥✦✧✪

   
“แปลกแฮะวันนี้น้องกวีโดนเจ้านายดุด้วย” เสียงเลื่อนเก้าอี้เข้ามาหาทำให้พฤกษ์ต้องเงยหน้าจากงานที่ทำอยู่ขึ้นมอง
   
“คงไปทำอะไรไว้” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ เขาได้ยินเสียงสนทนาที่ลอดออกมาจากห้องทำงานคุณกานต์เบาๆ แม้จับใจความไม่ได้ แต่ก็ฟังน้ำเสียงออกว่ากำลังดุลูกชายอยู่
   
“สงสาร” กันต์กวีถือเป็นน้องน้อยของทุกคนในออฟฟิศ แม้จะเอาแต่ใจอยู่บ้างแต่ด้วยความขี้อ้อนและช่างพูด รวมทั้งเป็นเด็กมีมารยาทไม่ได้หยาบกระด้าง ทุกคนจึงพร้อมใจกันเอ็นดู
   
“อย่าไปยุ่งเลย” ถ้าเป็นเรื่องของกันต์กวีพฤกษ์ไม่อยากเข้าไปมีส่วนร่วมสักเท่าไหร่
   
“โธ่พี่พฤกษ์ใจร้าย นี่ถ้าพี่ยิ้มให้น้องมันสักทีสองทีนะสงสัยที่โดนดุมาลืมหมด” เรื่องที่กันต์กวีชอบเขาไม่มีใครในบริษัทที่ไม่รู้ เพราะเจ้าตัวประกาศชัดเจน  บริษัทที่เขาทำงานอยู่เป็นบริษัทขนาดเล็กไม่ใหญ่มาก มีพนักงานไม่เกินยี่สิบคน รับงานออกแบบและตกแต่งภายใน คุณกานต์เจ้าของบริษัทชอบบรรยากาศการทำงานแบบเพื่อนและครอบครัวมากกว่า ที่นี่จึงไม่มีการตอกบัตร จะไปไหนขอแค่บอกกันก็พอ และเพราะแบบนั้นทุกคนในบริษัทจึงสนิทกันมาก เรียกว่าพูดกันได้เกือบทุกเรื่อง รวมถึงเรื่องนี้ด้วย
   
“ถ้านายเอ็นดูนักก็จีบสินายเต” เตชิตทำหน้ายุ่ง
   
“โหพี่พฤกษ์พูดแบบนี้ของขึ้นแทนน้องกวีเลย มาได้ยินเข้าเสียใจแย่”
   
“ได้ยินอะไรเหรอครับ”
   
“อ้าว ออกจากห้องดำแล้วเหรอเรา มาๆ พี่โอ๋” เตชิตดึงกันต์กวีเข้ามากอด โยกตัวไปมาแรงๆ
   
“โอ๊ย พี่เตผมเวียนหัว”
   
“อะไรเจ้านายดุแค่นี้ถึงกับจะเป็นลมเป็นแล้งไปเลยเหรอ ไม่ได้ล่ะพี่ต้องเข้าไปคุยกับเจ้านายสักหน่อย” เตชิตทำท่าฮึดฮัด แต่ต้องหยุดเมื่อไม่มีใครคิดจะห้าม
   
“ไม่ห้ามกันหน่อยเหรอ”
   
“ไม่ครับ” กันต์กวีหัวเราะออกมาเบาๆ
   
“รับซองขาวมาแล้วเลี้ยงข้าวพี่ด้วย”
   
“โหพี่พฤกษ์พูดอย่างนี้ใครจะไป ผมกลับโต๊ะไปตั้งหน้าตั้งตาขยันทำงานดีกว่า เผื่อเจ้านายออกมาเห็นจะได้เพิ่มเงินเดือนให้” เตชิตแอบยักคิ้วให้กันต์กวีเป็นการบอกว่าเขาต้องการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้คุยกับพฤกษ์สองคน
   
“พี่พฤกษ์”
   
“ว่าไง” พฤกษ์ก้มหน้าลงทำงาน พยายามไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่าย
   
“ไม่มองหน้าผมเลย” เสียงตัดพ้อทำให้พฤกษ์ต้องเงยหน้าขึ้น บางครั้งเขาก็นึกสงสาร แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาไม่มีใจให้ และไม่สามารถเปลี่ยนความชอบมาสนใจผู้ชายได้
   
“มีอะไรเรา” พฤกษ์ใช้เสียงที่ฟังอบอุ่นขึ้นไม่ห่างเหินจนเกินไป
   
“คิดถึง”
   
“เจอหน้าเกือบทุกวัน”
   
“เจอก็คิดถึงได้นี่”
   
“พี่จะทำงาน”
   
“ผมก็ไม่ได้กวน” กันต์กวีหันซ้ายหันขวาก่อนดึงเก้าอี้ของโต๊ะข้างๆ มานั่งแปะ เพราะโต๊ะของเขาอยู่ไกลออกไป เรียกว่าคนละมุมเลยก็ว่าได้ บิดาเป็นคนจัดการเพื่อกันไม่ให้เขารบกวนพฤกษ์มากเกินไป
   
พฤกษ์ทำงานต่อไปอีกระยะก่อนถอนใจออกมาเบาๆ  เล่นนั่งจ้องเขาแบบนี้จะมีสมาธิได้อย่างไร
   
“ไปนั่งทำงานเถอะ เดี๋ยวเจ้านายออกมาจะโมโห เพิ่งโดนดุมาไม่ใช่เหรอ”
   
“พี่พฤกษ์เป็นห่วงผมเหรอ” สีหน้าดีใจเหมือนเด็กน้อยทำให้พฤกษ์ใจอ่อน เขายิ้มให้อีกฝ่ายยิ่งทำให้ดวงหน้าน้อยๆ กระจ่างขึ้น
   
“อืม”
   
“โหยดีใจอะ วันนี้ดีที่สุดเลย”
   
“เว่อร์ไป”
   
“ใครว่าเว่อร์ ร้อยวันพันปีพี่พฤกษ์เคยบอกผมแบบนี้ทีไหน ผมจะจดบันทึกไว้” เจ้าตัวดีหยิบโทรศัพท์ออกมากด หน้าตาจริงจังราวกับเป็นวันสำคัญของชีวิต
   
“จดเสร็จแล้วก็กลับไปนั่งโต๊ะ” พฤกษ์เงียบไปครู่ก่อนพูดต่อ “เอาไว้หลังเลิกงานจะมานั่งก็ตามใจ” พฤกษ์บอกตัวเองว่าเขาเห็นใจที่อีกฝ่ายโดนดุมา อย่างที่เตชิตบอกทุกคนรู้ดีว่าเจ้านายรักและตามใจลูกชายแค่ไหน โดนดุขนาดนี้คงเสียใจไม่ใช่น้อย
   
“ได้เหรอ” น้ำเสียงคนพูดตื่นเต้นก่อนสีหน้าจะสลดลงเล็กน้อย “แต่ผมอยู่ไม่ได้ต้องไปธุระที่อื่น”
   
“หืม?” พฤกษ์อดหันไปมองไม่ได้ นานๆ ทีเขาจะเป็นคนเอ่ยปากอนุญาตแต่เจ้าตัวกลับปฏิเสธเป็นเรื่องที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน แต่เมื่อคิดได้ว่าคนเราก็มีธุระกันได้เขาจึงไม่ได้ซักถามอะไร ก็ดีเหมือนกัน อาจเป็นนิมิตรหมายที่ดีว่าอีกฝ่ายเริ่มตัดใจจากเขาได้บ้างแล้ว
   
“ก็ไม่เป็นไร ยังไงพี่ก็ทำอยู่บริษัทนี้”
   
“อืม”  สีหน้าคนฟังดูมีความหวังขึ้นมา พฤกษ์ไม่รู้สักนิดว่าในใจของกันต์กวีนั้นนึกเสียดายแค่ไหน นี่น่าจะเป็นหนึ่งในล้านครั้งที่พฤกษ์เป็นคนเอ่ยปากกับเขาก่อน แต่ถ้าเขาไม่กลับจะเกิดปัญหาได้ กันต์กวีต้องตัดใจด้วยความเสียดาย  ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ได้อยู่ด้วยกัน แม้จะไม่สามารถพูดกับอีกฝ่ายได้ก็ตาม
   
“พี่พฤกษ์”
   
“หืม?”
   
“ผมยังชอบพี่อยู่นะ บอกไว้ก่อน แต่ช่วงนี้ผมยุ่งๆ เรื่องเรียนอาจไม่ได้ตามติดเหมือนเก่า เดี๋ยวจะเข้าใจผิด”
   
“ดีแล้วไปทำอะไรที่สมวัยเถอะ”
   
“ทุกทีอะ” กันต์กวีทำหน้าเซ็ง แต่สักพักก็ยิ้มออกมาได้ คนอย่างเขาไม่มีทางยอมแพ้อยู่แล้ว
   
“ไล่ไปเถอะ ถึงไล่ก็ไม่ไปง่ายๆ หรอก”
   
“หึๆ” พฤกษ์ไม่ตอบโต้เขาเพียงหัวเราะออกมาเบาๆ จริงอยู่ที่บ่อยครั้งเขานึกรำคาญเด็กหนุ่มแต่ก็มีบางครั้งที่เขาอดเอ็นดูไม่ได้ เช่นตอนนี้
   
กันต์กวียิ้มกว้างออกมา ถึงอีกฝ่ายจะไม่มองหน้าเขาแต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มอ่อนๆ ของพฤกษ์ก็ทำให้เขามีความหวังขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยการเข้าไปอยู่บ้านของพฤกษ์อาจทำให้เขารู้จักชายหนุ่มมากขึ้น รู้ว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร รู้ว่าจะเอาชนะใจอีกฝ่ายได้อย่างไร และที่สำคัญ ได้รู้ว่าอ้อมกอดของพฤกษ์อบอุ่นแค่ไหน
   
“ไปทำงานได้แล้ว” เสียงไล่ที่คุ้นหูเขาดังขึ้น
   
“อืม” กันต์กวีลุกขึ้นยืน สามเดือนไม่ใช่ระยะเวลาที่ยาวนานเลยเมื่อเทียบกับปีกว่าที่เขาตามตื้อพฤกษ์มา เป็นปีเขายังทำไม่สำเร็จแล้วสามเดือนจะไหวไหม โอกาสสุดท้ายของเขาแล้ว กันต์กวีได้แต่บอกตัวเองว่าต้องทุ่มสุดตัวเท่านั้น เด็กหนุ่มมองใบหน้าด้านข้างของพฤกษ์ ได้แต่หวังอยู่ในใจว่าความรักของเขาจะเปลี่ยนใจชายหนุ่มได้ รับรักผมด้วยเถอะนะ ผมรอพี่อยู่

✪✣✤✥✦✧✣✤TBC✥✦✧✣✤✥✦✧✪
  Darin ♥ FANPAGE
Twitter : primdarin


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-10-2017 20:46:01 โดย darin »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด