Just you and I เพราะนายคือของฉัน [ตอนพิเศษ ฮาโลวีนที่ไม่น่าจดจำ][P.43][31/10/61]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Just you and I เพราะนายคือของฉัน [ตอนพิเศษ ฮาโลวีนที่ไม่น่าจดจำ][P.43][31/10/61]  (อ่าน 634732 ครั้ง)

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
ชอบๆ สนุกดีค่ะ มาอีกเยอะๆ นะคะ รอติดตามค่ะ ^^

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
อีพี่โชเคลียร์ตัวเองก่อนเลย

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ aommama

  • เป็ดมึน คนเซอร์
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-5
ตามอ่านมาจนถึงเเล้วว  เฮ้ออออ
 :hao6: รู้สึกว่าจะมีหลายคู่เหมือนกันเเฮะ

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
อ่านๆมาเจอ "รีบรวบร่างพี่จอม"ของพี่ซัน กรี๊ดเลย ซันจอม!!!! เชียร์คู่นี้ได้ไหม ไหนๆก็โดนสาวทำไม่ดีใส่ทั้งคู่ มีแผลใจก็ช่วยๆกันเลียแผลแบบแมนๆไง นะะะะะะะ #มโนไกล #ทูจงไปคู่คนอื่น

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
พี่โชกับกลอยกำลังจะเริ่มต้นแล้ว
พี่จอมสายย่อ ฮ่าๆๆๆๆ ทูกินตลอด

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ให้โอกาสพี่โชไปเถอะ ขนาดตอนนี้น้องกลอยยังแอบแคร์พี่โชเลยนิ  :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ aiaea83

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +494/-5

Just you and I : Part Zho l




        “ไอ้โช กูโดนทิ้งว่ะ” เสียงเนือยๆ ดังข้างตัวผมหลังจากมันเดินหน้าบึ้งมาจากด้านนอก

   “แล้วมึงแคร์?” ผมเลิกคิ้วถาม

   “นิดหนึ่งว่ะ คนนี้กูอุตส่าห์คบยืดตั้งสามเดือน” ไอ้จอมมันฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วถอนหายใจออกมา ผมได้แต่ส่ายหน้า เพราะรู้ว่ามันไม่ได้เสียใจมากเท่าไหร่ ก็ไอ้การโดนทิ้ง ไม่ก็ทิ้งคนอื่นมันก็เกิดขึ้นเป็นประจำสำหรับไอ้คนขี้เบื่ออย่างไม่จอม
 
   ผมละความสนใจจากเพื่อนที่คบกันมานานมาสนใจผู้หญิงตรงหน้า เธอเดินถือแก้วกาแฟร้านยี่ห้อดังมาวางตรงหน้าผม พร้อมกับวางกล่องขนมเค้ก
 
   “แพรรู้ว่าโชชอบกินกาแฟอเมริกาโน่ แล้วนี่ชีสเค้ก ไม่หวานมาก แพรว่าโชก็น่าชอบเหมือนแพร” หญิงสาวตรงหน้าเธอเดินเข้ามายืนข้างผมพร้อมกับยิ้มหวาน เธอเอนตัวเท้าแขนกับโต๊ะทำให้เสื้อที่รัดรูปมีช่องระหว่างสาบเสื้ออวดอกงามที่แทบจะทะลักออกมาด้านนอก ดูก็รู้ว่าเชิญชวนให้กินอะไรอย่างอื่นนอกจากกาแฟ

   “ขอบคุณครับ แต่ผมไม่ชอบของหวาน” ผมเลื่อนขนมคืนให้แพร เธอทำปากยู่อย่างน่ารักก่อนจะนั่งลงบนต้นขาของผม
 
   “โชอ่า แพรตั้งใจเลือกมาให้โชเลยนะ” เสียงเง้างอดดังข้างหู “แต่ถ้าโชไม่ชอบจริงๆ เดี๋ยวคืนนี้แพรจะหาของที่โชชอบรอนะ” ทั้งสายตา น้ำเสียงเชิญชวนจนผมยิ้ม ผมก็เป็นผู้ชายที่มีความต้องการปกติ

   แพรเป็นสาวสวยคณะอักษร เอาจริงๆ ผมไม่เคยเดินเข้าไปจีบหรือขอเบอร์ผู้หญิงคนไหน ส่วนใหญ่พวกเธอจะเข้ามาหาผมเองซึ่งผมก็ไม่เคยปฏิเสธใคร แต่ถ้าผมไม่เคยจริงจังกับคนไหน เพราะไม่อยากวุ่นวาย ผมเกลียดเรื่องยุ่งยากทั้งหมด
 
   ผมจะเบื่อเสมอเวลาไอ้จอมมาปรึกษาเรื่องแฟนของมัน ผมคิดถูกแล้วที่ไม่ตกลงใจกับใคร ขืนมีผมคงทนไม่ไหวไล่ตะเพิดตั้งแต่วันแรกๆ
 
   “มึงไม่กินงั้นกูกินนะ” ไอ้จอมเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะเมื่อแพรเดินไปแล้ว มือมันคว้าเอาชีสเค้กไปกินเรียบร้อย “เด็กมึงคนนี้แจ่มว่ะ ลีลาเป็นไงวะ” ผมไม่ตอบครับ เพราะผมไม่เคยเล่าเรื่องใต้เตียงให้ใครฟัง แม้ผมจะเลวก็เถอะ “เงียบตลอดสัด เออหิวข้าวว่ะ ไปแดกบะหมี่กัน”
 
   ไอ้จอมมันเป็นพวกกระเพาะหลุมอวกาศกินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม ตอนเด็กแม่มันเคยพาไปรักษา เพราะมันกินตลอดเวลาแต่ไม่อ้วน หมอบอกระบบเผาผลาญมันทำงานเกินคนปกติ พอโตจะหายเอง ผมก็เห็นว่าทุกวันนี้มันก็กินเหมือนเดิม แต่ยังดีที่มันยังรู้สึกอิ่ม

   ผมพาลูกรักทะยานออกถนนใหญ่ ไอ้จอมนั่งปุ๊บก็เปิดเพลงเสียงดังจนผมหันไปด่า แต่มันก็ไม่ฟังเลยปล่อยให้มันบ้าของมันไป ฝ่ารถติดไม่นานผมก็จอดรถเทียบฟุตบาทหน้าร้านขายบะหมี่เจ้าประจำ ไอ้จอมลงไปโดยไม่รอ มันลงไปสั่งๆ แล้วก็ไปนั่งที่โต๊ะ ผมดับเครื่องยนต์กำลังจะเปิดประตู แต่ภาพที่เห็นผ่านกระจกหน้ารถทำให้ผมต้องดึงประตูรถกลับตามเดิม
 
   เด็กสวมชุดนักศึกษาสองคนกำลังยืนดูอะไรบางอย่างที่ข้างถนน เด็กที่ผอมกว่าชี้ๆ ก่อนจะรับกระเป๋าจากเพื่อนมากอด ผมมองตามร่างเด็กอีกคนที่กำลังมองซ้ายมองขวาเพื่อจะข้ามถนน ทำไมไม่ข้ามสะพานลอยทั้งที่มันก็ไม่ไกล ผมขมวดคิ้วคอยดูว่าเด็กพวกนั้นกำลังจะทำอะไร จนรถว่าง เด็กที่ไร้สัมภาระก็รีบวิ่งไปกลางถนนจนถึงเกาะกลาง

   แล้วผมจะลุ้นกับเด็กพวกนั้นไปทำไม

ร่างที่ยืนเกาะกลางถนนกำลังก้มเก็บอะไรสักอย่าง แขนเล็กๆ นั่นรวบตัวบางอย่างมากอดไว้ แล้วก็รีบวิ่งกลับมายังฝั่งถนนที่มีเพื่อนรอลุ้นอยู่ อ้อมกอดนั่นคลายออกทำให้เห็นตัวขนปุยสีขาวที่สั่นเทาอยู่ เจ้าของอ้อมกอดยิ้มร่าก่อนส่งตัวขนปุยให้เพื่อนอุ้มแทน อยู่ๆ ผมก็ยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นใบหน้าขาวยื่นหน้าไปจูบจมูกหมาตัวน้อยที่เพื่อนอุ้ม ท่าทางดูบ๊องๆ แต่ก็น่ารักดี
 
   เสียงเคาะกระจกรถทำให้ผมละสายตาจากเด็กคู่นั้นพร้อมทั้งหุบยิ้ม ไอ้จอมมันกวักมือเรียกผมให้รีบลงไปเพราะบนโต๊ะมีชามก๋วยเตี๋ยววางรออยู่นานแล้ว ผมพยักหน้าตอบก่อนจะหันกลับมามองเด็กคู่นั้น แต่ที่ตรงนั้นว่างเปล่า เห็นเพียงด้านหลังที่เดินห่างออกไป...

   “คืนนี้พวกไอ้เบนัดที่เดิมว่ะ” ไอ้จอมพูดทั้งที่มีเส้นหมี่เหลืองคาปาก
 
   “อืม” ผมตอบ

   “อารมณ์ดีอะไรวะ เมื่อกี้กูเห็นมึงยิ้มอยู่คนเดียวในรถ” ไอ้นี่ก็ตาดี

   “ไม่มีอะไร แล้วมึงจะไปยังไง”

   “กับมึงไง หรือมึงจะไปกินตับแทน”
 
   “ทุ่มครึ่งเดี๋ยวกูไปรับ”

   “โอเคจัดไปเพื่อน”
   



   ทุ่มครึ่งผมจอดรถหน้าคอนโดไอ้จอม ซึ่งมันก็ยืนรออยู่แล้ว พอมันเห็นรถผม มันก็เปิดขึ้นมานั่งแล้วบ่นเรื่องไร้สาระ ผมฟังบ้างไม่ฟังบ้างแต่ถ้ามันถามผมก็ตอบๆ ไป แม้มันจะทำตัวน่ารำคาญในบางที แต่มันก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม
 
   ไนต์คลับที่รับเฉพาะเมมเบอร์ ผมกับไอ้จอมได้สิทธิพิเศษเพราะเป็นเพื่อนกับน้องชายเจ้าของ บรรยากาศด้านในยังคงคึกคักเช่นทุกวัน หลายครั้งที่ผมเดินผ่านโต๊ะที่มีสาวๆ ผมมักจะได้เบอร์โทรไม่ก็เบอร์ห้องแต่ผมก็ไม่สนใจเพราะวันนี้ผมมากินเหล้าเท่านั้น แม้โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงจะสั่นจนทำผมรำคาญก็เถอะ
 
   “ไอ้โช ไอ้จอม ทางนี้เว้ย” เสียงไอ้เบเพื่อนในคณะ ที่ตอนนี้มันกำลังมีสาวสวยนั่งขนาบข้าง ที่จริงก็ทั้งโต๊ะนั่นแหละ กลุ่มชายหนุ่มนับสิบจะไร้สาวมันก็ไม่ใช่เรื่อง

   “มาๆ มึง” ผมรับแก้วเหล้าจากเพื่อนมาจิบ สายตาก็มองไปรอบๆ จนสะดุดกับหญิงสาวโต๊ะด้านหลัง เธอยกแก้วในมือชูมาทางผม ซึ่งผมก็ยกตอบตามเรื่อง แต่เรื่องไม่เป็นเรื่องก็เกิดขึ้นจนได้
 
   ผมถอนหายใจหนักๆ แล้วลุกออกจากเก้าอี้เพราะไม่อยากให้เพื่อนคนอื่นๆ เดือดร้อน เมื่อเห็นกลุ่มคนที่ลุกจากด้านหลังโต๊ะของผู้หญิงที่ผมยกแก้วตอบ ผมเดินออกไปด้านหลังร้านโดยมีไอ้จอมเดินตามมาด้วย มันเดินบ่นไร้สาระตามเคยโดยไม่หวั่นพวกกลุ่มคนนับสิบที่เดินตามหลังมา
 
   หลังไนต์คลับเป็นซอยแคบๆ ไร้ผู้คน มีเพียงกองขยะกองใหญ่ที่ถูกวางกองๆ อยู่ พอพวกผมยืนนิ่ง กลุ่มที่เดินตามออกมาก็รีบพุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อผมก่อนมันจะกล่าวหาว่าผมไปยุ่งกับผู้หญิงของเจ้านายมัน
 
   มีตาหรือเปล่าวะ ผมส่ายหน้าให้กับเสียงตะคอกนั่น ถามว่ากลัวมั้ย ตอบเลยว่าไม่สักนิด นานแล้วที่ไม่ได้ออกกำลังกายยืดเส้นยืดสาย ไอ้จอมก็คงคิดเหมือนกับผม เพราะมันได้แต่หัวเราะเมื่อเห็นผมถูกขยำคอเสื้อ
 
   “อยากเจ็บตัวนักใช่มั้ย พวกกูจัดหะ...” พูดยังไม่จบไอ้คนพูดก็ถูกไอ้จอมถีบจนตัวงอ ผมจับมือที่กล้าจับคอเสื้อแสนแพงของผม แค่บิดมือมันไขว้หลังมันก็ร้องโอดโอย จากนั้นพวกที่ยืนอยู่ก็กรูเข้ามา ผมแบ่งไอ้จอมคนละครึ่ง อาจเพราะนานแล้วที่ไม่ได้ออกแรงทำให้ใช้เวลาเยอะไปสักหน่อยในการจัดการ

   “ก็แค่นี้ นึกว่าจะสนุกกว่านี้ เซ็งว่ะ” ไอ้จอมบ่นครับ ผมมองไปรอบๆ บริเวณโดยเฉพาะหลังกองขยะ เมื่อกี้ผมเหมือนจะเห็นหัวคนโผล่ขึ้นมา และก็จริง เมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมกับไอ้จอมเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ ไอ้คนที่นั่งหลบอยู่หลังกองขยะรีบดึงมือถือตัวเองออกมาปิด แต่มันก็ดังขึ้นอีกแต่เจ้าของก็รีบปิด

   “ทำไมมึงไม่รับ” ผมถาม ดูท่ามันจะยังไม่เห็นพวกผม

   “เชี่ย ถ้ารับ ไอ้พวกนั้นก็รู้สิว่ากูอยู่นะ...นี่” ดูไอ้เด็กนี่จะช็อคไปเมื่อเห็นผมยืนอยู่ ตาโตๆ ของมันเบิกกว้างแถมอ้าปากค้าง ท่าทางโคตรตลก
 
   “มึงเป็นพวกนั้นเหรอ” ไอ้จอมมันถาม ไอ้เด็กนี่รีบส่ายหน้า สงสัยจะกลัวเพราะตัวมันสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ

   “ไม่เกี่ยวเลย ไม่เกี่ยวข้องเลยจริงๆ” น้ำเสียงมันเหมือนจะร้องไห้จนผมอดที่จะขำไม่ได้

   “เหรอ” ไอ้จอมมันพยักหน้า มันคงไม่ได้สนใจจริงๆ จนมันบอกให้ผมกลับเข้าไปข้างใน แต่ผมกลับเอาแต่จ้องหน้าไอ้เด็กที่นั่งสั่นอยู่ข้างกองขยะ

   “เอาไอ้นี่ไปด้วย” ผมบอกนิ่งๆ ไอ้จอมตกใจ แต่ผมไม่สน ผมเดินเข้าไปลากไอ้เด็กท่าทางตลกนี่เข้าไปด้วย ตอนถูกลากมันทั้งอ้อนวอนแทบจะกราบเท้า โคตรตลก ท่าทางต่างจากตอนที่มันไปช่วยหมาตัวเล็กนั่น ตอนนั้นมันดูน่ารักดีนะ
 
   นี่ผมกำลังไม่เป็นตัวเองหรือเปล่า?

   พอกลับมาถึงโต๊ะ ไอ้พวกเพื่อนๆ ก็ต่างพากันมองโดยไม่กล้าจะถาม แต่แล้วก็มีหน่วยใจกล้าเอ่ยถามเกี่ยวกับเด็กที่มานั่งข้างผม ที่มันเอาแต่มองเข้าไปในกลุ่มผู้คน

   “มึงไปหิ้วเด็กที่ไหนมาวะ ตัวขาวเว่อร์” ไอ้เบถามพร้อมสายตาวิบวับ ไอ้นี่มันเป็นพวกไบ หญิงก็ได้ ชายก็โอเค จนเคยมีประวัติในห้องสภาเรื่องชายหญิงต่อยตีกันแย่งมันหน้าคณะ

   ผมมองไอ้เด็กที่เอาแต่ถอนหายใจก่อนตอบไอ้พวกอยากรู้

   “แถวนี้แหละ” แม้ผมจะปล่อยให้มันยืดคอมองนั่นนี่แต่บางทีมันก็รำคาญ “มึงมองหาอะไร” แต่คำตอบที่ไร้เสียงจากปากบางนั่นทำให้ผมแทบขยำคอมัน และมันคงจับความโมโหผมได้ มันเลยตอบแบบกล้าๆ กลัวๆ ว่ามองหาเพื่อนที่มาด้วย ไอ้เด็กท่าทางกวนตีนไม่น้อย

   คุยไปคุยมาเสียงโทรศัพท์มันก็ดัง ผมรีบแย่งมารับเองซึ่งก็เจอแววตาไม่พอใจแต่ดูยังไงก็ตลก ผมฟังเพื่อนมันพูดๆ ก่อนจะบอกไปว่าไอ้เด็กนี่อยู่กับผม เพื่อนมันเลยฝากให้ผมไปส่ง ตอนผมคุยโทรศัพท์ ไอ้เด็กนี่ก็จ้องมาด้วยแววตาอยากรู้ นัยน์ตากลมโตมันดูน่าสนใจดีนะ แถมยังมีผมอยู่ในนั้นอีกด้วย
 
   “เอ่อ” ผมรับคำสุดท้ายก่อนเก็บโทรศัพท์มันใส่กระเป๋าตัวเอง พอมันรู้ว่าเพื่อนกลับไปแล้วก็โวยวายขึ้นมาก่อนมันจะทำหน้างอมองเหล้าขวดแพงที่วางบนโต๊ะ สงสัยจะอยากกิน
 
   แต่ไอ้เบมันไปควงสาวที่ไหนมาไม่รู้เอามานั่งด้วย แถมไอ้เด็กที่นั่งข้างผมยังมองตาไม่กระพริบ ทำไมผมรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา มันหงุดหงิดแบบไม่รู้สาเหตุ ผมเลยจับหน้ามันหันกลับมามองผม ซึ่งมันก็โวยวายบ้าบอ

   “มึงชื่ออะไร” ผมถามแม้จะได้ยินเพื่อนมันเรียกชื่อแล้ว แต่อยากรู้ว่ามันจะบอกชื่อจริงๆ ออกมาหรือโกหก ดูมันคิดอยู่นานกว่าจะตอบออกมา

   “ชื่อกลอย”
 
   “ไม่ได้ตั้งมามั่วๆ แล้วบอกกูใช่มั้ย”

   “เอ่อสิ ชื่อจริงๆ” มันงอนครับ จมูกรั้นเชิดขึ้นจนอยากบีบให้มันหายใจไม่ออก

   ผมลองยกแก้วตัวเองขึ้นจิบ สายตามันก็มองตาม พอวางแก้วมันก็ยังมองตาม ผมเผลอยิ้มออกมา มันมีอะไรบางอย่างทำให้ผมอยากได้

   “อยาก?” ผมลองถามซึ่งมันก็พยักหน้า ผมยกแก้วขึ้นจิบ มันมองหน้าผมอย่างเคืองๆ แต่ผมไม่สน ผมคว้าคอมันมา มืออีกข้างก็เชยคางมันขึ้นเพื่อรับจูบ มันต่อต้านแต่แรงของผมซึ่งมีมากกว่าทำให้มันหยุดดิ้นแล้วกลืนเหล้าในปากผมจนหมด
 
   เหล้าหวานกว่าทุกครั้งที่ได้สัมผัส

   ดูท่าทางมันตกใจปนโกรธ แต่ไม่กล้าทำอะไรผม มันฮึดฮัดก่อนลุกพรวดหนีออกไปจากโต๊ะ ผมขำเมื่อมันถูกกลืนไปในฝูงชน พอเดินออกมาข้างนอก ผมเห็นมันนั่งหอบ สงสัยจะเหนื่อยหลังจากต้องเบียดคนเมาออกมา มันนั่งหมดอาลัยอยู่ข้างถนนสงสัยจะหารถกลับไม่ได้ ผมเดินไปขึ้นรถตัวเองแล้วขับผ่านร่างเล็กๆ ที่รีบวิ่งไปซ่อน มันคงคิดว่าผมตาบอดมองไม่เห็น

   วันนี้ผมยิ้มบ่อยเกินไปจนน่าแปลกใจ

   ผมขับออกมาไม่ไกลก็ถอยเข้าไปจอดในซอยแล้วออกมายืนรอมันอยู่ และมันก็เดินมาจริงๆ ด้วยท่าทางหงอยๆ เห็นแล้วก็สงสารแต่ก็อยากแกล้ง ผมเดินตามหลังมันไปเงียบๆ จนมันเกือบจะชนกับเสาไฟฟ้าถ้าผมไม่ทักขึ้นมาซะก่อน ดูมันตกใจถอยหลังหนี
 
   “คิดจะหนีกูมันไม่ง่ายหรอกนะ อะไรที่กูอยากได้ ยิ่งยากกูยิ่งชอบ” นี่คือข้อเสียของผมที่ไอ้จอมบอก

   “กะ กูไม่ได้หนีเว้ย กูจะกลับบ้านต่างหาก ดึกแล้วมึงไม่เห็นเหรอ” มันตอบเสียงสั่น แต่ขึ้นมึงกูแบบนี้ไม่น่ารักเอาซะเลย

   ผมเดินเข้าไปหา มันรีบถอยหลัง ท่าทางจะกลัวผมจริงๆ ผมเหมือนฆาตกรขนาดนั้น?
 
   “มึงต้องการอะไรวะ กูถามจริงๆ” สงสัยจะหมดความอดทน

   “มึงไง” สั้นๆ ที่ผมตอบ

   “มึงเป็นเกย์หรือไงไอ้เชี่ย กูมีแฟนแล้วเว้ย เป็นผู้หญิงด้วย”
 
   “แล้วไง”

   ผมไม่ได้จะเอาแฟนมันสักหน่อย มันฮึดฮัดก่อนจะถามหามือถือมันจากผม ผมบอกให้มันหาเองซึ่งมันก็ทำจริง มันเดินเข้ามาจากด้านหน้าแล้วยื่นมือสองข้างอ้อมตัวผมไปคลำกระเป๋ากางเกงด้านหลัง มันคงลืมสังเกตว่ามันกำลังกอดผมอยู่ ก่อนมันจะตกใจแล้วรีบดึงมือถือตัวเองคืนจากกระเป๋ายีนส์ด้านหลัง ผมขำกับท่าทางแปลกๆ เวลามันมองมือถือตัวเอง มันคงคิดว่าผมจะเปิดรหัสที่ตั้งแบบโง่ๆ ไม่ได้ แล้วรูปที่ผมเห็นยิ่งทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองถึงขั้นเซฟในมือถือตัวเอง
 
   “คิดว่ากูโง่เปิดดูรูปมึงที่แต่งเป็นผู้หญิงไม่ได้เหรอ” พูดจบผมก็เห็นมันอ้าปากค้าง “รหัสโคตรปัญญาอ่อน ไอ้หนึ่งสองสามสี่เนี่ย” มันเบ้ปากมองผมก่อนจะรีบวิ่งไปขึ้นรถแท็กซี่ที่นานๆ ทีจะวิ่งผ่านมา

   ไอ้เด็กกลอยมันเข้าไปนั่งในรถได้ก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ผมจนผมหัวเราะ แต่แล้วมันก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมชูกระเป๋าเงินหนังสีดำมันแกว่งไปมา ผมแอบหยิบตอนมันคลำหามือถือของมัน


 
   ผมบอกแล้วว่า อะไรที่อยากได้ ผมต้องได้ ยิ่งยากยิ่งดี



..........................TBC Part 2


สวัสดีค่า วันนี้เอาพี่โชมาทักทาย พาสของพี่โชจะมี 2 พาสนะคะ จะเป็นช่วงที่เจอน้องกลอยใหม่ๆ จะได้รู้ว่า ทำไมน้า พี่โชถึงตามน้องกลอยขนาดนี้ ...

แค่ช่วยน้องหมาก็หลงรักเลยเหรอ? หรือมีมากกว่านั้น??

ติดตามได้ในพาส 2 ค่าาา  ^^~

....


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-07-2016 15:40:31 โดย aiaea83 »

ออฟไลน์ aommama

  • เป็ดมึน คนเซอร์
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-5
ค้างเติ่ง อยู่ตรงเน๊
 :katai1:

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
น้องกลอยน่ารักมากกกกก  ช่วยลูกหมาทำให้พี่โชตกหลุมเข้าอย่างจังเลย


สนุกมากๆค่ะ  รอตอนต่อไปนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mkianit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-3

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
น้องน่ารัก พี่โชอย่างกวนอ่ะ หลงน้องก็บอกเถอะ โธ่ๆๆๆๆๆ :katai2-1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
นึกเหมือนกัน ว่าต้องมีที่มาที่ไป
ทำไมโช ถึงเอาตัวกลอยข้างถังขยะไปด้วย
รอ  :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
พี่โชมาเอง ถูกใจเพราะน้องช่วยหมาเหรอ :mew1: :mew1:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
พี่โชสู้ๆ นะครับ เดี๋ยวน้องกลอยก็ให้โอกาสเองแหละ ตอนนี้เหมือนจะกำลังเคลียร์ปัญหาคนเก่าอยู่ ^^
ป.ล.หวังว่าพี่โชจะไม่หลอกให้น้องกลอยหลงรักแล้วก็เขี่ยทิ้งนะครับ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผมเองคงจะเสียใจมากที่ตั้งใจเชียร์มาแต่แรก :m16:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-07-2016 23:20:34 โดย seaz »

ออฟไลน์ leemmm

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-6
อ๊ากชอบมาก. สนุดสุดๆ อยากให้ตีพิมพ์เป็นหนังสืออยากซื้อเก็บไว้ถ้าเปิดจองบอกกันด้วยนะคะ :katai2-1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
พี่โชคนใจง่าย~~ :hao7:

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
เริ่มต้นจากความประทับใจ จากนั้นก็กลายเป็นความรัก..
อ้วกมั้ย อ้วกเหอะ 55555555555555555
เพิ่งได้เข้ามาอ่านค่ะ อ่านรวดเดียวเลยยย
ฮื่อออ หลงน้องกลอย น้องกลอยทำไมเจ้าน่ารักขนาดนี้
คนหลงเสน่ห์น้องเยอะนะ พี่โชนี่ก็หึงหน้ามืดตามัว นี่ขนาดขอโอกาสจากน้องเลยนะ
คนโฉดอย่างพี่โชอ่ะ หูยยยยย รักจริงแล้วมั้งคนนี้เนี่ย

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
รึกว่าเด็กสองคนที่ช่วยหมานั่นเป็นเด็กประถมค่ะ5555555555 น้องกลอยนี่เองงงงง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
มุมของโช กลอยน่ารักว๊ากกก
มาต่ออีกค่ะ รอๆ นะคะ

ออฟไลน์ leemmm

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-6
ชอบๆๆมาก อยากให้ตีพิมพ์และเปิดจอง อยากได้เก็บไว้เป็นหนังสือมากๆๆๆ :ling1:

ออฟไลน์ aiaea83

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +494/-5
Just you and I : Part Zho ll




        เช้าวันใหม่กับห้องเดิมๆ แต่เพิ่มเติมคือรูปหน้าจอโทรศัพท์ รูปที่ผมแอบเซฟเก็บไว้เมื่อคืน ร่างเด็กผู้ชายที่ถูกจับให้สวมชุดเมดแบบในการ์ตูนญี่ปุ่น กระโปรงสั้นจู๋จนเห็นต้นขาอ่อนซึ่งเจ้าตัวคงจะเขินเลยเอามือสองข้างดึงลง แม้จะสวมถุงเท้าสีขาวยาวขึ้นมาถึงหัวเข่า แต่มันก็ไม่ทำให้ความเซ็กซี่ลดลงได้เลย ยิ่งใบหน้าที่คล้ายกับจะร้องไห้จนมีน้ำใสๆ คลอที่หน่วยตา ยิ่งทำให้ดวงตากลมโตดูมีเสน่ห์ เพราะรูปๆ นี้ผมให้ผมยิ้มเหมือนคนบ้ามาทั้งคืน

   ทั้งที่ผ่านผู้หญิงมานักต่อนัก แต่กับเด็กคนนี้ทำให้รู้สึกใจสั่น ทั้งที่เป็นเด็กผู้ชายที่ดูไม่น่าสนใจอะไรมากมาย น่าอกก็ไม่มี แถมยังมีพุงยื่นอีกต่างหาก...บางทีผมคงต้องหาสาเหตุว่าเพราะอะไรไอ้เด็กนี่ถึงทำให้ผมอาการหนักขนาดนี้
 
   ผมขับรถออกจากคอนโดมาทำรายงานที่มหาวิทยาลัย แม้ใกล้จะจบเต็มแก่ แต่ก็ยังมีหน่วยกิจที่ต้องตามเก็บ เพราะช่วงเทอมที่ผ่านมา อาจารย์ประจำวิชาเดินทางไปต่างประเทศ ทำให้พวกผมต้องมาลงเรียนในเทอมนี้แทน ผมต่อสายไปหาไอ้จอม ป่านนี้มันคงนอนก้นโด่งอยู่ที่หอ รอสายอยู่นานมันก็ไม่ยอมรับ บวกกับมีสายซ้อน ผมจึงเลือกวางสายและกดรับคนที่โทรซ้อนเข้ามา

   “ว่าไง”

   (ไอ้โช กูโทรหาไอ้จอมมันไม่รับ มันอยู่กับมึงหรือเปล่าวะ) ไอ้ซันโทรมาแต่เช้า

   “เปล่า มึงลองไปหามันที่ห้องดูสิ ไม่รู้ตื่นหรือยัง”
 
   (กูอยู่หน้าห้องมันเนี่ย กดเรียกแล้วมันไม่ยอมตอบเชี่ยอะไรเลย) แล้วมันจะโวยวายใส่ผมทำไม (หรือมันจะออกไปแล้ววะ แต่รถมันก็ยังอยู่)
 
   “มึงลองลงไปถามข้างล่างดูว่าเห็นหัวไอ้จอมหรือเปล่า” ทั้งที่วันนี้ตื่นมาแล้วอารมณ์ดีแท้ๆ ต้องมาหงุดหงิดกับไอ้พวกขี้โวยวาย

   (เออๆ แล้วเจอกันที่มหาลัย)

   ปวดหัวจริงๆ กับไอ้พวกนี้

   ผมเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ลานจอดของนักศึกษา พอกดรีโมทล็อกรถเสร็จหันมาอีกทีก็เจอกับร่างระหงส์ของเจ้าของรถสีแดงเพลิงที่จอดอยู่ด้านข้าง ซึ่งเธอคงตั้งใจรอผมแน่นอน ดูจากตัวรถที่เริ่มเย็น

   “เมื่อวานจ๋าโทรหา ทำไมโชไม่รับเลยล่ะ หรือว่าจ๋าไม่สำคัญ” ใบหน้าง้ำงอมาพร้อมกับการตัดพ้อ ผมยกยิ้มนิดๆ เมื่อเธอยื่นมือมาคล้องแขน

   “เมื่อวานผมยุ่งเลยไม่ได้รับ มีอะไรกับผมหรือเปล่า”
 
   “จ๋าแค่อยากดูหนัง เมื่อวานเข้าวันแรกด้วย เพื่อนจ๋าไปดูมาแล้วบอกว่าสนุก วันนี้เราไปดูกันนะ” หัวทุยของเธอซบเข้ากับไหล่ของผม ปกติผมเป็นคนที่ไม่ค่อยปฏิเสธใคร หากไม่ใช่เรื่องที่จะนำพาความวุ่นวาย แต่ตอนนี้ผมกลับคิดว่า เรื่องนี้มันจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมา
 
   “ผมต้องทำรายงาน จ๋าไปกับเพื่อนสิ”

   “โชอ่ะ” พอไม่ได้ดั่งใจก็ส่งเสียงดัง ผมไม่ชอบ ยิ่งท่าทางประชดประชันยิ่งทำให้ผมไม่ชอบ “ใช่สิ จ๋ามันเก่าแล้วนี่ ไม่น่ารักเหมือนยัยแพรอักษรนั่นใช่มั้ย เมื่อคืนโชไปนอนกับมันมาใช่มั้ย”

   “อย่าทำแบบนี้ผมไม่ชอบ” ผมบอกเสียงเรียบๆ แม้ในในแทบอยากจะตวาดกลับก็ตาม

   “จ๋าขอโทษ” พอเจอเสียงแข็งของผม เธอก็มีท่าทีที่อ่อนลง “โชอย่าโกรธจ๋านะ จ๋าก็แค่น้อยใจที่โช...”
 
   เสียงสายเรียกเข้าผมดังขัดขึ้น หญิงสาวข้างกายผมทำท่าทางไม่พอใจเมื่อผมยกแขนออกจากการจับกุมแล้วเดินแยกออกมา ปลายสายคือไอ้จอมที่ไร้การตอบรับเมื่อครู่นี้

   “ว่าไง”

   (กูเจอแล้วว่ะ)

   “เจออะไร แล้วนี่อยู่ไหนวะ”

   (เจออดีตเมียกูกำลังนอนกกผัวใหม่ แมร่งเหี้ย หลอกกูมาตั้งสามเดือน)
 
   “สรุปมึงไปหาเมียมึงที่ห้อง”

   (เออดิ่ ตอนนี้กูเอาเงินประกันคืน ปล่อยให้เสวยสุขไป เดี๋ยวโดนไล่จากคอนโดแล้วจะรู้สึก)
 
   ผมส่ายหน้าให้กับความคิดของเพื่อน มันเป็นพวกรักแรง แค้นแรง แต่ไม่นานก็ลืม

   “ไอ้ซันไปหามึงแล้วไม่เจอ มันโทรหามึงหรือเปล่า”

   (กูโทรหามันแล้ว แต่มันไปรับเมียกินข้าว ไอ้นี่ก็อีกคน ด่ากูตลอด เมียกูก็ไม่ใช่ ทำไมไม่ด่าเมียตัวเอง กูเห็นน้องบลูสุดที่รักของมันควงเสี่ยเข้าไปกินชาบูเมื่อวาน) อ่อ ไอ้จอมมันยังขี้ประชดอีกหนึ่งอย่าง เป็นอย่างที่ผมโคตรไม่ชอบ ยังดีที่มันไม่เคยใช้กับผม แต่มันมักจะใช้กับไอ้ซันเสมอ

   “เออๆ แล้วมึงรีบมาด้วย รายงานกลุ่ม ไม่ใช่ของกูคนเดียว แค่นี้กูก็เหนื่อยจะแย่”

   ไอ้จอมไม่ตอบแต่กลับวางสายแทน ไอ้เชี่ยนี่บางทีก็ทำตัวให้น่าโมโห

   ผมเดินเข้าตัวตึกคณะที่นัดกับกลุ่มเพื่อนๆ เพื่อทำรายงาน เดินผ่านกลุ่มเด็กปีสามที่เอาแต่เล่น พอพวกมันเห็นผมต่างก็รีบยกมือไหว้เลยพยักหน้ารับแล้วเดินไปต่อ ผมว่าตอนนี้อารมณ์ของผมไม่เหมาะกับการทำรายงาน คงต้องหาอะไรมาดับความร้อนในใจให้คลายลง
 
   โต๊ะใต้ตึกเรียนมีกลุ่มเพื่อนของผมจับจองกันก่อนหน้า พวกมันทำรายงานไป คุยเฮฮากันไป ส่วนใหญ่ก็เรื่องไม่เป็นเรื่อง จนได้ยินเกี่ยวกับเรื่องซื้อชุดน่ารักๆ แล้วผมก็นึกขึ้นได้ ผมหยิบมือถือออกมาแล้วส่งไลน์ไปหาคนๆ หนึ่ง พร้อมรูปที่ผมแอบเซฟไว้ ส่วนเบอร์มันผมก็ใช้เครื่องมันโทรเข้าเครื่องตัวเองตั้งแต่เมื่อคืน
 
   รอไม่นานมันก็ขึ้นอ่าน แค่นี้ก็ทำให้ผมยิ้มขึ้นมา สงสัยตอนนี้มันคงรีบจนแทบอยากจะเหาะมา

   “ไอ้เหี้ยโชมึงกินยาไม่เขย่าขวดเหรอวะ” ไอ้เบมันเดินมาจ้องหน้าผมในระยะประชิด ผมเลยผลักหน้ามันจนหงายหลัง “ไม่เชี่ยนี่ชอบใช้ความรุนแรง อูย” 

   “อะไรของมึง” ผมถามตาขวาง

   “ก็กูเห็นมึงเดินมาใหม่ๆ ยังทำหน้าอย่างกับไม่ได้ขี้ แต่ตอนนี้กลับยิ้มเหมือนคนบ้า มึงสติดีอยู่ใช่มั้ย ดึงสติขึ้นมา ฮึบๆ”
 
   ผมมองหน้าเพื่อนที่เริ่มเพี้ยนของตัวเองแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนเปิดแลปท็อปทำรายงาน
 
   เกือบๆ จะชั่วโมงครึ่ง ไอ้เด็กที่ผมเรียก ก็มายืนทำหน้างออยู่ตรงหน้า มันเดินตามหลังไอ้จอมเข้ามา สงสัยจะหลง ขนาดผมบอกรายละเอียดทางมาที่นี่แล้วแท้ๆ หน้าขาวๆ มันมีเหงื่อผุดกับแก้มแดงๆ ดูแล้วน่ากัด มันหน้างอหนักขึ้นไปอีกเมื่อถูกเพื่อนๆ ของผมแซว จนผมต้องรีบพูดขัดขึ้น

   “มึงมาช้า”
 
   “ก็...”

   มันยังไม่ทันได้ตอบอะไร ไอ้จอมก็บอกว่ามันถูกไอ้เด็กปีสามขอเบอร์ ความรู้สึกไม่ชอบกับความโมโหตีตื้นขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้ว

   “มึงให้เบอร์มันแล้ว?” อยากจะเข้าไปเขย่าตัวมันแล้วเอามือถือมันมาเช็ค แต่ก็ทำได้แค่จ้องหน้ามันแทน
 
   “กูยังไม่ได้ให้เว้ย ว่าแต่มึงมานี่เลย กูมีเรื่องต้องเคลียร์” มันรีบตอบก่อนมันจะลากแขนผมให้ออกมาห่างจากกลุ่มเพื่อนที่ส่งเสียงโห่ร้อง “มึงลบรูปกูเดี๋ยวนี้เลยไอ้สัด” สายตามันเหมือนแมวที่กำลังขู่เจ้าของเพื่อให้ส่งปลาทูให้...โคตรน่ารัก

   “เรียกกูว่าพี่” ผมบอก มันทำหน้าเอ๋อจนผมต้องพูดต่อ “กูแก่กว่ามึง มึงต้องเรียกกูว่าพี่”

   “ไม่ กูไม่เรียก” มันดื้อมาก แต่พอเจอผมขู่จะเอาภาพไปปล่อยในเพจ มันก็ลนลานก่อนเรียกผมว่าพี่ แม้เสียงที่พูดจะดูไม่เต็มใจก็เถอะ แต่ผมก็ชอบ

   “พี่โช”

   ผมยกยิ้มแล้วยอมล้วงเอามือถือขึ้นมา ไอ้เด็กนี่ก็รีบเข้ามาคว้า ผมดึงมือหลบ สงสัยมันจะพุ่งเข้าหาผมแรงไปหน่อย เลยกลายเป็นว่า ทั้งผมทั้งมันร่วงลงไปนอนกองกับพื้น โคตรเจ็บ หลังผมคงจะช้ำแน่ ส่วนคนทับมันก็ยังไม่ยอมลุก จนมีเสียงคนเดินมาทางนี้ ผมเลยรีบดันมันให้ยืนขึ้น ไอ้กลอยมันส่งค้อนทางสายตาให้ผมวงใหญ่ แล้วจู่ๆ มันก็รีบมาหลบด้านหลังของผมเมื่อคนที่เดินมายืนอยู่ตรงหน้า มือมันกำชายเสื้อนักศึกษาของผมแน่น เป็นอะไรของมัน

   “อ่าวไอ้โช มายืนทำไมแถวนี้วะ” ไอ้ซันที่ไปรับแฟนมันไปกินข้าวเหมือนที่ไอ้จอมบอก แถมยังให้แฟนมาส่งที่คณะอีก แฟนไอ้ซันชื่อบลู เป็นเด็กสาวที่มั่นใจในตัวเองสูง เสื้อรัดรูป กระโปรงสั้นจนเห็นขาอ่อน ยิ่งสวมรองเท้าส้นสูงยิ่งทำให้เรียวขาดูสวยน่ามอง ดวงตาที่ถูกแต้มด้วยเครื่องสำอางกำลังเชิญชวนผม ผมรู้ดี แต่ผมไม่คิดจะยุ่งกับคนของใคร
 
   “กูมาสูบบุหรี่ แล้วมึงไปไหนมา พวกไอ้เบตามหาอยู่” ไอ้ซันพยักหน้าแล้วหันไปยิ้มให้แฟนตัวเอง ผมทักทายกับแฟนไอ้ซันครู่หนึ่งก่อนเธอจะขอตัวกลับคณะ ส่วนไอ้ซันที่สังเกตเห็นคนด้านหลังผมก็ร้องทัก แต่ผมไม่ชอบที่มันชมไอ้เด็กนี่ว่าน่ารักเลย ทำไมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา อยากจะจับมันซ่อนไว้ด้านหลังตามเดิม

   พอไอ้ซันเดินไป ไอ้เด็กที่ทำให้ผมอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ก็ดูแปลกๆ ท่าทางมันไม่เหมือนกับตอนแรก มันดูเหม่อลอย สติไม่อยู่กับตัว แถมถามเรื่องไอ้ซันกับแฟนมันอีก...บางทีมันน่าจะมีอะไรที่มากกว่าที่เห็น ผมพามันกลับไปที่โต๊ะ แต่นั่งได้ครู่เดียวไอ้กลอยมันก็ขอไปเข้าห้องน้ำ...

   มันไปเข้าห้องน้ำหรือไปสร้างกันแน่วะหายไปเป็นชาติ!


 
   
   วันจันทร์ผมไม่มีเรียน เลยคิดอยากจะไปดูอะไรสักหน่อย ผมแต่งตัวธรรมดา เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ขับลูกรักไปที่มหาลัยของไอ้คนที่ขอไปเข้าห้องน้ำตั้งแต่วันเสาร์ จนวันจันทร์ผมยังไม่เห็นหัวมันเลย นี่ถ้าผมรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ผมคงไปหามันตั้งแต่เมื่อวาน รู้แค่ที่ๆ มันเรียน
 
   มหาลัยมันกว้างขวางแต่อาจไม่เท่ากับที่ๆ ผมเรียน นักศึกษาที่เดินไปเดินมาหรือแม้แต่ขับขี่รถราต่างก็พากันชี้มาทางผมที่ขับลูกรักมาจอดที่ลานจอดของนักศึกษา ผมไม่สนใจกับท่าทางพวกนั้นเพราะผมเจอประจำไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม ทุกสายตาต่างจับจ้องเวลาผมเดินจากตัวรถเข้าไปยังตึกคณะศิลปกรรม บรรดานักศึกษาที่นั่งอยู่พากันซุบซิบคงหนีไม่พ้นเรื่องของผม
 
   ใต้ตึกเรียนไม่มีไอ้เด็กนั่นอยู่ แล้วมันไปที่ไหนวะ ผมลองเดินเข้าไปถามคนกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่

   “ขอโทษนะครับ รู้จักคนที่ชื่อกลอยมั้ย” ผมยิ้มน้อยๆ ส่งให้พอเป็นพิธี

   “คะ ค่ะ เอ๋” ดูเธอจะงงกับตัวเองก่อนจะรีบส่ายหัวสองรอบ “ขอโทษค่ะ คือพี่กลอยเพิ่งเดินออกจากตึกไปทางหลังมอเมื่อตะกี้นี้เองค่ะ” คนที่ผมถามเธอยิ้มหวานส่งให้ ดูจากป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ที่คอคงจะเป็นเด็กปีหนึ่ง

   “ขอบคุณครับน้องทอย” ผมยิ้มให้อีกทีก่อนจะรีบเดินตามทางที่ถูกชี้มา แม้จะได้ยินเสียงกรี๊ดด้านหลังแต่ผมก็ไม่สนใจ ก็มันไม่ใช่เรื่องของผม

   ทางเดินที่ถูกปลูกต้นไม้ต้นใหญ่เพื่อให้ร่มเงา หากมองไกลๆ แล้วก็เห็นนักศึกษาคนหนึ่งกำลังเดินเอ้อระเหย ยกมือถือถ่ายรูปดอกไม้บ้าง รถที่วิ่งไปมาบ้าง ผมรีบเร่งฝีเท้าให้เข้าไปใกล้มากขึ้น แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ผมเห็นไอ้เด็กนั่นนั่งลงแล้วยื่นมือไปเรียกหมาตัวเล็กๆ สองตัวที่วิ่งเข้ามาหา ผมลองเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนได้ยินเสียงมันคุยอยู่กับหมา

   “ว่าไงสีนิล สีนวล คิดถึงกันหรือเปล่า เมื่อวานไม่ได้มาหา แน๊ คิดถึงละซี้ พยักหน้าด้วย น่ารักจริงๆ” ผมมองมันพูดเองเออเองแล้วก็ขำ ทั้งที่มันเป็นคนจับหน้าของสุนัขพยักหน้ารับแท้ๆ ผมส่ายหน้ามองรอยยิ้มที่มันส่งให้หมาทั้งสองอย่างอิจฉา
นี่ผมอิจฉาแม้กระทั่งลูกหมาเหรอเนี่ย ไอ้โช มึงกำลังบ้า
 
   “แม่แกไปไหน หรือไปหาอาหาร เอาน่าๆ เดี๋ยวพี่กลอยคนนี้จะซื้อลูกชิ้นสุดอร่อยมาฝาก รอตรงนี้นะ แล้วห้ามลงไปที่ถนนด้วย รถจะชน พี่กลอยคนนี้ไม่มีเงินรักษานะจะบอกให้” มันชี้นิ้วสั่งลูกหมาสองตัวที่นั่งจ้องหน้าเหมือนจะเข้าใจ พอมันลุกยืน หมาสองตัวก็ยืนตาม...ตลกดี “ไม่ได้ๆ ไปไม่ได้ อยู่นี่แหละ โอเค๊” แล้วไอ้เด็กบ๊องมันก็รีบวิ่งหนีการวิ่งตามของหมาสองตัว ปากก็ส่งเสียงโวยวายไม่ให้หมาตามมันไป นี่มันจะทำให้ผมขำไปถึงไหนวะ

   ผมเดินตามมันจนมาถึงประตูหลังมหาลัย ด้านนอกมีรถขายของกินอยู่ไม่มาก อาจเพราะยังเป็นช่วงบ่าย ไอ้เด็กบ๊องมันเดินไปที่รถขายลูกชิ้นทอด คงจะเป็นลูกค้าประจำเพราะคนขายเห็นหน้าปุ๊บก็รีบทักทายกันอย่างสนิทสนม ดีที่เป็นผู้หญิง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มันก็ยิ้มให้คนอื่นพร่ำเพรื่อเกินไป
 
   ได้ลูกชิ้นทอดมาสองถุง ตอนแรกผมไม่เข้าใจทำไมต้องซื้อมาสองถุง แต่พอเดินกลับมาที่เดิมที่มีลูกหมาสองตัวผมก็เข้าใจ มือขาวๆ นั่นเทถุงลูกชิ้นใส่ในถ้วย พอลูกหมาได้กลิ่นก็ต่างรุมกินอย่างหิวโหย

   “เห้ย สีนิล อย่าแย่งน้องดิ่วะ” มันอุ้มหมาตัวสีดำออกแล้วแยกลูกชิ้นมาวางอีกที่หนึ่ง ผมมองมันอย่างแปลกใจ ทั้งๆ ที่คนที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่มีใครสนใจ แต่เด็กคนนี้กลับช่วยเหลือ มันทำให้ผมนึกถึงวันที่เจอมันครั้งแรกที่มันข้ามถนนไปช่วยหมาตัวนั้น
 
   “โอ้ย แม่สีครีมมาช้าอะ ลูกๆ ของแม่กินหมดแล้ว” ผมออกจากความคิดของตัวเองแล้วมองภาพตรงหน้าต่อ ตอนนี้แม่หมาเดินกลับมาหาลูก แต่พอเห็นคนอยู่ด้วยมันก็กระดิกหางใส่ สงสัยจะสนิทกัน ผมมองปากแดงๆ นั่นยู่เสียดายอย่างเอ็นดู ก่อนเด็กนั่นจะยกถุงลูกชิ้นอีกอันขึ้นมา “นี่ของพี่กลอย แต่พี่กลอยจะแบ่งให้” มันพูดกับแม่หมาพร้อมกับจิ้มลูกชิ้นเข้าปากแล้วคายออกมาวางบนมือให้แม่หมากิน

   มันโคตรลงทุนจริงๆ

   เด็กชื่อกลอยทำแบบนั้นจนลูกชิ้นหมดถุง สรุปมันไม่ได้กินสักลูกเลยสินะ แต่ดูท่าทางแล้วก็คงไม่เสียดาย เพราะใบหน้ายังมีรอยยิ้มสดใส
 
   “หมดแล้ว เดี๋ยวไว้จะซื้อมาฝากอีก ไปละน้า” มันโบกมือลาหมาแม่ลูกอ่อน ผมที่เดินตามหลังเดินเข้าไปลูบหัวแม่หมาที่คงงงว่าผมเป็นใคร แต่มันก็กระดิกหางใส่ คงจะรู้ว่าผมไม่ทำร้ายทั้งมันและลูก

   คนที่ผมกำลังเดินตามมันเดินไปที่จอดรถ ผมเห็นมันมองรถของผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมันจะตีหน้ายุ่งแล้วส่ายหัว คงคิดว่าเป็นรถของคนอื่นเพราะถ้าคิดว่าเป็นรถของผม มันคงหันซ้ายหันขวามองหา แล้วร่างที่เล็กกว่าผมก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าผมไปโดยไม่สังเกตมองว่ามีคนยืนจ้องอยู่ไม่ไกล
 


   ผมยังยืนยันคำเดิมว่า ไอ้เด็กคนนี้คือคนของผมแน่นอน ระวังตัวไว้เถอะ   


............


พี่โชพาสจบค่า ต่อไปก็เข้าเมนหลักเหมือนเดิม

อัพวนไปค่าาา ^^~
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-07-2016 15:41:14 โดย aiaea83 »

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
พี่โชทั้งๆที่ไม่เข้าใจตัวเองแต่ก็ยังตามน้องนะ กลอยนี่น่ารักจริงๆมุ้งมิ้งเชียว

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
พี่โช ตามติดชีวิตกลอยแล้ว :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
รอ  :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
น้องกลอยน่ารักนะเนี่ย ใจบุญ ใจดีอีกด้วย พี่โชอย่าทำให้น้องเสียใจนะครับ

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
พี่โช~~~ :hao7:

ออฟไลน์ naya-devil

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ aommama

  • เป็ดมึน คนเซอร์
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-5

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
งามทั้งกาย วาจา(?) ใจ  :heaven
จะไม่ให้พี่โชหลงหัวปักหัวปำได้ไงเนี่ย ฮื่ออ น้องกลอยคนดีของพี่โช~~~

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด