SWEET SURRENDER 1/11/60 พิเศษ SWEET DREAM P.42
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: SWEET SURRENDER 1/11/60 พิเศษ SWEET DREAM P.42  (อ่าน 297257 ครั้ง)

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #90 เมื่อ21-05-2016 21:49:42 »

แค่ปมพ่อแม่ก็หนักแล้วนะ พชรจะผ่านได้ยังไงนี่

แต่อ่านแล้วอบอุ่นนะเหมือนคุณหนูม่อนมีคนคอยเอาใจใส่  :กอด1:

ออฟไลน์ YouandMe

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #91 เมื่อ22-05-2016 10:19:41 »

อย่าบอกนะว่าเป็นพี่น้องกันจริงๆ.. :z3:

งานนี้เกรียนคนแต่งต้องรีบมาเฉลยเร็วๆ เลยนะ  :m16:

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-0
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #92 เมื่อ22-05-2016 10:30:09 »

หวานขึ้นเรื่อยๆ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #93 เมื่อ22-05-2016 11:21:52 »

คิดเหมือนกระทู้ที่ 1196
ปมเรื่องที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ซับซ้อนจนแกะไม่ออกอยู่แล้ว
งั้นขอเดาว่าทั้งคู่ไม่ได้เป็นพี่น้องกัน ไม่งั้นคงจบแบบสวยๆ ไม่ได้
ม่อนแจ่มน่าจะไม่ใช่ลูกของพ่อพชร แม่ของม่อนแจ่มคงท้องไม่มีพ่อจนต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับพ่อชองพชร ซึ่งรวมถึงการขับไล่แม่ของพชรที่กำลังท้องอยู่ไปด้วย
ถ้าเป็นอย่างนี้จริงก็น่าสงสารม่อนแจ่มนะครับ แต่มองถึงอนาคตสองคนนี้ยาวๆ ก็น่าจะดีกว่าการเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน

ไร้ท เขียนได้สนุกมาก น่าติดตาม ชอบบบ :katai2-1:
 :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #94 เมื่อ22-05-2016 12:40:40 »

โอ้โห มีปมกันขนาดนี้ จะแก้กันยังไงเนี่ย

ขอบคุณคนเขียนมากนะคะ
รออ่านตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ continued

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #95 เมื่อ24-05-2016 15:07:04 »

หายไปช่วง5ตอนล่าสุด กลับมาตามอ่านอีกครั้ง เจอปมอะไรมากมายมหาศาลเลย
ก็ได้แต่หวังให้ทั้งคู่ไม่ได้เป็นพี่น้องกัน
สุดท้ายนี้ ขอชื่นชมคนแต่ง ถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก รอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #96 เมื่อ24-05-2016 15:41:55 »

รอตอนต่อไปค่ะ ว่าเรื่องราวจะไปในทางไหน

ออฟไลน์ benicezii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #97 เมื่อ25-05-2016 21:35:57 »

อยากให้พชรโหดร้ายใส่ม่อนแจ่ม  :katai4:

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
Re: SWEET SURRENDER 21/5/59 CH.9 Lost & Won P.3
«ตอบ #98 เมื่อ26-05-2016 12:27:31 »

การยอมจำนนที่แสนหวาน.... ใกล้จะหวานแล้วยังน้ออออ????   :m17:

เขาจะรักกันยังไงเนี่ย?? ขุ่นแม่ งง  ... ดูท่าจะพ่อเดียวกันสะด้วย ยกเว้นว่า น้องม่อนจะเป็นลูกติดแม่กับสามีอีกคน ที่ไม่ใช่พ่อเดียวกับพชร อ่ะนะ   :a6: โอ๊ยยยย ซับซ้อน

ตามกันต่อค่ะ  :interest: ลุ้นไปพร้อมๆกัน

ออฟไลน์ INDY-POET

  • อินดี้กวีเกรียน✍
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +918/-22
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #99 เมื่อ28-05-2016 13:43:24 »

CHAPTER 10: You’re Welcome
   
            “วัสดุพอลิเมอร์ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นมากในการออกแบบวิศวกรรม ข้อดีของมันมีมากอย่างที่บอกไป
ราคาถูก ง่ายต่อการขึ้นรูปเป็นผลิตภัณฑ์ ทั้งยังมีคุณสมบัติที่ดีอีกหลายอย่าง โดยเฉพาะในแง่ของน้ำหนัก”

            ดวงตาภายหลังกรอบแว่นแดงจ้องจอโปรเจ็กเตอร์ หูฟังเสียงบรรยายและช็อตโน้ตเอาไว้เป็นพักๆ
เหมือนเคยทุกเย็นวันอังคาร Engineering Materials เป็นวิชาปิดท้าย
เมื่อเลิกคลาส ม่อนแจ่มจึงเก็บข้าวของลงกระเป๋า สะพายเป้ออกนอกห้องเรียน
ตามปกติ ไอดิลเพื่อนซี้มักจะนั่งรออยู่หน้าคณะ กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกันและกลับมาเข้าห้องเชียร์ก็พร้อมกัน

เวลาในมหาวิทยาลัยผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน
ทีแรก.. ม่อนแจ่มกังวลว่าตัวเองจะปรับตัวได้ไหม ออกจากบ้านเป็นครั้งแรก อยู่หอครั้งแรก ซ้ำเขายังเต็มไปด้วยลักษณะอันไม่น่าพึงประสงค์สำหรับการเป็นเด็กหอเสียขนาดนี้ เวลาจะผ่านไปอย่างช้าๆไหม..
ทว่า ไม่เป็นเช่นนั้นเลย เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ตระหนักได้อีกที ตัวเองและผองเพื่อนก็จะสอบปลายภาคเทอมแรกอยู่แล้ว
ร่างเล็กค่อยๆย่างเท้าเดินออกจากอาคารพร้อมผองเพื่อนเครื่องกล ผู้ซึ่งรู้สึกว่าวันนี้ ..แม่งมีเรื่องพุดคุยกันมากกว่าปกติ

           “ไอ้ม่อนมาไหมมึง พี่แจ็คมีเรื่องเล่าเยอะแยะ”
เรื่องเล่า? ม่อนแจ่มเลิกคิ้ว
“เดี๋ยวๆ กูส่องเพื่อนกูแป๊ป” ม่อนแจ่มตะโกนตอบ สอดส่ายสายตาหาไอดิล
ทว่า รูมเมทสิ่งแวดล้อมยังไม่มาสักที เขาจึงชักจะสนใจว่าพวกเพื่อนๆที่นั่งรวมหัวกันที่โต๊ะม้าหินอ่อนนั้นกำลังทำอะไรกัน
พวกแม่งนั่งอยู่โต๊ะหัวมุม ล้อมพี่แจ็คปีสอง นั่งฟังอย่างตั้งใจยิ่งกว่าเรียนเครื่องกล อะไรกัน? กรูจะฟังบ้าง

            “ช่วงสอบนี่แหละระวังไว้..”
เสียงพี่แจ็คเอ่ยเนิบๆ เมื่อเขาเข้ามาใกล้  “ตอนนั้น พี่ก็ไปห้องน้ำใช่ไหมล่ะ..”
“มาๆ ไอ้ม่อนมา” เพื่อนขยับตัวออกให้ เขาจึงหย่อนก้นลงนั่งด้วยคน ถือว่าฟังฆ่าเวลารอรูมเมทสิ่งแวดล้อม

            “พี่เห็นขาก่อน.. ที่อ่างซักล้าง แบบว่า.. แกว่งเล่นอยู่น่ะนะ พี่ก็ไม่อะไรไง ก็เดินเข้าไปข้างใน
ทีนี้ล่ะ ..ก็หันมาหาพี่ทั้งตัว”
ม่อนแจ่มเลิกคิ้วอีกครั้ง พยายามจับประเด็น
“แล้วเขาทำหน้ายังไงพี่” เพื่อนถามอย่างอยากรู้ ทว่า พี่แจ็คดูเหมือนไม่มีคำตอบให้
“พี่ไม่รู้ว่ะ ..ก็เขาไม่มีหัว”

.

.

“เหี้ยยย!” ม่อนแจ่มสบถลั่น ดีดตัวลุกขึ้นยืน ดวงตาเบิกกว้าง
“ไอ้ม่อน!” ไอ้เมษว้ากเบาๆ “เป็นอะไรของมึงวะ ร้องซะลั่น”
สายตาชายฉกรรจ์รอบโต๊ะมอง ‘ม่อนแจ่มน้อย’ เป็นตาเดียว เขาจึงค่อยๆปรับสีหน้าและลมหายใจให้เป็นปกติ
“อะ..เอ่อ เปล่า” เสียงเล็กตอบอย่างที่คิดว่าดูกล้าหาญ ขณะที่ขาสั่นพั่บๆและฟันกระทบกันดังกึกๆ
“กลัวหรือไง..” เพื่อนแม่งหรี่ตาลง
กลัว? กู.. กูน่ะเหรอ?
“นี่ใคร?” นิ้วเรียวจิ้มอกตัวเอง “น..นี่คือม่อนแจ่มแห่งวิศวฯเครื่องกลนะ ฮ่ะๆ!”
กลบเกลื่อน ม่อนแจ่มรีบหัวเราะกลบเกลื่อน ขณะเพื่อนร่วมสาขาบ่นอีกครั้ง
“ขัดจังหวะจริงไอ้ม่อน กูกำลังได้ฟีล ไม่กลัวก็นั่งฟังต่อ พี่เขามีอีกหลายเรื่อง”

ฟ..ฟังต่อ?

ให้..ให้กูฟังต่อ

อีก..ห..หลายเรื่อง..



            ม่อนแจ่มกลับมาถึงหอสามชายในสภาพ..
เอาเป็นว่า ม่อนแจ่มไม่ใช่ม่อนแจ่มคนเดิมอีกต่อไปนับตั้งแต่บัดนี้
สารพัดเรื่อง ‘สิ่งที่คุณน่าจะรู้ว่าอะไร’ ที่รุ่นพี่เล่าตีกันยุ่งในหัว
จำต้องเหลือบมองทางเดินอย่างหวาดระแวง มองให้แน่ๆว่าไม่มีอะไร แล้วจึงค่อยเดินไป
ผนังห้องสองข้างดูจำกัดทางเดินให้แคบลงและชวนขนหัวลุกยิ่งกว่าปกติโดยไม่รู้เหตุผล
อากาศยามเย็นย่ำวันนี้หนาวยะเยือก.. สายลมไม่พัดมา ใบไม้หยุดพลิ้วไหว ทุกสิ่งทุกอย่างแลดูสงัดเงียบ..

“ไอ้ม่อน!”
“เย้ยยย อ๊ากกก อย่า ม่อนกลัวแล้ววว!”

…..
อะ.. เอ่อ..
ที่ยืนแตะไหล่ม่อนแจ่มจากข้างหลังนั้นคือไอดิล รูมเมทสิ่งแวดล้อมที่คุ้นเคย

“จะบอกว่าโทษที วันนี้กูเลิกช้า” เพื่อนคู่ซี๊หรี่ตา “แล้วนี่มึงเป็นอะไร ยกมือไหว้กูทำไม?”
เหรอ.. กูยกมือไหว้มึงเหรอวะ ไอ้ดิ้ล..
“อ้อ กู กู..” ม่อนแจ่มพยายามหาคำอธิบาย “กูเคารพมึงไง ดิ้ลเพื่อนรัก”
หัวเราะแก้เก้อ แล้วม่อนแจ่มก็รีบกอดคอไอดิลเดินไปห้อง 338 ชวนพูดคุยต่ออย่างเนียนๆ
“เอ้อ.. เลิกช้าเหรอ คาบสุดท้ายสนุกไหม อาจารย์ผู้ชายหรือผู้หญิง ใส่เสื้อสีอะไรมาสอน กางเกงล่ะ ใส่มาด้วยไหม..”

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

           ไฟดับมืดลงอีกครา..
ไม่รู้ทำไมคืนนี้ม่อนแจ่มไม่นึกอยากให้ช่วงเวลานอนมาถึง เขาใส่แว่นแดงหันไปทางพชรอย่างเคยชิน
ตาโฟกัสร่างเจ้าของเตียงเดี่ยว พยายามไม่ให้ความคิดเดินทางไปท่องเที่ยวที่อื่น โดยเฉพาะเรื่องราวในความทรงจำเมื่อตอนเย็น
ร่างเล็กพลิกไปพลิกมาอย่างกระสับกระส่าย ไม่เคยหลับยากเท่านี้ แต่ครานี้ หนึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้ว เขายังลืมตาโพลงอยู่

           ปกติม่อนแจ่มหลับก่อนพชร..
นี่คือความจริงที่เพิ่งตระหนัก ..ตระหนักเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบ ซึ่งทุกคืนก่อนจมลงสู่ภวังค์ ทั้งที่ร่างกำยำนั้นนอนหลับตา เขาก็ไม่ได้ยินชัดเจนมากเท่านี้เลย แม้ว่าจะตั้งใจฟังเพียงใด คงเป็นเพราะ.. พชรหลับทีหลังเขานั่นเอง
ทว่า คืนนี้  ไม่ต้องสงสัยเลย พชรหลับแล้ว..
ส่วนไอดิลน่ะหรือ? หลับก่อนใครเพื่อนทุกคืนและหลับได้หลับดีจนถึงเช้า ไม่ต้องหวังพึ่งอะไรมันในช่วงเวลากลางคืนเลย

           “..หงึ”
ม่อนแจ่มอุทานอย่างเจ็บใจตัวเอง เมื่อดันปวดฉี่ขึ้นมา
ไม่ได้อยากลุกขึ้นไปห้องน้ำรวมตอนดึกหรอก กลัวเจอเพื่อนที่ไม่สนิทที่สุด
แล้วนี่.. ดันมีเรื่องเพื่อนที่ไม่สนิทที่สุดยิ่งกว่าเข้ามาอีก
เขาก็เดินไปได้อยู่บ้างในบางคืน แต่มันมีความแตกต่างมากนัก ระหว่างไปแบบหัวสมองโล่ง กับไปแบบมีเรื่องเล่าเต็มหัว และมโนภาพพาลจะนึกจินตนาการตามเรื่องพวกนั้นเสียเรื่อยๆแบบนี้

            “ไม่มีอะไรหรอก เราแค่จะไปฉี่” ม่อนแจ่มพึมพำบอกตัวเอง ยันตัวลุกขึ้น
“ฉี่แป๊ปเดียว” เขาย้ำตัวเองอีกครั้ง แล้วก้าวขาลงจากเตียงล่าง สูดลมหายใจ จับลูกบิดประตู

‘พี่ไม่รู้ว่ะ ก็เขาไม่มีห..’

“อ๊ากกก.. ฮื่อ” เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากลำคอ
ไม่ไหว จะยืนไม่อยู่ด้วยซ้ำไป ไม่ต้องพูดเรื่องจะเดินไปห้องน้ำเลย ม่อนแจ่มหางจุกตูดกลับไปนอนต่อ

.

.

แต่มันจะนอนได้ยังไงวะ ..กูปวดฉี่เนี่ย!
ฮึ่ม! อะไร อะไรกัน?
เขาคือม่อนแจ่มนะ นี่คือม่อนแจ่มแห่งวิศวฯเครื่องกล
คิดแล้วก็เหลือบมองภาพการ์ตูน A3 ที่แปะอยู่บนผนังในความสลัว บอกตัวเองให้ฮึดสู้!
ร่างเล็กลุกขึ้นมาอีกรอบ
“เราแค่จะไปฉี่ ..ก็แค่ไปฉี่ เราต้องกล้าฉี่สิวะ!” ม่อนแจ่มกระซิบกระซาบคนเดียว
“ไม่ฉี่เอง แล้วใครจะมาฉี่ให้ล่ะ ..เนอะม่อนเนอะ”

            มือเรียวจับลูกบิดประตูหมุนอีกครั้ง..
แสงไฟทางเดินส่องพอสว่าง ทว่า ก็มีมุมมืดอยู่บ้าง โดยเฉพาะที่ใกล้ๆห้องน้ำ ซึ่งไฟไม่เปิดทิ้งไว้หมดทุกดวง..
“ฮืออ..” เสียงเล็กครางในลำคอ ปิดล็อคประตู กลับขึ้นเตียงอีกครั้ง พยายามนอนให้หลับ

คนเราไม่จำเป็นต้องฉี่ก็ได้..
ม่อนแจ่มฝืนบอกตัวเองอย่างยากเย็น

.

.

แต่มันต้องฉี่ป่ะวะ!

ม่อนแจ่มเด้งตัวลุกขึ้น พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ก้าวขาลงจากเตียงอีกครั้งอย่างไม่ยอมหยุดคิด
กระชับแว่นแดงให้มั่น ตั้งตรงบนสันจมูก พร้อมจะไปตะลุยกับโถฉี่
มือเรียวจับลูกบิดประตู ยืนรีๆรอๆ กึ่งๆจะวิ่งไปห้องน้ำด้วยความเร็วแสงและกึ่งๆจะโดดขึ้นเตียงคว้าผ้าห่มมาคลุมโปงเสียให้มิด

            “แว่นแดง?”
“อ๊ากกกก อย่า อย่าทำม่อนน้อย!” ม่อนแจ่มร้องลั่นกับเสียงเพรียกในยามดึก
อย่า.. อย่ามาหลอกมาหลอนเลยครับ อย่าทำคุณหนูม่อนเลยครับ
ร่างเล็กทรุดนั่งลงบนพื้น ก้มหน้าก้มตา ยกมือไหว้ท่วมหัว ..ซึ่งท่าทางนั้นเล่นเอาคนงัวเงียตื่นเต็มตา
ร่างสูงถลันลุกไปหา สองมือกอบกุมมือขาวที่ประนมไหว้นั้นเอาไว้อย่างปลอบโยน ..โดยไม่ทันรู้ตัว
“แว่นแดงเป็นอะไร?”

แว่น..
แว่นแดง?
คำเรียกนี้..
สัมผัสนี้..
มือคู่นี้..
มือ..

“พชร!”

อุ่น..
ไม่รู้ทำไมมันถึงอุ่นไปทั้งหัวใจ
แค่เรียกชื่อนี้ทำไมม่อนแจ่มถึงได้รู้สึกว่า ..ตัวเองปลอดภัยแล้วจากทุกอย่าง

          “เป็นอะไร?” เสียงเข้มถามย้ำ
ไม่มีคำตอบ เพราะม่อนแจ่มนิ่งอึ้ง อึ้งเพราะตระหนักว่าสองมือตัวเองถูกประกบไว้ด้วยสองมือของอีกฝ่าย
นั่นจึงทำให้พชรรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรไม่ถูกไม่ควร ..มือแกร่งผละออก
“เป็นอะไร?”
“พชร”
เรียกชื่อก่อน จะมีอะไรก็เรียกชื่อไว้ก่อน แล้วเสียงเล็กก็ค่อยๆตอบตะกุกตะกัก “กู.. กูปวดฉี่”

ปวดฉี่? 

พชรเลิกคิ้ว “แล้วทำไมไม่ไปห้องน้ำ”
“กู..” ม่อนแจ่มอึกอัก เขาเป็นลูกผู้ชาย แม้อกจะไม่ถึงสามศอก ..แต่จะให้ยอมรับเรื่องนี้
“คือเมื่อตอนเย็น.. กูนั่งรอไอ้ดิ้ลใต้คณะ”
ยอมรับ.. กับเพื่อนเครื่องกลไม่อยากยอมรับ แต่สำหรับพชรนั้นต่างออกไป
เป็นรูมเมทที่ไม่ได้สนิทอะไรกันเลย แม้แต่ชื่อ.. พชรยังไม่ยอมเรียกเขาด้วยซ้ำ
แต่กับพชร.. ไม่รู้ทำไมม่อนแจ่มรู้สึกว่าอยากบอกทุกสิ่งทุกอย่าง

“ระหว่างนั้น รุ่นพี่เขาเล่าเรื่อง เรื่อง..”
ไม่สามารถนิยาม ได้แต่พูดวกไปวนมา พยายามอธิบายกระท่อนกระแท่น โดยไม่ระบุ ‘คำหลัก’ เลย
ก่อนจะสรุป..
“กูไม่กล้าบอกว่ากลัว เลยต้องนั่งฟังจนจบ ..จบไม่รู้กี่เรื่อง ..แถมไม่ซ้ำสถานที่เลย”
ม่อนแจ่มรอให้เสียงเข้มหัวเราะเยาะ
ทว่า.. มีเพียงความเงียบเป็นการตอบกลับ พชรนิ่งอึ้งไปหลายอึดใจ มองคนตรงหน้าให้เต็มๆตา ที่สุดก็เอ่ย
“ไป”

ห๊ะ?

“ไปไหน” ม่อนแจ่มเลิกคิ้ว
“ไปห้องน้ำไง” พชรเลิกคิ้วบ้าง จำต้องอธิบายเมื่อคนตรงหน้าไม่มีทีท่าเข้าใจ “กูจะไปเป็นเพื่อน”
“มึงจะไป.. ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนกู” ม่อนแจ่มทวนคำแปลกใจ เล่นเอาพชรลอบขำ นี่เขาดูเป็นรูมเมทใจโหดมาตลอดหรืออย่างไร?
“จะไปไหมล่ะ หรือจะเอากระโถน?” ล้อเลียนน้อยๆ จึงทำให้คนฟังถลึงตาใส่ในความสลัว “ไป!”

           มือแกร่งหมุนลูกบิดเปิดประตู ก้าวออกไปยืนนอกห้องก่อน ตามมาติดๆด้วยร่างเล็ก
เดินหน้าก็ไม่อยากนำ เดินหลังก็ไม่อยากตาม เดินหน้าก็กลัวหน้า เดินหลังก็กลัวหลัง
ม่อนแจ่มจึงก้าวขาสั้นป้อมของตัวเองให้ทันพชร พอๆกับที่พชรก็ละขายาวให้ก้าวสั้นกว่าปกติเพื่อให้คนตัวเล็กกว่ามาเดินเคียง
พชรทำท่าจะส่งม่อนแจ่มไว้หน้าห้องน้ำ ขาสั้นจึงหยุดยืนนิ่ง เหลือบมองเข้าไปข้างในอย่างกลัวๆ

“ไป”
มือแกร่งแตะเบาๆที่ไหล่และผลักอย่างเบากว่าเข้าไปในห้องน้ำ ตนเองเดินตามเข้ามาด้วย ..ยืนพิงกรอบประตูรอ
เพียงเท่านั้น.. ม่อนแจ่มก็เดินช้าๆเข้าไปทำธุระของตัวเอง

           ไม่นานนัก สองร่างก็เดินเคียงกลับมาในทิศทางเดิม เงียบกันไปทั้งคู่..
พชรหมุนลูกบิดห้อง 338 ค้างประตูเปิดไว้ พยักพเยิดให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปก่อน
กิริยานั้นทำให้ม่อนแจ่มยืนนิ่งมองตา..

“อะไร?” พชรเลิกคิ้วงงๆ
ม่อนแจ่มส่ายหน้าบางๆ ก้มลงน้อยๆ แอบซ่อนรอยยิ้มกว้างของตัวเองเอาไว้
“เห็นไหม ไม่มีอะไรเลย” คนไม่ค่อยพูด พูดขึ้นทันทีที่เข้ามาภายใน
“ก็มึงไปด้วยนี่” เสียงเล็กงุบงิบตอบดื้อดึง รอยยิ้มหายกลายเป็นเบ้หน้า “ใครจะไปรู้ว่าถ้าไปคนเดียว กูจะเจออะไร..”
พชรพ่นลมหายใจหน่ายๆในความรั้น แล้วเอ่ยเรียบๆก่อนล้มตัวลงนอน “ทีหลังก็เรียกแล้วกัน”

ห๊ะ?

ม่อนแจ่มเบิ่งตา..
รูมเมทร่างสูงนอนหงาย เปลือกตาปิดลงแล้ว แต่เสียงทุ้มที่อบอุ่นนั้นยังคงก้องอยู่ในหู

‘ทีหลังก็เรียกแล้วกัน’

ร่างเล็กเอนตัวนอนลงบนเตียงล่างของตัวเองบ้าง
ใบหน้าหันตะแคงมองร่างที่นอนหงาย มือข้างหนึ่งแนบลำตัว อีกข้างทาบไว้กับหน้าท้องซึ่งคงเต็มไปด้วยมัดกล้าม..

“ถอดแว่น แล้วนอนซะ” พชรพึมพำทั้งหลับตา
ม่อนแจ่มอึ้งไปเป็นอึดใจ ยิ้มกว้างกับหมอน ค่อยๆดึงแว่นถอดออก วางไว้บนโต๊ะ

เสียงก๊อกแก็กที่ดังมา ทำให้พชรรู้ว่าแว่นแดงทำตามแล้วเรียบร้อย
ว่านอนสอนง่ายแบบนี้ก็ดี.. พชรเผลอยิ้มน้อยๆในความสลัวของห้อง

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

            ปกติ ไม่ได้ลุกไปฉี่ทุกคืนหรอก แต่ในภาวะที่จิตใจผิดปกติแบบนี้ ดูมันจะปวดฉี่บ่อยจริงเว้ย..
ม่อนแจ่มลุกขึ้นจากเตียงในความมืดอีกครั้ง ขาก้าวมาหยุดหน้าเตียงเดี่ยวอย่างลังเล
เกรงใจก็เกรงใจ แต่..

‘ทีหลังก็เรียกแล้วกัน’

“พชร” เสียงเล็กเรียกเบาๆ ทว่า เสียงหายใจสม่ำเสมอนั้นทำให้รู้ว่าคำเรียกแสนเบาคงไปไม่ถึง
ม่อนแจ่มกลืนน้ำลาย ค่อยๆแตะลงเบาๆที่ท่อนแขนแข็งแรงนั้น “พชร..”
เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้น พร้อมเสียงครางรับในลำคอ “หืม..”
“ปวดฉี่..”

พชรปรับโฟกัสสายตาอยู่แป๊ปหนึ่ง สลัดความงัวเงียทิ้ง แล้วยันตัวลุกขึ้น

           ร่างสูงก้าวนำไปเปิดประตูให้..
เดินช้าๆ ไปตามทางเดินสู่ห้องน้ำ และตั้งท่าจะก้าวเข้าไปภายในเหมือนเช่นคืนวาน ทว่า แขนขาวแตะยั้งไว้เบาๆ
สัมผัสแผ่วเบาที่ทำให้ชะงัก..

“พชร.. เอ่อ..” ม่อนแจ่มค่อยๆเอ่ยอย่างตัดสินใจ “วันนี้มึงยืนรอข้างหน้านี่แหละ ม..ไม่ต้องเข้าไปหรอก”
พชรเลิกคิ้วอย่างเคลือบแคลง แต่ก็ทำตาม ร่างสูงยืนรออยู่หน้าประตู
ส่วนม่อนแจ่มสูดลมหายใจ ก้าวช้าๆเข้าไปในห้องน้ำ.. พลันสายตาปะทะกับอ่างซักล้าง ขาขยับจะถอยหลัง เพราะจินตนาการภาพน่ากลัวเรียบร้อยแล้ว

           “อืม..”
เสียงครางในลำคอหรือเสียงกระแอมสักอย่างดังมาจากหน้าประตู ..เสียงที่ม่อนแจ่มจำได้
พชรไอหรือ? หรือกลืนน้ำลาย? ไม่รู้..
เท่าที่รู้คือ.. เสียงนั้นบอกให้รู้ว่าพชรอยู่หน้าห้องน้ำ ..และหน้าห้องน้ำก็มีพชรอยู่
ความรู้นั้นทำให้ก้าวไปข้างหน้าแทนที่จะถอยหลัง..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

           เป็นตอนตีสาม.. ที่ม่อนแจ่มตื่นขึ้นมาเพราะปวดฉี่อีกแล้ว
ร่างเล็กถอนหายใจ คว้าแว่นแดงมาใส่และหันไปทางเตียงเดี่ยวเหมือนทุกคืน ..ต้องรบกวนพชรอีกแล้วสินะ
เกรงใจ ไม่ใช่ไม่เกรงใจ ต้องตื่นดึกๆเดินไปห้องน้ำด้วยสองคืนติด..

           “พชร..”
เสียงเรียกพร้อมสัมผัสเบาๆบนท่อนแขนทำให้ลืมตาตื่นขึ้น
พชรพยักหน้าทั้งยังงัวเงีย ยันตัวลุกขึ้นทันทีโดยอัตโนมัติ
ร่างสูงก้าวลงจากเตียง หมุนลูกบิดประตูเปิด เดินออกไปก่อนตามสเต็ป
เตรียมเดินต่อเมื่อคนข้างหลังเดินออกมาและดึงประตูปิดให้ตามหลัง ทว่า เป็นม่อนแจ่มที่ยั้งเอาไว้อีกครั้ง
“เอ่อ.. พชร คืนนี้มึงอยู่หน้าประตูห้องนะ กูจะเดินไปเอง”

เดินไปเอง?

พชรเลิกคิ้ว

“ขอแค่มึงรอ ..รอหน้าห้อง” ม่อนแจ่มมองตา กลืนน้ำลายลงคอเบาๆ
เมื่อใบหน้าคมสันพยักรับ เขาจึงพยักบ้างและสูดลมหายใจ ค่อยๆก้าวไปทางห้องน้ำ
พชรมองตาม ร่างเล็กที่ขาสั่นน้อยๆ..

           ร่างสูงยืนพิงประตูห้อง 338
สายตาจ้องไปทางประตูห้องน้ำรวมที่เห็นไกลๆตาไม่กะพริบราวกับกลัวว่ามันจะหาย
และ.. เมื่อหัวเล็กพร้อมตัวโผล่กลับออกมา รอยยิ้มก็เผลอแต้มใบหน้าคมด้วยความโล่งใจ
ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีอะไร จะเบาใจทำไมวะกู.. พชรโคลงศีรษะน้อยๆอย่างขำตัวเอง
แล้วม่อนแจ่มก็เดินกลับมาถึงหน้าห้องเองโดยสวัสดิภาพ ใบหน้าขาวแม้จะซีดเซียวเล็กน้อย แต่ก็ประดับด้วยรอยยิ้ม

ไม่ใช่ม่อนแจ่มไม่กลัว..
กลัวสิ และยังคงกลัวมากเท่าเดิม แต่ที่เพิ่มเติมคือความกล้า
กล้า.. เพราะรู้ว่ามีคนรออยู่ตรงนี้ ..ตรงที่พชรยืน

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

           “พชร”
มือบางแตะเบาๆที่ไหล่ ดวงตาสีเข้มลืมขึ้นทันทีด้วยคุ้นชินสัมผัสเรียบร้อยแล้ว
“อืม ไป” พชรครางรับโดยอีกฝ่ายไม่ต้องพูด ร่างกำยำยันตัวลุกขึ้น ปรับโฟกัสดวงตาให้ชินกับความมืด
ทว่า คนตรงหน้ามีสีหน้ายุ่งยากใจ ริมฝีปากขบเม้มน้อยๆ
“เป็นอะไร?” พชรเลิกคิ้วใส่เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมขยับ

“พชร”
เสียงเล็กเอ่ยแค่นั้น
แล้วนี่มันคือคำตอบของคำถามหรือ? พชรงุนงง

“วัน.. วันนี้มึงรอในห้องนะ”
ในที่สุด ม่อนแจ่มก็ตัดสินใจเอ่ยต่อ “แค่.. แค่ช่วยตื่นรออยู่ก่อน”

นี่มันเกินกว่าที่คาดคิด..
พชรมองใบหน้าขาวอย่างพินิจพิจารณา ไม่ใช่มองเพียงแป๊ปๆแล้วหลบสายตาไปอย่างที่เคยเป็น แต่มองนานเป็นนาที ก่อนจะพยักหน้ารับ
รู้สึกดี ..ดีที่อีกฝ่ายกล้าหาญ
ม่อนแจ่มเป็นคนขี้กลัวที่กล้าหาญและพยายามจะกล้าหาญให้มากขึ้น ..มากขึ้นทุกวัน
แล้วก็เป็นพชรที่นั่งจ้องประตูห้อง 338 แน่วแน่ราวกับกลัวว่ามันจะถูกขโมย

            และ.. เมื่อลูกบิดประตูถูกหมุนอีกครั้ง พชรก็ได้ยิน
ตัวยังไม่ทันเข้ามาในห้องหรอก ทว่า เสียงเรียกนั้นมาก่อนแล้ว..
“พชร!”

ยิ้ม.. คนในห้องได้แต่ยิ้ม
ชื่อเขานี่เป็นคำศักดิ์สิทธิ์ของม่อนแจ่มหรืออย่างไร เจ้าตัวถึงเรียกอยู่ได้..
ถามว่า ‘อะไร?’ คำตอบก็คือ ‘พชร’
ถามว่า ‘เป็นอะไร?’ คำตอบก็ยังเป็น.. ‘พชร’
ยิ้ม.. แต่ก็เพียงครางรับในลำคอ “อืม”

ร่างเล็กกดปิดล็อคประตู ขาสั่นก้าวมายืนตรงหน้า
หน้าตาตื่นนิดหน่อย และหายใจหอบราวกับรีบเดินมาอย่างรวดเร็ว
แต่ก็ไม่มีอะไรหรอก ม่อนแจ่มยิ้มเช่นกัน ..เขาทำได้แล้ว

           “ไปนอนไป”
หน้าคมหยุดยิ้ม หันหนีน้อยๆ ทำราวกับไม่ได้ใส่ใจ ส่งเสียงเข้มไล่อีกฝ่ายกลับเตียง
“พชร” เสียงเล็กเรียกชื่ออีกครั้ง ขณะร่างกำยำล้มตัวลงนอน
เปลือกตาเจ้าของชื่อปิดลงเรียบร้อยแล้ว ทว่า ม่อนแจ่มก็เพียงอยากจะพูด อยากจะบอก..
“ขอบคุณ”

..ไม่มีการตอบรับ
..ไม่มีการปฏิเสธ
..เป็นสิ่งที่ชาชินอยู่แล้ว
แต่ครานี้ ม่อนแจ่มไม่น้อยใจ ไม่เสียใจ ..เรียนรู้อีกฝ่ายมากพอแล้วที่จะตระหนักว่าแท้จริงพชรเป็นคนนิสัยใจคอเช่นไร
อย่างไรก็ตาม คืนนี้ ม่อนแจ่มได้เรียนรู้อีกหนึ่งอย่าง เมื่อเสียงทุ้มของคนที่หลับตาลงแล้วเอ่ยออกมาเบาๆ

.

.

“ไม่เป็นไร”


‘ขอบคุณ’ เป็นถ้อยคำที่งดงาม
ทว่า สำหรับเขา ‘ไม่เป็นไร’ นั้นงดงามยิ่งกว่าหลายเท่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อ ‘ไม่เป็นไร’ นั้นมาจากพชร
‘ไม่เป็นไร’ ซึ่งตอบรับคำ ‘ขอบคุณ’ ของม่อนแจ่มเอง

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-09-2017 21:15:27 โดย INDY-POET »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
« ตอบ #99 เมื่อ: 28-05-2016 13:43:24 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #100 เมื่อ28-05-2016 15:13:42 »

ม่อนแจ่ม-พชร ยังติดตามเชียร์อยู่ค่ะ

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-1
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #101 เมื่อ28-05-2016 15:52:36 »

โอ๊ยยยยยยยยยยย พลาดตอน 9 มาเจออีกทีตอนที่ 10  :katai1:

ทำใจให้คิดว่ามันต้องไม่หน่วงถ้าม่อนรู้ความจริง เอาแค่ตอนนี้ เค้า 2 คนกำลังพัฒนากันก็พอ อิป้ากำลังสุขกับตอนนี้อย่าพึ่งมาเร็วนักนะ
 :กอด1::pig4: คนเขียนค่ะ

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #102 เมื่อ28-05-2016 16:36:42 »

ม่อนแจ่มมีความสามารถในการทำเรื่องฉี่ให้เป็นเรื่องโรแมนติกได้

ออฟไลน์ rujaya

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #103 เมื่อ28-05-2016 17:18:53 »

มันกะลังดีขึ้นเรื่อยๆ :mew1:

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #104 เมื่อ28-05-2016 17:47:05 »

อร๊ายยยย ขุ่นแม่ฟิน #แค่นี้ก็เอา  คำจำกัดความของ "พชร" สำหรับม่อนน้อยตอนนี้ มันแปลว่า...ความมั่นใจว่าเมื่อหันไปเมื่อใด..ก็จะเจอ # ดีงามมมมมม  หล่อจากใจมากกกก พชรลูกแม่  :man1:

ขอแบบนี้สัก 10 ตอนนะคะ สร้างภูมิตั้งรับพายุดราม่าแพร้บบบ แหะแหะ   :mew1:

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #105 เมื่อ28-05-2016 18:47:02 »

เข้ามารอเรื่องนี้ทุกวันเลย
รักม่อนแจ่ม น่าร้ากก ฮือออออ

ขอบคุณคนเขียนมากนะคะ สู้ๆ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2665
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #106 เมื่อ28-05-2016 19:08:57 »

ติดเปนตังเม

ออฟไลน์ treenature

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-0
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #107 เมื่อ28-05-2016 20:57:49 »

ชอบการนำเสนอความกลัวและความกล้าของม่อนแจ่มมากเลยค่ะ พชรก็ดีแสนดี เวลารักใครแล้ว น่าจะรู้สึกประมาณนี้หรือเปล่า ไม่เดือดร้อนที่จะช่วยหรือเต็มใจจะเดือดร้อนเพื่อม่อนแจ่ม
เรื่องยาวหรือสั้น ไม่เป็นประเด็นสำหรับเรานะคะ
ชอบมากค่ะ

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #108 เมื่อ28-05-2016 23:15:08 »

 o13

ออฟไลน์ ป้ากิ่งkingkarn

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #109 เมื่อ29-05-2016 11:33:30 »

1ขอโทษที่ไม่ได้เม้นท์ให้ทุกตอนนะคะ เพราะเป็นคนใจร้อน ไม่ชอบอ่านอะไรที่ยังไม่จบ
จึงเข้ามาอ่านเมื่อน้องลงหลายๆตอนแล้ว เพื่อให้ความคิดได้ตกผลึกก่อนจะเม้นท์
-อยากพูดถึงวิธีการเล่าเรื่องที่ชอบก่อนเป็นอย่างแรก พูดจากความรู้สึกล้วนๆนะคะเพราะไม่ได้เรียนมา ชอบที่น้องเล่าเรื่องเหมือน การอ่านนิยายของน้องคือเราดูหนังอยู่ คือน้องใช้เพียงตัวหนังสือ แต่ป้ามองเห็นเป็นภาพตัวละคร ว่ากำลังขยับตัวตามที่น้องเขียน กำลังมีสีหน้า แววตา กำลังรู้สึก กำลังมีชีวิต อยากยกตัวอย่างที่เห็นชัดๆอันหนึ่ง คือตอนที่ม่อนจะยุให้หมอกจัดดิ้ล แล้วพอดิ้ลชอบใจ วินาทีที่อ่านคำว่า 'ไอดิล' ป้าเกือบได้ยินเสียงหมอก 'ถอนหายใจ' และรู้สึกทั้งขำ อิดหนาระอาใจ และเอ็นดูดิ้ลอย่างที่คิดว่าหมอกกำลังคิดอยู่
-อย่างที่สองที่ชอบ การค่อยๆเผยปม เปิดความรู้สึก เล่าเรื่องราวที่มาที่ไป บรรยายการเดินทางของความรัก ด้วยการค่อยๆชี้ให้เห็นด้วย ชักจูงให้เดินตาม วิธีการแสดงว่า เมื่อใกล้ชิดแล้วสนใจ เมื่อเรียกร้องแล้วยอมให้ เมืออ่อนไหวแล้วคล้อยตาม อารมณ์ ความรู้สึกที่เริ่มจากสงสัย สุดท้ายจะกลายเป็นความรักได้อย่างไร เมื่อไหร่ และจะลงเอยที่ใด ที่จะต้องรอติดตามกันต่อๆไป

2เห็นเม้นท์ของคุณGrey Twilight แล้วดีใจมาก เคยอ่านที่คุณเขาเม้นเรื่องอื่น แล้วรู้สึกชอบใจ รู้สึกได้รับความรู้ ขออนุญาตเรียกคุณหมอนะคะ จริงๆอยากถามคุณหมอที่เม้นท์แต่ทำไม่เป็น ขออภัยน้องเจ้าของเรื่องด้วยนะคะที่ต้องมาถามคุณหมอตรงนี้ ถ้าหากคุณหมอได้มาอ่านเม้นท์ของป้าอ่านะ
ขอถามแบบคนไม่มีความรู้เรื่องจิตวิทยาเลยนะคะคุณหมอ คุณหมอบอกว่าพชรโกรธและเหมือนต้องการจะแก้แค้น อันนี้เข้าใจได้ตามที่คนแต่งปูเรื่องมา แต่ที่ป้าสะดุดเม้นท์คุณหมออยู่นิดนึงคือคำว่า '...แม่พชรปล่อยเรื่องนี้ไปตั้งนานแล้ว...'
คือถ้าแม่ไม่เจ็บปวด แล้วลูกจะมาแก้แค้นอะไร??? คิดตามประสาป้านะไม่ได้ชวนทะเลาะ สงสัยจริงๆค่ะ ถ้าแม่ไม่เจ็บปวดแล้ว การที่ให้ไปหาพ่อคือเพื่ออะไร???   แรกๆอุ้มท้องคนเดียวโดดเดี่ยว อ้างว้าง เจ็บช้ำ แน่นอนต้องเจ็บแค้น ลูกเกิดมาเห็นแม่ลำบาก ระทมทุกข์ ถามหา อยากเจอ อยากรู้จักพ่อ นาทีนั้นแม่คงไม่มีแรงจะบอกหรอกว่า อย่าไปโกรธพ่อเลย เข้าใจพ่อเถอะ พชรตอนนั้น คงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นแสนสาหัส
แต่เมื่อเติบโตมากับธรรมชาติ เป็นผู้ใหญ่ทั้งสมองและหัวใจ ประกอบกับความรักที่แม่มอบให้ แม่ที่'ปล่อย'ความแค้นไปแล้ว แม่จะไม่เตรียมหัวใจพชรก่อนที่จะบอกให้ไปหาพ่อเลยหรอ??? เพราะหากแม่ปล่อยความแค้นไปแล้ว การให้ไปหาพ่อ น่าจะเพื่อไปรู้จัก ไปเปิดโอกาสให้พ่อ และเพราะอยากให้ลูกมีครอบครัวที่ครบสมบูรณ์  กับแค่คำถามว่า'ท้องพชรเมื่อไหร่ ทำไมมาแต่งกับแม่ม่อน' คำถามอื่นๆก็ตามมา พาให้บ้านแตกพอแล้ว แล้วถ้าปล่อยลูกไปหาพ่อทั้งๆที่ลูกโตมาด้วยความคิดว่า ถูกทอดทิ้ง และมีแต่ความเจ็บแค้น อยากจะไปทำลายความสุขที่ตนไม่เคยได้รับให้ย่อยยับ หากปล่อยไปทั้งๆที่พชรยังมีแต่ความรู้สึกเหล่านั้น ผลเสียที่จะตามมาระดับความรุนแรงมันคงจะไม่น่ารับไหว คือติดใจตรงนี้นิดเดียวจริงๆค่ะ

ทั้งนี้ก็คงจะต้องแล้วแต่ว่าคนแต่งจะพาเราๆคนอ่าน และตัวละครทุกตัวไปสรุปลงเอยที่ตรงไหน รอติดตามอยู่นะคะ^^ :pig4: 

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
« ตอบ #109 เมื่อ: 29-05-2016 11:33:30 »





ออฟไลน์ saotome

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #110 เมื่อ29-05-2016 12:30:21 »

ม่อนน่ารักจัง

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #111 เมื่อ29-05-2016 18:31:16 »

นี่ใคร นี่ม่อนแจ่มแห่งวิศวะฯเครื่องกล ซะอย่าง
"แว่นแดง"
"อ๊ากกกกก อย่าทำม่อนน้อย"
ม่อนน่ารัก พยายามขจัดความกลัวด้วยตัวเอง อย่างกล้าหาญทั้งที่กลัว :katai2-1:
 :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ qwerty

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #112 เมื่อ29-05-2016 18:36:20 »

พึ่งได้มาอ่าน indy inlove ละเห็นลิ้งก์ของไอดิ้ล เราก็ตามมอ่านจนจบ พอเรามาอ่านเรื่องนี้ละคือแบบว่า เราชอบมากๆ
มันแบบรู้สึกอบอุ่น ละมุน ถึงแม้ว่าพชรจะไม่ได้อะไรกับม่อนแจ่มมากมาย แต่การกระทำหลังๆมานี่ทำให้เราแบบ โอยยยยยน่าร้ากกกกก รอตอนต่อไปนะคะ / ชอบการแต่งของนักเขียนนนี้มาก  :o8:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #113 เมื่อ29-05-2016 23:41:31 »

ที่แท้พชรก็เป็นคนที่ใจดีและอบอุ่นมาก ๆ เลย

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #114 เมื่อ30-05-2016 08:16:15 »

พชรช่างแสนดี. ส่วนมือนนัอยน่ารักน่าเอ็นดูสุดยอด :mew1:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #115 เมื่อ30-05-2016 08:56:17 »

บทนี้น่ารักดีค่ะ พชรคงจะชอบม่อนแจ่มมากขึ้นแน่

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
Re: SWEET SURRENDER 28/5/59 CH.10 You're Welcome P.4
«ตอบ #116 เมื่อ31-05-2016 14:20:45 »

ตอนที่อะไรๆ มันเริ่มจะดีขึ้น อนาคตก็น่ากลัวขึ้นมาทันที ไม่โทษ พชร เลย ถ้าจะเกิดอะไรขึ้น เฮ้อออ

ออฟไลน์ INDY-POET

  • อินดี้กวีเกรียน✍
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +918/-22
Re: SWEET SURRENDER 4/6/59 CH.11 As Bright As the Darkness P.4
«ตอบ #117 เมื่อ04-06-2016 16:54:03 »

CHAPTER 11: As Bright As the Darkness

              “ช่วงสอบ ไฟมักจะดับจริงเหรอวะ ไอ้ดิ้ล?”
ม่อนแจ่มถามขึ้นค่อยๆ ขณะพลิกเอกสารเคมีสำหรับวิศวกรไปมา
พรุ่งนี้ก็จะสอบปลายภาควันแรกแล้วและวิชาแรกที่ต้องสอบคือวิชาที่เขาไม่ถนัด ม่อนแจ่มเชื่อเลยจริงๆ
“อย่ากังวลน่า อ่านไป เอาให้แน่ใจว่ามึงอ่านจบทันก่อนไฟดับก็แล้วกัน”
ไอดิลตอบเสียงกระด้างขณะหัวหมุนอยู่กับฟิสิกส์
ม่อนแจ่มพยักหน้าหงึกหงัก
จริงของไอดิล ไฟดับหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องต้องกังวล กูจะอ่านนี่จบก่อนไฟดับไหม? เท่านั้นแหละที่สำคัญ
เขากลับมาโฟกัสกับเคมี ในขณะที่ไอดิลแลดูอ่อนล้ากับฟิสิกส์
หลังจากที่ผลัดกันติวมาสองสามเรื่อง เขาสองคนน่าจะสลับเอกสารกันนะ
ม่อนแจ่มถนัดฟิสิกส์ ส่วนไอดิลถนัดเคมีมากกว่า เพราะรับมรดกมาจากไอหมอกคนรักค่อนข้างเยอะ
ส่วนพชร สายมนุษยศาสตร์คนเดียวในรัศมีหลายห้องดูเหมือนจะออกไปข้างนอกพร้อมกับเอกสารวิชาจิตวิทยา
ม่อนแจ่มเหลือบมองทางประตูบ่อยๆ เผื่อจะมีกำลังใจอ่านมากขึ้น เหลือบบ่อยจนไอดิลกระทุ้งแขน
“มึงตั้งใจอ่านไปไอ้ม่อน ตกเคมีล่ะ กูจะฟ้องพชร”
ฮึ่ย! แล้วมึงคิดว่าพชรมันจะเจียดเวลามาสนใจไหม? แต่กระนั้น ก็ขอเอาคืนเสียหน่อย..
“ถ้ามึงตกฟิสิกส์ กูก็จะฟ้องหมอกเหมือนกัน”
“ไอ้ม่อนนน!”
ไอดิลแว้ดลั่น แล้วโบกชีสวิชาฟิสิกส์สำหรับนักศึกษาวิศวกรรมและอุตสาหกรรมเกษตรใส่หัวม่อนแจ่ม
อ่านและทำสรุปกันไปจนจบ ก่อนที่สองร่างเล็กจะแยกย้าย
“กูไปหาหมอกนะ”
“ฮื่อ” ม่อนแจ่มครางรับ “..งั้นกูไปหาพชร”
“พชรแลดูอยากเจอมึงเนอะ”
“ขอบคุณครับเพื่อนดิ้ลที่ทำให้เพื่อนม่อนรู้สึกโคตรดี!”

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

             “Abraham Maslow เป็นใคร?”
หืม? พชรสะดุ้งน้อยๆ เมื่อหน้าเรียวที่ขยันทำให้หวั่นไหวยื่นเข้ามาใกล้ ทว่า ก็ไม่ตอบอะไรตามปกติ
"ตกลงใครน่ะ พชร?" ผู้มาใหม่ไม่ยอมแพ้ ที่สุด จึงถูกเสียงเข้มกวนกลับเรียบๆ
“อ่านเคมีจบแล้วหรือ?”
“พชร!” ม่อนแจ่มเบ้หน้า
“กลับไปอ่านซะ อย่ามาวุ่นวายแถวนี้”
ฮึ่ย!
“กูอ่านจบแล้วเหอะ แถมมีช็อตโน้ตด้วย มึงจะเอาไงอีก” ม่อนแจ่มโบกสรุปที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ให้เห็นชัดๆ
พชรกลอกตาไปมา มองแผ่นกระดาษที่เขียนด้วยปากกาสีเขียวสีชมพูในมืออีกฝ่าย
หึ.. ก็ดี ทำเป็นไม่สนใจ แล้วพชรจึงอ่าน Hierarchy of Needs หรือทฤษฎีจิตวิทยาว่าด้วยลำดับขั้นความต้องการของมนุษย์ในตารางรูปทรงพีระมิดต่อไป

              “พชร..”
..
ร่างสูงพ่นลมหายใจ “อะไรอีก?”
ม่อนแจ่มทำสีหน้าขอโทษขอโพย ขอรบกวนนิดเดียวเถอะ นิดเดียวเท่านั้น แล้วเขาจะยอมไปแต่โดยดี
“พรุ่งนี้กูสอบวิชาที่ไม่ค่อยถนัด” ม่อนแจ่มกัดปาก เอ่ยขออย่างกล้าๆ กลัวๆ “พชร อวยพรหน่อยได้ไหม..”

ทำไมกูต้องทำแบบนั้นด้วย? ..พชรอยากจะถาม

“อ่านจบแล้วใช่ไหม”
“อื้อ” ม่อนแจ่มพยักหน้าเร็วๆ
“ทบทวนดีแล้วนะ?”
“อื้อ” พยักอีก หูตั้งรอฟัง
ดี.. ถ้างั้นก็..
“ไปนอนซะไป”

ไป.. ไปนอน?

กูให้มึงอวยพร แต่มึงไล่กูไปนอน..
ไอ้.. พชร!

พชรถอนหายใจ ลุกขึ้นจากม้านั่ง ทิ้งร่างเล็กช่างกวนใจไว้ข้างหลังระยะหนึ่งแล้ว
ก่อนที่แสงไฟที่เคยส่องสว่างจะดับมืดลง..

“อะ.. พชร ไฟดับ!”
คำเดิม พูดเหมือนเดิม ..แล้วก็บังเอิญมาอยู่ด้วยกันตอนไฟดับเหมือนเดิม
“ไฟดับ พชร!”
พชรหันกลับมา อยู่ห่างกันพอสมควร เสียงจึงไปก่อนตัว
“เครื่องกล อย่าเดิน!”
..
ขาเรียวที่ตั้งท่าจะยกชะงักกึก
..
“พชร”
“ยืนอยู่ตรงนั้น”
“แต่-”
“ยืนอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวกูไปหา!” เสียงเข้มย้ำ
ขืนเดินมา เดี๋ยวก็สะดุดล้มคว่ำกันพอดี ซุ่มซ่ามเสียขนาดนั้น เขาไม่ได้อยู่ใกล้มากเหมือนตอนไฟดับรอบแรกเสียด้วย
พชรก้าวยาวๆ เดินกลับไปทางม่อนแจ่ม ไม่กี่อึดใจ สายตาก็ชินกับความสลัว

           “เครียดโว้ยยย นี่กูควรจะกินมันเข้าไปไหม ถึงจะรู้เรื่อง!”
...
คำบ่นลอยออกมาจากห้องที่อยู่ติดทางเดิน แล้วสักพักก็มีเสียงสี่ห้าคนวิ่งสวนมา
“แจกของ เร็วๆ แจกของแม่ง!”
...
มือแกร่งคว้าเรียวแขน ดึงร่างเล็กเข้าหาตัว หลบเพื่อนร่วมหอ
“พชร..” ม่อนแจ่มพึมพำเรียก “พวกนั้นไปไหน จะแจกอะไร?”
“ไม่มีอะไรหรอก กลับห้องเถอะไป” พชรดันไหล่อีกฝ่ายเบาๆไปตามทางเดิน
ขณะเดียวกันก็มีอีกสองสามแกงค์โหวกเหวกออกจากหอตามไปเช่นเดียวกัน

“ตกลงเขาไปแจกอะไร” ม่อนแจ่มฉงน “แล้ว.. กูต้องแจกด้วยไหม?”
“ไม่ต้อง!” เสียงเข้มรีบบอก “มานี่เถอะ ไปกับกู”
พชรคว้ามือคนที่ยังยืนมองไปทางหน้าหออย่างงงๆ ให้กลับไปตามทางเดินสู่ห้อง 338
ม่อนแจ่มลมหายใจสะดุด เพ่งมองมือตัวเองในความมืด ..ครั้งแรกที่พชรจับมือ
จับอย่างตั้งใจ.. ไม่ใช่ตามสถานการณ์บังคับอย่างตอนเล่นงัดข้อ..

   “แจกของไหม? ไปๆ”
ใครก็ไม่รู้ในความมืดเอ่ยชวน ม่อนแจ่มจึงเลิกคิ้ว เขาก็มีของนะ ไปแจกก็ดี
“กูจะไปแจกด้วย พชรไปเป็นเพื่อนนะ”
“ไม่!” เสียงเข้มว้ากดุดุ เร่งหมุนลูกบิดประตู “เข้าห้องเดี๋ยวนี้”
“ใช่ กูขอเข้าไปหยิบหนมคุกกี้แป๊ปนึง”
ห๊ะ?
“นี่ยังแอบซุกขนมไว้กินอีกหรือ”
“พชร!” มึงกำลังเข้าใจกูผิด
“กูไม่ได้มัดหนังยางนะ ยังไม่ได้แกะเลย เดี๋ยวนี้กูเปลี่ยนพฤติกรรมแล้ว แกะแล้วก็กินให้หมดถุง แถมเก็บกวาดเรียบร้อยตามมึงบัญชาทุกอย่าง ไม่มีบกพร่อง!”
ก็ดี..
“แล้วนั่นทำอะไร?” พชรเลิกคิ้วเมื่อเห็นอีกฝ่ายควานมือไปใต้โต๊ะ คว้าถุงขนมออกมาในความมืดสลัว
“เอาของไปแจกไง”
ให้ตายเถอะ..
“กูบอกให้นอน”
“แต่กูอยากแจก-”
“ไปนอน”
“พชร”
“นอน!”
..
ม่อนแจ่มเม้มปาก ปล่อยมือจากถุงคุ๊กกี้เนย ปีนขึ้นเตียงด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ
ทำตาม.. ไม่รู้ทำไมต้องทำตาม ..แต่ก็ทำ
ไม่เคยชนะเลย ..พชรทำให้ม่อนแจ่มยอมจำนนตลอด
ล้มตัวลงนอนได้ ร่างเล็กก็หันหน้าเข้าผนังนิ่ง คว้าหมอนข้างหัวหมีพูห์มากอดไว้แน่น เอ่ยเสียงดังๆ
“กูนอนก็ได้ แต่กูงอน กูจะไปแจกของก็ไม่ให้ไป มึงมันแล้งน้ำใจ กูงอนมึงแล้ว”

อะไรนะ? งอน..

พชรเลิกคิ้ว “มึงเอาสิทธิ์อะไรมางอนกู แว่นแดง?”
“ก็แล้ว..” ม่อนแจ่มถามกลับ “มึงเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งกูนอนล่ะ?”

เออว่ะ..
เป็นครั้งแรกที่พชรรู้สึกเก้อไป เพราะคนที่พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องชักจะพูดมีเหตุผลขึ้นมาเหมือนกัน
อย่างไรก็เถอะ..

“มึงไม่จำเป็นต้องทำตาม” พชรเอ่ยเรียบๆ
“กูจะทำ” ม่อนแจ่มดื้อดึง “แล้วกูก็จะงอนด้วย..”
..
“ถึงแม้.. กูจะไม่มีสิทธิ์อะไรเลยก็ตาม”

พชรอยากจะตายอย่างสงบตรงนี้เสียจริงๆ
ไม่อยากสานต่อบทสนทนาอีกแล้ว เกรงมันจะจบลงตรงที่เขาขึ้นไปอยู่บนเตียงเดียวกับคนที่กำลังนอนหันหลังงอนโดยไม่มีสิทธิ์อะไรเลยตรงหน้านี้..

“เครื่องกล..”
ร่างสูงย่อเข่าลง เอ่ยเบาๆ แต่หนักแน่นกับแผ่นหลังเล็ก
“อื้อ..” ม่อนแจ่มครางตอบ ยอมรับชื่อ ‘เครื่องกล’ แล้วโดยดุษฎี
พชรจะเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ แค่พชรเรียก ..ม่อนแจ่มก็ดีใจแล้ว
..
“ถอดแว่นออกมาด้วย”

ห๊ะ?

ฮึ่ย.. นี่หรือที่มึงจะพูด พชร? กูอุตส่าห์มีความหวัง!
ม่อนแจ่มฮึดฮัด มือเรียวถอดแว่นแดง ยื่นส่งๆไปข้างหลัง
พชรรับมา วางแว่นไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ ลอบยิ้มกับความว่าง่ายนั้น..

“เครื่องกล..”
“อะไรอีกเล่า! ของก็ไม่ไปแจกแล้ว นอนก็นอนแล้ว แว่นก็ถอดแล้ว มึงจะเอาอะไรอีก กูงอนอยู่นะ จะบอกให้ว่ากู-”
“ขอให้ออกตรงกับที่รู้..”

คำบ่นยืดยาวชะงัก
อะไร.. ขอให้ออกตรงกับที่รู้?
ม่อนแจ่มนิ่งไปเป็นครู่ เพราะเสียงเข้มไม่มีการอินโทร ใส่หัวข้อหรืออะไรทั้งนั้น
แต่ว่า..

‘พรุ่งนี้กูสอบวิชาที่ไม่ค่อยถนัด
..พชร อวยพรหน่อยได้ไหม’


.

.

‘ขอให้ออกตรงกับที่รู้..’

ไม่มีคำอวยพรใดจะดีเลิศไปกว่านี้อีกแล้ว
ม่อนแจ่มยิ้มกว้าง หายงอนง่ายดายจนน่าตกใจ ซ้ำรู้สึกว่าหมอนข้างหมีพูห์กอดอุ่นกว่าทุกๆคืน

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

            เป็นคืนที่สองรูมเมทวิศวฯแห่งห้อง 338 สุมหัวอ่านวัสดุวิศวกรรม
และแล้ว.. สิ่งที่ไม่ควรจะเกิด ก็เกิดขึ้นอีกจนได้
“พชร! ไฟดับ” ม่อนแจ่มโวยวาย แล้วก็โดนโบกด้วยเอกสารปึกหนา
“พชรยังไม่กลับ มึงแหกปากเพื่อ!?”
เออว่ะ.. กูลืม กูชิน -- ม่อนแจ่มเรียกสติสตังกลับมา ดวงตาเพ่งมองคู่ซี๊ในความสลัว รู้สึกถึงเอกสารประกอบการเรียนในมือ
“ไอ้ดิ้ล ไฟดับ เหี้ย กู กูยังอ่านไม่จบเลย!”
“เออ.. เหมือนกัน” ไอดิลตอบแห้งแล้ง
“ไอ้ม่อน” เขาเอ่ยชวน “อยากลงไปเดินเล่นข้างล่างไหม เช่น.. ใต้เสาไฟ อะไรทำนองนั้น”
เฮ้ย! ให้กูเดินลงไปมืดๆน่ะเหรอ? กู.. กูคิดว่ากูไม่กล้าหาญขนาดนั้นนะเพื่อน

“ไปไหม" ไอดิลชวนซ้ำ "กูเหลืออีกสองสามหน้า จะอ่านให้จบ แล้วจะนอนแล้ว”
“แต่..” ม่อนแจ่มตั้งท่าจะส่ายหน้า
“เป็นพชร.. มันคงลงไป” หนุ่มสิ่งแวดล้อมเปรยลอยๆ
“อะ..” เครื่องกล เอ๊ย.. ม่อนแจ่มอึกอัก ..ก็จริง

โอเค.. เมื่อเพื่อนดิ้ลว่าอย่างนั้น เพื่อนม่อนก็จะไป
ม่อนแจ่มสูดลมหายใจ ค่อยๆลุกขึ้นยืน ในใจนึกถึงพชรเพื่อเพิ่มความกล้า..

ร่างกำยำที่มักช่วยลุงคนสวนปลูกต้นไม้ภายในบริเวณหอ ..ใบหน้าชื้นเหงื่อ ..มือเปรอะเศษดินเศษหญ้า แต่ดูมีความสุขกับงานเสมอ

ร่างสูงที่เดินเข้ามาหาทั้งมืดๆเมื่อคืนก่อน คว้าแขนพากลับห้อง ..ไม่ค่อยพูด ..ไม่ค่อยยิ้ม ..ดูไม่ค่อยใส่ใจ แต่ห่วงใยและมีน้ำใจเหลือเกิน

เอาล่ะ.. สาม สอง หนึ่ง ม่อนแจ่มศิษย์เอกท่านพชร พร้อม!

            สองร่างเล็กประจำการใต้เสาไฟฟ้าหน้าหอสามชาย ผึ่งชีสวัสดุวิศวกรรม พึมพำให้กันและกันฟัง
“ไอ้ม่อน บร็อนซ์?” ไอดิลเลิกคิ้ว
“ทองแดงผสมดีบุก” ม่อนแจ่มงึมงำตอบ “มึงพูดถึงเซรามิกดิ๊”
“อ่า.. high hardness  แต่มีความเปราะสูง แตกง่าย เป็นฉนวนไฟฟ้า นำความร้อนดี มีหรือไม่มีรูปร่างผลึกก็ได้”
ไอดิลยักไหล่ “เติมแร่ยิปซั่มลงไปในซีเมนต์ทำไม”
“ควบคุมเวลาการแข็งตัว” ม่อนแจ่มเลิกคิ้ว ใช่ไหมวะ? ใช่แหละ
มือเรียวพลิกหาโจทย์ตัวอย่างอื่นๆ “ยางมะตอยกับยางมะตอยผสม สมบัติต่างกันยังไง”
“ยางมะตอยผสมมีแรงเสียดทานมากกว่าดิ”
“ถ้ามึงมองหาวัสดุไปทำฮีทซิงค์ CPU มึงเอาไร?”
“สังกะสี”
“ไอ้สัด!”
“ฮ่ะๆ กูล้อเล่น ทองแดงดีกว่า ทองแดง!”
สองเพื่อนหัวเราะร่า โบกกันบ้าง ขำกันบ้าง จริงจังบ้าง ที่สุดก็ปิดเอกสารลงและส่งยิ้มให้กัน..
“ไว้เทอมหน้า ..เราอ่านแม่งให้เร็วกว่านี้ก็แล้วกัน”
ไอดิลให้ข้อคิดและม่อนแจ่มก็หัวเราะร่วน
พรุ่งนี้ก็สอบวันสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวเทอมแรกของปีหนึ่งก็จบลง ..อาจจะอย่างสวยงาม
ม่อนแจ่มดีใจจริงๆที่ได้เจอไอดิล พูดได้เต็มปากแล้วว่าคนข้างๆคือเพื่อนรัก ไปไหนไปกัน พูดกันรู้เรื่อง ชอบอะไรหลายๆอย่างเหมือนกันอีกด้วย
ม่อนแจ่มกลับบ้านคราวนี้ จะเอาพวงมาลัยดอกมะลิคลานเข่าเข้าไปหาป้าเพ็ญเลย เพราะป้าเพ็ญเป็นคนให้แง่คิดที่นำไปสู่การตัดสินใจจองห้อง 338 ทำให้เขาได้พบเพื่อนอย่างไอดิล และได้พบ..
ม่อนแจ่มกัดปากกลั้นยิ้ม

               คิดถึงไม่ทันไร D-Tracker ดำเขียวก็เลี้ยวเข้ามาตามทางหน้าหอ ม่อนแจ่มเบิ่งตา มองตามไฟรถไปจนเข้าสู่ที่จอด
พชรมักจะกลับหอค่ำจัดเสมอ ร่างสูงที่ลงจากมอเตอร์ไซค์นั้นแลดูรีบร้อนเดินเข้าหอเหลือเกิน แม้ว่าจะมืดออกปานนั้น
“หึหึ..” ไอดิลหัวเราะอย่างรู้ทัน “มองตามจนคอเคล็ดแล้ว ไอ้ม่อน”
อะ.. กู..

            “พชร!”
คราวนี้ ไม่ใช่ม่อนแจ่มหรอกที่ตะโกนเรียก ไอดิลต่างหากล่ะ เพื่อนซี้จัดการทิ้งเขาไว้ใต้เสาไฟและก้าวยาวๆไปหน้าหอ
ม่อนแจ่มอึกอัก รีบเดินตามไปเงียบๆ ใจแอบหวง ‘คำนั้น’ นิดๆ

“พชร”

คำ ใช่ แต่เสียง ไม่ใช่  ร่างสูงหันกลับมา
เป็นไอดิลนั่นเอง ใบหน้าคมเพ่งมองข้างกายรูมเมทสิ่งแวดล้อม เมื่อไม่เห็นใครจึงโพล่งถามออกมา
“แว่นแดงล่ะ?”
“อ้อ.. ไอ้ม่อน” ไอดิลยึกยัก “ไอ้ม่อนน่ะเหร๊อ..”
“ไฟดับ แว่นแดงอยู่ข้างบนหรือ?”
ถาม แต่ก็ไม่ได้รอคำตอบ พชรหันกลับ เดินเร็วๆไปทางบันได

อะ..
ม่อนแจ่มเดินตามเข้ามา ไม่เห็นหน้าไอดิลหรอก แต่แม่งน่าจะกำลังยิ้มขำ ม่อนแจ่มเดาจากเสียงหัวเราะน้อยๆที่ได้ยิน

‘แว่นแดงล่ะ?’

บ้าจริง..
ม่อนแจ่มเอามือกุมอกไว้ คำถามนั้นทำให้หัวใจพองโตจนจะปริออกมาแล้ว ได้แต่สูดลมหายใจเข้า แล้วส่งเสียงให้ได้ยิน
“พชร กู.. กูอยู่นี่”
..
อ่า..
ขาแข็งแรงชะงักหยุด หันกลับมาเพ่งมองทางเดินอีกครั้ง ก็เห็นร่างเล็กที่คุ้นเคยมาเกือบหนึ่งเทอมยืนอยู่ในความสลัวจริงๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่า”
ถาม ..ถามออกไปพร้อมๆกับที่รู้ตัวว่ากำลังถาม
แล้วนี่จะถามทำไม จะร้อนใจทำไม จะรีบเร่งเข้ามาทันทีที่ตระหนักได้ว่าไฟดับเพื่ออะไร ..พชร

ม่อนแจ่มมองคนตรงหน้า เหมือนครั้งแรกที่เห็น ดวงตาสีเข้มนั้นเด่นออกมาจากความสลัวรอบข้างได้อย่างไม่น่าเชื่อ
“ไม่ได้เป็นอะไร เมื่อกี้ยืนอ่านหนังสือใต้เสาไฟกับไอ้ดิ้ล” ม่อนแจ่มรายงานตัว
“อ่านวัสดุวิศวกรรม พอดีเหลือสองสามหน้า แล้วไฟดับเสียก่อน แต่อ่านจบแล้ว ถาม-ตอบตัวอย่างข้อสอบกับไอ้ดิ้ลแล้วด้วย”

เงียบ.. เงียบกันไปทั้งคู่
อีกคนไม่รู้ว่าถามทำไม ส่วนอีกคนก็ประมาณว่ากูก็ไม่รู้ กูจะตอบ ตอบละเอียดเลย

ไอดิลมองสองรูมเมทขำๆ ถามแล้วตอบ ตอบแล้วเงียบ เงียบแล้วก็ยืนมองกันอยู่อย่างนั้น จนเขาต้องให้ความช่วยเหลือ ก่อนที่พวกแม่งจะได้แต่มองกันจนไฟสว่างคาตาเสียก่อน
“กูจะเดินสูดอากาศสักหน่อย ฝากไอ้ม่อนขึ้นไปด้วยแล้วกันนะ พชร บ๊ายบาย!”

            ไอดิลทิ้งกันง่ายๆอีกแล้ว แต่เป็นการทอดทิ้งเพื่อให้ความช่วยเหลือ ม่อนแจ่มรู้ดี..
ไอดิลก้าวเร็วๆออกผ่านประตูหน้าไปแล้ว รอบกายมีเพื่อนร่วมหอเดินสวนไปมา แสงไฟฉายวับแวมตรงนู้นบ้างตรงนี้บ้าง
ไม่ได้มีการตกลงอะไรเป็นทางการจากคำขอของรูมเมทสิ่งแวดล้อม ทว่า ร่างสูงปรัชญาก็เดินนำไปทางบันได และคนตัวเตี้ยกว่าแห่งวิศฯเครื่องกลก็เดินตาม

           ม่อนแจ่มมองแผ่นหลังคนเดินนำหน้า คนที่เขารู้สึกว่า หากจะมีใครสักคนในโลกที่ไม่กลัวอะไรเลย คนคนนี้ก็คือคนคนนั้น ในขณะที่ตัวเขาเองหวาดกลัวแทบจะทุกอย่าง สักวันหนึ่ง สักวันนะ.. เขาจะกล้าหาญและเข้มแข็งให้ได้แบบนี้ ..แบบพชร
จากที่เดินตามหลัง ม่อนแจ่มก้าวให้ยาวขึ้นเพื่อไปเดินเคียง ยืดตัวขึ้นด้วยเพื่อให้รู้สึกสูงกว่าเดิม ไม่ใส่ใจกับความมืดรอบข้าง

            “พชร” เสียงเล็กชวนคุย “สอบเสร็จ ..กลับบ้านเลยหรือเปล่า”
พชรไม่ตอบอะไร ก็เหมือนที่ไม่ได้พูดอยู่แล้วก่อนหน้า และม่อนแจ่มก็ไม่ได้แปลกใจ
“กูสอบเสร็จบ่ายสาม” เขาเสริม พชรไม่ตอบคำถามแรก งั้นถามใหม่..
“กลับมาหอแล้ว จะได้เจอ ..หรือไม่ได้เจอพชรเหรอ”
ก็มันชิน ..ชินที่ได้เจอกันทุกวัน แม้บางวันจะไม่ได้พูดอะไรกันเลยก็ตาม
จริงๆ ก็ปกติด้วยซ้ำที่ไม่ได้พูดอะไรกัน พูดกันขึ้นมาสักคำสิแปลก ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือม่อนแจ่มพูดกับพชรนั่นแหละ ไม่ใช่ ‘พูดกัน’ อะไรนั่นหรอก เพราะพชรไม่ได้ตอบกลับเขาบ่อยเท่าไรนัก

           พชรนิ่งเหมือนเดิม..
เขาสอบเพียงวิชาเดียวในตอนเช้าและตั้งใจจะกลับลำพูนทันทีเพื่อตรวจสอบบัญชีด้วยเป็นปลายเดือน
ไม่ตอบคำถามตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ แรกๆนั้น.. เขาแทบไม่ต้องพยายามไม่ตอบคำถามม่อนแจ่ม
ทว่า ระยะหลัง มันเป็นการไม่ตอบ ..เพราะไม่รู้เลยว่าจะตอบอย่างไร เป็นการไม่ตอบ ..ที่อยากตอบแทบขาดใจ

           การไม่ตอบคือไม่เจอในความหมายที่ม่อนแจ่มเข้าใจ..
พชรมักจะยุ่ง ม่อนแจ่มรู้ดี สังเกตได้ว่าร่างสูงเป็นคนทำงาน และจากที่เคยได้ยินเสียงเข้มที่ชอบฟังตอบคำถามไอหมอก พชรมีสวนผลไม้ที่ต้องช่วยมารดาดูแล เพราะเหตุนี้กระมัง พชรจึงกลับลำพูนบ่อยๆ
ไม่เป็นไร ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร ม่อนแจ่มอยากบอกพชรเพียง..
“ขี่รถกลับบ้านดีๆนะ”

           บ้าน
ใช่.. พชรต้องกลับบ้าน ต้องกลับสวน  ..สวนเพชรหละปูน
แล้วคนข้างๆนี้ก็ต้องกลับบ้านเช่นเดียวกัน  ..บ้านประดิษฐาพงศ์

           ขาสองคู่ก้าวช้าลงพร้อมๆกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
แค่อยากจะยืดเวลาที่ได้เดินเคียงกันไปให้ยาวนานกว่านี้  แค่.. ไม่อยากจะถึงห้องแล้วต่างคนต่างอยู่เร็วนัก
ม่อนแจ่มกัดปากเบาๆ ไม่ได้มองคนข้างๆ แต่ก็อยากบอกอะไรเพิ่มอีกนิด อยากบอกพชรว่า..
“..กลับมาเร็วๆนะ”

           ถ้อยคำนั้นแสนเบา ทว่า ดังมากเหลือเกินสำหรับพชร
กลับมาเร็วๆนะ ..คำขอที่สะท้านหัวใจแกร่งของคนฟังนัก
กลับมา ..คงกลับแน่ แต่กลับมาแล้ว ..จะเป็นเหมือนเดิมไหม?
ขาแกร่งชะงักฝีเท้า ร่างกำยำหันมาหาคนข้างตัว เดินเข้าหา ..และขาเรียวก็ก้าวถอยหลัง
สองแขนแข็งแรงยกขึ้นยันผนัง ร่างเล็กถูกกักอยู่ภายใน ..สะดุ้งน้อยๆ แต่ก็หลับตานิ่ง เมื่อใบหน้าคมโน้มลงมาหา

           สัมผัสนั้นช่างแผ่วเบาราวกับไม่ได้เกิดขึ้นจริง ..เลือนรางเหมือนอยู่ในความฝัน
ลมหายใจที่อุ่นอวลอยู่ใกล้ๆคือสิ่งเดียวที่แจ่มชัดท่ามกลางความสลัวทั่วบริเวณ
เป็นไฟดับที่ไม่นึกอยากให้ไฟติด
เป็นความมืดที่ไม่ขอให้สว่าง
เป็นค่ำคืนที่ไม่ต้องการให้ยามเช้ามาถึง
เป็นเสี้ยววินาทีที่จะตราตรึงตลอดไป..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

สั้นอีกแล้วตรู..
ขอบคุณทุกการติดตามเช่มเดิมครับ 

ออฟไลน์ magic-moon

  • I belive I can Flyyyyyyyyyyy
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 491
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: SWEET SURRENDER 4/6/59 CH.11 As Bright As the Darkness P.4
«ตอบ #118 เมื่อ04-06-2016 17:33:25 »

แอะๆ พชร ทำไรน้องอ่ะ ลุ้นตอนต่อไป เดาไม่ถูกเลย

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: SWEET SURRENDER 4/6/59 CH.11 As Bright As the Darkness P.4
«ตอบ #119 เมื่อ04-06-2016 18:41:11 »

พัดชะร้า... ทำอะไรม่อนแจ่มอ่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด