❤ หลงกาว(น์) ll Love Addict ❤ [END]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❤ หลงกาว(น์) ll Love Addict ❤ [END]  (อ่าน 373674 ครั้ง)

ออฟไลน์ sangzaja122

  • บึนปากให้ทุกๆอย่าง
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
รอชมการสาธิต   :hao7:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
พี่หมอปายเป็นลูกจ้าว!?

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17


    (ต่อ)





         ผมกลับมาที่คอนโดก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มหลังจากที่ถูกรุ่นพี่ชวนไปเลี้ยงฉลองผลการแข่งขันฟุตบอลนัดกระชับมิตรพร้อมเพื่อนหลังจากผลการแข่งขันที่พวกเราสามารถคว้าชัยเอามาได้ เรียกได้ว่าเป็นการแข่งขันเรียกน้ำย่อยการก่อนแข่งขันฟุตบอลเฟรชชี่ที่จะจัดขึ้นในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า

        ผมมาหยุดยืนอยู่ที่บานประตูหน้าห้องแล้วสายตาก็เหลือบไปมองยังประตูห้องข้างๆ ไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าของห้องจะกลับมารึยังแล้วมันจะจำได้รึเปล่าว่าคืนนี้เรามีนัดอะไรกัน


      “เดี๋ยวคืนนี้กูจะสาธิตให้มึงดูอีกรอบ”

       “ คืนนี้มึงเจอกูแน่”



         หึ

        ผมมองประตูห้องมันนิ่งราวกับจะสามารถใช้สายตามองทะลุไปยังเจ้าของห้อง และราวกับเจ้าของห้องจะรู้ตัวเพราะประตูที่ผมยืนมองอยู่นานก็ถูกเปิดออกมา


       มันชะงักเมื่อเห็นผมยืนรอท่าอยู่

       มันยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องตัวเองนิ่ง ขณะที่สายตาของเรามองสบตากันจังหวะนั้นราวกับผมกำลังเจอกับสิ่งท้าทาย เหมือนเลือดในกายเดือดพล่านคล้ายกับว่ากำลังจะลงสนามแข่งขันอะไรสักอย่างแล้วเจอคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ

       มันท้าทายและปลุกความความรู้สึกบางอย่างให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างประหลาด

       “ โผล่หัวมาแล้วเหรอ”

       “ ก็อย่างที่เห็น” ผมยักไหล่

       มันกดยิ้มมุมปากคล้ายจะแสยะยิ้มแต่ก็ไม่ถึงขนาดนั้น ร่างสูงโปร่งของคนตรงหน้าขยับเข้ามาแล้วเอื้อมมือมาลูบบ่าผมเบาๆความร้อนจากฝ่ามือที่สัมผัสชวนให้เกิดความรู้สึกประหลาดราวกับว่ามีกระแสไฟวิ่งวนไปทั่วร่างกาย ผมยืนนิ่งจนแทบจะหยุดลมหายใจ

       “ งั้นรอแป็บนึง”

       “.....”

       มันขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูผม ปลายจมูกนั้นเฉียวใบหูผมไปเล็กน้อยจนผมถึงกับชะงัก ตอนนี้ระยะห่างระหว่างเราใกล้เพียงแค่คืบเดียว มันใกล้มาก ใกล้มากจริงๆชนิดที่ว่าได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆจากตัวอีกฝ่าย


       ใกล้จนผมมองเห็นภาพตัวเองที่สะท้อนออกจากแววตาคู่สวย ใช่ต้องบอกว่าสวย มันเป็นผู้ชายที่ตาสวยจริงๆและที่แปลกคือขนตามันค่อนข้างยาวรับกับใบหน้าเรียวดูคมคายอย่างประหลาด สงสัยถ้าตาหวานกว่านี้อีกหน่อยผู้หญิงบางคนคงจะได้อาย

       “ เดี๋ยว”

       ผมขยับไปจับข้อมือมันไว้ตอนที่ฝ่ายนั้นเตรียมก้าวถอยหลังกลับไป แปลกฝ่ายนั้นแค่หยุดนิ่งไม่ได้สะบัดมือผมออกอย่างที่คิด ตรงกันข้ามมันแค่เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม


        “ จะให้ผมรอไหน”

        มันปล่อยเสียงหัวเราะน้อยๆ

        หืม หัวเราะนี่มันหัวเราะต่อหน้าผมงั้นเหรอ ใช่เรื่องจริงหรือเปล่า นี่ผมฝันไปหรือเปล่าเนี่ย ผมยืนนิ่งและเข้าใจแล้วในวินาทีนั้นว่าทำไมไอ้หมอนี่ถึงได้เป็นขวัญใจของสาวๆและดูเหมือนว่ามันเองก็คล้ายกับว่าเป็นขวัญใจของเพื่อนสนิทมันด้วย

        นี่หรือเปล่าที่เค้าเรียกว่าเสน่ห์

        ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่มีเสน่ห์จริงๆ



         “ ห้องมึงสิ” มันพูดก่อนจะเหลือบตามองผม “ หรืออยากรอห้องกูล่ะ”

          พวกเรายืนนิ่งสบตากันอยู่นาน

          นานจนรู้สึกได้ว่าข้อมือของมันที่ถูกผมกุมอยู่มันขยับออกเบาๆ

         “ ห้องผม”


         มันโคลงศีรษะรับคำก่อนจะเดินหายลับ จังหวะนั้นแหละที่ทำให้ผมเดินเข้าห้องมาอย่างไม่มีสติ ราวกับจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนี่มันเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่รู้จักกับเจ้าของห้องข้างๆดูเหมือนว่าชีวิตของผมมีอันต้องเผชิญกับความรู้สึกประหลาด ผมเป็นอะไรถึงได้ตอบตกลงที่จะทำเรื่องสัปดนชวนพิศวงแบบนั้น ทุกครั้งที่อยากรู้เรื่องของมันเหมือนว่าตัวผมเองกำลังเข้าใกล้มันมากขึ้น

        ผมเหลือบตาไปมองกรอบรูปของแฟนสาวที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่งตรงโซฟา ภาพนั้นมีผมและเธอถ่ายคู่กันตอนไปเที่ยวช่วงวีคเอนเมื่อปีก่อน ผมสบตากับเธอในกรอบรูปอยู่นานจนรู้สึกได้ว่าหัวใจที่สั่นไหวแปลกๆมันสงบลงแล้ว



       .

       .


       ...ก๊อก ก๊อก...

        ผมเปิดประตูห้องออกมาก็เจอมันยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง ผมขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจเมื่อมองเลยไหล่มันไปเจอสาว เอ่อ ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าสาวเกือบแท้ เพราะรูปร่างแต่ละคนบึกบึนไม่เข้ากับชุดเดรสสั้นแค่คืบที่สาวๆชอบใส่ตามสมัยนิยม ลำแขนเป็นมัดบ่งบอกถึงสภาพเพศที่แท้จริง


         “ นี่”

         “ เห็นมึงไม่ค่อยเก่งเรื่องพวกนี้” มันแสร้งถอนหายใจ “ กูเลยหาผู้เชี่ยวชาญมาสอนมึงให้”

         “ คุณ”


        ผมอ้าปากค้างมองมันและสาวเทียมทั้งสามคนตรงหน้าอย่างนึกไม่ถึง และรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จังหวะที่เตรียมถอยหลังชิ่ง ผมเห็นมันให้สัญญาณสาวๆกล้ามโตกลุ่มนั้นตรงเข้าชาร์ตผมทันที

        “ เชี่ย”

        “ อย่าดิ้นสิคะคุณพี่”


        ห่าเอ้ย ผมถูกกะเทย เอ่อ ขออนุญาตหยาบคายเพราะแรงของพวกเธอช่วงหนักหน่วงแม่งล็อคคอ ล็อคแขนจนแทบขยับไม่ได้ สีหน้าท่าทางของพวกหล่อนดูสนุกสนานไม่ต่างจากไอ้ตัวต้นเหตุ ไอ้หมอปายล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงมันแล้วกำ ต้องเรียกว่ากำเพราะมันกำซองถุงยางเต็มมือนับได้ราวๆเกินสิบชิ้นแน่นอน



        “ มึง”

        เป็นครั้งแรกที่ผมเรียกฝ่ายนั้นด้วยถ้อยคำแบบนี้

        “ จะขอบคุณกูหรอ” มันแสยะยิ้มมุมปาก “ ไม่ต้องหรอกขอแค่มันสนุกกับค่ำคืนนี้ก็พอ”

        “ ไอ้หมอปาย”

        “ ครับ” มันทำหน้ายิ้มก่อนจะโน้มใบหน้ามากระซิบข้างหูผมน้ำเสียงโครตยียวน “ น้องยิม”

        “ เหี้ย”

         ผมโกรธจนเลือดขึ้นหน้าจังหวะที่สาวๆเผลอเลยสะบัดพวกเธอจนหลุดไปกระชากคอเสื้อไอ้หมอปายทันที

        “ โอ้ย”

        “ แสบมากนะไอ้หมอ”

        “ มึงกวนตีนกูก่อน”

        ผมยืดยุดข้อมือมันไปมาแต่พักเดียวสาวๆทั้งสามที่ล้มระเนระนาดไปก่อนหน้านี้ก็รวมพลังมาดึงผมออกจากมัน

        “ ปึ๊ก”

        “ อุ๊ก”
จังหวะชุลมุนนั้นผมกระชากเสื้อมันจนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างหลบกระทบพื้น แต่พอมองไปรอบๆแล้วดันไม่พบเห็นสิ่งใดเลยยกเว้นซองถุงยางหล่นเกลื่อนกลาด มันยิ้มขำมองผมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า


        “ กูคิดว่าผ่านคืนนี้ไปมึงคงใช้ถุงยางคล่องขึ้นนะ”

        “ โชคดีนะน้องยิม”

        พูดจบมันก็ยิ้มกวนๆให้ผมทีนึงและเดินยักไหล่ออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องให้อย่างดิบดี ทิ้งให้ผมเชิญชะตากรรมกับสายตาหื่นกระหายของสาวเทียมทั้งสาม







        .

        .

        .



       “ ฮือ”

       “ ฮึก ฮือ”

       “ กระซิกๆ”

       “ เจ็บ” เสียงหนึ่งครางออกมา

       “ เจ็บจังเลย”

       “ระบมทั้งตัวโดยเฉพาะช่วงล่าง”

       “ โฮ”

       “ คุณพี่ใจร้ายกับพวกหนูมาก”



         ผมพ่นลมหายใจแรงๆตอนที่กระแทกตัวลงนั่งบนโซฟาโดยที่สาวๆทั้งสามยังนั่งพังพาบกับพื้นบ้างก็กุมแก้ม บ้างก็กุมท้อง บ้างก็นั่งปาดน้ำตาเงียบๆ พวกหล่อนเงยหน้ามองผมแล้วพร้อมใจกับสะบัดหน้าใส่ผมแรงๆ ผมคลึงขมับถอนหายใจแรงๆด้วยความเหนื่อยเพราะก่อนหน้านี้เพิ่งได้ออกกำลังกายอย่างหนักมา

        อย่าเข้าใจผิด

        ผมกับพวกหล่อนเราไม่ได้มีอะไรกัน แค่จังหวะที่เธอมะรุมมะตุ้มผมนั้นดัมันนสะกิดเส้นบ้าจี้ของผมให้กระตุกสุดท้ายพวกหล่อนจึงได้ไปนั่งล้มพับร้องไห้อยู่กับพื้นแบบนั้น


        “ โทษทีลืมบอกไปว่าเคยเรียนเทควันโดจนได้สายดำ”

        “......”

        สามคนนั้นอ้าปากค้างก่อนจะค่อยๆคลานไปนั่งกอดกันอยู่ตรงมุมห้อง ผมมองภาพนั้นอย่างเห็นใจก่อนจะผุดลุกขึ้นแต่พวกเธอดันหวีดร้องกันเสียงหลง

        “ อย่าค่ะคุณพี่อย่า น้องช้ำไปหมดแล้ว”

        “ พอแล้วค่ะแค่แผลบนใบหน้านี่ก็ไม่รู้ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะหาย”

        “ อ๋อๆ” ผมทำเสียงในลำคอ “ ตอนเด็กๆเคยไปเรียนต่อยมวยเป็นประจำ”

        “ โฮ”


        สามสาวน้ำตาร่วงเผาะทันที พอผมขยับพวกเธอก็ครางฮือๆขยับหนีถอยหลังไปด้วย ผมสงสารเลยเดินไปคุ้ยหาอุปกรณ์ทำแผลแถวห้องครัวแล้วมายื่นให้พวกเธอ ทั้งสามกล้าๆกลัวๆก่อนจะยื่นมือมารับของตรงหน้าไปอย่างรวดเร็ว

        “ ถามจริงนี่กะจะทำผมจริงๆเหรอ”

         ผมถามขึ้นหลังจากพวกหล่อนนั่งช่วยกันทำแผลไปสักพัก หนึ่งในนั้นรีบส่ายหน้าหวืว “ พวกเราแค่ถูกจ้างมาให้แกล้งพี่เฉยๆกะว่าพี่หมดแรงเราจะถอดเสื้อแล้วถ่ายรูปไว้แบล็คเมล์”

        “ ใครคิด” ผมถามเสียงเครียด

        “ แหะๆ”

        “ พวกเราค่ะ”

        สามคนนั้นรับคำเสียงอ่อยๆ

         “ แล้วไอ้หมอนั่น”

         “ พี่คนนั้นแค่จ้างมาให้แกล้งพี่ให้กลัวเฉยๆที่เหลือก็แล้วแต่พวกหนูจะจัดการต่อ”

         “ อ๋อ”

         ผมแสยะยิ้มพวกเธอก้มหน้าหลบกันจ้าละหวั่น

         “ พวกหนูขอโทษ”

         ทั้งสามยกมือไหว้ผมปลกๆ

         “ ผมไม่โกรธหรอก” ผมถอนหายใจ “ยังไงก็ขอโทษพวกคุณด้วยที่ทำให้เจ็บตัวแบบนี้”

         “ ไม่โกรธพวกเราจริงๆเหรอคะ”

          ผมพยักหน้ารับ “ แต่” พวกหล่อนสะดุ้งโหยง “ อย่าไปทำอะไรแบบนี้กับคนอื่นอีกก็แล้วกันนะครับ เรื่องแบบนี้มันเข้าข่ายใช้กำลังบังคับกันเผลอๆพวกคุณอาจจะถูกตำรวจจับ”

         “......”

         “ การใช้กำลังโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจก็ไม่ต่างจากการกระทำของคนร้ายที่ฉุดคร่าผู้บริสุทธิ์หรอกครับ”


         พวกหล่อนพยักหน้ารับสีหน้าแววตาดูสลดจริงๆจนน่าเห็นใจ ผมเลยอาสาพาพวกหล่อนไปส่งด้านล่างจังหวะที่มองไปรอบๆก็ไปสะดุดตากับของบางอย่างซึ่งหล่นอยู่บนพรมหน้าห้อง มันคือโทรศัพท์สมาร์ทโฟนสีดำที่เหมือนว่าถูกใช้งานมานานแล้วสามคนนั้นมองของในมือผมแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าว่าไม่ใช่ของตัวเอง

         ในเมื่อมันไม่ใช่ของผมและไม่ใช่ของพวกหล่อนก็ต้องเป็นของใครบางคนที่เคยเข้ามาในห้องนี้ก่อนหน้านี้ไม่นาน หึ ทีใครทีมันแล้วกันหมอปาย ในเมื่อมันทำให้ผมพื้นเสียมากมายวันนี้เห็นทีผมกับมันคงต้องเจอกันสักตั้ง
ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่นก่อนจะแสยะยิ้มแต่ท่าทางของผมทำเอาสามสาวต่างทำหน้าซีดเป็นไก่ต้ม


         “ คุณพี่อย่าทำหน้าแบบนี้น้องกลัว”

         ผมกดยิ้มก่อนจะหัวเราะร่วนแต่ใครจะรู้ว่าในใจผมร้อนรนแค่ไหน เรามาดูสักตั้งแล้วกันไอ้หมอปาย







"ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" ยิมไม่ได้กล่าวไว้แค่มันรู้สึกเฉยๆ ฮ่าๆๆๆ #ทีมยิมปาย #ปายยิม #ทีมไหนๆก็ได้กัน (?)
#อ่านแล้วเม้นท์ด้วยเนอะ อยากรู้ว่าสนุกหรือไม่ยังไง บางทีไม่มีความคิดเห็นเลยคนเขียนก็น้อยใจนะเนี่ย แหะๆ ไม่ดราม่าน้าๆ


เปิดจองรักข้างเดียววันนี้ - 2 พ.ค. 59

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
ทีมยิมๆๆๆๆ. อีหมอปายขี้เก๊ก ชิชิชิช จะแกล้งยิม รอไปสิบชาติเถอะ เหอะๆ

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
ยังเป็นทีมน้องยิมกินพี่ปายเหมือนเดิม :L2:

ออฟไลน์ Paparazzi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-11
น้องยิม เอาคืนให้หนักเลยยย
แล้วก็อย่าลืมบอกเลิกแฟนด้วยน้า 55555 :laugh:

สนุกมากอ่ะเรื่องนี้ รอค้าาา :impress2:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
ได้เวลาเอาคืนและยิม  :laugh:

ออฟไลน์ sangzaja122

  • บึนปากให้ทุกๆอย่าง
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ยังคงมั่นคงในปายยิมค่ะ!! อ่าฮ่า!!!!~  :m19: :m19: :m19:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ไม่ชอบหน้ากัน แกล้งกันไปมา เดี๋ยวก็ได้กัน เอ๊ะ! ยังไง ฮา

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
พี่หมอเจ้าเล่ห์จริงๆแกล้งยิมได้ลง คิคิ

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
สมน้ำสมเนื้อ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

ออฟไลน์ netich

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ nnewy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ยิมจัดหนักเลยยยยยย!! #ทีมยิม

ออฟไลน์ นางฟ้าเชียงชุน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
เราสัมผัสได้ถึง #ยิมปาย อ่ะ แต่ใจดวงน้อยๆนี้ อยากให้เป็น #ปายยิม  :mew4: :mew4:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
หมอปายมีเสน่ห์ แต่ปายจะประทับใจยิมไหมนะ เชียร์ ปาย-ยิม :ling1:
สนุก ชอบ แต่อยากให้ลงยาวๆ กว่านี้  :mew1:
 รอตอนใหม่  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-04-2016 23:10:29 โดย ทฟเืนสรฟ »

ออฟไลน์ EverGreen™

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1707
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-1
อ่านตอนนี้จบ คือ #ทีมยิมปาย แน่นอนนนน  :impress2:

ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
ลุ้นหนักมาก
#ยิมปาย  :-[

ออฟไลน์ nnewy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
#ทีมยิมปาย สนับสนุนขุ่นหมอค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ G-NaF

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 824
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
ทั้งร้ายทั้งแสบกันทั้งคู่เลยคับ

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17
หลงที่ 5 : ความจริงอีกด้าน (50%)


[หมอปาย]





       “ ปาย”

       “ หาอะไรวะ”

       “ ปาย”

       “ หืม”


       ผมถอนหายใจเมื่อล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วไม่พบสิ่งที่ควานหามาตลอดทั้งคืนจนถึงตอนนี้ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เจอสายตาคาดคั้นของเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นตามองเขาอย่างพิจารณาและสงสัยกับการกระทำประหลาดที่ตั้งแต่มาถึงก็นั่งค้นหาของบางอย่าง


        “ หาอะไรเหรอ”

        “ มือถือ”

        “ หืม”

        “ มือถือกูไม่รู้หายไปไหนหาไม่เจอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

        “ ลืมไว้ที่คอนโดรึเปล่า”

         ผมส่ายหน้าเพราะเมื่อคืนก็ลองค้นห้องเกือบจะทั้งคืนถ้าหากว่ามันอยู่ในห้องคงจะหาเจอได้ไม่ยากเสียแต่ว่าเขาอาจจะทำมันหล่นหายที่ไหนนี่สิ

         “ หาแล้วเหรอ”

         “ อืม”

        ‘อั้ม’ มันทำคิ้วขมวดก่อนจะลงมือช่วยค้นหาของดังกล่าวในกระเป๋าจนพักนึงนั่นแหละมันถึงเงยหน้าขึ้นแล้วส่ายหน้าไปมา



        “ ช่างเถอะ”

        “ ช่างได้ไงแล้วถ้ามันหายขึ้นมาจริงๆกูจะติดต่อมึงยังไง” มันแย้ง

         ผมยักไหล่จริงๆแล้วไม่ได้นึกเสียดายอะไรหรอกกับโทรศัพท์เครื่องเดียวเพราะไอ้เครื่องที่ว่านั่นใช้มานานแล้วตั้งแต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ เขาเป็นประเภทไม่ใช่คนติดแบรนด์หรือติดหรูอะไรมากมายดังนั้นสมาร์ทโฟนสีดำที่เป็นที่ยอดนิยมเมื่อหลายปีก่อนจึงถึงใช้งานมาจนถึงวันนี้...วันที่มันหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        หายไปก็ดีเหมือนกันเพราะเขาเองก็เบื่อหน่ายกับปลายสายคนเดิมๆที่มักโทรมาวุ่นวายจนไม่เป็นอันทำอะไร จะเสียดายก็แค่ไฟท์งานและเนื้อหาเกี่ยวกับการเรียนบางส่วนเท่านั้น แต่ช่างเถอะของพวกนั้นยังไงก็คงพอหาใหม่ได้


       “ ช่างเถอะ”

       “ ปาย”

       อั้มมันถอนหายใจ “ เย็นนี้เดี๋ยวกูพาไปมึงซื้อโทรศัพท์ใหม่ละกัน”

       “ ไม่เป็นไร”

       “ มึงก็รู้ว่ากูคงไม่สบายใจถ้าติดต่อกับมึงไม่ได้”

        ผมนิ่งอึ้งเมื่อเห็นสายตาทอดมองอย่างมีความหมาย เป็นความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าห่วงใยในฐานะเพื่อนทั่วไป ผมรู้ดีว่ามีกระแสบางอย่างถูกส่งมาจากสายตาของมัน ผมรู้ว่าคนตรงหน้ารู้สึกอย่างไรแต่ผมตอบแทนความรู้สึกมันมากไปกว่าคำว่าเพื่อนไม่ได้


         ..เพราะชีวิตนี้ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะรักใครได้อีก..



        “ กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

        “ อืม”

       อั้มมันหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยจนผมรู้สึกเสียใจ ผมถอนหายใจก่อนจะตบบ่ามันเบาๆมันเอื้อมมือมากุมมือผมไว้แล้วบีบเบาๆ

       “ กูขอโทษ”

       “ กูต่างหากที่ต้องขอโทษ”

        ผมพูดออกไปแล้วยืนนิ่งมองมันกุมมือผมแน่น

        “ กูจะรอ”

        “.....” ผมส่ายหน้า “ อย่าเลยอั้ม”

        “ อย่าห้ามกูเลยปาย”

        “.....”


         ผมไม่ได้ตอบอะไรไปตอนที่มันคลายมือผมออก ผมสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะขยับก้าวเดินออกมาถึงอย่างนั้นก็อดจะเหลียวหลังหันไปมองแผ่นหลังกว้างของมันที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างนั้น

        “ ปาย”

        เสียงเรียกชื่อในระยะประชิดทำให้สติที่เหมือนจะหลุดลอยไปไกลหวนกลับมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าคือใบหน้ายิ้มแย้มของร่างสูงโปร่งแต่ติดจะขาวซีดกำลังชูถุงในมือขึ้นสูงก่อนจะโบกมือทักทายผมด้วยสีหน้าดีใจราวกับเด็กน้อย


        “ อ้าวหยก”


        ‘หยก’ เป็นเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งที่รู้จักกันตั้งแต่มัธยมปลายเป็นเด็กเรียนที่ติดจะเรียบร้อยกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก และบวกกับบุคลิกที่ออกจะนิ่งๆเงียบๆ เอะอะก็ยิ้มลูกเดียวจึงทำให้คล้ายๆกับเป็นคนที่ไม่ใคร่จะทันคนนัก มันชอบทำเฉยเวลาที่มีใครมาหาเรื่องทั้งยังใจเย็นราวกับว่าชาตินี้ไม่เคยคิดจะโกรธใครได้เลย


       “ วันนี้ซื้อวุ้นมะพร้าวมาฝากด้วย”
 
        ว่าแล้วคนตัวซีดก่อนยกกล่องที่บรรจุของหวานชูขึ้น

       “ หึ”

       “ ของโปรดปายไง”

       ผมเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายยิ้มๆ “ แน่ใจเหรอ” ผมแสร้งถอนหายใจบุ้ยปากไปเบื้องหลัง “ ไอ้วุ้นมะพร้าวเนี่ยอั้มมากกว่ามั้งที่ชอบกิน”

       “ ก็”

        หยกมันทำปากพะงาบๆสีหน้าแดงก่ำจนเห็นได้ชัด ดวงตาคู่นั้นหลุบลงทันที “ ก็ เอ่อ”

        ผมยิ้มขำคนตัวซีดที่ทำตัวไม่ถูกมือไม้เกะกะไปหมดจนน่าสงสาร ผมรู้ดีว่าทำไมหยกมันถึงมีอาการประหลาดแบบนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนสนิทของผมอีกคน


       “ เข้าไปข้างในก่อนเลย เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำแป๊บ”

       หยกส่ายหน้าหวืวด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ตาก็คอยเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออย่างแหยงๆ “ กูรอเข้าไปพร้อมมึงล่ะกัน”

       “ กลัวอะไรอั้มมันไม่กินหัวมึงหรอก”

       “ กลัวมันด่า” เสียงในลำคอดูเหงาหงอย ผมอดเห็นใจไม่ได้จึงลูบหัวมันเบาๆ “ เอองั้นรอแป๊บ”

       “ เดี๋ยว”

       “ หืม”

       “ เมื่อกี้ตอนเดินเข้ามาเห็นลุงหาญแวบๆที่ลานจอดรถ”


        ชื่อที่คุ้นหูซึ่งหยกมันเอ่ยถึงทำให้อดขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจไม่ได้  ผมถอนหายใจแรงๆก่อนจะพยักหน้ารับแล้วบ่ายหน้าไปยังจุดหมายที่เพื่อนสนิทพูดถึงก่อนหน้านี้ ก่อนไปก็อดเหลือบตามองไปด้านหลังอีกทีไม่ได้ ผมส่ายหน้าเมื่อหยกมันยืนรออยู่แถวๆนั้นโดยไม่มีท่าทีว่าจะเข้าไปในตัวอาคารจริงๆ

        อะไรจะกลัวไอ้อั้มขนาดนั้นวะ

        เออ...ถ้าเป็นหยกก็สมควรกลัวไอ้แว่นหน้านิ่งนั่นอยู่หรอก ผมส่ายหัว





     .

     .

     .



       “ ลุงหาญ”

        “ คุณชาย”


        ผมพ่นลมหายใจทันทีที่ได้ยินคำเรียกขานของผู้สูงวัยซึ่งแย้มยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ชายวัยกลางคนผมสีดอกเลาเกือบทั้งหัวแต่งกายด้วยชุดสุภาพกำลังทำท่านอบน้อมผมจนชวนปวดหัว เหนือสิ่งอื่นใดคนขับรถของบิดาดูจะดีใจหนักหนาเมื่อได้เห็นหน้าผม

       “ สวัสดีครับลุง”

       “ อย่าครับ...” ลุงหาญรีบตรงเข้ามาคว้ามือผมเอาไว้ “ อย่าไหว้ลุงเลยครับคุณชาย”

        ผมส่ายหัว “ อยู่กับผมอย่าเจ้ายศเจ้าอย่างเถอะครับมันชวนอึดอัด”


       “ คุณชาย”

       ผมถอนหายใจคว้ามือเหี่ยวย่นที่กุมข้อมือผมแล้วเขย่าเบาๆ

        “ คุณชายไม่กลับบ้านนานแล้วทุกคนบ่นคิดถึงกันมาก”

        “.......”


         “ ถ้าคุณผู้หญิง..”

         ผมยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ชายวัยกลางคนพูดต่อ ลุงหาญทำหน้าสลดก่อนจะฝืนยิ้มให้ผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ

         “ วันนี้ลุงมีธุระอะไรกับผมรึเปล่าครับ”

         ลุงหาญมีท่าทีกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “ รถของคุณชายซ่อมเสร็จแล้ว ลุงเอาไปจอดให้ที่คอนโดแล้วนะครับนี่ก็แวะเอากุญแจรถมาให้ครับ”

        ผมทำหน้าเฉยไม่ได้ยินดียินร้ายกับความสะดวกสบายที่ใครต่อใครจัดหาให้ อาจจะเพราะชินซะแล้วกับการทำอะไรด้วยตัวเองตั้งแต่วันที่รับรู้ว่าเขาต้องอยู่คนเดียวให้ได้

        “ จริงๆแล้วผมไม่จำเป็นต้องใช้รถ” ผมถอนหายใจ “ ทุกวันนี้ใช้บริการสาธารณะก็สะดวกดี”

        “ คุณชาย”

        ผมหายใจแรงๆ “ เอากลับไปคืนเขาเถอะครับ”

        ลุงหาญถอนหายใจสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ คุณท่านบอกผมว่าคุณชายต้องพูดอย่างนี้ ท่านเลยฝากมาบอกว่า ถ้าไม่เอาก็เอากลับไปคืนเองที่บ้านครับ”

         ผมกำหมัดแน่นแววตาเครียดขมึง รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวเกร็งไปหมดจนเมื่อฝ่ามือของคนขับรถที่อุ้มชูเขามาตั้งแต่ยังเล็กลูบที่บ่าเบาๆ ความรู้สึกเหล่านั้นถึงหายไป

        “ ผมไม่อยากได้”

        “ ลุงทราบครับคุณชาย” คุณหาญบีบบ่าเขาทีนึง “ แต่คุณชายไม่ควรขัดคำสั่งคุณท่าน”

        “......”

        “ เพราะยังไงผมก็แพ้เขาอยู่ดีใช่มั้ยครับ”


        “ ต่อให้ทะเลาะกันแค่ไหนสายเลือดก็ไม่มีวันตัดขาดจากกัน”

        ผมก้มหน้านิ่งในอกเหมือนมีกลองตีกระหน่ำรัวเสียงดัง ผมส่ายหน้าไม่อยากจะรับฟังใดๆก่อนจะรับกุญแจรถมาถือไว้อย่างไม่เต็มใจ

        “ ถ้าคุณชายว่างกลับบ้านบ้างนะครับ คุณชายเล็กเธอบ่นคิดถึง”

        “ หึ” ผมแสยะยิ้ม “ ที่นั่นไม่มีใครรอผมอยู่จริงหรอก”

        “ มีครับ”

        ผมทำหน้าไม่เข้าใจ

        “ น้องชายคุณยังไงล่ะครับ”

        “ ไม่” ผมปฏิเสธเสียงห้วน “ ผมไม่เคยมีน้องชาย”

        “ คุณชาย” ลุงหาญทำหน้าตกใจ

        “ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ”

         “.....” ผมยกมือไหว้คนตรงหน้าก่อนจะผละถอยออกมาทันได้ยินคำพูดบางอย่างลอยตามมาติดๆ “ คุณชายเล็กบ่นว่าคิดถึงพี่ชายทุกวัน รอให้พี่ชายกลับมาเล่นด้วย”


       หึ ใครมันอยากไปเล่นกับเด็กบ้าอย่างมัน

        เด็กบ้าๆแบบมัน

        เกลียด...เป็นความรู้สึกที่ผมกำลังเกลียดชังใครบางคน



         ผมหลับตานิ่งมือกำแน่นทั้งสองข้าง พอเปิดเปลือกตาขึ้นมองตัวเองในกระจกภาพตรงหน้าสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมคาย ดวงตาคมสวยเหมือนนัยน์ตาของมารดาผู้ให้กำเนิด ริมฝีปากผมเม้มแน่นสั่นระริกก่อนจะรู้สึกหยาดใสๆของน้ำบางอย่างกำลังจะหลั่งริน นาทีนั้นผมรีบเปิดน้ำวักใส่หน้าให้น้ำเปล่าล้างน้ำตา

         ให้มันกลบเกลื่อนกัน...ให้มันรวมกันจนแยกไม่ออก...ให้มันเป็นแค่น้ำเปล่าเท่านั้น





     .

     .

     .




        “ ไปนานมาก”

        หยกมันทำหน้ายู่เมื่อผมย้อนกลับมาหามันอีกครั้ง

        “ ก็แล้วมึงทำไมไม่เข้าไปก่อนวะ”

        มันส่ายหน้าหวืวอย่างเอาเป็นเอาตาย ผมเลยได้แต่ยิ้มขำก็จะรุนไหล่มันให้ออกเดินจนไปถึงโต๊ะอาหารโต๊ะหนึ่งซึ่งมีนิสิตแพทย์ใส่แว่นนั่งรอท่าอยู่ก่อนแล้ว  อั้มมันเหลือบตาขึ้นมองหยกด้วยสีหน้านิ่งๆยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรหยกมันก็รีบยกของในมือให้อีกฝ่าย

        “ กูซื้อมาฝาก”

        “ เพิ่งโผล่หัวมา” อั้มมันพูดเสียงเรียบแต่แววตาเฉือดเฉือนคนตัวซีดจนหน้าซีดตามสีผิวไปทันที

        “ กูขอโทษ พอดีกู..”

        “ มึงเลิกอ้างซะที” อั้มมันสถบจนผมเองยังตกใจ “ มึงก็รู้ว่าปายรอกินข้าวพร้อมมึง ยังจะเสือกมาช้าแทบทุกวัน มึงต้องรอให้ปายมันหิ้วท้องรอมึงไปอีกนานแค่ไหนว่ะ แล้วไอ้ขนมห่าเหวนี่อีกซื้อมาทำไม ถ้ามันทำให้มึงเสียเวลาเลทนัด”

        “ พอเถอะอั้ม”

        ผมตัดบทตรงไปตบบ่าอั้มให้มันเพลาๆลงหน่อยเพราะเพื่อนอีกคนสีหน้าโครตแย่เลย

        “ มึงเลิกเข้าข้างมันซะที”

        “......”


        อั้มมองหยกอย่างหัวเสีย “ มึงเป็นโรคกระเพาะต้องกินข้าวให้ตรงเวลา แต่ใครบางคนทำให้มึงแดกข้าวเช้าช้าตลอด”


        ผมถอนหายใจเพราะรู้ดีว่าอั้มมันห่วงผมแค่ไหน ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับผมมันหัวเสียและใจร้อนได้เสมอโดยเฉพาะทุกเรื่องซึ่งมีหยกเข้ามาเกี่ยวข้อง ผมสังเกตได้ถึงความผิดปกติที่อั้มมันแสดงต่อหยก ผมเป็นเพื่อนสนิทกับอั้มมาตั้งแต่จำความได้จนถึงช่วงม.ปลายที่หยกเริ่มเข้ามา ผมรู้สึกได้ว่าอั้มมันไม่เคยชอบหยกอาจจะเพราะผมมักให้ความสนใจหยกมากก็จะไม่ให้สนใจยังไงไหวในเมื่อหยกมันกลัวอั้มจะกินหัวอยู่ตลอดเวลา


        “ กูขอโทษ”

        หยกเสียงสั่นหน้าเสียจนผมนึกเห็นใจ “กูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ กูรู้มึงห่วงปาย คราวหลังก็จะจำให้ขึ้นใจว่ากูไม่ควรให้ปายรอกินข้าวอีก”



        “ หยก”

        ผมทำหน้าไม่ถูกเมื่อหยกทำเสียงสั่นๆ

        “ รู้ก็ดี”

        “ มึงพูดแรงเกินไปอั้ม”

        ผมถอนใจแรงๆก่อนจะสาวเท้าตามหยกที่เดินตาแดงๆออกไป แต่อั้มมันดันคว้าข้อมือผมไว้

        “ ทำไมต้องเข้าข้างหยกมันขนาดนั้นวะปาย”

        ผมถอนหายใจ

        “ มึงแกล้งโง่หรือไม่รู้จริงๆว่าการกระทำของหยกที่ทำให้กูและมึงต่างกัน”

        มันยืนนิ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

         “ แล้วไง”

         “ จะทำร้ายมันไปถึงไหน”

         “ กูไม่มีวันรู้สึกกับมันเปลี่ยนไป” อั้มพูดเสียงเรียบ

         “ อั้ม”

         “ ปาย”


        เราสองคนสบตากันนิ่ง สุดท้ายมันถอนหายใจก่อนจะยอมปล่อยข้อมือผม ผมเลยเดินตามหยกที่มาแอบอยู่คนเดียวตรงส่วนหย่อมแถวๆหน้าโรงพยาบาล เมื่อผมไปถึงหยกมันกำลังจิ้มวุ้นมะพร้าวเข้าปากด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก


        “ หยก”

         “ กินด้วยกันมั้ย”

         ผมส่ายหน้าหยกมันเลยทำหน้ายิ้มๆ ก่อนจะทำท่าทำทางเหมือนว่าของกินตรงหน้าอร่อยนักหนาทั้งๆที่ใบหน้าย่ำแย่เหมือนว่าจะร้องไห้เต็มแก่

         “ พอเถอะหยก” มันจิ้มเอาจิ้มจนของกินเต็มปากไปหมดแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลช้าๆด้วยสีหน้าเหยเก

         “ ถ้ากินไม่หมดเสียดายของ วันนี้ต้องกินให้เต็มที่เลย ” มันฝืนยิ้ม “เพราะคราวหลังคงจะไม่ซื้อมาอีกแล้ว”

          ผมจุกในอกก่อนจะสวมกอดมันซึ่งสะอื้นอยู่กับอกผม

          นี่แหละน้าความรัก ‘รักคนไม่มีใจก็เจ็บ แอบรักคนอื่นก็เจ็บ รักตอบไม่ได้ก็เจ็บเช่นกัน’

          ก็เพราะความรักนี่แหละที่ทำให้ผมสูญเสียผู้หญิงที่รักที่สุดไป เพราะรักนี่แหละที่ทำให้มันฝังใจถึงทุกวันนี้

          เพราะไม่ลืมจนคิดว่าอาจจะรักใครอีกไม่ได้แล้ว














เอาไปครึ่งนึงก่อนเนอะ เอ้เหมือนว่าหมอจะมีปมนะเนี่ย หุหุ #ทีมอั้มหยกก็มา มาแบบหน่วงๆไปอีก เฮ้ย
ครึ่งหลังไปหาอิยิมและมือถือเจ้าปัญหา บอกเลยว่าหมอปายงานเข้าแน่นอน 555555 #หนึ่งเม้นท์หนึ่งกำลังใจนะจ้า


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-05-2017 21:26:01 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ nnewy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อั้มปากร้ายมากกก

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11

ออฟไลน์ hoshinokoe

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1086
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
เอ จะเอาคืนยังไงน้า...

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
 :ling1: รอปายโดนเอาคืน 
ปายก็มีปม ทั้งครอบครัว ทั้งคนในอดีต
 :angry2:อั้มปากร้าย ใจร้าย อยากให้หยกตัดใจ
หรือมีคนมาชอบหยก ให้อั้มรู้ถึงการสูญเสีย เสียดายหยก
ตามต่อ  :L1: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
รอตอนต่อไปนะคะ :L1:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
อั้มนิสัยไม่ดี  :beat: :beat: :beat: :beat: :beat:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด