<<เล่นกับไฟ>> Fic Got7 #BNior #JackBam
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: <<เล่นกับไฟ>> Fic Got7 #BNior #JackBam  (อ่าน 91051 ครั้ง)

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
ทำไมจินยิงไม่รอฟังก่อนว่าเดิดอะไรขึ้น :(

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
โฮๆๆๆๆๆ อิคนอ่านน้ำตาไหลพราก (T_T)

ออฟไลน์ idimi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
คุณแจบอมรีบตามมาง้อเร็ว
มาบอกให้คุณครูเข้าใจนะ รั้งเขาไว้สิ
;^;

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove
เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #93 เมื่อ12-01-2016 21:19:44 »

             

                      ก่อนอ่านช่วยตอบแบบสอบถามด้วยนะคะ
   

       รักฟิคเรื่องนี้ อยากเห็นเป็นรูปเล่มพร้อมตอนพิเศษฟินๆ

                             
                       ต้องช่วยกันอุดหนุนนะคะ

                     

                       http://goo.gl/forms/ppy51AfgID



                                                      เล่นกับไฟ

                                                         บทที่ 23         
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: ทำอะไรอยู่สาวน้อย
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: แบม อยู่หรือเปล่า

2Bam
: ผมไม่ใช่สาวน้อยของคุณ
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: หืม พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ นี่มุกหรือเปล่า

2Bam: จะต้องเล่นละครไปอีกนานเท่าไหร่ถึงจะพอใจ


          หวังเจียเอ๋อร์
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: รู้แล้วสินะ ผมขอโทษ
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์:  แบม แบมแบม ผมไม่เคยคิดจะโกหกคุณเลย

                                                                                                                     ผมแค่...



2Bam: แค่เห็นผมเป็นเครื่องมือสืบข่าวคนที่คุณรักใช่ไหม
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: เรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่ว่า...ผมเองก็จริงใจกับคุณนะ
                                                                                                                 
                                                                                                                  ได้โปรดเข้าใจด้วยเถอะ



2Bam: หรือว่าคุณจะเรียกคำว่าจริงใจของคุณเป็นคำว่า


          เวทนาคนพิการอย่างผมดีล่ะ
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: ผมไม่รู้ว่าควรจะอธิบายยังไงให้คุณเข้าใจ

2Bam:
ก็ไม่ต้องอธิบาย ผมเข้าใจกระจ่างแล้ว นี่คงจะเป็น



         การสื่อสารกันครั้งสุดท้ายของคุณกับผม
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: ไม่สิแบมแบม มันต้องไม่เป็นอย่างนั้น

                                                                                                                       ผมไม่ยอมหรอกนะ



2
Bam: ฝากบอกคนที่คุณหลงรักด้วยก็แล้วกันถ้าหากเขา
         
         อยู่ใกล้ๆคุณ
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: คนที่ผมหลงรัก?

2Bam: ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้จักโลกมากขึ้น หวังว่าเขาจะมี



          ความสุขกับสิ่งที่เขาเลือก


2Bam: ลาก่อนแจ็คสัน ไม่สิ หวังเจียเอ๋อร์
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: เดี๋ยวก่อนแบมแบม แบมแบม!
แจ็คผู้ฆ่ายักษ์: ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง แต่ผมจะรักษาสัญญาของเรา
ผมจะรอไปเดินที่ริมชายหาดชมดวงอาทิตย์ตกน้ำกับคุณ





            ไม่มีตัวอักษรตอบกลับบนหน้าจอ รวมถึงไม่มีสัญลักษณ์บอกให้รู้ว่าข้อความสุดท้ายได้ถูกอ่านแล้ว มันทำให้


แจ็คสันต้องถอนหายใจออกมา

          เขาโล่งอกที่จินยองออกมาจากบ้านหลังนั้นตอนที่ไปรับเพื่อนสนิทที่ข้างถนนในตัวเมือง แต่เมื่อแจ็คสันพา

จินยองมาที่ห้องพักของเขา สภาพของจินยองยิ่งทำให้แจ็คสันเป็นกังวล


          จินยองนั่งนิ่งเหม่อลอยราวกับหุ่นพักใหญ่กว่าจะยอมเฉลยเรื่องทั้งหมดให้แจ็คสันฟังว่าแท้จริงแล้วจุดประสงค์ที่

เขาเข้าไปในบ้านตระกูลอิมเพื่ออะไร แจ็คสันจึงได้รู้เรื่องราวในอดีตของจินยองที่ไม่เคยปริปากเล่าให้ใครฟัง แจ็คสัน

แปลกใจที่เขาสงสารทุกฝ่ายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ทั้งที่เขาควรจะดีใจที่จินยองออกห่างอิมแจบอมเสียได้ แต่เขากลับไม่

นึกเช่นนั้น


           “แบมแบมไม่ตอบกลับมาใช่ไหม”


           จินยองเอ่ยถาม น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แจ็คสันจับกระแสห่วงใยได้


           “ใช่ เขาไม่ตอบ ท่าทางโกรธมาก”


           ใช่สิ ใครบ้างจะไม่โกรธ


           จินยองเข้าใจดี โกหกใจตัวเองไม่ได้ว่าเขารู้สึกผิดที่เอ่ยคำพูดบาดหัวใจของแบมแบม


           “เด็กคนนั้นไม่ผิดอะไร”


           จินยองพูดพลางก้มหน้าซ่อนความรู้สึกในขณะที่แจ็คสันหันมามองเขา


           “แบมแบมไม่ผิดอะไร ก็เหมือนนายอิมแจบอมอะไรนั่นก็ไม่ได้ผิดอะไร เรื่องร้ายแรงที่เกิดขึ้นก็เกิดในสมัยพ่อของ

เขา”


           จินยองกัดริมฝีปาก จิตใจส่วนลึกบอกเช่นนั้นเหมือนกันแต่เพราะเรื่องราวในอดีตเข้ามายืนขวางจนเขาไม่อาจ

ยอมรับใจตนเอง


           “นายพูดเหมือนไม่ใช่แจ็คสันที่เราเคยรู้จัก”


           “นายต่างหากที่เปลี่ยนไป” แจ็คสันท้วง  “เราก็แค่ยอมรับความจริงเท่านั้น”


           ความดื้อดึงทำให้จินยองต่อต้าน เขาขยับเข้าหาแจ็คสันพลางมองด้วยนัยน์ตารั้น


           “ยอมรับความจริงว่าเรากลับมาแล้ว และถ้าหากนายยังคิดกับเราเหมือนเมื่อก่อน”


           ร่างโปร่งเบียดกายเข้าหา จินยองแนบไหล่นิ่งเบียดแจ็คสัน เขายกมือวางอยู่บนบ่าแข็งแรงและช้อนตาขึ้นมอง

ท้าทาย


           “เราก็พร้อมถ้านายต้องการ”


           สบตากันอย่างค้นคว้า แจ็คสันมองจินยองด้วยความสับสน ใบหน้างดงามอย่างที่เขาเคยวาดฝันบัดนี้อยู่ใกล้แค่

ปลายนิ้ว หากอะไรบางอย่างรบกวนอยู่ในส่วนลึกแม้ว่าเขากำลังเลื่อนหน้าเข้าหาและประกบปากของเขาลงไปกับกลีบ

ปากนุ่มที่ไม่ได้ปฏิเสธเมื่อแจ็คสันแตะลิ้นอุ่นลงไป

           แจ็คสันรั้งเอวจินยองไว้ เขาครองครองริมฝีปากนุ่ม หากแต่ในจินตนาการกลับมีใบหน้าของหนุ่มน้อยคนหนึ่งเข้า

มาฉายชัดจนเขาต้องทอดถอนหายใจและผละจากริมฝีปากนั้น แจ็คสันดันหัวไหล่ของจินยองที่สภาพไม่ได้ต่างกันออก

ห่าง ต่างคนต่างมองอีกฝ่ายด้วยความเข้าใจจิตใจตนเองจนทะลุปรุโปร่ง


            “ขอโทษ เรา...”


           “นายไม่ได้ผิดอะไร” จินยองเอ่ยขึ้น เขาเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับแจ็คสัน จูบนี้ทำให้จินยองไม่อาจปฏิเสธหัวใจ

ตนเองได้อีกต่อไปว่ามันมีผู้ใดถือครองอยู่อย่างถาวร


           “ขอบใจนะแจ็คสัน นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราจริงๆ”


           แจ็คสันคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เคยทำมาตลอด เขาแนบหน้าผากของเขากับหน้าผากของจินยองก่อนจะหอมแก้มจิน

ยองอีกครั้งเพื่ออำลาความรักของเขาที่หมดลงไปแล้วสำหรับจินยอง ต่อจากนี้จะมีเพียงมิตรภาพของเพื่อนอย่างแท้จริง


           แจ็คสันรู้ใจตนเองแล้วว่าตอนนี้มันกำลังถูกใครบางคนเข้าครอบครองอยู่
           





           แม้ว่าจินยองจะออกมาจากบ้านหลังใหญ่ของตระกูลอิมได้แล้ว แต่แจ็คสันกลับเสี่ยงที่จะเข้าไปพร้อมกับรถของ

บริษัทจัดสวนอีกครั้ง เพียงแต่จุดประสงค์ที่เขาเสี่ยงมามันแปรเปลี่ยนไป

           แจ็คสันก้าวลงจากรถและคว้ากรรไกรแต่งกิ่งต้นไม้อันใหญ่ไปถือไว้ ทำทีเป็นวุ่นวายกับการทำงานเช่นเคยแม้ว่า

สายตาจะสอดส่องหาจุดมุ่งหมายจนหงุดหงิดที่ไม่เห็นแม้แต่เงาจนกระทั่งถึงยามบ่ายที่รถจัดสวนใกล้ถึงเวลากลับ เขา

มองซ้ายขวาก่อนก้าวเดินไปยังบ้านหลังใหญ่ช้าๆ บันไดหน้าบ้านอยู่แค่เอื้อม

         แจ็คสันตัดสินใจจะก้าวเข้าไป แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดเท้าลงเมื่ออยู่ๆก็มีบอดี้การ์ดหน้าดุกลุ่มหนึ่งจู่โจมล้อมรอบเขา

ในที่สุดแจ็คสันก็ประสบความสำเร็จในการบุกถ้ำเสือด้วยการถูกหิ้วปีกให้มานั่งหน้าจ๋อยอยู่ในห้องรับแขก ไม่นานนักก็

ปรากฏร่างสูงของเจ้าของบ้านที่แจ็คสันเพิ่งจะเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรก โดยมีรถเข็นไฟฟ้าเคลื่อนที่ตามมาติด


                “แบมแบม”


               แจ็คสันยิ้มอย่างดีใจที่เขาได้เห็นหน้าหนุ่มน้อยอีกครั้ง แต่รอยยิ้มก็หดลงเมื่อเห็นแบมแบมหน้าบึ้งใส่เขา อิม

แจบอมนั่งลงตรงกันข้าม ใบหน้านิ่งเรียบมองแจ็คสันจนเจ้าตัวหนาวสันหลัง


              “คุณคงไม่ได้คิดว่าบ้านของผมเป็นห้างสรรพสินค้าให้คุณมาเดินเล่นแน่ๆ”


               ภาพผู้ชายตรงหน้าสวมกอดจินยองยังคงกรุ่นอยู่จนแจบอมนึกอยากจะหักคอแจ็คสันเล่น เรื่องของจินยอง

ทำให้เขาหงุดหงิดจนไม่อาจไปทำงานได้ และยิ่งสาเหตุหลักลักลอบเข้ามาเช่นนี้ยิ่งทำให้แจบอมอารมณ์เสีย


                “ใช่ไหมคุณนักข่าวแจ็คสัน”


                 แจ็คสันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ อิมแจบอมเป็นบุคคลลึกลับที่น้อยคนนักจะเคยเห็น ตอนนี้แจ็คสันเข้าใจ

แล้วว่าทำไมประธานตระกูลอิมจึงเป็นที่เลื่องลือถึงกิตติศัพท์ ก็แค่สบตาดุแจ็คสันยังถึงกับหนาว แต่เขาก็ต้องทำใจดีสู้

เสือเมื่อพูดออกไป


              “ผมแค่จะมา เอ่อ...ผมมาหาแบมแบม ผมมีเรื่องที่ต้องเคลียร์กับแบมแบม”


              คิ้วเข้มของแจบอมขมวดด้วยความสงสัย เขาหันไปมองน้องชายที่ตอนนี้กระพริบตาปริบๆและเม้มริมฝีปากแน่น


              “รู้จักเขาด้วยหรือ ทำไมพี่ไม่รู้”


               แบมแบมมองพี่ชายและแจ็คสันสลับกัน ใจหนึ่งก็ดีใจที่แจ็คสันกล้าเสี่ยงมาหา แต่อีกใจหนึ่งที่อยู่ข้างความขุ่น

เคืองก็ยังตามประกบจนหนุ่มน้อยไม่รู้จะเลือกฝั่งไหน


             “เขาเป็นเพื่อนในเฟส...”


              แบมแบมยอมเอ่ยความจริงต่อหน้าพี่ชาย


              “แต่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นนักข่าวจนกระทั่งพี่ชายบอก เขาปลอมตัวเข้ามาที่นี่เพื่อหาทางเจอคุณครู”


                หนุ่มน้อยหันขวับไปหาแจ็คสัน ดวงตาเรียวมองแจ็คสันอย่างตัดพ้อ


                “คุณใช้ผมเป็นเครื่องมือจนได้พบกับครูแล้วนี่ ตอนนี้คุณได้ครูกลับคืนไปแล้ว คุณจะมาที่นี่อีกทำไม หรือว่าจะ

มาสมน้ำหน้าคนหน้าโง่ที่ให้คุณทั้งคู่รวมหัวกันหลอกใช้ได้”


                “ผมมาเพื่อขอโทษ ผมไม่ได้คิดว่าคุณเป็นเครื่องมืออะไรทั้งนั้น”


                วินาทีนี้แจ็คสันลืมไปแล้วว่าเขากำลังพูดต่อหน้าประธานตระกูลอิมที่ยังคงนิ่งมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แจบอม

ไม่เคยรู้เลยว่าน้องชายที่อยู่แต่ในบ้านจะรู้จักกับคนอย่างแจ็คสันด้วย และยิ่งไม่นึกว่าผู้ชายตรงหน้าจะกล้าบ้าบิ่นถึงขั้น

เสี่ยงเข้ามาเพื่อพบหน้าแบมแบม


               “อีกอย่างที่ผมอยากพูดคือผมรักคุณ”


                หากมีเข็มสักเล่มตกลงพื้นก็คงจะได้ยินกันถ้วนหน้าเมื่อตอนนี้ทั้งห้องเงียบกริบ แจบอมเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินที่

แจ็คสันโพล่งออกมา ส่วนคนถูกบอกรักโดยไม่ทันตั้งตัวกำลังนิ่งอึ้ง แบมแบมเบิกตากว้างอ้าปากค้างจนกระทั่งสมองเริ่ม

ประมวลผลได้แก้มใสก็เริ่มฉีดสีแดงก่ำ


               “พูดบ้าอะไรแจ็คสัน คนที่คุณรักคือคุณครูต่างหาก ลืมไปแล้วเหรอ”


                 แบมแบมโต้เสียงดังอย่างลืมตัวว่าตนเองก็ยังอยู่ต่อหน้าพี่ชาย ภาพที่แจ็คสันกอดจินยองกลับมารบกวน

จิตใจจนดวงตาแดงเรื่อ


                 “ผมรักจินยองแต่ผมก็รักคุณด้วย ก็คุณอยากน่ารักทำไมล่ะ คุณทำให้ผมตกหลุมรักคุณรู้ไหม”


                 “หยุด!”


                เสียงเฉียบดังขึ้นจนทั้งคู่สะดุ้ง แจ็คสันและแบมแบมหน้าจ๋อยเมื่อแจบอมมองอย่างคาดคั้น


                 “ไปรักกันตอนไหน แบมแบม ตอบพี่เดี๋ยวนี้”


                 “พี่ชายอะ ผมจะตอบได้ไงเล่า”


              เขินจนหน้าแดงก่ำ คำบอกรักอย่างไม่มีอ้อมค้อมทำให้แบมแบมทำอะไรไม่ถูกได้แต่หันไปมองแจ็คสันตาเขียว

ที่ก่อเรื่อง


              “บ้า ห่ามไม่เข้าเรื่อง”


             ปากต่อว่าแต่แบมแบมกลับเผลอยิ้มออกมา แจบอมหันขวับไปหาแจ็คสันทันที


           “คุณบอกว่ารักน้องชายของผม แล้วคุณเอาจินยองไว้ไหน”


           “จินยองก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละครับ” แจ็คสันตอบด้วยความจริงใจ


           “ผมก็ยังคงรักเขา เพียงแต่ความรักมันเปลี่ยนรูปแบบของมัน ผมกับจินยองเหลือแต่คำว่าเพื่อนเพราะเขาเองก็

ตัดใจจากคุณไม่ได้เหมือนกัน”


           หัวใจของแจบอมกระตุกเมื่อเขาได้ยินคำพูดของแจ็คสัน


           “จินยองเองก็เสียใจไม่น้อยกว่าคุณหรอกครับคุณอิม เขารักคุณมากเพียงแต่ตอนนี้ยังมีทิฐิค้ำคอเขาอยู่ เพื่อน

ของผมแบกหน้าเศร้าไปทำงานทุกวันจนผมคิดว่าคุณกับจินยองควรจะปรับความเข้าใจกันได้แล้ว ทำไมต้องห่างกันแบบ

นี้ทั้งที่รักกันแทบตาย”


           “เขาเป็นฝ่ายจากไป”


           “แล้วคุณก็ปล่อยให้จินยองจากไป โอ๊ย...ผมควรจะพูดอะไรกับคุณดีเนี่ย”


           “แจ็คสัน” แบมแบมปรามเสียงหนักเมื่อเห็นแจ็คสันเริ่มแหย่เสือบาดเจ็บ แจ็คสันเริ่มรู้สึกตัวจึงได้ยิ้มแหยออกมา


           “ผมแค่อยากให้เพื่อนมีความสุขเสียที ชีวิตของจินยองผ่านความเศร้ามามากพอแล้ว และเผื่อว่าความหวังดีของ

ผมจะทำให้คุณเห็นใจเปิดโอกาสให้ผมได้คบกับแบมแบมน้องชายของคุณ”


           “ใครจะไปคบกับคุณ พูดดีๆนะ”


           แบมแบมเอะอะทั้งที่หน้าแดงจัดลามไปถึงใบหู แจบอมรู้ทันทีว่าน้องชายของเขามีใจให้แจ็คสันอยู่ไม่น้อย เขา

เองยังไม่รู้ว่าทั้งคู่ไปสนิทสนมกันตอนไหนแต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่แจบอมจะไปล้วงความจริงจากน้องชายภายหลัง หากแต่

ตอนนี้เขาต้องจัดการกับไอ้หนุ่มตรงหน้าที่กล้าเหยียบหางเสือเสียก่อน


           “แบมแบมยังเด็ก”


           “คุณจะอุ้มแบมแบมไปถึงเมื่อไหร่ล่ะครับ”


           เพื่อนกัน ปากจัดเหมือนกันไม่มีผิด แจบอมคิดถึงอีกคนที่ช่างสรรหาคำต่อว่ามาเถียงเขา


           “ก็จนกว่าแบมแบมจะโต”


           คำตอบกำปั้นทุบดินจากปากแจบอมทำให้แบมแบมหัวเราะคิก ความขุ่นเคืองมลายไปหมดแล้วเมื่อแจ็คสันกล้า

หาญถึงกับเสี่ยงมาหาเขาถึงบ้าน แบมแบมเหลือบตามองหน้าเหวอของแจ็คสันเมื่อถูกพี่ชายของเขากวนกลับ


           “สมน้ำหน้า”


           “ไม่ช่วยแล้วยังซ้ำเติมอีก”


           แจ็คสันอวดครวญ เขาตัดสินใจเลื่อนตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นจนแบมแบมตกใจ


           “แจ็คสัน ทำอะไร!”


           “ผมขอแค่โอกาส ขอให้ผมได้ดูแลแบมแบม คุณจะให้โอกาสผมได้ไหม”


           


   



มีต่ออีกนิด...

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-01-2016 21:46:34 โดย Belove »

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove
เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #94 เมื่อ12-01-2016 21:37:08 »

ต่อกันตรงนี้...


                                    สบตากันอย่างลูกผู้ชาย พักใหญ่กว่าที่แจบอมจะถอนหายใจออกมา
           
         
           “คุณกล้าขอผมก็จะให้ แต่คนที่จะให้โอกาสคุณอย่างแท้จริงคือแบมแบมไม่ใช่ผม”
           

           แบมแบมมองพี่ชายด้วยความตื้นตัน เขาบังคับรถเข็นให้เข้าใกล้แจบอมอีกเล็กน้อย ร่างบางดันกายขึ้นจากรถ

เข็นแล้วยกเท้าก้าวไปหาแจบอมอย่างไม่มั่นคงนัก แจ็คสันลุกขึ้นด้วยความเป็นห่วง


           “ไม่ต้อง ผมจะเดิน”


           แบมแบมย่างก้าวช้าๆ จนกระทั่งถึงแจบอมที่ลุกยืนรอรับร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแปลกใจและดีใจพร้อมๆ

กัน


            “เดินได้แล้วทำไมไม่บอกพี่”


           “อยากให้พี่ชายเซอร์ไพร้ส์ครับ” แบมแบมมองแจบอมด้วยความรักและสำนึกในบุญคุณ


           “เขาเป็นกำลังใจให้ผมเดินได้ ขอบคุณนะครับพี่ชายที่ให้โอกาสเราทั้งคู่”


           แบมแบมร้องไห้อย่างตื้นตัน หนุ่มน้อยกอดอกซุกหน้ากับอกของแจบอมโดยมีแจ็คสันที่ยืนยิ้มอยู่ไม่ห่าง แจบอม

สะท้อนใจเมื่อคิดเรื่องของตนเอง


           แจบอมเดาไม่ถูกว่าชีวิตรักของเขาจะลงเอยอย่างไร






           แจบอมนั่งตรวจสอบรายงานการประชุมที่ลูกน้องหอบมาวางไว้ให้เต็มโต๊ะที่ห้องรับแขกยามค่ำ ขณะที่เขากำลัง

ใช้สมาธิกับงานลูกน้องที่ยืนรออยู่ก็เรียกให้เขาต้องเงยหน้า


           “มีข่าวจากสำนักข่าวลงในเว็บไซต์ครับ เป็นข่าวพร้อมทั้งสกู๊ปบทความที่เขียนถึงประธานอิมคนเก่า”


           รับแท็ปเลตมาจากคนสนิทและอ่านข่าวอย่างรวดเร็ว อิมแจบอมถึงกับนิ่งงัน


           มันเป็นสกู๊ปข่าวที่กล่าวถึงประธานอิมคนเก่าบิดาของเขาว่าใช้อำนาจเงินเข้าไปกว้านซื้อบริษัทเล็กๆเพื่อนำมา

ฟอกเงินจากธุรกิจมืดผิดกฏหมาย ข่าวนั้นถูกแชร์อย่างรวดเร็วเพียงแค่ไม่กี่นาที และสิ่งที่ทำให้แจบอมถึงกับกัดฟันเมื่อ

เขาเห็นว่าเจ้าของสกู๊ปข่าวนั้นเป็นใคร


           คนที่เขียนโจมตีตระกูลของเขาคือปาร์คจินยอง!
           


        TBC

 :3123: :3123:


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-01-2016 21:44:46 โดย Belove »

ออฟไลน์ Apg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #95 เมื่อ12-01-2016 21:47:12 »

โอยยยย จินยอง. ไปทำร้ายแจบอมทำไั้มงั้นอ่า รีบคืนดีกันเถอะนะ

ออฟไลน์ prajan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #96 เมื่อ12-01-2016 22:21:12 »

อื้อหือ ดีงามพระรามแปดที่สุดไรท์ แต่ไหงยัยจินยองเล่นตลกอะไรอีกเนี่ย  :mew2:

ออฟไลน์ JUJU

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #97 เมื่อ13-01-2016 18:39:36 »

จินยองคือแสบมากกกถ้าจะโจมตีขนาดนี้  อยากรู้ว่าแจบอมจะทำยังไงต่อไป   

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #98 เมื่อ13-01-2016 19:42:04 »

โถ่ววว จินยอง
เห้อออ

ออฟไลน์ เป็ดขี้อาย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #99 เมื่อ13-01-2016 21:22:16 »

จินยองอ่า~~  :mew4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
« ตอบ #99 เมื่อ: 13-01-2016 21:22:16 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #100 เมื่อ13-01-2016 21:31:47 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #101 เมื่อ14-01-2016 11:21:47 »

งืัอออ.. (T_T)

ออฟไลน์ KaewGurlie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 23 [12 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #102 เมื่อ17-01-2016 22:18:29 »

อ่านรวดเดียวกี่ตอนเข้าไปคู่แจ็คแบมเคลียร์ง่ายเชียว ส่วนจินยองเนี่ยลงข่าวแบบนั้นไปแล้วมันยากที่จะทำความเข้าใจกันไหมอ่ะ จินยองไม่ฟังอะไรเลย จริงๆ แจบอมกับแบมไม่ได้ผิดอะไรเลยนะจะโทษแต่พ่อแจบอมก็ไม่ได้หรอกของแบบนี้ ถ้าแม่จินยองเองไม่ได้เต็มใจเรื่องแบบนี้มันคงไม่เกิดขึ้นหรอก

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove
เล่นกับไฟ บทที่ 24 [20 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #103 เมื่อ20-01-2016 00:05:05 »



                                                         เล่นกับไฟ

                                                          บทที่ 24


           “มั่นใจแล้วเหรอถึงได้เขียนสกู๊ปแบบนั้น”


           แดเนียลสอบถามจินยองในสิ่งที่ทำลงไปแม้ว่าเขาที่เป็นบรรณาธิการจะไม่ได้ห้ามปราม ผลงานการเขียนที่เพิ่งจะลงไปเมื่อวานที่

ผ่านมาในเมื่องานของจินยองออกมาดีเกินกว่าที่เขาจะปฏิเสธได้ ไม่เคยมีใครตีแผ่ตระกูลอิมได้สนุกเท่างานเขียนชิ้นนี้อีกแล้ว


           “แล้วหัวหน้าไม่มั่นใจหรือครับ แต่ว่าหัวหน้าก็อนุมัติให้มันลงไปแล้วนะครับ และก็มีคนสนใจมากทีเดียว”


           เป็นจริงอย่างที่จินยองพูดแค่เพียงคืนเดียวยอดแชร์ถล่มทลายเกินข่าวหัวข้ออื่น ทำให้รู้ว่าแวดวงธุรกิจสนใจความเป็นมาของตระ

กูลอิมแค่ไหน

           แจ็คสันเปิดประตูเข้ามาในสำนักงาน เขากวาดสายตามองหาจินยอง เมื่อเห็นว่านั่งอยู่ที่โต๊ะ       แดเนียลเขาจึงรีบเดินลิ่วๆตรง

มาหา


           “จินยอง ทำแบบนี้เพื่ออะไร”


           จินยองเหลือบตามองแจ็คสัน นัยน์ตาสีดำขลับวูบแสงลงไปแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาถือดีอีกครั้ง


           “นี่มันงานของเรานะแจ็ค นายลืมไปแล้วหรือไงว่าเราเป็นนักข่าวเศรษฐกิจ”


           แจ็คสันขยับปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีแดเนียลนั่งมองอย่างงงๆอยู่ด้วยอีกคนเขาจึงดึงแขนของจิน

ยองให้ลุกขึ้นมา


           “หัวหน้า ยืมตัวพ่อนักข่าวดีเด่นสักครู่นะครับ”


           ลากแขนจินยองมายังห้องประชุมเล็กแล้วปิดประตูตาม เมื่อมั่นใจว่าอยู่กันเพียงลำพังแล้ว แจ็คสันถึงกับมองเพื่อนสนิทด้วย

ความอ่อนใจ


           “ทำแบบนี้เพื่ออะไรจินยอง รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งทำแบบนี้คุณชายอิมเขาก็ยิ่งโกรธ แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันเสียที”


           แววตาหวานวูบไหว แต่จินยองกลับยักไหล่ เขาเมินสายตาคาดคั้นของแจ็คสัน


           “จะโกรธก็โกรธไปสิ เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขาแล้วนี่”


           แจ็คสันส่ายหน้าระอา เขาจับต้นแขนของจินยองแล้วเขย่าเรียกสติ


           “หลอกใครได้ก็หลอกไป แต่จะหลอกใจตัวเองไปถึงไหน ดูหน้าตัวเองในกระจกบ้างหรือเปล่าว่ามันทั้งเศร้าทั้งหมอง เมื่อไหร่จะ

เลิกเสียทีไอ้ทิฐิมานะบ้าๆเนี่ย”


           จินยองขยับปากจะเถียงแต่ก็ไม่ทันได้ทำตามใจ ประตุห้องประชุมเปิดผลัวะเข้ามาด้วยฝีมือของคนที่จินยองไม่พร้อมจะเผชิญ

หน้าตอนนี้


           “คุณ ผมบอกแล้วไงว่าเข้าไปไม่ได้ หวา... อย่าทำร้ายผมนะ”


           แดเนียลที่รีบตามเข้าถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกบอดี้การ์ดของผู้ชายมาดเนี้ยบหน้าดุหิ้วปีกไว้ แดเนียลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ด้วยความ

หวาดหวั่น


           “ไม่รู้พวกนี้เป็นใคร อยู่ๆก็บุกมาที่สำนักงานและถามหานาย ฉันบอกแล้วว่าห้ามบุกรุกแต่เขาก็ยังบุกเข้ามา ปล่อยผมสิวะ”


           จินยองนิ่งงัน เขาสบตากับดวงตาดุเอาเรื่องนั้นด้วยหัวใจไหวระรัว


           “แจบอม”


           “หา ว่าไงนะ” แดเนียลตาเหลือกเมื่อได้ยินชื่อที่จินยองหลุดปากมา ตอนนี้เขาเองก็หน้าซีดเผือดแทบเป็นกระดาษ


           “อย่าบอกนะว่า คุณคนนี้คือ...”


           “ออกไปก่อน”


           เสียงเฉียบขาดดังขึ้น จนแดเนียลต้องกลืนน้ำลาย


            “ผมขอคุยกับลูกน้องของคุณเป็นการส่วนตัวสักครู่”


           ไม่รอคำตอบจากแดเนียล ลูกน้องของอิมแจบอมลากตัวของแดเนียลออกไป แจ็คสันมองทั้งคู่สลับกันไปมาก่อนถอนหายใจ


           “อย่ารุนแรงกันเลยนะครับ อย่าลืมว่าทั้งคู่รักกันมากแค่ไหน”


           แจ็คสันก้าวตามแดเนียลออกไป เขาปิดประตูตามหลังทิ้งให้แจบอมอยู่เพียงลำพังกับจินยอง 


แจบอมก้มหน้าลงก่อนเงยหน้าจ้องมองจินยองจนเจ้าตัวสะดุ้ง


           “ไม่นึกเหมือนกันว่าคุณจะเกลียดชังพ่อของผมถึงขนาดนี้”


           น้ำเสียงฟังดูห่างเหินไว้ตัวจนจินยองใจหาย เขาได้แต่เชิดหน้าเพื่อปกปิดความรู้สึกของตนเอง


           “ผมแค่ทำตามหน้าที่ อย่าลืมว่าผมเป็นนักข่าว”


           แจบอมเหยียดยิ้มแต่ดวงตากลับไม่ยิ้มตามสักนิดยามจ้องมองหน้าซีดของจินยอง


           “พ่อแม่ของคุณกับพ่อของผมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย”


           เสียงดุเริ่มต้นเอ่ยประโยคที่ทำให้จินยองไม่กล้าขัด เขาได้ยืนนิ่งฟังแจบอมพูด


           “ผู้ชายสองคนหลงรักผู้หญิงคนเดียวกัน พ่อของคุณมีฐานะร่ำรวยในขณะที่พ่อของผมไม่มีอะไรเลย ช่วงแรกฝ่ายหญิงยังไม่เอน

เอียงไปทางไหน แต่เพราะพ่อของผมเข้าไปช่วยเหลือผู้หญิงที่ต้องดูแลดูแลแม่ที่เจ็บป่วย ผู้หญิงจึงเริ่มมีใจมาทางพ่อของผม เมื่อพ่อ

ของคุณรู้เข้าเขาก็หลอกแม่ของคุณและข่มขืนเธอ”


           “ไม่จริง!”


           จินยองตัวสั่น เสียงที่หลุดออกมาสั่นพร่า แต่สีหน้าของแจบอมไม่ได้บอกว่าเขาพูดเล่น


           “พ่อของคุณใช้อิทธิพลข่มขู่บังคับให้แม่ของคุณแต่งงานด้วย พ่อของผมตัดใจจากแม่ของคุณและด้วยเหตุนั้นทำให้พ่อของผม

ทำทุกอย่างเพื่อถีบตัวเองออกมาจากความยากจน พ่อไม่เคยเจอครอบครัวของคุณอีกหลายปี จนกระทั่งวันหนึ่งพ่อไปพบผู้หญิงที่เขา

เคยรักเดินซังกะตายอยู่ริมถนน แม่ของคุณเล่าให้ฟังว่าพ่อของคุณใช้เงินมือเติบและบริหารกิจการที่เป็นมรดกไว้ไม่ได้ เงินทองในบ้าน

ร่อยหรอลง มิหนำซ้ำเขายังเล่นการพนันและดื่มเหล้า เวลาเมาก็จะทุบตีแม่ของคุณเป็นประจำ”


           เสียงกรีดร้องของแม่ดังแว่วเข้าหูยามจินยองยังเป็นเด็ก รอยช้ำตามเนื้อตัวที่จินยองเห็นบ่อยครั้งผุดขึ้นมาในความทรงจำ เขา

หลับตาลงด้วยความปวดร้าว


           “ตอนนั้นพ่อของผมก็แต่งงานกับแม่ซึ่งเป็นลูกสาวของแก๊งมาเฟียอยู่แล้ว แต่เพราะเยื่อใยที่ยังตัดไม่ขาดและความสงสาร ทำให้

พ่อของผมกับแม่ของคุณทำผิดด้วยการมีความสัมพันธ์เกินเลยกัน พ่อของคุณที่ตอนนั้นไม่เหลือสมบัติอะไรอีกแล้วระแคะระคายเรื่องนี้

เขาทำร้ายแม่ของคุณจนแทบยืนไม่ไหวและเรียกให้พ่อของผมไปตกลงกันที่บ้าน พ่อยื่นข้อเสนอให้พ่อของคุณเลิกกับแม่ของคุณและ

ยินดีจะรับเลี้ยงคุณด้วยแลกกับเงินก้อนหนึ่งเพราะไม่อยากเห็นผู้หญิงคนเดียวที่พ่อรักทรมานอีก แต่พ่อก็ไม่นึกว่าเขาจะคลุ้มคลั่งจนก่อ

เหตุร้าย”


           น้ำตาของจินยองไหลอาบแก้มเมื่อความเป็นจริงอีกมุมหนึ่งถูกเปิดเผย ดวงตาของแจบอมอ่อนแสงลงเมื่อเห็นสภาพของจินยอง


           “พ่อตกใจมากเมื่อรู้เหตุการณ์ที่บ้านคุณหลังจากพ่อกลับไปแล้ว พ่อโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของพ่อ พ่อพยายามตามหาตัว

ของคุณแต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน พ่อยังเชื่อว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งและคิดจะไถ่โทษ”


           อิมแจบอมหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทวางไว้บนโต๊ะประชุม


           “พ่อแบ่งหุ้นของบริษัทจำนวนหนึ่งไว้ให้คุณ ผมเองก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเพราะมันนานมาก แต่เมื่อคุณกลับมาแสดงตัวผมจึง

นึกขึ้นได้ และตอนนี้ผมขอมอบสิทธิ์นี้คืนให้แก่คุณ หุ้นสิบเปอร์เซ็นของกิจการจากตระกูลอิม”


           จินยองมองกระดาษแผ่นนั้น กระดาษมอบโอนกรรมสิทธิ์หุ้นให้เด็กชายปาร์คจินยอง สิบเปอร์เซ็นจากกิจการตระกูลอิมทำให้เขา

กลายเป็นเศรษฐีย่อยๆคนหนึ่ง แต่จินยองไม่ได้นึกดีใจสักนิด


           “และถ้าคุณสงสัยว่าผมทำอะไรเรื่องงาน ผมจะบอกคุณก็ได้ว่าผมกำลังไถ่โทษคืนให้พ่อ บริษัทไหนที่พ่อเคยทำผิดด้วยการ

รับจ้างเทคโอเวอร์แย่งชิงจากเจ้าของเดิมมาถือให้ผู้ถือหุ้นรายใหม่ ผมจึงเข้าไปช้อนซื้อหุ้นและเปิดโปงความทุจริตเพื่อให้หุ้นตกและขาย

คืนให้เจ้าของเดิมในราคาไม่แพง ถ้าคุณจะเอาไปเขียนข่าวล่ะก็ผมอนุญาต”


           พูดกลั้วหัวเราะเสียงปร่า แต่แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อแจบอมเปิดเผยความจริงทุกอย่างให้จินยองรับรู้


           “ผมมาแค่นี้ มาเพื่อเคลียร์เรื่องของพ่อ พ่ออาจจะทำเลวกับคนอื่นแต่มีอยู่คนเดียวที่เขาไม่เคยคิดร้ายก็คือแม่ของคุณ”


           ตาต่อตาประสานกันด้วยความปวดร้าว แจบอมมองใบหน้าหวานนิ่งนานก่อนที่เขาจะตัดใจหันหลังเปิดประตูและเดินจากไป

จินยองนึกอยากจะรั้งร่างนั้นไว้แต่ก็ปากหนักเกินกว่าจะทำได้ เขาได้แต่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้กอดไหล่ตัวเองไว้และปล่อยโฮออกมา

          แจ๊คสันรีบก้าวเข้ามาในห้อง เขาตกใจเมื่อเห็นเพื่อนสนิทร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด แจ็คสันปล่อยให้จินยองร้องไห้พักใหญ่ เขา

ได้แต่ลูบหลังลูบไหล่ปลอบใจทั้งที่ยังไม่รู้สาเหตุจนกระทั่งจินยองเริ่มควบคุมสติได้จึงเงยหน้าสบตากับแจ็คสัน


           “แจ๊ค เราทำอะไรลงไป เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่คิด”


           แจ็คสันจับไหล่ของจินยองไว้พลางเตือนสติ


           “คนเราทำผิดกันได้ อยู่ที่ว่าเราจะแก้ไขมันให้ถูกหรือเปล่า”


           แก้ไขสิ่งผิดให้เป็นสิ่งถูกงั้นหรือ

           ทั้งที่เขาทำร้ายจิตใจแจบอมตั้งหลายเรื่อง

            แจบอมอาจจะโหดร้ายในสายตาผู้อื่น แต่จินยองเชื่อว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่ทำร้ายเขา

           ผู้ชายคนนั้นจะยกโทษให้จินยองหรือไม่


           “ถ้าหากว่าเขาไม่ยกโทษให้ล่ะแจ๊ค ถ้าหากว่าเขาเกลียดเราแล้ว”


           “เราไม่เชื่อว่าเขาจะเกลียดนาย  ไม่มีทาง เขาอาจจะโกรธแต่เขาไม่ได้เกลียด ก็อยู่ที่นายแล้วล่ะ

จินยองว่าจะอดทนรอให้เขาหายโกรธได้หรือเปล่า”


            แจ็คสันยิ้มกว้างให้เพื่อนสนิท


           “ไปง้อเขานะจินยอง ไปง้อให้เขาหายโกรธ ความรักไม่ควรมีทิฐิต่อกัน เราอยากให้นายมีความสุข”


           เพราะทิฐิมานะตัวเดียวที่ทำให้เรื่องมันรุนแรงขนาดนี้ จริงอย่างที่แจ็คสันเตือนสติ จินยองตัดสินใจในทันที


           เขาจะทำให้อิมแจบอมหายโกรธให้ได้







           ไม่กี่วันหลังจากนั้นปาร์คจินยองจึงปรากฏตัวขึ้นที่ตึกใหญ่ของตระกูลอิมที่เขาเคยมาตั้งแต่วันแรก  บรรดาลูกน้องของอิมแจบอม

ต่างก็รู้ว่าเขาเป็นใคร ดังนั้นจึงไม่มีใครคิดขัดขวางเมื่อเขาแจ้งว่าต้องการพบกับคนที่ใหญ่ที่สุดในตึกหลังนี้

           จินยองก้าวเดินอย่างมั่นใจออกจากลิฟท์ชั้นเจ็ด ชั้นที่ไม่มีใครกล้าเดินหากไม่มีคำสั่ง แต่จินยองกล้า เขาเดินมาหยุดหน้าประตู

บานใหญ่และผลักเข้าไป

           อิมแจบอมนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานยุ่งเหยิง เขาเหลือบตามองแวบหนึ่ง จินยองอ่านได้ถึงความแปลกใจและ

ดีใจระคนกันแต่เพียงเสี้ยววินาทดวงตาคู่นั้นก็กลับไปดุและเย็นชาเช่นเดิม


           “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ให้ใครก็ได้มาเดินเล่น”


           ประโยคเดิมกับที่เคยพูดครั้งแรกเมื่อเจอกัน ดูเหมือนเสียงจะดุกว่าวันนั้นด้วยซ้ำแต่จินยองก็ไม่สน เขาตรงมานั่งที่เก้าอี้ตัวตรง

ข้ามกับอิมแจบอมพลางยิ้มหวานออกมา


           “ผมก็ไม่ได้มาเดินเล่น ผมมาสมัครเป็นครูไปสอนที่บ้านของคุณอิมแจบอม”


           แจบอมชะงัก เขาหรี่ตามองจินยองด้วยความสงสัย ร่างสูงทิ้งกายพิงพนักเก้าอี้พลางเอ่ยเสียงเย็น


           “ไม่จำเป็น”


           “จำเป็นสิครับ ผมได้ยินว่าที่นั่นขาดครู และผมพร้อมที่จะไปทำงานที่นั่นเต็มที่”


           “แต่คุณเป็นนักข่าว”


           “ผมลาออกแล้ว”


           จินยองยื่นใบผ่านงานวางบนโต๊ะ


           “ถ้าคุณไม่จ้างผม ผมจะต้องอดตายแน่ๆ”

       
            แจบอมรู้สึกเหมือนเจ้าของหน้าหวานกำลังเล่นตลกกับเขา คิ้วเข้มขมวดลงทันที
           

              “จะเล่นอะไรอีกปาร์คจินยอง ผมไม่มีเวลามาเป็นตัวตลกให้คุณหรอกนะ"


           จินยองกลั้นยิ้ม เขายักไหล่น้อยๆเมื่อเห็นท่าทางของแจบอม จินยองแกล้งยิ้มหวานพลางขยิบตาให้แจบอมก่อนจะพูดประโยค

ที่ทำให้อิมแจบอมถึงกับอึ้ง


            “ได้ข่าวว่าเจ้าของบ้านหลังนั้นทั้งหล่อทั้งรวยทั้งเร้าใจ ผมก็เลยจะสมัครเข้าไปเผื่อฟลุคจะได้จับเขาเป็นแฟน คุณคิดว่าผมจะมี

สิทธิ์ไหมครับ”




          TBC


ใกล้จบแล้วน้า บทหน้าแล้วมั้ง

ทำแบบสอบถามกันได้แล้วจ้า

ถ้าอยากอ่านฟิคฟินๆเรื่องนี้

http://goo.gl/forms/Vogxv3wb6J


ตอบแบบสอบถามด้วยนะ!!!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-01-2016 00:14:56 โดย Belove »

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 24 [20 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #104 เมื่อ20-01-2016 00:18:03 »

คดีพลิกซะแล้วววว

ออฟไลน์ เป็ดขี้อาย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 24 [20 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #105 เมื่อ20-01-2016 19:42:45 »

ยัยลูกพีชอ่อยแรงมาก
ง่อวววววววว
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ เป็ดขี้อาย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 24 [20 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #106 เมื่อ20-01-2016 19:43:59 »

จินยองงี่ เดินหน้าเต็มที่เลย  สู้เขานะ :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ KaewGurlie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 24 [20 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #107 เมื่อ23-01-2016 11:04:20 »

จะโกรธได้นานไหมหล่ะนั้น วิธีการง้อของคุณนักข่าวไม่ธรรมดาเลยสักนิด จริงๆ เรื่องในอดีตเจ็บปวดกันทุกคนนะฝั่งแจบอมเองก็โตมากับความรู้สึกที่ว่าพ่อแม่ไม่รักกันไม่ต่างจากจินยองเลย

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 24 [20 / 01 / 2016 ]
«ตอบ #108 เมื่อ23-01-2016 14:03:26 »

ขอให้จบด้วยดีค่าาาา ^^

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove


                                                               เล่นกับไฟ

                                                                บทที่ 25


             “ไม่”


             เอ่ยรวบรัดสั้นๆง่ายๆ ได้ใจความจากนั้นอิมแจบอมก็ก้มหน้าอ่านเอกสารในมือหมดความสนใจ ปาร์คจินยองได้

แต่เม้มปากครุ่นคิดถึงแผนการที่ต้องทำต่อไป

            รู้อยู่แล้วว่าคนอย่างประธานตระกูลอิมต้องโกรธมากแน่ๆในสิ่งที่เขาทำลงไป เจ็บปวดที่สุดก็คือทำให้บิดาของ

เขาเสียชื่อเสียง ไม่ว่าใครก็ต้องขุ่นเคืองทั้งนั้นแม้ว่าจะรักกันแค่ไหนก็ตาม สิ่งเดียวที่ทำได้คือ จินยองจะต้องทำให้

แจบอมหายโกรธ เขาตัดสินใจลุกจากเก้าอี้และคุกเข่าลงบนพื้นห้องหน้าโต๊ะทำงานของแจบอมนั่นเอง


           “แจบอม ผมขอโทษ”


           เอ่ยออกไปด้วยความสำนึกผิด ดวงตาหวานอ้อนวอนขอให้อีกฝ่ายยกโทษให้


           “ผมรู้ตัวแล้วว่าทำผิด ยกโทษให้ผมได้ไหม”


           ไม่มีคำตอบจากร่างสูงที่วางหน้านิ่งสนิทก้มหน้าก้มตาอยู่กับกองเอกสารตรงหน้าราวกับไม่มีอีกคนที่ยังหายใจอยู่

ในห้องเดียวกัน จินยองก้มหน้านิ่งด้วยความอดทน เขารอคอยแม้ว่าเวลาจะผ่านไปด้วยความเงียบงัน ท่อนขาทั้งสองชา

จนแทบไม่รู้สึก เขาได้แต่มองเข็มนาฬิกาที่หมุนไปช้าๆราวกับจะขาดใจ

           แจบอมคงโกรธมาก แค้นมาก จินยองปวดหนึบไปทั้งร่างที่ต้องคุกเข่าอยู่บนพื้นแข็งหลายชั่วโมง เขาอดทนจน

น้ำตารื้นเมื่อในที่สุดแจบอมก็ผุดลุกขึ้นยืน


           “ลุกขึ้น”


           “ผมไม่ลุกจนกว่าคุณจะยอมรับข้อเสนอของผมวันนี้”


           จินยองเอ่ยอย่างดื้อดึงทั้งที่รู้ว่าร่างกายตนเองล้าเต็มที


           “ดื้อไม่เข้าเรื่อง ถ้านายไม่ลุกขึ้นมางั้นก็หาทางไปบ้านเองเถอะ”


           หูไม่ฝาด!

           จินยองถึงกับหงายหลังลงไปนั่งกับพื้นแข้งขาสั่นและเมื่อแจบอมก้าวเดินผ่านไปยังประตูห้อง   จินยองก็ยิ่ง

ลนลานลุกขึ้นจากพื้นทันที


           “ว่าไงปาร์คจินยอง จะไปหรือไม่ไป”
           




           ประตูรั้วตรงหน้าทำให้จินยองน้ำตาซึมเมื่อได้มาที่นี่อีกครั้ง

           ครั้งแรกเขาผ่านมันไปด้วยความมืดมน หวาดกลัว แค้นเคือง เพื่อเข้าไปสู่ไฟร้อนด้านใน

           แต่ครั้งนี้เขามาด้วยความหวังและไฟรัก จินยองหวังว่าผู้คนในบ้านจะยกโทษให้กับสิ่งที่เขาทำลงไป แม้ว่าจุดมุ่ง

หมายของเขาจะยังนั่งนิ่งรักษาท่าทีอยู่เคียงข้างกันบนเบาะรถยนต์ขณะขับไปจอดเทียบบันไดขึ้นสู่ตัวบ้านก็ตาม

           ทันทีที่รถจอดสนิทอิมแจบอมก็เปิดประตูก้าวออกไป ทิ้งให้เขายังนั่งงงอยู่ที่เดิมจนกระทั่งประตูรถฝั่งที่เขานั่งถูก

เปิดออกเพราะคนขับรถที่เป็นบอดี้การ์ดของแจบอมด้วย ลูกน้องของแจบอมยืนยิ้มและโค้งศีรษะให้เมื่อจินยองก้าวลง

จากรถ


           “ง้อท่านประธานให้ได้นะครับคุณครูปาร์ค พวกเรารอเลี้ยงฉลองอยู่”


           จินยองยิ้มเจื่อน เขาก็นึกอยากจะให้เป็นเช่นดังคำอวยพรเหมือนกัน จินยองค่อยๆก้าวเดินขึ้นบันไดทีละขั้นด้วย

ความคิดถึงจนกระทั่งมันสิ้นสุดและทางเข้าคฤหาสถ์ก็แสดงอยู่ตรงหน้า จินยองเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคยและพบว่ามีใครอีก

คนที่เขาต้องขอโทษนั่งบนเก้าอี้รถเข็นรออยู่แล้วที่ห้องนั่งเล่น


           “แบมแบม”


           หนุ่มน้อยสบตากับเขา มันเป็นแววตาที่ทำให้จินยองนึกอายกับสิ่งที่ทำลงไป อิมแจบอมนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้

ตัวถัดไป ดวงตาดุกำลังจ้องมองในสิ่งที่จินยองกำลังทำ จินยองก้าวไปแล้วย่อตัวลงตรงหน้าแบมแบม


           “ครูขอโทษในสิ่งที่ทำลงไป” จินยองถอนหายใจ


           “แม้ว่ามันเหมือนจะง่ายที่พูดคำนี้ แต่ครูอยากให้แบมแบมยกโทษให้”


           แบมแบมสบตากับจินยอง เขาเห็นความจริงใจและร่องรอยสำนึกผิดอยู่บนใบหน้าหวานจนนึกสงสาร อาจจะนึก

เคืองอยู่บ้างที่กลายเป็นเครื่องมือให้จินยองแต่เมื่อเขาคิดถึงสิ่งที่เกิดกับจินยองในวัยเด็กแล้ว ไม่แน่ว่าถ้าเป็นตัวเองแบม

แบมอาจจะทำยิ่งกว่า และที่สำคัญการหลอกลวงของจินยอง อย่างน้อยก็ทำให้เขาได้รู้จักกับแจ็คสัน

           และที่สำคัญ แบมแบมรู้ว่าพี่ชายรักคุณครูของเขาแค่ไหน


           “ผมไม่โกรธครูแล้วครับ”


           “อ้าว ง่ายๆแบบนี้เลยรึ”


           คนนั่งนิ่งถึงกับเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจเมื่อกลายเป็นว่าเห็นน้องชายตัวเองกับคนที่พากลับบ้านมาด้วยกอด

กันกลม แถมแบมแบมยังมองเขาตาขวางอีก


           “แล้วจะโกรธกันให้มันได้อะไรครับพี่ชาย แค่นี้ครูก็เสียใจมากพอแล้ว จะซ้ำเติมกันไปถึงไหน”


           “แบมแบมใจเย็นเถอะ แค่นี้ครูก็ดีใจแล้ว”


           มือเรียวลูบผมแบมแบมอย่างอ่อนโยน แบมแบมยิ้มกว้างส่งให้เขาอย่างที่เคยทำ


           “ผมเองก็ดีใจที่ครูมา โจทย์เลขข้อสุดท้ายที่ครูทิ้งไว้ ทำยังไงผมก็ยังแก้สมการไม่ได้มันคาใจผมมาก ยังไงคืนนี้

ผมต้องให้ครูสอนผมด้วยนะครับ”
           






           อิมแจบอมกำลังหงุดหงิด

           หงุดหงิดที่น้องชายตัวดียังไม่ยอมคืนตัวคุณครูคนเก่งออกมาจากห้องเสียทีทั้งที่หายไปด้วยกันตั้งแต่หลังอาหาร

มื้อค่ำแล้ว

           การที่มีคนๆนั้นมาอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันทำให้แจบอมอุ่นใจอย่างไม่เคยนึกมาก่อน ส่วนเรื่องความโกรธน่ะ

หรือ มันหายไปตั้งแต่เห็นยิ้มหวานที่จินยองส่งให้ในห้องทำงานแล้วแต่เขาก็ต้องทำเป็นไม่สนใจเเพราะไม่อยากให้คน

หน้าหวานได้ใจมากเกินไป และยิ่งต้องทำใจแข็งเมื่อแกล้งให้ร่างเพรียวนั่นคุกเข่าลงกับพื้นแข็งๆเป็นเวลานาน เขานึก

สงสารยามร่างกายนั่นสั่นเพราะความเมื่อยล้าแต่เพราะอยากจะทดสอบความอดทนของจินยองทำให้แจบอมต้องแกล้ง

ทำเมิน

           ความอดทนของจินยองทำให้เขายอมแพ้ จินยองคงจะไม่ยอมลุกจากพื้นถ้าเขาไม่เอ่ยปากอนุญาตให้กลับมาที่

บ้านนี้ได้ แจบอมรู้ว่าแบมแบมใจอ่อนหายโกรธตั้งนานแล้วเพียงแต่เขาไม่นึกว่าน้องชายจะยึดตัวจินยองไว้นานขนาดนี้

           เสียงฝีเท้าคุ้นหูดังใกล้เข้ามารวมถึงเสียงลูกบิดประตูถูกหมุนเบาๆ แจบอมชะงัก เขารีบเดินไปที่เก้าอี้ตัวเล็กแล้ว

ยุ่งอยู่กับแท็ปเล็ตแม้ว่าร่างเพรียวที่เขารอคอยจะเดินมาหยุดยืนจนมองเห็นท่อนขาอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือคว้า


           “ดึกแล้ว คุณยังไม่เลิกยุ่งเรื่องงานอีกหรือ ผมว่าคุณน่าจะอาบน้ำและพักผ่อนได้แล้ว”


           เสียงเตือนด้วยความเป็นห่วงดังขึ้น แจบอมเหวี่ยงแท็ปเล็ตลงบนโต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่หวานจน

จินยองสะดุ้ง ข้อมือเล็กถูกกระชากให้ล้มลงมาบนตักของแจบอม เขาตรึงไหล่ของจินยองเอาไว้แล้วกระชากเสียงถาม


           “กลับมาทำไมจินยอง กลับมาปั่นหัวให้ฉันหลงนายเล่นอีกใช่ไหม”


           จินยองรีบส่ายหน้า มือเรียวยกขื้นวางแนบแก้มที่เริ่มมีไรหนวดขึ้นจางๆ ริมฝีปากสั่นระริกยามเอื้อนเอ่ยตอบ


            “ผมกลับมาเพื่อผมรักคุณ อยากอยู่ใกล้ๆคุณ และทนไม่ได้ที่คุณจะหมางเมินใส่ผม แจบอมได้โปรด...”


           น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาเปื้อนแก้มของจินยอง เขามองแจบอมด้วยประกายตาสำนึกผิดอย่างแท้จริง


           “ยกโทษให้ผม นะครับ”





มีต่ออีกนิด..........





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-01-2016 17:28:23 โดย Belove »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove


ต่อกันตรงนี้....




             ปลายเสียงออดอ้อน วอนขอ มันทำให้แจบอมทนไม่ได้อีกต่อไป เขาอุ้มจินยองแล้วเหวี่ยงลงบนเตียงก่อนจะ

โถมร่างลงไปนอนทาบทับ ปลายนิ้วร้อนลากไล้กรอบหน้านั้นช้าๆ


           “นายรู้ใช่ไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ ไฟร้อนที่เผานายได้”


           ดวงตาหวานมองตอบโต้อย่างไม่หวาดหวั่น จินยองเชิดหน้าขึ้นเอ่ยอย่างมั่นใจ


           “ผมมาที่นี่เพื่อให้ไฟอย่างคุณแผดเผา”


           แจบอมคำรามลึก มือแกร่งกระชากเสื้อผ้าของจินยองขาดหลุดลุ่ยไม่มีชิ้นดี ร่วงขาวนวลนอนอวดสายตาให้เขา

ยิ่งรุ่มร้อนไปด้วยความคิดถึง แจบอมระดมจูบไปทั่วทั้งร่างกายนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า จินยองไม่ขัดขวางซ้ำยังให้ความร่วม

มือด้วยการช่วยถอดเสื้อผ้าให้แจบอมอีกต่างหาก

           โผเข้าหากันกลางเตียงกว้างอย่างลืมตัว แจบอมบดเบียดปากลงกับริมฝีปากอิ่ม ลิ้นร้อนเบียดแทรกรอยแยกของ

ปากเข้าไปตวัดฟื้นความทรงจำอยู่ในโพรงปากหวาน จินยองเงยหน้ารับจูบเขาเองก็พลิ้นลิ้นโต้อย่างไม่หวั่นเกรง เนื้อตัว

เปล่าเปลือยบดเบียดร้อนวูบวาบปลุกเร้ากันและกันด้วยความโหยหา


           “ฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไปอีก”


           เสียงเข้มดังลอดออกมาเมื่อแจบอมผละปากออกแต่เขาก็ทาบปากลงไปอีกคำรบ มือร้อนวางแนบบีบเค้นเนื้อนุ่ม

ไปทุกสัดส่วนจนจินยองถึงกับครางแผ่ว


           “ผมเองก็ไม่มีทางปล่อยคุณให้หลุดมือไปเด็ดขาด”


           ดวงตาหวานมองยั่วเย้าทำให้แจบอมถึงกับสติหลุด เขาจับร่างเพรียวให้หันหลังคุกเข่าสี่ขาโดยที่ตัวเองทรงตัว

อยู่เบื้องหลัง แจบอมไล่สายตาตั้งแต่ไหล่เปลือยจนมาถึงร่องกระดูกสันหลังลึกเป็นแอ่งมาจนถึงบั้นท้ายงอนยั่วตา เขา

พ่นเสียงออกมาคำหนึ่งก่อนใช้มือทั้งสองบีบเค้นลงไปบนเนื้อแน่น


           “อื้อ”


           ร่างบางสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงการทักทายบนแก้มก้น ท่อนเนื้อแข็งแกร่งฟาดลงไปทักทายดังเผียะราวกับเป็นการลง

ทัณฑ์ มือร้อนแหวกทางก้อนเนื้อให้กว้างพลางถูไถแก่นกายลงไปตามร่องลึก จินยองเม้มกลีบปากตั้งรับเมื่อปลายมนเริ่ม

เบียดแซะและผลักดันรุกล้ำเข้ามาในกายทีละน้อย


           “อึก อื้ม...”


           แจบอมโน้มตัวมากัดที่ไหล่ของเขา จินยองสะท้านเฮือกยามที่ปลายฟันและลิ้นร้อนลากไล้เสียดสีอยู่บนแผ่น

หลังขณะเบื้องล่างก็กำลังถูกเติมเต็มจนไม่เหลือช่องว่างให้ขยับ ท่อนเนื้ออัดแน่นพอดีอยู่ในช่องทางภายในร้อนรุมอึดอัด

เร่งเร้าให้แจบอมต้องดึงออกมาและดันเอวแทงลึกเข้ามาใหม่เมื่อมันช่างดึงดูดเหลือเกิน


           “ตอดดีนัก จะฆ่าผัวใช่ไหม”


           สบถออกมาเมื่อทางรักบีบเค้นหนักหน่วง แจบอมยึดเอวของจินยองไว้แน่นแล้วเดินเครื่องเต็มสูบ เสียงหายใจ

กระเส่าปะปนกับครางหวานดังมาจากจินยอง ร่างเพรียวสั่นคลอนไปทั้งตัวจนท่อนแขนเรียวแทบจะหมดแรงทรงตัว แจบ

อมต้องสอดแขนไปใต้เอวและถือโอกาสคว้าท่อนเนื้อพอดีมือที่แกว่งไกวของจินยองไปโยกรั้งเข้าจังหวะ


           “โอ๊ว....ฮัก ฮัก แจบอม อ่า ...ตรงนั้น เสียวมาก ได้โปรด...”


           หันหน้ากลับมาครวญครางวอนขอ แจบอมดึงหน้านั้นมาจูบพร้อมกับกระแทกเอวจัดหนักตามคำขอ เขารู้สึกถึง

การตอดรัดถี่เร็วมากขึ้นทุกทีจากช่องทางรัดรึง แจบอมสวนเอวดันลึกโยกรั้งไม่หยุดหย่อนจนกระทั่งจินยองสะดุ้งสุดตัว


           น้ำรักของจินยองพุ่งพรวดเต็มกำมือ ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มไปหมด กลิ่นเหงื่อปะปนกับกลิ่นคาวอบอวลยิ่ง

กระตุ้นอารมณ์ดิบของแจบอมให้กระพือออกมา

           ดึงเอวจินยองให้ลุกจากคลานเข่ามาทรงตัวด้วยเข่าเฉกเช่นเดียวกับเขา แจบอมดันท่อนขาเรียวให้ยิ่งเปิดกว้าง

พลางซ้อนท่อนขาแข็งแกร่งเบื้องหลัง ท่อนเนื้อของเขายังทำงานได้ไม่หยุดพร้อมกับนิ้วมือที่เอื้อมมาที่แผ่นอกของจิน

ยองและบดบี้เค้นคลึงจนแดงก่ำ จินยองกัดฟันด้วยความต้องการครั้งใหม่ เขาสวนเอวตอบรับประสานกับแจบอมอย่างไม่

ย่อท้อ


            “มาสิครับ อย่าได้ยั้ง คุณแรงมาผมก็จะแรงกลับ”


           ท้าทายเสียงกระเส่าพลางรั้งสะโพกของแจบอมให้ยิ่งฝังตัวแน่นยามกระแทกเข้ามา แจบอมเงยหน้าส่งเสียง

คำรามลั่นก่อนจะซอยเอวไม่ยั้งแรงจนเตียงสั่น


           “ตอดอีก เอาอีก ดีมากจินยอง นายกำลังทำให้ฉันบ้า”


           “คุณเองก็เหมือนกัน เพราะคุณ คุณคนเดียวที่ทำให้ผมแทบคลั่ง ฮึก โอ้ จะแตก...”


           ไม่ทันตั้งตัว จินยองก็ปลดปล่อยพรวดพราดหยาดหยดเป็นสาย แจบอมโอบเอวบางไว้แน่นเมื่อเขาเด้งเอวจังหวะ

สุดท้าย และเมื่อลึกที่สุดแล้วกล้ามเนื้อของเขาก็เกร็งสุดตัวอัดผลผลิตออกมาจนเต็มช่องทาง

และล้นออกมาเมื่อเขาดึงท่อนเนื้อออกก่อนจะพากันล้มตัวลงไปบนที่นอนและแย่งกันหอบหายใจจากความสุขสม


            “นายมันบ้า”

           แจบอมบีบจมูกจินยองจนอีกฝ่ายนิ่วหน้า


           “ก็บ้าตามคุณนั่นแหละ บ้ารักคุณ”


           แจบอมซ่อนยิ้ม เขาค่อยๆพลิกกายบางให้หันเข้าหาเขาและเก็กหน้าดุ


           “ต่อไปจะดื้ออีกไหม”


            จินยองยิ้มอ่อนดวงตาเป็นประกายพร่างพราวเมื่อยกท่อนแขนโอบรอบลำคอของแจบอมไว้


             “ใครจะกล้าดื้อกับคุณชายอิม”


             แจบอมมองใบหน้านั้น ในที่สุดเขาก็หลุดยิ้มออกมา


           “นายนี่นะ”


             “นั่นแน่ะ ยิ้มแล้ว หายโกรธแล้วใช่ไหมครับ”


              จินยองยื่นนิ้วก้อยออกมาตรงหน้าแล้วคลี่ยิ้มหวานจนแจบอมตาพร่า


            “ดีกันนะ”


            แจบอมถอนหายใจเฮือกใหญ่ สุดท้ายก็ต้องยอมยกนิ้วก้อยมาเกี่ยวไว้แล้วจึงพรายยิ้มเจ้าเล่ห์


            “ความจริงนายดื้อบ่อยๆก็ดีนะ...”


             ใบหน้าหวานเอียงมองอย่างไม่เข้าใจ


            “...เพราะว่าฉันจะได้ลงโทษนายบ่อยๆแบบนี้ไงล่ะ”


               พูดจบแจบอมก็ซุกหน้าลงไปตักตวงความหวานจากร่างกายของจินยองอีกครั้ง
                       
                                                 


                                              The End




ในที่สุดก็จบแล้ว

ปลื้มปริ่ม

ถูกใจแม่ยกบีเนียร์กันบ้างไหมเนี่ย


ถ้าอยากอ่านต่อ อย่าลืมกดตอบคำถาม

การรวมเล่ม

ถ้าได้ทำเล่มนะ

ตอนพิเศษฟินๆ ทั้งบีเนียร์และแจ็คแบมรอท่านอยู่นะครัชชช

http://goo.gl/forms/dBcX1APtB6


จองฟิคกันเถอะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-01-2016 17:34:17 โดย Belove »

ออฟไลน์ KaewGurlie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: <<เล่นกับไฟ>> [25 / 01 / 2016]
«ตอบ #111 เมื่อ29-01-2016 00:01:34 »

กว่าจะรักกันได้แถมต่างฝ่ายต่างเจ็บปวดหายโกรธง่ายๆ ก็ดีแล้วค่ะคุณชายอิม งานนี้มีเปิดศึกแย่งคุณครูปาร์คกับน้องชายแน่นอนโชคดีแล้วที่มีแจ็คสันนะคะ ไม่งั้น 2 พี่น้องมีตีกันเบาๆ ใครๆ ก็เอาใจช่วยคุณครูปาร์ค กดจองไปแล้วนะคะลุ้นให้เกิน 20 คน

ออฟไลน์ prajan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: <<เล่นกับไฟ>> [25 / 01 / 2016]
«ตอบ #112 เมื่อ31-01-2016 11:06:42 »

 :sad4: :hao7: :oo1: ปลื้มปริ่มค่ะแอด ดีงามพระรามแปดมากกกก ถ้ารวมเล่มแล้วแอดต้องมีspecial extra เยอะๆเลยน้า กดจองรัวรัว

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1230
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +703/-2
    • ฺBelove
เปิด Pre order จ้า


ไปที่แฟนเพจเลยน้า จิ้มข้างล่าง ใต้เม้นท์เลย





[attachment deleted by admin]

ออฟไลน์ gloyjai

  • จี. สไตล์
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: เล่นกับไฟ บทที่ 4 #BNior [29/9/15]
«ตอบ #115 เมื่อ30-10-2016 14:13:01 »

กือรี๊ดดดดด  :z1: :z3: แจ็คแบม บีเนียร์ของพี่

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: <<เล่นกับไฟ>> Fic Got7 #BNior #JackBam
«ตอบ #116 เมื่อ19-08-2018 03:25:35 »

เรื่องนี้ไม่มาต่อแล้วเหรอคะ  :hao5:

ออฟไลน์ Zhilan

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: <<เล่นกับไฟ>> Fic Got7 #BNior #JackBam
«ตอบ #117 เมื่อ19-08-2018 07:17:30 »

ไม่นึกว่าจะมาเจอฟิคbniorที่รังรักเก่าแห่งนี้ ฟินสุดตามมาตากเด็กดีจ้า ชอบฟิคแจบอกฮอต โหด รุนแรง แบบนี้จังอ๊าย จินยองก็แซบมากเวอร์ เข้าคู่กันสุดๆ

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-1
Re: <<เล่นกับไฟ>> Fic Got7 #BNior #JackBam
«ตอบ #118 เมื่อ20-09-2018 13:55:03 »

 :pig4:

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
Re: <<เล่นกับไฟ>> Fic Got7 #BNior #JackBam
«ตอบ #119 เมื่อ23-10-2018 21:29:35 »

เคยตามเรืีองนี้ แต่เหมือนจะไม่ได้อ่านตอนจบไงไม่รู้ งงๆ
รอบนี้อ่านใหม่แต่ต้นจนจบ
ขอบคุณค่ะ ^^

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด